Η παγίδα της ενασχόλησης με τον υλικό κόσμο.
Μέρος Α΄
Ο κόσμος πλησιάζει τους χαλεπούς χρόνους της Αποκαλύψεως. Όλες οι πολιτικές και κρατικές δομές μας διευθύνονται από ένα ολοκληρωτικό σύστημα. Η πορεία αυτή περιλαμβάνει πολύτιμα στοιχεία θυσίας και ομολογίας. Είναι μια δοκιμασία για εμάς τους χριστιανούς και μια μαρτυρία των αληθειών που καλούμαστε ν φέρουμε στο φως.
Θα έρθουν δύσκολες εποχές, αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να περιπέσουμε σε ακηδία. Οφείλουμε να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, να εργαζόμαστε, να προσευχόμαστε, να είμαστε κοντά στον Θεό, να προσπαθούμε για τη σωτηρία μας κάθε στιγμή. Δεν μιλάμε για το τέλος του κόσμου· αυτό μπορεί να έρθει τώρα, μπορεί να έρθει μετά από 50 χρόνια, μετά από 100 χρόνια. Μιλάμε για το προσωπικό τέλος του κάθε ανθρώπου. Αυτό είναι το σημαντικό. Αν δηλαδή πεθάνω εγώ ήρθε το τέλος του κόσμου για μένα.
Μας απασχολεί το τέλος του υλικού κόσμου. Αλλά υπάρχει και τέλος του πνευματικού κόσμου και αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό. Αυτή η φροντίδα για το σώμα έφερε τον κόσμο σε μία πνευματική κρίση, απ’ όπου δύσκολα ξεφεύγεις. Επειδή κανείς δεν φροντίζει για τη σωτηρία της ψυχής του. Η κρίση αυτή δημιουργήθηκε για ν’ ασχολείται ο άνθρωπος με τα υλικά, ένα εντελώς δευτερεύον πρόβλημα. Για να ξεφύγουμε από εκεί πρέπει να αγαπιόμαστε ειλικρινά, να αλληλοβοηθιόμαστε, να προσευχόμαστε από κοινού, ο ένας με τον άλλον και να είμαστε συνοδοιπόροι προς τη Βασιλεία του Θεού.
Η κατάντια ενός λαού.
Μέρος Β΄
Στις μέρες μας είμαστε μάρτυρες μιας γενικής παθητικότητας και μιας παράλυσης της θέλησης του ρουμάνικου λαού[1], ο οποίος δεν αντιδρά απέναντι σε όλους αυτούς τους αντιχριστιανικούς βομβαρδισμούς. Αυτό έχει την εξήγησή του: δυστυχώς ο λαός δεν ξέρει πια τι να πιστέψει, δεν εμπιστεύεται κανένας πολιτικό ηγέτη, κανένα μέσον ενημέρωσης, ούτε έντυπο, ούτε την τηλεόραση. Γι’ αυτόν τον λόγο στέκεται τόσο αδιάφορος.
Αυτή η κατάσταση επιβλήθηκε έτσι, ώστε να διαλύσει τα πρότυπα ενός λαού και να καταστρέψει τις αξίες των ανθρώπων.
Τι σήμαινε παλιά μια απεργία; Συγκλόνιζε όλον τον λαό με τη σοβαρότητα και την αποφασιστικότητα εκείνων που διαμαρτύρονταν. Τώρα δεν ξέρεις πια για ποιόν και γιατί διαμαρτύρεσαι. Τώρα δεν εμπιστεύεσαι ούτε τον αδελφό σου, που είναι πλάϊ σου.
Είδα ότι ελάχιστοι γιατροί διαμαρτύρονται ενάντια στο απάνθρωπο σύστημα που επικρατεί στην υγεία. Αποτελεί μία θλιβερή πραγματικότητα το γεγονός ότι οι διανοούμενοί μας ήταν και παραμένουν οι πιο αδύναμοι χαρακτήρες. Είναι φοβισμένοι, κάνουν εύκολα πίσω, για να διατηρήσουν τις θέσεις τους. Ο διανοούμενος έχει συνηθίσει μ’ έναν μισθό, μια καλή οικονομική κατάσταση γι’ αυτό και αποσύρθηκε από οποιαδήποτε κοινωνική δράση. Αν εντάχθηκε σε πολιτικά κόμματα το έκανε για να προστατεύσει την περιουσία του. Ο σημερινός ιατρός δεν συναισθάνεται πως έχει να επιτελέσει λειτούργημα. Τώρα μάλιστα επειδή είναι χαμηλοί οι μισθοί, αυτός φεύγει στο εξωτερικό,[2] όπου οι αποδοχές είναι μεγαλύτερες.
Στο τέλος όμως και τα δυτικά κράτη θα καταντήσουν στην κατάσταση που βρισκόμαστε κι εμείς. Ο ευρωπαϊκός σοσιαλισμός φροντίζει για το σχέδιο αυτό. Το σύστημα δούλεψε με τέτοιο τρόπο , ώστε ο απλός χωρικός να αποβλακώνεται και ο διανοούμενος να εκτίθεται. Ακόμη και ο ιατρικός κόσμος συνέβαλε σε αυτό: ήταν ένας παράγοντας μέσω του οποίου το σύστημα πέτυχε και συνεχίζει να πετυχαίνει το σατανικό έργο της μείωσης του πληθυσμού, μέσω επικίνδυνων εμβολίων και χημικών δηλητηρίων.[3]
Εάν υπήρχε μια κυβέρνηση αληθινών ηγετών, πιστών διανοουμένων, θα υπήρχε δυνατότητα βελτίωσης της κατάστασης. Αλλά με τέτοια παράσιτα που μας κυβερνούν… γίνονται παράσιτα και οι υφιστάμενοί τους, όποιο κι αν είναι το επάγγελμά τους – δήμαρχοι, δάσκαλοι, ακόμη και ιατροί.
[1]Ο Πατήρ Ιουστίνος Πίρβου ήταν Ρουμάνος, κοιμήθηκε τον Ιούνιο του 2013.
[2]Το ίδια συμβαίνουν όπως όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν και στην Ελλάδα.
[3]Θα έλεγε κανείς ότι ο π. Ιουστίνος ήταν διορατικός, διέβλεψε τι θα γινόταν το 2020 επτά χρόνια μετά το θάνατό του.
Πρόσφατα Σχόλια