Ο μπαμπάς μου ήταν 35 χρόνια μηχανοδηγός.
Όταν ήμουν μωρό, αν χαλούσε ο καρβουνιάρης, γύριζε μαυρισμένος στο σπίτι, για να κάνει μπάνιο και να προλάβει να κοιμηθεί, για να ξαναγυρίσει στη δουλειά.
Όταν μεγάλωσα αργότερα και πήγαινα στο σχολείο, τον έβρισκα κάποιες μέρες καθισμένο στο τραπέζι της κουζίνας, ανάμεσα σε στοίβες χαρτιά. Με ρωτούσε πώς γράφεται αυτό κι εκείνο, για να μην κάνει ορθογραφικά στις αναφορές που έγραφε, για να ενημερώσει για την επικινδυνότητα των γραμμών, όταν έβρεχε, όταν άφηναν τα δέντρα άκοπα κι έμπαιναν τα κλαδιά στις γραμμές, όταν του ζητούσαν να ξαναπάει στη δουλειά μετά από 8 ώρες από την ώρα που σχόλασε, χωρίς να έχει σημασία μάλλον αν ένας άνθρωπος άυπνος, μπορεί να οδηγήσει ένα τρένο, γιατί δεν είχαν προσωπικό.
Όταν κατάφερνε να πάρει τα δύο ρεπό που δικαιούταν την εβδομάδα, έκλεινε το κινητό του, από φόβο, μήπως τον πάρουν και τον καλέσουν τελευταία στιγμή να του τα κόψουν, γιατί είχε κανονίσει να πάει να βοηθήσει τον παππού μου στο χωράφι.
Καμιά φορά, η μαμά του έλεγε μήπως να πει ναι, επειδή ήταν Κυριακή και θα έπαιρνε τα έξτρα της αργίας. Τα χρειαζόμασταν. Κι εκείνος της απαντούσε ότι αν του πω ναι σήμερα που είναι Κυριακή, όταν θα με ξαναπάρει να μου κόψει το ρεπό καθημερινή, δε θα μπορώ να του πω όχι. Κι εγώ δεν μπορώ μια ζωή να ζω για να δουλεύω.
Ο μπαμπάς μου είναι ρολόι ακριβείας. Τα τελευταία χρόνια στη δουλειά υπέφερε. Ήταν συνεχώς νευρικός, γιατί κυκλοφορούσαν τρένα που θα έπρεπε να έχουν αποσυρθεί, γιατί το προσωπικό δεν ήταν αρκετό, γιατί σχεδόν κάθε μέρα υπήρχαν γκρίνιες από το επιβατικό κοινό για τις καθυστερήσεις.
Ο μπαμπάς μου πρόλαβε να βγει στη σύνταξη και τον πρώτο χρόνο κατά βάση κοιμόταν. Γιατί ήταν εξαντλημένος. Γιατί δούλευε πρωτοχρονιές, Πάσχα, Κυριακές, Πρωτομαγιές, νυχτερινά, μισή ζωή.
Σαν τον μπαμπά μου θα ήταν πολλοί ακόμα. Άκουσα πως ο ένας μηχανοδηγός ετοιμαζόταν να βγει στη σύνταξη. Αυτός δεν πρόλαβε.
Ούτε πολλά από τα φοιτητάκια που ήταν μέσα πρόλαβαν να ζήσουν, γιατί για το κράτος η ασφάλειά μας είναι ακριβή και οι ζωές μας ένα τιποτα.
Ας πενθήσουμε για άλλη μια φορά τους νεκρούς μας, όχι από φυσική καταστροφή, αλλά από κρατική αδιαφορία.

Διευκρίνιση:

Δέχομαι συλλυπητήρια μηνύματα και σχόλια. Ευχαριστώ που μπήκατε στον κόπο να μου γράψετε, αλλά ο μπαμπάς μου ζει.
Και μου ζήτησε να δημοσιεύσω την ανάρτηση που έκανε στον λογαριασμό του στο facebook σχετικά με το δυστύχημα.

“Στη μνήμη όλων των θυμάτων και των χαμένων συναδέλφων του σιδηροδρομικού ατυχήματος στα Τέμπη, εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στις οικογένειές τους. Ο Θεός να τους δίνει δύναμη και κουράγιο.
Δεν είχα σκοπό να ανεβάσω καμία ανάρτηση, αλλά με θλίβει και με θυμώνει παράλληλα το τραγικό γεγονός. Μπαίνω στη θέση εκείνων των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους και σπαράζει η καρδιά μου και δάκρυα ανεβαίνουν στα μάτια μου, γιατί είναι δύσκολο για τον γονιό να θάβει το παιδί του και μάλιστα υπό αυτές τις συνθήκες. Ψάχνουν να βρουν τι συμβαίνει για το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα και εθελοτυφλούν μπροστά στα τεράστια χρόνια λειτουργικά προβλήματα του ελληνικού σιδηρόδρομου.
Ναι, έγιναν ανθρώπινα λάθη στο τραγικό συμβάν στα Τέμπη, αν όμως τα συστήματα ασφαλείας λειτουργούσαν, δε θα είχε γίνει τίποτα. Τις παθογένειες περασμένων χρόνων στη λειτουργία του σιδηρόδρομου πλήρωσαν με τη ζωή τους όλα αυτά τα αθώα θύματα.”

#τεμπη_τραγωδια