“Κύριε αν ήσουνα εδώ δεν θα πέθαινε ο αδελφός μου”. και ο Ιησούς όταν την είδε να κλαίει πεσμένη στα πόδια του, δεν άντεξε σαν άνθρωπος ο εύσπλαχνος των ευσπλάχνων, και ευαίσθητος υπέρ άνω όλων, ενεβριμήσατο τω πνεύματι, (αναστατώθηκε στα κατάβαθα της ψυχής του) κι ετάραξε τον εαυτό του.
“Που τον θάψατε;” ρώτησε και καθώς βάδιζαν προς τον τάφο δάκρυσε.
“Κοίτα αγάπη που του είχε, κλαίει μαζί με τις αδερφάδες του” έλεγαν οι παρακείμενοι Ιουδαίοι που έκλαιγαν κι αυτοί συμπάσχοντες με το δράμα της Μάρθας και της Μαρίας. Και κάποιοι άλλοι δυσανασχετούσαν “αυτός που άνοιξε τα μάτια των τυφλών, που θεράπευσε λεπρούς, έκανε τόσα, δεν μπορούσε να δράσει έγκαιρα για να μην πεθάνει ο Λάζαρος;” Ο δε Ιησούς. εμπλεος συγκίνησης για την ανθρώπινη θνητότητα και ταλαιπωρία της αρρώστιας, του πόνου, της δυστυχίας, της μοναξιάς που φέρνει ο αποχωρισμός μας από τους αγαπημένους μας για μια ακόμη φορά προσπάθησε να συγκρατήσει τη συγκίνησή του, έδωσε την εντολή να μετακινήσουν το λίθο που κάλυπτε τον τάφο κι έκανε ό,τι μόνο ο Πατέρας του ενετείλατο ακουγοντας τον λόγο Του. Τον απέδωσε πάλι στη θνητή ζωή ζωντανό και άγιο αντί όζοντα και σηπόμενο από τη διάβρωση της σαρκός. 
“Ίνα πιστεύσωσιν Πάτερ μου ότι Συ με απέστειλες”. Για να πιστέψουν, να τον υποδεχθούν αργότερα με τα βαϊα των φοινίκων και οι άλλοι, οι αρχές του τόπου, οι κοντόφθαλμοι ζηλόφθονες, να σκέπτονται ότι ο Ιησούς θα εξοργίσει τους Ρωμαίους και αυτοί θα πέσουν σε δυσμένεια ίσως και να αποκεφαλιστούν και χάσουν τα αξιώματα και τα οφέλη που απελάμβαναν.
Το σόφισμα του Καϊάφα τους αρκούσε: “Μας συμφέρει να δείξουμε υπακοή στον Καίσαρα και να απολαμβάνουμε την εύνοιά του παρά να χαθεί το έθνος μας ολόκληρο”,
Οργουελιανή λογική, εντελώς αντίστροφη. Και το Έθνος χάθηκε επί Τίτου εις τα εξ ων συνετέθη και οι Εβραίοι διεσπάρησαν σε όλο τον κόσμο και έκτοτε, οι περισσότεροι, αμετάπειστοι, βλεπουν με κακία, με διαβολικό μάτι και ζήλεια, τους υπόλοιπους λαούς και τους σκάβουν τον λάκκο ως τα σήμερα.
Οι αρχιερείς και οι γραμματείς γνώριζαν άριστα την ψυχολογία του λαού το ευμετάβολο, τα εντελώς επιφανειακά, ρηχά συναισθήματα που εύκολα αλλάζουν όχι μόνο ανάμεσα στα πλήθη των Εβραίων αλλά και των χριστιανικών λαών έως τα σήμερα. Γι’ αυτό οι πόλεμοι, η κακοδαιμονία των πανάθλιων ηγετών που το παίζουν δίκαιοι και σπλαχνικοί πως δήθεν νοιάζονται για το λαό τους. Φυσικά ΜΟΝΟ προεκλογικά. Μετά κάνουν το εγωιστικό δικό τους θέλημα, πιο συγκεκριμένα του αρχηγού τους του Διαβόλου.
Κι όμως υπάρχει ένας λαός που βλέπει καθαρά και έχει πνεύμα και καρδιά συμπαντική, αλλά ακόμη αυτές τις αρετές επηρεασμένος από τη δυστυχία του δυτικού πολιτισμού που αυτός καθόρισε, αλλά διεστράφη, ακολουθεί έχοντας γίνει τυφλή, ανώριμη μάζα, αντί ννα είναι οδηγός και πρωτοπόρος. Είναι ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ προορισμένος από τον Μεσσία να καταστεί ό νέος Ισραήλ, και η αποστολή του είναι να καθαγιάσει την ανθρωπότητα. 
Όμως αυτός ο λαός των μαρτύρων, των αγίων και των οσίων δεν έχει πετύχει να υψώσει το ανάστημά του και να υποταχτεί στον καθορισμένο από τον ίδιο τον Ιησού ρόλο και αποστολή του. Δεν είναι τυχαίο ότι το τελευταίο Πάσχα του Ιησού επί γης ο Μεσσίας καθόρισε ποια ήταν η αποστολή του ελληνισμού όταν Έλληνες εζήτησαν να τον γνωρίσουν. “ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου. Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογενεί, φυτόν ουράνιον και βλάστημα θείον ηκριβωμένον. Λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην”, κατά χειρόγραφον από τον Ευσέβιον Παμφίλου Επισκόπου Καισαρείας, 265 μ.Χ. κείμενον στην Βιβλιοθήκη του Βατικανού.*
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ
Γ.Ε.
*ΕΛΗΛΥΘΕΝ Η ΩΡΑ ΙΝΑ ΔΟΞΑΣΘΗ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
|
Πρόσφατα Σχόλια