Κωστή δώσε 25 δραχμές στον άνθρωπο….
Άγιος Νεκτάριος
Kάποτε ἐπισκέφτηκε κάποιος τόν Ἅγιο Νεκτάριο καί τοῦ εἶπε:
– Σεβασμιότατε, χρωστῶ 25 δραχμές (πολλά λεφτά γιά τήν ἐποχή ἐκείνη).
Αὔριο τό γραμμάτιο λήγει καί πάω χαμένος… Δεκάρα δέν ἔχω καί σέ παρακαλῶ νά μέ βοηθήσεις.
Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος καλεῖ τόν ταμία του καί τοῦ λέγει:
– Κωστῆ, δῶσε 25 δραχμές στόν ἄνθρωπο.
Καί φωνάζει ἀπό μέσα ὁ Κωστῆς στόν Ἅγιο καί τοῦ λέγει:
– Δέν ἔχουμε Σεβασμιότατε.
– Γιά κοίταξε Κωστῆ, γιατί εἶναι ἀνάγκη…
– Σεβασμιότατε, τό ταμεῖο ἔχει ὅλο καί ὅλο 25 δραχμές καί εἴμαστε στήν ἀρχή τοῦ μῆνα. Πῶς θά βγάλουμε το μῆνα;
– Δῶσε Κωστῆ καί ἔχει ὁ Θεός…
Ὁ Κωστῆς μουρμουρίζοντας ἔδωσε τίς 25 δραχμές καί ὁ ξένος ἔφυγε.
Δέν εἶχε ὅμως περάσει ἀρκετή ὥρα καί ἔρχεται μιά εἰδοποίηση ἀπό τήν Ἀρχιεπισκοπή πού ἔλεγε τά ἑξῆς:
«Παρακαλεῖτε ὁ Πενταπόλεως Νεκτάριος τό ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας νά τελέσει γάμο (πλουσιοτάτης τῆς ἐποχῆς ἐκείνης οἰκογενείας), ἔχοντας μαζί τους 4 φοιτητές τῆς «Ριζαρείου» Σχολῆς γιά νά ψάλλουν Βυζαντινά, καθότι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀσθένησε ἐκτάκτως».
Πράγματι ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἔκανε τή στέψη καί τό ἀποτέλεσμα ἦταν, ἀφοῦ τούς περιποιήθηκαν, τόσο τόν Ἅγιο ὅσο καί τούς ψάλτες καί στό τέλος τούς πρόσφεραν ἀπό ἕναν φάκελο.
Ἄνοιξαν οἱ 4 φοιτητές τούς φακέλους τους καί βρῆκε ὁ καθένας τούς ἀπό 20 δραχμές μέσα δηλ. σύνολο 80 δραχμές. Ἄνοιξε καί ὁ Ἅγιος Νεκτάριος τόν φάκελό του καί βρῆκε μέσα 100 δραχμές.
Ἔλαβαν λοιπόν συνολικά 180 δραχμές, οἱ ὁποῖες παραδόθηκαν στόν Κωστῆ, στόν ταμία, ὁ ὁποῖος κατ’ ὁμολογία τοῦ ἰδίου κατεπλάγη καί οὐδέποτε πλέον ἐξέφερε γνώμη στίς ἐντολές τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου.
Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἔκανε ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ ἔκανε ἕνα σοβαρό μάθημα, λέγοντας ἐπιγραμματικῶς στόν Κωστῆ:
– Κωστῆ ἐμεῖς δέν ἔχουμε. Ὁ Θεός ὅμως πάντα ἔχει καί πρόσεχε…
Αὐτά εἶναι καί γιά ἐμᾶς (τούς ολιγόπιστους), πού πνιγόμαστε σέ μιά κουταλιά νερό…
Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκῆρυξ
Η ταπείνωση του αγίου Νεκταρίου Ο Θεός ευλόγησε την εργασία και ευλογεί και αυτούς που εργάζονται.
Τον καιρό που είχε τη διεύθυνση της Σχολής ο άγιος Νεκτάριος, για κάποιο διάστημα ο επιστάτης της Σχολής αρρώστησε.
Όταν βγήκε από το Νοσοκομείο, οι γιατροί του είπαν να εργαστεί, τουλάχιστον για τρεις μήνες γιατί διαφορετικά θα βάλει σε κίνδυνο τη ζωή του.
Οι εργαζόμενοι όμως τότε δεν ήταν μόνιμοι και δεν είχαν ασφάλεια, οπότε υπήρχε το ενδεχόμενο να χάσουν τη δουλειά τους.
Αυτό φοβήθηκε και ο επιστάτης της Ριζαρείου.
Μια μέρα λοιπόν, μετά από κάποια μικρή ανάρρωση πήγε στη Σχολή και είδε τα πάντα να είναι πεντακάθαρα. Τον έκοψε κρύος ιδρώτας. Θα πήραν άλλον, υπέθεσε. Πήγε και την άλλη μέρα στη Σχολή και διαπίστωσε πάλι το ίδιο. Βέβαιος πια ότι τον απέλυσαν, πήγε να βρει το διευθυντή της Σχολής.
Ο Άγιος τον δέχθηκε με πολλή καλοσύνη και του είπε:
– Μην ανησυχείς, παιδί μου, δεν πρόκειται να σε απολύσουν. Να κάνεις ό,τι σου είπαν οι γιατροί.
– Μα ποιος θα καθαρίζει Σεβασμιώτατε τόσον καιρό; Του αποκρίθηκε εκείνος.
– Μην σε απασχολεί παιδί μου, αυτό. Όλα θα είναι καθαρά, σαν να ήσουν εδώ εσύ.
Έφυγε ο επιστάτης γεμάτος χαρά, αλλά και περιέργεια για το ποιος θα καθάριζε τους χώρους της Σχολής τόσους μήνες που θα έλειπε.
Όταν πήγε σπίτι του, του ήλθε η σκέψη να πάει πρωί-πρωί την άλλη μέρα για να δει τι συμβαίνει. Πήγε, αλλά βρήκε πάλι τη Σχολή πεντακάθαρη.
– Αύριο θα πάω πιο πρωί για να δω επιτέλους τι γίνεται, σκέφθηκε.
Πράγματι, μόλις χάραξε, έφθασε στη Σχολή.
Και τι να δει!
Ο Διευθυντής της Σχολής είχε μαζεμένα τα ράσα του και με μια σκούπα και έναν κουβά στο χέρι καθάριζε τους χώρους και τα αποχωρητήρια!
Δεν κρατήθηκε, έτρεξε κοντά του και του είπε
– Σεβασμιώτατε, εσείς κάνετε αυτή την ταπεινωτική εργασία;
Σας παρακαλώ, να μην το ξανακάνετε αυτό. Από αύριο θα έρχομαι εγώ.
Αισθάνομαι τώρα καλύτερα αλλά και δεν θέλω να κάνετε εσείς αυτή τη δουλειά που πρέπει να την κάνω εγώ.
Ο άγιος Νεκτάριος τον πήρε τότε από το χέρι, τον οδήγησε στο Γραφείο και του είπε
– Παιδί μου, καμιά εργασία δεν είναι ταπεινωτική. Ο Θεός ευλόγησε την εργασία και ευλογεί και αυτούς που εργάζονται. Αυτό που είδες δεν θα το πεις σε κανέναν, αν θέλεις να μη σε απολύσει η επιτροπή της Σχολής!
Το μονοπάτι……
“Στά σαράντα τέσσερά μου χρόνια ὁ Θεός μοῦ φανέρωσε αὐτό, πού θά μέ κράταγε μέχρι τέλους τῆς ζωῆς μου σταθερό στή στενή καί τεθλιμμένη ὁδό, πού εἶχα ἐπιλέξει:
Τό τῆς “ἀτιμίας πόμα καθάρσιον” πού λέει καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης.
Ἀπό τότε μέχρι τήν τελευταία μου ἀναπνοή, οὔτε στιγμή δέ μ’ ἄφησε ἡ συκοφαντία, ἡ προσβολή, ἡ περιφρόνηση.
Δέν θέλω νά σοῦ μιλήσω οὔτε γιά περιστατικά, οὔτε γιά πρόσωπα. Μπορεῖ νά σέ σκανδαλίσω μέ λογισμούς ἀγανάκτησης καί κατάκρισης.
Δέν θά μπορέσεις ἔτσι νά καταλάβεις, ὅτι καί τή συκοφαντία καί τήν προσβολή καί τήν περιφρόνηση ἔφτασα νά τ’ ἀγαπήσω.
Ἀπορεῖς;
Κι ὅμως, ἔμαθα νά τά βλέπω σάν τά καρφιά τοῦ σταυροῦ μου.
Αὐτή ἦταν ἡ ὁδός τῆς ἀνάστασής μου. Νά ΄ναι εὐλογημένο.
Μέ μάθαν ν΄ ἀγαπῶ, ἀπαλλαγμένος ἀπό τήν ἀγωνία νά ἀρέσω, νά γοητεύω, νά τιμῶμαι.
Μέ μάθαν νά στρέφω τό βλέμμα στούς ταπεινούς καί καταφρονεμένους, στούς ἁπλούς, καθημερινούς καί ἀνώνυμους ἀνθρώπους, στό χρυσάφι τῆς γῆς”.
Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως
Σχετικά με τις συκοφαντίες ….αναλογίζομαι αυτό που μου έλεγε χθες μια γλυκιά φίλη :
” Εμένα η γιαγιά μου, μου έλεγε :
Μη κοιτάς τι κάνει ο παππάς, να κοιτάς τι λ έ ε ι” .
Σκέπτομαι, ότι όποιος δεν εμποδίζεται από φίλαυτους ψίθυρους της καρδιάς……….του..
θα αντιληφθεί ……..πόσο Ουρανό με κέρασε η γλυκιά μου φίλη….
Άγιε Νεκτάριε……..τις Πρεσβείες Σου.
Αιωνία η μνήμη του!
Πρόσφατα Σχόλια