Κοιμήθηκα…κι’ όταν ξύπνησα η Βόρειος Ήπειρος ήταν Αλβανική.

Σιωπή μου είπαν…μη μιλήσεις…έτσι έπρεπε, να γίνει. Ευρώπη και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο

Κοιμήθηκα…κι’ όταν ξύπνησα η μισή Κύπρος ήταν σκλαβωμένη.
Σιωπή μου είπαν…μη μιλήσεις…κάτι έπρεπε, να θυσιαστεί…

Κοιμήθηκα κι όταν ξύπνησα είχαν πουλήσει το όνομα Μακεδονία.
Σιωπή μου είπαν…μη μιλήσεις…μην είσαι μονοφαγάς. Μοιράσου τη με τους Βουλγάρους, τους Βαράγγους, τους Γιούτους, τους Καβάρους, τους Κριβίσιους, τους Βιάτιχους, τους Πολυάνους, τους Σεβιάνους,τους Ονογούρους, τους Ραντμίστσι, τους Σεβεριάνους,  τους Βίκινγκς, τους Γκάζαρους, τους Ούννους, τους Ούζους, τους Χαζάρους και τους Πετσενέγους. Όλοι αυτοί πέρασαν από εδώ κι επομένως όλο και κάτι τους ανήκει.

Κοιμόμουν και ο γείτονάς μου αυτοκτόνησε.

Σιωπή! Μη μιλήσεις…είχε ψυχολογικά προβλήματα.

Κοιμόμουν και ο φίλος μου έχασε το σπίτι του.

Σιωπή μου είπαν…μη μιλήσεις…ένας κακοπληρωτής ήταν… Τι τον λυπάσαι;

Κοιμήθηκα κι όταν ξύπνησα η σημαία μου είχε κατέβει, από το μπαλκόνι μου.

Σιωπή…Μη μιλάς…Μη προκαλείς. μη γίνεσαι εθνοκάπηλος και φασίστας.

Κοιμήθηκα και ο κολλητός μου στην Εντατική πεταμένος και σέ λίγες μέρες πέθανε.

Σιωπή…Ούτως ή άλλως θα πέθαινε.

Κοιμόμουν και παραποίησαν τα βιβλία μου, την ιστορία μου.

Σιωπή μου είπαν…στη Σμύρνη έγινε συνωστισμός. Τι σφαγές και κουραφέξαλα μας λες.

Κοιμήθηκα κι όταν ξύπνησα δεν μπορούσα, να κυκλοφορώ Ελεύθερα, στον τόπο μου.

Σιωπή …μου είπαν…Ρατσιστής είσαι;…Κάνε, πως δεν καταλαβαίνεις…κοιμήσου πάλι…

Κοιμόμουν και καίγονταν ανθρώπινες ψυχές και δάση. 104 απανθρακωμένοι στο Μάτι, 57 στα Τέμπη.

Σιωπή!!! Μη τολμήσεις, να μιλήσεις… Φταίει ο…άνεμος κι ένας άπειρος σταθμάρχης

Κοιμήθηκα και όταν ξύπνησα τίποτα δεν ήταν όπως ονειρεύτηκα.

Σιωπή μη μιλάς δεν είναι καιρός για όνειρα.

Κοιμήθηκα…κοιμήθηκα κι έχασα την αξιοπρέπειά μου, τα ιδανικά μου, τα πιστεύω μου, τις Αξίες μου.

Κοιμήθηκα και μου παρουσίασαν το βέλτιστο ως φαύλο…και το φαύλο…, ως βέλτιστο.

Κοιμήθηκα και μου είπαν, να μη μιλώ για όλα αυτά. Μόνο να προσδεύχομαι.

Κοιμήθηκα, μα όταν αποφασίσω, να ξυπνήσω, να ντραπώ…, θα αγανακτήσω και θα ουρλιάξω.

Για την χαμένη μου Αξιοπρέπεια, πού πέταξαν εκεί, στα σκουπίδια.

Εκεί όπου με βρίσκεις να ψάχνω στους κάδους, πως θα ταΐσω τα παιδιά μου.

ΞΥΠΝΗΣΑ!!! Και ΑΠΑΙΤΩ, να μη χάσω άλλη Πατρίδα…

ΑΠΑΙΤΩ το λαό της ΧΟΡΤΑΤΟ και με ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Όπως του αξίζει.»