Ούτε κατά φαντασίαν δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι θα κατέληγε η ανθρωπότητα και ιδιαίτερα οι ΗΠΑ σε ένα τέτοιο απύθμενο χάλι σαν το σημερινό.
Τότε υπήρχε χιούμορ, φαντασία, ρομαντισμός, έρωτας ιδανικός, αγάπη έστω και παρεξηγημένη.
Τότε έκανες όνειρα για το αύριο, οι νέοι σχεδίαζαν απίστευτα εύκολα το αυριανό μέλλον τους κι όχι αν θα γίνουν γκαρσόνια της Ευρώπης.
Τα κορίτσια συντηρητικά, ευαίσθητα, διστακτικά να προχωρήσουν εύκολα σε σχέσεις.
Οι άνθρωποι πολύ πιο συντηρητικοί σαν γονείς, αυστηροί και ταυτόχρονα πιστοί έστω κι αν υποκρίνονταν αλλά το έκαναν για τα παιδιά τους…
Μια εποχή αθωότητας και ξεγνοιασιάς που δεν ξαναγυρνά!
Με πρωτοπόρα την Αμερική των Χίπις που έδινε την κατεύθυνση στη νεολαία όλου του δυτικού κόσμου μετά από έναν δολοφονικό Δεύτερο Παγκόσμιο που τέλειωνε με το έγκλημα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι….
Γ.Ε.
1 σχόλιο
Χρυσές δεκαετίες τότε του 70,του 80καιτου90… μέχρι και την δεκαετία του 90… από το 2000και
Μετά ήρθε η κόλαση για τον ελληνικό λαό… από όλες τις απόψεις…. οι συνθήκες εργασίας σήμερα για όλες τις εργασίες στην Ελλάδα είναι τραγικές και μου θυμίζουν τις συνθήκες εργασίας στην Γαλλία την εποχή του Γιάννη Αγιάννη στο έργο οι άθλιοι του Βίκτωρ Ουγκώ… διότι σε όλες τις εργασίες, το περιβάλλον έχει γίνει εξαιρετικά ανταγωνιστικό μεταξύ συναδέλφων και δουλεύεις μόνο και μόνο για να πληρώνεις τα έξοδα που είναι περισσότερα από τα κέρδη της Δουλειάς…ο αδερφός μου είναι τυχερός που έφυγε,αν δεν υπήρχε ο άντρας μου στη ζωή μου, θα ζητούσα από τον Θεό να ανάσταινε τον αδερφό μου και να έπαιρνε εμένα μαζί του στον παράδεισο αντί για τον αδερφό μου… διότι οι γονείς μου περισσότερο χρειάζονται τον αδερφό μου από μένα από όλες τις απόψεις…