Είναι ένα ερώτημα που με έχει απασχολήσει καθ’ όλη την επαγγελματική μου πορεία.
Η απάντηση είναι αμετάκλητη και οριστική. ΝΑΙ, αλλάζει ο άνθρωπος ακόμη και στις πιο βαριές ψυχικές διαταραχές με μια προϋπόθεση, ότι έχει τη δυνατότητα της συναισθηματικής αφομοίωσης ή στον ελάχιστο βαθμό μια έστω υποτυπώδη ενσυναίσθηση.
Η συμπόνια για τη δυστυχία του άλλου. Ο πόνος της ασθένειας. Η αδυναμία των γερατειών. Η ανημπόρια μπρος σε ένα ατύχημα που οφείλεται σε τραγικό φυσικό γεγονός και προκάλεσε μεγάλο αριθμό θυμάτων, η κοινή δυστυχία που μας ενώνει όλους όπως η γερμανική σκλαβιά την εποχή της Κατοχής στην Ελλάδα οδηγεί και τον πιο σκληρό, ψυχρό και τον πιο βεβαρημένο από την κατάθλιψη και τη σύγχυση του μυαλού άνθρωπο, αυτόν που οι ενοχλημένοι από τη συμπεριφορά του τον ομομάζουν “ψυχάκια” να αλλάξει.
Το ερώτημα αλλάζει ο άνθρωπος, φαίνεται ότι απασχολούσε από την ανατολή του ανθρώπινου πολιτισμού τους φιλοσόφους, τους ιερείς και τους ηγέτες του κόσμου. Τους τελευταίους βέβαια γιατί σκέφτονταν αυτό που ως τα σήμερα φοβίζει τους ηγέτες μην ξυπνήσουν, συνειδητοποιηθούν και αλλάξουν οι μάζες και πάψουν να είναι ενστικτώδεις, ακόρεστα τυφλωμένες από τις χαμερπείς απολαύσεις και χάσουν την εξουσία.
Όσο για ρους πνευματικούς ηγέτες, ιερείς και φιλοσόφους αναφέραμε και στην προηγούμενη ανάρτησή μας με τον τίτλο <<Προσδοκίες>> ότι προσδοκούσαν και ανέμεναν έναν Μεσσία που θα κυβερνούσε με σοφία, αγάπη, ταπείνωση και δικαιοσύνη ολόκληρο τον κόσμο. Και Αυτός ήρθε και αυτοί που τον περίμεναν δεν τον δέχθηκαν γιατί δεν ανταποκρινόταν σ’ αυτό που οι ίδιοι είχαν διαμορφώσει στο μυαλό τους, στις επιθυμίες και στις φαντασιώσεις τους.
Έναν τόσο αδύναμο και φτωχό ηγέτη που επέβαινε σε γαϊδουράκια δεν τον άντεχε η ανθρώπινη αυταρέσκεια για μεγαλείο και εντυπωσιασμό. Μια τέτοια πρόκληση και πρόσκληση για ενότητα, αγάπη, ισότητα, αδελφωσύνη σκληρό αγώνα για πνευματική τελείωση και ουσιαστική αλλαγή του κάθε ανθρώπου δεν ήταν ούτε στο μυαλό ούτε στην καρδιά των ανθρώπων γι’ αυτό και δεν τον ασπάσθηκαν και δεν ΑΛΛΑΞΑΝ.
Για όσους θα επιθυμούσαν ένα πιο κατανοητό και πιο γήινο παράδειγμα δεν θα έφερνα άλλο από εκείνο το πρότυπο αλλαγής που δημιούργησε η μεγαλοφυία του Καρόλου Ντίκενς με τον Εμπενέζερ Σκρουτζ στο περίφημο έργο του Christmas Carol.
Από όλα τα πνεύματα που τον επισκέφθηκαν το τρίτο και τελευταίο ήταν το πιο ουσιαστικό και καταλυτικό στο να τον οδηγήσει στην ΑΛΛΑΓΗ. Είδε τον εαυτό του νεκρό, εγκατελειμμένο μόνο του πάνω στο νεκροκρέβατο. Και η τελική σκηνή με την ταφόπλακα σκεπασμένη από παγωμένο χιόνι και το φάντασμα αμείλικτο να του δείχνει <<κοίτα τι γράφει η νεκρική πλάκα>>. Έσκυψε πάνω από την ταφόπλακα, την καθάρισε με τα χέρια και είδε ότι έγραφε <<Εμπενέζερ Σκρουτζ>>.
Ο αγέρωχος τσιγκούνης, ο αρνητής των Χριστουγέννων, ο αστός που αποκλειστικό λόγο ζωής του ήταν να συσσωρεύει πλούτο συγκλονίζεται μπροστά στη θέα του θανάτου που αχόρταγα, αναπόφευκτα, μοιραία και αδέκαστα μας περιμένει όλους.
Είναι μια εικόνα πολύ σκληρή για να την ανεχθούν οι περισσότεροι από μας, να δούμε τον εαυτό μας στις τελευταίες στιγμές του. Το κορμί θαμμένο στο χώμα να διαλύεται, ποιος το αντέχει;
Κι όμως Αυτός γι’ αυτό ήρθε στον κόσμο. Για να μας πάρει μαζί Του στην ουράνια πατρίδα από την οποία ξεπέσαμε και αυτοεξοριστήκαμε.
Όταν συνειδητοποιήσουμε το θάνατό μας σαν οριστικό και αναπόφευκτο γεγονός χωρίς επιστροφή, τότε δεν μπορούμε παρά να αλλάξουμε σε βάθος και ποιότητα.
Η αλλαγή κάνει τον άνθρωπο ανθρωπινότερο, γεμάτο χαρά, αγάπη και στοργή προς όλους
ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.
Γεώργιος Ευαγγελάτος.
Πρόσφατα Σχόλια