Όλη μου τη ζωή την έζησα μέσα σε μια καρύδα.
Μη πετάς στα ουράνια αλλά ούτε να κλειστείς μέσα σε μια καρύδα για λόγους ανασφάλειας και ατολμίας
Δεν είναι ωραίος τόπος να ζει κανείς; Ήταν στενόχωρα και σκοτεινά, ιδιαίτερα το πρωί που έπρεπε να ξυριστώ. Εκείνο όμως που με ενοχλούσε πιο πολύ, ήταν η έλλειψη επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Αν κανένας δεν έβρισκε την καρύδα και δεν αποφάσιζε να την σπάσει, ήμουν καταδικασμένος να ζήσω όλη μου τη ζωή μέσα σε μια καρύδα. Ίσως και να πεθάνω εκεί.
Πέθανα μέσα σ’ αυτήν την καρύδα. Κάνα δύο χρόνια αργότερα, κάποιοι βρήκαν την καρύδα και την έσπασαν και με βρήκαν ζαρωμένο και ξεραμένο. «Τι κρίμα» είπαν «αν την βρίσκαμε πιο νωρίς, ίσως να μπορούσαμε να τον σώσουμε. Ίσως να υπάρχουν και άλλοι κλεισμένοι έτσι σαν κι αυτόν».
Άρχισαν, λοιπόν, να τριγυρίζουν και να σπάνε όλες τις καρύδες. Ήταν ανώφελο όμως. Ήταν χωρίς νόημα. Ήταν χαμένος καιρός. Άνθρωποι που αποφασίζουν να ζήσουν σε μια καρύδα υπάρχουν ένας στο εκατομμύριο.
Γιατί, βλέπετε, δεν μπορούσα να τους πω, πως έχω έναν αδελφό που ζει μέσα σ’ ένα βελανίδι.
ΓΚΟΥΣΤΑΒΣΟΝ
Και συνεχίζει ο Λέο Μπουσκάλια:
Ας μη ζούμε μέσα σε καρύδες. Ας μην ζούμε μέσα σε βελανίδια. Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος για να τον γευτούμε. Υπάρχουν απίθανα πράγματα να δούμε και να αισθανθούμε και να επιθυμήσουμε και να σκοπεύσουμε και να επιτύχουμε. Είσαι ένα απίστευτο δώρο και είσαι όλος δικός σου! Δεν φτιάχτηκες για να ζήσεις τη ζωή σου μέσα σε βελανίδια και καρύδες. Θα ήταν η πιο μεγάλη αμαρτία να βιώνεις λιγότερα από όσα είσαι.
Από το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια
“Να ζείς, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις”
Πρόσφατα Σχόλια