Θα το θέσω στο αόριστο και το συμβολικό:
Μόλις έρχομαι και συνέρχομαι, από μια πολύ επώδυνη διεργασία στην οποία όφειλα να συμμετάσχω όπως κι αν ήταν. Έτσι κι αλλιώς, ήταν καθήκον μου να δηλώσω συμμετοχή.
Εκεί λοιπόν, μέσα στην οικογένεια που έξι χρόνια τώρα με περιθάλπει και μου δίνει κουράγιο να συνεχίσω να ζω στην αποξεραμένη τούτη κοιλάδα του θανάτου που λέγεται πατρίδα μου, ένιωσα την αιώνια κατάρα της Φυλής, το διχασμό, το σχίσμα, για μια ακόμη φορά την αποκοπή από τον κυρίως κορμό.
Για μια ακόμη φορά επαληθεύτηκαν, μ’ όλες τις προσπάθειες που κάποιοι καταβάλαμε για να συμφιλίωση και αλληλοπεριχώρηση, τα λόγια του Ιησού προς τους φθονούντες Φαρισαίους[1] μετά από κάποιο θαύμα το οποίο επιτέλεσε:
“Κάθε βασίλειο (ομάδα) η οποία χωρίσθηκε σε κόμματα (ή κομμάτια) εχθρικά διακείμενα, ώστε δι’ εμφυλίου πολέμου να στραφεί κατά του εαυτού του, καταλήγει σε τέλεια ερήμωση. Και κάθε πόλη ή κατοικία που διαιρέθηκε κατά του εαυτού της, δεν θα σταθεί, αλλά θα πέσει και θα εξαφανισθεί”.[2]
Μια πρόταση καταλλαγής πριν την όποια απόφαση, την οποία πρότεινα, απλώς κατεγράφη στα πρακτικά ομάδας. Οι πλειοψηφία όμως καταδίκασε τους κρινόμενους η οποίοι ήταν σαρξ εκ της σαρκός της. Επώδυνο αλλά κι αυτό δεκτό.
Θα βγει σε καλό; Το μέλλον θα δείξει.
[1]Να μην παρερμηνευθεί το “Φαρισαίους” ότι έχει σχέση με την κυρίως ομάδα που απέκοψε και διέγραψε τους διαφωνούντες και καταγγέλλοντες. Δεν έχει καμία σχέση.
[2]Είναι η μετάφραση του τίτλου του άρθρου ως χωρίο της Καινής Διαθήκης, από τον Παναγιώτη Τρεμπέλα.
Ευαγγελάτος Γεώργιος
Πρόσφατα Σχόλια