Ο αυθεντικός τίτλος του πιο κάτω άρθρου το οποίο γράφτηκε και αναρτήθηκε 23 Νοέμβρη του 2917 ήταν:
Φιλελευθερισμός και αναρχισμός απέναντι σ’ ένα ψευτοσοσιαλισμό μαρξιστικού τύπου
Τώρα γιατί προσθέσαμε το Ψευδο στον Φιλελευθερισμό θα το εξηγήσουμε παρακάτω.
Διαβάστε πρώτα το άρθρο:
Υπάρχει μια διαδεδομένη παραδοχή, ένα κατά συνθήκη ψεύδος. Πως δηλαδή ο φιλελευθερισμός σαν θεωρητική και πολιτική φιλοσοφία είναι αντίθετος με την ατομική τρομοκρατία. Πρόκειται περί μιας ιστορικοπολιτικής ανορθογραφίας που δεν έχει -κατά τη γνώμη μας- καμία σχέση με μία προσεκτική ανάγνωση των γεγονότων. Ο φιλελευθερισμός σαν η πιο συνεκτική θεωρητικοφιλοσοφική βάση του αστικού κόσμου έχει ως θεμέλιό του την εξύψωση του εγώ. Ο συνεπής φιλελεύθερος θέτει το άτομο πάνω από το σύνολο, την προσωπικότητα, τα θέλω, τα γούστα και τα χαρίσματά του πάνω -και σε σύγκρουση- από όλους. Ακριβώς όπως φιλοσοφικά κάνει ο συνεπής αναρχικός είτε κουβαλάει όπλα είτε όχι.(Σ.γ.: Τον εαυτό του προτείνει και τις ιδέες του ατομοκεντρικά, εγωιστικά, με θράσος και συχνά με άφθονο μίσος, μένος και απειλητικό ύφος ως εάν αυτός διαθέτει την μοναδική κι αδιάψευστη αλήθεια).
Ο Κ. Μαρξ ασκούσε κριτική στον Μαξ Στίρνερ ακριβώς πάνω σ’ αυτό το σημείο. Οι μαρξιστές θέτουν ως προτεραιότητα τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας, την κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα και ο Β.Ι. Λένιν με διορατικότητα και επιμονή υποστήριζε την οργάνωση των εργατών στο κομμουνιστικό κόμμα, κόντρα στον ατομικισμό και τον μικροαστικό εξεγερτισμό. Τι λέει ο φιλοσοφικός φιλελευθερισμός; Κανένας φραγμός στα δικαιώματα του ενός, ο θάνατος σου η ζωή μου, κοινωνικός δαρβινισμός (οι ισχυροί θα επιζήσουν), αυτά που πήγε ως την άκρη ο αστός φιλόσοφος και μηδενιστής Φ. Νίτσε, αγαπημένος –όχι τυχαία- των αναρχοαυθόρμητων. Τι λέει αντίστοιχα ο συνεπής και διαβασμένος αναρχικός; Το εγώ, η προσωπικότητα και τα στιγμιαία θέλω μου βρίσκονται πάνω από όλα, μισώ την οργάνωση, φτύνω την επαναστατική ιεραρχία, αδιαφορώ για το πολιτικό και το κοινωνικό «πρέπει».
Ο εχθρός μου είναι ό,τι με πνίγει, ό,τι βλέπω, αδιαφορώντας για τη γενίκευση, την πείρα, τη βιωμένη ιστορία. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι ο θεωρητικός πάπας του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα, ο Α. Ανδριανόπουλος, υπουργός της ΝΔ, εκθείαζε ανοιχτά τη δεκαετία του 1980 την αναρχοαυτονομία ως το πλέον καινούριο κι ελπιδοφόρο πείραμα στη χώρα μας. Μικρή σημασία έχει αν ο φιλελεύθερος με γραβάτα υπογράφει τον κοινωνικό θάνατο απολύοντας ανθρώπους, κόβοντας μισθούς και συντάξεις, ενώ ο κουκουλοφόρος με το περίστροφο αφαιρεί μια ζωή «ετσιθελικά».
Αυτό σημαίνει ότι οι μαρξιστές καταδικάζουν «τη βία από όπου κι αν προέρχεται»;;;;
Όχι φυσικά. Αλλά οι μαρξιστές μιλούν για τη μαζική, λαϊκή, εθνική βία (για να θυμηθούμε και τον Δ. Σολωμό) που είναι αναγκαία, είναι δρόμος για τη χειραφέτηση εθνών και τάξεων.
Όταν ο φιλελεύθερος και η πολιτική του αποφασίζουν να βομβαρδίσουν για το κέρδος ένα λαό ή να τινάξουν τα σαπιοκάραβα με τα καραβάνια των προσφύγων λειτουργούν όπως μια κλειστή σέχτα (ομάδα) που απολογείται στον εαυτό της. Ο Κ. Μαρξ άσκησε δριμεία κριτική στον Μπλανκί και τον Π. Μπακούνιν για τις θεωρίες της κλειστής ομάδας επαναστατών συνωμοτών και ο Β. Ι. Λένιν διαφώνησε απόλυτα με την ατομική τρομοκρατία των ναρότνικων (αγροτιστών) και της ομάδας Ραμπότσεγε Ντιέλο (Λαϊκή Θέληση) που σήκωναν το περίστροφο κατά βούληση. Η νικηφόρα επανάσταση του Οκτώβρη σήκωσε -όντως- τα όπλα και τα κανόνια της κατά του Κερένσκι και του Τσάρου. Με ανοιχτά πρόσωπα, «ξεσκούφωτη», απαστράπτουσα και γι’ αυτό ιστορική.
Ο φιλελευθερισμός, που γεννιέται διαρκώς στο έδαφος του αστικού κόσμου, μπορεί να παίρνει διάφορες εκφράσεις, να μολύνει βαθιά τους μικροαστούς διαμαρτυρόμενους και να «γανώνει» τα μυαλά της νεολαίας. Αλλά δεν παύει να είναι φιλελευθερισμός. Μηδενιστής της μάζας, της τάξης, των πολλών. Δεν παύει, αφού φουσκώνει τον υπερφίαλο εγωισμό, να θεοποιεί το άτομο και να αλαλάζει για την ατομική ελευθερία. Από αυτή την άποψη η απόσταση του φιλελευθερισμού από τον αναρχισμό είναι μόλις μία ανάσα.
ΥΓ. Είχε γραφεί τούτο το άρθρο το Δεκαπενθήμερο όταν ζήσαμε τον αποκλεισμό του Πολυτεχνείου από μια ομάδα προβοκατόρων-αναρχοφασιστών. Όσα γράψαμε ισχύουν στο πολλαπλάσιο. Αυτός που καπηλεύεται το Νοέμβρη κόντρα στο κίνημα λαού και νεολαίας δεν βρίσκεται στην όχθη μας. Είναι απέναντι, εχθρός και ταξικός αντίπαλος.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/apopsin/fileleytherismos-kai-anarhismos#ixzz4zo8A1e6u
Follow us: @alfavita on Twitter | alfavita.gr on Facebook
Τρίτη, 28 Νοέμβρη 2017
http://www.alfavita.gr/apopsin/fileleytherismos-kai-anarhismos
Και τώρα η θέση μας απέναντι στον Ψευδοφιλελευθερισμό, τον αναρχισμό και τον ψευτοσοσιαλισμό μαρξιστικού τύπου.
Από το 1789 και δώθε δύο Επαναστάσεις έλαβαν χώρα. Η γαλλική και η ρώσικη. Και οι δύο ήσαν αιματηρές και στοίχισαν τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους. Η γαλλική είχε τρία προτάγματα που συμπύκνωναν όλο το νόημα και τη θεωρητική θεμελίωση πάνω στην οποία βασίστηκε. Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα. Από αυτά τα 3 προτάγματα η σημερινή κοινωνία ούτε το ένα’ την Ελευθερία δεν έχει κατορθώσει να ολοκληρώσει με επιτυχία. Δικτατορίες ξεσπούσαν και ξεσπούν παντού. Συγκεντρωτική ολιγαρχία και κοινοβουλευτική δικτατορία συγκεκαλυμμένες με ένα δήθεν δημοκρατικό προσωπείο αποτελούν μια επίφαση ελευθερίας την οποία έχουν οι ολίγοι, οι κονομημένοι, η ελίτ της κοινωνίας, δηλαδή οι πλουτοκράτες αστοί, οι τραπεζίτες, οι μεγαλοαστοί έμποροι, οι μαφιόζοι διακινητές ναρκωτικών, όπλων, οι σωματέμποροι, οι μεγαλομέτοχοι στις πετρελαϊκές εταιρίες και στις φαρμακοβιομηχανίες.
Τα παιδιά αυτών των φιλοτομαριστών, αναγνωρίζοντας την υποκρισία και την αθλιότητα, ασυδοσία και την έλλειψη ηθικής συνείδησης στους πατεράδες τους κυρίως, από αντίδραση πάνε σε ένα άλλο άκρο αναρχοαυτόνομο κατάλυσης των πάντων. “
Αφού οι γονείς μου έχουν καταλύσει κάθε έννοια νόμου, δικαιοσύνης, ισότητας και αδελφοσύνης, εγώ τα καταργώ όλα. Έτσι κι αλλιώς και οι δικοί μου στην πράξη τα έχουν καταργήσει όλα και κρατούν μόνο όσα τους συμφέρουν. Κι εγώ τα καταργώ όλα εκτός από ένα ΤΟ ΕΓΩ ΜΟΥ”.
Κοιτάζοντας και από την άλλη την ψευτοσοσιαλιστική πλευρά τι βλέπουν;
Την ρώσικη επανάσταση που ήρθε να υλοποιήσει το δεύτερο πρόταγμα της γαλλικής επανάστασης, την Ισότητα, ενώ την ίδια στιγμή αποσιώπησε και αδιαφόρησε για την Ελευθερία και την Αδελφοσύνη. Μα ούτε και την Ισότητα έφερε τελικά. Διαίρεσε την κοινωνία του κομμουνιστικού παραδείσου σε τρεις κατηγορίες την νομενκλατούρα των χορτασμένων, τους μη χορτάτους και τους πεινασμένους και τους υποσχέθηκε πως κάποια στιγμή στο μέλλον θα γεμίζουν όλοι το στομάχι τους αφού έτσι κι αλλιώς ο άνθρωπος δεν αξίζει κάτι παραπάνω από ένα εξελιγμένο πίθηκο, είναι ένα “νοήμον ζώο που κατασκευάζει εργαλεία”.
Αυτά είδαν οι νεολαίοι των κομμουνιστικών χωρών οι οποίοι ήθελαν ακόμη και με κίνδυνο της ζωής τους να εισέλθουν στον καπιταλιστικό παράδεισο της Δύσης μέχρι την οριστική κατάρρευση λόγω των ανεξέλεγκτων εξοπλισμών, της παραγωγικής ανυπαρξίας αγαθών, τόσο πρωτογενών όσο και δευτερογενών βιομηχανικών προϊόντων, αλλά πάνω από όλα την έλλειψη ελευθερίας και της δημιουργίας ενός βάναυσου κρατισμού όπου ο ένας κάρφωνε τον διπλανό του για να πετύχει ένα ελάχιστο όφελος ως οπαδός και φίλος του καθεστώτος.
Από την άλλη οι νέοι της Δύσης, καλοφαγομένοι, καλοταϊσμένοι έκαναν το Μάη του 68 την επανάστασή τους χωρίς να ξέρουν γιατί, ενάντια στον αυταρχισμό του στρατηγού Ντε Γκωλ και προχώρησαν σε πασιφιστικά κινήματα ενάντια του πολέμου στο Βιετνάμ, τα οποία εξελίχθηκαν σε χίπικα κοινόβια τα οποία διέλυσαν αφού πρώτα τα έπνιξαν στα ναρκωτικά και στο ασύδοτο σεξ, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.
Που κατέληξαν τα αναρχοαυτόνομα κινήματα; Σε μια συμφωνία που κατέληγε ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ, σημασία έχει ΤΟ ΧΡΗΜΑ υπεράνω όλων, και εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι ο ΕΑΥΤΟΥΛΗΣ ΜΑΣ.
Αυτό είναι όλο; Υπάρχει λύση στο αδιέξοδο που δημιούργησαν οι δυο αυτές αποτυχημένες επαναστάσεις οι οποίες όχι μόνο οδήγησαν σε δυο παγκοσμίους πολέμους αλλά και σε συνεχείς συρράξεις μεταξύ των κρατών και εμφυλίους μέχρι σήμερα και σαφώς θα συνεχιστούν και αύριο.
Κι όμως υπάρχει τρίτος δρόμος
Και οι δυο προαναφερόμενες επαναστάσεις έθεσαν την ιδέα της Αδελφότητας τρίτη και περιφρονητέα. και μάλιστα εν μέσω μιας χριστιανικής Ευρώπης και Αμερικής. Δεν μπόρεσαν ούτε οι Χριστιανοί (χιλιοχωρισμένοι και διαιρεμένοι σε καθολικούς, άπειρες σέχτες προτεσταντών και ορθόδοξοι παλαιο-νεοημερολογίτες) να καταλάβουν πολύ περισσότερο να κάνουν πράξη το “εις γαρ εστι ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς. Πάντες δε υμείς αδελφοί εστέ“, (Ματθ. 23, 8-9).
Ελευθερία και Ισότητα χωρίς Αδελφοσύνη δεν οδηγεί παρά μόνο στην κατάργηση και των δυο πρώτων. Και αυτό συνέβη νομοτελειακά, γιατί και οι δυο επαναστάσεις ήσαν αθεϊστικές και οι δυο θεμελιωμένες πάνω στα υλιστικά νάματα της φυσιοκρατικής σχολής αρνιόνταν την ύπαρξη Θεού και θεοποιούσαν τον άνθρωπο και την επιστήμη. Αν αρνείσαι τον Θεό είναι παράλογο να μιλάς για Αδελφοσύνη, πολύ περισσότερο για Δικαιοσύνη και Κοινοκτημοσύνη, κατάργηση της φτώχειας και φυσικά για δικαιώματα του ανθρώπου και Ισότητα ανδρών και γυναικών, φυλών, εθνοτήτων, και σεβασμό στο θρησκευτικό πιστεύω, στον άνθρωπο σαν ψυχή, πνεύμα, πρόσωπο και πλησίον.
Η ανθρωπότητα δεν έχει παρά να ρίξει στα αζήτητα και τις δυο αυτές επαναστάσεις και τα προϊόντα τους. Η Επανάσταση είναι μόνο μία· η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ. Αυτή για αν επικρατήσει χρειάζεται ηγέτες που θ’ ακολουθούν το παράδειγμα του Ιησού και των Αποστόλων του. Πλην του Ιωάννη, όλοι τους σφαγιάστηκαν, αποκεφαλίστηκαν, σταυρώθηκαν. Δεν αιματοκύλισαν την ανθρωπότητα, έχυσαν αυτοί το αίμα τους κι όχι των άλλων, για να πραγματοποιηθεί το «ελθέτω η βασιλεία σου ως εν ουρανώ και επί της γης».
Όλα αυτά μπαίνουν στο πλαίσιο της «παράδοξης λογικής» που ο Ιησούς δίδαξε και ο μέγας μυστικιστής Γερμανός θεολόγος Meister Echart με τη θεωρία του της «μη προσκόλλησης» δίδαξε. «Για να μπει ο Θεός μέσα σου άδειασε το εγώ σου από κάθε επιθυμία και κτητική σκέψη». «Με το να είμαστε δεμένοι στο ΕΓΩ μας, φράζουμε τον πνευματικό μας δρόμο και γινόμαστε ανίκανοι ν’ αποδώσουμε καρπούς, να τελειοποιήσουμε τον εαυτό μας». Το παράδειγμα του Ιησού σε όλο του τοι βίο ήταν ότι πρέπει να σκέφτεται ο άνθρωπος όχι με τη λογική αλλά με την καρδιά.Το κέντρο της οποία είναι το πνευμονογαστρικ΄΄ο νέρο, τουτέστιν η κοιλιά. Για τούτο λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης. «Ο πιστεύων εις εμέ ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος» (Ιωαν. 7, στ. 38). Εννοώντας το Άγιο Πνεύμα που θα φώτιζε τις ψυχές των δικών του μαθητών και το πλήθος των πιστών, όταν θα ερχόταν η ημέρα της Πεντηκοστής. Εννοώντας τη λογική της καρδιάς, την αγάπη, το συναίσθημα της καλοσύνης και της αγαθής διάθεσης και όχι την εγκεφαλική σκέψη, τις γνωστικές λειτουργίες. Γι’ αυτό και καταλήγει στο υπέρλογο συμπέρασμα: «ος γαρ αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν· ος δ’ αν απολέσει την εαυτού ψυχήν ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, ούτος σώσει αυτήν».
Μόνο βλέποντας την προσωπική σου ανιδιοτελή θυσία πείθεται ο τρίτος για την γνησιότητα των προθέσεών σου. Ξεπερνά τα φράγματα του στενού συμφέροντος, της αμφισβήτησης και της ιδιοτέλειας. Σε απομιμείται και αγωνίζεται δίπλα σου για τον ίδιο σκοπό, το αυτό ιδανικό. Για την Ελευθερία, την Ισότητα, την Αδελφοσύνη, την Ειρήνη και τη Δικαιοσύνη.
Όλα τα άλλα δοκιμάστηκαν και απέτυχαν, η αυτοπροσφορά και η θυσία του εαυτού υπέρ των άλλων, των αδελφών ημών, δικαίων και αδίκων δοκιμάστηκε;
Ευαγγελάτος Γεώργιος
Πρόσφατα Σχόλια