Ανοίγουν τα στόματα κατόπιν εορτής – Παρενέργειες των εμβολίων αναφέρει το συστημικό περιοδικό Vaccine – Όταν φώναζαν κάποιοι ήταν «ψεκασμένοι» – Συντελέστηκε η μεγαλύτερη γενοκτονία στον πλανήτη
Δύο νέες παρενέργειες του εμβολίου για τον κορονοϊό – μια νευρολογική διαταραχή και μια φλεγμονή του νωτιαίου μυελού – εντοπίστηκαν κατά τη μεγαλύτερη έρευνα για την ασφάλεια των εμβολίων Covid-19 μέχρι σήμερα.
Περισσότεροι από 99 εκατομμύρια άνθρωποι από την Αυστραλία, την Αργεντινή, τον Καναδά, τη Δανία, τη Φινλανδία, τη Γαλλία, τη Νέα Ζηλανδία και τη Σκωτία συμμετείχαν στην εν λόγω μελέτη, η οποία, σύμφωνα με τους επιστήμονες, επιβεβαίωσε ότι «τα οφέλη των εμβολίων εξακολουθούν να αντισταθμίζουν κατά πολύ τα κινδύνους».
Σύμφωνα με τον Guardian, οι ερευνητές από το Παγκόσμιο Δίκτυο Δεδομένων Εμβολίων, χρησιμοποίησαν έγκυρα ηλεκτρονικά δεδομένα υγειονομικής περίθαλψης για να συγκρίνουν τα ποσοστά 13 παθήσεων του εγκεφάλου, του αίματος και της καρδιάς σε άτομα που έλαβαν τα εμβόλια Pfizer, Moderna ή AstraZeneca, με τα αντίστοιχα ποσοστά που θα αναμένονταν από αυτές τις παθήσεις σε άτομα πριν από την πανδημία.
Η μελέτη επιβεβαίωσε με υψηλό επίπεδο ακρίβειας τη σύνδεση των εμβολίων mRNA (Pfizer και Moderna) και των σπάνιων παρενεργειών της μυοκαρδίτιδας (φλεγμονή του καρδιακού μυός) και της περικαρδίτιδας (πρήξιμο του λεπτού σάκου που καλύπτει την καρδιά). Επιβεβαίωσε επίσης, το σύνδρομο Guillain-Barré (όπου το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα νεύρα) και τη εγκεφαλική φλεβική θρόμβωση (ένας τύπος θρόμβου αίματος στον εγκέφαλο) ως σπάνιες παρενέργειες που συνδέονται με το εμβόλιο AstraZeneca.
Ωστόσο, μια νέα σπάνια παρενέργεια, η οξεία διάχυτη εγκεφαλομυελίτιδα (πιθανώς να είναι η εγκεφαλική αγγειίτιδα που εξελίσσεται σε εγκεφαλομυελίτιδα που μας έλεγε ο Σιχαρούτ Μπάχντι) – μια φλεγμονή στον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό – εντοπίστηκε επίσης στην ανάλυση δεδομένων και συνδέθηκε με το εμβόλιο AstraZeneca. Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Vaccine.
Ο καθηγητής Τζιμ Μπάτερι, συνδιευθυντής του Global Vaccine Data Network, δήλωσε ότι η εν λόγω ανακάλυψη ώθησε τους ερευνητές να μελετήσουν ανεξάρτητα την παρενέργεια ολοκληρώνοντας μια δεύτερη έρευνα, αυτή τη φορά αναλύοντας ένα ξεχωριστό σύνολο δεδομένων 6,8 εκατομμυρίων Αυστραλών, που έλαβαν το εμβόλιο AstraZeneca.
Μελέτη σοκ!!! 20 εκατομμύρια νεκροί από το εμβόλι# και άλλα 2,5 δισεκατομμύρια με προβλήματα από τις παρενέργειες
Σοκ προκαλεί μια νέα μελέτη που πραγματοποίησαν γιατροί, καθώς κατέληξαν στο συμπέρασμα πως τα εμβόλι@ κατά του Covi-d-19 έχουν ήδη στοιχήσει τη ζωή σε 20 εκατομμύρια ανθρώπους και έχουν αφήσει με προβλήματα από τις παρενέργειες περισσότερους από 2,2 δισεκατομμύρια παγκοσμίως.
Όλα αυτά την ώρα, που οι κυβερνήσεις, επέβαλαν υποχρεωτικούς εμβολι@σμούς με σκευάσματα που ήταν σε πειραματικό στάδιο.
Μάλιστα, σύμφωνα με την έρευνα, τους επόμενους μήνες και χρόνια, αυτοί οι αριθμοί θα αυξηθούν ακόμη περισσότερο, καθώς οι τα εμβόλι@ που βασίζονται για την θεραπευτική τους δράση στις πρωτεΐνες αιχμής, βλάπτουν προοδευτικά τους οργανισμούς των «πλήρως εμβολι@σμένων», αφήνοντάς τους επιρρεπείς όχι μόνο σε κάθε ασθένεια που εμφανίζεται ως αυτοάνοσο νόσημα, αλλά και σε θανατηφόρους θρόμβους όπως η μυοκαρδίτιδα και η περικαρδίτιδα.
Η ομάδα των γιατρών συγκέντρωσε, διαχώρισε στοιχεία από εθνικούς ιατρικούς φορείς και χρησιμοποιώντας μετρήσεις και αλγορίθμους για τον υπολογισμό στατιστικού λάθους κατέληξε στο παραπάνω συμπέρασμα.
Επισημαίνει δε, πως ως διαδικασία, ήταν χρονοβόρα και δύσκολη, καθώς, υπάρχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις και ποικίλλει από χώρα σε χώρα ο τρόπος που καταχωρούνται οι νοσηλείες, οι παρενέργειες που εμφανίζουν οι ασθενείς και οι θάνατοι, μετά τα εμβόλι@, ακόμη και από δήμο σε δήμο, ενώ υπάρχουν και φορείς που δεν αποκαλύπτουν τα πλήρη στοιχεία, ή δίνουν αποσπασματικές πληροφορίες.
Είναι γνωστό επίσης, αν και όχι επίσημα παραδεκτό πως απλές γρίπες καταχωρήθηκαν ως μολύνσεις Covi-d, ενώ και θάνατοι αποδόθηκαν ψευδώς στον «ιό», έτσι ώστε αργότερα τα εμβόλια να μπορούν να γίνουν αποδεκτά ως «θεραπεία».
Το 2020, πριν από την επίσημη κυκλοφορία των εμβολίων υπό τον Donald Trump, το ετήσιο ποσοστό των «κρουσμάτων» του κορωνοϊ-ού ήταν περίπου 70 εκατομμύρια – και λάβετε υπόψη ότι ο επίσημος ορισμός της «περιπτώσεως» εξακολουθεί να είναι εξίσου ασαφής σήμερα όπως ήταν στο έναρξη της πανδημίας.
Μετά την έναρξη της Επιχείρησης Warp Speed, ο ετήσιος αριθμός των κρουσμάτων covi-d πενταπλασιάστηκε αγγίζοντας τα 330 εκατομμύρια.
Το ετήσιο ποσοστό θνησιμότητας αυξήθηκε επίσης από 1,7 εκατομμύρια πριν την Επιχείρηση Warp Speed, σε 2,9 εκατομμύρια μετά.
Αυτό είναι σημαντικό γιατί δείχνει ότι οι εμβολι@σμοί δεν «σώζουν ζωές» όπως υποστηρίζεται ακόμα.
Το αντίθετο ισχύει στην πραγματικότητα, καθώς πολλοί περισσότεροι άνθρωποι αρρωσταίνουν και πεθαίνουν στην εποχή των εμβ#λίων.
Τα ποσοστά των αυξήσεων
«Αντί 95% (ή 91% στις δοκιμές) μείωση των κρουσμάτων και των θανάτων, υπήρξε 370% αύξηση στο ετήσιο ποσοστό κρουσμάτων», γράφει ο Peter Halligan στο Substack του.
«Οι ετήσιοι θάνατοι έχουν αυξηθεί κατά 180%».
Ο Halligan εξέτασε δεδομένα στο σύστημα αναφοράς παρενεργειών από τα εμβόλι@ της κυβέρνησης (VAERS) για να καταλήξει στους αριθμούς 20 εκατομμυρίων νεκρών και 2,2 δισεκατομμυρίων ασθενών με σοβαρές παρενέργειες.
Δεδομένου ότι το VAERS καταγράφει μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό πραγματικών παρενεργειών που σχετίζονται με το εμβόλι#, ο Halligan συνεκτίμησε όλα τα διαθέσιμα δεδομένα και κατέληξε σε στοιχεία πολύ πιο ακριβή από αυτά που δίνει η κυβέρνηση ή η Big Pharma.
Ο Δρ David Martin πιστεύει ότι μέχρι το 2028, περίπου 700 εκατομμύρια άνθρωποι θα έχουν πεθάνει από τα εμβόλι@ Covi-d.
Από αυτά, τα 100 εκατομμύρια υπολογίζεται ότι θα είναι εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, αφαιρώντας τη χώρα από περίπου το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού της.
Ο τρόπος με τον οποίο δολοφονείς έναν δημοσιογράφο χωρίς να τον σκοτώσεις.
ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΤΟΥ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΑΝΑΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ, ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΓΕΡΟΥΣΙΑ :
Γερουσιαστής Ron Johnson : Είπατε ότι έχετε στοχοποιηθεί τα τελευταία 10 χρόνια. Μπορείτε να περιγράψετε τι προκάλεσε τη στοχοποίησή σας;
Lara Logan : Ναι, το γεγονός ότι δημοσίευσα την αλήθεια για τη Βεγγάζη. Μου επιτέθηκε μία από αυτές τις ΜΚΟ που μεταμφιέζεται σε μη κομματικό παρατηρητήριο, παραβιάζοντας το καθεστώς του [501][C][3]. Κατέχει μια άκρως κομματική θέση. Μιλάω για τα Media Matters for America. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν πολλοί γιατροί σε αυτή την αίθουσα, επιστήμονες που έχουν δεχτεί επίθεση από τους ίδιους ανθρώπους.
Οι ίδιοι άνθρωποι που το διευθύνουν αυτό, ο David Brock, για παράδειγμα, ένας άλλος πολιτικός δολοφόνος, διευθύνει τώρα μια οργάνωση που ονομάζεται Facts First USA, η οποία έχει σχεδιαστεί για να διασφαλίσει ότι η έρευνά σας, Δρ Hassan, δεν θα φτάσει ποτέ στον κόσμο ή στο κοινό.
Υπάρχουν και άλλες οργανώσεις όπως η Defeat Disinfo, η οποία ισχυρίζεται ότι είναι μια οργάνωση PAC που πάει μακριά από την παραπληροφόρηση, η οποία δημιουργήθηκε ειδικά για να στοχεύσει τον COVID (και κατά τη διάρκεια του COVID) με τον στρατηγό Stanley McChrystal και τους άλλους ανθρώπους που συμβούλευαν την οργάνωση αυτή.
Αλλά ξέρετε, Γερουσιαστή Johnson, δεν είναι μυστικό ότι υπάρχουν αυτές οι οργανώσεις. Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό και δεν συζητείται είναι ότι πληρώνονται από εμάς. Πληρώνονται από τους φορολογούμενους, στα νομοσχέδια σας για τις δαπάνες που προωθούνται από τη Βουλή και τη Γερουσία ενάντια στη θέληση του λαού αυτής της χώρας.
Υπάρχουν παραλήπτες για αυτές τις ΜΚΟ και αυτό που κάνουν είναι να ξεπλένουν αυτά τα χρήματα, να τα περνούν από τη μία ΜΚΟ στην άλλη και στο όνομα της αποτροπής της εξάπλωσης της παραπληροφόρησης, να λογοκρίνουν, να σιωπούν, να εκφοβίζουν και να τιμωρούν.
Είπα ότι αυτό είναι μια θανατική καταδίκη για τους δημοσιογράφους.
Είναι ο τρόπος με τον οποίο δολοφονείς έναν δημοσιογράφο χωρίς να τον σκοτώσεις.
Έτσι δολοφονείς έναν επιστήμονα χωρίς να τον σκοτώσεις.
Έτσι δολοφονείς έναν γιατρό χωρίς να τον σκοτώσεις.
Είναι ο τρόπος που δολοφονείς τους τραυματίες του εμβολίου ενώ δεν έχουν πεθάνει ακόμα.
Είναι ο τρόπος με τον οποίο τους αποτελειώνεις και όλους τους άλλους στην οικογένειά τους.
Και ήρθε η ώρα για τους ανθρώπους σε αυτό το κτίριο που έρχονται να δουλέψουν κάθε μέρα εδώ για να μας υπηρετήσουν. Αυτή είναι η μόνη χώρα όπου εμείς οι άνθρωποι είμαστε η κυβέρνηση. Αυτή είναι μια κυβέρνηση για το λαό, από το λαό και μέσω του λαού. Και το ίδιο ισχύει και για τους λεγόμενους δημοσιογράφους.
Ο Dale Bright, αυτός ο άνθρωπος, έχει στοχοποιηθεί επειδή απλώς πήγε στις ακροάσεις του FDA και τους βιντεοσκοπούσε όταν ενέκριναν τα εμβόλια. Απλά τους κινηματογραφούσε, χωρίς να κάνει τίποτα, και το έβγαζε στη φόρα και έδειχνε στον κόσμο ότι δεν υπάρχει πραγματική διαδικασία έγκρισης.
Στην πραγματικότητα δεν έκαναν τη δουλειά τους. Και γι’ αυτό, έχει στοχοποιηθεί εδώ και χρόνια, πολύ πριν “χτυπήσει” ο Covid… Έτσι, ήρθε η ώρα τώρα να σταματήσουμε να παίρνουμε τα χρήματα των φορολογουμένων για να κόβουμε τα δικά μας λαρύγγια.
Γερουσιαστής Johnson : Σας ευχαριστώ. Ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους γενικά ψηφίζω όχι σε αυτά. Σας ευχαριστώ, κα. Logan.
“Αν πιστέψουμε ότι η μάχη έχει χαθεί, και ότι είναι τόσο συντριπτικοί, τόσο ισχυροί, και είναι τόσο παντού γύρω μας … Τι σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα; Έχει να κάνει με το να σπάσει η θέλησή σας να πολεμήσετε. Θέλουν να παραδοθείς. Να απαλείψουν την μεσαία αστική τάξη γιατί αυτή μπορεί να ενεργοποιηθεί, να αντιδράσει. Σε θέλουν να εγκαταλείψεις την ελπίδα, επειδή είμαστε πάρα πολλοί εκατοντάδες χιλιάδες. Είμαστε περισσότεροι από αυτούς, και αν δεν τα παρατήσουμε, αν δεν υποταχθούμε, δεν έχουν καμία ελπίδα. Απλά δεν θέλουν να το ξέρουμε“.
Αναδρομή στον Ασάνζ : “Την ημέρα που θα έχουμε ένα καλό περιβάλλον για τα μέσα ενημέρωσης, τότε θα έχουμε ένα ειρηνικό περιβάλλον. Κανείς δεν θέλει πολέμους. Ο μέσος άνθρωπος, οι λαοί δεν θέλουν τον πόλεμο. Ανακάλυψα ότι τα media λένε ψέματα. Σε κάνουν να πιστεύεις αυτά που τα ίδια θέλουν. Ότι είναι ανάγκη να γίνει ο πόλεμος με γελοία επιχειρήματα που δεν έχουν καμία βάση ούτε λογική, ούτε ουσιαστική”.
ΠΗΓΗ:https://mail.google.com/mail/u/0/#inbox/FMfcgzGxRwxvsrJPHbwzQgbqGGdxVMJK και https://anatropi.substack.com/p/lara-logan?utm_source=substack&utm_medium=email&utm_campaign=email-half-post&r=1ebjp1
Με μεγάλη επιφύλαξη δημοσιεύουμε το παρακάτω που αποτελεί πιθανώς ένα σκόπιμα συγκεχυμένο κείμενο που αποκαλύπτει όμως εξίσου πολλά.
Leaked report: Israel acknowledges Jews in fact Khazars; Secret plan for reverse migration to Ukraine
Editor’s Note: This blog post is a work of satire. It was published in 2014 on the eve of Purim, a Jewish holiday that is celebrated with wild merrimaking and raucous comedy – with a particular emphasis on poking fun at antisemitism and ignorance.
Jerusalem and Zhitomir, 16 March/Adar II 14
(Our Russian and Ukrainian correspondents Hirsh Ostropoler and I. Z. Grosser-Spass also contributed to this story, delayed due to the crisis over the Crimean referendum.)
Fast-breaking Developments
Followers of Middle Eastern affairs know two things: always expect the unexpected, and never write off Prime Minister Binyamin Netanyahu, who has more political lives than the proverbial cat.
Only yesterday came news that Syrian rebels plan to give Israel the Golan Heights in exchange for creation of a no-fly zone against the Assad regime. In an even bolder move, it is now revealed, Israel will withdraw its settlers from communities beyond the settlement blocs—and relocate them at least temporarily to Ukraine. Ukraine made this arrangement on the basis of historic ties and in exchange for desperately needed military assistance against Russia. This surprising turn of events had an even more surprising origin: genetics, a field in which Israeli scholars have long excelled.
A Warlike Turkic People—and a Mystery
It is well known that, sometime in the eighth to ninth centuries, the Khazars, a warlike Turkic people, converted to Judaism and ruled over a vast domain in what became southern Russia and Ukraine. What happened to them after the Russians destroyed that empire around the eleventh century has been a mystery. Many have speculated that the Khazars became the ancestors of Ashkenazi Jews.
The Khazar Empire, from M. J-H. Schnitzler’s map of The Empire of Charlemagne and that of the Arabs, (Strasbourg, 1857)
Arabs have long cited the Khazar hypothesis in attempts to deny a Jewish historical claim to the land of Israel. During the UN debate over Palestine Partition, Chaim Weizmann responded, sarcastically: “lt is very strange. All my life I have been a Jew, felt like a Jew, and I now learn that I am a Khazar.” In a more folksy vein, Prime Minister Golda Meir famously said: “Khazar, Schmazar. There is no Khazar people. I knew no Khazars In Kiev. Or Milwaukee. Show me these Khazars of whom you speak.”
Advertisement
a warlike people: Khazar battle axe, c. 7th-9th centuries
Contrarian Hungarian ex-communist and scientist Arthur Koestler brought the Khazar hypothesis to a wider audience with The Thirteenth Tribe (1976), in the hope that disproving a common Jewish “racial” identity would end antisemitism. Clearly, that hope has not been fulfilled. Most recently, left-wing Israeli historian Shlomo Sand’s The Invention of the Jewish People took Koestler’s thesis in a direction he had not intended, arguing that because Jews were a religious community descended from converts they do not constitute a nation or need a state of their own. Scientists, however, dismissed the Khazar hypothesis because the genetic evidence did not add up. Until now. In 2012, Israeli researcher Eran Elhaik published a study claiming to prove that Khazar ancestry is the single largest element in the Ashkenazi gene pool. Sand declared himself vindicated, and progressive organs such as Haaretz and The Forward trumpeted the results.
Israel seems finally to have thrown in the towel. A blue-ribbon team of scholars from leading research institutions and museums has just issued a secret report to the government, acknowledging that European Jews are in fact Khazars. (Whether this would result in yet another proposal to revise the words to “Hatikvah” remains to be seen.) At first sight, this would seem to be the worst possible news, given the Prime Minister’s relentless insistence on the need for Palestinian recognition of Israel as a “Jewish state” and the stagnation of the peace talks. But others have underestimated him at their peril. An aide quipped, when life hands you an etrog, you build a sukkah.
Speaking off the record, he explained, “We first thought that admitting we are really Khazars was one way to get around Abbas’s insistence that no Jew can remain in a Palestinian state. Maybe we were grasping at straws. But when he refused to accept that, it forced us to think about more creative solutions. The Ukrainian invitation for the Jews to return was a godsend. Relocating all the settlers within Israel in a short time would be difficult for reasons of logistics and economics. We certainly don’t want another fashlan like the expulsion of the settlers in the Gaza Hitnatkut [disengagement].
“We’re not talking about all the Ashkenazi Jews going back to Ukraine. Obviously that is not practical.
Advertisement
Speaking on deep background, a well-placed source in intelligence circles said: “We’re not talking about all the Ashkenazi Jews going back to Ukraine. Obviously that is not practical. The press as usual exaggerates and sensationalizes; this is why we need military censorship.”
Khazaria 2.0?
All Jews who wish to return would be welcomed back without condition as citizens, the more so if they take part in the promised infusion of massive Israeli military assistance, including troops, equipment, and construction of new bases. If the initial transfer works, other West Bank settlers would be encouraged to relocate to Ukraine, as well. After Ukraine, bolstered by this support, reestablishes control over all its territory, the current Autonomous Republic of Crimea would once again become an autonomous Jewish domain. The small-scale successor to the medieval empire of Khazaria (as the peninsula, too, was once known) would be called, in Yiddish, Chazerai.
the Khazar Empire, map of Europe in the Age of Charles the Great, from Karl von Spruner, _Historisch-geographischer Hand-Atlas_ (Gotha, 1854)
the Khazars did not have to live within ‘Auschwitz borders.’”
“As you know,” the spokesman continued, “the Prime Minister has said time and again: we are a proud and ancient people whose history here goes back 4,000 years. The same is true of the Khazars: just back in Europe and not quite as long. But look at the map: the Khazars did not have to live within ‘Auschwitz borders.’”
no “Auschwitz borders”: the great extent of the Khazar Empire (pink, at right) is readily apparent in this map of Europe circa 800, by Monin (Paris, 1841). Compare with Charlemagne’s empire (pink, at left)
“As the Prime Minister has said, no one will tell Jews where they may or may not live on the historic territory of their existence as a sovereign people. He is willing to make painful sacrifices for peace, even if that means giving up part of our biblical homeland in Judea and Samaria. But then you have to expect us to exercise our historical rights somewhere else. We decided this will be on the shores of the Black Sea, where we were an autochthonous people for more than 2000 years. Even the great non-Zionist historian Simon Dubnow said we had the right to colonize Crimea. It’s in all the history books. You can look it up.”
Old-New Land?
Black Sea, showing Khazar presence in Crimea and coastal regions: Rigobert Bonne, Imperii Romani Distracta. Pars Orientalis, (Paris, 1780). Note Ukraine and Kiev at upper left. At right: Caspian Sea, also labeled, as was the custom, as the Khazar Sea
“We’d like to think of it as sort of a homeland-away-from-home,” added the anonymous intelligence source. “Or the original one,” he said with a wink. “After all, Herzl wrote about the Old-New Land, didn’t he? And the transition shouldn’t be too difficult for the settlers because, you know, they’ll still get to feel as if they are pioneers: experience danger, construct new housing, carry weapons. The women can continue to wear scarves on their heads, and the food won’t be very different from what they already eat.”
A veteran Middle East journalist said: “It’s problematic, but in a perverse way, brilliant. In one fell swoop, Bibi has managed to confound friend and foe alike. He’s put the ball back in the Palestinians’ court and relieved the pressure from the Americans without actually making any real concessions. Meanwhile, by lining up with the Syrian rebels and Ukraine, as well as Georgia and Azerbaijan, he compensates for the loss of the Turkish alliance and puts pressure on both Assad and Iran. And the new Cypriot-Israeli gas deal props up Ukraine and weakens the economic leverage of both the Russians and the Gulf oil states. Just brilliant.”
Reactions from around the world
Given the confluence of the weekend and the Purim and Saint Patrick’s Day holidays, reporters scrambled to get responses. Reactions from around the world trickled in.
• Members of the YESHA Council of settlers, some of them evidently the worse for wear after too much festival slivovitz, were caught completely off-guard. Always wary of Netanyahu, whom they regard as a slick opportunist rather than reliable ideological ally, they refused to comment until they had further assessed the situation.
Most of the hastily offered reactions fell into the predictable categories.
• Right-wing antisemitic groups pounced on the story as vindication of their conspiracy theories, claiming that this was the culmination of the Jews’ centuries-old plan to avenge the defeat of Khazaria by the Russians in the Middle Ages, a reprise of Israel’s support for Georgia in 2008. “Jews have memories as long as their noses,” one declared.
a continuum of conquest and cruelty?
• From Ramallah, a Fatah spokesman said the offer was a start but did not go nearly far enough toward satisfying Palestinian demands. Holding up an image of a Khazar warrior from an archaeological artifact, he explained:
There is a continuum of conquest and cruelty. It’s very simple, genetics does not lie. We see the results today: the Zionist regime and brutal Occupation Forces are descended from warlike barbarians. Palestinians are descended from peaceful pastoralists, in fact, from the ancient Israelites that you have falsely claimed as your ancestors. By the way, it is not true, however, that your ancestors ever had a temple in Jerusalem.
Έκθεση που διέρρευσε: Το Ισραήλ αναγνωρίζει τους Εβραίους στην πραγματικότητα τους Χαζάρους. Μυστικό σχέδιο για την αντίστροφη μετανάστευση στην Ουκρανία 18 Μαρ 2014, 23:34
Σημειώστε ότι οι αναρτήσεις στα Blogs συνεισφέρονται από τρίτα μέρη. Οι απόψεις, τα γεγονότα και οποιοδήποτε περιεχόμενο των μέσων σε αυτά παρουσιάζονται αποκλειστικά από τους συγγραφείς και ούτε οι Times of Israel ούτε οι συνεργάτες τους αναλαμβάνουν καμία ευθύνη για αυτά.
Επικοινωνήστε μαζί μας σε περίπτωση κατάχρησης.
Αναφορά αυτής της ανάρτησης. Σημείωση συντάκτη: Αυτή η ανάρτηση στο ιστολόγιο είναι έργο σάτιρας. Δημοσιεύτηκε το 2014 την παραμονή του Πουρίμ, μιας εβραϊκής γιορτής που γιορτάζεται με ξέφρενη κέφι και θορυβώδη κωμωδία – με ιδιαίτερη έμφαση στο να κοροϊδεύει τον αντισημιτισμό και την άγνοια. Ιερουσαλήμ και Ζιτομίρ, 16 Μαρτίου/Adar II 14 (Οι Ρώσοι και Ουκρανοί ανταποκριτές μας Hirsh Ostropoler και IZ Grosser-Spass συνέβαλαν επίσης σε αυτήν την ιστορία, η οποία καθυστέρησε λόγω της κρίσης για το δημοψήφισμα της Κριμαίας.) Γρήγορες εξελίξεις Οι οπαδοί των υποθέσεων της Μέσης Ανατολής γνωρίζουν δύο πράγματα: να περιμένουν πάντα το απροσδόκητο και να μην ξεγράφει ποτέ τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος έχει περισσότερες πολιτικές ζωές από την παροιμιώδη εννιάψυχη γάτα. Μόλις χθες ήρθε η είδηση ότι Σύροι αντάρτες σχεδιάζουν να δώσουν στο Ισραήλ τα Υψίπεδα του Γκολάν με αντάλλαγμα τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων κατά του καθεστώτος Άσαντ. Σε μια ακόμη πιο τολμηρή κίνηση, αποκαλύπτεται τώρα, το Ισραήλ θα αποσύρει τους εποίκους του από κοινότητες πέρα από τα μπλοκ εποικισμών – και θα τους μετεγκαταστήσει τουλάχιστον προσωρινά στην Ουκρανία. Η Ουκρανία έκανε αυτή τη ρύθμιση με βάση ιστορικούς δεσμούς και σε αντάλλαγμα για την απελπιστικά αναγκαία στρατιωτική βοήθεια κατά της Ρωσίας. Αυτή η εκπληκτική τροπή των γεγονότων είχε μια ακόμη πιο εκπληκτική προέλευση: τη γενετική, έναν τομέα στον οποίο οι Ισραηλινοί μελετητές διέπρεψαν εδώ και πολύ καιρό. Ένας πολεμικός Τούρκος λαός — και ένα μυστήριο Είναι γνωστό ότι, κάπου στον όγδοο έως τον ένατο αιώνα, οι Χαζάροι, ένας πολεμοχαρής Τουρκικός λαός, ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό και κυβέρνησε σε μια τεράστια επικράτεια σε αυτό που έγινε νότια Ρωσία και Ουκρανία. Αυτό που τους συνέβη αφού οι Ρώσοι κατέστρεψαν αυτήν την αυτοκρατορία γύρω στον ενδέκατο αιώνα ήταν ένα μυστήριο. Πολλοί έχουν υποθέσει ότι οι Χαζάροι έγιναν οι πρόγονοι των Εβραίων Ασκενάζι. Schnitzler1857.εμπ The Khazar Empire, από τον M. JH. Ο χάρτης του Schnitzler της Αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου και των Αράβων, (Στρασβούργο, 1857)
Οι Άραβες έχουν από καιρό επικαλεστεί την υπόθεση των Χαζάρων σε προσπάθειες να αρνηθούν μια εβραϊκή ιστορική αξίωση για τη γη του Ισραήλ. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης του ΟΗΕ για τη διαίρεση της Παλαιστίνης, ο Chaim Weizmann απάντησε, σαρκαστικά: «Είναι πολύ περίεργο. Όλη μου τη ζωή ήμουν Εβραίος, ένιωθα Εβραίος και τώρα μαθαίνω ότι είμαι Χαζάρος». Με έναν πιο λαϊκό τρόπο, η πρωθυπουργός Golda Meir είπε περίφημα: «Khazar, Schmazar. Δεν υπάρχει λαός των Χαζάρων. Δεν γνώριζα Χαζάρους στο Κίεβο. Ή στο Μιλγουόκι. Δείξε μου αυτούς τους Χαζάρους για τους οποίους μιλάς».
Ο αντίθετος Ούγγρος πρώην κομμουνιστής και επιστήμονας Άρθουρ Κέσλερ έφερε την υπόθεση των Χαζάρων σε ένα ευρύτερο κοινό με τη Δέκατη Τρίτη Φυλή (1976), με την ελπίδα ότι η διάψευση μιας κοινής εβραϊκής «φυλετικής» ταυτότητας θα έδιωχνε τέλος στον αντισημιτισμό. Προφανώς, αυτή η ελπίδα δεν έχει εκπληρωθεί.
Πιο πρόσφατα, η εφεύρεση του εβραϊκού λαού του αριστερού Ισραηλινού ιστορικού Shlomo Sand οδήγησε τη διατριβή του Koestler προς μια κατεύθυνση που δεν ήθελε, υποστηρίζοντας ότι επειδή οι Εβραίοι ήταν μια θρησκευτική κοινότητα προερχόμενη από προσήλυτους, δεν αποτελούν ένα έθνος ούτε χρειάζονται ένα κράτος δικό τους.
Οι επιστήμονες, ωστόσο, απέρριψαν την υπόθεση των Χαζάρων επειδή τα γενετικά στοιχεία δεν αθροίστηκαν. Μέχρι τώρα. Το 2012, ο Ισραηλινός ερευνητής Eran Elhaik δημοσίευσε μια μελέτη που ισχυρίζεται ότι αποδεικνύει ότι η καταγωγή των Χαζάρων είναι το μοναδικό μεγαλύτερο στοιχείο στη γονιδιακή δεξαμενή των Ασκενάζι. Ο Σαντ δήλωσε δικαιωμένος και προοδευτικά όργανα όπως η Haaretz και η The Forward σάλπισαν τα αποτελέσματα. Το Ισραήλ φαίνεται επιτέλους να έχει ρίξει λευκή πετσέτα. Μια ομάδα μελετητών με μπλε κορδέλα από κορυφαία ερευνητικά ιδρύματα και μουσεία μόλις εξέδωσε μια μυστική έκθεση στην κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας ότι οι Ευρωπαίοι Εβραίοι είναι στην πραγματικότητα Χαζάροι. (Αν αυτό θα καταλήξει σε μια ακόμη πρόταση για αναθεώρηση των λέξεων στο «Hatikvah» μένει να φανεί.) Εκ πρώτης όψεως, αυτό φαίνεται να είναι η χειρότερη δυνατή είδηση, δεδομένης της αμείλικτης επιμονής του Πρωθυπουργού στην ανάγκη για Παλαιστινιακή αναγνώριση του Ισραήλ ως «εβραϊκό κράτος» και η στασιμότητα των ειρηνευτικών συνομιλιών. Αλλά άλλοι έχουν υποτιμήσει τον κίνδυνο. Ένας βοηθός ειρωνεύτηκε, όταν η ζωή σου δίνει ένα etrog, φτιάχνεις ένα sukkah.
Μιλώντας εκτός επισημότητας, εξήγησε: «Πρώτα σκεφτήκαμε ότι το να παραδεχτούμε ότι είμαστε πραγματικά Χαζάροι ήταν ένας τρόπος να παρακάμψουμε την επιμονή του Αμπάς ότι κανένας Εβραίος δεν μπορεί να παραμείνει σε ένα παλαιστινιακό κράτος. Ίσως πιάναμε από άχυρα. Όταν όμως αρνήθηκε να το δεχτεί, μας ανάγκασε να σκεφτούμε πιο δημιουργικές λύσεις. Η ουκρανική πρόσκληση για τους Εβραίους να επιστρέψουν ήταν θεόσταλτο. Η μετεγκατάσταση όλων των εποίκων εντός του Ισραήλ σε σύντομο χρονικό διάστημα θα ήταν δύσκολη για λόγους επιμελητείας και οικονομίας. Σίγουρα δεν θέλουμε άλλο fashlan όπως η εκδίωξη των εποίκων στη Γάζα Hitnatkut [απεμπλοκή]. «Δεν μιλάμε για όλους τους Εβραίους Ασκενάζι που θα επιστρέψουν στην Ουκρανία. Προφανώς αυτό δεν είναι πρακτικό.
Μιλώντας σε βαθύ φόντο, μια καλά τοποθετημένη πηγή σε κύκλους πληροφοριών είπε: «Δεν μιλάμε για όλους τους Εβραίους Ασκενάζι που θα επιστρέψουν στην Ουκρανία. Προφανώς αυτό δεν είναι πρακτικό. Ο Τύπος ως συνήθως υπερβάλλει και προκαλεί αίσθηση. γι’ αυτό χρειαζόμαστε στρατιωτική λογοκρισία». Khazaria 2.0; Όλοι οι Εβραίοι που επιθυμούν να επιστρέψουν θα γίνονταν ευπρόσδεκτοι πίσω χωρίς όρους ως πολίτες, πολύ περισσότερο εάν συμμετάσχουν στην υποσχεθείσα έγχυση μαζικής ισραηλινής στρατιωτικής βοήθειας, συμπεριλαμβανομένων στρατευμάτων, εξοπλισμού και κατασκευής νέων βάσεων.
Εάν η αρχική μεταφορά λειτουργήσει, θα ενθαρρυνθούν και άλλοι έποικοι της Δυτικής Όχθης να
μετεγκατασταθούν στην Ουκρανία. Αφού η Ουκρανία, ενισχυμένη από αυτή την υποστήριξη, αποκαταστήσει τον έλεγχο σε όλη της την επικράτεια, η σημερινή Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας θα γινόταν και πάλι μια αυτόνομη εβραϊκή επικράτεια. Ο μικρής κλίμακας διάδοχος της μεσαιωνικής αυτοκρατορίας της Χαζαρίας (όπως ήταν κάποτε γνωστή και η χερσόνησος) θα ονομαζόταν, στα Γίντις, Chazerai. SprunerCarl.det.1000 η αυτοκρατορία των Χαζάρων, χάρτης της Ευρώπης στην εποχή του Καρόλου του Μεγάλου, από τον Karl von Spruner, _Historisch-geographischer Hand-Atlas_ (Gotha, 1854) οι Χάζαροι δεν χρειάστηκε να ζουν εντός των «συνόρων του Άουσβιτς».
«Όπως γνωρίζετε», συνέχισε ο εκπρόσωπος, «ο Πρωθυπουργός έχει πει επανειλημμένα: είμαστε ένας περήφανος και αρχαίος λαός του οποίου η ιστορία πηγαίνει εδώ 4.000 χρόνια πίσω. Το ίδιο ισχύει και για τους Χαζάρους: μόλις επέστρεψαν στην Ευρώπη και όχι τόσο πολύ. Αλλά κοιτάξτε τον χάρτη: οι Χάζαροι δεν χρειάστηκε να ζουν εντός των «συνόρων του Άουσβιτς». όχι «σύνορα του Άουσβιτς»: η μεγάλη έκταση της αυτοκρατορίας των Χαζάρων (ροζ, δεξιά) είναι εύκολα εμφανής σε αυτόν τον χάρτη της Ευρώπης γύρω στο 800, από τον Monin (Παρίσι, 1841). Σύγκριση με την αυτοκρατορία του Καρλομάγνου (ροζ, αριστερά)
«Όπως είπε ο Πρωθυπουργός, κανείς δεν θα πει στους Εβραίους πού μπορούν να ζήσουν ή όχι στην ιστορική επικράτεια της ύπαρξής τους ως κυρίαρχου λαού. Είναι πρόθυμος να κάνει οδυνηρές θυσίες για την ειρήνη, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να εγκαταλείψουμε μέρος της βιβλικής μας πατρίδας στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια. Αλλά τότε πρέπει να περιμένετε να ασκήσουμε τα ιστορικά μας δικαιώματα κάπου αλλού. Αποφασίσαμε ότι αυτό θα είναι στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, όπου ήμασταν ένας αυτόχθονος λαός για περισσότερα από 2000 χρόνια. Ακόμη και ο μεγάλος μη Σιωνιστής ιστορικός Simon Dubnow είπε ότι είχαμε το δικαίωμα να αποικίσουμε την Κριμαία. Είναι σε όλα τα βιβλία της ιστορίας. Μπορείτε να το ψάξετε.” Παλαιά-Νέα Γη; Μαύρη Θάλασσα, που δείχνει την παρουσία των Χαζάρων στην Κριμαία και τις παράκτιες περιοχές: Rigobert Bonne, Imperii Romani Distracta. Pars Orientalis, (Παρίσι, 1780). Σημειώστε την Ουκρανία και το Κίεβο επάνω αριστερά. Δεξιά: Κασπία Θάλασσα, επίσης χαρακτηρισμένη, όπως συνηθιζόταν, ως Θάλασσα των Χαζάρων Μαύρη Θάλασσα, που δείχνει την παρουσία των Χαζάρων στην Κριμαία και τις παράκτιες περιοχές: Rigobert Bonne, Imperii Romani Distracta. Pars Orientalis, (Παρίσι, 1780). Σημειώστε την Ουκρανία και το Κίεβο επάνω αριστερά. Δεξιά: Κασπία Θάλασσα, επίσης χαρακτηρισμένη, όπως συνηθιζόταν, ως Θάλασσα των Χαζάρων «Θα θέλαμε να το σκεφτούμε σαν μια πατρίδα μακριά από το σπίτι», πρόσθεσε η ανώνυμη πηγή πληροφοριών. «Ή το πρωτότυπο», είπε κλείνοντας το μάτι.
«Σε τελική ανάλυση, ο Herzl έγραψε για την Παλαιά-Νέα Γη, έτσι δεν είναι; Και η μετάβαση δεν θα πρέπει να είναι πολύ δύσκολη για τους αποίκους γιατί, ξέρετε, θα συνεχίσουν να νιώθουν σαν να είναι πρωτοπόροι: βιώνουν τον κίνδυνο, κατασκευάζουν νέα σπίτια, κουβαλούν όπλα. Οι γυναίκες μπορούν να συνεχίσουν να φορούν κασκόλ στο κεφάλι τους και το φαγητό δεν θα είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που τρώνε ήδη». Εκ των υστέρων, θα έπρεπε να το είχαμε δει αυτό να έρχεται, είπε ένας αξιοσέβαστος αραβιστής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, σημειώνοντας τις πινακίδες στα δάχτυλά του: μια ελάχιστα παρατηρήσιμη αναφορά ότι η Ρωσία κατέστρεφε το ισραηλινό λαθρεμπόριο αντικειμένων των Χαζάρων, οι αποφάσεις τόσο της Ισπανίας όσο και της Πορτογαλίας να δίνουν υπηκοότητα στους απογόνους των εκδιωχθέντων Εβραίων τους, καθώς και στοιχεία ότι πρώην στρατιώτες του IDF ήταν ήδη επικεφαλής πολιτοφυλακών για την υποστήριξη της ουκρανικής κυβέρνησης. Και τώρα, ίσως και η πιθανότητα το χαμένο μαλαισιανό τζετ να εκτραπεί στην Κεντρική Ασία.
Ένας βετεράνος δημοσιογράφος της Μέσης Ανατολής είπε: «Είναι προβληματικό, αλλά με έναν στρεβλό τρόπο, λαμπρό. Με ένα χτύπημα, η Bibi κατάφερε να μπερδέψει φίλο και εχθρό. Έβαλε ξανά την μπάλα στο γήπεδο των Παλαιστινίων και απάλλαξε την πίεση από τους Αμερικανούς χωρίς να κάνει ουσιαστικές παραχωρήσεις. Εν τω μεταξύ, παρατάσσοντας τους Σύρους αντάρτες και την Ουκρανία, καθώς και τη Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν, αντισταθμίζει την απώλεια της τουρκικής συμμαχίας και ασκεί πίεση τόσο στον Άσαντ όσο και στο Ιράν. Και η νέα κυπριο-ισραηλινή συμφωνία για το φυσικό αέριο στηρίζει την Ουκρανία και αποδυναμώνει την οικονομική μόχλευση τόσο των Ρώσων όσο και των πετρελαϊκών κρατών του Κόλπου. Απλά λαμπρό.” Αντιδράσεις από όλο τον κόσμο Δεδομένης της συμβολής του Σαββατοκύριακου και των αργιών Purim και Saint Patrick’s Day, οι δημοσιογράφοι προσπάθησαν να λάβουν απαντήσεις. Έρχονταν αντιδράσεις από όλο τον κόσμο. • Μέλη του συμβουλίου εποίκων YESHA, μερικοί από τους οποίους προφανώς ήταν χειρότεροι για φθορά μετά από πάρα πολύ έξαλλο φεστιβάλ slivovitz, πιάστηκαν εντελώς απροσδόκητα. Πάντα επιφυλακτικοί με τον Νετανιάχου, τον οποίο θεωρούν ως επιδέξιο οπορτουνιστή παρά ως αξιόπιστο ιδεολογικό σύμμαχο, αρνήθηκαν να σχολιάσουν μέχρι να αξιολογήσουν περαιτέρω την κατάσταση. Οι περισσότερες από τις βιαστικά προσφερόμενες αντιδράσεις εντάσσονταν στις προβλέψιμες κατηγορίες. • Οι δεξιές αντισημιτικές ομάδες επιτέθηκαν στην ιστορία ως δικαίωση των θεωριών συνωμοσίας τους, υποστηρίζοντας ότι αυτό ήταν το αποκορύφωμα του αιωνόβιου σχεδίου των Εβραίων να εκδικηθούν την ήττα της Χαζαρίας από τους Ρώσους τον Μεσαίωνα, μια επανάληψη της υποστήριξης του Ισραήλ για τη Γεωργία το 2008. «Οι Εβραίοι έχουν μνήμες μακριές όσο η μύτη τους», δήλωσε ένας. μια συνέχεια κατακτήσεων και σκληρότητας; • Από τη Ραμάλα, ένας εκπρόσωπος της Φατάχ είπε ότι η προσφορά ήταν μια αρχή, αλλά δεν πήγε αρκετά μακριά για την ικανοποίηση των παλαιστινιακών απαιτήσεων. Κρατώντας ψηλά μια εικόνα ενός Χαζάρου πολεμιστή από ένα αρχαιολογικό τεχνούργημα, εξήγησε: Υπάρχει μια συνέχεια κατακτήσεων και σκληρότητας. Είναι πολύ απλό, η γενετική δεν λέει ψέματα. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα: το Σιωνιστικό καθεστώς και οι βάναυσες δυνάμεις Κατοχής προέρχονται από πολεμικούς βαρβάρους. Οι Παλαιστίνιοι κατάγονται από φιλήσυχους κτηνοτρόφους, στην πραγματικότητα, από τους αρχαίους Ισραηλίτες που ψευδώς ισχυριστήκατε ως πρόγονοί σας. Παρεμπιπτόντως, δεν είναι αλήθεια, ωστόσο, ότι οι πρόγονοί σας είχαν ποτέ ναό στην Ιερουσαλήμ. EmpCharlMonin.1841.500 475px-Khazar_1
Οι Χάζαροι ή Χαζάροι (περσικά: خزر, αζέρικα: Xəzərlər,ουκρανικά:Хоза́ри, Khozáry,ρωσικά:Хаза́ры, Khazáry)[4] ήταν ένας ημινομαδικόςτουρκικός λαός με μία ομοσπονδία από φυλές που μιλούσαν τουρκικές γλώσσες που στα τέλη του 6ου αιώνα εδραίωσαν μία μεγάλη εμπορική αυτοκρατορία[5] , ευρισκόμενοι πάνω σε μία από τις σημαντικότερες εμπορικές αρτηρίες μεταξύ Βόρειας Ευρώπης και Νοτιοδυτικής Ασίας.[6] Επρόκειτο για την ισχυρότερη πολιτεία που αναδύθηκε από τη διάλυση του Δυτικού Τουρκικού Χαγανάτου. Η Χαζαρία κυριάρχησε στο δυτικό τμήμα του Δρόμου του Μεταξιού και έπαιξε βασικό εμπορικό ρόλο ως σταυροδρόμι μεταξύ Κίνας, Μέσης Ανατολής και Ευρωπαϊκής Ρωσίας. Επί τρεις περίπου αιώνες (650-965) οι Χάζαροι κυριαρχούσαν στη μεγάλη περιοχή που εκτείνεται από τις στέπες του Βόλγα και του Ντον, μέχρι την ανατολική Κριμαία και το βόρειο Καύκασο.[7][8] Έπαψαν να υπάρχουν γύρω στον 11ο – 12ο αιώνα. Βρίσκονταν συγκεντρωμένοι δυτικά και βόρεια της Κασπίας Θάλασσας, κυρίως στο βόρειο Καύκασο και την ευρασιατική στέπα. Πέραν της αδιαμφισβήτητης τουρκικής καταγωγής τους, η ακριβής προέλευσή τους δεν είναι ακόμα εξακριβωμένη. Κατά την πιθανότερη εκδοχή, προήλθαν από την ανάμειξη κάποιων τουρκομογγολικών φύλων με απομεινάρια των Ούννων και τοπικά φύλα της ΒΔ Κασπίας. Το όνομά τους προέρχεται από την αρχαία τουρκική ρίζα «qaz-» (καζ), που σημαίνει «περιπλανώμαι».
Η Χαζαρία λειτούργησε επί μακρόν ως ουδέτερο κράτος μεταξύ αφενός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και αφετέρου τόσο των νομάδων των βόρειων στεπών, όσο και της Αυτοκρατορίας των Ομεϋαδών, αφού λειτούργησε πρωτύτερα ως εντολοδόχος του Βυζαντίου κατά της περσικήςΑυτοκρατορίας των Σασσανιδών. Η συμμαχία διαλύθηκε γύρω στα 900 μ.Χ., καθώς οι Βυζαντινοί άρχισαν να ενθαρρύνουν τους Αλανούς να επιτεθούν στη Χαζαρία και να αδυνατίσουν τις θέσεις της στην Κριμαία και τον Καύκασο, επιδιώκοντας να πετύχουν συμμαχία με την ανερχόμενη δύναμη των Ρως στα βόρεια της Χαζαρίας, που φιλοδοξούσε να τους προσηλυτίσει στο Χριστιανισμό. Μεταξύ 965 και 969 ο ηγεμόνας των Ρως του ΚιέβουΣβιατοσλάβος Α΄ κατέλαβε την πρωτεύουσα Ατίλ και κατέλυσε το κράτος των Χαζάρων.
Το χαγανάτο των Χαζάρων ήταν πολύγλωσσο και πολυεθνικό. Το μητρικό τους θρήσκευμα ήταν ο Τενγκρισμός όπως και των Βόρειων Καυκάσιων Ούννων και άλλων τουρκικών φυλών.[9] Το πολυεθνικό ευρύ κοινό του χαγανάτου φαίνεται πως ήταν ένα μωσαϊκό παγανιστών, τενγκριστών, ιουδαϊστών, χριστιανών και μουσουλμάνων.[9] Ωστόσο, ίσως η κυβερνώσα αριστοκρατία μεταστράφηκε στον Ιουδαϊσμό περί τον 8ο αιώνα για ασαφή αίτια. Μια σύγχρονη θεωρία, ότι ο πυρήνας των Ασκεναζιτών Εβραίων προέκυψε από μια υποθετική διασπορά Χαζάρων Εβραίων, αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό από ορισμένους μελετητές και ερευνητές, αλλά υποστηρίζεται από άλλους.
Ετυμολογία
Κατά τον Γκιούλα Νέμεθ (Ούγγρος γλωσσολόγος και τουρκολόγος, μέλος της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών), σε συνέχεια των απόψεων του Ζόλταν Γκόμπος (Ούγγρος γλωσσολόγος), η λέξη Χάζαροι προέρχεται από ένα υποθετικό «Κασάρ», που αντιστοιχεί σε μια τουρκική ρίζα «καζ» («περιπλανώμαι»), υποθετική παραλλαγή του κοινού τουρκικού «κεζ». Με την έκδοση αποσπασμάτων των επιγραφών Τες και Τέρκινς της αυτοκρατορίας των Ουιγούρων (744-840), όπου απαντάται ο τύπος «Κασάρ» – αν και παραμένει αβέβαιο αν αυτός αντιπροσωπεύει προσωπικό ή φυλετικό όνομα – σταδιακά εμφανίσθηκαν άλλες υποθέσεις. Κατά τον Λουί Μπαζέν (Γάλλος ασιατολόγος) προέρχεται από το τουρκικό «κας» (τυραννώ, καταπιέζω, τρομοκρατώ), στη βάση της φωνητικής ομοιότητας με το φυλετικό όνομα των Ουιγούρων, Κασάρ. Ο Άντρας Ρόνα Τας (Ούγγρος ιστορικός και γλωσσολόγος) το συνδέει με το «Κέσαρ», τη μεταγραφή στα Μεσαιωνικά Περσικά του ρωμαϊκού τίτλου Καίσαρ.
Ο Ν.Μ. Ντάνλοπ (Βρετανός ασιατολόγος) προσπάθησε να συνδέσει τον κινεζικό όρο για τους «Χαζάρους» με ένα από τα φυλετικά ονόματα των Ουιγούρων Τοκούζ Ογούζ, συγκεκριμένα το «Γκεσά». Υπάρχουν οι αντιρρήσεις ότι το «Γκεσά (κινεζικά) /Κασάρ (τουρκικά)» των Ουιγούρων δεν ήταν φυλετικό όνομα αλλά μάλλον το επώνυμο του αρχηγού της φυλής Σικάρι (στη σογδιανή γλώσσα) των Τοκούζ Ογούζ, και ότι στα Μεσαιωνικά Κινεζικά το εθνώνυμο «Χάζαροι», πάντα προλεγόμενο με τη λέξη Τουγιουέ, που σημαίνει «Τούρκος» (Τουγιουέ Κεσά μπου: 突厥可薩部; Τουγιουέ Χεσά: 突厥曷薩), μεταγράφεται με διαφορετικούς χαρακτήρες από εκείνους που χρησιμοποιούνται για ν΄ αποδώσουν το «κα» στη λέξη των Ουιγούρων «Κασάρ». Μετά τον προσηλυτισμό τους έχει αναφερθεί ότι υιοθέτησαν την εβραϊκή γραφή και είναι πολύ πιθανό ότι, αν και μιλούσαν μια τουρκική γλώσσα, οι κυβερνητικοί των Χαζάρων υπό τον Ιουδαϊσμό αλληλογραφούσαν στα Εβραϊκά.
Φυλετική προέλευση και αρχαία ιστορία
Οι φυλές που θα αποτελούσαν την αυτοκρατορία των Χαζάρων δεν ήταν μια εθνική ένωση, αλλά ένα άθροισμα νομάδων της στέπας και λαών κατόπιν υποτελών τους, που στηρίζονταν σε μια κεντρική τουρκική ηγεσία. Ήδη, πολλές τουρκικές ομάδες, όπως οι ογουρικοί λαοί, μεταξύ αυτών οι Σαράγουροι, Ογούροι, Ονόγουροι και Πρωτοβούλγαροι, που αποτελούσαν πρωτύτερα τμήμα της συνομοσπονδίας των Τιέλε, έχοντας αρκετά νωρίς εκδιωχθεί δυτικά από τις πατρίδες τους από τους Σαβίρους (τουρκικό λαό), που με τη σειρά τους εκδιώχθηκαν από τους Ασιάτες Αβάρους, άρχισαν να ξεχύνονται στην περιοχή Βόλγα–Κασπίας–Πόντου ήδη από τον 4ο αιώνα μ.Χ., και αναφέρονται από τον Πρίσκο να κατοικούν στις στέπες της Δυτικής Ευρασίας από το 463. Εμφανίζονται δε να προήλθαν από τη Μογγολία και τη Νότια Σιβηρία, στον απόηχο της διάλυσης των νομαδικών κοινοτήτων των Ούννων/Σιονγκ-νου. Μια ποικίλλουσα ομοσπονδία φυλών υπό την ηγεσία των Τούρκων αυτών, η οποία πιθανόν περιελάμβανε μια σύνθεση ιρανικών, πρωτομογγολικών, ουραλικών και παλαιοσιβηρικών πατριών, συνέτριψε το Χαγανάτο των Ρουράν των ηγεμονικών Αβάρων της κεντρικής Ασίας το 552 και μετακινήθηκε προς τα δυτικά, συμπαρασύροντας άλλους νομάδες της στέπας, καθώς και λαούς από τη Σογδιανή.
Η κυβερνώσα οικογένεια αυτής της συνομοσπονδίας πιθανόν να προερχόταν από τη φυλή Ασίνα των δυτικών τουρκικών φυλών, αν και ο Κονσταντίν Ζούκερμαν (Γαλλοεβραίος ιστορικός) αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό τους Ασίνα και τον κεντρικό τους ρόλο στη διαμόρφωση των Χαζάρων. Ο Πήτερ Γκόλντεν (Αμερικανός ιστορικός) σημειώνει ότι κινεζικές και αραβικές αναφορές είναι σχεδόν ταυτόσημες, ενισχύοντας τη συγγένειά τους και συμπεραίνει ότι ηγεμόνας τους ίσως να ήταν ο Γιπισεκούι, που έχασε την εξουσία ή σκοτώθηκε γύρω στα 651. Μετακινούμενη προς τα δυτικά η συνομοσπονδία έφτασε στη χώρα των Ακατζίρων, που ήταν σημαντικοί σύμμαχοι του Βυζαντίου, πολεμώντας το στρατό του Αττίλα.
Άνοδος του κράτους των Χαζάρων
Ένα εμβρυακό κράτος της Χαζαρίας άρχισε να σχηματίζεται λίγο μετά το 630 μ.Χ., προκύπτοντας μετά την κατάρρευση του μεγαλύτερου χαγανάτου των Γκιοκτούρκων. Οι στρατιές των Γκιοκτούρκων είχαν περάσει το Βόλγα το 549, εκδιώκοντας τους Αβάρους (ή αυτούς που είχαν οικειοποιηθεί το όνομα των Αβάρων, τους “Ψευδοαβάρους”), που αναγκάστηκαν τότε να διαφύγουν στο καταφύγιο της πεδιάδας της Παννονίας. Η φυλή Ασίνα, που το φυλετικό της όνομα ήταν «Τουρκ» («οι δυνατοί»), εμφανίσθηκε σύμφωνα με κινεζικά χρονικά στη σκηνή το 552, όταν ως ηγέτιδα φυλή της συνομοσπονδίας νομαδικών τουρκικών φύλων με την ονομασία Τουρούκ (Κινεζικά: Τουτζιουέ, μεταγραφή στα Ελληνικά: Τούρκοι), ανέτρεψε τους Ρουράν και ίδρυσε το Χαγανάτο των Γκιοκτούρκων (Gök= γαλάζιος, ουράνιος, θεϊκός στα Τουρκικά). Το 568 αυτοί οι Γκιοκτούρκοι επεδίωξαν μια συμμαχία με το Βυζάντιο για να επιτεθούν στην Περσία. Μερικές δεκαετίες αργότερα ξέσπασε ένας εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους αρχαιότερους Γκιοκτούρκους και το νεότερο Δυτικό Τουρκικό Χαγανάτο τους, όταν μετά το θάνατο του χαγάνου Τασπάρ, μια διαφωνία για τη διαδοχή οδήγησε σε δυναστική κρίση μεταξύ του επιλεγμένου από τον Τασπάρ διαδόχου του, του χαγάνου Άπα, και του ηγεμόνα που είχε εκλεγεί από το ανώτερο φυλετικό συμβούλιο “Ασίνα Σέτου”, του χαγάνου Ισμπάρα.
Τις πρώτες δεκαετίες του 7ου αιώνα, ο γιαμπγκού (=αντιβασιλέας, υπεύθυνος για το δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας) των Ασίνα, Τονγκ, κατόρθωσε να παγιώσει το δυτικό κράτος, αλλά μετά το θάνατό του, αφού παρείχε πρώτα αποφασιστική στρατιωτική βοήθεια στο Βυζάντιο για την καταδίωξη του στρατού των Σασσανιδών στην περσική ενδοχώρα, το Δυτικό Τουρκικό Χαγανάτο διαλύθηκε υπό την πίεση των επιτιθέμενων στρατιών της κινέζικης δυναστείας Τανγκ, και διασπάσθηκε σε δύο ανταγωνιστικές ομοσπονδίες, που καθεμιά αποτελείτο από πέντε φυλές, συλλογικά γνωστές ως τα «Δέκα Βέλη» («Ον Οκ»), που για λίγο αμφισβήτησαν την ηγεμονία των Τανγκ στο ανατολικό Τουρκεστάν (σημερινό Ουζμπεκιστάν και τμήματα γειτονικών χωρών). Στο μεταξύ δύο νέα νομαδικά κράτη γεννήθηκαν δυτικότερα, η συνομοσπονδία της Παλαιάς Μεγάλης Βουλγαρίας, υπό τον Κουμπράτ, ηγέτη της φυλής Ντουολού, και η συνομοσπονδία Νουσίμπι, που αποτελείτο επίσης από πέντε φυλές. Οι Πρωτοβούλγαροι προσέβαλαν τους Αβάρους στην περιοχή του ποταμού Κουμπάν – Θάλασσας του Αζόφ. Το Χαζαρικό Χαγανάτο εδραιώθηκε ακόμα δυτικότερα, κατά τα φαινόμενα υπό μία δυναστεία των Ασίνα. Μετά από μια συντριπτική νίκη επί των φυλών το 657, σχεδιασμένη από τον Κινέζο στρατηγό Σου Ντινγκφάνγκ, η κινέζικη επικυριαρχία επιβλήθηκε στην Ανατολή μετά από μια τελική εκκαθαριστική επιχείρηση το 659, αλλά οι δύο ομοσπονδίες Βουλγάρων και Χαζάρων πολέμησαν για την κυριαρχία στις δυτικές στέπες, και με την επικράτηση των τελευταίων, οι πρώτοι είτε υπέκυψαν στην κυριαρχία των Χαζάρων, είτε, υπό τον Ασπαρούχ, γιο του Κουρμπάτ, μετακινήθηκαν ακόμη δυτικότερα περνώντας το Δούναβη, για να θέσουν τα θεμέλια της Α΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια (679).
Έτσι το Χαγανάτο των Χαζάρων σχηματίσθηκε από τα ερείπια της νομαδικής αυτοκρατορίας των Γκιοτούρκων, που διαλύθηκε υπό την πίεση των στρατιών της κινεζικής δυναστείας Τανγκ στα ανατολικά, κάπου μεταξύ 630 – 650. Μετά την κατάκτηση της περιοχής του Κάτω Βόλγα στην Ανατολή και μιας έκτασης προς τα δυτικά μεταξύ Δούναβη και Δνείπερου, και την υποταγή της ένωσης Ονογούρων – Πρωτοβουλγάρων, κάπου γύρω στα 670, εμφανίζεται ένα σωστά οργανωμένο Χαζαρικό Χαγανάτο, γινόμενο το δυτικότερο διάδοχο κράτος του Χαγανάτου των Γκιοκτούρκων μετά τη διάλυση του τελευταίου. Σύμφωνα με τον Ομέλιαν Πρίτσακ (Ουκρανός ιστορικός) η γλώσσα της ομοσπονδίας Ονογούρων – Πρωτοβουλγάρων έμελλε να γίνει η lingua franca της Χαζαρίας, καθώς αυτή εξελίχθηκε σε αυτό που ο Λεβ Γκουμιλιόφ (Σοβιετικός ιστορικός, εθνολόγος και ανθρωπολόγος) ονόμασε μία «Ατλαντίδα της στέπας». Το υψηλό κύρος που αυτή η αυτοκρατορία απέκτησε στο βορρά πιστοποιείται από τη «Φαρσνάμα» (Βιβλίο της Φαρς, γράφτηκε το 1100) του Ιμπν αλ Μπάλχι, που αναφέρει ότι ο σάχης των Σασσανιδών Χοσρόης Α΄ Ανουσιρβάν θεωρούσε τρεις θρόνους σε ίση μοίρα με το δικό του, της Κίνας, του Βυζαντίου, και των Χαζάρων. Αν και αναχρονιστικός τοποθετώντας τους Χαζάρους στην περίοδο αυτή, ο μύθος θέτοντας τον Χάζαρο χαγάνο σε θρόνο ίσου κύρους με τους αυτοκράτορες των άλλων δύο υπερδυνάμεων, μαρτυρά τη φήμη που είχαν αποκτήσει οι Χάζαροι από την αρχαία εποχή.
Το κράτος των Χαζάρων: πολιτισμός και θεσμοί
Βασιλική Δυαρχία και ιερό Χαγανάτο
Η Χαζαρία ανέπτυξε δύο αξιοσημείωτους θεσμούς: τη δυαδική βασιλεία, χαρακτηριστικό τουρκικό νομαδικό θεσμό, αποτελούμενη από έναν «σαντ/μπεκ» και έναν «χαγάνο», και ένα ιερό χαγανάτο. Σε αραβικές πηγές ο κατώτερος βασιλιάς ονομαζόταν «ίσα» και ο ανώτερος «Χάζαρ χαγάν», με τον πρώτο να διαχειρίζεται τόσο τις κρατικές και κοινωνικές υποθέσεις, όσο και τη διοίκηση του στρατού, ενώ ο ρόλος του ανώτερου βασιλιά ήταν πρωτίστως ιερός, λιγότερο ασχολούμενου με τις καθημερινές υποθέσεις. Επιλεγόταν από το χαζαρικό οίκο των ευγενών σε μια ιεροτελεστία στραγγαλισμού, όπου ο υποψήφιος σχεδόν στραγγαλίζεται μέχρι να δηλώσει τον αριθμό των ετών που επιθυμούσε να βασιλεύσει, μετά την παρέλευση των οποίων εκτελείτο. Ο αντιβασιλέας μπορούσε να παρουσιαστεί στον απομονωμένο ανώτερό του χαγάνο μόνο με εξαιρετικό τελετουργικό, πλησιάζοντας με γυμνά πόδια, γονατίζοντας στη σκόνη και κατόπιν ανάβοντας ένα κομμάτι ξύλου σαν καθαρτήριο πυρ, και περιμένοντας ταπεινά και ήρεμα να προσκληθεί. Ιδιαίτερα περίτεχνα τελετουργικά συνόδευαν τη βασιλική ταφή. Κάποια εποχή οι ταξιδιώτες έπρεπε να αφιππεύσουν, να υποκλιθούν προ του τάφου του ηγεμόνα και κατόπιν να φύγουν με τα πόδια. Στη συνέχεια ο τόπος ταφής του αποκρυβόταν από τη θέα των ανθρώπων με μια ανακτορική κατασκευή («Παράδεισος»), που κατασκευαζόταν και κατόπιν κρυβόταν κάτω από νερά εκτροπής ποταμού, για να αποτραπεί η ενόχληση από κακά πνεύματα και επόμενες γενιές. Τέτοιες βασιλικές ταφές είναι χαρακτηριστικές λαών της Έσω Ασίας. Τόσο ο ίσα όσο και ο χαγάν προσηλυτίστηκαν στον Ιουδαϊσμό κάποτε τον 8ο αιώνα, ενώ οι υπόλοιποι, σύμφωνα με τον Πέρση περιηγητή Άχμαντ ιμπν Ρουστάχ (10ος αι.), πιθανότατα ακολουθούσαν την παλαιά τουρκική θρησκεία.
Η κυβερνώσα ελίτ
Η ελίτ, όπως εκείνη αργότερα των Τσιγκισιδών της Χρυσής Ορδής, ήταν μια σχετικά μικρή ομάδα που διέφερε εθνοτικά και γλωσσικά από τους υποτελείς της λαούς, που πιστεύεται ότι ήταν οι Αλανοί και ογουρικές τουρκικές φυλές, που πλειοψηφούσαν μέσα στη Χαζαρία. Οι Χάζαροι χαγάνοι, ενώ έπαιρναν συζύγους και παλλακίδες από τους υποτελείς λαούς, προστατεύονταν από ένα σώμα φρουρών από τη Χωρεσμία, ονόματι Αρσίγια. Αλλά σε αντίθεση με πολλά άλλα γειτονικά κράτη, προσλάμβαναν στρατιώτες (μισθοφόρους). Στην ακμή της αυτοκρατορίας τους διέθεταν μια συγκεντρωτική φορολογική διοίκηση με ένα μόνιμο στρατό κάπου 7.000-12.000 ανδρών, που εν ανάγκη μπορούσε να διπλασιαστεί η τριπλασιαστεί, στρατολογώντας εφέδρους από τους ακολούθους των ευγενών τους. Άλλα στοιχεία για το διαρκή μόνιμο στρατό δείχνουν ότι αριθμούσε μέχρι εκατό χιλιάδες. Έλεγχαν και αποσπούσαν φόρους από 25-30 διαφορετικά έθνη και φυλές, που κατοικούσαν τα απέραντα εδάφη ανάμεσα στον Καύκασο, τη Λίμνη Αράλη, τα Ουράλια Όρη και τις ουκρανικές στέπες. Οι χαζαρικές στρατιές υπό τον χαγάνο Μπεκ διοικούνταν από υφισταμένους του αξιωματικούς, γνωστούς ως «ταρκάν». Όταν ο Μπεκ απέστελλε ένα εκστρατευτικό σώμα, δεν έπρεπε να υποχωρήσουν υπό οιεσδήποτε συνθήκες. Αν είχαν ηττηθεί, όποιος επέστρεφε εκτελείτο.
Οι οικισμοί κυβερνώνταν από διοικητικά στελέχη, γνωστά ως «τουντούν». Σε μερικές περιπτώσεις, όπως οι βυζαντινές αποικίες στη νότια Κριμαία, ένας «τουντούν» διοριζόταν για μια πόλη που βρισκόταν κατ’ όνομα στη σφαίρα επιρροής άλλου κράτους. Άλλοι αξιωματούχοι στην κυβέρνηση των Χαζάρων ήταν οι αναφερόμενοι από τον Ιμπν Φαλντάν (Άραβας περιηγητής του 10ου αιώνα) ως «γιαβισίγκρ» και «κουντούρ», αλλά οι αρμοδιότητές τους είναι άγνωστες.
Ο λαός
Έχει εκτιμηθεί ότι 25 έως 28 διαφορετικές εθνικές ομάδες αποτελούσαν τον πληθυσμό του Χαζαρικού Χαγανάτου, πέρα από την εθνική ελίτ. Η κυβερνώσα ελίτ φαίνεται ότι συνίστατο από εννέα φυλές, και οι ίδιες εθνικά ετερογενείς, απλωμένες ίσως σε εννέα επαρχίες ή πριγκηπάτα, που καθένα τους αντιστοιχούσε σε μια φυλή. Με όρους κάστας ή τάξης κάποια στοιχεία δείχνουν ότι υπήρχε μια διάκριση, ασαφές αν ήταν φυλετική ή κοινωνική, ανάμεσα στους «Λευκούς Χαζάρους» (Ακ-Χαζάρ) και «Μαύρους Χαζάρους» (Καρά-Χαζάρ). Ο μουσουλμάνος γεωγράφος του 10ου αιώνα Αλ-Ιστακρί υποστήριζε ότι οι Λευκοί Χάζαροι ήταν εξαιρετικά όμορφοι, με κοκκινωπά μαλλιά, λευκό δέρμα και μπλε μάτια, ενώ οι Μαύροι Χάζαροι ήταν μαυριδεροί, αγγίζοντας τα όρια του μαύρου, σαν να ήταν «ένα είδος Ινδών». Πολλά τουρκικά έθνη είχαν παρόμοια (πολιτική, όχι φυλετική) διαίρεση μεταξύ μιας «λευκής» κυβερνώσας πολεμικής κάστας και μιας «μαύρης» τάξης κοινών πολιτών. Η επικρατούσα άποψη μεταξύ των μελετητών είναι ότι ο Ιστακρί μπερδεύτηκε από τα ονόματα που δίνονταν στις δύο ομάδες. Εντούτοις οι Χάζαροι περιγράφονται γενικά από τις πρώτες αραβικές πηγές ότι είχαν λευκή επιδερμίδα, μπλε μάτια και κοκκινωπά μαλλιά. To ίδιο το όνομα της εικαζόμενης ιδρυτικής φυλής τους, Ασίνα, ίσως φανερώνει ετυμολογία δηλωτική σκούρου χρώματος. Η διάκριση φαίνεται να επέζησε της κατάρρευσης της αυτοκρατορίας των Χαζάρων. Μεταγενέστερα ρωσικά χρονικά, σχολιάζοντας το ρόλο των Χαζάρων στη δημιουργία της Ουγγαρίας, αναφέρονται σε αυτούς ως «Λευκούς Ογούρους» και στους Μαγυάρους (Ούγγρους) ως «Μαύρους Ογούρους».
Οικονομία
Η εισαγωγή και εξαγωγή ξένων εμπορευμάτων και τα εισοδήματα που προέρχονταν από τη φορολόγηση της διέλευσής τους ήταν βασικό γνώρισμα της οικονομίας των Χαζάρων, αν και λέγεται ότι παρήγαν επίσης προϊόντα από κύστες ψαριών. Ξεχωρίζοντας ανάμεσα στα νομαδικά κράτη της στέπας, το Χαζαρικό Χαγανάτο ανέπτυξε μια αυτάρκη εγχώρια οικονομία, συνδυασμό παραδοσιακής κτηνοτροφίας – που επέτρεπε την εξαγωγή προβάτων και βοοειδών -, εκτεταμένης γεωργίας, άφθονης χρήσης των αλιευτικών αποθεμάτων του Βόλγα, μαζί με βιοτεχνία, με διαφοροποίηση σε επικερδείς αποδόσεις από τη φορολόγηση του διεθνούς εμπορίου, δεδομένου του καίριου ελέγχου τους των κύριων εμπορικών δρόμων. Οι Χάζαροι αποτελούσαν τον ένα από τους δύο βασικούς προμηθευτές σκλάβων στη μουσουλμανική αγορά (ο άλλος ήταν οι Ιρανοί Σαμανίδες εμίρηδες), εφοδιάζοντάς τη με αιχμαλωτισμένους Σλάβους και ιθαγενείς της Βόρειας Ευρασίας. Τα κέρδη από αυτό τους έδιναν τη δυνατότητα να διατηρούν μόνιμο στρατό μουσουλμάνων στρατιωτών από τη Χωρεσμία. Η πρωτεύουσα Ατίλ αντανακλούσε τη διαίρεση: στη δυτική όχθη το Χαραζάν, όπου ζούσε ο βασιλιάς και η χαζαρική ελίτ του, με μια ακολουθία 4.000 περίπου ανδρών, και στα ανατολικά το κυρίως Ατίλ, κατοικούμενο από Εβραίους, χριστιανούς, μουσουλμάνους, ειδωλολάτρες και σκλάβους, και από τεχνίτες και ξένους εμπόρους. Η κυβερνώσα ελίτ περνούσε το χειμώνα στην πόλη, αλλά από την άνοιξη έως τα τέλη του φθινοπώρου στους αγρούς της στα προάστια. Μια μεγάλη περιοχή πρασίνου, αρδευόμενη από κανάλια από τον ποταμό Βόλγα, βρισκόταν έξω από την πρωτεύουσα, όπου λιβάδια και αμπελώνες εκτείνονταν σε περίπου 20 «φαρσάκ» (περίπου 100 χιλιόμετρα). Επιβάλλονταν δε τελωνειακοί δασμοί στους εμπόρους και φόροι και δεκάτη αποσπούνταν από 25-30 φυλές, με εισφορά ενός δερμάτινου ζεμπιλιού (μεγάλος σάκος με ανοιχτό στόμιο και δύο λαβές, για πρόχειρες μεταφορές οικοδομικών υλικών κτλ.), ξιφών, ντιρχάμ (το επίσημο νόμισμα) ανά νοικοκυριό ή με εισφορά υνιών, ή κεριών, μελιού ή ζωικού κεφαλαίου, ανάλογα με την περιοχή. Οι εμπορικές διαφορές επιλύονταν από ένα δικαστήριο εμπορικών διαφορών στο Ατίλ, αποτελούμενο από 7 δικαστές, δύο για τους κατοίκους κάθε μονοθεϊστικής θρησκείας (Εβραίους, μουσουλμάνους, χριστιανούς), και έναν για τους ειδωλολάτρες.
Γλώσσα
Ο προσδιορισμός της καταγωγής και της φύσης των Χαζάρων συνδέεται στενά με τις θεωρίες για τις τουρκικές γλώσσες, αλλά είναι ιδιαίτερα δύσκολο ζήτημα, καθώς δεν έχουν διασωθεί ιθαγενείς καταγραφές στη Χαζάρικη γλώσσα και το ίδιο το κράτος ήταν πολύγλωσσο και πολυεθνικό. Ενώ η βασιλική ή κυβερνώσα ελίτ πιθανότατα μιλούσε μια διάλεκτο της Κοινής Τουρκικής (Σαζ Τουρκική), οι υποτελείς φυλές μιλούσαν διαλέκτους του Ογουρικού κλάδου των Τουρκικών γλωσσών, όπως η Ογουρική, μια γλώσσα που ανήκει στο ίδιο παρακλάδι γλωσσών με την Πρωτοβουλγαρική, την Τσουβασική και την Ουννική (η τελευταία βάσει του ισχυρισμού του Πέρση ιστορικού Αλ-Ιστακρί ότι η Χαζάρικη γλώσσα ήταν διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη γνωστή γλώσσα). Μία μέθοδος για την ανίχνευση της προέλευσής τους είναι η ανάλυση των πιθανών ετυμολογιών πίσω από το ίδιο το εθνώνυμο των Χαζάρων.
Θρησκεία
Τενγκρισμός
Δεν υπάρχουν πολλές άμεσες πηγές για τη θρησκεία των Χαζάρων, αλλά πιθανότατα εξασκούσαν μια παραδοσιακή τουρκική μορφή λατρευτικών πρακτικών, γνωστές ως Τενγκρισμό, που εστίαζαν στον θεό του ουρανού, Τένγκρι. Η φύση της μπορεί εν μέρει να συναχθεί από ότι γνωρίζουμε για τις τελετουργίες και πεποιθήσεις συγγενικών φυλών, όπως οι Ούννοι του Βορείου Καυκάσου. Σ’ αυτή την ανώτερη θεότητα γίνονταν θυσίες αλόγων. Οι τελετές περιελάμβαναν προσφορές στη φωτιά, στο νερό και στη σελήνη, περίεργα όντα και στους «θεούς του δρόμου» (στα Παλαιοτουρκικά «γιολ τενγκρί», ίσως θεός της τύχης). Φυλαχτά του ήλιου ήταν διαδεδομένα σαν λατρευτικά στολίδια. Υπήρχε επίσης ένα λατρευτικό δένδρο. Οτιδήποτε χτυπιόταν από κεραυνό, άνθρωπος ή αντικείμενο, εθεωρείτο θυσία στον ανώτερο θεό του ουρανού. Η μετά θάνατον ζωή, κρίνοντας από τις ανασκαφές αριστοκρατικών τύμβων, πιστευόταν ως συνέχεια της επίγειας ζωής, έτσι οι πολεμιστές θάβονταν με τα όπλα, τα άλογά τους και μερικές φορές συνοδεία ανθρωποθυσιών: στην κηδεία ενός «τουντούν» το 711-712, 300 στρατιώτες θυσιάστηκαν για να τον συνοδέψουν στον άλλο κόσμο. Έχει διαπιστωθεί λατρεία των προγόνων. Η βασική θρησκευτική μορφή φαίνεται να ήταν ένα σαμανιστικό «καμ», και ήταν αυτά («κοζμίμ») που εκδιώχθηκαν, σύμφωνα με τις ιστορίες του ιουδαϊκού προσηλυτισμού των Χαζάρων.
Πολλές πηγές δείχνουν, και σημαντικός αριθμός ερευνητών έχει συμφωνήσει, ότι η χαρισματική φυλή Ασίνα έπαιξε βασικό ρόλο στο πρώιμο χαζαρικό κράτος, αν και ο Ζούκερμαν απορρίπτει την ευρέως δεκτή άποψη για τον καίριο ρόλο τους ως μυθεύματα. Οι Ασίνα συνδέονταν στενά με τη λατρεία του Τένγκρι, της οποίας οι πρακτικές περιελάμβαναν τελετές για να εξασφαλίσει μια φυλή την προστατευτική πρόνοια του θεού. Ο χαγάνος θεωρείτο ότι κυβερνούσε με τη δύναμη του «κουτ» (ουράνια εντολή/καλοτυχία να κυβερνά).
Ιουδαϊσμός
Ο προσηλυτισμός των Χαζάρων στον Ιουδαϊσμό αναφέρεται κατά κύριο λόγο από εξωτερικές πηγές καθώς και στη Χαζαρική Αλληλογραφία, συλλογή εβραϊκών εγγράφων, των οποίων η αυθεντικότητα επί μακρόν αμφισβητείτο, αλλά τώρα είναι ευρέως αποδεκτά μεταξύ των ειδικών, ως αντικατοπτρίζοντα εσωτερικές χαζαρικές παραδόσεις. Οι αρχαιολογικές μαρτυρίες αφετέρου για τον προσηλυτισμό παραμένουν αόριστες, πράγμα που ίσως οφείλεται είτε στις ελλιπείς ανασκαφές είτε στο ότι το στρώμα των πραγματικών πιστών ήταν μικρό. Ο προσηλυτισμός φυλών της στέπας ή της περιφέρειάς της σε μια παγκόσμια θρησκεία είναι φαινόμενο αρκετά βεβαιωμένο, και ο προσηλυτισμός των Χαζάρων στον Ιουδαϊσμό, αν και ασυνήθης, δεν ήταν μοναδικός. Στα νότια των Χαζάρων τόσο το Ισλάμ όσο και ο βυζαντινός Χριστιανισμός προσηλύτιζαν μεγάλες δυνάμεις. Οι βυζαντινές επιτυχίες στο βορρά ήταν σποραδικές, αν και ιεραποστολές της Αρμενίας και της (καυκασιανής) Αλβανίας (σημερινό Αζερμπαϊτζάν) από το Ντερμπέντ, έχτιζαν εντατικά εκκλησίες στις παραθαλάσσιες περιοχές του Νταγκεστάν, τότε χαζαρική περιοχή, ο δε Βουδισμός είχε επίσης ασκήσει έλξη στους ηγέτες τόσο του Ανατολικού (552-742), όσο και του Δυτικού Χαγανάτου (552-659), από τα οποία το δεύτερο ήταν πρόγονος του κράτους των Χαζάρων.
Το 682, σύμφωνα με το Αρμένικο Χρονικό του Μόβσες Ντασκουράντζι, ο βασιλιάς της Καυκασιανής Αλβανίας, Βαράζ Τρντατ, απέστειλε έναν επίσκοπο ονόματι Ισραγιέλ να προσηλυτίσει τους Καυκασιανούς «Ούννους», που ήταν υποτελείς στους Χαζάρους, και κατόρθωσε να κάνει τον Αλπ Ιλουτουέρ, γαμπρό του Χαζάρου χαγάνου, και το στρατό του, να εγκαταλείψουν τις σαμανιστικές λατρείες τους και να ενταχθούν στο Χριστιανισμό. Ο Άραβας Γεωργιανός μάρτυρας Άγιος Άμπο, που προσηλυτίσθηκε στο Χριστιανισμό εντός του χαζαρικού βασιλείου γύρω στα 779-780, περιγράφει τους τοπικούς Χαζάρους ως άθρησκους. Ορισμένες αναφορές καταγράφουν χριστιανική πλειοψηφία στο Σαμαντάρ (πόλη της Χαζαρίας στη δυτική ακτή της Κασπίας) ή μουσουλμανικές πλειοψηφίες σε διάφορες περιοχές της Χαζαρίας. Επίσης είναι γνωστό ότι Εβραίοι τόσο από τον ισλαμικό κόσμο όσο και από το Βυζάντιο είχαν μεταναστεύσει στη Χαζαρία σε περιόδους διωγμών επί Ηρακλείου, Ιουστινιανού Β´, Λέοντος Γ΄ και Ρωμανού Λεκαπηνού. Το σχήμα είναι εκείνο του προσηλυτισμού μιας ελίτ, που την ακολούθησε σε μεγάλη κλίμακα υιοθέτηση της νέας θρησκείας από το γενικό πληθυσμό, που συχνά αντιστεκόταν στην επιβολή της. Σημαντική προϋπόθεση για το μαζικό προσηλυτισμό ήταν ένα πάγιο αστικό κράτος, όπου εκκλησίες, συναγωγές ή τζαμιά παρείχαν μια θρησκευτική εστία, σε αντίθεση με τον ελεύθερο νομαδικό τρόπο ζωής στις ανοιχτές στέπες. Μια παράδοση των Ιρανών ορεσίβιων Εβραίων (ή Εβραίων του Καυκάσου) ισχυρίζεται ότι οι πρόγονοί τους ήταν υπεύθυνοι για τον προσηλυτισμό των Χαζάρων.
Τόσο ο χρόνος του προσηλυτισμού όσο και η έκταση της επιρροής του πέρα από την ελίτ, που συχνά υποτιμάται από τους λόγιους, είναι αντικείμενο διαφωνίας, αλλά κάποια στιγμή μεταξύ 740 και 920 οι Χάζαροι βασιλιάδες και ευγενείς φαίνεται να είχαν προσηλυτιστεί στον Ιουδαϊσμό, ίσως εν μέρει, υποστηρίζεται, για να αποκρούσουν τις ανταγωνιστικές πιέσεις από Άραβες και Βυζαντινούς να δεχθούν το Ισλάμ ή την Ορθοδοξία. Ο Κριστιάν του Σταβελό στο «Expositio in Matthaeum Evangelistam» (Ερμηνεία του Ευαγγελίου του Ματθαίου, περίπου 860-880) αναφέρεται σε αυτούς ως απογόνους των δαιμόνων Γκογκ και Μαγκόγκ, που είχαν κάνει περιτομή και τηρούσαν όλους τους νόμους του Ιουδαϊσμού. Νέα νομισματικά ευρήματα από κέρματα χρονολογούμενα το 837/838 που φέρουν τις επιγραφές «αρντ αλ-χαζάρ» (Χώρα των Χαζάρων) ή «Μούσα Ρασούλ Αλάχ» (Μωυσής ο Απεσταλμένος του Θεού, σε απομίμηση της ισλαμικής φράσης σε νόμισμα: «Μουχάμμαντ Ρασούλ Αλλάχ», δηλ. Μωάμεθ ο Απεσταλμένος του Θεού), υποδηλώνει για πολλούς ότι ο προσηλυτισμός έλαβε χώρα αυτή τη δεκαετία. Ο Όλσον υποστηρίζει ότι η μαρτυρία του 837/838 σημαίνει μόνο την αρχή ενός μακρόχρονου και δύσκολου εξιουδαϊσμού, που ολοκληρώθηκε μερικές δεκαετίες αργότερα. Άλλη άποψη δέχεται ότι το 10ο αιώνα, ενώ η βασιλική φυλή αποδέχθηκε επίσημα τον Ιουδαϊσμό, μια ακανόνιστη διαδικασία εξισλαμισμού έλαβε χώρα στην πλειοψηφία των Χαζάρων.
Το 10ο αιώνα η επιστολή του χαγάνου των Χαζάρων Ιωσήφ υποστηρίζει ότι μετά το βασιλικό προσηλυτισμό «ο Ισραήλ επέστρεψε (γιασουβού γισραέλ) με το λαό της Χαζαρίας (στον Ιουδαϊσμό) σε πλήρη μετάνοια (μπιτεσουβάχ σελεμάχ)». Ο Πέρσης ιστορικός Ιμπν αλ-Φακίχ έγραψε ότι «όλοι οι Χάζαροι είναι Ιουδαϊστές, αλλά έχουν εξιουδαϊσθεί πρόσφατα». Ο Άχμαντ ιμπν Φαλντάν (Άραβας περιηγητής) βασιζόμενος στην αποστολή του εκ μέρους του χαλίφη της Βαγδάτης στους Πρωτοβούλγαρους του Βόλγα, ανέφερε επίσης ότι «ο πυρήνας του κράτους, οι Χάζαροι, ήταν «εξιουδαϊσμένοι», όπως υπογραμμίζεται από τον Καραΐτη Εβραίο μελετητή Γιακούμπ Κιρκισανί (Γιακούμπ ο Κιρκάσιος) γύρω στα 937. Ο προσηλυτισμός φαίνεται να είχε συμβεί σε ένα περιβάλλον προστριβών, που απέρρεαν από την εντατικοποίηση της βυζαντινής ιεραποστολικής δραστηριότητας από την Κριμαία μέχρι τον Καύκασο, και τις αραβικές προσπάθειες να αποσπάσουν τον έλεγχο του δεύτερου τον 8ο αιώνα, και μια επανάσταση των Καβάρων (Πρωτοβουλγαρική φυλή της Χαζαρίας) που καταπνίγηκε γύρω στα μέσα του 9ου αιώνα. Οι σύγχρονοι μελετητές βλέπουν γενικά τον προσηλυτισμό ως μια αργή διαδικασία τριών σταδίων, που συμφωνεί με το μοντέλο του Ρίτσαρντ Ήτον της συγκριτικής «ένταξης», της σταδιακής «αναγνώρισης» και τελικά της «εκτόπισης» της παλαιότερης παράδοσης.
Μεταξύ 954 και 961 ο Ισπανοεβραίος Χασντάι ιμπν Σαπρούτ έστειλε μια διερευνητική επιστολή στον ηγεμόνα της Χαζαρίας και έλαβε μια απάντηση από τον χαγάνο Ιωσήφ. Η ανταλλαγή αυτής της λεγόμενης Χαζαρικής Αλληλογραφίας, μαζί με την Επιστολή Σέχτερ, που ανακαλύφθηκε στην αποθήκη της εβραϊκής Συναγωγής Μπεν Εζρά (ή Συναγωγής Γκενίζα) του Καΐρου, και τους περίφημους πλατωνίζοντες διαλόγους του Ισπανοεβραίου Γιεχουντά Χαλεβί, «Σεφέρ χα Κουζάρι» («Ο Χάζαρος»), που ευλόγως βασίστηκε σε αυτές τις πηγές, μας παρέχουν τη μόνη άμεση μαρτυρία των εγχώριων παραδόσεων που αφορούν τον προσηλυτισμό. Αναφέρεται ως παράδοση ότι ο Χάζαρος χαγάνος Μπουλάν εξεδίωξε τους μάγους και δέχθηκε επισκέψεις αγγέλων που τον προέτρεψαν να βρει την αληθινή θρησκεία, μετά τις οποίες, συνοδευόμενος από τον βεζίρη του, ταξίδεψε σε μια ακτή κοντά στα ερημικά όρη της περιοχής Βαρσάν, όπου βρήκε τυχαία ένα σπήλαιο, όπου οι Εβραίοι συνήθιζαν να εορτάζουν το Σάββατο. Εκεί υπέστη περιτομή. Λέγεται τότε ότι ο Μπουλάν συγκάλεσε ένα βασιλικό διάλογο μεταξύ των υποστηρικτών των τριών αβρααμικών θρησκειών. Αποφάσισε να προσηλυτισθεί όταν πείστηκε για την ανωτερότητα του Ιουδαϊσμού. Πολλοί μελετητές τοποθετούν αυτό γύρω στα 740, χρονολογία υποστηριζόμενη και από την περιγραφή του ίδιου του Χαλεβί. Οι λεπτομέρειες είναι τόσο εβραϊκές όσο και τουρκικές. Ένας τουρκικός εθνογενετικός μύθος μιλάει για ένα προγονικό σπήλαιο, στο οποίο έγινε η σύλληψη των Ασίνα από το ζευγάρωμα του ανθρώπινου προγόνου τους και μιας λύκαινας. Αυτές οι περιγραφές δείχνουν ότι υπήρχε ένας ορθολογικοποιημένος συγκρητισμός των ιθαγενών ειδωλολατρικών παραδόσεων με τον εβραϊκό νόμο, μέσω της ιδέας του σπηλαίου, χώρου προγονικών τελετουργικών και αποθετηρίου ξεχασμένων ιερών κειμένων, τουρκικών μύθων περί καταγωγής και εβραϊκών αντιλήψεων λύτρωσης του πεπτωκότος λαού του Ισραήλ. Είναι γενικά αποδεκτό ότι υιοθέτησαν το Ραβινικό και όχι τον Καραϊτικό Ιουδαϊσμό.
Ο Ιμπν Φαλντάν αναφέρει ότι η επίλυση των διαφορών στη Χαζαρία εκδικαζόταν από δικαστές, προερχόμενους ο καθένας από την κοινότητά του, χριστιανική, εβραϊκή, μουσουλμανική ή ειδωλολατρική. Μερικά στοιχεία δείχνουν ότι ο Χάζαρος βασιλιάς έβλεπε τον εαυτό του ως υπερασπιστή των Εβραίων ακόμη και πέρα από τα σύνορα του βασιλείου, προβαίνοντας σε αντίποινα κατά των μουσουλμανικών και χριστιανικών συμφερόντων στην Κριμαία μετά τους ισλαμικούς και βυζαντινούς διωγμούς των Εβραίων στο εξωτερικό. Ο Ιμπν Φαλντάν αφηγείται συγκεκριμένα ένα επεισόδιο όπου ο βασιλιάς της Χαζαρίας γκρέμισε το μιναρέ ενός τζαμιού στο Ατίλ, ως εκδίκηση για την καταστροφή μιας συναγωγής στο Νταρ αλ-Μπαμπουνάι, και φέρεται να είπε ότι θα έκανε χειρότερα αν δεν φοβόταν ότι οι μουσουλμάνοι με τη σειρά τους θα τα ανταπέδιδαν κατά των Εβραίων. Ο Χασντάι ιμπν Σαπρούτ αναζήτησε πληροφορίες σχετικά με τη Χαζαρία, ελπίζοντας να ανακαλύψει ένα μέρος στη γη όπου το βασανισμένο Ισραήλ θα μπορούσε να αυτοκυβερνηθεί, και έγραψε ότι αν αποδεικνυόταν αλήθεια ότι η Χαζαρία είχε έναν τέτοιο βασιλιά, δεν θα δίσταζε να εγκαταλείψει το υψηλό του αξίωμα και την οικογένειά του και να μεταναστεύσει εκεί.
Ο Αβραάμ Χαρκαβί (Ρωσοεβραίος ιστορικός) σημείωνε το 1877 ότι ένα σχόλιο στον Ησαΐα 48:14, αποδιδόμενο στον (ραβίνο) Σααντιά Γκαόν ή στον Καραΐτη μελετητή Βενιαμίν Ναχαβαντί ερμήνευε τη φράση «Ο Κύριος τον είχε αγαπήσει» ως αναφορά «στους Χαζάρους, που θα πάνε να καταστρέψουν τη Βαβέλ (δηλ. τη Βαβυλωνία), όνομα που χρησιμοποιείτο για να ορίζει τη χώρα των Αράβων. Αυτό έχει εκληφθεί ως ένδειξη των ελπίδων των Περσών Εβραίων ότι οι Χάζαροι θα μπορούσαν να ανατρέψουν το χαλιφάτο.
Το 965, καθώς το χαγανάτο αγωνιζόταν κατά της νικηφόρας εκστρατείας του πρίγκηπα των Ρως Σβιατοσλάβου Α΄, ο μουσουλμάνος ιστορικός Ιμπν αλ-Αθίρ αναφέρει ότι όταν η Χαζαρία δέχθηκε επίθεση από τους Ογούζους Τούρκους, ζήτησε βοήθεια από τη Χωρεσμία, αλλά η έκκλησή της απορρίφθηκε γιατί θεωρούνταν «άπιστοι» («αλ-κουφάρ», δηλ. ειδωλολάτρες). Λέγεται ότι οι Χάζαροι, εκτός από τον χαγάνο, προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ για να εξασφαλίσουν τη συμμαχία της Χωρεσμίας, με τη στρατιωτική βοήθεια της οποίας οι Ογούζοι Τούρκοι τελικώς αναχαιτίσθηκαν. Αυτό ήταν, σύμφωνα με τον Ιμπν αλ-Αθίρ, που έκανε και τον ιουδαϊστή βασιλιά των Χαζάρων να ασπασθεί κατόπιν το Ισλάμ.
Χάζαροι και Βυζάντιο
Χαζαρικό Χαγανάτο και γύρω κράτη, 820, περιοχή άμεσου ελέγχου των Χαζάρων με σκούρο μπλε χρώμα, σφαίρα επιρροής τους με μωβ
Η βυζαντινή διπλωματική πολιτική προς τους λαούς της στέπας συνίστατο γενικά στην ενθάρρυνσή τους να πολεμούν μεταξύ τους. Οι Πετσενέγοι παρείχαν τον 9ο αιώνα σημαντική βοήθεια στους Βυζαντινούς με τακτικά οικονομικά ανταλλάγματα. Το Βυζάντιο επεδίωξε επίσης συμμαχίες με τους Γκιοκτούρκους εναντίον κοινών εχθρών: στις αρχές του 7ου αιώνα μια τέτοια συμμαχία επιτεύχθηκε με τους Δυτικούς Τούρκους κατά των Περσών Σασσανιδών στο Βυζαντινοπερσικό Πόλεμο του 602-628. Οι Βυζαντινοί αποκαλούσαν τη Χαζαρία «Τουρκία» και από τον 9ο αιώνα αναφέρονται στους Χαζάρους ως «Τούρκους». Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 626 (από Αβάρους, Σλάβους και Πέρσες) ο Ηράκλειος ζήτησε βοήθεια, μέσω απεσταλμένων και τελικά προσωπικώς, από ένα Γκιοκτούρκο ηγέτη του Δυτικού Τουρκικού Χαγανάτου, τον χαγάνο Τονγκ Γιαγκμπού, δελεάζοντάς τον με δώρα και την υπόσχεση γάμου με την κόρη του Επιφανεία. Ο Τονγκ Γιαγκμπού ανταποκρίθηκε στέλνοντας μια μεγάλη δύναμη να λεηλατήσει την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών, σημειώνοντας την αρχή του τρίτου πολέμου Περσών και Γκιοκτούρκων. Μία συντονισμένη επιχείρηση Βυζαντινών και Γκιοκτούρκων παραβίασε το πέρασμα με την ονομασία «Πύλες της Κασπίας» και λεηλάτησε το Ντερμπέντ (στο Νταγκεστάν) το 627. Κατόπιν πολιόρκησαν μαζί την Τιφλίδα, όπου οι Βυζαντινοί χρησιμοποίησαν ρυμουλκούμενους καταπέλτες για να παραβιάσουν τα τείχη, από τους πρώτους που χρησιμοποιήθηκαν από αυτούς. Μετά την εκστρατεία αναφέρεται, με κάποια ίσως υπερβολή, ότι ο Τονγκ Γιαγκμπού άφησε πίσω του 40.000 στρατό με τον Ηράκλειο. Η Περσία των Σασσανιδών δεν συνήλθε ποτέ από την καταστροφική ήττα από αυτή την εισβολή.
Από τη στιγμή που εμφανίσθηκαν οι Χάζαροι, οι Βυζαντινοί άρχισαν επίσης να σχηματίζουν με αυτούς συμμαχίες, δυναστικές και στρατιωτικές. Το 695 ο τελευταίος αυτοκράτορας της δυναστείας του Ηρακλείου, Ιουστινιανός Β´, ο επονομαζόμενος ρινότμητος, αφού ακρωτηριάσθηκε και εκθρονίστηκε, εξορίσθηκε στη Χερσώνα της Κριμαίας, όπου διοικούσε ένας Χάζαρος κυβερνήτης με το αξίωμα του τουντούν (η Χερσώνα ήταν υπό την επικυριαρχία των Βυζαντινών αλλά με Χάζαρο κυβερνήτη). Διέφυγε στο χαζαρικό έδαφος το 704 ή 705 και του δόθηκε άσυλο από τον χαγάνο Μπουσίρ Γκλαβάν (Ἰβουζήρος Γλιαβάνος), που του έδωσε την αδελφή του σε γάμο, αποδεχόμενος ίσως πρόταση του Ιουστινιανού, που μπορεί να σκέφτηκε ότι ένας δυναστικός γάμος θα σφράγιζε με συγγένεια μια ισχυρή χαζαρική στήριξη στις προσπάθειές του να ανακτήσει το θρόνο. Στη συνέχεια η Χαζάρα σύζυγος άλλαξε το όνομά της σε Θεοδώρα. Ο Βυζαντινός σφετεριστής Τιβέριος Γ΄ δωροδόκησε τον Μπουσίρ για να δολοφονήσει τον Ιουστινιανό. Προειδοποιημένος από τη Θεοδώρα ο Ιουστινιανός διέφυγε, δολοφονώντας δύο Χαζάρους αξιωματούχους. Κατέφυγε στη Βουλγαρία, της οποίας ο χαγάνος Τερβέλ τον βοήθησε να ανακτήσει το βυζαντινό θρόνο. Μετά την παλινόρθωσή του, και παρά την προδοσία του Μπουσίρ κατά την εξορία του, έστειλε να φέρουν τη Θεοδώρα. Ο Μπουσίρ συμμορφώθηκε και εκείνη στέφθηκε Αυγούστα.
Μετά από δεκαετίες ο Λέων Γ΄ (βασίλεψε 717-741) έκανε μια παρόμοια συμμαχία, για να συντονίσουν τη στρατηγική τους εναντίον ενός κοινού εχθρού, των μουσουλμάνων Αράβων. Έστειλε πρεσβεία στον Χάζαρο χαγάνο Μπιχάρ και πάντρεψε τον γιο του, τον μέλλοντα Κωνσταντίνο Ε΄ (βασίλεψε 741-775), με την κόρη του Μπιχάρ, πριγκήπισσα που αναφέρεται ως Τζιτζάκ, το 732. Αφού προσηλυτίσθηκε στο Χριστιανισμό, πήρε το όνομα Ειρήνη. Ο Κωνσταντίνος και η Ειρήνη είχαν ένα γιο, τον μέλλοντα Λέοντα Δ΄ (775-780), που στη συνέχεια έφερε το προσωνύμιο «ο Χάζαρος». Ο Λέων πέθανε υπό μυστηριώδεις συνθήκες μετά τη γέννηση από την Αθηναία σύζυγό του, του γιου του, Κωνσταντίνου ΣΤ΄, που το μεγαλύτερο διάστημα συμβασίλεψε με τη χήρα μητέρα του. Αποδείχθηκε αντιδημοφιλής και ο θάνατός του τερμάτισε το δυναστικό δεσμό των Χαζάρων με το βυζαντινό θρόνο. Ήδη τον 8ο αιώνα οι Χάζαροι κυριαρχούσαν στην Κριμαία (650-950) και ακόμη επεξέτειναν την επιρροή τους στη βυζαντινή χερσόνησο της Χερσώνας, μέχρι που αποσπάστηκε ξανά το 10ο αιώνα. Οι Χάζαροι και οι Φεργκάνιοι μισθοφόροι (από την περιοχή Φεργκάνα) αποτελούσαν τμήμα της «Εταιρείας», αυτοκρατορικού βυζαντινού σώματος σωματοφυλακής, μετά τη δημιουργία της το 840, θέση που μπορούσε φανερά να αγοραστεί με 3 κιλά χρυσού.
Κατά τον 7ο και 8ο αιώνα οι Χάζαροι διεξήγαγαν μια σειρά πολέμων κατά του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών και του διαδόχου του των Αββασιδών. Ο Α΄ Αραβοχαζαρικός πόλεμος άρχισε κατά την πρώτη φάση της μουσουλμανικής επέκτασης. Το 640 οι μουσουλμανικές δυνάμεις είχαν φτάσει στην Αρμενία, και το 642 εξαπέλυσαν την πρώτη τους επιδρομή στον Καύκασο υπό τον Αμπντ αρ-Ραχμάν ιμπν Ραμπία. Το 652 οι αραβικές δυνάμεις προχώρησαν μέχρι την τότε χαζαρική πρωτεύουσα Μπαλαντζάρ, αλλά ηττήθηκαν και υπέστησαν βαριές απώλειες σύμφωνα με Άραβες ιστορικούς, όπως ο Αλ-Ταμπαρί. Και οι δύο πλευρές χρησιμοποίησαν καταπέλτες κατά των αντιπάλων τους. Κάποιες ρωσικές πηγές αναφέρουν το όνομα ενός Χάζαρου χαγάνου αυτής της περιόδου ως Ιρμπίς και τον περιγράφουν ως απόγονο του βασιλικού οίκου των Γκιοκτούρκων, των Ασίνα. Είναι συζητήσιμο αν ποτέ υπήρξε ο Ιρμπίς, όσο και αν μπορεί να ταυτίζεται με έναν από τους πολλούς Γκιοκτούρκους ηγέτες με το ίδιο όνομα.
Λόγω της έκρηξης του Α΄ Μουσουλμανικού Εμφυλίου Πολέμου και άλλων προτεραιοτήτων, οι Άραβες απέφυγαν να επαναλάβουν μια επίθεση κατά των Χαζάρων μέχρι τις αρχές του 8ου αιώνα. Οι Χάζαροι εξαπέλυσαν μερικές επιδρομές στα υπό μουσουλμανική κυριαρχία πριγκηπάτα της Υπερκαυκασίας, μεταξύ αυτών μια μεγάλης κλίμακας επιδρομή το 683-685 κατά το Β΄ Μουσουλμανικό Εμφύλιο Πόλεμο, που τους απέφερε πολλά λάφυρα και αιχμαλώτους. Υπάρχουν στοιχεία από την περιγραφή του Αλ-Ταμπαρί ότι οι Χάζαροι σχημάτισαν ένα ενιαίο μέτωπο με τα υπολείμματα των Γκιοκτούρκων στην Υπερωξιανή.
Ο Β΄ Αραβοχαζαρικός Πόλεμος άρχισε με μια σειρά επιδρομών στον Καύκασο στις αρχές του 8ου αιώνα. Οι Ομεϋάδες σκλήρυναν την καταπίεσή τους στην Αρμενία το 705, μετά την καταστολή μιας μεγάλης εξέγερσης. Το 713 ή 714 ο Ομεϋάδας στρατηγός Μασλαμά ιμπν Αμπντ αλ-Μάλικ κατέλαβε το Ντερμπέντ και εισέβαλε βαθύτερα στο χαζαρικό έδαφος. Ανταποδίδοντας οι Χάζαροι εξαπέλυσαν επιδρομές στην (Καυκασιανή) Αλβανία και το ιρανικό Αζερμπαϊτζάν, αλλά απωθήθηκαν από τους Άραβες υπό τον Χάσαν ιμπν αλ-Νούμαν. Η σύγκρουση κλιμακώθηκε το 722 με την εισβολή 30.000 Χαζάρων στην Αρμενία, όπου κατήγαγαν συντριπτική νίκη. Ο χαλίφης Γιαζίντ Β΄ απάντησε στέλνοντας στα βόρεια στρατό 25.000 Αράβων, απωθώντας τους Χαζάρους στον Καύκασο, ανακαταλαμβάνοντας το Ντερμπέντ και προελαύνοντας στο Μπαλαντζάρ. Οι Άραβες διέσπασαν την άμυνα των Χαζάρων και κατέλαβαν την πόλη, οι περισσότεροι κάτοικοί της σκοτώθηκαν ή έγιναν σκλάβοι, και λίγοι μόνο κατάφεραν να διαφύγουν προς τα βόρεια. Παρά την επιτυχία τους, οι Άραβες δεν είχαν ακόμη νικήσει ολοκληρωτικά το χαζαρικό στρατό και αποσύρθηκαν νότια του Καυκάσου.
Το 724 ο Άραβας στρατηγός Αλ-Τζαράχ ιμπν Αμπνταλλάχ αλ-Χακαμί κατήγαγε συντριπτική νίκη επί των Χαζάρων σε μια μακρά μάχη στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Κύρου και Αράξη, και κατόπιν προχώρησε να καταλάβει την Τιφλίδα, φέρνοντας την Καυκασιανή Ιβηρία υπό τη μουσουλμανική κυριαρχία. Οι Χάζαροι αντεπιτέθηκαν το 726 υπό έναν πρίγκηπα ονόματι Μπαρτζίκ, επιχειρώντας εκτεταμένη εισβολή στην Αλβανία του Καυκάσου και στο ιρανικό Αζερμπαϊτζάν. Το 729 οι Άραβες είχαν χάσει τον έλεγχο της βορειοανατολικής Υπερκαυκασίας και εξαναγκάστηκαν πάλι σε άμυνα. Το 730 ο Μπαρτζίκ εισέβαλε στο ιρανικό Αζερμπαϊτζάν και νίκησε τους Άραβες στο Αρνταμπίλ, σκοτώνοντας τον στρατηγό Αλ-Τζαράχ αλ-Χακαμί και καταλαμβάνοντας για λίγο την πόλη. Ο Μπαρτζίκ ηττήθηκε και σκοτώθηκε τον επόμενο χρόνο στη Μοσούλη, όπου κατηύθυνε χαζαρικές δυνάμεις από ένα θρόνο με το κομμένο κεφάλι του Αλ-Τζαράχ. Αραβικές στρατιές, πρώτα υπό τον πρίγκηπα Μασλαμά και στη συνέχεια τον Μαρουάν ιμπν-Μουχάμμαντ (αργότερα χαλίφη Μαρουάν Β΄) ξεχύθηκαν στον Καύκασο και το 737 νίκησαν ένα χαζαρικό στρατό υπό τον Χαζέρ Ταρκάν, καταλαμβάνοντας για λίγο το ίδιο το Ατίλ. Ο χαγάνος αναγκάσθηκε να δεχθεί όρους που περιελάμβαναν προσηλυτισμό στο Ισλάμ και να υπαχθεί στο χαλιφάτο, αλλά αυτά ήταν βραχύβια καθώς ένας συνδυασμός εσωτερικής αστάθειας των Ομεϋαδών και βυζαντινής υποστήριξης ανέτρεψε τη συμφωνία σε τρία χρόνια και οι Χάζαροι επανέκτησαν την ανεξαρτησία τους. Ίσως η υιοθέτηση του Ιουδαϊσμού από τους Χαζάρους, που σύμφωνα με αυτή τη θεωρία πρέπει να είχε λάβει χώρα γύρω στα 740, έγινε στο πλαίσιο αυτής της ανάκτησης της ανεξαρτησίας.
Ανεξάρτητα από τις επιπτώσεις των εκστρατειών του Μαρουάν ιμπν-Μουχάμμαντ, ο πόλεμος μεταξύ Αράβων και Χαζάρων έπαυσε για πάνω από δύο δεκαετίες, μετά το 737. Οι αραβικές επιδρομές συνεχίστηκαν μέχρι το 741 αλλά ο έλεγχός τους της περιοχής ήταν περιορισμένος, γιατί η διατήρηση μιας μεγάλης φρουράς στο Ντερμπέντ εξαντλούσε περισσότερο τον ήδη ταλαιπωρημένο στρατό. Γρήγορα ξέσπασε ο Γ΄ Μουσουλμανικός Εμφύλιος Πόλεμος, που κατέληξε στην Επανάσταση των Αββασιδών και την πτώση της δυναστείας των Ομεϋαδών το 750.
Το 758 ο Αββασίδης χαλίφης Αλ-Μανσούρ προσπάθησε να ενισχύσει τις διπλωματικές σχέσεις με τους Χαζάρους, επιβάλλοντας στον Γιαζίντ ιμπν Ουσαΐντ αλ-Σουλάμι, έναν από τους στρατηγούς του και στρατιωτικό διοικητή της Αρμενίας, να πάρει νύφη από το βασιλικό οίκο των Χαζάρων. Ο Γιαζίντ παντρεύτηκε μια κόρη του Χαζάρου χαγάνου Μπαγκατούρ, η οποία πέθανε αναπάντεχα, πιθανόν κατά τη γέννηση του παιδιού της. Οι ακόλουθοί της επέστρεψαν στην πατρίδα, πεπεισμένοι ότι κάποια αραβική φατρία την είχε δηλητηριάσει, και ο πατέρας της εξοργίστηκε. Ο Χάζαρος στρατηγός Ρας Ταρκάν εισέβαλε νότια του Καυκάσου το 762-764, καταστρέφοντας την Αλβανία, την Αρμενία και την Ιβηρία, ενώ κατέλαβε και την Τιφλίδα. Στη συνέχεια οι σχέσεις μεταξύ των Χαζάρων και των Αββασιδών έγιναν όλο και πιο εγκάρδιες, καθώς η εξωτερική πολιτική των τελευταίων ήταν λιγότερο επεκτατική από εκείνη των Ομεϋαδών και διερράγησαν μόνο από μια σειρά επιδρομών το 799, λόγω πάλι μιας αποτυχημένης γαμήλιας συμμαχίας.
Η άνοδος των Ρως και η κατάρρευση του κράτους των Χαζάρων
Εμπορικοί δρόμοι της περιοχής της Μαύρης Θάλασσας, 8ος-11ος αιώνας μ.Χ.
Από τον 9ο αιώνα ομάδες Βαράγγων Ρως, αναπτύσσοντας ένα ισχυρό πολεμικό-εμπορικό σύστημα, άρχισαν να κατεβαίνουν προς τα νότια στους υδάτινους δρόμους που ελέγχονταν από τους Χαζάρους και το προτεκτοράτο τους, τη Βουλγαρία του Βόλγα, εν μέρει σε αναζήτηση του αραβικού ασημιού που εισέρρεε προς βορράν από τις εμπορικές ζώνες των Χαζάρων και των Βουλγάρων του Βόλγα, και εν μέρει για να εμπορευθούν γούνες και προϊόντα από σίδηρο. Τα βόρεια εμπορικά πλοία που περνούσαν από το Ατίλ (η τελευταία πρωτεύουσα των Χαζάρων) φορολογούνταν με τη δεκάτη, περνώντας από τη βυζαντινή Χερσώνα. Η παρουσία τους πιθανόν να οδήγησε στη δημιουργία ενός κράτους των Ρως, πείθοντας τους Σλάβους, τους Μεριανούς (ιθαγενή φιννικό λαό της Ρωσίας) και τους Τσούντους (λαός φιννικής καταγωγής της Εσθονίας, Καρελίας και βορειοδυτικής Ρωσίας), για να προστατεύσουν τα κοινά τους συμφέροντα έναντι της ληστρικής φορολογίας των Χαζάρων. Συχνά υποστηρίζεται ότι είχε σχηματισθεί στα ανατολικά ένα Χαγανάτο των Ρως κατά το πρότυπο του χαζαρικού κράτους, και ότι ο Βάραγγος αρχηγός του συνασπισμού οικειοποιήθηκε τον τίτλο του «χαγάνου» ήδη από τη δεκαετία του 830. Ο τίτλος επέζησε υποδηλώνοντας τους πρίγκηπες των Ρως του Κιέβου, που η πρωτεύουσά τους, το Κίεβο, συχνά συνδέεται με χαζαρική εγκατάσταση. Η κατασκευή του φρουρίου Σαρκέλ την εποχή αυτή με την τεχνική βοήθεια του Βυζαντίου, συμμάχου της Χαζαρίας, μαζί με την κοπή αυτόνομου χαζαρικού νομίσματος γύρω στη δεκαετία του 830, πιθανόν να ήταν ένα αμυντικό μέτρο κατά των αναδυόμενων απειλών από τους Βαράγγους στο βορρά και τους Μαγυάρους στην ανατολική στέπα. Το 860 οι Ρως είχαν διεισδύσει μέχρι το Κίεβο και, μέσω του Δνείπερου, μέχρι την Κωνσταντινούπολη.
Η θέση του χαζαρικού φρουρίου στο Σαρκέλ στην περιφέρεια του Ροστόφ στη σημερινή Ρωσία, στην αριστερή όχθη του Κάτω Ντον, τη δεκαετία του 1930 (αεροφωτογραφία από ανασκαφές του Μιχαήλ Αρταμόνοφ
Συχνά οι συμμαχίες άλλαζαν. Το Βυζάντιο, όταν απειλείτο από τους Βαράγγους Ρως επιδρομείς, βοηθούσε τη Χαζαρία και κατά καιρούς η Χαζαρία επέτρεπε στους βόρειους να περνούν από τα εδάφη της με αντάλλαγμα μερίδιο από τα λάφυρα. Από τις αρχές του 10ου αιώνα οι Χάζαροι βρέθηκαν να πολεμούν σε πολλά μέτωπα, καθώς οι νομαδικές επιδρομές εντάθηκαν από εξεγέρσεις πρώην υποτακτικών και εισβολές από πρώην συμμάχους. Η χαζαρική ειρήνη εγκλωβίστηκε μεταξύ των Πετσενέγων της στέπας και της ενδυνάμωσης μιας αναδυόμενης δύναμης των Ρως στο βορρά, που υπονόμευαν την παραποτάμια αυτοκρατορία της Χαζαρίας. Σύμφωνα με την Επιστολή Σέχτερ ο Χάζαρος ηγέτης βασιλιάς Βενιαμίν, γύρω στα 880-890 έδωσε μια μάχη κατά των συμμαχικών δυνάμεων πέντε χωρών, των οποίων οι κινήσεις ίσως ενθαρρύνονταν από το Βυζάντιο. Αν και ο Βενιαμίν νίκησε, ο γιος του Ααρών Β΄ αντιμετώπισε νέα εισβολή, αυτή τη φορά από τους Αλανούς, των οποίων ο ηγέτης είχε προσηλυτισθεί στο Χριστιανισμό και συμμαχήσει με το Βυζάντιο, που υπό τον Λέοντα ΣΤ΄ τον Σοφό τούς υποκινούσε κατά των Χαζάρων.
Από το 880 ο έλεγχος των Χαζάρων του Μέσου Δνείπερου από το Κίεβο, όπου συνέλεγαν φόρους από τις ανατολικές σλαβικές φυλές, άρχισε να φθίνει, καθώς ο Ολέγκ του Νόβγκοροντ απέσπασε τον έλεγχο της πόλης από τους Βαράγγους πολεμάρχους Άσκολντ και Ντιρ, και δρομολόγησε αυτό που θα αποδεικνυόταν η ίδρυση της αυτοκρατορίας των Ρως. Οι Χάζαροι είχαν αρχικά επιτρέψει στους Ρως να χρησιμοποιούν τη λεγόμενη Εμπορική Οδό του Βόλγα και να κάνουν επιδρομές προς τα νότια. Σύμφωνα με τον Αλ-Μασούντι ο χαγάνος λέγεται ότι έδωσε τη συγκατάθεσή του υπό την προϋπόθεση οι Ρως να του δώσουν τα μισά λάφυρα. Το 913 όμως, δύο χρόνια αφού το Βυζάντιο είχε συνάψει συνθήκη ειρήνης με τους Ρως (911), μια επιδρομή των Βαράγγων, με την ανοχή των Χαζάρων, σε αραβικά εδάφη, οδήγησε σε αίτημα της χωρεσμιακής ισλαμικής φρουράς προς το χαζαρικό θρόνο να προβεί σε αντίποινα κατά του κύριου όγκου των Ρως κατά την επιστροφή τους. Σκοπός ήταν να εκδικηθούν τις βιαιότητες που η λεηλασία των Ρως είχε επιφέρει στους ομοθρήσκους τους μουσουλμάνους. Η δύναμη των Ρως καταδιώχθηκε και εσφάγη. Οι Χάζαροι ηγέτες απέκλεισαν για τους Ρως το πέρασμα κατάντι του Βόλγα, πυροδοτώντας πόλεμο. Στις αρχές της δεκαετίας του 960 ο Χάζαρος ηγέτης Ιωσήφ έγραψε στον Χασντάι ιμπν Σαπρούτ για τη χειροτέρευση των σχέσεων των Χαζάρων με τους Ρως: «Προστατεύω την εκβολή του ποταμού (Ατίλ-Βόλγα) και εμποδίζω τους Ρως, που φτάνουν με τα πλοία τους, να επιτεθούν κατά των Ισμαηλιτών (Αράβων) και εξίσου όλους τους εχθρούς να επιτεθούν κατά του Μπαμπ (Ντερμπέντ)».
Οι πολέμαρχοι των Ρως ξεκίνησαν αρκετούς πολέμους κατά του Χαζαρικού Χαγανάτου και επέδραμαν μέχρι την Κασπία Θάλασσα. Η Επιστολή Σέχτερ αναφέρει την ιστορία μιας εκστρατείας κατά της Χαζαρίας από τον (πρόσφατα ταυτοποιημένο ως) Ολέγκ του Τσερνίγκοφ γύρω στο 941, κατά την οποία ο Ολέγκ νικήθηκε από τον Χάζαρο στρατηγό Πεσάκ. Η χαζαρική συμμαχία με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία άρχισε να καταρρέει στις αρχές του 10ου αιώνα. Βυζαντινές και χαζαρικές δυνάμεις ενδέχεται να συγκρούστηκαν στην Κριμαία, και μετά το 940 ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ ο Πορφυρογέννητος εικοτολογούσε στο «Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν» για τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να απομονώσει τους Χαζάρους και να τους επιτεθεί. Οι Βυζαντινοί την ίδια περίοδο άρχισαν να επιδιώκουν συμμαχίες με τους Πετσενέγους και τους Ρως, με διάφορους βαθμούς επιτυχίας. Ο Σβιατοσλάβος Α΄ κατόρθωσε τελικά να καταστρέψει την αυτοκρατορική εξουσία των Χαζάρων τη δεκαετία του 960 με μια κυκλωτική κίνηση που κυρίευσε τα χαζαρικά φρούρια Σαρκέλ και Ταματάρκα, έφτασε μέχρι τους καυκασιανούς Τσερκέζους και κατόπιν πίσω στο Κίεβο. Το Σαρκέλ έπεσε το 965 με την πρωτεύουσα Ατίλ να ακολουθεί το 968 ή 969.
Στα ρωσικά χρονικά η εξάλειψη των χαζαρικών παραδόσεων συνδέεται με τον προσηλυτισμό του Βλαδίμηρου Α΄ του Κιέβου. Σύμφωνα με το Πρώτο Χρονικό, το 986 οι Χάζαροι Εβραίοι παραβρέθηκαν στο διάλογο του Βλαδίμηρου για να αποφασίσει για τη μελλοντική θρησκεία των Ρως του Κιέβου. Δεν είναι σαφές αν αυτοί ήταν Εβραίοι που είχαν εγκατασταθεί στο Κίεβο ή απεσταλμένοι από κάποιο ιουδαϊκό χαζαρικό κράτος-υπόλειμμα. Ο προσηλυτισμός σε ένα από τα δόγματα των λαών της Αγίας Γραφής ήταν η προϋπόθεση για οποιαδήποτε συνθήκη ειρήνης με τους Άραβες, των οποίων Βούλγαροι πρέσβεις είχαν φτάσει στο Κίεβο μετά το 985.
Ένας επισκέπτης στο Ατίλ έγραφε, αμέσως μετά τη λεηλασία της πόλης, ότι οι αμπελώνες και οι κήποι της είχαν ισοπεδωθεί, ούτε ένα σταφύλι ή σταφίδα δεν υπήρχε στη γη, και δεν υπήρχε ούτε ελεημοσύνη για τους φτωχούς. Ίσως επιχειρήθηκε μια προσπάθεια ανοικοδόμησης, καθώς ο Ιμπν Χαουκάλ (μουσουλμάνος συγγραφέας, γεωγράφος και χρονικογράφος) και ο Αλ-Μουκαντάσι (Άραβας γεωγράφος) αναφέρονται σε αυτό μεταγενέστερα, αλλά την εποχή του Αλ-Μπιρούνι (Πέρσης-Χωρέσμιος λόγιος, 1048 μ.Χ.) κειτόταν σε ερείπια.
Μετά την κατάρρευση: επιρροή, παρακμή και διασπορά
Αν και ο Πόλιακ (Ρωσοεβραίος ιστορικός) υποστηρίζει ότι το Χαζαρικό Χαγανάτο δεν υπέκυψε πλήρως στην επίθεση του Σβιατοσλάβου Α΄, αλλά επέζησε μέχρι το 1224, όταν οι Μογγόλοι επιτέθηκαν στους Ρως, οι εκστρατείες Ρως–Ογούζων Τούρκων άφησαν τη Χαζαρία ερημωμένη, με πολλούς ίσως Χαζάρους να φεύγουν, αφήνοντας πίσω τους στην καλύτερη περίπτωση ένα ήσσονος σημασίας κρατίδιο. Άφησε ελάχιστα ίχνη, εκτός από μερικά τοπωνύμια, και ο περισσότερος πληθυσμός του αφομοιώθηκε αναμφισβήτητα από διαδοχικούς εισβολείς. Ο Αλ-Μουκαντάσι, γράφοντας γύρω στα 985, αναφέρει τη Χαζαρία πέρα από την Κασπία Θάλασσα ως περιοχή «συμφοράς και εξαθλίωσης, με μέλι, πολλά πρόβατα και Εβραίους». Ο Κεδρηνός μνημονεύει από κοινού επίθεση Ρως-Βυζαντινών στη Χαζαρία, κατά την οποία νικήθηκε ο ηγέτης της, Γεώργιος Τζούλας (Τζούλας, oικογένεια στη βυζαντινή επικράτεια από το 650 μ.Χ. που ιδρύθηκε το χαγανάτο έως τη διάλυσή του το 969 μ.Χ.) με το στρατό του, όνομα που υποδηλώνει χριστιανικές πεποιθήσεις. Η περιγραφή ολοκληρώνεται λέγοντας ότι μετά την ήττα του Γεωργίου Τζούλα, ο Χάζαρος ηγέτης της Άνω Μηδίας, Σεναχερίμπ, αναγκάστηκε να κάνει έκκληση για ειρήνη και υποταγή. Το 1024 ο Μστισλάβ του Τσερνίγκοφ (γιος του Βλαδίμηρου Α΄ του Κιέβου) βάδισε κατά του αδερφού του Γιαροσλάβ, με στρατό που περιελάμβανε «Χαζάρους και Κασσόγους» (οι Κασσόγοι ήταν φυλή Κιρκασίων), σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσει ένα είδος χαζαρικού τύπου κυριαρχίας στο Κίεβο. Η αναφορά του Ιμπν αλ-Αθίρ (Άραβας ή Κούρδος ιστορικός και βιογράφος) μιας «επιδρομής του Φαλντούν του Κούρδου κατά των Χαζάρων» το 1030, κατά την οποία 10.000 άνδρες του κατατροπώθηκαν από αυτούς, έχει εκληφθεί ως πληροφορία για κάποιο χαζαρικό κατάλοιπο, αλλά ο Μπάρτολντ (Ρώσος ιστορικός) ταυτίζει αυτόν τον Φαλντούν με τον Φαντλ ιμπν Μουχάμμαντ (Σαδαδίδη εμίρη), και τους «Χαζάρους» είτε με Γεωργιανούς είτε με Αμπχάζιους. Ένας πρίγκηπας του Κιέβου ονόματι Ολέγκ, εγγονός του Γιαροσλάβ, φέρεται να απήχθη από «Χαζάρους» το 1079 και να εστάλη στην Κωνσταντινούπολη, αν και οι περισσότεροι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτό είναι αναφορά στους Κιπτσάκους ή άλλους λαούς της στέπας, που τότε κυριαρχούσαν στην περιοχή του Πόντου. Μετά την κατάληψη του Τμουταρακάν (στον Πορθμό του Κερτς) μετά το 1080, ο Ολέγκ Σβιατοσλάβιτς, γιος ενός πρίγκηπα του Τσερνίγκοφ, αυτοανακηρύχθηκε «Άρχων της Χαζαρίας». Λέγεται ότι το 1083 ο Ολέγκ εκδικήθηκε ο ίδιος τους Χαζάρους, όταν ο αδερφός του Ρομάν σκοτώθηκε από τους συμμάχους τους Κουμάνους (αναφερόμενοι ως Πολόβτσι από τους Ρώσους). Μετά από μία ακόμη σύγκρουση με αυτούς τους Κουμάνους το 1106, οι Χάζαροι σβήνουν από την ιστορία.
Στα τέλη του 12ου αιώνα ο Πεταχιάχ του Ράτισμπον (Βοημός ραβίνος) ανέφερε ότι ταξίδευε σε αυτό που ονόμαζε «Χαζαρία» και περιέγραφε τους «μινίμ» (αιρετικούς) της να ζουν μέσα σε ερήμωση και διαρκές πένθος. Φαίνεται η αναφορά να είναι για τους Καραΐτες Εβραίους. Ο Φραγκισκανός ιεραπόστολος Ουίλιαμ του Ρούμπρουκ παρομοίως βρήκε στην περιοχή του κάτω Βόλγα, όπου κάποτε βρισκόταν το Ατίλ, μόνο άθλια βοσκοτόπια. Ο Τζιοβάνο ντι Πλάνο Καρπίνι, παπικός αντιπρόσωπος στην αυλή του Μογγόλου χαγάνου Γκουγιούκ εκείνη την εποχή, ανέφερε μια άλλη ακαθόριστη φυλή, τους Μπρουταχί, ίσως στην περιοχή του Βόλγα. Αν και γίνεται σύνδεση με τους Χαζάρους, αυτή βασίζεται μόνο στην κοινή αποδοχή του Ιουδαϊσμού.
Οι στέπες του Πόντου το 1015 (οι περιοχές με μπλε χρώμα βρίσκονταν πιθανώς ακόμη υπό χαζαρικό έλεγχο).
Το 10ο αιώνα ο ζωροάστρης Ντένκαρτ κατέγραψε την κατάρρευση της εξουσίας των Χαζάρων, αποδίδοντάς τη στις καταστροφικές συνέπειες της «εσφαλμένης» θρησκείας. Η παρακμή συνέπεσε με εκείνη που υπέστη η αυτοκρατορία των Σαμανιδών της Υπερωξιανής στα ανατολικά, γεγονότα που άνοιξαν το δρόμο για την άνοδο της Μεγάλης Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων, των οποίων οι ιδρυτικές παραδόσεις συνδέονται με τους Χαζάρους. Οποιοσδήποτε φορέας κι αν επιβίωσε, δεν μπορούσε πια να λειτουργήσει ως ανάχωμα στις πιέσεις, ανατολικά και νότια, των νομαδικών εξαπλώσεων. Το 1043 οι Κιμέκοι και οι Κιπτσάκοι (τουρκικές φυλές), που προωθούνταν προς τα δυτικά, πίεζαν τους Ογούζους, που με τη σειρά τους ωθούσαν τους Πετσενέγους δυτικά, προς τις βαλκανικές επαρχίες του Βυζαντίου.
Παρόλα αυτά η Χαζαρία άφησε τα σημάδια της στα ανερχόμενα κράτη, και σε μερικές από τις παραδόσεις και τους θεσμούς τους. Πολύ παλαιότερα η Τζιτζάκ, η Χαζάρα σύζυγος του Λέοντος Γ΄ του Ισαύρου, εισήγαγε στη βυζαντινή αυλή τη συνήθεια της ιππασίας των νομάδων Χαζάρων και το χαρακτηριστικό καφτάνι, το τζιτζάκιον, που υιοθετήθηκε ως επίσημο στοιχείο της αυτοκρατορικής ενδυμασίας. Το κανονικό ιεραρχικό σύστημα διαδοχής των «κλιμάκων» στο Μεγάλο Πριγκηπάτο του Κιέβου είχε πρότυπό του αναμφισβήτητα χαζαρικούς θεσμούς, μέσω του παραδείγματος του Χαγανάτου των Ρως.
Η πρωτοουγγρική φυλή του Πόντου, ενώ απειλούσε ίσως τη Χαζαρία ήδη από το 839 (φρούριο στο Σαρκέλ), ανέπτυξε τα πρότυπα των θεσμών της, όπως η δυαδική εξουσία ενός τυπικού «κέντε-κούντου» και ενός «γκιούλα», που διαχειριζόταν την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση, υπό τη χαζαρική καθοδήγηση. Μία αντιφρονούσα ομάδα των Χαζάρων, οι Κάβαροι (πρωτοβουλγαρικής προέλευσης), ενώθηκαν με τους Ούγγρους στη φυγή τους από τους Πετσενέγους, καθώς μετακινήθηκαν στην Παννονία. Στοιχεία στον ουγγρικό πληθυσμό μπορούν να ειδωθούν ως διαιωνιζόμενες χαζαρικές παραδόσεις σε οιονεί διάδοχο κράτος. Οι βυζαντινές πηγές αναφέρονται στην Ουγγαρία ως Δυτική Τουρκία, σε αντίθεση με τη Χαζαρία, που αναφέρεται ως Ανατολική Τουρκία. Η σειρά των «γκιούλα» έδωσε τους βασιλιάδες της μεσαιωνικής Ουγγαρίας μέσω καταγωγής από τον Άρπαντ, ενώ οι Κάβαροι διατήρησαν τις παραδόσεις τους επί μακρότερον και ήταν γνωστοί ως «Μαύροι Μαγυάροι» («φέκετε μάγκιαρζαγκ»). Μερικά αρχαιολογικά ευρήματα από το Τσελάρεβο (Σερβία–Βοϊβοντίνα) δείχνουν ότι οι Κάβαροι ακολουθούσαν τον Ιουδαϊσμό, καθώς εκεί βρέθηκαν τάφοι πολεμιστών, και επτάφωτες λυχνίες, σοφάρ, ετρόγκ, λουλάβ, σβεστήρες κεριών, τεφροδόχοι, επιγραφές στα Εβραϊκά και ένα εξάκτινο αστέρι πανομοιότυπο με το Άστρο του Δαβίδ.
Σφραγίδα που ανακαλύφθηκε σε ανασκαφές σε χαζαρικές τοποθεσίες, της οποίας η συμβολική σημασία είναι ασαφής.
Το Χαζαρικό Χαγανάτο ήταν το μόνο ιουδαϊκό κράτος που δημιουργήθηκε μεταξύ της Καταστροφής της Ιερουσαλήμ (67-70 μ.Χ.) και της ίδρυσης του Ισραήλ (1948), και το παράδειγμά του διέγειρε μεσσιανικές προσδοκίες, ήδη από τον Τζούντα (Γιεχούντα) Χαλεβί (1075–1141), Ισπανοεβραίο γιατρό, ποιητή και φιλόσοφο. Την εποχή του Αιγύπτιου βεζίρη Μάλικ αλ-Άφνταλ (απεβίωσε το 1121), κάποιος Σόλομον μπεν Ντούτζι, ταυτιζόμενος συχνά με Εβραίο Χάζαρο, επιχείρησε να ξεσηκώσει μια μεσσιανική σταυροφορία για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης και επιστροφή σε αυτήν όλων των Εβραίων. Έγραψε δε σε πολλές εβραϊκές κοινότητες για να ζητήσει υποστήριξη. Τελικά μετακόμισε στο Κουρδιστάν, όπου ο γιος του Μεναχέμ, μερικές δεκαετίες αργότερα, έλαβε τον τίτλο του Μεσσία και, συγκροτώντας ένα στρατό για το σκοπό αυτό, κατέλαβε το φρούριο της Αμαντίγια, βόρεια της Μοσούλης. Στο σχέδιό του αντέδρασαν οι αρχές των ραβίνων και δηλητηριάστηκε στον ύπνο του. Μια θεωρία υποστηρίζει ότι το Άστρο του Δαβίδ, μέχρι τότε διακοσμητικό μοτίβο ή μαγικό έμβλημα, άρχισε να προσλαμβάνει την εθνική του σημασία στη μεταγενέστερη εβραϊκή παράδοση από την προηγηθείσα συμβολική χρήση του στη σταυροφορία του Μεναχέμ.
Η λέξη Χάζαρος, ως εθνώνυμο, χρησιμοποιήθηκε τελευταία το 13ο αιώνα από ένα λαό στο Βόρειο Καύκασο, που πιστεύεται ότι ακολουθούσε τον Ιουδαϊσμό. Η φύση μιας υποθετικής χαζαρικής διασποράς, εβραϊκής ή άλλης, είναι αμφιλεγόμενη. Ο Αβραάμ ιμπν Νταούντ (Ισπανοεβραίος αστρονόμος, ιστορικός, φιλόσοφος) αναφέρει ότι συνάντησε ραβινικούς σπουδαστές καταγόμενους από τους Χαζάρους μέχρι το Τολέδο (Ισπανία) τη δεκαετία του 1160. Χαζαρικές δε κοινότητες διατηρούντο εδώ κι εκεί. Πολλοί Χάζαροι μισθοφόροι υπηρετούσαν στους στρατούς του Ισλαμικού Χαλιφάτου και άλλων κρατών. Έγγραφα από τη μεσαιωνική Κωνσταντινούπολη κάνουν λόγο για μια χαζαρική κοινότητα αναμειγμένη με τους Εβραίους του προαστίου του Πέρα, και Χαζάρους εμπόρους που δραστηριοποιούνταν τόσο στην Κωνσταντινούπολη όσο και στην Αλεξάνδρεια το 12ο αιώνα.
Έχουν γίνει υποθέσεις χαζαρικής προέλευσης ή ότι αφομοίωσαν τους Χαζάρους για πολλούς λαούς, όπως οι Σλάβοι ιουδαΐζοντες Σαββατιανοί, οι Εβραίοι της Μπουχάρα, οι μουσουλμάνοι Κουμύκοι/Κουμούκοι (τουρκικός λαός), οι Καζάκοι, οι Νογκάι, οι Κοζάκοι του Ντον, οι τουρκόφωνοι Κριμτσάκοι Εβραίοι και οι γείτονές τους της Κριμαίας, οι Καραΐτες και οι Τσάγκο της Μολδαβίας, οι Καυκάσιοι Εβραίοι και άλλοι. Οι τουρκόφωνοι (Κριμαϊκή γλώσσα, Καραϊλάρ) Καραΐτες από την Κριμαία στην Πολωνία και στη Λιθουανία ισχυρίζονται ότι κατάγονται από Χαζάρους, αλλά ειδικοί στη χαζαρική ιστορία το αμφισβητούν. Η επιστημονική κοινότητα είναι επίσης επιφυλακτική για τους ισχυρισμούς χαζαρικής καταγωγής των ταταρόφωνων Κριμτσάκων Εβραίων της Κριμαίας.
Μια δημοφιλής, αλλά με ακαδημαϊκούς όρους μειοψηφική θέση, υποστηρίζει ότι ο εβραϊκός χαζάρικος πληθυσμός μετακινήθηκε και ενώθηκε με μια βόρεια εβραϊκή διασπορά και είχε σημαντική επίπτωση στη δημιουργία των Ασκεναζιτών Εβραίων. Με αυτή τη θέση συνδέεται η άποψη ότι η γραμματική των Γίντις περιέχει χαζαρικό υπόστρωμα.
Θεωρίες Ασκεναζιτών-Χαζάρων
Μερικοί μελετητές έχουν υποστηρίξει ότι οι Χάζαροι δεν εξέλιπαν μετά τη διάλυση της αυτοκρατορίας τους, αλλά μετανάστευσαν δυτικά, για να αποτελέσουν τελικά τμήμα του πυρήνα του μεταγενέστερου εβραϊκού πληθυσμού Ασκεναζιτών της Ευρώπης, αλλά η υπόθεση γίνεται δεκτή με σκεπτικισμό ή επιφύλαξη από τους περισσότερους.
Το 1846 ο Ρώσος ασιατολόγος Βασίλι Βασίλιεβιτς Γκριγκόριεφ (1816–1881) διατύπωσε τη θεωρία ότι οι Κριμαίοι Καραΐτες Εβραίοι ήταν χαζαρικού γένους, ισχυρισμός που υιοθετήθηκε γρήγορα από τρίτους, αν και άγνωστος στους ίδιους τους Καραΐτες εκείνη την εποχή. Ο Αβραάμ Ελιαχού Χαρκάβι (Ρωσοεβραίος ιστορικός και ασιατολόγος) υποστήριξε ήδη από το 1869 ότι ίσως υπήρχε σχέση μεταξύ των Χαζάρων και των Ευρωπαίων Εβραίων, αλλά η θεωρία ότι οι Χάζαροι προσήλυτοι αποτελούσαν σημαντικό ποσοστό των Ασκεναζιτών παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε δυτικό κοινό σε διάλεξη από τον Ερνέστ Ρενάν το 1883. Εμφανίστηκαν κατά καιρούς απόψεις ότι υπήρχε μικρό ποσοστό Χαζάρων στους Εβραίους της Ανατολικής Ευρώπης, σε έργα των Τζόζεφ Γιάκομπς (1886), Ανατόλ Λερουά-Μπολιέ, κριτικού του αντισημιτισμού (1893), Μαξιμίλιαν Έρνεστ Γκούμπλοβιτς και του Ρωσοεβραίου ανθρωπολόγου Σάμουελ Βάιζενμπεργκ. Το 1909 ο Ούγκο φον Κουτσέρα ανέπτυξε την ιδέα σε μια μελέτη σε μέγεθος βιβλίου, υποστηρίζοντας ότι οι Χάζαροι αποτέλεσαν το θεμελιώδη πυρήνα των σύγχρονων Ασκεναζιτών. Ο Μόρις Φίσμπεργκ εισήγαγε την ιδέα σε αμερικανικό κοινό το 1911. Την ιδέα παρέλαβε επίσης ο Πολωνοεβραίος ιστορικός της οικονομίας και κεντρώος σιωνιστής Γιτζάκ Σίπερ το 1918 και ακαδημαϊκοί ανθρωπολόγοι, όπως ο Ρόλαντ Ντίξον, καθώς και συγγραφείς όπως ο Χ. Τζ. Γουέλς, που τη χρησιμοποίησε για να υποστηρίξει ότι «Το μεγαλύτερο μέρος των Εβραίων δεν ήταν ποτέ στην Ιουδαία», θέση που έμελλε να έχει πολιτική απήχηση μεταγενέστερα. Το 1932 ο Σάμουελ Κράους αποτόλμησε τη θεωρία ότι ο βιβλικός Ασκενάζ αναφερόταν στη βόρεια Μικρά Ασία και τον ταύτισε με τους Χαζάρους, θέση που αμφισβητήθηκε αμέσως από τον Τζέικομπ Μαν. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1942, ο Αβραάμ Ν. Πόλιακ, αργότερα καθηγητής Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, εξέδωσε μια εβραϊκή μονογραφία, όπου κατέληγε στο συμπέρασμα ότι οι Εβραίοι της Ανατολικής Ευρώπης προέρχονταν από τη Χαζαρία. Ο Ν. Μ. Ντάνλοπ, γράφοντας το 1954, αναλογιζόταν ότι ελάχιστα στοιχεία υποστήριζαν αυτό που εκείνος θεωρούσε μια απλή πιθανολόγηση, ότι η θεωρία καταγωγής των Ασκεναζιτών από τους Χαζάρους ξεπερνούσε κατά πολύ ό,τι μας επιτρέπουν τα ατελή στοιχεία να θεωρήσουμε. Ο Λέον Πολιακόφ, ενώ πιθανολογούσε ότι οι Εβραίοι της Δυτικής Ευρώπης προέκυψαν από μια «παμμειξία» την πρώτη χιλιετία, το 1955 υποστήριξε ότι θεωρείτο ευρέως ότι οι Εβραίοι της Ανατολικής Ευρώπης κατάγονταν από μία ανάμειξη Χαζάρων και Γερμανών Εβραίων. Η εργασία του Πόλιακ συνάντησε κάποια υποστήριξη από τον Σάλο Ουιτμάγιερ Μπάρον και τον Μπεν-Ζιόν Ντινούρ, αλλά απορρίφθηκε από τον Μπέρναρντ Ουάινρινμπ ως μυθοπλασία (1962).
Η υπόθεση Χαζάρων-Ασκεναζιτών έγινε γνωστή σε πολύ ευρύτερο κοινό με την έκδοση του βιβλίου «Η Δέκατη Τρίτη Φυλή» του Άρθουρ Κέσλερ το 1976, που αφενός αξιολογήθηκε θετικά και αφετέρου απορρίφθηκε ως φαντασιοκόπημα και κάπως επικίνδυνο. Ο πρέσβης του Ισραήλ στη Βρετανία το στιγμάτισε ως «αντισημιτική ενέργεια που χρηματοδοτήθηκε από τους Παλαιστινίους», ενώ ο Μπέρναρντ Λιούις ισχυρίσθηκε ότι η ιδέα δεν στηριζόταν σε κανένα απολύτως στοιχείο και είχε εγκαταλειφθεί από όλους τους σοβαρούς ερευνητές. Ο Ράφαελ Πατάι όμως πρόσφερε κάποια υποστήριξη στην ιδέα ότι υπολείμματα των Χαζάρων είχαν παίξει ρόλο στην ανάπτυξη των ανατολικοευρωπαϊκών εβραϊκών κοινοτήτων, και πολλοί ερασιτέχνες ερευνητές, όπως οι Μπόρις Αλτσούλερ (1994) και Κέβιν Άλαν Μπρουκ την κράτησαν ζωντανή στην κοινή γνώμη. Η θεωρία έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί για την άρνηση της εβραϊκής εθνικής ταυτότητας. Πρόσφατα μια ποικιλία προσεγγίσεων, από τη γλωσσολογία (Πάουλ Βέξλερ) μέχρι την ιστοριογραφία (Σλόμο Σαντ) και τη γενετική των πληθυσμών (Εράν Ελχαΐκ από το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ) έχει αναβιώσει την υποστήριξη και το ενδιαφέρον για τη θεωρία. Υπό την ευρεία ακαδημαϊκή άποψη τόσο η ιδέα ότι οι Χάζαροι προσηλυτίστηκαν μαζικά στον Ιουδαϊσμό όσο και η θεωρία ότι μετανάστευσαν για να αποτελέσουν τον πληθυσμιακό πυρήνα των Ασκεναζιτών Εβραίων παραμένουν ζητήματα άκρως αμφιλεγόμενα.
Χρήση στην αντισημιτική πολεμική
Αργότερα έγινε εκμετάλλευση των εργασιών των Μόρις Φίσμπεργκ και Ρόλαντ Μ. Ντίξον σε ρατσιστική και θρησκευτική πολεμική λογοτεχνία, τόσο στη Βρετανία, στην Αγγλοϊσραηλίτικη θεωρία, όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ιδιαίτερα μετά την έκδοση του βιβλίου Οι Εβραίοι στην Αμερική (1923) του Μπάρτον Τ. Χέντρικ, αυτό έγινε «ευαγγέλιο» μεταξύ των υποστηρικτών των περιορισμών στη μετανάστευση τη δεκαετία του 1920: θεωρητικοί του ρατσισμού όπως ο Λόθροπ Στόνταρντ, αντισημίτες θεωρητικοί συνωμοσιών όπως ο Χίραμ Ουέσλεϊ Έβανς της Κου-Κλουξ-Κλαν, και αντικομμουνιστές πολέμιοι, όπως ο Τζον Ο. Μπίτι και ο Ουίλμοτ Ρόμπερτσον, των οποίων οι απόψεις επηρέασαν τον Ντέιβιντ Ντιουκ. Σύμφωνα με τον Γιεχοσαφάτ Χαρκαμπί (1968) έπαιξε ρόλο στις αραβικές αντισιωνιστικές πολεμικές και πήρε αντισημιτική χροιά. Ο Μπέρναρντ Λιούις, σημειώνοντας το 1987 ότι οι Άραβες ερευνητές την είχαν απορρίψει, παρατηρούσε ότι εμφανιζόταν μόνο κατά καιρούς στον αραβικό πολιτικό λόγο. Έχει παίξει επίσης κάποιο ρόλο στο σοβιετικό αντισημιτικό σωβινισμό και τη σλαβική ευρασιατική ιστοριογραφία, ιδιαίτερα στα έργα ερευνητών όπως ο Λεβ Γκουμιλιόφ. Αν και η χαζαρική υπόθεση δεν έπαιξε ποτέ σημαντικό ρόλο στον αντισημιτισμό και, αν και η ύπαρξη ιουδαϊκού χαγανάτου βορείως του Καυκάσου είχε για πολύ καιρό αμφισβητηθεί από χριστιανούς θρησκευτικούς σχολιαστές, κατέληξε να τύχει εκμετάλλευσης από το “λευκό” ρατσιστικό χριστιανικό κίνημα, ακόμη και από τρομοκρατικές απόκρυφες σέκτες, όπως η ιαπωνική Αούμ Σινρίκυο.
Γενετικές μελέτες
Η υπόθεση της χαζαρικής καταγωγής στους Ασκεναζίτες έχει επίσης αποτελέσει αντικείμενο στο νέο πεδίο της γενετικής των πληθυσμών, όπου έχουν προβληθεί ισχυρισμοί με στοιχεία τόσο υπέρ όσο και εναντίον της. Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι, αν υπάρχουν ίχνη προέλευσης από τους Χαζάρους στα γονίδια των Ασκεναζιτών, η συμμετοχή τους θα είναι ελάχιστη ή αμελητέα.
Ο Εράν Ελχαΐκ το 2012 μίλησε για ένα σημαντικό χαζαρικό συστατικό στην πατρική γραμμή, που βασίζεται στη μελέτη του Y-DNA των Ασκεναζιτών Εβραίων, χρησιμοποιώντας ως μέσο καυκασιανούς πληθυσμούς, Γεωργιανούς, Αρμένιους και Αζερμπαϊτζανούς Εβραίους.
Ο Κέβιν Μπρουκ το 2022 μίλησε για τις απλοομάδες των Εβραίων Ασκενάζι.[10] Μια σημαντική διαφορά μεταξύ της μελέτης του Μπρουκ και αυτής του Ελχάικ είναι ότι ο Μπρουκ δεν θεωρεί τους Χαζάρους συγγενείς Αρμενίων και Γεωργιανών. Ο Μπρουκ εντόπισε την καταγωγή των Χαζάρων στο πλαίσιο άλλων τουρκικών πληθυσμών από την Κεντρική Ασία, τον Βόρειος Καύκασος και την περιοχή Βόλγα-Ουράλια. Οι Εβραίοι Ασκενάζι στο σύνολό τους δεν έχουν μεγάλη γενετική κληρονομιά από πληθυσμούς που μιλούσαν Τουρκικές γλώσσες. Ωστόσο, οι Εβραίοι Ασκενάζι έχουν δύο απλοομάδες μιτοχονδριακού DNA που συνδέονται στενά με τουρκικούς πληθυσμούς: N9a3a1b1,[11] που σχετίζεται με τους Μπασκίρ, και A-a1b3a1,[12] που σχετίζεται με Τουρκομάνοι.
Σύμφωνα με τον Ναντιά Αμπού Ελ Χάι τα ζητήματα καταγωγής περιπλέκονται από τις δυσκολίες καταγραφής της ιστορίας μέσω γονιδιακών μελετών και τις προκαταλήψεις των συναισθηματικών επενδύσεων σε διαφορετικές αφηγήσεις, αναλόγως αν η έμφαση δίνεται στην άμεση καταγωγή ή στον προσηλυτισμό εντός της εβραϊκής ιστορίας. Δυσκολίες επίσης δημιουργεί η έλλειψη δειγμάτων χαζαρικού DNA, που ίσως επέτρεπε την επαλήθευση.
Στη λογοτεχνία
Το «Κουζάρι» είναι ένα σημαντικό έργο, γραμμένο από τον μεσαιωνικό Ισπανοεβραίο φιλόσοφο και ποιητή Γεχουντά Χαλεβί (1075-1141). Χωρισμένο σε πέντε κείμενα («μα’αμαρίμ») ενός φανταστικού διαλόγου μεταξύ του ειδωλολάτρη χαγάνου των Χαζάρων και ενός Εβραίου, που είχε προσκληθεί για να του διδάξει τα δόγματα της εβραϊκής θρησκείας. Ο σκοπός του βιβλίου, αν και βασίζεται στην αλληλογραφία του Χασντάι ιμπν Σαπρούτ με τον Χάζαρο χαγάνο, δεν ήταν ιστορικός, αλλά μάλλον να υπερασπισθεί τον Ιουδαϊσμό ως μια εξ αποκαλύψεως θρησκεία, όπως γράφει, αρχικά έναντι των προκλήσεων των Καραϊτών προς την ισπανική ραβινική διανόηση και κατόπιν έναντι των πειρασμών προσαρμογής του Αριστοτελισμού και της ισλαμικής φιλοσοφίας στην εβραϊκή πίστη. Γραμμένο αρχικά στα Αραβικά, μεταφράστηκε στα Εβραϊκά από τον Τζούντα ιμπν Τιμπόν. Το πρώιμο μυθιστόρημα του Μπέντζαμιν Ντισραέλι «Αλρόι» (1833) βασίζεται στην ιστορία του Μεναχέμ μπεν Σολομόν. Το ζήτημα του μαζικού θρησκευτικού προσηλυτισμού και το απροσδιόριστο της αλήθειας των ιστοριών για την ταυτότητα και τον προσηλυτισμό είναι κεντρικά θέματα της ευπώλητης ιστορίας μυστηρίου του Μίλοραντ Πάβιτς «Λεξικό των Χαζάρων». Ο «Ιουστινιανός» του Χ. Τέρτλνταβ, το «Βιβλίο του Αβραάμ και Άνεμος των Χαζάρων» του Μάρεκ Χάλτερ, και «Οι Κύριοι του Δρόμου» του Μάικλ Σέιμπον διαθέτουν ή αναφέρονται σε στοιχεία της ιστορίας των Χαζάρων ή δημιουργούν φανταστικούς χαρακτήρες τους.
Πόλεις σχετιζόμενες με τους Χαζάρους
Ατίλ και Χαζαράν στο Δέλτα του Βόλγα. Σαμαντάρ, Μπαλανιάρ, Καζαρκί, Σαμπαλούτ, Σαμιράν στον Καύκασο. Κερτς, Θεοδοσία, Σαμκάρς (αλλιώς Τμουταρακάν) και Σουντάκ στην Κριμαία και στη Χερσόνησο του Ταμάν. Σαρλέλ στην κοιλάδα του Ντον. Αριθμός χαζαρικών οικισμών έχει ανακαλυφθεί στην περιοχή Μαγιάκι-Σάλτοβο. Μερικοί ερευνητές πιστεύουν ότι ο χαζαρικός οικισμός του Σαμπάτ αναφέρεται στο μεταγενέστερο Κίεβο.
ΟΙ ΧΑΖΑΡΟΕΒΡΑΙΟΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
Στην εργασία αυτή θα παρουσιάσουμε, τα στοιχεία, που αποδεικνύουν, ότι κάνεις από τους Πρωθυπουργούς της Ελλάδος, αμέσως μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, έως και σήμερα, δεν ήταν Έλληνας Ιθαγενής.
Όλοι ήταν Χαζαροεβραίοι, στενά συνδεμένοι με τα Χαζάρικα κέντρα, (Λονδίνο, Παρίσι, Κωνσταντινούπολη – Φανάρι, Γενεύη, Βενετία, Πίζα, Ύδρα, Κέρκυρα, κ.α.) .
Οι καταγωγές των ξεκινούν στην Ελλάδα, πριν το 1700, άλλοι προερχόμενοι από τάγματα Ιησουϊτών, Ναϊτών, Τευτονικών, άλλοι χωρίς να υπάρχει προηγούμενη συγκεκριμένη αναφορά της καταγωγής τους, αλλά όλοι αυτοί συνδέονται με Χαζαροεβραϊκές Οικογένειες, (από εκεί βγήκε η έκφραση “πες μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι“). Πάντα έχουν τη συνήθεια να παντρεύονται άτομα που προέρχονται από άλλες Χαζαροεβραϊκές οικογένειες. Όλοι είναι ευκατάστατοι, αριστοκράτες, με το που πατούν το πόδι τους στην Ελλάδα, διασκορπιζόμενοι σε διάφορα μέρη και οι περισσότεροι από αυτούς εμφανίζονται με ελληνοποιημένα ονόματα.
Αν και φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις στον κανόνα, να σημειωθεί ότι τα Ελληνοποιημένα ονόματα των Χαζαροεβραίων, συνήθως δεν περιλαμβάνουν ολοκληρωμένη καθαρή Ελληνική ονομασία, αλλά δείχνουν κάτι που έχει σχέση με τον Εβραϊσμό, (π.χ Σημίτης, Μπενί Σελόμ – Μπενιζέλος – Βενιζέλος, Μαμονάς, Κοέν – Κούν, κ.α) ή παραπέμπουν σε κάτι Τουρκικό, Αραβικό, (π.χ Καραμάν – Αλής – Καραμανλής, Τούρκογλου, Δεληγιώργης = Τρελογιώργης, Καρατζάς, Καρατζαφέρ, Αραμπατζής, κ.α), κάτι Βουλγαρικό, (π.χ. Βούλγαρης, κ.α.), κάτι παράξενο ή υποτιμητικό, (π.χ Φέγγας, Μπόνας, Σαμαράς, Στουρνάρας, Μαραμένος, Πικραμένος, Φαρμάκης, Κολοβός, Μαυροκορδάτος, κ.α.), ξενικό, (π.χ Ρούφ – Ρούφος, Βαρούφ, Τσακάλωφ, Ορλόφ, Μοσκώφ, κ.α.), Εξελληνισμένο Εβραϊκό με ρίζες εβραϊκών ονομάτων, (π.χ Γαβριηλίδης, Σαμουηλίδης, Χατζής, Σολωμονίδης, κ.α), πλουσιοεμπορικό, (Σπυρίδων, Σταφίδας, Αργυρόπουλος, Χρυσοχοϊδης, κ.α). Συχνά τα μικρά τους ονόματα είναι Εβραϊκά, (π.χ. Ιάκωβ, Ιωσήφ, Μωυσής, Αβραάμ, Ηλίας, Ησαϊας, Σολομών, Ισαάκ, Δαβίδ, Μιχαήλ, Ραφαήλ, Δανιήλ, Ζαχαρίας, Ανανίας, Ιωακείμ, Σαμουήλ, Σαββάτιος, κ.α.), κάποια έχουν υποκοριστικές καταλήξεις, (π.χ. Γιωργάκης, κ.α.), κλπ.
Θα ξεκινήσουμε με τους δεκατρείς πρώτους Χαζαροεβραίους Πρωθυπουργούς της Ελλάδος, αμέσως μετά την δολοφονία του Καποδίστρια. Τον Σπυρίδωνα Τρικούπη, τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, τον Ιωάννη Κωλέττη, τονΚόμη Ιωσήφ Λουδοβίκος Αρμανσπεργκ, τον Ιγνάτιο Φον Ρούντχαρτ, τον Όθωνα (Otto) ,τον Ανδρέα Μεταξά, τονΚωνσταντίνο Κανάρη, τον Κίτσο Τζαβέλα, τον Γεώργιο Κουντουριώτη, τον Αντώνιο Κριεζή, τον Δημήτρη Βούλγαρη και τον Αθανάσιο Μιαούλη.
1) ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΤΡΙΚΟΥΠΗΣ (25 Ιανουαρίου 1833 – 12 Οκτωβρίου 1833)
Παιδί του ήταν ο μετέπειτα Πρωθυπουργός της Ελλάδος, Χαρίλαος Τρικούπης, (ο οποίος πτώχευσε και αυτός την Ελλάδα, εξαιτίας τον τοκογλυφικών δανείων που έκανε με την Οικογένεια των Χαζάροεβραϊων Τραπεζιτών Rothchild).
Το 1771 ανέλαβε γραμματέας του Πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη, πρώην Επίσκοπο Παλαιών Πατρών Γαβριήλ Δ΄μετά από πρόσκλησή του. Όταν επέστρεψε στο Μεσολόγγι, διηύθυνε τα πράγματα της κοινότητας,απολαμβάνοντας την εύνοια και προνομίων από τονΑλή Πασά.
Ο Σπυρίδων Τρικούπης επί κυβέρνησης Ιωάννη Καποδίστρια διορίσθηκε γενικός γραμματέας της Επικράτειας επί εξωτερικών θεμάτων. Αργότερα, διαφώνησε με την πολιτική που ασκούσε ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας και παραιτήθηκε από τη θέση του, αλλά και από την ιδιότητα του πληρεξούσιου του Μεσολογγίου.
Ως εχθρός του πλέον αντιπολιτευόμενος τον Καποδίστρια, συνεργάστηκε με τονΑλέξανδρο Μαυροκορδάτο, του οποίου την αδερφήΑικατερίνηπαντρεύτηκε και κατέφυγε μεταξύ άλλων αντιπολιτευομένων στην Ύδρα.
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια επέστρεψε στο Ναύπλιο, όπου χρημάτισε υπουργός εξωτερικών και διεύθυνε τις διαπραγματεύσεις που κατέληξαν στην εκλογή τουΌθωνα.
Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, ο Σπυρίδων Τρικούπης ήταν μασόνος.
2) ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΥΡΟΚΟΡΔΑΤΟΣ [Α) 12 Οκτωβρίου 1833 – 31 Μαΐου 1834,Β) 10 Φεβρουαρίου 1841 – 10 Αυγούστου 1841,Γ) 30 Μαρτίου 1844 – 6 Αυγούστου 1844, Δ) 16 Μαΐου 1854 – 22 Σεπτεμβρίου 1855]
Γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1791 στο Μέγα Ρεύμα (νυν Αρναούτκιοϊ ή Αρβανιτοχώρι, επειδή είχε εποικιστεί με Αλβανούς από τον Σουλτάνο Μωάμεθ Β’ τον Πορθητή), προάστιο της Κωνσταντινούπολης, και ήταν γιος του λογίου και αξιωματούχου (ποστέλνικου) στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες Νικολάου Μαυροκορδάτου (1744 – 1818) και της Σμαράγδας Καρατζά.
Ήταν παντρεμένος με την Χαρίκλεια Αργυροπούλου (1808 – 1884), κόρη του μεγάλου διερμηνέα της Υψηλής Πύλης Ιακώβου Αργυρόπουλου!
Το 1812 ο θείος του Ιωάννης Καρατζάς ανέρχεται στο αξίωμα του ηγεμόνα της Βλαχίας και τον προσλαμβάνει γραμματέα του. Σύντομα όμως ο Μαυροκορδάτος προάγεται στο αξίωμα του ποστέλνικου. Το 1818 και συγκεκριμένα στις 29 Σεπτεμβρίου ο Ιωάννης Καρατζάς, φοβούμενος για τη ζωή του, αναχωρεί από το Βουκουρέστισυνοδευόμενος από την οικογένειά του και διαφόρους αυλικούς, μεταξύ των οποίων και ο Μαυροκορδάτος.
Πρώτος σταθμός των φυγάδων ήταν η Γενεύη της Ελβετίας, όπου παρέμειναν για ένα εξάμηνο. Στην συνέχεια πήγε στην Πίζα και αργότερα ξεκίνησε για την Πάτρα, αλλά τελικά εγκαταστάθηκε στο Μεσολόγγι.
Οργάνωσε εκστρατεία στην Ήπειρο, η οποία οδήγησε στην αποτυχημένη μάχη του Πέτα, αφού ο ίδιος φρόντισε να μείνει 6 ώρες μακριά από τον τόπο της μάχης, δεν μπορούσε να δώσει οδηγίες για οργανωμένη υποχώρηση με αποτέλεσμα Έλληνες και Φιλέλληνες να υποστούν πανωλεθρία. Εξοντώθηκαν τα δύο τρίτα των φιλελλήνων, οι μισοί επτανήσιοι και το ένα τρίτο του Τακτικού, που ήταν και ο πρώτος τακτικός ελληνικός στρατός.
Τα λάθη του Μαυροκορδάτου οδήγησαν όχι μόνο στην ήττα των Ελλήνων αλλά και στην διάλυση των οργανωμένων ελληνικών δυνάμεων της περιοχής, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να προελάσουν μέχρι το Μεσολόγγι το οποίο και πολιόρκησαν.
Μετά την ήττα στο Πέτα, έβρισε του Έλληνες του Μεσολογγίου, αποκαλώντας τους «ξευτελισμένον κόσμον», επειδή δεν συμμορφώθηκαν με τις εντολές του και έτσι δεν μπόρεσαν οι Τούρκοι αμέσως να καταλάβουν το Μεσολόγγι!
Μετά την επανάσταση ηγήθηκε της αντιπολίτευσης εναντίον του Καποδίστρια, ως εκφραστής της αγγλικής πολιτικής και συμμετείχε ενεργά στην πολιτική ζωή της Ελλάδας διατελώντας τέσσερις φορές πρωθυπουργός, (Αγγλικό Κόμμα).
Όταν ο Μαυροκορδάτος έγινε πρόεδρος του Βουλευτικού και του Εκτελεστικού, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, που ήξερε τον ανθελληνικό του ρόλο του, τον απείλησε λέγοντάς του «Σου λέγω τούτο, Κύριε Μαυροκορδάτε… μη καθίσεις πρόεδρος διότι έρχομαι και σε διώχνω με τα λεμόνια, με τη βελάδα όπου ήρθες».
Ύστερα από αυτή την προειδοποίηση ο Μαυροκορδάτος φοβήθηκε και αναχώρησε για την Ύδρα συνεργαζόμενος στενότατα με τους άλλους ανθέλληνες τους Κουντουριώτηδες, που είχαν στήσει επί Ιωάννη Καποδίστρια, ξεχωριστό κράτος εκεί!
Μία ακόμη χαρακτηριστική φράση περιφρόνησης που είπε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης για τον Μαυροκορδάτο, είναι η εξής: «Βρε Μαυροκορδάτο! Είσαι σαν ξένο παραμύθι ανάμεσό μας! Ο πρίντζιπας τουλάχιστον (ο Δημ. Υψηλάντης), φοράει στολή!».
Επίσης ο Στρατηγός Γιάννης Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματα του, (σ. 144), ξεκαθαρίζει πλήρως τον ρόλο του Μαυροκορδάτου και τον χαρακτηρίζει: «ο δουλευτής … των Τούρκων, ο Μαυροκορδάτος… ο αγαπημένος των τυράγνων».
Πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραμάτισε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και στην ανταρσία της Ύδρας, η οποία κορυφώθηκε με την πυρπόληση του ελληνικού στόλου στον ναύσταθμο του Πόρου την 1η Αυγούστου του 1831, όπου ο ανθέλληνας Ανδρέας Μιαούλης τίναξε στον αέρα τα Ελληνικά πλοία, την φρεγάτα «Ελλάς» και την κορβέτα «Ύδρα».
Ο ολοκληρωτικά ανθελληνικός ρόλος του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, αποκαλύπτεται, όταν φρόντισε για την σύναψη του πιο καταστροφικού αγγλικού δανείου, από τους Τραπεζίτες Rothschild, τον Μάιο του 1833, επί Όθωνα, ο οποίος άλλαξε το νόμισμα Φοίνικα του Καποδίστρια με την δραχμή, πήραμε νέο ονομαστικό δάνειο 757.823.803 ευρώ (2.470.896 λίρες Αγγλίας)και πάλι από τους Rothschild.
Στην πραγματικότητα όμως, (αν βγάλουμε μεσιτεία των Rothschild, τόκους και χρεολύσια, Τουρκική αποζημίωση – ναι, πληρώσαμε αυτούς και τους Τούρκους Χαζαρομογκόλους, ελάχιστα χρόνια μετά το τέλος της Επανάσταση του 1821 και αφού σκότωσαν τον μόνο Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Καποδίστρια! – , πληρωμή κεφαλαίου των δανείων του 1824 – 1825, έξοδα συντήρησης αντιβασιλείας και του Βαυαρικού στρατού του Όθωνα το 1834), τελικά πραγματικά πήραμε μόνο 35.428.757 ευρώ(115.516 λίρες Αγγλίας) στο χέρι, (δηλαδή το 4,57% του δανείου των 757.823.803 ευρώ!), αλλά και αυτά χρησιμοποιήθηκαν μόνο για την συντήρηση του Βαυαρικού στρατού και δεν κάναμε ούτε ένα έργο!
(Τα ποσά που αναφέρονται στην εργασία αυτή, εκφράζονται στην σημερινή τους αξία σε ευρώ. Οι ισοτιμίες του 1828, ήταν: 1 λίρα στερλίνα = 73 τουρκικά γρόσια, 1 Χρυσό Γαλλικό Φράγκο = 2,66 γρόσια, 1 γρόσι = 0,40 Φοίνικες, 1 λίρα στερλίνα = 29,2 Φοίνικες ,
1 δρχ του 1831 = 0,9523 Φοίνικες.
Με βάση την σύγκριση του μέσου όρου της τιμής των ίδιων βασικών προϊόντων και της τιμής του χρυσού τότε και σήμερα προκύπτει ότι ισχύει περίπου η ισοτιμία:
1 δρχ του 1831 » 10 σημερινά ευρώ.)
Το δάνειο αυτό ταλαιπώρησε την Ελλάδα για πολλές δεκαετίες.
Για την Ανθελληνική αυτή υπηρεσία, οι Χαζάροι έκαναν τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, πρωθυπουργό της Ελλάδας, στις 12 Οκτωβρίου 1833!
Να επισημάνουμε επίσης ότι ο Μαυροκορδάτος είχε συνταχθεί πλήρως με τον Ανθέλληνα Χαζάρο Αυστριακό Καγκελάριο Κλέμενς Βέντσελ Λόταρ φον Μέτερνιχ, (τον οποίο σιχαινόταν ο Έλληνας Πρωθυπουργός Ιωάννης Καποδίστριας), και τον υπουργό εξωτερικών της Αγγλίας, επίσης Χαζάρο, Τζώρτζ Κάνινγκ και είναι απόλυτα βέβαιο ότι συμμετείχε στην δολοφονία, του Καποδίστρια, μαζί με τους Υδραίους.
Ο Ιωάννης Κωλέττης (1774 – 1847),γεννήθηκε στο χωριό Συρράκο των Ιωαννίνων το 1778, όπου και φοίτησε στο τοπικό σχολείο.
Ο θείος του ήταν ο Γιώργος Τουρτούρης, (Χαζάρος γεννηθείς στους Καλλαρύτες της Ηπείρου, φίλος του Αλή Πασά, υπενοικιαστής τελωνειακών φόρων της περιοχής της Τζαμουργίας , έμπορος στην χαζάροκρατούμενη Βενετία).
Ο Ιωάννης Κωλέττης, σπούδασε Ιατρική (!) στο άλλο χαζάρικο κέντρο της Ιταλίας την Πίζα.
Πολέμησε εναντίον του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και έγινε ιδρυτής του Κόμματος της Φουστανέλας ή Γαλλικού Κόμματος, όπως επικράτησε να λέγεται. Οι αγωνιστές και οπλαρχηγοί του 1821 δεν τον είχαν σε καμία εκτίμηση, καθώς εκτός των άλλων ραδιουργιών του είχε προσπαθήσει να δολοφονήσει τον Οδυσσέα Ανδρούτσο το1822.
Ο Ιωάννης Κωλέττης ήταν αυτός που καθιέρωσε την νοθεία των Εκλογών στην Ελλάδα σε όλη της την “μεγαλοπρέπεια“.
Ο Νικόλαος Δραγούμης γράφει ότι “οι κάλπες έφταναν στον τόπο της καταμέτρησης με σπασμένα σανίδια ή λιμαρισμένες τις σφραγίδες, ενώ, σε πολλές περιπτώσεις, οι ψήφοι μεταφέρονταν σε «σαπουνοσακούλες».
Στη Βουλή, όταν ο «εκλεγμένος» με ψηφοδέλτια, που προέρχονταν από τέτοιες κάλπες, ανήκε στο κόμμα του Κωλέττη, σηκωνόταν κάποιος δικός του και εξηγούσε ότι το σπάσιμο των σανιδιών οφειλόταν στο νόμο της συστολής των στερεών σωμάτων, ότι η λιμαρισμένη σφραγίδα ήταν απλά τυχαία σπασμένη κατά τη μεταφορά, ότι η σαπουνοσακούλα ήταν κάλπη κι ότι ο κακοποιός που έκανε την καταμέτρηση είχε τον σεβασμό και την εκτίμηση των κατοίκων της περιοχής του.
\Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, γράφει στα Απονημονεύματά του για το ποιόν του Ιωάννη Κωλέττη: “Σ’ αυτά όλα έφταιγε ο Κωλέττης. Από τον Αλή Πασσά – ήταν γιατρός του Μουχτάρπασια – γνώριζε τον Δυσσέα τι νου είχε, ήταν ο καλύτερος απ’ όλους τους άλλους στρατιωτικούς. Δεν μπορούσε να τον παίξει αυτόν ο Κωλέττης. Κι ήθελε να τον βγάλη από τη μέση και να κάμη τους δικούς του σκοπούς. Ο Κωλέττης είναι από τους Καλαρρύτες. Όταν χαλάστηκαν οι Καλαρρύτες από τους Τούρκους πέρασε από το Γώγο κι αλλουνούς αρχηγούς της δυτικής Ελλάδος και πήρε συστατικά εις την Κυβέρνησιν ότι γνωρίζαμε αυτόν και τον κάναμε αντιπρόσωπό μας. Οι Πελοποννήσιοι και οι άλλοι άμαθοι και άπραγοι στα πολιτικά, τότε αυτός, πανούργος, ενώθη με τους ξεκλησμένους ανθρώπους κι έπαιξε την πατρίδα όπως ήταν η όρεξή του. Μαθητής των Τούρκων και κατεξοχή του τυράγνου Αλήπασσα, τέτοια φώτα σαν εκείνου θα δώση εις την πατρίδα και τέτοια έργα να ‘νεργήση. Όταν κιντυνεύη η πατρίς, αυτός κατατρέχει τους άξιους ανθρώπους, τους κατατρέχει αυτός και οι φίλοι του, οπούναι Αργειοπαγίτες.” [Kεφάλαιον τέταρτον, σελιδα 137-138].
Επίσης ο Ευάγγελος Κοροβίνης στο γνωστό βιβλίο του “Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία”, εκδόσεις Αρμός, 5η έκδοση, (2008), χαρακτηρίζει τον Ιωάννη Κωλέττη με τα μελανότερα χρώματα, φαυλοκράτη και λαμόγιο πολιτικό, που απέκτησε τεράστια περιουσία, (630.000 χιλιάδες δραχμές), κλέβοντας από το Ελληνικό Δημόσιο, όταν το διοικούσε, (σελ. 24).
Επιπλέον χαρακτηριστικά σημειώνεται ότι: “Ο Κωλέττης μέχρι αργά το απόγευμα ασχολείτο με τη διεκπεραίωση ρουσφετιών πρώτα στην κατοικία του και μετά στην έδρα της κυβερνήσεως. Στη διάρκεια των υπηρεσιακών συσκέψεων που επακολουθούσαν συνήθως κοιμόταν, ενώ απουσίαζε συστηματικά από τις συνεδριάσεις της Βουλής” (σελ. 25)
Χαρακτηρίστηκε “διδάσκαλος της Ραδιουργίας“, ήταν αγενής και αγροίκος. Ο απολυταρχικός τρόπος διακυβέρνησής του δημιούργησε έντονες αντιδράσεις στον Ελληνικό Λαό.
Ήταν φιλοαγγλικός και κυνήγησε άγρια όλους τους Έλληνες αγωνιστές της Επανάστασης του 1821, φτάνοντας στο σημείο να φυλακίσει και τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, σε στημένη δίκη με την κατηγορία της Εθνικής Προδοσίας!
Ο Ιγνάτιος Φον Ρούντχαρτ, (11 Μαρτίου 1790 Weismain, Oberfranken – 11 Μαΐου 1838, Τριέστη), ήταν Βαυαρός χαζάρικης καταγωγής νομικός και πολιτικός.Κατά την διακυβέρνησή του, η οποία διήρκησε 10 μήνες, ήρθε σε δυσμένεια με τον Βαυαρό Βασιλιά της Ελλάδος Όθωνα, ο οποίος τον εξανάγκασε σε παραίτηση.
6) ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΟΘΩΝ (8 Δεκεμβρίου 1837 – 24 Ιουνίου 1841 και 10 Αυγούστου 1841 – 3 Σεπτεμβρίου 1843)
Ο Όττο Φρίντριχ Λούντβιχ φον Βίττελσμπαχ ( Όθων ), (1 Ιουνίου1815 – 26 Ιουλίου1867), Βαυαρός χαζαροσαξωνικής καταγωγής, γεννήθηκε στο κάστρο Μίραμπελ (Schloss Mirabell) του Σάλτσμπουργκ, όταν αυτό αποτέλεσε, για μικρό χρονικό διάστημα, τμήμα της Βαυαρίας, την 1η Ιουνίου 1815.
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Διαδόχου και μετέπειτα Βασιλιά της ΒαυαρίαςΛουδοβίκου Α΄, και της Θηρεσίας, σαξώνισσας κόρης του δούκα του Ζάξεν-Χιλντμπουργκχάουζεν.
Η διπλανή φωτογραφία του Όθωνα καμαρωτού – καμαρωτού, κρατώντας το ιδρυτικό έγγραφο της ιδιωτικής χαζάρικης Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, του Rothchild, είναι χαρακτηριστική της “αγάπης“ του για τον Ελληνικό Λαό…
Ο κόμης Ανδρέας Μεταξάς, (1790 – 8 Σεπτεμβρίου 1860), ήταν γιός του Πέτρου Μεταξά και γόνος της ιστορικής εραλδικής* οικογένειας Χαζάρων ιπποτών των Μεταξά, η οποία προερχόταν από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης και είχε μέλη της ευγενείς από τις αρχές της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, (527 Μ.Χ.Χ), στην εποχή του Χαζάρου αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Ιουστινιανού Α’ (Φλάβιου Πέτρου Σαββάτιου), ενός αυτοκράτορα που μαζί με την διαβόητη σύζυγό του Θεοδώρα υπήρξε από τους χειρότερους πολέμιους και τύραννους των Ελλήνων, (είχε σφάξει 35.000 Έλληνες στο Ιπποδρόμιο της Κωνσταντινούπολης κατά την “στάση του Νίκα“).
Το όνομα της οικογένειας απονεμήθηκε για το εμπόριο μεταξιού που έκαναν πρόγονοι της οικογένειας αυτής επί Ιουστινιανού Α’. Αργότερα όταν μέλη της οικογένειας ήταν Ιππότες στις Σταυροφορίες, πήραν και τον τίτλο του Κόμη. Το όνομα της οικογένειας αναφέρεται στη Libro d’ Oro, (Χρυσή βίβλο η οποία που περιλαμβάνει τα ονόματα των Χαζάρικων Οικογενειών της Βενετίας που καταλάμβαναν τις διοικητικές θέσεις και είχαν πολιτικά δικαιώματα).
*Ο όρος εραλδική σημαίνει η δια των κηρύκων διαλαλησάντων σημάτων, εμβλημάτων, θυρεών και σημαιών, των ονομάτων και της ιστορικής γενεαλογίας και καταγωγής τα οποία αποτελούν και τα σημάδια αναγνώρισης των ίδιων των ιπποτών σε οποιονδήποτε χώρο και αν βρίσκονταν αυτοί.
Ο Ανδρέας Μεταξάς την περίοδο 1844 – 1845, συνετέλεσε στην δημιουργία της χαζάρικης Εθνικής Τράπεζας του Rothschildκαι για τον λόγο αυτόν υπήρξε υπουργός Οικονομικών του Χαζάρου πρωθυπουργού της Ελλάδος Ιωάννη Κωλέττη.
Ο Χαζάρος δικτάτορας και πρωθυπουργός της Ελλάδας, (1936 – 1941), (κόμης) Ιωάννης Μεταξάς κατάγεται από κλάδο αυτής της Οικογένειας.
Β) 15 Οκτωβρίου 1848 – 12 Δεκεμβρίου 1849, Γ) 26 Ιουλίου 1864 – 9 Φεβρουαρίου 1865 και Δ) 26 Μαΐου 1877 – 2 Σεπτεμβρίου 1877)]
Ο Κωνσταντίνος Κανάρης (Πάργα1790 – Αθήνα2 Σεπτεμβρίου1877), είχε πραγματικό του όνομα Κωνσταντής Σπηλιωτέας, γιός του Νικολάου και κατάγονταν από Χαζάρικη οικογένεια της Βενετίας, αν και αυτό προσπάθησε να το κρατήσει κρυφό, λέγοντας επίσης ότι κατάγεται από το νησί της γυναίκας του τα Ψαρά.
O ίδιος ο Κωνσταντίνος Κανάρης στα απομνημονεύματά του αναφέρει «τώρα περνάμε από τη γενέτειρά μου την Πάργα».
Ο ιστορικός Δημήτριος Γατόπουλος (1891-1956) μελέτησε τα οικογενειακά αρχεία της οικογένειας Κανάρη και δημοσίευσε ιστορική μελέτη στην εφημερίδα Εστία, στο φύλλο της14ης Ιουλίου1937. Στα οικογενειακά αυτά αρχεία περιλαμβάνεται και το μυστικό ημερολόγιο του Κωνσταντίνου Κανάρη το οποίο άνοιξε ο δισέγγονός του, συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Θεμιστοκλή Κανάρης. Από αυτά ο συγγραφέας συμπεραίνει πως ο Κωνσταντίνος Κανάρης δεν είχε γεννηθεί στα Ψαρά, όπως ψευδώς προπαγανδιζόταν, αλλά στην Πάργα όπου έζησε μέχρι την ηλικία των 15 ετών, το Σεπτέμβριο του 1790 και στην συνέχεια εγκαταστάθηκε, στο νησί των Ψαρών.
Πάππος του Κ. Κανάρη – Σπηλιωτέα, ήταν ο Θεμιστοκλής και πατέρας του ο Νικόλαος Σπηλιωτέας.
Από την μελέτη των ημερολογίων της οικογένειας Κανάρη, «διευκρινίζεται ότι η νεοελληνική οικογένεια Κανάρη υπήρξε συνέχεια της Χαζάρικης οικογενείας Σπηλιωτέα, κλάδου της οποίας τα μέλη, τιτλούχοι των Βενετών και Γενουησίων αρχόντων απαντώνται εν δράσει περί το 1200.
Ο Κωνσταντίνος φέρεται ως ήρωας της Επανάστασης του 1821, (εξαιτίας της πυρπόλησης της Τουρκικής ναυαρχίδας του Καρά Αλή, στις 6 Ιούνιου του 1822, στο λιμάνι της Χίου), αλλά η πολιτική του καριέρα δεν έχει κάτι το ηρωϊκό, αντίθετα μόνο επέβαλε τυραννία και θλίψη στον Ελληνικό Λαό. Υπήρξε μέλος της Χαζάρικης Τριανδρίας, (που κυβέρνησε προσωρινά μετά την παραίτηση του Όθωνα), μαζί με τον Δημήτριο Βούλγαρη και τον Μπενιζέλο Ρούφο. Και τα τρία μέλη της Χαζάρικης αυτής Τριανδρίας συνέχισαν και έγιναν πρωθυπουργοί της Ελλάδος για μεγάλα χρονικά διαστήματα μέχρι τα βαθειά τους γεράματα, έχοντας διαλύσει οικονομικά την χώρα και δημιουργώντας της άπειρα προβλήματα.
Ο Κίτσος Τζαβέλας, (Σούλι, 1800 – Αθήνα, 9 Μαρτίου1855), ήταν δευτερότοκος γιος του Φώτου Τζαβέλα και εγγονός του Λάμπρου Τζαβέλα, (αρχηγός της Σουλιώτικης φάρας των Τζαβελαίων) και της Μόσχως. Γεννήθηκε στο Σούλι, αλλά μέχρι 19 χρονών, (1820), μεγάλωσε στην Κέρκυρα και στην συνέχεια επέστρεψε στο Σούλι.
Για την προέλευση της φάρας των Τζαβελαίων δεν υπάρχουν πληροφορίες πριν την γέννηση του Λάμπρου Τζαβέλα (1745). Είναι γεγονός ότι ο Κίτσος Τζαβέλας πολέμησε υπέρ της Ελευθερίας της Ελλάδας, σε αρκετές μάχες κατά την Ελληνική επανάσταση του 1821, όμως η φάρα των Τζαβελαίων φαίνεται ότι ήταν φάρα αρκετά διαφορετική αυτό τις υπόλοιπες φάρες του Σουλίου που ήταν ξεκάθαρα υπέρ της Ελληνικότητας, (Ζάρμπα Ζέρβα, Μπότσαρη, Καραμπίνη, Κουτσονίκα), η οποία διατηρούσε σχέσεις με τους Χαζάρους.
Στο συμπέρασμα αυτό οδηγούν τα εξής γεγονότα:
1) Το 1792 ο διαβόητος Αλή πασάς των Ιωαννίνων κάλεσε τον Λάμπρο Τζαβέλα για να τον βοηθήσει στην εκστρατεία του, κατά του Αργυροκάστρου. Ο Λάμπρος και το παιδί του ο Φώτος και 70 άλλοι Σουλιώτες, παρά τη γνώμη των άλλων Σουλιωτών οι οποίοι ήταν εντελώς αντίθετοι στον τουρκαλβανό (Χαζάρο), πήγαν να βοηθήσουν τον Αλή πασά. Ο Λάμπρος Τζαβέλας με την φάρα του, πέρασε από το χωρίο Ζίτσα και από εκεί πήγε στα Γιάννενα.
Τότε ο Αλή πασάς επιτέθηκε στο Σούλι, χωρίς όμως να μπορέσει να το καταλάβει. Τις επιθέσεις του όμως τις απέκρουσαν με ηρωισμό και τόλμη οι άλλοι Σουλιώτες κι έτσι κατέφυγε στο δόλο. Ελευθέρωσε από τα Γιάννενα τον Λάμπρο, κρατώντας όμηρο τον Φώτο, και τον έστειλε να του παραδώσει το Σούλι. Μα όταν εκείνος έφτασε στο Σούλι του έγραψε το παρακάτω ιστορικό γράμμα: «Χαίρομαι που γέλασα έναν δόλιο σαν και σένα. Είμαι δω για να διαφεντέψω το Σούλι. Αν ο γιος μου δεν είναι πρόθυμος να πεθάνει για την πατρίδα, δεν είναι άξιος να ζήσει και να γνωρίζεται για γιος μου».
Ο Αλή πασάς ρίχτηκε με λύσσα τον Ιούλιο του 1792 ενάντια στο Σούλι με μεγάλες δυνάμεις. Νικήθηκε όμως πάλι και ντροπιασμένος δέχτηκε ειρήνη κι άφησε ελεύθερους τους 70 Σουλιώτες και τον Φώτο. Στη μάχη αυτή όμως ο Λάμπρος πέθανε από τις πληγές του. Τα γεγονότα αυτά δείχνουν ότι υπήρχε σχέση μεταξύ Αλή πασά και οικογένειας Τζαβελαίων, άσχετα αν τελικά ο Λάμπρος Τζαβέλας αγωνίστηκε εναντίον του στο τέλος, είναι απορίας άξιο, πώς οι 70 Σουλιώτες και ο Φώτος, έμειναν άθικτοι όλο αυτό το διάστημα, που υποτίθετο ότι πολεμούσε με λύσσα εναντίον των Σουλιωτών.
Το ιστορικό γράμμα του Λάμπρου Τζαβέλα, αν διαβαστεί προσεκτικά δείχνει ότι ο Λάμπρος ήθελε να διαφεντέψει το Σούλι…και παρόλο που χαρακτήρισε τον Αλή πασά “δόλιο“ και ανέφερε για τον Φώτο, ο Φώτος δεν έπαθε τίποτε από τον πασά, παρόλο που σε άλλες περιπτώσεις ο δόλιος πασάς ήταν ανελέητος. Να μην ξεχνάμε επίσης ότι ο Αλή πασάς, αποστάτησε από την Οθωμανική αυτοκρατορία για να φτιάξει δικό του κράτος, με τις ευλογίες όλων των Χαζάρων της Ευρώπης, και γι’ αυτόν τον λόγο τελικά εκτελέστηκε.
2) Να μείνουμε επίσης στην σχέση των Τζαβελαίων με το χωριό Ζίτσα. Η Ζίτσα ήταν ένα ιδιαίτερο κεφαλοχώρι των Ιωαννίνων που είχε πάντα στενές σχέσεις με τους Χαζάρους του Βυζαντίου και απολάμβανε πολλά προνόμια από τους Οθωμανούς.Από το 1430 έως το 1788 ήταν υπό την προστασία της βαλιδέ σουλτάνας (η μητέρα του εκάστοτε σουλτάνου), ενώ στη συνέχεια αφιερώθηκε στα καθιδρύματα της Μέκκας μέχρι την απελευθέρωση.
3) Υπήρχε μια σχέση μεταξύ Τζαβελαίων – Σουλιωτών και Ενετών, η οποία είχε αρχίσει κατά τον Ενετοτουρκικού πολέμου (1684-1699), φάνηκε το 1731 – 1732, όταν οι Ενετοί ξεσήκωσαν τους Σουλιώτες κατά τον Οθωμανών. Επίσης το ότι ο Κίτσος Τζαβέλας μεγάλωσε μέχρι την ενηλικίωση του στην Κέρκυρα και κατά το 1822 πήγε στην Πίζα, ο Όθωνας τον έκανε αντιστράτηγο και κυρίως υπασπιστή του, έγινε υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Κωλέττη, Πρωθυπουργός στις 5 Σεπτεμβρίου του 1847 και τελικά μετά την πρωθυπουργία του, το 1848 έγινε πάλι υπουργός Στρατιωτικών επί κυβερνήσεως Γεωργίου Κουντουριώτη, δείχνει τους ιδιαίτερους δεσμούς του Κίτσου Τζαβέλα με τα Χαζάρικα κέντρα εξουσίας.
Ο Γεώργιος Κουντουριώτης (Ύδρα 1782 – 13 Μαρτίου 1858), ήταν γιός του Ανδρέα Κουντουριώτη, γόνος πολύ πλούσιας οικογένειας κοτζαμπάσηδων, (στενοί συνεργάτες των Οθωμανών και φοροεισπράκτορες τους), της Ύδρας με αρχικό οικογενειακό επώνυμο Ζέρβα, που είχαν καταγωγή από το Κρανίδι της Πελοποννήσου.
Ο πατέρας του Γεωργίου Κουντουριώτη Ανδρέας, διέμεινε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Γένοβα, (χαζάρικο κέντρο).
Η οικογενειακή περιουσία της οικογένειας Κουντουριώτη την εποχή εκείνη υπολογίζεται σε 800.000 ασημένια κολονάτα (δίστηλα) της Ισπανίας, (ένα κολονάτο περιείχε 25.561 g καθαρού ασημιού), δηλαδή περίπου 20,5 τόνους καθαρού αργύρου, ποσό ασύλληπτο για την εποχή εκείνη!
Το φθινόπωρο του 1823 ο Γεώργιος Κουντουριώτης συνασπίζεται με τους χαζάρους Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, Ιωάννη Κωλέττη και με την βοήθεια και χρηματοδότηση – δάνειο των χαζαροσαξώνων Άγγλων προκαλούν τον λεγόμενο “Εμφύλιο Ελληνικό Πόλεμο“ της περιόδου 1823 – 1825, κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Τον “Εμφύλιο Ελληνικό Πόλεμο“ είχε προετοιμάσει ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος οργανώνοντας την Β’ Εθνοσυνέλευση στο Άστρος Κυνουρίας (10 Απριλίου – 30 Απριλίου 1823), όπου κατάργησε την Αρχιστρατηγία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Στα τέλη Νοεμβρίου 1823 η τριάδα των χαζάρων, (Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Ιωάννη Κωλέττης, Γεώργιος Κουντουριώτης), καταφεύγει στο Κρανίδι και κάνει δική της παράνομη Κυβέρνηση με πρόεδρο τον Γιώργο Κουντουριώτη. Η νόμιμη Κυβέρνηση, (Έλληνες αγωνιστές), έχει έδρα την Τρίπολη.
Στον “Εμφύλιο Ελληνικό Πόλεμο“ οι αντίπαλες παρατάξεις ήταν οι Έλληνες ήρωες και αγωνιστές του Αγώνα εναντίον των Οθωμανών, (Δημήτριος Υψηλάντης, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Δημήτριος Πλαπούτας, Νικηταράς και άλλοι ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης) και οι Καθοδηγούμενοι από τους Χαζάρους, κοτζαμπάσηδες της Πελοποννήσου και της Ύδρας (Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Ιωάννης Κωλέττης και Γεώργιος Κουντουριώτης), οι οποίοι ενώ ήταν χρηματισμένα πειθήνια όργανα των Άγγλων χαζαρασαξόνων, προσποιούνταν τους αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης και με τα χρήματα που πήραν με την μορφή δανείου από την Αγγλία της Τράπεζας του Rothschild, αγοράζουν μισθοφόρους από την Ρούμελη, δωροδοκούν κάποιους Έλληνες αγωνιστές και κατορθώνουν να τελικά επιβληθούν και να ηγηθούν της Ελληνικής Επανάστασης.
Όσα χρήματα δε σπαταλήθηκαν στον εμφύλιο, δόθηκαν στους Υδραίους ως αποζημίωση για τον πόλεμο, κρατώντας οι Κουντουριωταίοι τη μερίδα του λέοντος για τον εαυτό τους. Συνέλαβαν τον Κολοκοτρώνη και τον φυλάκισαν στην Ύδρα.
Η ηγεσία των Χαζάρων προκάλεσε πολλά δεινά στους Έλληνες και την Επανάσταση, κατά την διάρκεια του σκοτώθηκαν ή δολοφονήθηκαν ηρωικές μορφές του Αγώνα, (Παπαφλέσσας, Πάνος Κολοκοτρώνης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, κ.α.), έπεσε το Μεσολόγγι, κατεστάλη η Ελληνική Επανάσταση στην Κρήτη, η μισή Πελοπόννησος καταλείφθηκε από τις δυνάμεις του Ιμπραήμ και οι Έλληνες έπαθαν πολλές καταστροφές από τους Οθωμανούς.
Τον Απρίλιο του 1826, η Γ΄ Εθνοσυνέλευση που άρχισε τις εργασίες της στην Επίδαυρο και τις συνέχισε στην Τροιζήνα, απογύμνωσε τον Γεώργιο Κουντουριώτη από τα αξιώματά του. Αλλά αυτός αντιστάθηκε με πείσμα στην εκλογή του Καποδίστρια ως κυβερνήτη. Οι Κουντουριώτες, ο Μαυροκορδάτος, ο Κωλέττης αντιλαμβάνονταν πως ο Καποδίστριας θα ήταν πολιτικός με πυγμή, που δεν θα θύμιζε τον Δημήτριο Υψηλάντη, και πως θα έχαναν τα τρανά αξιώματα. Τελικά όμως ψηφίστηκε η πρόταση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και ο Καποδίστριας ήρθε στην Ελλάδα.
Η Ύδρα ήταν το πρώτο και δυναμικότερο αντικαποδιστριακό κέντρο. Εκεί κατέφευγαν οι δυσαρεστημένοι, οι αντιπολιτευόμενοι, οι υπονομευτές και συνωμότες. Οι Κουντουριώτηδες, όπως και οι Μαυρομιχαλαίοι, δεν εννοούσαν να ξεχάσουν τα παλιά τους προνόμια ή να πληρώσουν τους φόρους που τους αναλογούσαν. Έτσι, καλλιεργήθηκε βαρύ κλίμα κατά του Καποδίστρια μέχρι που δολοφονήθηκε. Για τη δολοφονία δεν πρέπει να θεωρούνται άμοιροι ευθυνών οι Κουντουριώτηδες, όπως και για τη δολοφονία του Αντ. Οικονόμου, τον οποίο σκότωσαν οι μισθοφόροι του Ανδρέα Λόντου στον Ξεριά, έξω από το Άργος.
Στη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα κατέλαβε υψηλά αξιώματα και το 1837 διορίσθηκε Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, εκλέχτηκε πληρεξούσιος Ύδρας στην Εθνοσυνέλευση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, βουλευτής και γερουσιαστής, ενώ το 1858 που πέθανε ήταν Πρόεδρος της Γερουσίας.
Εγγονός του Γεωργίου Κουντουριώτη ήταν ο ναύαρχος των βαλκανικών πολέμων Παύλος Κουντουριώτης, ο οποίος στήριξε τον Χαζάρο Ελευθέριο Βενιζέλο μαζί με τον στρατηγό Παναγιώτη Δαγκλή (1916-1917) και αργότερα έγινε ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας (1924).
Ο Αντώνιος Κριεζής (1796 -1η Απριλίου 1865), γιος του Δημητρίου Κριεζή. Το αρχικό όνομα της Οικογένειας, περί το 1604, ήταν Δέδες. Η Οικογένεια Δέδε καταγόταν από τα Κριεζά της Ευβοίας και μέλη της μετοίκησαν στην Ύδρα, στο Κρανίδι, στην Αίγινα και τον Πόρο. Τα Κριεζά είναι χωριό που κατοικήθηκε από Αρβανίτες και Βενετσιάνους, (ανατολικά του χωριού βρίσκονται τα ερείπια Βενετσιάνικου Πύργου), την εποχή της Ενετοκρατίας περί το 1204, (Δ’ Σταυροφορία κατά της Κωνσταντινούπολης). Η οικογένεια Κριεζή – Δέδε, θεωρείται αρβανίτικης καταγωγής. Το 1824 παντρεύτηκε με την Κυριακούλα Βούλγαρη, κόρη του μπέη της ΎδραςΓεωργίου Βούλγαρη.
Το 1836 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και διορίστηκε υπουργός των Ναυτικών στην Κυβέρνηση Άρμανσπεργκ, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1843. Στη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα προβιβάστηκε στο βαθμό του αντιναυάρχου και έγινε ο πρώτος αξιωματικός του Ελληνικού ναυτικού με αυτό τον βαθμό, ενώ ονομάστηκε αυλάρχης του. Στις 12 Δεκεμβρίου 1849 διαδέχτηκε τον Κωνσταντίνο Κανάρη στην πρωθυπουργία, ως επιλογή του βασιλιά Όθωνα, και επικράτησε στις εκλογές το Σεπτέμβριο του 1850, οι οποίες προκηρύχθηκαν με διάταγμα που υπέγραψε η βασίλισσα Αμαλία, λόγω της απουσίας του βασιλιά στο εξωτερικό. Στην διάρκεια της πρώτης πρωθυπουργίας του το 1850, έλυσε το εκκλησιαστικό ζήτημα, με την ανακήρυξη του αυτοκέφαλου, (καθεστώς εκκλησίας της οποίας ο αρχιεπίσκοπος δεν υποβάλει αναφορά σε κάποιον άλλον προκαθήμενο επίσκοπο), της Ελληνικής Εκκλησίας.
Στη διάρκεια της θητείας του, τον Απρίλιο του 1850, συνέβηκαν και τα γεγονότα που είχαν σχέση με τον Εβραϊκής καταγωγής Δαυίδ Πατσίφικο.
Ανέλαβε μέγας αυλάρχης του βασιλικού οίκου και παράλληλα ονομάστηκε επίτιμος υπασπιστής του βασιλιά, σύμβουλος του επί Ναυτικών Θεμάτων και υποναύαρχος.
Ο Δημήτριος Βούλγαρης, (Ύδρα, 20 Δεκεμβρίου1802 – Αθήνα, 29 Δεκεμβρίου1877), ήταν γιος του Μπέη της Ύδρας Γεωργίου Βούλγαρη. Ήταν χαζάρικης καταγωγής καθώς οι πρόγονοι του προερχόταν από περιοχή της Χαζαρίας, στις εκβολές του Βόλγα ποταμού, (Βόλγαροι – Βούλγαροι) που ήρθαν στην Ελλάδα, (Κέρκυρα, Ύδρα), περί το 1544.
Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Κουντουριώτη, κόρη του Λάζαρου Κουντουριώτη, κατά την συνήθεια των Χαζάρων να παντρεύονται μόνο άτομα της φυλής των. Ήταν γνωστός και με το προσωνύμιο Τζουμπές, λόγω της μακριάς μπέρτας/μανδύα μέχρι τα δάκτυλα των ποδιών, που συνήθιζε να φορά. Αμόρφωτος, αυταρχικός, εγωιστής, τυραννικός, βίαιος, εκδικητικός, υπερβολικά κρυψίνους, πολιτικάντης, αντιδημοκρατικός, αντισυνταγματικός, φαύλος, νόθευε τις εκλογικές αναμετρήσεις, ψήφιζε νομοσχέδια χωρίς απαρτία στην Βουλή, γενικά νόθευε τα πάντα, μέχρι που ο Βασιλιάς Γεωργίος Α΄ απηυδισμένος, στις 27 Απριλίου1875, τον ανάγκασε να παραιτηθεί και από την στεναχώρια του μετά από λίγο πέθανε. Συνήθιζε να δίνει στα αρβανίτικα την απάντηση “άστε ντούα” (“Έτσι θέλω“), όταν του ζητούσαν να δικαιολογήσει τις αποφάσεις του.
13) ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΙΑΟΥΛΗΣ (13 Νοεμβρίου 1857 – 26 Μαΐου 1862)
Ο Αθανάσιος Μιαούλης (Ύδρα1815 – Παρίσι, 7 Ιουνίου1867) ήταν γιος του Χαζάρου Ανδρέα Μιαούλη – Βώκου, ο οποίος δρώντας κατά του Ιωάννης Καποδίστρια, ανατίναξε στο λιμάνι του Πόρου, την 1η Αυγούστου 1831, δύο νεότευκτα πλοία του Ελληνικού ναυτικού, την φρεγάτα «Ελλάς» και την κορβέτα «Ύδρα»! Ο παππούς του ήταν ο πάμπλουτος κοτζαμπάσης της Ύδρας Δημήτριος Βώκος. Το Επώνυμο της Οικογενείας του Μιαούλη ήταν Βώκος ή Μπώκος, το οποίο κατά την Χαζάρικη συνήθη πρακτική άλλαξαν σε Μιαούλη. Το παρωνύμιο Μιαούλης το πήρε, όταν αγόρασε από έναν Τούρκο ένα μπρίκι με την ονομασία «Μιαούλ».
Στην φωτογραφία φαίνεται ο πίνακας με τον καθαρά ο μασονικό συμβολισμό του κρυμμένου δεξιού χεριού του στην καρδιά του Αθανάσιου Μιαούλη.
Το έτος 1668 η οικογένεια του μετανάστευσε στην Ύδρα από το χωριό Φύλλα Ευβοίας (Χαλκίδα) και η γραμμή του αίματος της είναι από τον αιμοσταγή Χαζάρο ιππότη Λικάριο, που έδρασε στην περιοχή το 13ο αιώνα.
Οπαδός του Όθωνα και φιλοαυστριακός, έλαβε σκληρά μέτρα κατά των αντιπάλων του Όθωνος. Ιδιαίτερη σκληρότητα επέδειξε κατά την εξέγερση του Ναυπλίου (Ναυπλιακά), με αποτέλεσμα η κυβέρνησή του να μείνει στην ιστορία ως «Υπουργείον του Αίματος».
Η πανελλήνια κατακραυγή τον ανάγκασε να παραιτηθεί στις 26 Μαΐου 1862 και να εγκαταλείψει τη χώρα. Μετά την έξωση του Όθωνα και την εκλογή του Γεωργίου Α’ ως νέου βασιλέα της Ελλάδος, ο Μιαούλης επέστρεψε στην Αθήνα.
Ο μέσος Αμρικανός ούτε κατ’ ιδέαν δεν ενδιαφέρεται για την εξωτερική πολιτική της χώρας του, και οι προεδρικές εκλογές έχουν χαρακτήρα προσωπικής συμπάθειας στον πρόεδρο είτε όχι. Αλλά και τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών ιδιαίτερα στημ επιλογή του Μπάϊντεν αντί του Ντοναλντ Τραμπ δείχνουν ότι κάποιοι άλλοι, κι όχι ο αμερικανικός λαός εκλέγουν τους ηγέτες των ΗΠΑ με πρώτο στη λίστα το αμερικανοεβραϊκό λόμπυ και την πανταχού παρούσα καθοδηγούμενη από τον Διεθνή Σιωνισμό, μασονική αύρα.
Μόνο ο παθητικός, αδιάφορος και άσχετος αμερικανικός λαός δεν αποφασίζει. Άλλοι αποφασίζουν γι’ αυτόν στην συγκεντρωτική ολιγαρχία που ονομάζουν δημοκρατία δι’ αντιπροσώπων, αυτή παίρνει τις αποφάσεις και νομοθετεί ερήμην του. Ο αμερικανιός λαός στην πλειοψηφία του σκέφτεται όπως και ο ελληνικός λαός, πως να ξεπληρώσει το σπίτι του από το δάνειο που πήρε από την τράπεζα και να βγάλει την καθημερινότητα άντε με κανένα φαγητό σε ρεστοράν το Σαββατο-Κύριακο, στο 5th of July, στο Thanksgiving και στο Christmas Time καθώς ξεκοκαλίζει τις πολυσέλιδες εφημερίδες του τίποτα για να καταλήξει ποιο μαγαζί έχει τις καλλίτερες εκπτώσεις (SALES), για να περάσει όλο το Σαββατοκύριακο και να καταναλώσει ευτελή πράγματα.
Ποιοι λοιπόν αποφασίζουν γι’ αυτόν χωρίς να πολυνοιάζεται γι’ αυτό;
Χαζάρος ιππότης
Το συμπέρσμα που καταλήγουν πολλοί μελετητές και ερευνητές όπως ο Gonzales Mata, o Ισραήλ Σαχάκ, ο μακαριστός πατήρ Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, ο αείμνηστος Νικόλας Ψαρουδάκης και πλήθος άλλων είναι η Δέκατη Τρίτη Φυλή όπως ονομάζει ο Άρουρ Καίσλερ τη μογγολική φυλή των Kuzari η οποία ασπάσθηκε με εντολή του Χαγάνου ηγέτη τους την εβραϊκή θρησκεία (γύρω στο 740 μ.Χ.) κι έκτοτε τρέφει στα σπλάχνα της το προαιώνιο σχέδιο του ερχομού του Εβραίου Μεσσία που θα ενώσει την ανθρωπότητα κάτω από τη σιδηρά ράβδο του με τους Εβραίϊκής πίστης, λατρείας κι αφοσίωσης Ασκεναζίμ ή Χαζαρικής προέλευσης εκπροσώπους του. Κάτω από το αμφισβητούμενο γενικότερο όνομα Ισραήλ. Αν και δεν μπορούν να αποδείξουν ότι είναι Εβραίοι διότι ακολουθούν το εβραϊκό θρήσκευμα. Οι γνήσιοι Εβραίοι είναι οι σεφαρδίτες Εβραίοι της Ισπανίας οι ντόπιοι Εβραίοι κάτοικοι που έμειναν στην Παλαιστίνη η επέστρεψαν μετά τη διασπορά τους από την καταστροφή του Τίτου και μετά.
Με μια παρατήρηση ότι για να πετύχουν αυτά τα σχέδια έχουν καταλάβει όλους τους ηγετικούς θώκους στο ισχυρότερο κράτος του κόσμου τις ΗΠΑ και όπως λέγει στο πιο κάτω video ο Κινέζος εκπροσωπος των εξωτερικών <<έχουν από το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο οπόταν ανέλαβαν τα ηνία της ηγεσίας και καθορισμού τη έγιναν υπέυθυνοι για τα 80% των ενόπλων συγκρούσεων στον κόσμο. πρσπάθησαν να ανατρέψουν 50 ξένες κυβερνήσεις, οαρενέβησαν βάναυσα στις εκλογές τουλάχιστον σε 30 χώρς κι επιχείργσαν να δολοφονήσουν πάνω από 50 ηγέτες χωρών. Μόνο οι πόλεμοι στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στη Συρία που προκάλεσαν είχαν σαν αποτέλεσμα 900.000 νεκρούς και 37 εκατομμύρια πρόσφυγες.
Και φυσικά, όσο συνεχίζονται οι ηγεμονικές και πολεμικές τάσεις των Αμερικανών δεν θα υπάρξει ειρήνη στον κόσμο!>>
Β.Πούτιν προς ΝΑΤΟ για αποστολή δυνάμεων στην Ουκρανία: «Κάντε το και δεν θα προλάβετε καν να ανοιγοκλείσετε τα μάτια σας»!
Η πιο ευθεία πυρηνική απειλή μετά τον Ψυχρό Πόλεμο
Με μία δήλωση-κεραυνό ο πρόεδρος της Ρωσίας Β.Πούτιν ξεκαθάρισε τι θα συμβεί στους Ευρωπαίους αν η Ουκρανία ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και το Κίεβο για να αντισταθεί ζητήσει ενεργοποίηση του άρθρου 5 περί «συμμαχικής συνδρομής».
«Δεν θα προλάβετε καν να ανοιγοκλείσετε τα μάτια σας αν ενταχθεί η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ και ενεργοποιήσετε το άρθρο 5» είπε ο Ρώσος ηγέτης, εννοώντας με σαφήνεια ότι θα υπάρξει πυρηνικό πλήγμα στην Ευρώπη!
Συγκεκριμένα δήλωσε: «Εάν η Ουκρανία ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και προσπαθήσει να επαναφέρει την Κριμαία χρησιμοποιώντας στρατιωτική δύναμη, σημαίνει ότι οι ευρωπαϊκές χώρες θα συρθούν αυτόματα σε μια πολεμική σύγκρουση με τη Ρωσία.
Οι δυνατότητες του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας είναι ασύγκριτες. Το καταλαβαίνουμε.
Αλλά καταλαβαίνουμε επίσης ότι η Ρωσία είναι ένα από τα κορυφαία πυρηνικά κράτη.
Και από ορισμένες σύγχρονες συνιστώσες, υπερτερεί ακόμη και πολλών.
Δεν θα υπάρχουν νικητές. Και θα είστε εσείς που μπήκατε σε αυτή τη σύγκρουση παρά τη θέλησή σας. Δεν θα έχετε καν χρόνο να ανοιγοκλείσετε τα μάτια σας όταν εκτελέσετε το Άρθρο 5».
Putin: “If Ukraine joins NATO, you wont even have time to blink your eye when you execute Article 5”
“If Ukraine joins NATO and attempts to bring Crimea back by military, it means the European countries will automatically be pulled into a war conflict with Russia.?
Ο πρωθυπουργός Κ.Μητσοτάκης σε συνεννόηση με τον πρόεδρο της Γαλλίας Ε.Μακρόν απέκλεισε το ενδεχόμενο αποστολής ελληνικών δυνάμεων αλλά όλα είναι ανοικτά πλέον…
Eπίσης ο Β.Πούτιν αναφορικά με την ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ δήλωσε: «Δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να μας απασχολήσει με το να γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ η Φινλανδία και η Σουηδία.
Αλλά θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν αντιμετωπίζουν καμία απειλή από εμάς.
Αν όμως αναπτυχθούν στρατεύματα και υποδομές του ΝΑΤΟ, θα αναγκαστούμε να απαντήσουμε με τον ίδιο τρόπο».
🚨🌎 Putin on Sweden NATO Membership
“There’s nothing might concern us with Finland & Sweden becoming NATO members”
“But they should understand they didn’t face any threats from us – but if NATO Troops & infrastructure are deployed we will be compelled to respond in kind”
The President of Poland, Andrzej Duda stated that the Main Topic which was Heatedly Debated at today’s International Summit in France was the Deployed of NATO Ground Forces into Ukraine, with a number of Allied Countries claimed to already be prepared or preparing for such an… pic.twitter.com/q4v8wzs3WS
Σφοδρή επίθεση της Κίνας κατά των ΗΠΑ: «Έχετε προκαλέσει όλους τους πολέμους στον πλανήτη και σπείρατε πόνο και θάνατο»
Βαρείς χαρακτηρισμοί της αμερικανικής πολιτικής από τον εκπρόσωπο του κινεζικού ΥΠΕΞ
Ξαφνική, με την έννοια ότι δεν έχει προηγηθεί κάποια -εμφανής- ιδιαίτερη ένταση στην συνο-αμερικανικές σχέσεις, σήμερα από το Πεκίνο κατά των ΗΠΑ.
Ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών Ουάνγκ Ουενμπίν, προχώρησε σε μία «ακραία» δήλωσε κατά την έναρξη της τακτικής ενημέρωσης των δημοσιογράφων.
Το μόνο που είχε προηγηθεί τα τελευταία 24ωρα είναι οι κατηγορίες της Ουάσιγκτον και της ΕΕ προς το Πεκίνο ότι «Βοηθούν στρατιωτικά την Ρωσία στον πόλεμό της κατά της Ουκρανίας» και η διάψευση από πλευράς Πεκίνου ότι «Δεν δώσαμε ποτέ θανατηφόρα όπλα στην Ρωσία».
Ο Ε.Μακρόν τις είπε γιατί τις εννοούσε και μαζί του τις εννοούν το σύνολο των αγγλοσαξονικών χωρών, κυρίως ΗΠΑ και Βρετανία αφού αυτές κατέχουν πυρηνική ισχύ και οι Κινέζοι τις είπαν γιατί γνώριζαν το περιεχόμενο των χθεσινών διεργασιών της διεθνούς διάσκεψης για την υποστήριξη της Ουκρανίας.
Το Πεκίνο ξέρει ότι η Δύση χάνει τον πόλεμο στην Ουκρανία και αυτό θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στις δυτικές χώρες οι οποίες θα εμφανιστούν εντελώς αδύναμες και ανίσχυρες απέναντι στο «μπλοκ» που σχηματίζεται από χώρες της Ανατολής και του λεγόμενου Παγκόσμιου Νότου.
Είναι σαφές πως κάποιο διευθυντήριο το οποίο ελέγχει την σημερινή Ουάσινγκτον (Σ.γ.:τα είπαμε και τα ξαναλέμε είναι η 3η εξόρμηση των χαζαρομογγόλων για να φέρουν τον Μεσσία τους και είιναι έτοιμοι για όλα) και τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά κέντρα είναι διαθέσιμο ακόμα και για πυρηνικό πόλεμο προκειμένου να διατηρήσει μέρος της ισχύς του.
Μάλιστα, όπως όλα δείχνουν υπάρχει βιασύνη πλέον για επέμβαση στην Ουκρανία γιατί φοβούνται τις επικείμενες αμερικανικές εκλογές καθώς σε περίπτωση νίκης του Ντόναλντ Τραμπ, όλα αυτά θα τελειώσουν.
Δεν ήταν καθόλου τύχες και οι δηλώσεις του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος ευθέως απείλησε το ΝΑΤΟ με πυρηνικά πλήγματα σε περίπτωση που αποφασίσει το ίδιο ή κάποιες χώρες που ανήκουν σε αυτό να στείλουν στρατεύματα στην Ουκρανία.
«Δεν θα προλάβετε καν να ανοιγοκλείσετε τα μάτια σας αν ενταχθεί η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ και ενεργοποιήσετε το άρθρο 5»είπε ο Ρώσος ηγέτης, εννοώντας με σαφήνεια ότι θα υπάρξει πυρηνικό πλήγμα στην Ευρώπη!
Τόσες δηλώσεις μαζεμένες μέσα σε λίγες ώρες δεν εκστομίζονται χωρίς λόγο.
Ειδικά, όταν παίζεται η παγκόσμια ασφάλεια.
Και όταν εννοούμε παγκόσμια ασφάλεια αναφερόμαστε στην πιθανότητα ενός ολοκληρωτικού πυρηνικού πολέμου από τον οποίο, για όσους δεν έχουν καταλάβει, εάν πραγματοποιηθεί θα σκοτωθεί έμμεσα ή άμεσα τουλάχιστον το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ και οι επιζώντες θα έχουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης λόγω έλλειψης τροφίμων, πόσιμου νερού, πρώτων υλών που δεν θα έχουν μολυνθεί από τη ραδιενέργεια και πολλά άλλα εφιαλτικά πράγματα.
Προκαλεί λοιπόν εντύπωση η εμμονή των δυτικών χώρων να θέλουν να προκαλέσουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και η μόνη εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι πως εάν δεν πετύχει η «μπλόφα» τους πως είναι αποφασισμένοι «να πεθάνουν όλοι» για την Ουκρανία, η δύναμη της Δύσης θα μειωθεί σε υπερθετικό βαθμό και το δυτικό «μπλοκ» θα υποταχθεί μοιραία στο αντίπαλο «μπλοκ» που δημιουργείται τα τελευταία χρόνια με «πυρήνα» του την Ρωσία και την Κίνα.
O εκπρόσωπος του κινεζικού ΥΠΕΞ αναφερόμενος στις ΗΠΑ είπε ότι «στα 240 χρόνια της ιστορίας τους δεν έκαναν πόλεμο για μόλις 16 χρόνια και έχουν ξεκινήσει περίπου το 80% των ένοπλων συγκρούσεων σε όλο τον πλανήτη από τον Β’ ΠΠ και μετά»!
Οι δυτικές πυρηνικές δυνάμεις (ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία) είναι αποφασισμένες να μην… χάσουν στην Ουκρανία παρά το γεγονός ότι γνωρίζουν πως και η Ρωσία δεν μπορεί να χάσει εκεί καθώς για την ίδια απειλείται η ύπαρξή της και όχι το γόητρό της.
Η Δύση τα «παίζει» όλα για όλα καθώς ακριβώς αυτό θέλει να πετύχει: Την διάλυση της Ρωσίας γιατί αυτή θεωρεί ως πραγματική απειλή λόγω της πυρηνικής ισχύος της.
Την Κίνα η Δύση την θεωρεί δευτερεύον πρόβλημα γι’ αυτό και το Πεκίνο γνωρίζει πως η Ρωσία δεν πρέπει να χάσει γιατί μετά θα έρθει η σειρά του.
Επόπτης της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ο Φλωρίδης!
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…
Όπως κοιτάμε την ανωτέρω φωτό, εξ αριστερών είναι ο υπουργός δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ… συγνώμη της κυβέρνησης Μητσοτάκη Γιώργος Φλωρίδης και εκ δεξιών ο αδελφός του αντιεισαγγελέας αρείου πάγου, ο Βασίλης Φλωρίδης…
Ο πρώτος έφερε τον νόμο για την αλλαγή στο Ποινικό Δίκαιο, που προκάλεσε πολλές αντιδράσεις και σκληρούς χαρακτηρισμούς από τα ΜΜΕ και τον ελληνικό λαό…
Στην ουσία παραπέμπει σε εποχές χούντας, όπου το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης όπως ορίζει το σύνταγμα, καταπατείται βιαίως…
Ήδη κτίζονται νέες φυλακές… καθ’ ότι αυτό που με τον προηγούμενο κώδικα ήταν πλημμέλημα, μια συκοφαντική δυσφήμιση π.χ. με τον νέο νόμο …ΠΑΣ ΣΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΤΑ ΣΙΔΕΡΑ…
Ε, ΡΕ ΓΛΕΝΤΙΑ , που θάλεγαν ο Καραγκιόζης και το Κολλητήρι…
Ο αδελφός Φλωρίδη, ο Βασίλης Φλωρίδης, ορίστηκε ως ελεγκτής, ως επόπτης της ΔΙΩΞΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ…
Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό;
Πως όχι μόνο όσοι έχουν ιστοσελίδες, αλλά και οι σχολιαστές σε οποιαδήποτε φόρμα του διαδικτύου (facebook, twitter,telegram κ.λ.π.) με οποιοδήποτε χαρακτηρισμό τα μπογαλάκια τους και στην … στενή…!!!!!!!!!!!!!
Είναι ίσως ο πλέον… “δημοκρατικός” νόμος, παγκοσμίως…
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και οι άνθρωποί της, φροντίζουν για την δημοκρατία της χώρας μας…
Προσέξτε τι γράφετε, γιατί μην ξεχνάτε πως εκτός από την Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, ως λαός, έχουμε κι άλλα … “προτερήματα”…
ΕΓΩΙΣΜΟΣ, ΦΙΛΑΥΤΙΑ, ΑΝΤΙΖΗΛΙΑ, ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑ, ΡΟΥΦΙΑΝΕΜΑ Ο ΕΝΑΣ ΕΝΑΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ, ΑΡΙΣΤΕΙΟ ΣΤΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ, ΤΗ ΔΟΛΟΠΛΟΚΙΑ, ΤΗΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΓΑΛΣΙΜΟ ΤΟΥ ΜΑΤΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟ
Μητροπολίτης Πατρών: «Αντισταθείτε στον πόλεμο κατά της πατρίδας – Ελάτε να σώσουμε τα παιδιά μας» (βίντεο)
«Να σώσουμε την οικογένεια και τα ήθη μας»
Για ακόμη μία φορά τα σχόλια του Μητροπολίτη Πατρών, Χρυσόστομου κατά το κήρυγμά του, ήταν καυστικά.
Σύμφωνα με τον ίδιο μαίνεται ήδη ο πόλεμος εναντίον της Ορθοδόξου πίστεως.
Και στη συνέχεια ανέφερε:
«Ουχί μόνον εκ των έσω, απροκάλυπτα πλέον, αλλά και εκ των έξω. Παράλληλα με τον πόλεμο εναντίον της Ορθοδοξίας, πολεμείται η έννοια της Πατρίδος. Όποιος αγαπάει την Πατρίδα, θεωρείται Εθνικιστής. Χαίρομαι διότι, στις ψυχές των νέων μέσα από την πνευματική εργασία στις νεανικές κατηχητικές ομάδες, στις κατασκηνώσεις, μορφώνεται ο Χριστός, αλλά και η αγάπη προς την Πατρίδα μας, την Ελλάδα.
Δυστυχώς, οι νεότερες γενηές, αγνοούν την ιστορία, η την γνωρίζουν αλλοιωμένη και παραχαραγμένη. Αγνοούν την γεωγραφία. Αγνοούν την γλώσσα. Αγνοούν βασικά στοιχεία της πορείας και της παραδόσεως του Λαού μας. Πουθενά στον κόσμο δεν έχει γίνει αυτή η απόδομησις αξιών.
Στην Ελλάδα από πολλών ετών, θέλουν ένα ουδετερόθρησκο κράτος και ήδη εφαρμόζουν συγκεκριμένα σχέδια, για να ολοκληρώσουν την προσπάθειά τους αυτή.
Θέλουν άχρωμους και άγευστους ποιότητος και ηθικής ζωής ανθρώπους.
Η Πατρίδα μας, «από τα βόλια των καιρών
απανωτές περίσσιες
κλαίει τις βαρειές λαβωματιές
που γιατρεμό δεν έχουν» (Παλαμάς).
Ίσχυε και ανδρίζου και μηδείς σου της νεότητος καταφρονείτω. Και μη αποκάμης, μηδέ να δειλιάς στον αγώνα, διότι:
«Κι’ αν είναι χίλια τ’ άσχημα,
Κι’ αν είναι τάδεια αφέντες,
Φτάνει μια σκέψη μια ψυχή,
Φτάνεις εσύ εγώ φτάνω
Να δώσει νόημα στων πολλών
την ύπαρξη, ένας φτάνει. (Παλαμάς).
Ο άκριτος και άκρατος δικαιωματισμός επιβάλλεται πλέον γυμνή τη κεφαλή.
Η Εκκλησία τους ενοχλεί και γι’ αυτό τον λόγο με τον τρόπο τους, θεωρούν ότι μπορούν να την απαξιώσουν. Αλλ’ εις μάτην, διότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η μάνα και τροφός αυτού του Λαού».
Στο τέλος ο Μητροπολίτης Πατρών κάλεσε σε αντίσταση:
«Αγαπητοί μου, ελάτε όλοι, όσοι πιστοί, όσοι Έλληνες, να αντισταθούμε στην καταστροφή της Πατρίδος μας, μαζί να αναστ
Ελάτε να σώσωμε τα παιδιά μας, τα ήθη, την ηθική, την ανρθώπινη αξία, την οικογένεια, την παράδοσή μας».
O Γιώργος Ευαγγελάτος ψυχίατρος – ψυχαναλυτής παρέχει ψυχιατρική βοήθεια και συμβουλευτική σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προσωπικές ή οικογενειακές ψυχολογικές και ψυχοκοινωνικές δυσκολίες. Μάθετε περισσότερα για εμάς εδώ.
ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΤΟΥ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΑΝΑΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ, ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΓΕΡΟΥΣΙΑ :
