H μάχη στο Μαντζικέρτ, στις 26 Αυγούστου του 1071, αποτελεί ίσως την χειρότερη προδοσία στην ιστορία του ελληνισμού. Η εντελώς άδικη ήττα, και η αιχμαλωσία του Έλληνα αυτοκράτορα Ρωμανού Δ Διογένη, από τον Σουλτάνο Άλπ Αρσλάν, οδήγησε στην οριστική απώλεια της Μικράς Ασίας. Ένα συνοθύλευμα διεφθαρμένων-ανίκανων κρατικών λειτουργών και αυτοκρατόρων. διέλυσε σε χρονικό διάστημα, το οποίο αποτελεί παγκόσμιο ιστορικό ρεκόρ, την παγκόσμια, Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία Οι ανίκανοι αυτοκράτορες, μαζί με τους αλλοδαπούς πολιτικούς, εχθρευόταν επί πολλούς αιώνες, τους Ήρωες Έλληνες Στρατιωτικούς. Για αυτό ως αντίδραση, όταν ανέλαβαν την εξουσία, άρχισαν να διαλύουν τον θεματικό Ρωμαϊκό στρατό, τον οποίο θεωρούσαν αχρείαστο και επικίνδυνο.

Στις μάχες που διαμόρφωσαν την τύχη της “Βυζαντινής” αυτοκρατορίας, η μάχη του Μαντζικέρτ, κατέχει εξέχουσα θέση, καθώς στις 26 Αυγούστου 1071 μ.Χ., το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, γνώρισε, την τρίτη μεγαλύτερη ήττα, στην ιστορία του. Στις 21 Μαΐου 1067 μ.Χ. “έφυγε” από την ζωή ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Ι Δούκας, αφήνοντας ως διάδοχο, τον ανήλικο γιο του Μιχαήλ, και την όμορφη-νεαρή σύζυγό του Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα. Η Ευδοκία ασκούσε την αντιβασιλεία στην θέση του ανήλικου γιου της.

Όμως η Αυγούστα αισθανόταν πλέον ανασφαλής, για να κυβερνήσει την παγκόσμια αυτοκρατορία, της οποίας οι επαρχίες μαστίζονταν από βαρβαρικές Τουρκικές επιδρομές. Παράλληλα ήταν περικυκλωμένη από μία ομάδα δολοπλόκων αλλοδαπών πολιτικών.Στο πρόσωπο του ανδρείου Ρωμανού Διογένη, η Ευδοκiα βρήκε έναν ιδανικό Αυτοκράτορα ο οποίος ανέλαβε με σθένος τα διοικητικά-στρατιωτικά καθήκοντα. Ο Αυτοκρατορικός στρατός λάτρευε τον Ρωμανό, διότι πολεμούσε γενναία στην πρώτη γραμμή της κάθε μάχης-πολέμου.

Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι σε μια μάχη περικυκλώθηκε από δεκάδες στρατιώτες του εχθρού. Εκείνη την χρονική στιγμή έσπευσε σε βοήθεια ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος, ο οποίος έσωσε την ζωή του Ρωμανού, καθώς ήταν σοβαρά τραυματισμένος.

Στους ώμους του μετέφερε τον Ρωμανό, ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος. Όλοι οι Έλληνες αυτοκράτορες-στρατηγοί και οι αξιωματικοί πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου σε κάθε μάχη και πόλεμο. Την πρωτοχρονιά του 1068 μ.Χ,, όταν ο Ρωμανός ο Δ Διογένης εστέφθη αυτοκράτωρ Ρωμαίων, σχεδίαζε να απαλλάξει τα θέματα της Μ. Ασίας από τις επιδρομές των Σελτζούκων Τούρκων.

Ο βασιλιάς χωρίς να διαθέτει τα αξιόμαχα στρατεύματα των προηγούμενων στρατηγών-αυτοκρατόρων, επέτυχε σημαντικές νίκες. Το χειρότερο ήταν ότι οι αλλοδαποί Σημίτες πολιτικοί, σχεδίαζαν να τον εκθρονίσουν. Ο νέος αυτοκράτορας αντιπαθούσε τον σάπιο πολιτικό κόσμο της Βασιλεύουσας ο οποίος σπαταλούσε άσκοπα τα χρήματα του Ρωμαϊκού κράτους, την iδια στιγμή που οι Τούρκοι λεηλατούσαν τα σύνορα.

Αυτά τα χρήματα προέρχονταν από φόρους των φτωχών Ελλήνων υπηκόων, που έβλεπαν τα σπίτια τους να πυρπολούνται, ενώ παράλληλα τα παιδιά και οι γυναίκες τους οδηγούνταν αλυσοδεμένοι στα Τουρκικά σκλαβοπάζαρα.

Ο Ρωμανός συνειδητοποιούσε άμεσα την κρισιμότητα της καταστάσεως εξαιτίας της Σελτζουκικής απειλής. Εργαζόταν σκληρά για την πολιτική-στρατιωτική εξυγίανση του κράτους και δεν είχε καμία πρόθεση να μετατραπεί σε συνεργό τής παρακμής, που προκαλούσε η πολιτική αριστοκρατία. Μετά τον θάνατο του Βασίλειου του Β΄, μια σειρά εννέα αυτοκρατόρων, είχε κατορθώσει μέσα σε 42 χρόνια να διαλύσει την αυτοκρατορία. Οι ήρωες Έλληνες στρατιωτικοί της Μικράς Ασίας, μαζί με τους εξωτερικούς, εχθρούς, όλους εκείνους τους αιώνες αντιμετώπιζαν και τους εσωτερικούς εχθρούς. Αυτοί ήταν οι Αλλοδαποί αξιωματούχοι, της πολιτικής “αριστοκρατίας” της Κωνσταντινουπόλεως. Εκείνοι χωρίς να πολεμούν, ήθελαν να ασκούν την ανωτάτη εξουσία, για να διαλύσουν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Ήθελαν οι αλλοδαποί πολιτικοί ευνούχοι, να δίνουν διαταγές από τα παλάτια, την ώρα που οι Έλληνες στρατιωτικοί. μάτωναν, έχαναν της ζωές τους, έμεναν ανάπηροι και έπεφταν αιχμάλωτοι, στα πεδία των μαχών για την Ελλάδα. Οι Ήρωες στρατιωτικοί της Μικράς Ασίας σε καμία περίπτωση δεν δεχόταν να θυσιάζονται, επί τόσους αιώνες για την Ελλάδα και να τους κυβερνούν ανθέλληνες αλλοδαποί θηλυπρεπείς προδότες.

Οι ευνούχοι πολιτικοί από την Βασιλεύουσα το μόνον που έκαναν όλους εκείνους τους αιώνες ήταν να
καταστρέψουν ολοσχερώς το Ελληνικό έθνος, μαζί με την αυτοκρατορία του. Αμέσως μετά τον θάνατο του Βασίλειου του Β, οι αλλοδαποί πολιτικοί κατέστρεψαν την αυτοκρατορία.

Παράλληλα οι πολιτικοί αριστοκράτες, εδραίωσαν δια παντός την εξουσία τους. Έκτοτε δεν επέτυχε να τους εκτοπίσει η Ελληνική στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, καθώς η παγκόσμια Ελληνική- Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με βάσεις τον Πλάτωνα, τον Χριστό και την ηθική ζωή, διαλύθηκε ολοσχερώς μέσα σε 42 χρόνια. Αριθμός ρεκόρ. Αναλογιστείτε ότι 42 χρόνια πριν από τον θάνατο του Βασίλειου του Β., η Ελλάδα είχε φτάσει στο απόγειον της δυνάμεως της, σε ηθικό, πολιτικό, κοινωνικό και στρατιωτικό επίπεδο παράλληλα, από την ημέρα που είχε δημιουργηθεί το έθνος των Ελλήνων. Όμως δυστυχώς εκείνα τα χρόνια, η πολιτική “αριστοκρατία”, είχε διαλύσει ολοσχερώς τον Ελληνικό στρατό. Είχαν αφαιρέσει την ανωτάτη πολιτική-στρατιωτική εξουσία από της Ελληνικές στρατιωτικές οικογένειες της Μ. Ασίας. Κατέστρεψαν όλες της υποδομές του στρατού και του κράτους.

Έφτασαν μέχρι να βάλουν στον αυτοκρατορικό θρόνο έναν δικό τους, τον Κωνσταντίνο Δούκα.

Όταν ανέλαβε εκ νέου αυτοκράτορας ένας εκ των Ελληνικών στρατιωτικών οικογενειών της Μ. Ασίας, ο Ρωμανός ο Δ Διογένης, βρήκε εντελώς διαλυμένο τον Ελληνικό στρατό. Οι στρατιώτες χωρίς ασπίδες, σπαθιά, και άλογα, ήταν απλήρωτοι, με σκισμένες σημαίες, με κουρελιασμένες στολές. Έκτοτε είχαν εδραιωθεί οριστικά και αμετάκλητα, οι αλλοδαποί πολιτικοί στην διοίκηση του Ελληνικού-Ρωμαϊκού αυτοκρατορικού κράτους. Συνδιοικούν πλέον μαζί με τους Έλληνες στρατιωτικούς.

Η συνδιοίκηση της αυτοκρατορίας, μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών, επισφραγίστηκε με τον γάμο, ανάμεσα σε ένα πολύ επιφανές μέλος της Ελληνικής στρατιωτικής αριστοκρατίας τον Ρωμανό Διογένη, και την χήρα του Κωνσταντίνου Δούκα, την Αυγούστα Ευδοκία, την Μακρεμβολλίτισσα. Πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, έχουμε έναν τέτοιο γάμο, ανάμεσα στις δύο πλευρές, Όλους τους προηγούμενους αιώνες, οι Ήρωες, Έλληνες στρατωτικοί, παντρευόταν, μόνον με μέλη της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Όμως ήταν τόσο κρίσιμη η κατάσταση του Ρωμαϊκού κράτους, ώστε οι πρόγονοί μας, να μην έχουν το χρονικό περιθώριο, να εκτοπίσουν, τους πολιτικούς-προδότες από την εξουσία.

Η οριστική επισφράγιση, της συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών, έγινε μερικά χρόνια αργότερα, με τον γάμο τους Αλέξιου Κομνηνού (Ελληνική ηρωική, στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας, και της Ειρήνης Δούκα (πολιτική, Σημιτική αριστοκρατία). Χωρίς αυτούς τους δύο γάμους, δεν θα μπορούσαν να επιστρέψουν, οι Έλληνες στρατιωτικοί στην διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους. Οι κυριότεροι εκπρόσωποι της πολιτικής παρατάξεως ήταν ο Καίσαρας Ιωάννης Δούκας, ο αδελφός του εκλιπόντος βασιλιά, και ο Ύπατος των Φιλοσόφων, Μιχαήλ Ψελλός. Όλοι αυτοί οι ανίκανοι και ανθέλληνες προδότες, επιβουλευόταν, τον Έλληνα Αυτοκράτορα Ρωμανό. Η κακία είναι αμάθεια, μας δίδαξε ο μέγιστος Φιλόσοφος όλων των εποχών, ο Πλάτωνας. Ο καίσαρας ήταν ένας άνθρωπος μειωμένης αντιλήψεως, και το μειονέκτημα του, το κάλυπτε, με πολύ κακία, όπως γίνεται διαχρονικά. Θεωρούσε τον Καππαδόκη Ρωμανό, έναν “σφετεριστή”, ο οποίος είχε “στερήσει”, τον αυτοκρατορικό θρόνο από την δυναστεία του.

Ο αδελφός του, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Δούκας, ως γνήσιος εκπρόσωπος, της αλλοδαπής πολιτικής αριστοκρατίας, απέφευγε τους πολέμους. Για αυτό όλοι οι αλλοδαποί πολιτικοί προδότες θεωρούσαν, ότι ο Διογένης θα προκαλέσει “άσκοπους” πολέμους. Οι πολιτικοί “αριστοκράτες, είχαν αποτύχει να αποτρέψουν την ανάρρηση του στο θρόνο. Το πρόβλημα ήταν ότι ο νέος Αυτοκράτορας αποτελούσε προσωπική επιλογή της Ευδοκίας, η οποία, του είχε κάνει δύο παιδιά. Το μεγαλύτερο από αυτά ήταν αγόρι, και ο διάδοχος, του θρόνου μετά τον Ρωμανό. Επίσης ο ραδιούργος Ψελλός, φοβόταν ότι ο νέος Αυτοκράτορας, μετά την εκκαθάριση των επαρχιών από τους Σελτζούκους, ως έντιμος και γενναίος Έλληνας στρατιωτικός που ήταν, θα προέβαινε και σε εκκαθαρίσεις, από την πολιτική σαπίλα, της Βασιλεύουσας. Ο Ψελλός είχε ήδη εξοριστεί μία φορά στο παρελθόν, και από τότε είχε ορκιστεί να μην επιτρέψει ποτέ να του συμβεί ξανά. Αναμφίβολα θα απαιτούνταν λεπτοί χειρισμοί και αρκετή υπομονή για την εκθρόνιση, του γενναίου Έλληνα Ρωμανού. Εκείνη την εποχή ο μόνος που εναντιώθηκε στους ριψάσπιδες πολιτικούς ήταν ο Ρωμανός. Ο αγώνας του ήταν αιματηρός, Ηρωικός και μοναχικός.

Για τον αυτοκράτορα Ρωμανό Διογένη η σωτηρία της αυτοκρατορίας και τής Ορθοδοξίας ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Ο Ρωμανός είχε αυξημένη την αίσθηση της προσωπικής του αξίας, όπως και όλοι οι Έλληνες στρατιωτικοί. Hταν γενναίος στρατηγός και ικανός ηγέτης. Οι σπουδαιότεροι άνθρωποι όλων των εποχών στην ιστορία του πλανήτη, οι ήρωες Έλληνες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας υπολόγιζαν ως άνδρες και Έλληνες μόνον όσους πολεμούσαν. Όλους τους άνανδρους (θηλυπρεπείς) οι οποίοι δέν πολεμούσαν για την Ελλάδα τους σιχαινόταν και τους περιφρονούσαν.

Aνάμεσα στα εκατομμύρια των αξιωματικών του μεσαίωνα, ήταν και ο στρατηγός-αυτοκράτορας Ρωμανός ο Δ Διογένης, οποίος περιφρονούσε τους δειλούς που περίμεναν βοήθεια από τον Χριστό και δεν πολεμούσαν.

Όποιος δεν πολεμούσε εκείνους τους αιώνες με το σπαθί στο χέρι δεν τον θεωρούσαν Έλληνα και άνδρα αλλά γυναίκα. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη ατίμωση και προσβολή για έναν γνήσιο Έλληνα άνδρα από το να τον διώξουν από τον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό για οποιαδήποτε αιτία. Αμέσως έχανε την κοινωνική του θέση και υπόσταση. Ο Ιωάννης Κουρκουάς-Τσιμισκής συναίνεσε στην δολοφονία του Αγίου Νικηφόρου Φωκά, ο οποίος ήταν και θείος του διότι όχι μόνον του αφαίρεσε όλα τα στρατιωτικά του αξιώματα, αλλά τον έκανε απλό πολίτη και τον έθεσε σε κατ οίκον περιορισμό.

Δεν του επέτρεψε ο Άγιος Νικηφόρος να πολεμά ούτε ως απλός στρατιώτης. Εκείνους τους αιώνες δεν υπήρχε μεγαλύτερη προσβολή από το να μην πολεμάς για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τον Κύριο Ιησού Χριστό καθώς και για την προστασία του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού. Ενδεικτική είναι η ενέργεια της μεγαλύτερης Ελληνίδας φιλοσόφου μαζί με την Υπατία, της Πριγκίπισσας Άννας, η οποία μεσολάβησε στον πατέρα της, τον αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό, να μην τιμωρήσει τον αξιωματικό Αρμενικής καταγωγής τον Αλέξιο Μουσελέ, διότι ήταν γενναίος στα πεδία των μαχών. Ο Ρωμανός ως αυτοκράτορας, είχε ως στόχο, ένα δίκαιο, φορολογικό σύστημα, με σκοπό την ενίσχυση του στρατού, που έφτασε να βασίζεται σε ξένους μισθοφόρους, λόγω της παραμέλησης των εθνικών στρατιωτικών δυνάμεων, και παράλληλα, επιθυμούσε, την κατάργηση των δουλοπάροικων.

O Έλληνας Βασιλέας, δημιούργησε στο μέτρο του εφικτού, ένα αξιόμαχο στράτευμα. Αρχικά χωρίς να πετύχει κάποια αποφασιστική νίκη, μέχρι εκείνη την στιγμή κατάφερε να αναχαιτίσει την ορμή των Σελτζούκων. Ενδεικτικό της καταστάσεως, ήταν ότι οι Σελτζούκοι είχαν φτάσει μέχρι την Καισάρεια, όπου μεταξύ άλλων, είχαν αφαιρέσει τα Άγια δισκοπότηρα και τις πόρτες, από τον ναό του Αγίου Βασιλείου. !!! Στις μάχες που ακολούθησαν ηγείτο ο ίδιος και οι εχθροί τρέπονταν σε φυγή, ενώ η ανακατάληψη των πόλεων της Ιεραπόλεως και του Αρτάχ έφεραν ανακούφιση στους κατοίκους της Κιλικίας και της Αντιοχείας. Ο σουλτάνος εκμεταλλευόμενος τις καταστάσεις, δεν άφησε χρονικά περιθώρια για ανάπαυλα στο Ρωμανό.

Τον Δεκέμβριο του 1070, ο Άλπ Αρσλάν. κατέλαβε τις πόλεις Μανζικέρτ και Άρτσε της Αρμενίας. Επόμενος στόχος του Αρσλάν ήταν η Έδεσσα, αλλά ο Βασιλέας είχε ήδη αποφασίσει να κτυπήσει τον εχθρό στα εδάφη του, αντί να τον καταδιώκει σε Ρωμαϊκό έδαφος. Στις αρχές Μαΐου 1071, έφθασε στην Καισάρεια όπου κάλεσε πολεμικό συμβούλιο. Τον Ιούνιο του 1071, ξεκινούν οι Έλληνες. από την Θεοδοσιούπολη με προορισμό το Μαντζικέρτ και το Χλιάτ. Ο Ρωμανός, όταν έφτασε μπροστά από την πόλη του Μαντζικέρτ, στις 15 Αυγούστου, χώρισε την στρατιά του και απέστειλε ως εμπροσθοφυλακή τον αλλοδαπό Σημιτικής καταγωγής, Ιωσήφ Τραχωνειάτη για να πολιορκήσει και να καταλάβει το Χλιάτ. Οι δύο πόλεις ήταν τόσο κοντά μεταξύ και ο Τραχωνειάτης είχε εντολή να να επιστρέψει με την εμφάνιση του Άλπ Αρσλάν. Η φρουρά του Χλιάτ, έντρομη απέστειλε αγγελιοφόρους στο στρατόπεδο του Αρσλάν στην Ιεράπολη για να του αναγγείλουν το τρομερό νέο.

Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος

Ο Σουλτάνος αιφνιδιάστηκε από την έξοχη στρατηγική κίνηση του Ρωμανού και κατάλαβε ότι αν έχανε τα Αρμενικά εδάφη, την στιγμή πού αυτός ήταν στην Συρία, θα διαλυόταν τελείως η δύναμή του, το κύρος του και το σουλτανάτο του, δεν θα είχε κανένα μέλλον. Στις 20 Αυγούστου με ξαφνική έφοδο, ο Ρωμανός κατέλαβε το Μαντζικέρτ ενώ την ίδια ώρα ο Τραχωνειάτης, προδοτικά εγκατέλειπε τον άτυχο αυτοκράτορα, ο οποίος αγνοούσε την προδοσία του. Ο Ρωμανός αποφάσισε πολύ σωστά. να διαιρέσει τον στρατό σε δύο μέρη. Το μισό στράτευμα, το έθεσε υπό την διοίκηση του Ιωσήφ Τραχωνιάτη, ο οποίος θα πολιορκούσε το Χλιάτ, το οποίο βρισκόταν νότια του Μαντζικέρτ. Το Χλιάτ ήταν ένα από τα κυριότερα ορμητήρια των Σελτζούκων, και φυλασσόταν μόνο από ένα μικρό στράτευμα.

Με την κατάληψή του, ο μάγιστρος Ταρχωνιάτης, θα απέκοπτε την οδό πρόσβασης του Άλπ Αρσλάν, προς το Μαντζικέρτ και παράλληλα θα προστάτευε, την μια πλευρά, του αυτοκρατορικού στρατού, από ξαφνικές επιθέσεις. Ταυτόχρονα, ο ίδιος, επικεφαλής του δευτέρου τμήματος, θα βάδιζε προς κατάληψη του Μαντζικέρτ. Με αυτόν τον τρόπο θα είχε υπό την κατοχή του αμφότερες τις πόλεις, των οποίων η στρατηγική θέση θα του άνοιγε την δίοδο, προς την ενδοχώρα του Σουλτανάτου των Σελτζούκων, του Άλπ Αρσλάν.

Η δύναμη του στρατεύματος, που διοικούσε ο Τραχωνιάτης. είχε στις τάξεις της, τους πιο έμπειρους στρατιώτες, 20.000 ιππείς και βαρύ πεζικό, καθώς και χίλιους κατάφρατκους Νορμανδούς. Οι πιο πιστοί στρατηγοί του Ρωμανού, εξέφρασαν έντονες διαφωνίες για την διάσπαση του στρατεύματος, καθώς τα τμήματα του Τραχωνιάτη, αποτελούσαν την πιο ισχυρή δύναμη κρούσης, η οποία θα ήταν πολύτιμη στην τελική μάχη ενάντια στους Σελτζούκους. Ο βασιλιάς Ρωμανός απέρριψε τις αντιρρήσεις τους: καθώς το μικρό στράτευμα στο Χλιάτ, θα παραδινόταν γρήγορα σε μία τέτοια δύναμη. Εκτός αυτού, η απόσταση Χλιάτ-Μαντζικέρτ ήταν μικρή. Ο Τραχωνιάτης θα είχε όλο τον χρόνο να κατακτήσει το Χλιάτ, και να επιστρέψει άνετα στο Μαντζικέρτ για να συμμετέχει στην μεγάλη μάχη. Ο βασιλιάς Ρωμανός γνώριζε, ότι το στράτευμα διατηρούσε το φρόνημά και την πειθαρχεία του, μόνο όταν το διοικούσε ο ίδιος προσωπικά. Στην αντίθετη περίπτωση, οι άνδρες κυριεύονταν από ηττοπάθεια και τρέπονταν σε φυγή στην πρώτη δυσκολία, για αυτό προτίμησε να θέσει επικεφαλής του αποσπάσματος, έναν παλαίμαχο στρατηγό, παραχωρώντας, τους καλύτερους άνδρες της στρατιάς.

Ο ίδιος ο Αυτοκράτορας ανέλαβε το υπόλοιπο στράτευμα με το οποίο κατευθύνθηκε και κατέκτησε το Μαντζικέρτ, μετά από σύντομη πολιορκία. Με αυτή την κατάκτηση, είχε πλέον το στρατηγικό πλεονέκτημα. Ο Ρωμανός στρατοπέδευσε έξω από τα τείχη της πόλης, αναμένοντας ειδήσεις από την στρατιά του Τραχωνειάτη. Δυστυχώς όμως, ο προδότης Τραχωνειάτης, χωρίς ποτέ να ενημερώσει τον Ρωμανό για τις κινήσεις του, εγκατέλειψε μαζί με το στράτευμα, το πεδίο της μάχης, για να περάσει εντός, των Ελληνικών-Ρωμαϊκών συνόρων. Η πολιτική αριστοκρατία της πρωτεύουσας, έκανε καλά και οργανωμένα την προδοσία της, έχοντας πλέον ως μοναδικό σκοπό της, όχι την εξόντωση των εισβολέων Σελτζούκων, αλλά τού Έλληνα Ρωμανού, πού προσπαθούσε να σώσει την πατρίδα του. Στις 21 Αυγούστου, ο ηγέτης των Ελλήνων, χωρίς να γνωρίζει ότι ο σουλτάνος είχε καλύψει την τεράστια απόσταση από την Ιεράπολη μέχρι το Χλιάτ, απέστειλε μοίρα ιππικού για ανίχνευση, υπό τις οδηγίες του Δούκα του Δυρραχίου Νικηφόρου Βρυέννιου.

Ο Ρωμανός έστειλε στρατιωτικό σώμα, για να δει ΄τι γίνεται με τους Τούρκους και τον “αγνοούμενο” Μάγιστρο Τραχωνειάτη. Κατά την πορεία τους οι Έλληνες συνάντησαν στρατεύματα των Σελτζούκων.

Μετά από μία συντονισμένη έφοδο των Ελληνικών δυνάμεων και μία άγρια μάχη, οι δύο στρατηγοί κατάφεραν να απωθήσουν το Σελτζουκικό ιππικό. Ο στρατηγός Βασιλάκιος επικεφαλής των λωρικάτων, καταδιώκει ανελέητα τους Τούρκους ελαφρούς ιππείς οι οποίοι κατευθύνονται προς το στρατόπεδο τους. Η καταιγιστική καταδίωξη τον αποκόπτει από το στρατιωτικό σώμα του Βρυέννιου, και παράλληλα βλέπει τους Τούρκους να επιστρέφουν, και να κατευθύνονται εναντίον του.

Πριν καν οι δυνάμεις του Βρυέννιου προλάβουν να επέμβουν, οι άνδρες του κυκλώνονται και πέφτουν μαχόμενοι μέχρις ενός, ενώ ο Βασιλάκιος έπεσε αιχμάλωτος. Ο Στρατηγός Βρυέννιος έκανε μία αποφασιστική αντεπίθεση για να διασπάσει τον κλοιό, αλλά μετά βίας διέφυγε τον θάνατο ο ίδιος, επιστρέφοντας στο αυτοκρατορικό στρατόπεδο τραυματισμένος στο στήθος. από ξίφος και με δύο βέλη καρφωμένα στην πλάτη της πανοπλίας του. Τότε ο Ρωμανός διέταξε. έξοδο του βαρέως πεζικού του, υποστηριζόμενο από μία ίλη Κουμάνων ελαφρών ιππέων. Μετά από μία σύντομη μάχη, οι Τούρκοι εκδιώχθηκαν, αλλά η χαρά της μικρής εκείνης νίκης εξανεμίστηκε, με την είδηση της αποσκίρτησης των Κουμάνων προς τους ομοφύλους τους, Σελτζούκους. Πριν ακόμη την ημέρα της μεγάλης μάχης, ο Ρωμανός είχε χάσει τρεις από τους καλύτερους στρατηγούς του και πάνω από το ήμισυ του στρατεύματoς του, που τον πρόδωσε. Μετά τις αποσκιρτήσεις και τις απώλειες, η Ελληνική-Ρωμαϊκή δύναμή, είχε μειωθεί στους 25.000 άνδρες. Όμως, η αποφασιστικότητά του Ρωμανού, να συγκρουσθεί με τον Σουλτάνο, ήταν αξιοθαύμαστη.
Αύγουστος 1071 μ.Χ. και ο Ρωμανός αποφάσισε να επιτεθεί στον αντίπαλο και παρέταξε την στρατιά του, στο Μαντζικέρτ, βορείως της λίμνης Βαν.

Ενώ είχε φτάσει η ώρα τής μάχης οι Έλληνες βλέπουν έκπληκτοι να καταφθάνει αιφνιδίως στις γραμμές τους, πρεσβεία εκ μέρους του σουλτάνου με προτάσεις για ειρήνη. Ακολούθησε πολεμικό συμβούλιο στο οποίο επικράτησαν δύο αντίθετες απόψεις.

O Ρωμανός βρέθηκε στο τρομερό δίλημμα, να δεχτεί έναν ειρηνικό συμβιβασμό με τον Σουλτάνο ή να ξεκινήσει την πολεμική σύρραξη. Κατά την ώρα των διαπραγματεύσεων και μέχρι να αποφασίσουν, κάποιοι θερμόαιμοι Έλληνες, ξεκίνησαν τις εχθροπραξίες. Τότε ο τρομερός πολεμιστής Ρωμανός, αντί απάντησης, φόρεσε μία απλή στρατιωτική πανοπλία γύμνωσε το ξίφος του, και κάλπασε εναντίον των Σαρακηνών. Το μεσημέρι η αυτοκρατορική στρατιά εφορμούσε κατά του αντιπάλου. Η μάχη πού ακολούθησε ήταν σκληρή, και το απόγεμα, παρατηρήθηκε αθρόα διαρροή από μισθοφόρους Σαρακηνούς, στην Τουρκική πλευρά. Εν τούτοις ο Έλληνας Ρωμανός προελαύνει ακάθεκτος στην καρδιά του εχθρικού στρατεύματος, σκορπίζοντας τον θάνατο στους εχθρούς πού υποχωρούσαν πανικόβλητοι. Για να μην παρασυρθεί όμως σε παγίδα, ο Έλληνας Αυτοκράτορας, σταμάτησε την καταδίωξη και η εμπροσθοφυλακή με άψογο τρόπο, άρχισε να επιστρέφει προς τα μετόπισθεν. Όμως η οπισθοφυλακή πού είχε μείνει αρκετά πίσω από τούς προελαύνοντες, δεν γνώριζε για ποιο λόγο επέστρεφαν τα στρατεύματα. Τότε συνέβη η χειρότερη προδοσία στα χρόνια του Ελληνισμού. Ο Ανδρόνικος Δούκας και η εχθρική προς τον Ρωμανό Εβραϊκή πολιτική αριστοκρατία, άρχισαν να διαδίδουν με ταχύτητα ότι η εμπροσθοφυλακή οπισθοχωρούσε. Στρέφοντας τα νώτα τους ενημέρωναν τους υπόλοιπους, για την δήθεν υποχώρηση. Άρχιζαν να καλπάζουν προς το στρατόπεδο, σκορπώντας τον πανικό σε ολόκληρη την οπισθοφυλακή και τις εφεδρείες.

Ο Άλπ Αρσλάν από το παρατηρητήριο του, έκπληκτος είδε την Ελληνική στρατιά να διαλύεται, να χάνει την συνοχή της, και η επέλαση να μετατρέπεται σε άτακτη φυγή, ενώ ο αυτοκράτορας με τα στρατεύματά του να απομονώνεται από το κυρίως στράτευμα. Επακολούθησε άνιση μάχη η οποία κατέληξε σε γενική σφαγή των πιο γενναίων και πιστών στρατιωτών του Ρωμανού, των Καππαδοκών και των Αρμενίων. Ο βασιλιάς χτυπημένος από βέλος συνέχισε να μάχεται με την ίδια μανία μέχρι πού έπεσε. Την άλλη μέρα οι νικητές ανέσυραν τον τραυματισμένο Αυτοκράτορα και τον έφεραν ενώπιον του Σουλτάνου.

Ο Άλπ Αρσλάν φέρθηκε με άψογο τρόπο στον Ρωμανό, τον περιποιήθηκε με ευγένεια και χωρίς υπεροψία και συζήτησαν επανειλημμένα για την μάχη. Ενώ τα δεδομένα μετά την μάχη, ήταν θετικά, για το Ελληνικό-Ρωμαικό κράτος, καθώς ο αυτοκράτορας, επέτυχε ευνοϊκούς όρους, και επέστρεφε ελεύθερος στην Κωνσταντινούπολη παρά την προδοσiα, η σύγκλητος και οι Πολιτικoί συνέχιζαν τις πλεκτάνες ! Επρεπε να ολοκληρώσουν τα εγκληματικά τους σχέδια, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αν ο Ρωμανός έφευγε από τον θρόνο οι Τούρκοι δεν θα δεσμεύονταν από συνθήκες και θα επαναλάμβαναν τις επιθέσεις τους, προς τα Ανατολικά θέματα. Τα νέα της προδοσίας στο Μαντζικέρτ είχαν φθάσει στην Κωνσταντινούπολη/ Η Αυγούστα Ευδοκία ανησυχούσε για την ασφάλεια, την δική της και των παιδιών της.Πανικοβάλλεται, για αυτό τάχθηκε, με την Σημιτική πλευρά.

Η είδηση απελευθερώσεως του Ρωμανού, άλλαξε τα δεδομένα για τους συνωμότες. Οι επικεφαλής της πολιτικής παρατάξεως τρομοκρατήθηκαν. Όλα όσα είχαν σχεδιάσει τόσο προσεκτικά και βρώμικα, είχαν γίνει άνευ λόγου και ουσίας. Υπήρχαν άμεσοι κίνδυνοι, που έπρεπε να αντιμετωπίσουν οι πολιτικοί προδότες. Η Αυγούστα Ευδοκία, έβλεπε την επιστροφή του Ρωμανού, ως την μοναδική ελπίδα, ώστε να αποφύγει την εκθρόνιση. Ο Θλιβερός Ψελλός ανέλαβε υπό την προστασία του. τον μεγαλύτερο γιο της Ευδοκίας, Μιχαήλ Δούκα και τον έστεψε Αυτοκράτορα, κηρύσσοντας ταυτόχρονα. έκπτωτο τον Ρωμανό. Στις 26 Σεπτεμβρίου η Ευδοκία εκάρη μοναχή δια της βίας και εξορίστηκε σε μονή του Βοσπόρου. Μετά την απομάκρυνση της μητέρας του, νεαρός αυτοκράτορας Μιχαήλ Δούκας, έγινε το πειθήνιο όργανό του. Ο Καίσαρας Δούκας επέστρεψε αμέσως από την εξορία του, αποστέλλοντας στην Μικρά Ασία στρατιωτικό σώμα για να συλλάβει τον Ρωμανό. Ο Καππαδόκης Βασιλιάς, χωρίς να έχει την παραμικρή αμφιβολία, για τις κινήσεις των αντιπάλων του, συγκέντρωνε στρατιώτες, συνεχίζοντας την προέλασή του προς την Βασιλεύουσα. Τα αντίπαλα στρατεύματα συναντήθηκαν στην Δόκεια και τα Άδανα. Ο Ρωμανός ηττήθηκε σε αμφότερες. Όσοι αξιωματικοί τόλμησαν να υπερασπιστούν στις δύο μάχες, τον νόμιμο Έλληνα αυτοκράτορα, υπέστησαν οδυνηρές συνέπειες. Ο γενναίος στρατηγός Αλυάτης, συνελήφθη και τυφλώθηκε με τρόπο επώδυνο, με ένα σιδερένιο υποστήριγμα σκηνής.Μετά την δεύτερη ήττα του, όταν ο Ρωμανός συνειδητοποίησε ότι δεν ελέγχει πλέον τα γεγονότα, αλλά ελέγχεται από αυτά, παραδόθηκε στον αντίπαλο διοικητή, ο οποίος κατά τραγικά ειρωνικό τρόπο, ήταν ο Ανδρόνικος Δούκας, ο ίδιος άνθρωπος που τον είχε προδώσει στο Μαντζικέρτ. Ο προδομένος και οριστικά ηττημένος Ρωμανός συμφώνησε να παραιτηθεί από τον θρόνο και να αποσυρθεί ήσυχα σε κάποιο μοναστήρι. Εις ανταπόδοση, του δόθηκε γραπτή εγγύηση για την σωματική του ακεραιότητα, υπογεγραμμένη από τον θετό γιο του και νυν Αυτοκράτορα, Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα. Ο δειλός ανθέλληνας Ιωάννης Δούκας, έτρεφε φοβερό μίσος κατά του Ρωμανού. Αμέσως μετά την επιστροφή του Ρωμανού στην Βασιλεύουσα, οι γραπτές εγγυήσεις έπαψαν. Ο Καίσαρας Δούκας έπεισε τον Ψελλό να τον δηλητηριάσουν. Το δηλητήριο αποδείχθηκε ασθενές για να επιφέρει τον θάνατο, αλλά ήταν αρκετά ισχυρό για να προκαλεί αφόρητους πόνους. Κατόπιν αποφάσισαν ότι η τύφλωσή του Ρωμανού, θα ήταν μία καλύτερη ποινή. Όταν ο δήμιος του παλατιού αρνήθηκε να εκτελέσει την ποινή, ορίσθηκε μία αμοιβή 10 χρυσών νομισμάτων για όποιον δεχόταν να πάρει την θέση του. Δεν παρουσιάσθηκε κανείς. Η αμοιβή αυξήθηκε στα 20 και κατόπιν στα 30 χρυσά νομίσματα. Μόνο τότε με πολύ χαρά και πολύ πρόθυμα, ανέλαβε να τυφλώσει τον Έλληνα Ρωμανό, ένας Εβραίος. Όμως ο Εβραίος είχε πλήρη άγνοια της διαδικασίας, της τυφλώσεως. και για αυτό το μαρτύριο του Ρωμανού παρατάθηκε κατά τον πλέον κτηνώδη τρόπο. Έξι φορές βύθισε την πυρωμένη βέργα στα μάτια του Ρωμανού, καθώς εκείνος ούρλιαζε από τους πόνους. Ο δήμιος δεν είχε απλώς καυτηριάσει τις ίριδες – είχε εξορύξει ολόκληρους τους οφθαλμούς.

Ακόμη και τότε δεν ησύχασαν οι αλλοδαποί προδότες. Όταν είδαν ότι το δράμα του Αυτοκράτορα είχε ξεσηκώσει την κατακραυγή λαού και του στρατού, αποφάσισαν να τον φυλακίσουν σε ένα μοναστήρι για να μην μετατραπεί σε εθνικό ήρωα. Άδικο τέλος είχε και ο πατέρας του Ρωμανού, ο στρατηγός Κωνσταντίνος Διογένης, διότι πολέμησε στο πλευρό του κορύφαιου Έλληνα αυτοκράτορα, όλων των εποχών, του Βασίλειου του Β. Ο ίδιος ο Αυτοκράτορας Βασιλείος Β΄ τον είχε συγχαρεί για τις ανδραγαθείες του και τον είχε φιλήσει μπροστά στα μάτια των παρατεταγμένων ανδρών του

Ο Δούκας Κωνσταντίνος Διογένης, είχε αντιληφθεί τον επερχόμενο κίνδυνο, από τους αλλοδαποπύς, προδότες πολιτικούς, γνώριζε καλα την πολιτική σήψη. Στην Κωνσταντινούπολη οι Αυτοκράτορες που είχαν διαδεχθεί τον Βασίλειο, γλεντοκοπούσαν, μεθούσαν και αντάλλασαν συζύγους. Κανείς δεν ενδιαφερόταν για την Ελληνική επαρχία που σφάδαζε από την αβάσταχτη φορολογία και τις βαρβαρικές επιδρομές. Η εξουσία είχε περιέλθει στα χέρια των αλλοδαπών πολιτικών ευνούχων. Ένας από αυτούς κατηγόρησε τον Κωνστατίνο Διογένη ότι σχεδίαζε κίνημα εναντίον του θρόνου, στο οποίο,σύμφωνα με τα λεγόμενα του, ήταν αναμεμιγμένοι και άλλοι τέσσερις συμπολεμιστές του Βασίλειου Β΄. Οι συνωμότες συνελήφθησαν και μαστιγώθηκαν. Διαπομπεύθηκαν συρόμενοι σαν να ήταν οι χειρότεροι εγκληματίες, κατά μήκος της κεντρικής λεωφόρου στην Κωνσταντινούπολη, και στην συνέχεια φυλακίσθηκαν. Ο Κωνσταντίνος Διογένης υποχρεώθηκε να περιβληθεί το μοναχικό σχήμα. Η τιμωρία όμως, και ο εξευτελισμός του βασανισμένου στρατηγού, δεν ικανοποίησε την κακία τω αλλοδαπών της Βασιλεύουσας, ο οποίος ήθελε να απομακρύνει για πάντα τους στρατιωτικούς από την εξουσία. Ακόμα και φυλακισμένος στην Μονή Στουδίου, ο Διογένης κατηγορήθηκε σαν συνωμότης για δεύτερη φορά. Ο Κωνσταντίνος Διογένης αυτοκτόνησε πηδώντας από τα βράχια του μοναστηριού, για να αποφύγει τα χειρότερα. Ο μικρός του γιος, ο Ρωμανός Δ Διογένης, ήταν τότε πέντε ετών. Μισούσαν θανάσιμα του Έλληνες στρατιωτικούς και ειδικά εκείνους, που στάθηκα δίπλα, στον Βουλγαροκτόνο, και έφεραν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στο απόγειο της σε στρατιωτικό, πολιτικό και ηθικό επίπεδο.

Η καρδιά της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας και των επιστημών. Η πνευματική επανάσταση των προγόνων μας, ενάντια στην τυραννία, του ξενόφερτου Δωδεκαθέου, ξεκίνησε στην αρχαία Ιωνία, εξαιτίας του ευνοϊκού πολιτικού και κοινωνικού περιβάλλοντος που επικρατούσε εκεί τον 6ο π.Χ. αιώνα. Μακριά από τα Φοινικικά-σκοταδιστικά ιερατεία της μητροπολιτικής Ελλάδος και τον φανατισμό των μαζών, επέτυχαν οι Ίωνες φιλόσοφοι να ξεφύγουν από τα δεσμά του δωδεκαθέου και να σκεφτούν ελεύθερα, με οδηγό την λογική, την μελέτη και την εξερεύνηση. Η γενέτειρα του Ηράκλειτου, του Αναξαγόρα. του Αναξίμανδρου, του Αναξιμένη, του Θαλή, του Ηροδότου, Του Ηράκλειου, του Αγίου Νικηφόρου του Β Φωκά, του Ρωμανού Διογένη, και των τριών Ιεραρχών, έμελλε να χαθεί για πάντα. Για όσους δεν γνωρίζουν, να αναφέρω, ότι συνυπεύθυνος για την Εθνική προδοσία ήταν και ο Μιχαήλ Ψελλός, ο αποκαλούμενος και ως “Ύπατος των φιλοσόφων”. Ο Ψελλός ήταν ένας ευφυέστατος άνθρωπος. Είχε μελετήσει πολύ την αρχαία Ελληνική γραμματεία, και γνώριζε καλά, τις ανθρώπινες ικανότητες και αδυναμίες. Με συμμάχους του, την κολακεία και την ραδιουργία, είχε ξεκινήσει από αυλοκόλακας για να εξελιχθεί σε έναν αισχίστου είδους χειραγωγό, για αλλοδαπούς προδότες της αυτοκρατορικής εξουσίας. Γνώριζε καλά τους ανθρώπους σαν τον Βασιλιά Ρωμανό, οι οποίοι κέρδιζαν με το αίμα τους, και με θανάσιμους κινδύνους, τα αξιώματα και τις δόξες, καθώς όλους εκείνους τους αιώνες, οι Έλληνες, στρατιωτικοί αριστοκράτες, της Μικράς Ασίας, υπήρξαν οι σωτήρες της Αυτοκρατορίας και του Χριστιανισμού. Όμως σύμφωνα με τον Μιχαήλ Ψελλό, και την Σημιτική πολιτική αριστοκρατία, αυτό το οποίο έκαναν στην πραγματικότητα, οι Έλληνες στρατιωτικοί, ήταν να διαιωνίζουν “άσκοπους” πολέμους. Κατά την γνώμη των πολιτικών αλλοδαπών αξιωματούχων, οι Τούρκοι αποτελούσαν εκείνη την εποχή, μία μακρινή απειλή. Ακόμα και με την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη, θα χρειαζόταν πολλά χρόνια για να φτάσουν να απειλήσουν την Μικρά Ασία. Μόνον οι στρατιωτικοί, μέσα στα “άρρωστα-πατριωτικά” μυαλά τους, προσηλωμένα μονίμως στους αμυντικούς πολέμους, τις σφαγές των αντιπάλων, και την “αρχομανία” τους, ισχυρίζονταν ότι έρχεται η εθνική καταστροφή, για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Στην εποχή μας, τα πράγματα είναι επίσης πολύ επικίνδυνα, και υπάρχουν πολλές ομοιότητες καθώς και διαφορές με την εποχή του βασιλιά Ρωμανού Διογένη. Κατά την εποχή του Ρωμανού Διογένη, κυριαρχούσαν, οι αλλοδαποί πολιτικοί, οι οποίοι, κατέστρεφαν, το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος.

Οι σημερινοί πολιτικοί είναι οι απόγονοι των αλλοδαπών πολιτικών, που κατέστρεψαν την αυτοκρατορία. Οι σύγχρονοι κατοχικοί, διεφθαρμένοι- αλλοδαποί πολιτικοί, μοιράζονται παράνομα, το δημόσιο χρήμα, απαξιώνουν και αποδυναμώνουν, τον Ελληνικό στρατό, και εξαθλιώνουν οικονομικά τον λαό. Στον αντίποδα, ο Ερντογάν διαθέτει το πατριωτικό πάθος-δυναμισμό και τις ικανότητες, και τις φιλοδοξίες των προγόνων του. Πλέον δεν έχουμε άλλα περιθώρια, πνευματικά, ηθικά, και γεωγραφικά. Την εποχή του Ρωμανού, ο Ελληνισμός ήταν ελεύθερος και όχι υπόδουλος, όπως είναι κατά την σύγχρονη εποχή Ένα δεύτερο Μαντζικέρτ, θα είναι κατά γενική παραδοχή, το οριστικό τέλος, για το πρώην ένδοξο, Ελληνικό έθνος. Η κατάσταση έχει φτάσει πλέον στο απροχώρητο. Οι λαοί, οι οποίοι αγνοούν επιδεικτικά, την ιστορία τους, και τείνουν να επαναλαμβάνουν τα ίδια εγκληματικά-προδοτικά λάθη, είναι καταδικασμένοι σε αφανισμό. Το χειρότερο όλων είναι ότι οι σημερινοί ραγιάδες, χωρίς ηθική, παιδεία, ηρωισμό, συνδυάζουν την ανικανότητα, με την αλαζονεία, του Μανουήλ Α Κομνηνού, κατά την συντριβή, στο Μυριοκέφαλο τον Σεπτέμβριο του 1176 μ. Χ.

Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι-
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος

ΑΓΓΕΛΟΣ-ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Φ. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ