Όχι στην κοροϊδία των «επαναστατικών events» – Οι αγρότες να παραλύσουν τον κρατικό μηχανισμό και να τελειώνουμε με τους ψυχοπαθητικούς ψεύτες αριστεριστές της παγκοσμιοποίησης

Από το ΜΕΚΕΑ: ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ λάβαμε την πιο κάτω ανάρτηση που τα λέει χύμα και προτείνει αυτό που ευχόμαστε όλοι οι γνήσιοι Έλληνες να συμβεί στις προσεχείς ημέρες.

ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ ΜΕΤΑ ΤΑ ΧΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Ο ΛΑΟΣ ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΗΝ «ΑΡΙΣΤΕΡΗ» ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ.

– ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΟΪΔΙΑ ΤΩΝ «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΩΝ EVENTS»

– ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΛΙΟΡΚΗΣΟΥΝ ΜΑΖΙΚΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ

Τα τεθωρακισμένα των αγροτών σε διάταξη μάχης οψόμεθα την Παρασκευή 12 Φλεβάρη του 2016 η Ελλάδα όλη στηρίζεται στην αγροτιά

Τα τεθωρακισμένα των αγροτών σε διάταξη μάχης. Οψόμεθα την Παρασκευή 12 Φλεβάρη του 2016 η Ελλάδα όλη στηρίζεται στην αγροτιά!

Κάποιοι σίγουρα θα αισθάνθηκαν άβολα στην θέα του σκισίματος της σημαίας της ΕΕ από αγρότες στο Ναύπλιο (σημαία που κυματίζει στην ιστορική πλατεία Τριών Ναυάρχων μαζί με την Ελληνική και τη σημαία του Δήμου). [http://www.newsit.gr/topikes-eidhseis/Apergia-Ekapsan-simaia-tis-Eyropaikis-Enosis-sto-Nayplio-VINTEO/569284]

Και λέμε σίγουρα γιατί το αγροτικό κίνημα δεν δείχνει μόνο τις άγριες διαθέσεις του απέναντι στους επίδοξους καταστροφείς του (την δωσίλογη «αριστερή» κυβέρνηση), αλλά στοχοποιεί ξεκάθαρα και χωρίς αυταπάτες τον πραγματικό ένοχο που είναι η Υπερεθνική Ελίτ (δηλαδή οι ελίτ της Παγκοσμιοποίησης που βασίζονται χοντρικά στην Ομάδα των 7 και τις Πολυεθνικές Επιχειρήσεις) και το Ευρωπαϊκό της τμήμα, δηλαδή η ΕΕ. [βλ. «Αγρότες καίνε σημαία της ΕΕ στην Κρήτη και στην Μακεδονία»]

Ωστόσο η πρωτοφανής δυναμική που επιδεικνύουν οι αγρότες με τις κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις τους δεν προβληματίζει μόνο τις ντόπιες και ξένες ελίτ που έχουν βάλει στόχο να τους εξαφανίσουν. Προβληματίζει και τους διάφορους κομματικούς ποικίλλων αποχρώσεων, επαγγελματίες πολιτικούς τόσο της Δεξιάς όσο και της «Αριστεράς», καθώς βλέπουν ότι οι μορφές αγώνα αλλά και η «γραμμή» σύγκρουσης που επιλέγουν οι αγρότες τους ξεπερνά.

Έτσι ενώ οι αγρότες βάζουν στο στόχαστρό τους την ίδια την ΕΕ και τις πολιτικές της, κάτι που φανερώνει βαθύτερες διεργασίες συνειδητοποίησης των πραγματικών αιτιών της σημερινής καταστροφής των λαϊκών στρωμάτων, την ίδια στιγμή οι αριστερές ηγεσίες…

είτε αποφεύγουν να αναφερθούν στην ΕΕ, καθώς όπως ισχυρίζονται ως τώρα δεν είχαμε νίκες γιατί «η γραμμή που επικράτησε ήταν η ρηχή αντιμνημονιακή γραμμή, που απέδιδε τα μέτρα σε κάποιες υποτελείς κυβερνήσεις…» (!) [http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=7/2/2016&id=16103&pageNo=3]

Ο σύγχρονος Πινόκιο της Ελλάδας

Ο σύγχρονος Πινόκιο της Ελλάδας

είτε θεωρούν ότι για να καταστεί νικηφόρος και αποτελεσματικός ο αγώνας, «οι αγρότες θα πρέπει να στραφούν ενάντια στις μνημονιακές κυβερνητικές προτάσεις …στην ίδια την κυβέρνηση, τα μνημόνια, το σύνολο του μνημονιακού πολιτικού μπλοκ (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝΕΛ, ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ) αλλά και ενάντια στην νεοναζιστική ”Χρυσή Αυγή”.» (!!)[http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=23431:agrotes-tathina&catid=81:kivernisi&Itemid=198] [Για τον πραγματικό λόγο της ανόδου της απήχησης της ΧΑ στα λαϊκά στρώματα και τον δήθεν «φασιστικό κίνδυνο» που απειλεί τη χώρα και τους λαούς βλ. και «ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕΚΕΑ: Όχι στην προσπάθεια παραπλάνησης των λαϊκών στρωμάτων (Antifa Über Alles)»]

Τα σχόλια περιττεύουν…

Οι αγρότες πρέπει να επαγρυπνούν και να έχουν τα μάτια και τα αυτιά τους ανοιχτά. Ο μεγαλειώδης αγώνας τους δεν πρέπει να μετατραπεί σε καύσιμη ύλη των σχεδίων που καταρτίζουν οι πολιτικάντηδες της «Αριστεράς» για την πολιτική-κοινοβουλευτική και, πολλές φορές, την οικονομική τους «επιβίωση».

Δεν πρέπει να επιτρέψουν σε κανέναν να τους εξαπατήσει για να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά τον αγώνα τους μέσα από κινήσεις φτηνού εντυπωσιασμού (π.χ. ανώδυνες για το σύστημα παρελάσεις μπρος απ’ τη Βουλή).

Ούτε πρέπει να συρθούν πίσω από ελιγμούς-ξεφούσκωμα του αγώνα, όπως τα διάφορα που ακούγονται για διήμερες κατασκηνώσεις και λοιπά πανηγυράκια, γιατί έτσι μία χωρίς αποκλεισμό της Αθήνας κινητοποίηση την Παρασκευή θα έχει παρόμοια τύχη με αυτή των «αγανακτισμένων». Είτε δηλαδή η κόπωση και το αδιέξοδο θα τους αναγκάσει να βάλουν πολύ νερό στο κρασί τους είτε θα τους διαλύσουν τα ΜΑΤ….

ΟΜΩΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΤΟΥΣ

Για αυτό και πρέπει τέλος να απομονώσουν όλους όσοι (από όλο το φάσμα της «Αριστεράς») έχουν βαλθεί να σπάσουν το ηθικό τους (και το άτυπο Λαϊκό Μέτωπο που δημιουργείται από τα κάτω) με αναφορές για νεοναζί κ.λπ., περνώντας με αυτόν τον τρόπο την «γραμμή» της Γεροβασίλη!!! [βλ. http://www.mekea.org/na-apomonosoume-tous-a8lious-pagkosmiopoihtikhs-aristeras/]

Όλοι αυτοί προσπαθούν τώρα με διάφορους τρόπους να τους μαντρώσουν και να τους παραδώσουν αμαχητί στους πολιτικούς απατεώνες τους ΣΥΡΙΖΑ και στην Υ/Ε που διαχειρίζεται την νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και απαιτεί την καταστροφή του αγροτικού μας τομέα.

Καλούμε τους Αγρότες μας:

Να αγωνιστούν ως το τέλος για την νίκη και για την επιβίωσή τους απαιτώντας την οριστική απόσυρση των μέτρων σφαγής.

Να δημιουργήσουν τώρα «από τα κάτω» ένα συνειδητοποιημένο και νικηφόρο αγροτικό κίνημα, το οποίο θα είχε και την συμπαράσταση όλου του Ελληνικού Λαού αν είχε ως αιτήματα τα παρακάτω:

• Άμεση Μονομερής Έξοδος από την ΕΕ (και όχι μόνο το ΕΥΡΩ, όπως υποστηρίζουν οι νέοι δήθεν “εναλλακτικοί” υποστηρικτές τους που φιλοδοξούν να συνεχίσουν το έργο ΣΥΡΙΖΑ με την ευλογία και του…Σόιμπλε!)

• Μονομερής Διαγραφή όλου του Χρέους για το οποίο ποτέ δεν ρωτηθήκαμε

• Κοινωνικοποίηση των μεγάλων επιχειρήσεων και θυγατρικών Πολυεθνικών, καθώς και των Τραπεζών

• Κοινωνικοποίηση της διανομής των αγροτικών προϊόντων

• Παραγωγικοί συνεταιρισμοί άμεσα ελεγχόμενοι από τις συνελεύσεις των αγροτών για τον συντονισμό της παραγωγής με βάση τις ανάγκες του ελληνικού λαού, όπως θα προκύπτουν από ενδεικτικό Σχεδιασμό

• Αναδιάταξη της Αγροτικής, Βιοτεχνικής και Βιομηχανικής Παραγωγής στη Βάση της Οικονομικής Αυτοδυναμίας, σε αλληλεγγύη και διμερείς ανταλλαγές με άλλους λαούς στο ίδιο επίπεδο Ανάπτυξης, έξω από τις “4 ελευθερίες” της Παγκοσμιοποίησης και τους θεσμούς της Υπερεθνικής Ελίτ (ΠΟΕ (Παγκόσμιος οργανισμός Εμπορίου), ΝΑΤΟ, ΔΝΤ κλπ.).
________________________________________
ΜΕΚΕΑ: ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 09/02/2016
http://www.mekea.org/oxi-stin-koroidia-twn-epanastatikwn-events/

Γιατί οι αγρότες με τα τρακτέρ τους δεν θα δουν όχι το Σύνταγμα, αλλά ούτε την Ακρόπολη!

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Η αστυνομία δεν θα επιτρέψει πορεία των αγροτών με τα τρακτέρ και κατά συνέπεια ένα κυκλοφοριακό μπάχαλο την Παρασκευή.

Οι αγρότες κρατούν το κύριο βάρος της αντίδρασης στην αυξανόμενη κυβερνητική αυταρχικότητα

Οι αγρότες κρατούν το κύριο βάρος της αντίδρασης στην αυξανόμενη κυβερνητική αυταρχικότητα

Έτσι η τροχαία θα δώσει βροχή τα πρόστιμα, από παρακώλυση της κυκλοφορίας, μέχρι παράνομη διακίνηση αγροτικών μηχανών εντός του άστεως. «Εδώ δεν είναι Λάρισα, ούτε Θεσσαλονίκη κύριοι».

Τέλος αν αγνοήσουν τις οδηγίες και τα πρόστιμα θα βρεθούν απέναντι στα λεωφορεία των ΜΑΤ και τους ένοπλους, θωρακισμένους πραιτωριανούς που πάντοτε η κυβέρνηση χρησιμοποιεί όταν τα πράγματα δεν γίνονται όπως την συμφέρει ή η ζυγαριά γέρνει εις βάρος της.

Θα πέσει λοιπόν το ξύλο της αρκούδας, και θα φάει πάλι ο λαός τα δακρυγόνα και τις βόμβες κρότου λάμψης με τον τόνο.

Κάποιος υπεραισιόδοξος και γενναίος ηγέτης αγρότης, ο κ. Ηλίας Χατζηδούρος, εκπρόσωπος των αγροτών Θήβας, είπε στην ΕΡΤ open στις 8 Φεβρουαρίου, στην εκπομπή του Δημήτρη Καζάκη, ότι “μέσα στα τρακτέρ έχουμε από μια καραμπίνα και οι φρουροί των τρακτέρ από δύο χιαστί στους ώμους κατά τις νυχτερινές περιπολίες τους”.

Αν γελαστούν και κάνουν και τις χρησιμοποιήσουν τότε αλίμονό τους. Θα συλληφθούν για αντίσταση κατά της αρχής και απόπειρα ανθρωποκτονίας. Πόσο μάλλον αν υπάρξουν ανθρώπινα θύματα, (από την πλευρά της αστυνομίας εννοείται, διότι από την πλευρά των πολιτών οι αστυνομικοί συνήθως αθωώνονται ή οι ποινές είναι κατά πολύ ελαφρότερες λόγω του ότι έδρασαν και έπεσαν θύματα εν ώρα καθήκοντος).

Βέβαια υπάρχει το ελαφρυντικό ότι δεν κάνει την παράβαση, ή την παραβίαση των νόμων ένας αγρότης αλλά ένα σύνολο αγροτών με σκοπό να διαπραγματευθεί τους όρους σε ένα νομοσχέδιο θηλιά στο λαιμό ολόκληρης της κοινωνίας, με τους αγρότες να έχουν το προβάδισμα στον γενικό ξεσηκωμό.

Πάντως επειδή ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δείξει το αυταρχικό πρόσωπό του, ιδιαίτερα στους διαμαρτυρόμενους κατοίκους και στον Δήμαρχο της Κω, εμείς υποστηρίζουμε ότι το δήθεν γόητρο και η αλαζονεία της εξουσίας θα επιτελέσει και πάλι το θαύμα της.

Η αυταρχικότητα και η κρατική βία από την Παρασκευή θα φτάσει αργά αλλά σταθερά, προς στο κορύφωμά της.

Ήδη τα σχέδια της κυβέρνησης και του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη (οργουελιανή διάλεκτος η οποία στην ουσία σημαίνει ταλαιπωρία και βάναυση μεταχείριση του απλού, αδύναμου κι εξουθενωμένου υποζύγιου που στην μπανανία μας αποκαλείται πολίτης θύμα) έχουν οριοθετηθεί και αποκαλυφθεί σε όλους τους τόνους στα ΜΜΕ.

Έτσι δεν θα υπάρξει δικαιολογία του τύπου “δεν το πληροφορηθήκαμε”.

Κάτω από αυτές τις διαγραφόμενες συνθήκες είμαστε σίγουροι πως οι επιβαίνοντας στα τρακτέρ αγρότες όχι μόνο δεν θα πλησιάσουν στο Σύνταγμα, αλλά ούτε την Ακρόπολη δεν θα δουν από μακριά…

Ανακοίνωση Δικαστών & Εισαγγελέων: “Μη ανεκτά νομοθετήματα καθ’ υπόδειξη των δανειστών – Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι το πειραματόζωο της Ευρώπης”.

Με μία ανακοίνωση καταπέλτη η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων προειδοποιεί πώς η αδιέξοδη πολιτική των μνημονίων επηρεάζει πλέον την έννομη δημοκρατική τάξη στην Ελλάδα που έχει καταντήσει “οικονομικό πειραματόζωο της Ευρώπης” και καλεί την κυβέρνηση να προχωρήσει στην απόσυρση του ασφαλιστικού-φορολογικού νομοσχεδίου δηλώνοντας πώς τάσσεται στο πλευρό των κοινωνικών ομάδων που αντιδρούν σε αυτό.
Πρόκειται για το δεύτερο ισχυρό “χτύπημα” μέσα σε λίγα 24ωρα που δέχεται η κυβέρνηση, αφού μετά τους Αστυνομικούς οι οποίοι επί της ουσίας προειδοποιούσαν για άρνηση εκτέλεση διαταγών έρχονται και οι δικαστικοί και εισαγγελείς να στείλουν το δικό τους μήνυμα, πώς πλέον δεν μπορεί να γίνονται ανεκτά τα “νομοθετήματα καθ’ υπόδειξη των θεσμών και με έξωθεν παρεμβάσεις”.

Έρχεται δε η σκληρή και με πολιτικό νόημα ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, της οποίας μέλος είναι και η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Βασιλική Θάνου να επιβεβαιώσει ότι η κυβέρνηση δεν ελέγχει τον κρατικό μηχανισμό και συνεπώς είναι εξαιρετικά δύσκολο να χειριστεί κρίσιμες περιόδους όπως αυτή εδώ που διανύουμε.
Σπεύδουν μάλιστα οι δικαστές και οι εισαγγελείς να εξηγήσουν τη στάση τους για την αποφυγή παρεξηγήσεων σημειώνοντας πώς “ως θεσμικός φορέας έχει υποχρέωση να παρεμβαίνει όχι μόνον επί ζητημάτων, που άπτονται της απονομής της δικαιοσύνης αλλά και επί μείζονος και ευρύτερης δικαιοπολιτικής σημασίας θεμάτων”.
Χαρακτηρίζει τα μέτρα που επιβάλλονται καθαρά εισπρακτικού χαρακτήρα, όπως το ασφαλιστικό-φορολογικό, που πλήττουν πλέον τον πυρήνα της αξιοπρεπούς διαβίωσης και συρρικνώνουν τα δικαιώματα των πολιτών και ζητάει την απόσυρση του ασφαλιστικού και κάθε διάταξης που μπορεί να θίγει τις κύριες και επικουρικές συντάξεις.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

«Το καθεστώς των μνημονίων, που έχει επιβληθεί στη Χώρα μας οδηγεί, πλέον, σε αδιέξοδο. Μετά από έξι χρόνια παρατεινόμενης οικονομικής κρίσης, που ανέδειξε συγχρόνως θεσμική και αξιακή κρίση και διασάλευσης των αρχών του Κράτους Δικαίου και του Κράτους Πρόνοιας, από τις οποίες διαπνέεται η δημοκρατική έννομη τάξη μας, η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, η οποία, ως θεσμικός φορέας, έχει υποχρέωση να παρεμβαίνει όχι μόνον επί ζητημάτων, που άπτονται της απονομής της Δικαιοσύνης αλλά και επί μείζονος και ευρύτερης δικαιοπολιτικής σημασίας θεμάτων, επισημαίνει τα ακόλουθα:

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών έχει ξεπεράσει τα όρια της αυτοθυσίας προς τον σκοπό της οικονομικής διάσωσης της χώρας. Ωστόσο, συνεχίζεται η επιβολή νέων μέτρων (ασφαλιστικό – φορολογικό), που πλέον πλήττουν τον πυρήνα της αξιοπρεπούς διαβίωσης των πολιτών.

Η λογιστική αντιμετώπιση όλων των κρίσιμων τομέων της χώρας και ο προσανατολισμός μόνο στην κάλυψη δημοσιονομικών στόχων δεν αφήνει περιθώρια ανάπτυξης.

Η οικονομική διάσωση της χώρας δεν θα επέλθει με συρρίκνωση των δικαιωμάτων των πολιτών (δικαίωμα στην υγεία, στην παιδεία κλπ.), δεν θα επέλθει με τη θέσπιση ενός ασφαλιστικού συστήματος εισπρακτικού και μόνο χαρακτήρα, όπως αυτό που προωθείται, ούτε με την υπερφορολόγηση των πολιτών, με τον εξαναγκασμό σε μετανάστευση των νέων επιστημόνων, με το μαρασμό της ελληνικής επαρχίας και του αγροτικού τομέα και την φτωχοποίηση των πόλεων αλλά με τη σύνταξη ενός μακροπρόθεσμου προγράμματος ανάπτυξης της χώρας, με τη καθιέρωση ενός σταθερού φορολογικού συστήματος, που θα προσφέρει ασφάλεια σε πολίτες και επενδυτές, με τη σύνταξη ενός ανθρωποκεντρικού ασφαλιστικού και συνταξιοδοτικού συστήματος, με μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα, που θα πληρεί τις βασικές αρχές της ισότητας, της αναλογικότητας εισφορών-παροχών και της αλληλεγγύης των γενεών, που πρέπει να διέπουν κάθε ασφαλιστικό σύστημα

Ειδικότερα ως προς το θεσμό της Δικαιοσύνης επισημαίνει τα ακόλουθα:

Η συνταγματικά κατοχυρωμένη παροχή έννομης προστασίας περιορίζεται συνεχώς, αφενός ως προς τις πλέον ευάλωτες κατηγορίες πολιτών με τη θέσπιση μέτρων εισπρακτικού χαρακτήρα (υψηλά παράβολα, ένσημα κλπ.), με συνέπεια να αμφισβητείται εάν το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης στη χώρα μας υπηρετεί τις γενικές αρχές του Κράτους δικαίου διασφαλίζοντας όλα τα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα και αφετέρου με τη μη συμμόρφωση της Πολιτείας σε αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις.

Η νομοθέτηση καθ’ υπόδειξη των θεσμών και με έξωθεν παρεμβάσεις υποβαθμίζει την ποιότητα απονομής της Δικαιοσύνης.

Η συνεχιζόμενη άσκηση πολιτικής, κατά τρόπο που επιφέρει την υποβάθμιση του δικηγορικού λειτουργήματος και έχει ως συνέπεια την εξαθλίωση, οικονομική εξόντωση και εν τέλει την αναξιοπρεπή διαβίωση του συνόλου των δικηγόρων πλήττει τον ίδιο το θεσμό της Δικαιοσύνης, δεδομένου ότι οι δικηγόροι ως συλλειτουργοί στην απονομή αυτής συμβάλλουν στην εύρυθμη λειτουργία του Κράτους Δικαίου και στην προάσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών.

Η Ελλάδα πρέπει να παύσει να αποτελεί το «οικονομικό πειραματόζωο της Ευρώπης», όπως πολλές φορές μέχρι σήμερα έχουν επισημάνει μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων ζητεί την άμεση απόσυρση διατάξεων που μειώνουν σε οποιονδήποτε βαθμό, είτε άμεσα είτε έμμεσα, τις κύριες και τις επικουρικές συντάξεις, επαυξάνοντας τις ασφαλιστικές εισφορές και είναι αλληλέγγυα στους αγώνες των Δικηγορικών Συλλόγων και όλων των Κοινωνικών Ομάδων, που πλήττονται από το προσχέδιο για τη μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού Δικαίου».

–  Δείτε περισσότερα εδώ

Σ.γ.: Φυσικά η ανακοίνωση αυτή πέρασε απαρατήρητη και ασχολίαστη από τα ΜΜΕ. Τον κο Παναγιωτόπουλο τον απασχολούν τα hot spots (τα καυτά σημεία των μεταναστών και τον κο Πρετεντέρη η προ πολλού αποφασισμένη και προαναγγελθείσα από ετών, κατάρρευση της υγείας των καταδικασμένων στη μνημονιακή ζούγκλα Ελλήνων.

Σε τι π.χ. αισιόδοξα και ευέλπιδα συναισθήματα μας οδηγεί όλους μας η πληροφορία ότι οι καρκινοπαθείς όταν φτάνουν, καθυστερημένα, λόγω υπερβολικής ζήτησης, στο γραφείο του νοσοκομειακού γιατρού για να πάρουν αγωγή, έχουν ήδη πάρει το εισιτήριο για τον άλλο κόσμο;

Επείγουσα ανακοίνωση

Με μεγάλη ευχαρίστηση σας ανακοινώνουμε ότι η ιστοσελίδα μας επανέρχεται ανανεωμένη, περισσότερο επίκαιρη, περισσότερο επιθετική, γνήσια και αυθεντική όπως πάντα.

Η Γέφυρα του Ρίου τη νύχτα. Προτιμήθηκε η γέφυρα στην κορυφή της ιστοσελίδας για το πλήθος των συμβολισμών που εκφράζει.

Η Γέφυρα του Ρίου τη νύχτα. Προτιμήθηκε η γέφυρα στην κορυφή της ιστοσελίδας για το πλήθος των συμβολισμών που εκφράζει.

Μπαίνουμε στη δεύτερη φάση αναρτήσεων από τότε που δημιουργήθηκε ο ιστοτόπος αυτός. (Γενάρης 2013).

Τούτο σημαίνει ότι θα πρέπει οι αναγνώστες να συνδεθούν μαζί μας συναισθηματικά και ψυχικά κι όχι εγκεφαλικά, ψυχρά, αδιάφορα και παθητικά.

Ζητούμε από όλους την ενεργοποίηση και τη συμμετοχή τους σε όλα τα δρώμενα που θα ανακοινώνονται από την ιστοσελίδα μας, www.evaggelatos.com,  το δικό μας facebook ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ, και την μελλοντικά προβλεπόμενη ιστοσελίδα που αφορά τις Εκδόσεις μας ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ.

Με τους όρους ενεργοποίηση και συμμετοχή εννοούμε κοινές ενέργειες και δράσεις, με σκοπό την αλληλογνωριμία και τη σύσφιγξη δεσμών μεταξύ μας.

Για παράδειγμα, την Τετάρτη 17η Φεβρουαρίου και ώρα 8 στην αίθουσα του ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΑΤΡΩΝ Βότση 42β, θα δώσει διάλεξη ο Ψυχίατρος Ψυχαναλυτής Ευαγγελάτος Γεώργιος με θέμα: “ΑΛΛΑΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;” Καλούμε τους πατρινούς αναγνώστες μας να προσέλθουν στην αίθουσα του ΙΣΠ και να την παρακολουθήσουν συμμετέχοντας και στη συζήτηση που θα επακολουθήσει.

Πέραν τούτου εννοούμε τη συμμετοχή των αναγνωστών στις προσπάθειες που γίνονται για την ανατροπή του καθεστώτος αποικίας που έχει επιβληθεί μέσω των μνημονίων στην πατρίδα μας, εκ μέρους μια ληστρικής Ευρωπαϊκής Ένωσης μερικών εκατοντάδων ολιγαρχών οι οποίοι με την υπεροψία που τους διακατέχει λόγω της οικονομικής τους ισχύος, θεωρούν ότι μπορούν να παραβιάζουν κάθε έννοια δικαίου και ηθικής.

Ζητούμε συγνώμη για την πενταήμερη διακοπή της λειτουργίας της ιστοσελίδας η οποία άλλαξε τεχνικό ανάρτησης και συντήρησης και τον ευχαριστούμε που έκανε κάθε τι το ανθρωπίνως δυνατό, για να συντομεύσει την περίοδο αφωνίας μας.

Ευχόμαστε καλή κι ευλογημένη αρχή στη δεύτερη αυτή φάση που ήδη μεταβαίνουμε.

Τραγωδία και λύτρωση στο ελληνικό προτεκτοράτο. Δημιουργία νέας αλληλέγγυας οικονομίας. Μέρος 8ο

Το θέμα έχει αναλυθεί θεωρητικά στο βιβλίο μας «Χριστιανική Οικονομία η τελική λύση απέναντι στη Φιλελεύθερη Αστική Οικονομία». Την ζουγκλοειδή οικονομία της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Σ’ αυτούς τους δήθεν οικονομικούς νόμους των αστών αντιπαρατίθεται ο Χριστιανισμός με το «ημών περίσσευμα στο εκείνων υστέρημα και το υμών υστέρημα στο εκείνων περίσσευμα» και την παραβολή των εργατών που αν και εργάστηκαν διαφορετικές ώρες πληρώθηκαν το ίδιο γιατί οι ανθρώπινες βασικές ανάγκες για την επιβίωση του καθενός μας, είναι μετρήσιμες και ίδιες για όλους.

Το θέμα έχει αναλυθεί θεωρητικά στο βιβλίο μας «Χριστιανική Οικονομία η τελική λύση απέναντι στη Φιλελεύθερη Αστική Οικονομία». Την ζουγκλοειδή οικονομία της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Το θέμα έχει αναλυθεί θεωρητικά στο βιβλίο μας «Χριστιανική Οικονομία η τελική λύση απέναντι στη Φιλελεύθερη Αστική Οικονομία». Την ζουγκλοειδή οικονομία της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Σ’ αυτούς τους δήθεν περίπλοκους οικονομικούς νόμους των αστών αντιπαρατίθεται ο Χριστιανισμός με το «ημών περίσσευμα στο εκείνων υστέρημα και το υμών υστέρημα στο εκείνων περίσσευμα» και την παραβολή των εργατών που αν και εργάστηκαν διαφορετικές ώρες πληρώθηκαν το ίδιο γιατί οι ανθρώπινες βασικές ανάγκες για την επιβίωση του καθενός μας, είναι μετρήσιμες και ίδιες για όλους.

Αφιερωμένο ειδικά στην ελληνική πολυνομία.

Αφιερωμένο ειδικά στην ελληνική πολυνομία.

Το Κήρυγμα της Κοινοκτημοσύνης

Στην 11η ομιλία του στις πράξεις των Αποστόλων ο Ιωάννης Χρυσόστομος αναφερόμενος στην πρωτοχριστιανική κοινότητα των Ιεροσολύμων σχολιάζει: «…Ήταν τόση η προθυμία με την οποία έδιναν (όσοι είχαν περιουσίες), ώστε δεν υπήρχε ούτε ένας φτωχός (στην πρώτη χριστιανική κοινότητα των Ιεροσολύμων). Δεν έδιναν δηλ. μέρος μόνο από την περιουσία τους, κρατώντας την υπόλοιπη για τον εαυτό τους, ούτε όλα μεν, αλλά με το αίσθημα πως ήσαν δικά τους και τα δώριζαν.

Την ανωμαλία της άνισης κατανομής των αγαθών την είχαν εξαφανίσει από ανάμεσά τους και ζούσαν με μεγάλη αφθονία αγαθών. Και το θεωρούσαν τούτο ιδιαίτερα τιμητικό. Ούτε τολμούσαν δηλαδή να δίνουν οι ίδιοι απ’ ευθείας στα χέρια των φτωχών, ούτε αισθάνονταν περήφανοι που έδιναν, αλλά μπροστά στα πόδια των Αποστόλων έφερναν (τα χρήματα από την πώληση των περιουσιών τους) κι αυτούς άφηναν να τα διαχειρισθούν κι απόλυτους κύριους τους καθιστούσαν, ώστε η κατανάλωση να γίνεται από αγαθά που ανήκαν πια σ’ ολόκληρη την κοινότητα κι όχι από δικά τους. Αυτός ο τρόπος εκτός των άλλων, τους βοηθούσε και στο να μην υπερηφανεύονται.

Αν και σήμερα γινόταν το ίδιο, θα ζούσαμε πιο ευτυχισμένοι και οι πλούσιοι και οι φτωχοί. Μάλιστα όχι τόσο στους φτωχούς, όσο στους πλούσιους θα έφερνε τούτο τη χαρά και την ευτυχία. Κι αν θέλετε, ας παραστήσουμε κατ’ αρχήν με λόγια το γεγονός εκείνο και μ’ αυτόν τον τρόπο ας απολαύσουμε τη χαρά και την ευτυχία της αδελφωμένης ζωής, αφού δεν θέλετε (σ.γ.: χωρίς την βούληση του κάθε μετέχοντα κοινοκτημοσύνη δεν γίνεται) να την απολαύσουμε στην πράξη. Γιατί είναι από εαυτού του φανερό, προπαντός όμως από όσα συνέβησαν τότε, πως διαθέτοντας τις περιουσίες τους οι πλούσιοι, όχι μόνο δεν φτώχυναν αλλά και τους φτωχούς τους έκαναν πλούσιους.

Αλλά και τώρα ας περιγράψουμε με λόγια το καθεστώς εκείνο κι όλοι χωρίς καμία εξαίρεση ας πουλήσουν όλα τα υπάρχοντά τους κι ας καταθέσουν εδώ μπροστά την αξία τους, επαναλαμβάνω με λόγια μόνο, κανένας ας μη θορυβηθεί, ούτε πλούσιος ούτε φτωχός. Πόσο χρυσάφι νομίζετε πως θα συγκεντρωθεί; Εγώ υποθέτω (γιατί δεν είναι βέβαια δυνατό να το καθορίσω με ακρίβεια) ότι αν όλοι κι όλες καταθέσουν εδώ ειλικρινά όλα τα μετρητά τους και προσφέρουν επί πλέον τα χωράφια τους κι όλα γενικά τα ιδιόκτητα αντικείμενα και τα σπίτια τους (για δούλους δεν κάνω λόγο επειδή ούτε τότε συνέβη κάτι τέτοιο, αλλά τους ελευθέρωναν και τους εξίσωναν με τους εαυτούς τους), σε λίγο θα συγκεντρωνόταν χωρίς αμφιβολία μέχρι ένα εκατομμύριο λίτρες χρυσάφι, ή καλύτερα δύο και τρεις φορές αυτή η ποσότητα.

Ειπέ μου λοιπόν η πόλη μας (σ.γ.: εννοεί την Κωνσταντινούπολη) πόσους κατοίκους αριθμεί συνολικά; Πόσοι από αυτούς θα θέλατε να υποθέσουμε ότι είναι χριστιανοί; Θα συμφωνούσατε εκατό χιλιάδες και οι υπόλοιποι ειδωλολάτρες και Ιουδαίοι; Πόσες δεκάδες χιλιάδες λίτρες χρυσάφι συγκεντρώθηκε, πόσος δε είναι ο αριθμός των φτωχών; Δε νομίζω περισσότερο από πενήντα χιλιάδες. Για να τρέφονται λοιπόν αυτοί καθημερινά, πόσοι αφθονία μέσων θα υπήρχε! Εάν μάλιστα η διατροφή ήταν κοινή και λειτουργούσαν συσσίτια, δε θα χρειάζονταν και πολλά έξοδα. Τι όμως, θα μου πείτε, να κάναμε, όταν θα ξοδεύονταν τα χρήματα; Όμως νομίζετε ότι θα ήταν ποτέ δυνατό να ξοδευθούν; Δεν θα μας χορηγούσε ο Θεός τη χάρη του, ικανή ν’ αναπληρώσει ποσόν άπειρες φορές μεγαλύτερο από αυτό; Δε θα ξεχυνόταν δηλαδή πλουσιοπάροχα πάνω σε μια τέτοια κοινωνία η χάρη του Θεού; Τι θα προέκυπτε λοιπόν; Δε θα είχαμε μετατρέψει τη γη σε ουρανό;

Αν εκεί (στην πρώτη Εκκλησία των Ιεροσολύμων) όπου οι πιστοί ανέρχονταν σε τρεις με πέντε χιλιάδες έγινε αυτό και πέτυχε κι έλαμψε τόσο πολύ και κανένας από αυτούς δεν παραπονέθηκε για φτώχια, πόσο περισσότερο θα πετύχαινε εφαρμοζόμενο από ένα μεγάλο πλήθος πιστών; Ποιος δε κι από τους εκτός της πόλεώς μας χριστιανούς δεν θα έσπευδε πρόθυμα να προσθέσει κι αυτός την προσφορά του;

Για να σας αποδείξω δε πως η διάσπαση, αυτή είναι δαπανηρή και πρόξενη της φτώχειας, ας πάρουμε σαν παράδειγμα μια οικογένεια που την αποτελούν δέκα παιδιά, η γυναίκα κι ο άνδρας και η μεν γυναίκα ας υποθέσουμε πως γνέθει και υφαίνει, ο δε άνδρας πως έχει εισόδημα από εξωτερική εργασία. Ειπέ μου λοιπόν, πότε θα ξοδεύουν περισσότερα, όταν θα τρέφονται από κοινού και θα διατηρούν ένα νοικοκυριό ή όταν θα μένουν ο καθένας ξεχωριστά; Είναι ολοφάνερο πως όταν θα μένουν ξεχωριστά, αν δηλαδή επρόκειτο να σκορπίσουν τα δέκα παιδιά, θα χρειάζονταν και δέκα σπίτια, δέκα τραπέζια, δέκα υπηρέτες κι όλα τα άλλα απαραίτητα στον ίδιο αριθμό. Τι συμβαίνει εξ άλλου στα σπίτια που έχουν πολλούς δούλους; Δεν τους έχουν κοινό φαγητό, ώστε η σχετική δαπάνη να μην είναι μεγάλη;

Αυτό γίνεται γιατί η διαίρεση σ’ όλες τις περιπτώσεις συνεπάγεται την ελάττωση, ενώ η ομόνοια και η συμφωνία την αύξηση. Έτσι ζουν σήμερα στα μοναστήρια, όπως παλιότερα οι πιστοί. Ποιος λοιπόν πέθανε από την πείνα; Ποιος δεν τράφηκε με αφθονία πολλή; Κι όμως, σήμερα οι άνθρωποι φοβούνται αυτή τη ζωή (της κοινοκτημοσύνης) περισσότερο, παρά το να πέσουν σε πέλαγος άγνωστο κι απέραντο. Αν όμως την είχαμε δοκιμάσει, σίγουρα θα τολμούσαμε να την εφαρμόσουμε. Πόση χάρη κι από την πλευρά του Θεού θα μας συνόδευε!

Γιατί αν τότε που δεν υπήρχαν παρά μονάχα τρεις έως πέντε χιλιάδες πιστοί, που όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι της γης ήσαν εχθροί τους, που δεν περίμεναν βοήθεια από πουθενά, τόλμησαν παρ’ όλα αυτά να πραγματοποιήσουν την κοινοκτημοσύνη, πόσο μάλλον θα μπορούσε να γίνει αυτό σήμερα που με τη χάρη του Θεού είναι γεμάτη από πιστούς η οικουμένη; Και ποιος θα παρέμενε τότε ειδωλολάτρης; Εγώ τουλάχιστο νομίζω κανένας κι έτσι όλους θα τους αποσπούσαμε απ’ την ειδωλολατρεία και θα τους προσελκύαμε με το μέρος μας (στο Χριστιανισμό). (Κάτι τέτοιο τώρα δεν συμβαίνει).

Όμως αν προχωρούμε σ’ αυτή την κατεύθυνση προοδευτικά, πιστεύω πως με τη χάρη του Θεού κι αυτό που τώρα μας φαίνεται ακατόρθωτο, θα γίνει. Μόνο πιστέψτε στα λόγια μου και θα πραγματοποιήσουμε σταδιακά το κατόρθωμα αυτό. Κι αν ο Θεός μου δώση ζωή, πιστεύω ότι σύντομα θα σας οδηγήσω σ’ ένα τέτοιο τρόπο κοινωνικής συμβίωσης».(Ε.Π.Μ. 60, 96-98).

Φυσικά οι συνθήκες δεν ήταν ώριμες και ο Χρυσόστομος «έφυγε» από τα βάσανα της εξορίας στην οποία το τότε κατεστημένο τον καταδίκασε. Σήμερα, ακόμη περιμένουμε την εφαρμογή της πρότασής του για κοινοκτημοσύνη…

Η κοινωνική αδικία οδηγεί στον πόλεμο!

Οι Τρεις Πατέρες (που τους εορτάζουμε τούτο το μήνα) διακηρύττουν περίτρανα πως η μετά μανίας επιδίωξη του κέρδους, η μανία πλουτισμού, τα συμφέροντα των ισχυρών, η άδικη νομοθεσία – κατασκεύασμα της εξουσίας που διαπλέκεται με τους ισχυρούς και την άρχουσα τάξη, ευθύνονται για την κατάντια και εξαθλίωση των κοινωνιών, για την πείνα, την εγκατάλειψη, τους πολέμους.

«Οι πόλεμοι», γράφει ο Χρυσόστομος, «γίνονται από τον έρωτα για τα χρήματα» και ο Μέγας Βασίλειος διερωτάται, «έως πότε θα κυβερνά ο πλούτος που είναι η αιτία του πολέμου;» Καταλήγει δε στο συμπέρασμα που φαίνεται σαν να προέρχεται από επιχειρησιακό εγκόλπιο σύγχρονης πολεμικής τέχνης και ταυτόχρονα πολιτικο-οικονομικής ανάλυσης. «Οι εξοπλισμοί γίνονται για την απόκτηση πλούτου» (ΒΕΠ 54, 74, 6).

Τι έχουν άραγε να προσθέσουν στα παραπάνω, οι σύγχρονοι Έλληνες πολιτικοί που έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα όπως συνέβη με τις προμήθειες εξοπλισμών που αφορούν τα υποβρύχια που γέρνουν και τις προμήθειες του C4I της SIEMENS; Ο Θεόδωρος Τσουκάτος μόνο, κομματικός υπεύθυνος και ταμίας του ΠΑΣΟΚ επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη, παραδέχτηκε τον Ιούνιο του 2008, (σ.γ.:σαν να άργησε λίγο) ότι το 1999 έλαβε ένα εκατομμύριο μάρκα. Υποστηρίζει πως τα χρήματα αυτά σταδιακά μπήκαν στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ, κάτι που όμως ακόμη δεν έχει αποδειχτεί. Τι να πει κανείς και για τα τεράστια ποσά, δυσανάλογα προς τους μισθούς που ανακάλυψε ο ΣΔΟΕ στις τραπεζικές καταθέσεις ανώτατων στρατιωτικών από τις προμήθειες οπλικών συστημάτων;

Εικόνα 2

Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της διαφθοράς και της διαπλοκής, αρκεί να παρακολουθήσει την εξέλιξη του σκανδάλου των υποβρυχίων από την πλευρά της δικαιοσύνης και τις παρεμβάσεις της Κυβέρνησης Σαμαρά. H μεν Δικαιοσύνη δηλώνει ότι βρήκε στοιχεία για ενδεχόμενη ποινική ευθύνη του Ευάγγελου Βενιζέλου και του Γιώργου Παπακωνσταντίνου στο σκάνδαλο των υποβρυχίων και των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Όμως η κυβέρνηση, που γνώριζε τουλάχιστον από τον Μάιο τη δικογραφία, έσπευσε να κλείσει την Βουλή, με αποτέλεσμα να παραγραφούν οι ευθύνες όσων υπουργών εμπλέκονται στο σκάνδαλο! Πριν το αιφνιδιαστικό κλείσιμο στις 4 Ιουνίου 2014, διαβιβάστηκαν στη Βουλή δύο δικογραφίες κατά του Ευάγγελου Βενιζέλου. Η πρώτη αφορά την υπόθεση των υποβρυχίων και των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά και η δεύτερη την Proton Bank. Αρχικά η δικογραφία έμεινε στον Άρειο Πάγο περίπου 1,5 μήνα, ενώ θα έπρεπε να διαβιβαστεί στον υπουργό Δικαιοσύνης. Όμως ακόμη και όταν ο Χαράλαμπος Αθανασίου την παρέλαβε, δεν την έδωσε αμέσως αλλά αντίθετα την έστειλε στη Βουλή μετά από έναν μήνα! Ενδεικτικό της χρονοτριβής είναι ότι η δικογραφία χρειάσθηκε έξι ημέρες για να φτάσει από το γραφείο του υπουργού δικαιοσύνης Αθανασίου στη Βουλή! Και ω της σύμπτωσης! Την ημέρα που έφθασε στη Βουλή η δικογραφία (4 Ιουνίου του 2014), η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι κλείνει η σύνοδος της ολομέλειας, επιφέροντας ως αποτέλεσμα την παραγραφή όλων των αδικημάτων με βάση τον νόμο περί υπουργών που είχαν τελεστεί έως και τον Ιούνιο του 2012. Έτσι η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου οδήγησε σε παραγραφή τις ποινικές ευθύνες των Ευ. Βενιζέλου και Γ. Παπακωνσταντίνου για το σκάνδαλο των υποβρυχίων!

Παρατηρούμε ότι η αλήθεια και η σοφία όπως και οι ηθικοί νόμοι είναι αναλλοίωτοι και διαχρονικοί. Ακόμη και για τις φορολογικές αδικίες και ποια είναι η κατάληξή τους εκφράζονται οι Πατέρες.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος καταλήγει πως «Μητέρα των πολέμων είναι η πλεονεξία, οι πόλεμοι με τη σειρά τους γεννούν την υψηλή φορολογία, που είναι η αυστηρότερη καταδίκη των πολιτών», (ΒΕΠ 59, 141).

Κατά τον Άγιο Χρυσόστομο, η πλεονεξία και η μανία κέρδους των πλουσίων οδηγεί σε άνιση κατανομή των αγαθών και γίνεται αιτία των κοινωνικών συγκρούσεων.

Το ερώτημα που θέτει είναι αν η γη και το πλήρωμα αυτής ανήκει στο Δημιουργό Θεό, όπως λέει ο Ψαλμός 23, στ. 1, τότε όλα όσα έχουμε σαν αγαθά, σαν περιουσία και ιδιοκτησία ανήκουν στον Κύριο, που είναι ο δημιουργός και Πλάστης όλων μας. Άρα και όλα τα αγαθά που πλουσιοπάροχα μας δίνει, ανήκουν σε όλους και στους συνανθρώπους μας. Γιατί να συγκρουόμαστε και να μην μπορούμε να τα χαρούμε σαν κοινοί ιδιοκτήτες μιας περιουσίας; Κάνει δε ολόκληρη ανάλυση πάνω σε αυτό:

«Κοίταξε, σε παρακαλώ, το σχέδιο του Θεού. Έφτιαξε πολλά πράγματα κοινά, για να φιλοτιμηθεί το γένος των ανθρώπων βλέποντάς τα. Έτσι, τον αέρα, τον ήλιο, το νερό, τη γη, τον ουρανό, τη θάλασσα, το φως, τ’ αστέρια, τα έδωσε να τα χαίρονται όλοι το ίδιο, σαν αδέλφια. Τα ίδια μάτια έδωσε σε όλους, το ίδιο σώμα, την ίδια ψυχή, όλα όμοια φτιαγμένα… πρόσεξε λοιπόν, ότι οι άνθρωποι δεν μαλώνουν για τα κοινά πράγματα, αλλ’ αντίθετα ζουν ειρηνικά. Όταν, όμως, κάποιος επιχειρήσει ν’ αρπάξει κάτι και το κάνει δικό του, αρχίζει ο τσακωμός, σαν και η ίδια η φύση να αγανακτεί. Γιατί, ενώ ο Θεός με κάθε τρόπο μας αδελφώνει, εμείς, εν τούτοις, τσακωνόμαστε και χωριζόμαστε και αρπάζουμε για ιδιοκτησία και λέμε «το δικό μου» και «το δικό σου», αυτές τις ψυχρές λέξεις. Έτσι ξεσπούν οι πόλεμοι, έτσι γεννιέται η αδικία στους ανθρώπους…» (Ομιλία 12η προς Τιμόθεον Α΄, PG 62, 563΄562).

Για τον Χρυσόστομο, αιτία της καταστροφής της ειρήνης και της ενότητας των πιστών, είναι «ο έρωτας για τα χρήματα, την εξουσία και τη δόξα». «Τίποτα δεν συμβάλλει τόσο πολύ σε μάχη και σε πόλεμο, όσο ο έρωτας για τα παρόντα, όσο δηλαδή η επιθυμία για δόξα, χρήματα ή για καλοπέραση». (PG. 55, 343). Μήπως αυτό μας θυμίζει το σήμερα και την ελληνική τραγωδία;

Αντίθετα, η μοναδική προϋπόθεση για να σταματήσουν οι πόλεμοι και να επικρατήσει ειρήνη είναι μία∙ η αγάπη σαν στάση ζωής, σαν συμπεριφορά συναισθηματικής αποδοχής και κατανόησης του πλησίον. Η έλλειψή της οδηγεί στην κοινωνική αδικία, τη σύγκρουση, τη ρήξη, τον πόλεμο μεταξύ ατόμων και λαών. Λέει ο βαθυστόχαστος αυτός Πατέρας: «Εάν όλοι αγαπούσαν ο ένας τον άλλον αμοιβαία, σε τίποτα πλέον δεν θα μπορούσε κανείς να αδικήσει, τουναντίον, μάλιστα, και οι φόνοι, και οι μάχες, και οι πόλεμοι, και οι επαναστάσεις, και οι αρπαγές, και οι πλεονεξίες, και όλα τα κακά θα παραμερίζονταν, ώστε να φθάναμε στο σημείο να αγνοούμε ακόμα και ονομαστικά την κακία», (Ι. Χρυσόστομος, Βιβλιοθήκη Ελλήνων Πατέρων 61, 271).

Γνωρίζουμε πως στα μάτια όσων δεν έχουν σχέση με τη χριστιανική αντίληψη ζωής, όλα τα πιο πάνω ακούγονται ουτοπικά. Κι όμως αυτά δεν τα έφτιαξαν με την φαντασία τους ή τη ρομαντική τους διάθεση οι Πατέρες της Εκκλησίας. Είναι η προχωρημένη διάσταση της διδασκαλίας του Ιησού και της έμπρακτης εφαρμογής της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας που καταγράφεται στην Ιερή Παράδοση αλλά και στις Πράξεις των Αποστόλων (και συνεχίζεται μέχρι σήμερα στα κοινοβιακά μοναστήρια).

Οι Πατέρες της Εκκλησίας ζούσαν και εφάρμοζαν τα όσα έγραφαν και κήρυτταν και τελικά σφράγιζαν με το θάνατό τους το πιστεύω τους. Δεν ήσαν ειρηνολόγοι, ούτε φαντασιοκόποι ουτοπιστές. Ούτε αθώα πρόβατα που χάριν της ειρήνης ζητούσαν από το ποίμνιό τους υποταγή στην εξουσία για να μη χυθεί αίμα. Αντίθετα, δίδασκαν ότι ο πιστός χριστιανός οφείλει να συγκρούεται με τους τυράννους, με όσους νοσούν στην πίστη. Να μην συμβιβάζεται σε θέματα πίστης ή χάριν του συμφέροντος. Όταν υπάρχει θέμα που αφορά την πίστη στο Θεό και συνανθρώπους οι οποίοι αδικούνται, η εντολή του Χρυσοστόμου είναι: «Μην προτιμήσεις την ομόνοια από την αλήθεια, ούτε να συμβαδίσεις με την ειρήνη των εκμεταλλευτών, των ασεβών και των αδίκων. Στάσου αντιμέτωπος στο κακό με γενναιότητα, μέχρι θανάτου», (ΡG 60, 611).

Μια ειρήνη που προέρχεται από μια ασεβή εξουσία, με την επιβολή της αδικίας, του φόβου και της εκμετάλλευσης εκ μέρους της, δεν είναι πραγματική ειρήνη. Είναι «ειρήνη» των ολίγων και των αδικούντων, όχι όλων των παιδιών του Θεού. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο ένας εκ των τριών Θεολόγων που αποδέχεται ως αποδεδειγμένα Θεολόγους η Ορθόδοξη Εκκλησία (ο πρώτος είναι ο Απόστολος Ιωάννης, ο δεύτερος ο Άγιος Γρηγόριος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως για ελάχιστο χρόνο, και ο τρίτος ο Άγιος Συμεών ο λεγόμενος και Νέος Θεολόγος) φτάνει στο σημείο να διακηρύξει πως «είναι προτιμότερος ο αξιέπαινος πόλεμος από την ειρήνη που μας χωρίζει από τον Θεό», (ΒΕΠ 58, 274,7).

Ευλογώντας τα ρωσικά βομβαρδιστικά πριν σκορπίσουν τον θάνατο στον ISIS

Ευλογώντας τα ρωσικά βομβαρδιστικά πριν σκορπίσουν τον θάνατο στον ISIS

Σκεφτείτε το: Αντί μιας ειρήνης συμβιβασμού και υποτέλειας πιο αξιέπαινος ο Πόλεμος. Τι άλλων χρείαν έχομεν; λεέι ο σοφός αυτός και άγιος Πατέρας μας.

Γεννιέται άμεσα το ερώτημα∙ πότε ο χριστιανικός λαός αντέδρασε μαχητικά ενάντια σε μια κοσμική επιβολή ψευτοειρήνης, π.χ. στην υπογραφή ειρήνης του Χίτλερ με τον Στάλιν (με το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ), ή μεταξύ Ρούσβελτ, Τσώρτσιλ και Στάλιν στη Γιάλτα, όταν μοίρασαν οι αστοί και οι μαρξιστές τον κόσμο και τους λαούς σε στρατόπεδα με ένα κομμάτι χαρτί και μολύβι πάνω σ’ ένα τραπέζι; Καθόλου σύρθηκαν σαν τα πρόβατα στη σφαγή.

Μήπως υπάρχει κανένα προηγούμενο στην Ιστορία που οι λαοί αντιστάθηκαν σε ψευτοειρηνικά σύμφωνα και συνθήκες και τις κατάργησαν; Απειροελάχιστα. Η Επανάσταση των Πουριτανών με ηγέτη τον Κρόμγουελ στην Αγγλία ήταν μια κίνηση, ελάχιστης χρονικής διάρκειας. Στη γαλλική Επανάσταση όπου ο γαλλικός λαός συνέτριψε την φεουδαρχία και τη βασιλεία, κατέληξε στην εγκατάσταση μιας εξουσίας αίματος και θανάτου που οδήγησε μετά τη ναπολεόντεια ήττα στην επιστροφή των Βουρβώνων και την κυριαρχία της αστικής τάξης.

Ίσως οι Έλληνες και αργότερα οι Σέρβοι, με τις επαναστάσεις τους να πέτυχαν κάτι αφού έβαλαν στον κάλαθο των αχρήστων την Ιερή Συμμαχία. Αμφισβητούμε πάντως αν οι εξεγερθέντες ήσαν φωτισμένοι πιστοί και όχι αγανακτισμένοι πεινασμένοι, υπόδουλοι, σκλάβοι, που δεν είχαν να χάσουν τίποτα αφού τα είχαν χάσει όλα από την άδικη σουλτανική τυραννία. Γι’ αυτό και δεν εφαρμόστηκε πουθενά η χριστιανική δημοκρατική ισοπολιτεία και η χριστιανική οικονομία.

Έτσι επικράτησαν τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά, απάνθρωπα, υλιστικά ψευδοουμανιστικά συστήματα, που μέχρι σήμερα καταδυναστεύουν την ανθρωπότητα. Πολλές φορές επικαλέστηκαν ότι στηρίζονται στον Χριστιανισμό (βλέπε τα ψευτοχριστιανοδημοκρατικά κόμματα της Γερμανίας και Ιταλίας), αλλά στην ουσία ήταν εναντίον του και εναντίον της πίστης και των χριστιανικών ιδεωδών και θέσεων. Να ψαρέψουν ψήφους αφελών με τις ευλογίες της Παπικής είτε της Ορθόδοξης ιεραρχίας αποσκοπούσαν οι πανούργοι πολιτικάντηδες. Έτσι παραμένουν για τους αφελείς, τα πολιτικά πρόβατα-ψηφοφόροι, οι χριστιανοδημοκρατίες και χριστιανοσοσιαλιστικές πολιτικές παρατάξεις της Δύσης που στην ουσία ήταν και παραμένουν γελοία δημιουργήματα ενός συμβιβασμένου Χριστιανισμού με τους υλιστές αστούς που εμείς τον ονομάζουμε Αστοχριστιανισμό.

Το κακό με τα ψευτοχριστιανοδημοκρατικά κόμματα της Δύσης είναι ότι αποτελούν μια παγίδα για τους σύγχρονους ορθόδοξους και καθολικούς Φαρισαίους που επαναπαύονται συνειδησιακά με την ιδέα πως ψηφίζουν χριστιανικά κόμματα, ενώ πρόκειται για χυδαία υλιστικά, αστοδημοκρατικά κόμματα που οδήγησαν την ανθρωπότητα, και την Ελλάδα, έως τη διάλυση των πάντων, που ζούμε και βιώνουμε σήμερα.

Τι σχέση έχει αυτός ο υποκριτής με το Άγιο Όρος; Μακάρι να μετανοήσει για τις προδοσίες που διέπραξε αλλά που;

Τι σχέση έχει αυτός ο υποκριτής με το Άγιο Όρος; Μακάρι να μετανοήσει για τις προδοσίες που διέπραξε αλλά που, τον αφήνει το σύνδρομο της Ύβρεως να συναισθανθεί τα λάθη του;

Άρα λύτρωση και κάθαρση στην ανθρώπινη και πιο συγκεκριμένα, στην ελληνική τραγωδία, δεν πρόκειται να έρθει αν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες δεν δουν πόσο ξέφυγαν από το θέλημα και το πνεύμα του Θεού και μετανοημένοι μοιραστούν δημιουργώντας ένα κοινό ταμείο, όλα τα αγαθά που τόσο πλουσιοπάροχα μας χάρισε ο Αγιοτριαδικός Θεός[1].

[1]Για περισσότερες πληροφορίες βλέπε το βιβλίο «Χριστιανική Οικονομία η τελική λύση απέναντι στη Φιλελεύθερη Αστική Οικονομία», Γεωργίου Ευαγγελάτου, εκδόσεις ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ.

 

Τραγωδία και λύτρωση στο ελληνικό προτεκτοράτο. Τι είναι ελευθερία…, ή γιατί οι Έλληνες δεν έχουν ακόμα επαναστατήσει; Μέρος 7ο

Αν θες να ελευθερωθείς πραγματικά ξεκίνησε πρώτα παλεύοντας με το σκοτάδι μέσα σου!

Αν θες να ελευθερωθείς πραγματικά ξεκίνησε πρώτα παλεύοντας με το σκοτάδι μέσα σου!

Αν δεν γνωρίσεις νοητικά τι εστί ελευθερία έχοντας βιώσει την σκλαβιά εν έργω, όπως εμείς στην δικτατορία του Παπαδόπουλου, δεν μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει νοηματικά, εγκεφαλικά, ελευθερία.

Ακόμη πιο πολύ, αν δε νιώσεις το φοβερό αίσθημα της ελευθερίας, την ανακούφιση πως ορίζεις εσύ τη ζωή σου και όχι η τρόϊκα, οι τράπεζες, ο φόβος του χρέους στην εφορία, πως σου ζητάνε να πληρώσεις εκατό ενώ στη τσέπη σου έχεις μόνο πενήντα για να ζήσεις εσύ και τα παιδιά σου, δεν αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει ελευθερία.

ΑΝ ΣΕ ΑΛΛΟΤΙΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ζούσες και χαιρόσουνα τον αέρα της ελευθερίας και της ξεγνοιασιάς, κι αυτά μέσα σε επτά χρόνια τα έχασες οριστικά κι αμετάκλητα, ενώ ταυτόχρονα βλέπεις να σου έχουν καταστρέψει άθλιοι, προδότες, ανίκανοι τεχνοκράτες της δεκάρας, την ελπίδα για σένα και τα παιδιά σου, ότι σε αναγκάζουν να ζεις καθημερινά κάτω από στη σκλαβιά του άγχους, θα την βγάλεις καθαρή μέχρι την άνοιξη, μέχρι το καλοκαίρι; Φτάνει η ώρα της περισυλλογής και του διαλογισμού.

Τότε και μόνο τότε, αρχίζεις να ξεδιακρίνεις τι είχες και τι έχασες. Τότε προσμετράς κι αναλογίζεσαι ότι πλησιάζει η ώρα που θα χρειαστεί να αποφασίσεις είτε να πεθάνεις μαχόμενος, είτε να γίνεις έρμαιο, πρόβατο αβοήθητο, εγκαταλειμμένο στα χέρια του σφαγέα σου.

Η επαναστατική ανατροπή χρειάζεται το δικό σου σκούντημα για να ξεκινήσει

Η επαναστατική ανατροπή χρειάζεται το δικό σου σκούντημα για να ξεκινήσει

Είναι η ώρα να εκτιμήσεις τι έιχες, τι έχασες και να σκεφτείς τρόπους για να επανακτήσεις αυτό που άδικα, χωρίς καν να φταις, εγκέφαλοι ιδιοτελείς και αποτρόπαιοι, σαρκοφάγα τέρατα του κέρδους και της μισαλλοδοξίας, σου αφαίρεσαν.

Το παρακάτω άρθρο του Παύλου Κληματσάκη είναι η αρχή για να σε βάλει σε σκέψη, τι σημαίνει ελευθερία, γιατί στις σημερινές εθνοκτόνες συνθήκες οι Έλληνες κι οι Ελληνίδες δεν έχουν ξεσηκωθεί και πως; και πότε; θα ξεσηκωθούν να ανατρέψουν το σύστημα.

Τι προαπαιτείται όμως για να φτάσουν ως εκεί ενωμένοι σαν μια γροθιά, ώριμοι και να πεθάνουν ακόμα για το διακύβευμα της ελευθερίας τόσο της προσωπικής όσο και της πανεθνικής…

Αλίμονο στο υποταγμένο στους λύκους πρόβατο

Αλίμονο στο υποταγμένο στους λύκους πρόβατο

Γράφει ο κος Κληματσάκης:

Αφορμώμενος από το άρθρο του κ. Πλεξίδα σχετικά με τα όσα αναφέρει ο Γρηγόριος Νύσσης για το αυτεξούσιο, θα ήθελα να παρουσιάσω κάποιες σκέψεις σχετικά με την έννοια της ανθρώπινης ελευθερίας. Στη συνέχεια θα στραφώ σύντομα στο πρακτικό και επίκαιρο ερώτημα γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν με κάποιο τρόπο στην διαμορφούμενη πολιτική και κοινωνική κατάσταση.

Εκ πρώτης όψεως ίσως φαίνεται ότι τα δύο θέματα απέχουν παρασάγγας, αλλά, όπως νομίζω, θα διαφανεί ότι οι σύγχρονοι Έλληνες στερούμεθα ελεύθερης συνειδήσεως. Επομένως, στο μεγαλύτερο μέρος θα ασχοληθώ με ένα καθαρά θεωρητικό ερώτημα, εκκινώντας από βασικές φιλοσοφικές αρχές.

Σε αντιδιαστολή πάντως με τα όσα παρουσιάζει ο κ. Πλεξίδας, τον οποίο θα ήθελα, δραττόμενος της ευκαιρίας, να ευχαριστήσω, θα επιχειρήσω να δείξω τι σημαίνει αυτεξούσιο, και γιατί αυτό συνιστά την αληθή ανθρώπινη φύση. Ενώ, δηλαδή, ο Νύσσης αναφέρεται στο ζήτημα υπό θεολογικές προϋποθέσεις, εγώ θα επικεντρωθώ στους λογικούς όρους της ελευθερίας.

Οντολογικές προϋποθέσεις της ελευθερίας

Ο κ. Πλεξίδας αναφέρει ότι κατά τον Γρηγόριο Νύσσης η ελευθερία είναι συνθήκη της ανθρώπινης ύπαρξης, καθώς ο άνθρωπος δημιουργείται από το Θεό ελεύθερος, όντας εικόνα του Θεού. Το αυτεξούσιο είναι μάλιστα ισόθεο. Ο άνθρωπος ως εικόνα του Θεού, ως «ορατή εικόνα του αοράτου», πρέπει να είναι ελεύθερος• αλλιώς δεν είναι εικόνα της θεϊκής φύσεως.

Σε προηγούμενα κείμενα μου για το Αντίφωνο και σε σχετικό βιβλίο μου έκανα λόγο για την υπερουσιότητα του Θεού, ως ακτίστου, και τον υπερούσιο χαρακτήρα του ανθρώπου, αν και κτιστού όντος. Αφορμή βρήκα από το ότι η έννοια της αρχής του Σύμπαντος έχει το νόημα ότι η φύση αναδεικνύεται σε τεθειμένο ή κτιστό ον. Αυτή η διαπίστωση συνεπάγεται ότι της φύσεως, ως τιθέμενου όντος, προηγείται οντολογικά ο Θεός ή επί το φιλοσοφικότερον, προηγείται το ον που θέτει εαυτό.

Ο Θεός μπορεί και πρέπει ως εκ τούτου να νοηθεί ως υπερούσιος σε αντιδιαστολή προς τα κτιστά όντα, τα οποία μπορούν να κληθούν ενούσια. (Για τις σχετικές αναπτύξεις και τις συζητήσεις με τους αναγνώστες, που ακολούθησαν, ο ενδιαφερόμενος πρέπει να στραφεί σε εκείνα τα κείμενα. Εν προκειμένω θα θεωρήσω ως δεδομένη μια κάποια κατανόηση των όσων ελέχθησαν εκεί, ώστε να προχωρήσουμε το συλλογισμό και τη συζήτηση.)

Το άκτιστο ον εκλήθη «υπερούσιο», επειδή, ως ον που θέτει τον εαυτό του, ή καλύτερα ως αυτοθέττειν, είναι πέραν πάσης ουσίας (η ουσία νοείται αριστοτελικά). Ουσία είναι εκείνο το γνώρισμα ενός όντος, δια του οποίου αυτό είναι ό,τι είναι.

Άλλα γνωρίσματα ενός όντος καλούνται συμβεβηκότα, και δεν επηρεάζουν την ουσία του. (Για μια ολοκληρωμένη και απλή εκφορά του αριστοτελικού τρόπου σκέψεως ο αναγνώστης μπορεί να στραφεί στα Διαλεκτικά του Δαμασκηνού.)

Η ουσία δίδεται δια του ορισμού, και επομένως το ενούσιο ον είναι ό,τι είναι, διότι εκφέρεται μέσω του πλησιέστερου γένους και της ειδοποιού διαφοράς. Η ουσία ενός όντος εμπλέκεται, επομένως, με τις άλλες ουσίες, με τα άλλα γένη, και προσδιορίζεται από αυτές, όπως επίσης και τις προσδιορίζει. Το ον του οριζομένου όντος ή η ουσία του, είναι υποκείμενο στο αλληλοκαθορισμό μέσω των άλλων ουσιών, δεν είναι επομένως αυτοκαθοριζόμενο.

Το ενούσιο ον, το κτιστό, είναι ό,τι είναι ή έχει κάποια ουσία (ή φύση, αν προτιμάτε αυτόν τον όρο), μέσω της διαπλοκής του με τις άλλες ουσίες. Το υπερούσιο ον όμως είναι απολύτως αυτοκαθοριζόμενο, διότι θέτει τον εαυτό του, και έτσι μόνο είναι άκτιστο. Επομένως, είναι απολύτως ελεύθερο, διότι ελευθερία είναι ο αυτοκαθορισμός.

Θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς γιατί ταυτίζω την ελευθερία με τον αυτοκαθορισμό, με άλλα λόγια γιατί να είναι άραγε αυτό η ελευθερία και όχι κάτι άλλο. Ο λόγος είναι απλός: έτσι ορίζω την ελευθερία. Αν κάποιος νομίζει ότι η ελευθερία είναι κάτι άλλο, ας μας το πει. Με άλλα λόγια, ας δώσει κάποιον ορισμό της ελευθερίας.

Εάν επιχειρηθεί κάποιος ορισμός, στο πλαίσιο του οποίου η ελευθερία δεν θα ορίζεται ως καθορισμός του εαυτού, τότε προφανώς θα είναι καθορισμός εξ ετέρου όντος, και δεν νομίζω ότι είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι αυτό είναι ακριβώς το αντίθετο της ελευθερίας. Επομένως, ελευθερία και υπερουσιότητα ταυτίζονται. Ελεύθερο είναι το υπερούσιο ή το ον που θέτει τον εαυτό του.

Παρατήρηση: Η υπερουσιότητα είναι επίσης το ακατάληπτο στη θεότητα, δηλαδή το ότι η θεϊκή φύση δηλώνεται με ορισμούς που δεν την περιορίζουν ή με χαρακτηρισμούς που δεν την χαρακτηρίζουν – αποφατικότητα (άρρητα ρήματα). Επίσης, όμως δηλώνεται και θετικά με γνωρίσματα, όπως αγάπη και κοινωνία, αλλά, όπως βλέπουμε τώρα, και ως ελευθερία. Ας μην πει κάποιος ότι τα θετικά αυτά χαρακτηριστικά είναι ανθρωπομορφικά, δηλαδή ότι τα εφαρμόζουμε στη θεότητα υπό την προϋπόθεση ότι τα γνωρίζουμε στον εαυτό μας. Κάθε άλλο!

Δεν γνωρίζουμε τι είναι αγάπη, παρά μόνο εφόσον τη βιώσουμε στην εν θεώ κοινωνία. Και δεν γνωρίζουμε τι είναι ελευθερία παρά μόνον όταν ελευθερωθούμε δια της θεϊκής χάριτος. Βεβαίως, όπως τονίσαμε συχνά στα προηγούμενα άρθρα μας, στον Θεό αναφερόμαστε με εκφράσεις οι οποίες εμφανίζονται στον κοινό νου, στην συνήθη αντίληψη, ως παραδοξότητες, όπως όταν για παράδειγμα λέμε ότι ο Θεός προηγείται και έπεται εαυτού ή ότι συνιστά απόλυτη ενότητα στη διαφορά. (Σ.γ.: Χαρακτηριστικό της ΠΑΡΑΔΟΞΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ που κατ’ εξοχήν απαντάται στο θείο). Σχετικά με το νόημα τέτοιων εκφράσεων ο αναγνώστης μπορεί να αναζητήσει το άρθρο μου «Τι είναι διαλεκτική».

Ελεύθερο είναι, λοιπόν, το υπερούσιο ή άκτιστο ον. Υπό ποία λοιπόν έννοια μπορεί να γίνει λόγος περί ελευθερίας σε σχέση με τον άνθρωπο• αυτό είναι άλλωστε και το ζήτημα που μας ενδιαφέρει και μπορεί να έχει πρακτικές συνέπειες. Όπως ελέχθη και στο κείμενο του Πλεξίδα, η ελευθερία του Θεού είναι οντολογική, ενώ του ανθρώπου ηθική.(Σ.γ.: Θα ήταν οντολογική αν δεν υπέκυπτε στην σκλαβιά του σωματικού θανάτου. Τούτο όμως ούτε να το πετύχει δύναται ούτε να το αυτοκαθορίσει, όντας ετεροκαθορισμένος και νομοτελειακά θα φτάσει αργά ή γρήγορα στην σωματική ανυπαρξία της νεκρότητας).

Βέβαια ο Νύσσης παρουσιάζει αυτήν την διάκριση εν είδει βεβαιότητος, η οποία απορρέει από τις εμπειρίες των Αγίων, αλλά εμείς πρέπει να της αποδώσουμε λογικό περιεχόμενο. Λαμβάνοντας πάλι ως αφετηρία το υπερούσιο ον, παρατηρούμε ότι η ελευθερία ως αυτοκαθορισμός δεν αναφέρεται σε κάποιο ιδιαίτερο σκοπό σε σχέση με τον οποίο ο Θεός είναι ελεύθερος να πράξει, όπως βούλεται.

Το υπερούσιο ον θέτει τον εαυτό του στο Είναι, με άλλα λόγια θέτει το Είναι. Εδώ αναστρέφονται οι όροι υπό τους οποίους νοεί ο κοινός νους. Θέτω τον εαυτό μου δεν σημαίνει θέτω τον εαυτό μου στο Είναι, ωσάν το Είναι να ήταν κάτι εξωτερικό ως προς εμένα, και εγώ θέτω τον εαυτό μου σε αυτό, αλλά αντίθετα σημαίνει το θέττειν του Είναι ως τέτοιου. Πώς είναι δυνατόν κάτι τέτοιο; θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης.

Δεν προϋποτίθεται άραγε το Είναι, προκειμένου να είναι δυνατή οποιαδήποτε ελεύθερη πράξη. Όχι! Το υπερούσιο ον είναι το Είναι, διότι ο Θεός όπως προαναφέραμε, προηγείται (και έπεται) του εαυτού του. Ο Θεός είναι ο κύριος του Είναι, έχει απόλυτη εξουσία στο Είναι, είναι δηλαδή ελεύθερος. Ελευθερία είναι το αυτεξούσιο, και επομένως αυτεξούσιο είναι το αυτοκαθοριζόμενο.

Ωστόσο, και για να επανέλθουμε στο περί ου ο λόγος ερώτημα, τώρα μοιάζουμε να έχουμε απομακρυνθεί ακόμα περισσότερο από το να μπορούμε να νοήσουμε την ελευθερία σε σχέση με τον άνθρωπο, αφού αυτός ως ενούσιο ον στερείται της κυριότητας επί του Είναι. Στο υπό σχολιασμό κείμενο η ελευθερία αποδίδεται στον άνθρωπο ως εκ του ότι αποτελεί «εικόνα του Θεού».

Ποιο λογικό περιεχόμενο, ποιο νόημα, συνδέεται με το ότι ο άνθρωπος αποτελεί εικόνα του Θεού; Προκαταβολικά μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να μπορεί να κληθεί υπερούσιος, ώστε να έχει τη δυνατότητα της ελευθερίας. Τι σημαίνει λοιπόν, οντολογικά ότι ο άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού; Για να το καταλάβουμε αυτό πρέπει να νοήσουμε την έννοια της δημιουργίας ως αυτοεξωτερίκευσης του Θεού.
Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, παραπέμπω ξανά στα προηγούμενα άρθρα, στα οποία το θέμα έχει συζητηθεί, και εξηγούμαι περαιτέρω: Ότι η δημιουργία συνιστά την αυτοεξωτερίκευση του Θεού δεν λέγεται εν προκειμένω πανθεϊστικά ή νεοπλατωνικά, ως απορροή δηλ. εκ του Ενός.

Η διάκριση κτιστού και ακτίστου έχει το νόημα ότι ο Θεός ως υπερούσιος είναι απολύτως έτερος σε σχέση με το ον που δημιουργεί. Ωστόσο -και εν προκειμένω χρειάζεται προσοχή- διότι από αυτό το ζήτημα, κατά την άποψή μου, κρίνεται το περιεχόμενο της ορθοδοξίας, η απόλυτη διαφορά του υπερουσίου προς το ενούσιο ον υπερσκελίζεται πάλι από τον Θεό δια των ακτίστων ενεργειών του.

Αν ο Θεός επρόκειτο να νοηθεί ως απολύτως έτερος σε σχέση με το ον που δημιουργεί, και σταματάγαμε εκεί, τότε θα ήμασταν κατ’ ουσίαν Μουσουλμάνοι. Το ότι ο Θεός δημιουργεί αυτοεξωτερικευόμενος σημαίνει (έχει το λογικό νόημα) ότι καθίσταται έτερος εαυτού, και επομένως είναι σε εκείνο στο οποίο δεν είναι. (Αν τέτοιες εκφράσεις σας προκαλούν δυσφορία, θα πρέπει να παραπέμψω πάλι στην ανάγκη να κατανοήσουμε τη διαλεκτική.)

Το ενούσιο ον ως αυτοεξωτερικευόμενος Θεός μετέχει λοιπόν, αν και απολύτως έτερο του Θεού, στη θεϊκή ουσία (κατά κυριολεξία ο Θεός δεν έχει ουσία, είναι υπερούσιος), διότι ο Θεός αυτοεξωτερικεύεται όχι σε ένα ον το οποίο βρίσκει ως ήδη ως υπάρχον απέναντί του, αλλά σε αυτό που ο ίδιος παράγει και προάγει στο Είναι. Αυτοεξωτερικευόμενος λοιπόν ο Θεός έρχεται στα οικεία, και μόνο έτσι μπορεί να είναι το ον που δεν μπορεί να είναι, δηλαδή το κτιστό. (Έχουμε εξηγήσει ότι από άλλη άποψη η δημιουργία αποτελεί θυσιαστική πράξη.)

Τα δημιουργημένα όντα αντιστοιχούν σε διάφορες βαθμίδες μιας ιεραρχίας η οποία βαίνει υψούμενη προς κτιστά όντα τα οποία όντως αντανακλούν την θεϊκή ουσία. Κανένα δημιουργημένο ον δεν είναι βεβαίως κατά κυριολεξία υπερούσιο, αφού αυτό είναι μόνον ο Θεός, αλλά ελλειματικώ τω τρόπω. Η εξήγηση αυτής της ιεραρχίας συνιστά το ερμηνευτικό σύστημα των κτιστών όντων, την φιλοσοφία του ενουσίου.

Οι δύο οντολογικές δυνατότητες

Ο άνθρωπος αντανακλά τη θεϊκή ουσία, επειδή είναι αφενός νους και αφετέρου φύση (ή ύλη, αν προτιμάτε). Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε απλώς υλικό, φυσικό ον ούτε απλώς πνευματικό ον, αλλά ακόμα ούτε απλώς σύνθεση των δύο φύσεων. Ο άνθρωπος ως νους δεν είναι καθαρό πνεύμα (όπως οι νοερές ουσίες) αλλά πνεύμα το οποίο συνιστά ενότητα με την ύλη, με άλλα λόγια η πνευματική του πλευρά είναι επίσης και ύλη (περαιτέρω εξηγήσεις θα δοθούν σε άλλο κείμενο, διότι χρειάζεται πολύς χώρος).

Στην λεγόμενη «προπτωτική κατάσταση» και η υλική πλευρά του ανθρώπου ήταν επίσης πνευματική, καθώς η παρουσία του Θεού επενεργούσε την υπέρβαση των χωρικών προσδιορισμών, και ο άνθρωπος μπορούσε να μην πεθαίνει. Τώρα όμως δεν βρισκόμαστε σε εκείνη την κατάσταση, και επομένως τίθεται το ερώτημα υπό ποία έννοια ο άνθρωπος είναι ελεύθερος ή κύριος του όντος αφού υπόκειται στη φθορά και στο θάνατο;

Ο αναγνώστης ίσως νομίζει ότι δεν κάνουμε κάποια πρόοδο στο συλλογισμό μας• ωστόσο, έχουμε πλέον φτάσει σε κείνο το σημείο που θα μας αποκαλυφθεί ποια είναι η έννοια της ελευθερίας που ιδιάζει στον άνθρωπο, έστω και υπό το πρίσμα της φθοράς και του θανάτου.

Αν και οι δύο «φύσεις» του ανθρώπου είναι αποχωρισμένες, και η υλική του πλευρά είναι φανερά εκτός της εξουσίας του, ωστόσο ο άνθρωπος ως νους (με την αριστοτελική σημασία του καθαρού και ποιητικού νου), είναι σε θέση να καθορίζει τον εαυτό του υπό το πρίσμα της επιλογής του τρόπου του Είναι (θυμηθείτε τα λόγια του Νύσσης). Ο άνθρωπος δεν μπορεί να θέσει το Είναι του ή, πράγμα που είναι το ίδιο, δεν μπορεί να θέσει το Είναι, αλλά μπορεί να θέσει τον εαυτό του, να αυτοκαθοριστεί, ως βούληση. Ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει πώς θέλει να είναι το ον.

Μπορεί δε να επιλέξει διότι υπάρχουν δύο οντολογικές δυνατότητες. Η πρώτη δηλώνει ότι επιλέγει το ον όπως το θέτει ο Θεός, και η δεύτερη δηλώνει ότι επιλέγει να θέσει το ον σε αντίθεση προς το θέλημα του Θεού. (Σ.γ.: Δηλαδή η ελευθερία του ανθρώπου έγκειται στο να διαλέξει είτε να εναρμονίζεται σε κάθε στιγμή της ζωής του με το θέλημα του Δημιουργού του, είτε να αντιτίθεται και να κάνει το δικό του ενάντια στο θέλημα του Θεού-Δημιουργού. Στην ουσία αν επιλέξει το δεύτερο, καταλήγει στην ύβρη απέναντι στον Δημιουργό του και την προδιαγεγραμμένη αποστολή του στον υλικό κόσμο όπου λόγω της πτώσης είναι τοποθετημένος να ζήσει για κάποιο χρονικο διάστημα μέχρι να περάσει τη διαδικασία της νεκρότητας και της επιστροφής στον Κύριό του και Θεό του).

Επειδή ο Θεός, ως υπερούσιος, είναι κοινωνία και αγάπη, το να θέλεις τον τρόπο του Θεού, σημαίνει να θέλεις να υπάρχεις αγαπητικά, επιζητώντας δηλαδή την κοινωνία (την ενότητα στη διαφορά, όχι μια αφηρημένη ενότητα). Επειδή, όμως ο άνθρωπος ως κτιστός είναι εκτός Θεού, μπορεί να επιλέξει να είναι χωριστός από τον Θεό ή να επιλέξει να είναι εκτός κοινωνίας.

Η κοινωνία δεν μπορεί να επιβληθεί από τον Θεό σε κανέναν, διότι η κοινωνία, όπως και εντός Θεού, στη σχέση των τριών προσώπων, είναι θυσιαστική και αλληλοπεριχωρητική πράξη.

Επομένως, εν κοινωνία μπορείς να είσαι μόνο εφόσον το επιλέξεις, και όταν το επιλέξεις, εφόσον θυσιαστείς.

Η κοινωνία είναι επομένως αποτέλεσμα πράξεως, δεν είναι άμεση, ο άνθρωπος πρέπει να την δημιουργήσει, με άλλα λόγια, πρέπει να τη θέσει ως στόχο.

Βλέπουμε ότι η ελευθερία υπάρχει στον άνθρωπο από την άποψη ότι αυτός είναι νους και κατ’ επέκταση βούληση (η βούληση είναι ο νους ως πρακτικός). Ο άνθρωπος βούλεται, επειδή είναι νους. Το ότι όμως βούλεται, δεν μπορεί να έχει το περιεχόμενο να θέσει τον εαυτό του στο Είναι, αλλά να θέσει το Είναι με έναν από τους δύο δυνατούς τρόπους (κοινωνητικά ή εγωϊστικά). Η κοινωνία συνδέεται με τη θυσία και είναι δύσκολη, ενώ ο εγωϊσμός, η ακοινωνησία είναι ιδιωφελής χρήση του ετέρου όντος. Υπάρχουν αυτές οι δύο δυνατότητες σχετισμού προς το έτερο ον, και ο άνθρωπος είναι σε θέση να επιλέξει, διότι ως νους είναι βούληση (εν αντιθέσει, οι επιθυμίες είναι άμεσες, προσδιορίζονται από τη φύση, π.χ. πείνα, δίψα κλπ.)

Ανήκει, επομένως, στη φύση του δημιουργημένου όντος να υπάρχουν οι αναφερθείσες οντολογικές δυνατότητες, και ως εκ τούτου ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει, και από αυτήν την άποψη μπορεί να αυτοκαθορισθεί. Υπό αυτήν την έννοια ο άνθρωπος είναι υπερούσιος, διότι θέτει έστω και μόνο τον τρόπο του Είναι του. Το ερώτημα τώρα του «ριζικού κακού», μια έκφραση του Καντ, χρειάζεται ειδικότερη ανάλυση. Το ερώτημα πώς έρχεται το κακό στον κόσμο, μπορεί να απαντηθεί μόνο εφόσον καθορισθούν οι οντολογικές του προϋποθέσεις, οι οποίες δεν έχουν νοηθεί στην ιστορία της φιλοσοφίας. Θα επανέλθουμε σε αυτό το θέμα στο προσεχές μέλλον.

Πώς σχετίζονται όλα αυτά με την παρούσα κατάσταση στην Ελλάδα;

Ο αναγνώστης μπορεί να αναρωτιέται εντωμεταξύ, γιατί κάνω ένα τόσο μεγάλο άλμα από ένα ακραιφνώς θεωρητικό θέμα σε ένα εντελώς συγκεκριμένο και επίκαιρο πρόβλημα. Απλούστατα, διότι πιστεύω ότι τόσο το πρόβλημα μας όσο και η λύση του συνάπτονται με το ερώτημα περί ελευθερίας. Χωρίς να προβούμε σε πολυποίκιλλες αναλύσεις και απόψεις σχετικά με τις αιτίες της παρούσας κατάστασης, οι οποίες εν πολλοίς έχουν διατυπωθεί με διάφορους τρόπους και σε διάφορα μέσα (μερικές από τις σημαντικότερες μάλιστα εδώ στο Αντίφωνο), θα ισχυρισθώ απλώς ότι η κρίση που αντιμετωπίζουμε είναι αποτέλεσμα του εγωισμού μας.

Μα εκεί εξαντλείται το πρόβλημα; θα αναρωτηθεί κανείς. Όχι βέβαια, η ελληνική κρίση είναι κρίση πολλών επιπέδων (σε καμία περίπτωση απλώς οικονομική, αυτό πλέον το ομολογούν όλοι), αλλά οι άνθρωποι είμαστε ελεύθεροι, όπως αναφέρθηκε, και μπορούμε να πράττουμε είτε κοινωνητικά είτε εγωιστικά.

Δεν ισχυρίζομαι βεβαίως ότι μόνον οι Έλληνες είναι εγωιστές• ωστόσο τις τελευταίες δεκαετίες η συμπεριφορά του μέσου Έλληνα (και εν προκειμένω το ζητούμενο είναι ο μέσος όρος, οι γενικές τάσεις) ήταν άκρως εγωιστική υπό την έννοια ότι κυριάρχησε η νοοτροπία του ιδίου οφέλους. Νομίζω ότι όλοι θα συμφωνούσαμε σε αυτό. Βέβαια σε τέτοια θέματα κυριαρχούν οι υποκειμενικές εκτιμήσεις, αλλά δεν νομίζω ότι η παραπάνω κρίση είναι υπερβολική.

Εν πάση περιπτώσει έχουμε να κάνουμε με τάσεις, με καθεστηκυίες νοοτροπίες. Το ουσιώδες εν προκειμένω δεν είναι να συνεχίσουμε να αναρωτιόμαστε περί των αιτίων, διότι όσα αίτια και αν αναφέρουμε, δεν εκλείπει η ευθύνη, εφόσον ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Αντιθέτως, όταν αναζητούμε αίτια για να εξηγήσουμε μια συμπεριφορά, κατ’ουσίαν προσπαθούμε να την δικαιολογήσουμε. Ωστόσο, το ζήτημα είναι να μην αναζητούμε αίτια που υποκίνησαν μια συμπεριφορά, διότι ο άνθρωπος αυτοκαθορίζεται όσον αφορά στον τρόπο της ύπαρξής του.

Επειδή μάλιστα, ως συνήθως, είναι δύσκολο να καταλογίσουμε ευθύνη στον εαυτό μας, ας αναλογιστούμε τις αμαρτίες των άλλων, όπως των πολιτικών ανδρών και όσων κυβέρνησαν τη χώρα• αμέσως θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι όφειλαν να πράξουν αλλιώς, και ότι όποιες και αν ήταν οι συνθήκες, δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι εξαναγκάστηκαν να υπερχρεώσουν την πατρίδα μας.

Ας κρατήσουμε λοιπόν καταρχήν το συμπέρασμα ότι η κρίση είναι αποτέλεσμα της ελευθερίας μας, η οποία εκδηλώθηκε ως εγωισμός. (Είναι πάντως εξίσου σαφές ότι η ευθύνη βαρύνει άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο και άλλους καθόλου.) Μπορεί η έννοια της ελευθερίας να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε την κρίση; Προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει καμία υπέρβαση της κρίσεως παρά μόνο υπό την έννοια του να καταλάβουμε ότι είμαστε ελεύθεροι.

Τι σημαίνει αυτό στο επίπεδο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής;

Η ελευθερία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της πολιτείας. Χωρίς πολλές αναλύσεις θα πω το εξής: Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το κρίσιμο ερώτημα που αφορά το περιεχόμενο της πολιτείας και της οργανωμένης κοινωνικής ζωής. Η πολιτεία κατά Πλάτωνα πρέπει να υπηρετεί την αρετή, κατά τον Αριστοτέλη την ευδαιμονία, κατά τον Ρουσσώ βασίζεται στη γενική βούληση (κοινωνικό συμβόλαιο), για να αναφέρω μερικές από τις σημαντικότερες αντιλήψεις περί πολιτείας. Όλες αυτές, και πολύ περισσότερο αυτή που θα προσθέσω, προϋποθέτουν ότι ο άνθρωπος συγκροτεί την πολιτεία από ελευθερία και χάριν της ελευθερίας.

Δεν υπάρχει πολιτεία χωρίς ελευθερία, αλλά όταν αυτή (η ελευθερία) ενεργοποιείται ως εγωισμός καταργεί την πολιτική κοινωνία. Όταν αντίθετα διαμορφώνεται ένα κοινό νόημα οι πολιτείες ανθίζουν.

Το πώς θα διαμορφωθεί το νέο ελληνικό νόημα, το οποίο θα δραστηριοποιήσει την ελευθερία μας ως κοινωνητική σχέση, είναι ένα ζήτημα που χρειάζεται βέβαια μεγάλη ανάλυση. Πάντως, άμεσα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι πρέπει να δραστηριοποιήσουμε την ελευθερία μας ως κοινωνία. Πρέπει να υπάρξουμε αγαπητικά.

Τα υπόλοιπα είναι τεχνικά ζητήματα, στα οποία πάντοτε μπορεί να βρεθεί λύση. Κι αν ακόμα δεν μπορούν να λυθούν τεχνικά, και πάλι δεν μπορούμε να εμμένουμε στον εγωιστικό τρόπο της ύπαρξης.

Ο απόλυτος στόχος της πολιτείας είναι να συνδράμει στη σωτηρία του ανθρώπου, να δημιουργεί δηλαδή συνθήκες που εξυπηρετούν τον αγώνα της σωτηρίας του και των συνανθρώπων του. Αυτή είναι η στοχοθεσία η οποία συμφωνεί με τους οντολογικούς όρους της ανθρώπινης ύπαρξης. Η αναζήτηση λύσης απλώς στο οικονομικό πρόβλημα δεν είναι τίποτε άλλο παρά εμμονή στον εγωιστικό τρόπο της ύπαρξης.(Σ.γ.: Δεν αφήνει κανένα περιθώριο στο να ενωθεί ο ένας Έλληνας αγαπητικά με τον πλησίον του, τον γείτονά του).

Και αυτός είναι και ο λόγος για τον όποιο οι Έλληνες δεν έχουν ακόμα επαναστατήσει. Επιτέλους (!) εκπληρώνω την υπόσχεσή μου να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα. Οι Έλληνες δεν επαναστατούν (ακόμα …) διότι επιμένουν στον εγωιστικό τρόπο της ύπαρξης, περιμένουν μια λύση εξωτερική, κάποιος άλλος να φροντίσει γι’ αυτούς, και να επιστρέψουν στην προηγούμενη ακοινωνησία.

(Σ.γ.: Εγωιστικά κλεισμένοι στο καβούκι μας την ίδια στιγμή που σατανικά μυαλά ανθελλήνων οικονομολόγων ψάχνουν να βρουν και να κλείσουν οποιαδήποτε διαφυγή και διέξοδο του απλού πολίτη. καθημερινά απεργάζονται εωσφορικά σχέδια για να τον παγιδεύσουν και να τον στήσουν στον τοίχο αφήνοντάς τον στο πιο αισχρό κι ανήθικο οικονομικό και ηθικό αδιέξοδο «ή πληρώνεις και πεθαίνεις από την πείνα και την αρρώστια ή δεν πληρώνεις και είσαι παράνομος κι επομένως σου κατάσχουμε ό,τι έχεις και δεν έχεις και πάλι πεθαίνεις!» Διπλός δεσμός κι εδώ!)

Ολημερίς ψάχνουν εωσφορικοί εγκέφαλοι κρατιστών, να σε παγιδεύσουν οικονομικά μέχρι να φτύσεις αίμα!

Ολημερίς ψάχνουν εωσφορικοί εγκέφαλοι κρατιστών, να σε παγιδεύσουν οικονομικά μέχρι να φτύσεις αίμα!

Ωστόσο, η κοσμοιστορία είναι κοσμοδικαστήριο. Αυτή τη στιγμή δικαζόμεθα (κρινόμεθα – κρίση). Αν μεταμεληθούμε και επιλέξουμε να κοινωνήσουμε, όχι μόνο θα ξεφύγουμε από τους εξωτερικούς καταναγκασμούς, αλλά ακόμα, και το σπουδαιότερο, θα μάθουμε να είμαστε κατά Θεόν ελεύθεροι.

Γι’ αυτό λοιπόν, ευτυχώς επτωχεύσαμε. Δόξα τω Θεώ!

http://fota-olofota.pblogs.gr/2013/12/ti-einai-eleftheria-h-giati-oi-ellhnes-den-ehoyn-akoma-epanastat.html

 

 

Τραγωδία και Λύτρωση στο ελληνικό προτεκτοράτο Η δύναμη της Πίστης. Μέρος 6ο.

Τι είναι ΠΙΣΤΗ; Πίστη είναι η σταθερή προσήλωση του ανθρώπου σ’ ένα πρόσωπο, σε μια ΙΔΕΑ ή σ’ ένα ΙΔΑΝΙΚΟ ή σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο, «Ελπιζομένων υπόστασης, έλεγχος πραγμάτων ου βλεπομένων», με άλλα λόγια να δίνεις πίστη και να εμπιστεύεσαι πράγματα που αφορούν το μετά θάνατον και να επιμένεις ότι έχεις έλεγχο και γνώση πάνω σε γεγονότα, καταστάσεις και πρόσωπα που δεν είναι ορατά και αφορούν το υπερφυσικό.

Η Πίστη έχει πολύ μεγάλη σημασία για τον άνθρωπο, γιατί τον οπλίζει με ψυχική δύναμη, του καλλιεργεί την αταλάντευτη και σταθερή προσήλωση, του παρέχει ενθουσιασμό, αισιοδοξία, ελπίδα για καλύτερο μέλλον.

Ο πιστός άνθρωπος δεν δειλιάζει μπροστά στα εμπόδια της ζωής, συγκεντρώνει όλες τις δυνάμεις του για την επίτευξη ενός ιερού σκοπού, ενισχύοντας έτσι την αυτοπεποίθηση και την εμπιστοσύνη του.
Η Πίστη του καλλιεργεί την αγωνιστικότητα, προάγει την θέλησή του, νοηματοδοτεί την ανθρώπινη δραστηριότητά του.

Ο άνθρωπος που δεν έχει πίστη σε κάτι, κυριαρχείται από φόβο για το ΑΓΝΩΣΤΟ, γίνεται απαισιόδοξος, μοιρολάτρης, πέφτει σε αδράνεια, δειλιάζει και πανικοβάλλεται μπροστά στις δυσκολίες της ζωής.

Είναι ασταθής γιατί δεν μπορεί να προσηλωθεί στο νόημα της ζωής, νοιώθει αβεβαιότητα και απόγνωση για το μέλλον, πέφτει σε ψυχικό μαρασμό και χάνει την εμπιστοσύνη στην ΑΞΙΑ που ονομάζεται άνθρωπος.

Η Πίστη έχει τα όριά της, δηλαδή δεν πρέπει να αποβλέπει στην επιβολή και στην διάδοση, για να μην καλλιεργεί τον φανατισμό και την βία. Ούτε τις προλήψεις, τις δεισιδαιμονίες και την αμάθεια. Πρέπει να σέβεται και να ανέχεται το δικαίωμα των άλλων να πιστεύουν κάτι διαφορετικό ή να μην πιστεύουν καθόλου. «… Με ποιο τρόπο σώζομαι; Μα με την πίστη βέβαια. Γιατί με την πίστη είναι αρκετό να γνωρίζει κανείς, ότι υπάρχει Θεός κι όχι ποια είναι η ουσία του. Επίσης ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει πως ο Θεός πάντα ανταμείβει εκείνους που τον αγαπούν» μας διαβεβαιώνει με τα γραπτά του ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ.

«Η πίστη σου σε έσωσε» Αυτά ήταν τα λόγια του Ιησού Χριστού στον άνθρωπο που θεράπευσε!
Η πίστη του σε ποιον όμως; Η πίστη σ” αυτή την περίπτωση δεν αναφέρεται σε κάποια ΘΡΗΣΚΕΙΑ, αφού την εποχή εκείνη ο Ιησούς δεν εκπροσωπούσε ούτε κήρυττε κάτι τέτοιο. Η λέξη πίστη δεν είχε την έννοια της θρησκευτικής, αλλά της τυφλής εμπιστοσύνης.

Πήγαζε από μια αποδοχή στέρεα και σίγουρη σε κάτι δεδομένο. Ποιο είναι αυτό και γιατί πρέπει να αφεθούμε κι εμείς στην δύναμη του; Μήπως είναι η πίστη στον ίδιο μας τον εαυτό, μια ΙΔΕΑ του Θεού δηλαδή που έχουμε μέσα μας όλοι οι άνθρωποι; Μήπως είναι η ανάγκη μας να απευθυνθούμε σε κάτι ΑΝΩΤΕΡΟ, σε κάτι ΑΟΡΑΤΟ; Μήπως προσευχόμαστε για να ανταποκριθεί και να μας κάνει αισθητή την παρουσία του; Μήπως τελικά απευθυνόμαστε στον ΑΝΩΤΕΡΟ εαυτό μας εν αγνοία μας, για να αντλήσουμε την αναγκαία ΔΥΝΑΜΗ;

Ο σκεφτόμενος και καλλιεργημένος άνθρωπος με ολοκληρωμένη προσωπικότητα έχει πλήρη ΓΝΩΣΗ του λόγου της ύπαρξής του. Μέσα του κρύβει άπειρες δυνατότητες και το κλειδί των θησαυρών του το κρατάει το ΥΠΟΣΥΝΕΙΤΗΤΟ ή ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ του.

Αυτό είναι σε άμεση επαφή με τον θεϊκό πατέρα του, δηλαδή τον Ανώτερο εαυτό του ή Υπερσυνειδητό του. Γιατί αυτό καταλαμβάνει τα εννέα δέκατα του ανθρώπινου ψυχισμού, αφού μόνο κατά το ένα δέκατο είναι συνειδητός. Άρα είναι δεδομένο πως το υποσυνείδητο είναι ο κυβερνήτης της ψυχής κι αυτή πρέπει να είναι μια σταθερή πίστη στον εαυτό, για να γίνεται αντιληπτό.

Προηγείται η πίστη της ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ. Γιατί αν κανείς περιμένει να το αντιληφτεί και μετά να το πιστέψει… τότε δεν μιλάμε για πίστη αλλά για μια απλή θέαση ενός γεγονότος για μια λογική κατάφαση που προκύπτει μέσα από λογικά συμπεράσματα.

Η δύναμη της πίστης ή της ακλόνητης εμπιστοσύνης θα κάνει μια αόρατη πόρτα να ανοίξει απλά με μια φράση κάποιου, που πιστεύει, πως θα ανοίξει. Όταν πιστεύει πως κάτι μπορεί να γίνει, θα γίνει, γιατί η πίστη μπορεί να μετακινήσει και βουνά!

Αόρατος μυστικός νόμος η δύναμη της πίστης και σύμμαχος κάθε επιτυχίας για όσους έχουν ερευνήσει κι έχουν μάθει, πως στην ζωή δεν συμβαίνουν μόνο όσα γίνονται ορατά και αντιληπτά με τις αισθήσεις μας.

Οι μυημένοι στους αιώνιους μυστικούς (για τους περισσότερους ανθρώπους που ενεργούν με το ένστικτο) νόμους δεν εντυπωσιάζονται με τα «αόρατα», μα αποδέχονται το αυτονόητο, αυτό που ζήτησαν κι ήταν σίγουροι πως θα λάβουν. Ευχαριστούν, ενώ ο άπιστος αναφωνεί «ΘΑΥΜΑ«!

Όπως όμως κι αν ονομάσουμε την Πίστη στο Θεό αυτή την μαγική δύναμη, που είναι η κινητήρια δύναμη για τον άνθρωπο… βεβαιότητα… σιγουριά… ασφάλεια… ακόμα κι αν ο νους μας δεν το χωράει, πρέπει να την αποδεχτούμε. Γιατί ΥΠΑΡΧΕΙ, ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ και μας ΕΜΠΝΕΕΙ εμπιστοσύνη από τη στιγμή που υπάρχει ΖΩΗ.
Όποιος είναι απόλυτα σίγουρος ότι υπάρχει η ΑΝΩΤΕΡΗ ΔΥΝΑΜΗ, που δημιούργησε τον Άνθρωπο… αυτή η ΠΙΣΤΗ θα τον δικαιώσει μια μέρα. Όποιος πιστεύει πραγματικά στον ΘΕΟ και τον δοξάζει για κάθε τι που του προσφέρει… θα απολαμβάνει και την προστασία του και την ΑΓΑΠΗ του παντοτινά.

Όποιος ευγνωμονεί τον Δημιουργό του για το Θείο δώρο της ζωής και βαδίζει πάντα στον δρόμο της ΑΡΕΤΗΣ… θα έχει πάντα έναν ΑΓΓΕΛΟ φύλακα και συμπαραστάτη του.

Τρυπήστε με τη λόγχη της πίστης την μεμβράνη της ΛΟΓΙΚΗΣ, γιατί κρύβει τον παράδεισο απ’ τα μάτια σας, γιατί η λογική φεύγει με τον θάνατο γελώντας με την ζωή που χάνεται. Η πίστη δεν έχει λογική και δεν δέχεται καμία λογική, γιατί είναι πιο ισχυρή απ’ αυτή.

Η πίστη βλέπει και στο αόρατο. Η λογική αποδέχεται μόνο το ορατό, αλλά ακόμα και γι αυτό έχει αμφιβολίες. Η λογική θα σας πει ότι ο άλλος τα κατάφερε, αλλά εσείς δεν είστε εκείνος. Η πίστη δεν θα μιλήσει απλά, θα προστάξει και τότε εσείς θα είστε τα πάντα! Μα αν δεν υπάρχει απόλυτη πίστη, δεν θα υπάρχει και ανταπόκριση στις προσευχές σας. Μα μετά μην αναρωτηθείτε το ΓΙΑΤΙ.

Οι νόμοι του Σύμπαντος (για τους συμπαντικούς νόμους έχουμε επανειλημμένως αναφερθεί σε άλλες αναρτήσεις μας) δεν θα σας εξηγήσουν το λάθος σας, επειδή αγνοείτε την ύπαρξη και την λειτουργία τους. Επιτρέπετε στην λογική να αναλύει και να σχολιάζει τα πάντα. Να αμφισβητεί κάθε τι μη ορατό! Τώρα όμως γνωρίζετε, πως η πίστη είναι η ΑΠΟΛΥΤΗ ΔΥΝΑΜΗ.

Η πίστη είναι ένας αόρατος μυστικός συμπαντικός νόμος, που δεν έχει παραθυράκια ούτε δέχεται δικηγόρους. Η ετυμηγορία της είναι μια και μοναδική: «Πίστεψε το και θα το δείτε»
Όπως είδαν και οι μαθητές τα θαύματα του ΙΗΣΟΥ! Όπως είδαν και οι Απόστολοι την ΣΤΑΥΡΩΣΗ και μετά την ΑΝΑΣΤΑΣΗ του Χριστού.

Όπως είδε και όλη η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ την μοναδική ΑΛΗΘΕΙΑ στην διδασκαλία του υπέρτατου ΥΙΟΥ του ΘΕΟΥ. Όπως άκουσε όλη η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ τα εκπληκτικά, ασύλληπτα για έναν κοινό άνθρωπο λόγια Του επάνω στο Σταυρό: «Πάτερ αφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι».

Όπως θα την δουν και θα την αναγνωρίσουν ακόμα και οι υπηρέτες του ΣΚΟΤΟΥΣ , που θέλουν να κυριαρχήσουν στην ΥΦΗΛΙΟ! Αυτοί που θα αναγκαστούν αργά ή γρήγορα να μάθουν, να ΑΓΑΠΑΝΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ!

Η προτεραιότητα της πίστης

Μπορεί η πίστη πράγματι να κινεί βουνά, πρέπει όμως πρώτα να γνωρίζουμε και προς τα πού θα τα κινήσει, διότι σε μια τέτοια περίπτωση κανείς δεν μας εγγυάται πως τα βουνά δεν θα πέσουν επάνω μας να μας πλακώσουν!

Πόσες φορές στην ζωή μας δεν μας έχουν ζητήσει να προτάξουμε γενικά την Πίστη μας έναντι οποιουδήποτε εμποδίου, δυσκολίας, κακοτυχίας ασθένειας κλπ ; Πόσες φορές δεν μας έχουν εξιστορηθεί παραδείγματα ανθρώπων που πίστεψαν πως θα ξεπεράσουν τις ανυπέρβλητες δυσκολίες τους και τελικά τα κατάφεραν ;
Τα παραδείγματα με βάση άλλοτε την πίστη στον εαυτό μας και τις ικανότητες μας και άλλοτε τη θρησκευτική μας πίστη είναι άπειρα…

Πρώτα δεν τυχαίνει να πιστεύουμε πως θα συμβεί κάτι και μετά να έπεται αυτό που αναμένουμε, ή μήπως ισχύει το αντίστροφο;
Πρώτα π.χ. να πιστεύεις πως θα γιατρευτείς και μετά ο εγκέφαλος σου να μετατρέπει την πεποίθηση σου σε μια σειρά από χημικές εντολές μέσω των οποίων συνεργάζεται αρμονικά με το ανοσοποιητικό σου σύστημα και να εξισορροπεί μέσα σου την ενέργεια στα όργανα που πάσχουν, αφού πρώτα σε έχει οδηγήσει στο να κατανοήσεις το πρόβλημα και να κάνεις την σωστή διαβίωση και διατροφή.

Πρώτα να πιστεύεις στις διανοητικές και ψυχικές δυνάμεις σου και να καλλιεργείς την πεποίθηση αυτή μέσα από την επίγνωση των δυνατοτήτων σου και μετά να έρχεται η εφαρμογή τους και η επιτυχία στην επαγγελματική σου σταδιοδρομία.

Πρώτα να πιστεύεις στην φιλευσπλαχνία του Θεού –ανάλογα και σε τι Θεό πιστεύει ο καθένας- και μετά ο Θεός να συνεκτιμά τη δύναμη της πίστης σου και επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τουλάχιστον αυτήν τη διαδικασία πρεσβεύουν συνήθως όσοι θεωρούν τον εαυτόν τους άξιο ερμηνευτή των επιθυμιών του Θεού.
Κάπως έτσι πάντως δεν θα έπρεπε να είναι η λογική σειρά;

Πρώτα αντιλαμβάνομαι, αφομοιώνω και ενστερνίζομαι κάποιες ιδέες και μετά αναμένω η επιλογή μου αυτή να με οδηγήσει στη σωστή κατεύθυνση. Με πυξίδα τις ιδέες που πιστεύω, ακολουθώ άλλους ανθρώπους που δηλώνουν πως πρεσβεύουν τις ίδιες ιδέες και διαισθάνομαι πως έχουν τις ίδιες προθέσεις με εμένα έτσι ώστε με δεδομένο το «η ισχύς εν τη ενώσει», να σχηματίσω μαζί με άλλους μια πολιτική, θρησκευτική, συντεχνιακή ή άλλη ενότητα που θα επιφέρει το αποτέλεσμα που πιστεύω, έναντι άλλων ομάδων της κοινωνίας που δεν πιστεύουν τα ίδια…

Δεν είναι αυτή – με απλά λόγια – η σημερινή κοινή αντίληψη;

Ο καθένας είναι βέβαια ελεύθερος να έχει την δική του γνώμη επάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Πάντως, σύμφωνα με την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η ψυχολογία του όχλου διδάσκει πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν καν γνώμη. Δεν έχει καμία σημασία αν το πράγμα δεν θα έπρεπε να είναι έτσι.

Είναι βέβαια γεγονός πως κάποτε κάποτε «η πίστη μετακινεί βουνά» !

Συμβαίνει δηλαδή με μόνη κινητήριο δύναμη την πίστη να επιτυγχάνονται καταστάσεις που χωρίς αυτήν τα επιτευχθέντα θα έμοιαζαν με παραλογισμό και αποκυήματα φαντασίας.

Αυτό βεβαιώνει ο κάθε πιστός, αυτό δέχεται και ο γράφων ότι πολλάκις συμβαίνει.
Όμως, το ζητούμενο στην προκειμένη περίπτωση ΔΕΝ είναι ζητούμενο θέμα προς διερεύνηση αφορά την ορθή σειρά προτεραιότητας δύο συνειδησιακών καταστάσεων:

Η κατάσταση της Πίστης σε σχέση με την Γνώση.

Πρόβλημα λοιπόν αποτελεί η λανθασμένη προτεραιότητα που επιβάλλεται στη φυσική διαδοχή των συνειδησιακών καταστάσεων Γνώση και Πίστη που τελικά διαμορφώνουν την ορθή κρίση του κάθε ανθρώπου.

Η «λεπτομέρεια» αυτή ανατρέπει το όφελος που προσφέρει η Πίστη γενικώς και επιτρέπει την αισχρή εκμετάλλευση των ανθρώπων από τους επιτήδειους γνώστες και χειριστές της ψυχολογίας των μαζών.

Το γεγονός αυτό, το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά και οι κάθε λογής «μπροστάρηδες» : κομματικοί αρχηγοί, προπαγανδιστές, ‘δημοσιογράφοι’ – διαμορφωτές γνώμης, καθοδηγητές, λαοπλάνοι, προφήτες, δημαγωγοί κλπ. Με λίγα λόγια οι επαγγελματίες του ομαδικού χειρισμού της συνειδήσεως των μαζών.

Στόχος τους είναι να σε κάνουν Πρώτα να πιστέψεις οτιδήποτε σύνθημα και λογικό συλλογισμό (έως και παράλογο) σου εκτοξεύσουν έχοντας διαπλεκόμενες σχέσεις με τα ΜΜΕ και μετά να αποκομίζουν τα οφέλη που συνεπάγεται η τρομακτική δύναμη της Πίστης σου, όντας ενωμένη με αυτήν του διπλανού σου. Πρώτα θα διαλαλήσουν τις πιο ξεκάθαρες θέσεις για την υπεράσπιση των αδικημένων και αναξιοπαθών ή θα οικειοποιηθούν τον αγώνα τους ότι τάχα πασχίζουν για την προστασία των εργασιακών τους δικαιωμάτων.

Άλλοι αντίστοιχα πρώτα θα διαδώσουν τις πιο λατρευτικές για την πατρίδα ιδέες και τις
πλέον ανθρωπιστικές απόψεις για την κοινωνική ευημερία, (από την Χρυσή Αυγή ώς το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο καλύπτοντας όλο το φάσμα των ‘ιδεών’ στις διάφορες κομματικές παρατάξεις από τις περιγραφόμενες ως ‘Δεξιά’ μέχρι και ‘Αριστερά’… Ο ανάλογα με τις ιδεολογικές του καταβολές ψηφοφόρος θα υιοθετήσει το αντίστοιχο ιδεολογικό πολιτικό οργανισμό που του ταιριάζει.

Όταν επενδύεις αφελώς στην παραπλάνηση, τα λόγια δεν κοστίζουν απολύτως τίποτα, οσοδήποτε ανέφικτα και αν είναι τα λεγόμενα.

Επίσης, όσο πιο άψογο φαίνεται το κάθε ιδεολογικό μοντέλο τόσο πιο δύσκολο είναι για τον πολίτη να το αμφισβητήσει επί της αρχής. Το αμφισβητεί πολύ αργότερα όταν δει ότι αυτοί που του υπόσχονταν τον πρόδωσαν.

Άριστο παράδειγμα είναι αυτό του ταλαίπωρου Βασίλη Λεβέντη (σε συνέντευξή του στο ΑΡΤ TV της 14/1/2016) ο οποίος διηγήθηκε στους δημοσιογράφους πως πριν δημιουργήσει το κόμμα της ΕΝΩΣΗΣ ΚΕΝΤΡΩΩΝ, αφελώς εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ με ύψιστο στόχο να επιβληθεί συνταγματικώς η απλή αναλογική η οποία εμπεριείχετο στην διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη του λαοπλάνου Ανδρέα Παπανδρέου προς τον ελληνικό λαό.

Όταν λοιπόν είδε πως το κυβερνητικό πλέον ΠΑΣΟΚ τύρβαζε περί άλλων, συνάντησε προσωπικά τον Παπανδρέου και τον ρώτησε «πότε θα επιβάλλει την απλή αναλογική συνταγματικά και μόνιμα;» εισέπραξε την απάντηση: «Ξέρεις τώρα είμαστε κόμμα εξουσίας και δεν πρέπει να γίνει αυτό». Φυσικά μούντζωσε το ΠΑΣΟΚ με τη συνέπεια να τον περιγελά ο ελληνικός λαός μέχρι σήμερα.

Ανάλογα με το ιδεολογικό ή το κομματικό στρατόπεδο θα ακούσεις ακραία εξιδανικευμένες απόψεις που θα κυμαίνονται από την υπεράσπιση ενός εργασιακού παραδείσου μέσα από την ηρωική αυταπάρνηση της ατομικής ευημερίας προς όφελος της συνολικής, μέχρι «διθυραμβικές» «ελεγείες» προς τις ιδέες της Πατρίδας της Θρησκείας, της Ελευθερίας ή της Δικαιοσύνης. Φούμαρα από τα άθλια κομματικά επιτελεία και τους ακόμη αθλιότερους ηγέτες των κομμάτων.

Στόχος του κοινού νεoταξικoύ ‘σπόνσορα’ πίσω από τον συντονισμό των κομματικών ιδεολογιών και της κατευθυνόμενης προπαγάνδας ΔΕΝ είναι οι αφελείς δυστυχώς. (Αυτούς τους έχουν στο τσεπάκι τους οι κομματάρχες και τα κομματόσκυλα. Με ένα ρουσφέτι ο φτωχομπινές λαουτζίκος θα σε ψηφίζει μέχρι να του βγεί η ψυχή όχι από το στόμα αλλά από των κώλ….

Στόχος είναι οι όσον το δυνατόν ικανότεροι και ευφυέστεροι των πολιτών, με δεδομένο ότι οι καθ’ οιανδήποτε έννοια υστερούντες αυτών σε αντίληψη, είναι βέβαιο πως θα είναι ακόμη ευκολότερο να πεισθούν με την ίδια επιχειρηματολογία, από τους ευφυέστερους ή εμπειρότερους που έχουν ήδη ‘προσηλυτιστεί’, χωρίς την σπατάλη επί πλέον ενεργείας. Το πράγμα θα δουλεύει έτσι μόνο του αυτόματα.

Με αυτό το σκεπτικό οπωσδήποτε αληθεύει απόλυτα πως η πίστη από μόνη της δίνει τρομακτική δύναμη και ισχυρά οφέλη, τυφλώνει, φανατίζει, παθιάζει και στο τέλος είναι έτοιμη να ρίξει στη φωτιά τον υποταγμένο, τυφλό οπαδό. Καλλίτερο παράδειγμα από τους φανατικούς τζιχαντιστές νεαρούς του ISIL στον καιρό μας δεν υπάρχει. Δεν τους νοιάζει κι αν τα έντερά τους στολίσουν τα δένδρα της πλατείας μαζί με άλλους 50 και 100 νεκρούς αντίπαλους σαν πατήσουν τον πυροδότη στο διπλανό δημόσιο πάρκο.

Αν κάποιος επιτήδειος και ικανός επαγγελματίας σε αυτήν τη δύσκολη δουλειά βρει τρόπο να σε κάνει Πρώτα να πιστέψεις π.χ. πως ο κύλινδρος από μαλακό λευκό χαρτί που σου προσφέρει είναι τυλιγμένα χαρτονομίσματα των 100 ευρώ και ότι σου ανήκουν, τότε οπωσδήποτε θα έχει καταφέρει ένα διπλό όφελος:

Αφ’ ενός θα σε έχει κάνει να αισθάνεσαι πλούσιος και ασφαλής και αφ’ ετέρου θα έχει καρπωθεί άκοπα τον ιδρώτα σου ανταλλάσσοντας τον θαυμασμό και την εκτίμηση σου με ένα ευτελές υλικό.

Αν κάποιος θεοκρατικός ηγέτης σε κάνει πρώτα να πιστέψεις πως μόνο ο θάνατος στη μάχη για την πίστη θα σε οδηγήσει στον παράδεισο, θα έχει επίσης καταφέρει διπλό όφελος : Σε εσένα θα έχει δώσει την ελπίδα της αιώνιας ευτυχίας και τη δύναμη να ξεπεράσεις τον φόβο του θανάτου, ενώ ο ίδιος θα έχει κερδίσει έναν ακόμη ακαταμάχητο πολεμιστή που πρόσχαρα (και προς όφελος βέβαια του θεοκρατικού υποκινητή του) θα υπερασπιστή δια του θανάτου του τα «ιδανικά» και «συμφέροντα» των ομοϊδεατών του, πιστεύοντας βέβαια πως δρα για το προσωπικό του συμφέρον.

Οι διάφοροι κομματικοί χώροι –όντας ελεγχόμενοι– αποτελούν τις «μάνδρες» ανάμεσα στα όρια των οποίων μας έχουν επιτρέψει να κινούμεθα έτσι ώστε να διατηρούμε μία –απαραίτητη για την μεγιστοποίηση της παραγωγικότητας μας–, ψευδαίσθηση πολιτικής ελευθερίας.

Οι ιδεολογικές τους κατευθύνσεις και γενικά η λειτουργία τους, εκτός από το να μας χωρίζει και να διατηρεί διασπασμένη την δύναμη μας, χρησιμεύει και στο να χτίζονται κάποια «είδωλα» πίστης μέσα στο μυαλό μας.
Τα είδωλα αυτά –πολιτικά, θρησκευτικά, ιδεολογικά ή άλλα– λειτουργούν ως ιδανικά μοντέλα, περίπου όπως τα τοτέμ των πρωτόγονων φυλών. Είναι δομημένα με το πιο αστραφτερό και αψεγάδιαστο ιδεολογικό υλικό, έτσι ώστε κάθε απόπειρα προσβολής, παραμερισμού ή υποβάθμισης τους να ομοιάζει με καθαρή ιεροσυλία !
Είναι πασίγνωστο πως κάποιοι αποκομίζουν τεράστια οφέλη από την κάθε είδους προκατασκευασμένη μαζική Πίστη προς τα απρόσβλητα αυτά ιδεολογικά «τοτέμ».

Εμφανέστεροι είναι κυρίως αυτοί που απολαμβάνουν τιμές ως οι επίσημοι ερμηνευτές των «κρυφών» ή σύνθετων για τον πολύ κόσμο μηνυμάτων που περιέχουν, αλλά και ως οι αρμοδιότεροι διαχειριστές του τρόπου εφαρμογής των ιδεών που εισάγουν στη ζωή των «πιστών».

Αφανέστεροι βεβαίως αλλά και γενικώς πιο ωφελημένοι είναι όσοι διαχειρίζονται τις τεράστιες περιουσίες που δημιουργούνται και διακινούνται στο όνομα της κάθε Ομαδικής Πίστης. Βλέπε τον μακαρίτη Μπιν Λάντεν και τον τρόπο που διαχειρίστηκε την απέραντη περιουσία του στη Σαουδική Αραβία από την οποία καταγόταν για να εδραιώσει τον μηχανισμό της Αλ Κάϊντα.

Αυτοί που έχουν κριθεί κατάλληλοι (κυρίως από την Bildenberg, Trilateral, Masonism, CIA, την MIT και τη MOSAD) να χειρίζονται δημοσίως τέτοια «ιδανικά» μοντέλα πίστης, έχουν προφανώς επιλεγεί με ένα πολύ βασικό κριτήριο, χωρίς βέβαια αυτό να είναι και το μοναδικό :

Να μπορούν να κοιτούν κατάματα το πλήθος με το ασάλευτο βλέμμα και την αθωότητα πεντάχρονου παιδιού στα μάτια, (σαν τον Αλέξη Τσίπρα) να του μιλούν με θερμά και ενθαρρυντικά λόγια όπως η μάνα που αγκαλιάζει προστατευτικά το αδικημένο παιδί της, ενώ ταυτόχρονα να πράττουν εναντίον του έργα τόσο εγκληματικά που θα το οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια στον όλεθρο.

Αθώος σαν πεντάχρονο παιδί

Αθώος σαν πεντάχρονο παιδί

Τέτοιοι «βιρτουόζοι» του είδους, εξαγοράσθηκαν και τοποθετήθηκαν ως γνωστόν σε ρόλους πρωθυπουργών, πολιτικών αρχόντων και πάσης φύσεως διαχειριστών εξουσίας, με κριτήριο την ικανότητα τους στον χειρισμό των προτεραιοτήτων Γνώσης & Πίστης στη συνείδηση των μαζών.

Έφεραν μεθοδικά τη χώρα μας στο σημερινό της κατάντημα, εμπνέοντας στα πλήθη την μοναδική εμπιστοσύνη που συνήθως εμπνέει ο λόγος του πατέρα μέσα στην οικογένεια, ενώ την ίδια στιγμή την κατέστρεφαν, με την παγερότητα του εκτελεστή που κοιτάζει κατάματα το θύμα του και το πυροβολεί εν ψυχρώ χωρίς ίχνος συναισθήματος.

Αυτό λοιπόν που θα έπρεπε να ισχύει κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, είναι η προτεραιότητα της Γνώσης.

Η πολύ καλή γνώση ενισχύει καθοριστικά την πίστη, η μεγάλη πίστη ενισχύει την επιμονή και δημιουργεί την δύναμη που τελικά επιφέρει το αποτέλεσμα. Αρκεί η αρχική γνώση να έχει αποκτηθεί ως άμεση επίγνωση, με σωστούς αντικειμενικούς εκπαιδευτές και όχι ως συρραφή αλλοτρίων εξιστορήσεων, εντυπώσεων και ψευδαισθήσεων.

Εάν πρώτα πιστέψω πως είμαι ικανός να πετάξω, απλά και μόνο επειδή το πιστεύω απόλυτα και δοκιμάσω να πετάξω από την ταράτσα μου στο απέναντι κτίριο χωρίς να γνωρίζω τους νόμους της Φύσης –που είναι ταυτόχρονα για τους πιστούς και νόμοι του Θεού–, το μόνο που θα πετύχω είναι μια σύντομη αποχώρηση από τον μάταιο τούτο κόσμο.

Ίσως τελικά θα έπρεπε να εμβαθύνουμε περισσότερο στο γνωστό ερώτημα :

Γνωρίζω επειδή πιστεύω ή πιστεύω επειδή γνωρίζω;

Δεν μπορεί κανένας να μου ζητήσει να πιστέψω σε κάτι ή σε κάποιον που δεν γνωρίζω απλά επειδή δείχνει σεμνός, ιδεολόγος, ταπεινόφρων, καλοπροαίρετος, ευφυής, όμορφος και εν γένει ιδιαίτερα πειστικός.

Όχι επειδή ακούγονται αληθοφανή τα λόγια του και αθώο το παρουσιαστικό του.

Ακόμα περισσότερο όχι επειδή ακούγεται υπερασπιστικός προς τα συμφέροντα μου ο λόγος του. Ειδικά τότε είναι που απαιτείται ιδιαίτερα αυξημένη προσοχή και εγρήγορση!

Πρώτα λοιπόν οφείλω να γνωρίζω καλά τα έργα και το ποιόν των ανθρώπων που με παροτρύνουν προς οποιαδήποτε κατεύθυνση και μετά αποφασίζω εάν θα τους δείξω πίστη. Πρώτα γνωρίζω τους νόμους της Φύσης όσο καλύτερα μπορώ και μετά αποφασίζω αν αυτό που μου εξιστορείται είναι «υπερφυσικό», «θεόσταλτο», «μαγικό» ή είναι κάτι άλλο, που απλά χρησιμοποιείται ως «περιστασιακό ενισχυτικό πίστης».

Αν δεν είμαι σε θέση να κάνω τίποτα από όλα αυτά, τότε καλό είναι τουλάχιστον να γνωρίζω πως η οσοδήποτε υψηλού επιπέδου γνώση, εμπειρία, ευφυΐα ή επιστημοσύνη των ‘εκπροσώπων’ μας, καθόλου δεν εγγυάται την εντιμότητα τους, την ηθική τους ακεραιότητα, ούτε και προδιαγράφει αναγκαστικά οποιαδήποτε τάση προς αλτρουισμό, κοινωνική ευαισθησία ή φιλανθρωπία.

Δεν υπήρξε ποτέ κανένας επιτυχημένος λαοπλάνος που να μην φαινόταν και να μην ακουγόταν ιδιαίτερα πειστικός και αληθοφανής. Π.χ. Ανδρέας Παπανδρέου το πλέον εντυπωσιακό παράδειγμα, εντυπωσιακότερο και από τον πατέρα του τον Γέρο της Δημοκρατίας.

Εν τέλει, μπορεί η πίστη πράγματι να κινεί βουνά, πρέπει όμως πρώτα να γνωρίζουμε και προς τα πού θα τα κινήσει, διότι σε μια τέτοια περίπτωση κανείς δεν μας εγγυάται πως τα βουνά δεν θα πέσουν επάνω μας !

Ένας μέρος των όσων αναρτήσαμε γράφτηκε από τον Κ. Σ. Αναρτήθηκε από Αιθεροβάμων Ετικέτες ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΙΣ, ΕΡΕΥΝΑ, ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ, ΧΡΗΣΙΜΑ-ΒΟΗΘΕΙΑ

Τα πιο πάνω κύρια μέρη αποτελούν δημισίευση του Κ.Σ. στο

http://olixnos.blogspot.gr/2015/12/blog-post_11.html#more

Συμπέρασμα: Χωρίς την αξιοποίηση της δύναμης της ΠΙΣΤΗΣ της θρησκευτικής εννοούμε, σαν κίνητρο, σαν τρόπο ενεργειακής φόρτισης και ιδανικό δεν είναι δυνατή καμιά ανατροπή ούτε στον κοινωνικό τομέα ούτε στον προσωπικό. Ας μην ξεχνάμε αυτό που έλεγαν οι ήρωες του εικοσιένα και ύψωσαν τη σημαία της επανάστασης «για την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία» κι επετυχαν το θαύμα με λιανοντούφεκα και ελάχιστες δυνάμεις (άτακτους αρματωλούς) απέναντι σε έναν πάνοπλο Τούρκο να απελευθερωθούν.

Πολλά σχόλια κι αναφορές οφείλονται στη δική μας γραφή.

 

 

Τραγωδία και Κάθαρση στο ελληνικό προτεκτοράτο. O Νόμος της Ηθικής– Το πρόβλημα του καλού και του κακού. Μέρος 5ο.

 

Posted on 13 Ιανουαρίου 2016 by evansgrp

Για να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος τον κατακλυσμό της κατάρρευσης, της παρακμής και του παντοιότροπου εκφυλισμού της μοιραίας αυτής περιόδου όπου ζούμε, χρειάζεται να έχει ξεκαθαρίσει μέσα του τη σχέση με το ηθικά σωστό και το ηθικά λάθος.

Ένα τραγικό ερώτημα που τίθεται στον σύγχρονο Έλληνα Ορθόδοξο και κατά δεύτερο σκοπό στον Ευρωπαίο που έχει καθολική ή προτεσταντική κουλτούρα, έστω κι έναν επίμεμπτο ευσεβισμό και τυπολατρεία, είναι:

Μπορείς να αμυνθείς ένοπλα σ” αυτούς που καταστρατηγούν τους νόμους, το Σύνταγμα της χώρας, που νομοθετούν στην Βουλή τον αναπόφευκτο θάνατο του λαού και με κυβερνήσεις που υποκλέπτουν την εξουσία με απάτες και παράνομους τρόπους, όπως το bonus των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, παίρνουν με το έτσι θέλω το δικαίωμα να εκτελούν τις αποφάσεις που επιβάλλουν στους λαούς αιμοσταγή τοκογλυφικά όρνια οι γνωστοί γύπες;

Δικαιολογείται ηθικά το ανοργάνωτο, εξοργισμένο πλήθος, να στασιάσει ενάντια στην εξουσία και να οδηγήσει τον τόπο σε ένα μακροχρόνιο εμφύλιο σπαραγμό που προφανώς θα κατασταλεί από την οργανωμένη, καλά εξοπλισμένη «τυπική εξουσία» η οποία θα έχει χίλιες δυο δικαιολογίες να προβάλλει για τα εγκλήματά της και χίλια δυο επιχειρήματα για να καταγγείλλει τα αποτρόπαια εγκλήματα των αντιπάλων στασιαστών;

Τα έχουμε ζήσει στον ελληνικό και στον ισπανικό εμφύλιο. Και που κατέληξε όλη αυτή η αιματοχυσία και οι παράπλευρες απώλειες, οι εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί; Σε σκληρότερες και τυραννικότερες κυβερνήσεις και σε ατέλειωτους εμφύλιους μεταξύ αντιμαχόμενων ομάδων, βλέπε Αίγυπτο, Λιβύη, Ιράκ κ.α.

Άλλο ερώτημα· αναγνωρίζεται ηθικά το δικαίωμα των Ελλήνων πολιτών να αντιμετωπίσουν ένοπλα τους Τζιχαντιστές όταν θα εισβάλλουν με τα όπλα στα σπίτια τους και θα σφάζουν Ορθόδοξους Χριστιανούς Έλληνες και θα βιάζουν γυναικόπαιδα και θα απαλλοτριώνουν με το έτσι θέλω τις περιουσίες τους, ενώ το διαλυμένο κράτος μας ακόμη και με την βοήθεια της Frontex δεν θα είναι σε θέση, όπως ήδη συμβαίνει, να προστατεύσει τους πολίτες του;

Κάτι τέτοιο βλέπουμε να ισχύει σήμερα με τις ευλογίες τον Αμερικανών και των Ευρωπαίων που δεν «πάνε τον Μπασίρ Άσαντ» στη Συρία. Οι αποκεφαλισμοί Σύρων χριστιανών, μοναχών αλλά και συντηρητικών μουσουλμάνων από τον ISIS δεν έχουν τέλος.

Τέλος υπάρχει ηθικό ακαταλόγιστο με βάση την πατερική διδασκαλία που να επιτρέπει στον Ορθόδοξο Έλληνα να προβεί σε αφαίρεση ανθρώπινης ζωής φονεύοντας είτε Έλληνα είτε αλλοδαπό, ο οποίος καταχράται του δικαιώματος της ασυλίας μέσα στο ίδιο του το σπίτι κι εκδηλώνει εχθρικές μέχρι φονικές διαθέσεις ενάντια στον ιδιοκτήτη του και την οικογένειά του;

Επιβάλλεται να αμυνθεί ένας πιστός Χριστιανός ένοπλα είτε με την εξουσιοδότηση της ελληνικής κυβέρνησης αν τον καλέσει σε προσκλητήριο τον ελληνικό λαό να προβεί σε ένοπλη αντίσταση, εφόσον ήδη ο στρατός έχει σχεδόν αποδιοργανωθεί ένεκα της οικονομικής κρίσης, είτε (το και πιθανότερο) επειδή έχει υποταχθεί στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, καθώς και διότι τον έχει αφήσει (όπως ήδη συμβαίνει) στην τύχη του, αδιαφορώντας αν οι πολίτες της χώρας αυτής πεθαίνουν από την πείνα, την κακή ιατρική περίθαλψη, την έλλειψη φαρμάκων, αναλώσιμου υλικού, αν είναι απροστάτευτοι από ληστές, δολοφόνους, κλέφτες, και οικονομικά έχουν φτάσει στα όρια της απόλυτης φτώχιας κι εξαθλίωσης;

Για να απαντηθούν όλα τα πιο πάνω ερωτήματα καλόν είναι να δούμε την άποψη ενός σύγχρονου πατέρα της εκκλησίας, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Περγάμου κ.κ. Ιωάννη Ζηζιούλα:

Παλεύοντας το καλό και το κακό μέσα κι έξω σου. Στα χέρια σου είναι να επιλέξεις το ευ ζειν που σημαίνει ελεύθερος αλλά σταυρωμένος, οδύνη και πόνο ή απλώς το ζειν. Να ζεις υποταγμένος, στο μη είναι, επιλέγοντας την αυτοκτονία της συνειδητής ύπαρξης, να σέρνεσαι σαν υποταγμένο ζόμπι απλώς για να υπάρχεις, δούλος του κατεστημένου και της αμαρτίας μέσα κι έξω.

Δοκίμιο στην Ηθικη του Ντοστογιέφσκι. Το πρόβλημα του καλού και του κακού

Η έννοια της Ηθικής στηρίζεται στη διάκριση μεταξύ καλού και κακού ήδη από την εποχή του Σωκράτη, που θεωρείται ιδρυτής της. «Όπως ορίζεται σε όλα τα σύγχρονα λεξικά, «η γενική μελέτη του καλού και η γενική μελέτη της ορθής πράξεως αποτελούν το κύριο έργο της ηθικής» (The Cambridge Dictionary of Philosophy, 1955, σ. 244). Χωρίς τη διάκριση καλού και κακού η έννοια της ηθικής καταρρέει.

Η διάκριση αυτή παίρνει συνήθως δύο μορφές. Η μία είναι ο χαρακτηρισμός των πράξεων ή των αισθημάτων, κινήτρων, διαθέσεων κ.λπ. ως καλών ή κακών. Εάν κάποιος αγαπά, έμπρακτα ή στις διαθέσεις ή προθέσεις του, πρόκειται για κάτι «καλό» -σύμφωνα με την κρατούσα ηθική πάντοτε- ενώ εάν μισεί πρόκειται για κάτι «κακό».

Έτσι προκύπτουν οι γενικές αρχές της ηθικής, ανάλογα πάντοτε με τις πολιτισμικές, θρησκευτικές, φιλοσοφικές κ,λπ. Προϋποθέσεις κάθε εποχής και κάθε κοινωνίας…

Η άλλη μορφή, που παίρνει η διάκριση καλού και κακού, είναι ο χαρακτηρισμός των προσώπων ως καλών ή κακών. Στην αγγλοσαξονική ηθική των νεωτέρων χρόνων, η οποία επέδρασε και στη νοοτροπία και τον πολιτισμό και των δικών μας κοινωνιών, αυτή η μορφή διακρίσεως μεταξύ καλών και κακών ανθρώπων οδήγησε στην εμφάνιση της έννοιας του χαρακτήρος. Ο «χαρακτήρας» (character) είναι το υποκείμενο επάνω στο οποίο είναι «χαραγμένες» ορισμένες ηθικές ιδιότητες, καλές ή κακές, δηλαδή το υποκείμενο της ηθικής. Η έννοια του χαρακτήρος εφαρμόζεται ιδιαίτερα στην τέχνη, και μάλιστα στη λογοτεχνία, το μυθιστόρημα, το θέατρο κ.λπ. (λέμε, π. χ., «οι χαρακτήρες» για τους ήρωες ενός λογοτεχνικού έργου).

Τόσο στο επίπεδο των γενικών αρχών της ηθικής όσο και σε εκείνο των χαρακτήρων, ο Ντοστογιέφσκι αρνείται επίμονα τη διάκριση μεταξύ «καλού» και «κακού», δηλαδή αρνείται την ίδια τη βάση της ηθικής.

Στο επίπεδο των γενικών αρχών ο Ντοστογιέφσκι θεωρεί την αγάπη ως την ύψιστη ηθική αξία: «Το κυριότερο πράγμα είναι να αγαπάς τους άλλους σαν τον εαυτό σου, αυτό είναι το παν, τίποτε άλλο δεν χρειάζεται», έγραφε κάποτε. Κι όμως είναι αδύνατο να τη διαχωρίσει από το μίσος. Γράφει χαρακτηριστικά στο Υπόγειο, ένα από τα πρώιμα και συγκλονιστικά του έργα: «Επήγα τόσο μακριά ώστε να φθάσω στο βέβαιο συμπέρασμα πως κυριολεκτικά η αγάπη συνίσταται στο παράξενο δικαίωμα να τυραννάς εκείνον που αγαπάς. Στα ονειροπολήματά μου κάτω στο υπόγειο φανταζόμουν τον έρωτα σαν μια πάλη που αρχίζει από το μίσος και καταλήγει στην ηθική υποταγή». Γι’ αυτό, το παράξενο συμπέρασμα είναι για τον Ντοστογιέφσκι η καταπληκτική αλήθεια που την διατυπώνει με το παράπονο: «Στο μίσος μου για τους ανθρώπους της γης μας υπάρχει πάντοτε μια νοσταλγική αγωνία: γιατί να μην μπορώ να τους μισώ χωρίς να τους αγαπώ;… Και στην αγάπη μου γι” αυτούς μέσα ήταν μια νοσταλγική θλίψη: γιατί να μην μπορώ να τους αγαπώ χωρίς να τους μισώ;».

Τα λόγια αυτά έρχονται σαν οδοστρωτήρας να γκρεμίσουν κάθε σαφή διάκριση μεταξύ καλού και κακού, ακόμη και στο επίπεδο της πιο μεγάλης ηθικής αξίας, που είναι και για τον ίδιο τον Ντοστογιέφσκι η αγάπη. Τι να πει κανείς πλέον για τις άλλες ηθικές άξιες, που είναι σχετικές και μεταβάλλονται από εποχή σε εποχή; Το καλό και το κακό δεν αποσυνδέονται, δεν χωρίζουν, με τίποτε.

Αυτό ισχύει για τον Ντοστογιέφσκι όχι μόνο στο επίπεδο των ηθικών αξιών, αλλά και των προσώπων. Όλοι οι ήρωες του Ντοστογιέφσκι είναι συγχρόνως καλοί και κακοί. Η έννοια του ηθικού «χαρακτήρος» είναι στον Ντοστογιέφσκι ανύπαρκτη. Δεν έχομε παρά να σταθούμε στο πιο σημαντικό και εκτενές έργο του, τους Αδελφούς Καραμάζοβ, που περικλείει μια μεγάλη ποικιλία χαρακτήρων από όλα τα κοινωνικά στρώματα και τους ψυχολογικούς τύπους: από το γέρο παραλυμένο πατέρα Καραμάζοβ ως τον ασκητικό γιο του Αλιόσα, τον άλλο γιο Ιβάν τον εγκεφαλικό άθεο ως τον μοναχό Ζωσιμά, τη μαζοχίστρια Λιζαβέτα ως την σαρκική Γκρούσενκα. Αφορμή για να ξετυλιχθεί το έργο είναι οι παράξενες συνθήκες της δολοφονίας του γερο-Καραμάζοβ, που αποδεικνύει ότι ηθικά ένοχοι είναι σχεδόν όλοι οι γιοι του, όχι μόνο ο πραγματικός δολοφόνος, αλλά και εκείνοι, που, ενώ είναι de facto αθώοι, έχουν αφήσει την καρδιά τους να αναπτύξει εγκληματικές προθέσεις. Στο έργο αυτό σχεδόν κάθε κύριο πρόσωπο διαπράττει κάποιο έγκλημα, αν όχι στην πράξη, πάντως στη σκέψη. Ακόμα και ο Αλιόσα δεν είναι άμοιρος ενοχής, αφού δεν κατάφερε να αποτρέψει ή να προλάβει το έγκλημα. Για τον Ντοστογιέφσκι το πρόβλημα δεν είναι ηθικό, αλλά βαθύτατα υπαρξιακό. Ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, είναι ένα μείγμα πανουργίας και απλότητας, αγνότητας και φιληδονίας, καλοσύνης και κακότητας. Ο Ντιμίτρι λέει: «Ήμουν ένας παλιάνθρωπος, κι όμως αγαπούσα τον Θεό… Το καλό και το κακό βρίσκονται σε μια τερατώδη συνύπαρξη μέσα στον άνθρωπο». Ο Μέγας Ιεροεξεταστής εντυπωσιάζεται από αυτή την αντιφατικότητα των ανθρώπων: διεφθαρμένοι άνθρωποι είναι συχνά καλοσυνάτοι, εγκληματίες είναι τρυφεροί και αισθηματικοί, πουριτανοί και ηθικιστές είναι σκληροί και άσπλαχνοι, όλοι είναι εξίσου ικανοί για το κακό και για το καλό.

Η διαπίστωση αυτή, ότι δηλαδή κάθε άνθρωπος είναι κακός συγχρόνως και καλός, καταργεί την Ηθική και εμφανίζει τον Ντοστογιέφσκι ως μηδενιστή: αυτή είναι η ανθρώπινη φύση, δεν θεραπεύεται με τίποτε, το κακό διαποτίζει το καλό, το μη είναι διατρέχει την ύπαρξη. Έτσι ο Νίτσε θα βρει στο πρόσωπο του Ντοστογιέφσκι τον μεγάλο του δάσκαλο, τον Προφήτη του μηδενισμού του.

Αλλά εδώ πρέπει να σταθούμε με προσοχή. Είναι ο Ντοστογιέφσκι πράγματι μηδενιστής; Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα της αντί-ηθικιστής ανθρωπολογίας του;
Η πρώτη σημαντική παρατήρηση είναι ότι ο Ντοστογιέφσκι καταρρίπτοντας την ηθική, που διακρίνει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς, κλονίζει την υπεροψία του ουμανισμού, ο οποίος πιστεύει ότι με την ηθική μπορεί να εξαλείψει το κακό από τον κόσμο.

Με τον τρόπο αυτόν ο Ντοστογιέφσκι θεολογεί πατερικά: η σωτηρία του ανθρώπου δεν μπορεί να προέλθει από τον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά μόνον από τον Θεό.

Δεύτερον, αναγνωρίζοντας σε κάθε άνθρωπο τη συνύπαρξη του καλού με το κακό, ο Ντοστογιέφσκι καλεί όλους να αποφεύγουν την κατάκριση των άλλων ανθρώπων και να επικεντρώνουν το ενδιαφέρον και τη φροντίδα τους στις δικές τους αμαρτίες. Έτσι αποκτούν συγχρόνως τη μετάνοια και την αγάπη. Ο Ντοστογιέφσκι κινείται έτσι στο πνεύμα του ευαγγελίου αλλά και των νηπτικών πατέρων («δος μοι, Κύριε, το οράν τα εμού πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου» ευχή Αγίου Εφραίμ).

Τρίτον, και σπουδαιότερο, το μείγμα καλού και κακού, που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη φύση, δεν οδηγεί απαραίτητα στον μηδενισμό. Είναι αποκαλυπτικά όσα περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι για τον ήρωα του έργου του «Το όνειρο ενός Γελοίου ανθρώπου». Εκεί ο ήρωας του έργου, διαπιστώνοντας ότι όλα στη ζωή του ανθρώπου είναι μείγμα αντιθέσεων (καλού κακού, λογικού παραλόγου κ.λπ. ), πληγώνεται βαθιά και κλονίζεται η πίστη του στην ίδια την ύπαρξη: «Έξαφνα νιώθω», λέει, «πως μου ήταν αδιάφορο αν ο κόσμος υπήρχε, ή αν ποτέ δεν υπήρξε τίποτε, άρχισα να αισθάνομαι με όλο μου το είναι πως δεν υπήρχε τίποτε. Στην αρχή νόμισα πως πολλά πράγματα είχαν υπάρξει στο παρελθόν, αλλά μετά κατάλαβα πως ούτε και στο παρελθόν δεν υπήρξε ποτέ τίποτα, μα πως μόνο μου είχε φανεί πως υπήρχε, για κάποιο λόγο. Σιγά – σιγά κατάλαβα πως ούτε και στο μέλλον θα υπάρχει τίποτα».

Αυτός ο μηδενισμός δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην αυτοκτονία. Ο ήρωας του έργου αποφασίζει πράγματι να σκοτωθεί. Αλλά, εκεί που πήγαινε να πραγματοποιήσει το σχέδιο του, ένα κοριτσάκι τρεμάμενο και τρομαγμένο, που για κάποια αιτία βρισκόταν σε απόγνωση, του ζήτησε βοήθεια, και ο «γελοίος άνθρωπος» αλλάζει σχέδιο. Αυτό που τον κάνει να βρει νόημα στην παράλογη, κατά τα άλλα, ύπαρξη είναι η συνάντηση του Άλλου. Ο Άλλος είναι αυτός που δίνει την υπέρβαση του μηδενισμού. Ο Ντοστογιέφσκι μας φέρνει στο χείλος του γκρεμού, αλλά δεν μας αφήνει στο κενό. Αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι η ύπαρξη του Άλλου.

Αυτή η ύπαρξη του Άλλου, που δίνει νόημα στην ύπαρξη, δεν είναι ούτε οι αρετές ούτε οι κακίες του Άλλου, δηλαδή η ηθική -είναι αυτή και μόνο η ύπαρξή του. Ηθικά, ο Άλλος είναι ένα παράλογο, ένα μείγμα αντιθέσεων καλού και κακού. Θα ήταν γελοίο να τον προσεγγίσουμε ως ηθική υπόσταση. Μόνον η ύπαρξή του, γυμνή από κάθε ηθική ιδιότητα, δίνει νόημα και στη δική μας ύπαρξη. Αν αξίζει να υπάρχουμε, να μην αυτοκτονήσουμε, να μη γελοιοποιηθούμε, είναι γιατί υπάρχει ο Άλλος.

Αλλά για τον Ντοστογιέφσκι ο Άλλος, όπως εμφανίζεται στο Όνειρο ενός Γελοίου, δεν είναι απλώς μια υπόσταση, ένα ον. Είναι μια ύπαρξη που υποφέρει. Αυτό είναι το ιδιάζον χαρακτηριστικό του ντοστογιεφσκικού υπαρξισμού. Η υπέρβαση του μηδενισμού, αυτό που δίνει νόημα στην ύπαρξή μας, είναι για τον Ντοστογιέφσκι η αποδοχή της οδύνης. Για τον Ντοστογιέφσκι υπάρχει μία και μόνη επιλογή αντί της αυτοκτονίας για τον άνθρωπο. Την εκφράζει ο Ιβάν Καραμάζοβ με το δίλημμα: ή τον σταυρό ή την αγχόνη. «Αύριο», λέει, «το σταυρό μα όχι το ικρίωμα. Όχι, δεν θα κρεμαστώ. Δεν θα μπορούσα ποτέ να αυτοκτονήσω». Και όπως λέει ο διάβολος στον Ιβάν, «οι άνθρωποι υποφέρουν, αλλά ζουν, ζουν μια ζωή πραγματική, όχι φανταστική, γιατί το να υποφέρεις είναι ζωή».

Για τον Ντοστογιέφσκι η οδύνη και το πάθος έχουν μεταφυσικό περιεχόμενο, υπάρχει μια «μεταφυσική της οδύνης». Ο Ρασκόλνικοβ στο Έγκλημα και Τιμωρία γονατίζει μπροστά στη Σόνια και της φιλάει τα πόδια λέγοντας: «Γονάτισα όχι μπροστά σου, αλλά μπροστά σε όλη την ανθρωπότητα που υποφέρει». Και ο Ζωσιμάς εξηγεί το ότι γονάτισε μπροστά στον Ντιμίτρι Καραμάζοβ με τα λόγια: «γονάτισα χθες μπροστά στα όσα πρόκειται να υποφέρει (ο Ντιμίτρι)».

Αυτή η «μεταφυσική της οδύνης» δημιουργεί ένα ερώτημα: μήπως τελικά για τον Ντοστογιέφσκι ο Σταυρός είναι το έσχατο, το ύψιστο αγαθό; Μήπως έχομε μια «ηθική του Σταυρού», στην οποία η οδύνη εσχατολογοποιείται, γίνεται η ίδια μέρος της Βασιλείας του Θεού η ακόμα και της ίδιας της ζωής της Αγίας Τριάδος, κάτι σαν τον «Πάσχοντα Θεό» του Moltmann; Μια τέτοια τάση φαίνεται να υπάρχει στη ρωσική παράδοση και να είναι ίσως μέρος της ίδιας της ρωσικής ψυχής. Το βλέπομε αυτό στη θεολογική σκέψη του Μπουλγκάκοβ ή ακόμα και του μακαριστού Γέροντα Σωφρονίου του Essex. Είναι άραγε αυτό αληθινό και για τον Ντοστογιέφσκι;

Άλλοι, βαθύτεροι γνώστες του Ντοστογιέφσκι, θα πρέπει να απαντήσουν στο ερώτημα αυτό. Προσωπικά, έχω τη γνώμη ότι, ενώ ο Σταυρός και η οδύνη είναι για τον Ντοστογιέφσκι η μόνη, αληθινή και αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη, το μόνο αντίδοτο στη γελοιότητα της ηθικής που αγνοεί το παράλογο της συνύπαρξης μέσα στον ίδιο άνθρωπο του καλού και του κακού, εντούτοις δεν είναι για τον Ρώσο συγγραφέα το έσχατο μεταφυσικό αγαθό. Το έσχατο μεταφυσικό αγαθό είναι γι’ αυτόν η υπέρβαση της οδύνης, όχι η οδύνη καθαυτή. Ο Σταυρός είναι η μόνη αληθινή πραγματικότητα στην ύπαρξη, αλλά όχι και η έσχατη.

Στο τέλος του τμήματος που επιγράφεται: «Οι δοκιμασίες μιας ψυχής» στους αδελφούς Καραμάζοβ, ο Ντιμίτρι βλέπει ένα τρομερό όνειρο. Στα κατάλοιπα ενός καμένου χωριού μια χωρική γυναίκα προσπαθεί να ξεφύγει και να σωθεί, και δίπλα της ένα βρέφος που υποφέρει από την πείνα προσπαθεί να θηλάσει από το ξερό στήθος της μητέρας του. Τότε ο Ντιμίτρι, γράφει ο Ντοστογιέφσκι, «αισθάνθηκε ένα αίσθημα οίκτου, που ποτέ άλλοτε δεν το είχε νιώσει, να ανεβαίνει στην καρδιά του, να θέλει να κλάψει, να κάνει κάτι για όλους αυτούς, έτσι ώστε το βρέφος να μην κλαίει πια, η μαύρη και κάτισχνη μάνα του να μη δακρύζει, να μην υπάρχουν πια απ” εδώ και πέρα δάκρυα». Έτσι ο Ντοστογιέφσκι οραματίζεται το έσχατο αγαθό πέρα από την οδύνη. Ο Σταυρός πρέπει να ξεπεραστεί από την ανάσταση. Δεν έχει θέση στη Βασιλεία τού Θεού ο πόνος. Η αγάπη αγκαλιάζει την οδύνη, όχι για να της δώσει μεταφυσικό περιεχόμενο, αλλά για να τη μετατρέψει σε χαρά.

Ο Ντοστογιέφσκι δεν το λέγει, αλλά το υπονοεί: η Θεία ευχαριστία είναι πρόγευση της χαράς, όχι της λύπης -ούτε καν της χαρμολύπης.

Είπαμε ότι οι ήρωες τού Ντοστογιέφσκι είναι μείγμα καλού και κακού και ότι μάταια θα αναζητούσαμε ανάμεσά τους τον ηθικά τέλειο. Η οδύνη είναι η μόνη αλήθεια που με την αποδοχή της, ιδιαίτερα στο πρόσωπο τού Άλλου, υπερβαίνομε το μηδενισμό και καταλαβαίνομε ότι αξίζει να υπάρχομε. Άλλα πέρα από όλα αυτά, εκείνο που δίνει νόημα στην ύπαρξη είναι η ανάσταση.

«Ώστε στ” αλήθεια λέει η θρησκεία πως όλοι μας θα σηκωθούμε από τους νεκρούς και θα ξαναζήσουμε και θα ξαναδούμε πάλι ο ένας τον άλλο;»
Το δίχως άλλο θ” αναστηθούμε… Και χαρούμενα, εύθυμα θα διηγηθούμε ο ένας στον άλλο όσα γίνανε… Απάντησε ο Αλιόσα.
— Αχ πόσο όμορφα θα είναι τότε, ξέφυγε του Κόλια.
— Και τώρα λοιπόν ας τελειώσουμε τους λόγους κι ας πάμε στο τραπέζι της παρηγοριάς… Να μας τώρα που πηγαίνουμε χέρι με χέρι».

Η ανάσταση, το τραπέζι της ευχαριστίας, η κοινωνία της αγάπης -να το ύψιστο αγαθό για τον Ντοστογιέφσκι. Αυτό είναι το αποκορύφωμα τού τελευταίου, τού πιο μεγάλου έργου του. Ίσως αν ζούσε περισσότερο, να μας περιέγραφε τη Βασιλεία με την ίδια γλαφυρότητα που μας περιέγραψε το Σταυρό στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Το πρόβλημα της ελευθερίας

Αν το καλό και το κακό αποτελούν ένα μείγμα στην ανθρώπινη ύπαρξη, αυτό οφείλεται σε έναν και μόνο λόγο, κατά τον Ντοστογιέφσκι: στο ότι η πιο μεγάλη δύναμη που κυβερνά και κατευθύνει την ανθρώπινη ύπαρξη είναι η ελευθερία. «Πώς, λοιπόν, φαντάστηκαν», ρωτάει ο ήρωας του Υπογείου, «όλοι αυτοί οι σοφοί ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη από μια λογική και τίμια θέληση; Και πώς τους κάπνισε να βρουν ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη να ποθεί κατά τρόπο λογικό και ωφέλιμο; Ο άνθρωπος μόνο ένα πράγμα έχει ανάγκη: να είναι η θέλησή του εντελώς ανεξάρτητη, όσο κι αν του στοιχίζει αυτή του η ανεξαρτησία, όσες κι αν είναι οι κακές συνέπειες που συνεπάγεται αυτό».

Ο Ντοστογιέφσκι συνδέει αυτή τη δίψα του ανθρώπου για την ελευθερία άμεσα με το πρόβλημα της ηθικής. Λέγει και πάλι ο ήρωας του Υπογείου: «Νομίζω ότι ο καλύτερος ορισμός του ανθρώπου είναι ο ακόλουθος: ον δίποδο και αχάριστο. Μα αυτό δεν είναι όλο. Δεν είναι αυτό το μεγαλύτερό του ελάττωμα. Το μεγαλύτερο του ελάττωμα είναι η επίμονη ανηθικότητά του. Επίμονη από τότε που έγινε ο κατακλυσμός ως την εποχή μας. Η ανηθικότητα, και επομένως ο παραλογισμός: γιατί ξέρουμε χρόνια και χρόνια τώρα ότι ο παραλογισμός γεννιέται μονάχα από την ανηθικότητα. Ρίξτε μια ματιά στην ιστορία… Ένα μόνο πράγμα δεν μπορείτε να πείτε: ότι κυβερνά τον άνθρωπο η λογική… Και να τι συναντά κανείς κάθε φορά: παρουσιάζονται στον κόσμο άνθρωποι πολύ ηθικοί, φρόνιμοι, σοφοί και φιλάνθρωποι, που θέτουν σαν σκοπό της ζωής τους να γίνουν, αν μπορούν, φρόνιμοι και ηθικοί. Θα λεγες πως θέλουν να χρησιμέψουν σαν παράδειγμα στο γείτονά τους και να του αποδείξουν ότι μπορεί πραγματικά να ζήσουμε σαν άνθρωποι ηθικοί και φρόνιμοι. Μα τι γίνεται κατόπιν; Είναι γεγονός αποδεδειγμένο ότι, αργά η γρήγορα, πολλοί από τους φιλάνθρωπους αυτούς στο τέλος της ζωής τους διαψεύδουν τους εαυτούς τους και αφήνουν πίσω τους υλικό για ανέκδοτα, πολύ επιλήψιμα καμιά φορά». Για τον Ντοστογιέφσκι λογική και ηθική είναι αλληλένδετα, και τα δυο μαζί συγκρούονται με την ελευθερία: «Αχ, κύριοι», ρωτάει ο ήρωας του Υπογείου, «ποια θέληση, λοιπόν, θα έχω, όταν τα πάντα θα είναι ένας πίνακας μονάχα, αριθμητική και δύο και δύο κάνουν τέσσερα; Είτε, λοιπόν, το θέλω είτε όχι, «δύο και δύο κάνουν τέσσερα» Είναι θέληση αυτό;».

Για τον Ντοστογιέφσκι η υποταγή της ελευθερίας στη λογική και την ηθική, όχι μόνο είναι αδύνατη αλλά και ανωφελής και επιζήμια για τον άνθρωπο. «Το δύο και δύο κάνουν τέσσερα, αυτό δεν είναι πια η ζωή, είναι η αρχή του θανάτου», λέει ο ήρωας του Υπογείου. Η ελευθερία είναι για τον Ντοστογιέφσκι αυτό που διακρίνει τον άνθρωπο από τα ζώα. «Τα μυρμήγκια έχουν ένα οικοδόμημα καταπληκτικό στο είδος του: τη μυρμηγκοφωλιά. Τα αξιοσέβαστα μυρμήγκια άρχισαν από τη μυρμηγκοφωλιά και θα τελειώσουν ασφαλώς εκεί, πράγμα που τους περιποιεί μεγάλη τιμή για την επιμονή τους και το θετικό τους πνεύμα. Ο άνθρωπος όμως… Όπως ο παίκτης του σκακιού αγαπά μόνο το παίξιμο και όχι το σκοπό του παιχνιδιού… Ενδιαφέρεται μόνο για την ίδια τη ζωή και όχι για το σκοπό της».

Εδώ αξίζει να σταθούμε λίγο, γιατί τα παραπάνω λόγια μας αποκαλύπτουν κάτι σημαντικό: τη διαφορά μεταξύ οντολογίας και ηθικής Αν τη λέξη ζωή την αντικαταστήσουμε με εκείνη του είναι, της ύπαρξης, τότε το να ενδιαφέρεται κανείς για το είναι, και όχι για το σκοπό του είναι, ισοδυναμεί με το να θεωρεί το είναι ως το ύψιστο και έσχατο αγαθό, και όχι ως μέσο για κάποιον ηθικό σκοπό. Αν τοποθετήσουμε το θέμα αυτό στα πλαίσια της θεολογίας, το καίριο ερώτημα του σκοπού της θείας ενανθρωπήσεως είναι αν ο Χριστός ήλθε για να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, ηθικούς κ,τ. λ. ή για να μας κάνει να υπάρχουμε. Όλη η δυτική παράδοση βλέπει την

Ενανθρώπηση ως τρόπο ηθικής τελειώσεως του ανθρώπου, ενώ οι Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας εστιάζουν τον σκοπό της ενανθρωπήσεως στην υπέρβαση του θανάτου ως απειλής για το είναι του ανθρώπου (Αθανάσιος). Η ελευθερία για τον Ντοστογιέφσκι είναι οντολογικό και όχι ηθικό ζήτημα: ο άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται για το πώς θα χρησιμοποιήσει την ύπαρξή του ή πώς θα τη βελτιώσει, αλλά γι’ αυτή την ίδια την ύπαρξή του. Γι’ αυτό, όπως στην περίπτωση του Κυρίλοβ στους Δαιμονισμένους, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις, ο Ντοστογιέφσκι ωθεί το θέμα της ελευθερίας στα υπαρξιακά του άκρα: ελευθερία σημαίνει ή να αποδεχθείς την ύπαρξη ως δώρο Κάποιου (του Θεού) ή να αρνηθείς την ίδια σου την ύπαρξη (να αυτοκτονήσεις), αν θέλεις να μην αποδεχτείς τον Θεό (δηλαδή να κάνεις τον εαυτό σου Θεό).

Όλα στον Ντοστογιέφσκι παίζονται στο οντολογικό και όχι στο ηθικό επίπεδο. Ο άνθρωπος δεν θέλει να θυσιάσει το είναι για το εύ είναι. Και ο Χριστός δίνοντάς του ελευθερία, και όχι ψωμί ή δύναμη ή καλοπέραση, σκανδαλίζοντας έτσι τον Μέγα Ιεροεξεταστή στη γνωστή σκηνή των Αδελφών Καραμάζοβ, σέβεται την θεόσδοτη αυτή επιθυμία του ανθρώπου. Αλλά και στους Πατέρες της Εκκλησίας, (όπως π. χ. ο άγιος Μάξιμος), σκοπός της υπάρξεως δεν είναι απλώς το είναι, αλλά το εύ είναι. Η ελευθερία συνίσταται στην απόρριψη ή την αποδοχή του είναι της ύπαρξης.

(Σ.γ.: Δηλαδή πάνω από το να υπάρχεις δούλος, σκλάβος υποταγμένος του συστήματος, υπάρχει η ελευθερία και το ευ ζειν που υποννοεί το Ρήγιο άσμα: «Καλλίτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή»).

Αλλά αν τελικά ο άνθρωπος ασκώντας την ελευθερία του επιλέξει το ευ είναι αντί του μη είναι, δηλαδή της αυτοκτονίας ή του μηδενός, αυτό που επιλέγει για τον Ντοστογιέφσκι δεν είναι παρά το είναι του έσχατου παραλογισμού, δηλαδή την οδύνη και το πάθος. Γράφει πάλι στο Υπόγειο: «και γιατί είστε πεπεισμένοι πως ο άνθρωπος έχει ανάγκη μόνο από εκείνο που είναι κανονικό και θετικό, και πως μόνη η ευτυχία είναι χρήσιμη για τον άνθρωπο; Λέτε ο άνθρωπος αγαπά μόνο την ευτυχία; Μα ίσως να αγαπά άλλο τόσο τον πόνο. Και μπορεί ο πόνος να του είναι τόσο χρήσιμος όσο και η ευτυχία… Ο πόνος; Μα είναι και η μόνη αιτία της συνείδησης… Η συνείδηση βρίσκεται πολύ πιο πάνω από το δύο και δύο κάνουν τέσσερα… Όσο οπισθοδρομικό και αν φαίνεται, σίγουρα (ο πόνος) αξίζει περισσότερο από το τίποτε».

Για ν’ αποφύγει, λοιπόν, κανείς το «τίποτε», το μηδέν, το μη είναι, την αυτοκτονία, πρέπει να επιλέξει το είναι ως πόνο. Ο Ντοστογιέφσκι δίνει την εντύπωση ότι είναι μαζοχιστής. Είναι, λοιπόν, καλό πράγμα ο πόνος; Οι έννοιες του καλού και του κακού δεν έχουν θέση. Αυτό που ενδιαφέρει τον Ντοστογιέφσκι είναι το αληθινό, όχι το ηθικό.

Η αλήθεια είναι ότι όλη η ύπαρξη είναι διαποτισμένη από τον πόνο. Αυτό που προβληματίζει έντονα τον Ντοστογιέφσκι είναι η ύπαρξη του πόνου, και μάλιστα του άδικου πόνου, όπως τον βλέπομε στα μικρά παιδιά που κλαίνε και βασανίζονται χωρίς να φταίνε σε τίποτε. Αυτόν τον πόνο καλείται ο άνθρωπος να αγκαλιάσει και να κάνει δικό του, αν δεν θέλει να επιλέξει το μη είναι, το μηδέν.

Αλλά, όταν ο άνθρωπος επιλέξει το είναι ως πόνο, δεν κάνει μια αναγκαστική επιλογή. Τότε, και μόνον τότε, ασκεί αληθινά την ελευθερία του. Και τότε, και μόνον τότε, η ελευθερία ταυτίζεται όχι με το μηδέν, αλλά με την αγάπη. Ο Ντοστογιέφσκι γίνεται έτσι ο θεολόγος της αγάπης. Σύμφωνα με τα λόγια του Γέροντα Ζωσιμά, αληθινή αγάπη είναι το «να κάνεις τον εαυτό σου υπεύθυνο για όλα τα ανθρώπινα όντα και για τον κόσμο ολόκληρο».

Δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να ανακαλύψει κανείς στις ιδέες αυτές του Ντοστογιέφσκι τη μορφή του Χριστού. Ο Ντοστογιέφσκι θεολογεί χωρίς να το λέγει. Και θεολογεί Ορθοδόξως, σύμφωνα με την παράδοση των μαρτύρων και των οσίων. Ας συνοψίσομε τη σκέψη του υπό το φως της θεολογίας.
Η σκέψη τού Ντοστογιέφσκι συνοπτικά

Ο Ντοστογιέφσκι μάχεται την ηθική για ένα και μόνο λόγο: διότι, όπως και η λογική, στερεί τον άνθρωπο από το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του, χάρη στο οποίο διαφέρει από τα ζώα, δηλαδή την ελευθερία. Αυτή είναι η «εικόνα του Θεού» στον άνθρωπο και η εικόνα αυτή με τίποτε δεν εξαλείφεται. Ο άνθρωπος πάντοτε θα επιζητεί την ελευθερία, όσες ευεργεσίες και αν του προσφέρει η λογική και η ηθική.

Η ελευθερία δεν είναι για τον Ντοστογιέφσκι αυτό που στη δυτική φιλοσοφία επικράτησε να λέγεται επιλογή μεταξύ του καλού και του κακού. Μια τέτοια επιλογή είναι για τον Ντοστογιέφσκι γελοία, διότι το καλό και το κακό είναι ανάμεικτα στην ανθρώπινη ύπαρξη. Η ελευθερία είναι κάτι οντολογικό, είναι η απόρριψη ή αποδοχή της ίδιας της ύπαρξης μας.

Εάν ο άνθρωπος, ασκώντας την ελευθερία του, απορρίψει την ύπαρξη, δεν έχει άλλη επιλογή από την αυτοκτονία. Αν, αντιθέτως, αποδεχτεί την ύπαρξη, τότε δεν έχει άλλη επιλογή από το να την αποδεχτεί όπως αληθινά είναι, δηλαδή ως (παράλογη) οδύνη, ως Σταυρό. Αυτό ακριβώς συνέβη στην Ενανθρώπηση του Κυρίου.

Η αποδοχή του Σταυρού σημαίνει ταύτιση με όλους τους πάσχοντας, ανάληψη ευθύνης για όλο τον πόνο της κτίσεως, ταύτιση μέχρι θανάτου. Μόνον έτσι επέρχεται η λύτρωση από το κακό, όχι με την ηθική και τη λογική, αλλά με την αγάπη που αυτοθυσιάζεται. Δεν πρόκειται περί μαζοχισμού, διότι δεν πρόκειται για αυτοϊκανοποίηση του θυσιασμένου. Πρόκειται για την διαπίστωση ότι ο μόνος δρόμος για να νικηθεί το κακό και ο ίδιος ο θάνατος είναι να τα υποστεί κανείς εκούσια, και τούτο προς χάρη των άλλων.

Έτσι ο Ντοστογιέφσκι, ασφαλώς όχι τυχαία, επιλέγει ως προμετωπίδα του μεγάλου έργου του το ευαγγελικό ρητό: «εάν μη ο κόκκος του σίτου πεσών εις την γην αποθάνη, αυτός μόνος μένει εάν δε αποθάνη, καρπόν πολύν φέρει». Ο Σταυρός δεν είναι αυτοσκοπός. Τελικός σκοπός είναι η ανάσταση. Αλλά δεν φθάνει κανείς εκεί παρά περνώντας από το Σταυρό.

Ο Ντοστογιέφσκι ασκεί με τον τρόπο αυτό την πιο βαθιά και πειστική κριτική στη δυτική παράδοση, που πίστεψε ότι με τον ορθό λόγο, την ορθή πράξη (ηθική) και την αποτελεσματική οργάνωση του κόσμου θα εξαλείψει το κακό. Ολόκληρος ο 20ος αιώνας με τους πολέμους και τη φρίκη της απανθρωπιάς του απέδειξε πόσο δίκαιο είχε ο Ντοστογιέφσκι στην κριτική αυτή.

Το μήνυμά του υπήρξε προφητικό και εξακολουθεί να είναι τέτοιο.
Ο Ντοστογιέφσκι είναι, πάνω από όλα, θεολόγος. Αντλεί από τη μοναστική, κυρίως, παράδοση της Εκκλησίας μας αλλά και αποπνέει το άρωμα της ευχαριστιακής κοινωνίας. Αλλά, ας το ομολογήσουμε με λύπη, η σύγχρονη Ορθόδοξη Εκκλησία μας και η θεολογία της δείχνουν να προτιμούν συχνά τη λογική και ηθική του Μεγάλου Ιεροεξεταστή.

Του σεβ. Μητρ. Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα

Πηγή: Περιοδικό «Νέα Ευθύνη» τ. 3 Ιανουάριος 2011.-oodegr.com
http://pneumatoskoinwnia.blogspot.gr/2013/11/o_10.html

Σχόλιο του γράφοντος: Μετά από όλα όσα αναφέρθηκαν ένα είναι το γενικό συμπέρασμα. Για τον Ορθόδοξο Χριστιανό άλλος δρόμος δεν υπάρχει από την αυτοθυσία, την προσφορά του εαυτού σου για τον πλησίον. Την προσφορά με πλήρη αίσθηση ότι ελεύθερος προφέρεσαι όπως ο Κύριος Ιησούς Χριστός σου προσφέρθηκε για σένα.

Ο φόνος υπό οιαδήποτε μορφή, σαν εκούσιος φόνος, (συμπεριλαμβανομένης της αυτοκτονίας, της Ευθανασίας, της άμβλωσης, της βρεφοκτονίας ακόμη και της παραμέλησης βρέφους) είτε σαν ακούσιος φόνος, είναι φόνος και απαγορεύεται κατά το κανονιστικό δίκαιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τιμωρείται δε βαρύτατα ακόμη κι αν μετανοήσει ο φονιάς. Σε πολλές περιπτώσεις απαγορεύεται δια βίου η Θεία Μετάληψη πλην της ώρας του θανάτου. Εφόσον δεν είναι αιφνίδιος θάνατος.[1}

Εξετάζεται μόνο το θέμα της βίας και του φόνου για λόγους απελευθέρωσης από την σκλαβιά που έχουν επιβάλλει «κάποιοι» σ” ένα λαό. Αλλά οι επαναστάσεις και οι βίαιες ανατροπές αν δεν έχουν ωριμάσει στις συνειδήσεις των πολιτών συχνά οδηγούν σε μαζική αιματοχυσία, εκδικήσεις, αντεκδικήσεις και τελικά σε έναν φαύλο κύκλο βίας. Το παράδειγμα της κουβανικής επανάστασης με τον Φιντέλ Κάστρο και τον Ερνέστο τσε Γκεβάρα συνεργαζόμενους ενάντια στο καθεστώς Μπατίστα είναι απόδειξη οργανωμένης και αποδεκτής από τον λαό επανάστασης. Μια ανατροπή που αποτίναξε τον ζυγό που επέβαλε μια τυραννική και έκφυλη κυβέρνηση. Αυτή η επανάσταση πέτυχε χωρίς να γίνει μεγάλη αιματοχυσία.

Γενικά σε οι Πατέρες δεν συγκαταρίθμησαν στους εκούσιους φόνους εκείνους, οι οποίοι συμβαίνουν κατά τον καιρό αμυντικών πολέμων, εφόσον ο φόνος διαπράττεται εξ ανάγκης για χάριν της σωφροσύνης και της ευσεβείας.[2] Γι” αυτό και κανονίζεται με μετριότερη ποινή «τούτους, ως τας χείρας μη καθαρούς, τριών ετών της κοινωνίας μόνης απέχεσθαι».[3]

Ο πιο πάνω κανόνας επισημαίνει την επιείκεια, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται στους φονεύσαντας κατά τους αμυντικούς πολέμους, αφού ο φόνος διαπράττεται όχι με την ιδία αυτού πρωτοβουλία του δράστου, αλλ” ιδιατέρως εξειδικευμένες αιτίες, όπως είναι αυτή της διατηρήσεως της ελευθερίας, της ευσεβείας και των χρηστών ηθών που επαγγέλλεται η ευσέβεια, επιβάλλουν την προσφυγή στην αφαίρεση της ζωής του επιτιθέμενου.

«Υπό τοιαύτας συνθήκας η ανωτέρα βία συνιστά μορφήν αναγκαίας αντιδράσεως του προσώπου, απειλουμένου αφεύκτως υπό αδίκου και παρούσης επιθέσεως ήτις επιβάλλει την εκ λόγων ατομικής υπερασπίσεως προσβολήν του επιτιθεμένου… ως λ.χ. επί του κανονικού αδικήματος του φόνου εν αμύνη, του φόνου ληστού ή πολέμου»[4]

«Αναμφιβόλως το δικαίωμα του εν αμύνη φόνου καθίσταται πλέον σαφές, αποβαίνον ενίοτε και καθήκον, οσάκις πρόκηται περί υπερασπίσεως της ζωής και άλλων προσώπων, τα οποία είναι ταγμένος να προστατεύει ο ευρισκόμενος προ του διλήμματος της διαπράξεως ή μη του εν αμύνη φόνου. Βλέπε ομοίως και ακροτελεύτιον άρθρον 120 του ελληνικού Συντάγματος παράγραφος 3. Ωσαύτως είναι ηθικώς επιτετραμμένη, ως εν αμύνη φόνος εν ευρεία εννοία, η αφαίρεσις της ζωής των επιτιθεμένων εχθρών της Πατρίδος κατά την διάρκειαν των μαχών υπό των αμυνομένων υπέρ βωμών και εστιών».[5]

Σε ατομικό πάντως επίπεδο, ακόμη και εν αμύνη ευρισκόμενος κάποιος, αν τυχόν φονεύσει τον επιτιθέμενο, ευρισκόμενος στην ανάγκη προστασίας της ζωής του και των οικείων του, δεν απαλλάσσεται ο δράστης από την ηθική ευθύνη και δεν αναιρείται η υπαιτιότητα.[6]

[1]Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστόπουλου: «Η Πολυμορφία του Φόνου στους Ιερούς Κανόνες», Εκδόσεις ΕΠΕΚΤΑΣΗ, Κατερίνη, Ιούνης 2015, σ.σ. 17-108.
[2]Χρήστου Ανδρούτσου: «Σύστημα Ηθικής, Εκδόσεις Ρηγόπουλου, Αθήνα, 1964, σ.179.
[3]Μεγάλου Βασιλείου Σύνταγμα 4, σ. 131.
[4]Παναγιωτάκου, Π: Σύστημα του Εκκλησιατικού Δικαίου κατά την εν Ελλάδι ισχύν αυτού, τόμος Γ΄, Το Ποινικόν Δίκαιον της Εκκλησίας, εκδόσεις Πουρναρά, Θεσσαλονίκη, 1999, σ. 143.
[5]Ν. Μητσοπούλου, Θέματα Ορθοδόξου Ηθικής Θεολογίας, Α΄, Πανεπιστημιακές Παραδόσεις Χριστιανικής Ηθικής, Αθήνα 1989, σσ.194-195. Βλ. και Ράλλη, Ποινικόν Δίκαιον, σ. 216, Εμμανουήλ (Μητροπολίτη Κω), «Το δίκαιον της αμύνης από Χριστιανικής σκοπιάς», ΑΕΚΔ 2 (1953) 105-124.
[6]Τρωιάνου Παραδόσεις, σ.415, επίσης βλέπε στο Ματθ. κεφ.5, στ. 39-41.

Τραγωδία και Κάθαρση στο ελληνικό προτεκτοράτο. Τα βαθύτερα αίτια της νεοελληνικής τραγωδίας και της Παγκόσμιας Κρίσης που προετοιμάζει το έδαφος για τον Αντίχριστο των Αντιχρίστων! Μέρος 4ο

Ο Ιωάννης Λαμπρόπουλος θα λέγαμε ότι ολοκληρώνει με την πιο κάτω μελέτη του τις αποκαλύψεις της παγκόσμιας και της ντόπιας κρίσης που αποσαρθρώνει το ελληνικό προτεκτοράτο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που αποκαλύπτονται ποιοι βρίσκονται πίσω από την παρακμή και την κατάρρευση του αμερικανοευρωπαϊκού καπιταλιστικού οικονομικού μοντέλου. Ένα μοντέλο που οδήγησε στη δημιουργία της μαρξιστικής θεωρίας και την εφαρμογή της στο Σοβιετικού και Κινέζικου τύπου άθεο, οικονομικο -κοινωνικο και πολιτισμικό σύστημα το οποίο μετά από 72 περίπου χρόνια αναποτελεσματικής εφαρμογής, αφού κατέστρεψε και στοίχισε εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, ιδίως επί σταλινοκρατίας, και μαοϊσμού, κατέρρευσε.

Με αυτή την αναφορά μας, δεν επιβραβεύουμε την άλλη υλιστική, άθεη και σατανοκρατούμενη πλευρά του νομίσματος που είναι ο καπιταλισμός και η Φιλελεύθερη Αστική Οικονομία. Αυτή η επάρατη πανώλης των καιρών μας που για πολλοστή φορά οδηγεί τους λαούς σε λοιμοκτονία και λιμοκτονία και τα έθνη σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Με το κερασάκι της τούρτας τους ολιγάρχες να μην ξέρουν τι να κάνουν τα τρισεκατομμύριά τους και να τα επενδύουν στον πόλεμο και στην καταστροφή των κρατών και στη συνέχεια στην ανοικδόμησή τους. (Βλέπε ομιλίες και άρθρα στον τύπο του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ. Ιδίως τις συνεντεύξεις του στον διαδικτυακό σταθμό e-roi.gr της 4ης και 5ης Ιανουαρίου 2016 και όχι μόνο).

Απομείωση του παγκόσμιου πληθυσμού

Απομείωση του παγκόσμιου πληθυσμού, oι υπόλοιποι μας είναι άχρηστοι για υπηρέτες θα καταναλίσκουν τσάμπα και την παραγωγή μας οι κτηνάνθρωποι, οι apes.

Απομείωση του παγκόσμιου πληθυσμού σε κάτω από 500.000.000

Ταυτόχρονα στοχεύοντας στην απομείωση του παγκόσμιου πληθυσμού και την ομογενοποίησή του σε ένα τσιπαρισμένο, ανώνυμο πλήθος ανθρωποειδών χωρίς ταυτότητα, χωρίς σκέψη με το σκοτάδι και την πλήρη απάθεια, αδιαφορία και έλλειψη συναισθημάτων αγάπης, δίψας για ελευθερία και δικαιοσύνη στην ψυχή.

Ποιος οδηγεί την ανθρωπότητα σ’ αυτή την οικουμενική βαρβαρότητα;

Αναντίρρητα στην κορυφή της Πυραμίδας του θανάτου που λέγεται Νεα Τάξη Πραγμάτων στα πλαίσια της Παγκοσμιοποίησης βρίσκεται ο αρχηγός τους ο Εωσφόρος (Ματθαίος και Λουκάς κεφάλαιο 4, ανοίξτε να διαβάσετε ποιος είναι ο ηγέτης των σύγχρονων δημίων των λαών).

Στη συνέχεις έρχεται ο Διεθνής Σιωνισμός, οι Ιλλουμινάτοι και οι Τέκτονες και μετά όλα τα διεστραμμένα και διαβολικά εγκαθιδρύματά τους: Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, Τριμερής κ.λπ. (Μπορείτε να διαβάσετε περί αυτών στα τευχίδια που εκδίδουμε μέσω των Εκδόσεων ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ με τον τίτλο: ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ).

Πέρα τούτων ένα είναι γεγονός πως ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΙΒΑΛΕΤΑΙ ΝΑ ΑΦΥΠΝΙΣΤΟΥΝ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ.

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ, ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΙΝΔΥΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ.
ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ, ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ.
ΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ «ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ» ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΑΡΟΤΕΡΟ ΕΧΘΡΟ ΤΗΣ: ΤΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ιδιαίτερα τους ΑΣΚΕΝΑΖΙΜ…

ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΘΕΪΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ!

ΓΙ ΑΥΤΟ, ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΦΕΡΘΟΥΜΕ ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ ΡΑΓΙΑΔΕΣ ΣΤΙΣ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΤΟΥΤΕΣ ΩΡΕΣ ΠΟΥ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΟΛΙΣΘΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ!

Αλλά διαβάσετε την περίληψη της τραγωδίας όπως την περιγράφει ο Ιωάννης Λαμπρόπουλος:

Σε λίγο καιρό, τα λόγια θα είναι περιττά. Τα γεγονότα ΤΡΈΧΟΥΝ και έχουν ξεφύγει από κάθε λογική.
Αν προσπαθήσεις να τα εξηγήσεις με την λογική τότε θα τρελαθείς. Αυτά όμως που ζούμε και στην Ελλάδα και στον κόσμο, δεν γίνονται από μόνα τους.

Κάποιοι τα «σπρώχνουν» προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά αν δεν τα ήθελαν έτσι, θα ενεργούσαν διαφορετικά.
Ποιοί όμως μπορεί να είναι αυτοί, που «σπρώχνουν» τα πράγματα, προς την διάλυση των κρατών και τον θάνατο των ανθρώπων;

ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ – ΕΝΑ ΣΑΤΑΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ!

Οι σφαγείς των λαών θα αυτοαποκαλούνται σωτήρες τους

Οι σφαγείς των λαών θα αυτοαποκαλούνται σωτήρες τους

Σήμερα θα δώσουμε απαντήσεις σε όλα.

ΑΠΛΑ, ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΑ και ΚΑΤΑΝΟΗΤΑ.

Για να γνωρίζουμε τι συμβαίνει, γιατί συμβαίνει, και τι θα συμβεί.

Όχι προφητικά, αλλά πρακτικά με βάση την «λογική» και τα σχέδια των Εβραίων Σιωνιστών του Ισραήλ…

Γιατί αυτοί «σπρώχνουν» τα πράγματα προς την καταστροφή της ανθρωπότητας, αλλά πρώτα απ’ όλους, θέλουν να αφανίσουν εμάς τους Έλληνες. Θα πούμε παρακάτω γιατί. Μετά θα στραφούν πιο εύκολα, κατά των αιώνιων εχθρών τους. Δηλαδή την φυλή των Αγαρηνών. (ΑΡΑΒΕΣ)

ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ;

Τώρα το ερώτημα είναι, γιατί να «σπρώχνουν» τα πράγματα οι Εβραίοι προς τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τι θα κερδίσουν μ’ αυτόν;

Είναι μία καλή ερώτηση, που θα μπορούσε να είχε ειπωθεί και το 1938, λίγο πριν ξεσπάσει ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος, γιατί και τότε οι Εβραίοι Σιωνιστές τον είχαν οργανώσει, μόνο που τότε, δεν είχαν ακόμα κράτος και μετά τον πόλεμο το απέκτησαν, προκαλώντας τη λύπη και τον οίκτο των Εθνών μετά τα κρεματόρια του Χίτλερ.

Αυτό που σκοπεύουν να κερδίσουν σήμερα με λίγα λόγια, είναι πως θα μπορέσουν να δημιουργήσουν τις συνθήκες, ώστε μετά το τέλος του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, να φτιάξουν το «ΜΕΓΑΛΟ ΙΣΡΑΗΛ», όπως φαίνεται στον χάρτη.

Το Μέγα Ισραήλ κατά τινας περιλαμβάνει όχι μόνο τη Συρία, τη Σαουδική Αραβία, μέρος της Αιγύπτου και του Ιράκ, αλλά και την Κρήτη.

Το Μέγα Ισραήλ κατά τινας περιλαμβάνει όχι μόνο τη Συρία, την Ιορδανία, +τη Σαουδική Αραβία, μέρος της Αιγύπτου και του Ιράκ, αλλά και την Κρήτη.

Μετά τον Β’ παγκόσμιο, έφτιαξαν το πρώτο, αλλά μικρό Ισραήλ, τώρα με τον Γ’ Παγκόσμιο θέλουν να το κάνουν «ΜΕΓΑΛΟ». (εικόνα από: infognomonpolitics)

Η δημιουργία αυτού του «ΜΕΓΑΛΟΥ ΙΣΡΑΗΛ», μαζί με την παρουσίαση, του αναμενόμενου «ΜΕΣΣΙΑ»
τους , είναι για όσους γνωρίζουν, οι «ΘΕΜΕΛΙΑΚΕΣ ΑΡΧΕΣ» ύπαρξης, του λαού των Εβραίων.
Δηλαδή, γι’ αυτό ζουν. Και πάνω σ’ αυτό το σχέδιο, δουλεύει ΟΛΗ Η ΕΒΡΑΪΚΗ ΕΛΙΤ. Δηλαδή, ΣΟΡΟΣ, ΡΟΤΣΙΛΝΤ, ΡΟΚΦΕΛΕΡ και όλα τα παράγωγα.

Για να μπορέσει όμως να γίνει αυτό, πρέπει καταρχήν να διαλυθούν ΟΛΑ ΤΑ ΚΡΑΤΗ που δίνουν έδαφος, μέσα στα όρια του «ΜΕΓΑΛΟΥ ΙΣΡΑΗΛ», γιατί κανένα κράτος δεν παραχωρεί με την θέλησή του τα εδάφη του.
Και είναι εντελώς αδύνατον, να παραχωρήσουν οι ΑΡΑΒΕΣ εδάφη τους στο ΙΣΡΑΗΛ.!!!! Αλλά και εντελώς αδύνατον να κατακτήσει το Ισραήλ με πόλεμο τα εδάφη αυτά.

Δημιουργεί λοιπόν τους παγκόσμιους πολέμους και βάζει άλλους να το κάνουν γι’ αυτούς.

Πρέπει λοιπόν να διαλυθούν η Αίγυπτος, η Ιορδανία, ο Λίβανος, η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Ιράκ, η Συρία και φυσικά η Τουρκία, γιατί παίρνει και έδαφος της Τουρκίας.

Θέλει λοιπόν σε πρώτη φάση να διαλυθούν όλα αυτά τα κράτη. Αν διαλυθούν δεν θα μπορούν μετά να προβάλλουν αντιρρήσεις.

Αλλά για να διαλυθούν χρειάζεται όχι ένας μικρός αλλά ένας ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ που δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο.

Πρέπει όμως να γίνει με τέτοιο τρόπο, που να μην φαίνεται εμπλεκόμενο το Ισραήλ. Ο τρόπος που θα γίνει είναι εύκολο να τον καταλάβουμε, αφού «όταν μαλώνουν τα βουβάλια στον βάλτο, την πληρώνουν τα βατράχια».
Θα χτυπηθούν στην περιοχή το ΝΑΤΟ με την ΡΩΣΙΑ και θα αφανιστούν οι Παλαιστίνιοι, οι Άραβες και όλοι οι εχθροί του ΙΣΡΑΗΛ.

Θα πάρουν βέβαια τα «σκάγια» και το Ισραήλ, (σ.γ.: Οι νσιωνιστές δεν διστάζουν να θυσιάσουν χιλιάδες ακόμη και εκατομμύρια αθώων Εβραίων προκειμένου να προωθήσουν τους σκοπούς τους) για να μην δείξει πως αυτό δεν έπαθε τίποτα και ίσως να φανεί και αυτό διαλυμένο, αλλά μετά από λίγο θα το δείτε ΝΕΟ και ΜΕΓΑΛΟ, όπως φαίνεται στον χάρτη. Και με απόφαση του ΟΗΕ φυσικά.!!!!!

Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος, για τον οποίο γίνονται όλα αυτά σήμερα και γι’ αυτό θα βυθίσουν και πάλι οι Εβραιοσιωνιστές, την ανθρωπότητα στο αίμα.

Λέω και πάλι, γιατί το ίδιο έκαναν, για να μπορέσουν να στήσουν και το πρώτο μικρό ΙΣΡΑΗΛ.

Ως γνωστόν οι Εβραίοι ήταν ο μόνος λαός έθνος στον κόσμο χωρίς πατρίδα. Μήπως θυμάστε από πότε γύρναγαν σαν την «άδικη κατάρα» σε όλο τον πλανήτη, χωρίς να έχουν πατρίδα και κράτος;

Τώρα, ίσως καταλάβετε γιατί πολεμούν την Ελλάδα και τους Ορθόδοξους Χριστιανούς.

Ήταν από τότε που ΣΤΑΥΡΩΣΑΝ ΤΟΝ ΜΕΣΣΙΑ ΧΡΙΣΤΟ.!!! Από τότε που μπροστά στον Πιλάτο φώναξαν: «το αίμα Αυτού ας είναι εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών». Εκείνη η γενιά που το φώναξε, μαζί με τα παιδιά τους, σφαγιάστηκαν και εκδιώχθηκαν από τον Ρωμαίο Τίτο το 70 μ.Χ. και από τότε έσβησε από τον χάρτη και το κράτος του Ισραήλ.
Έγιναν ο μόνος λαός-έθνος στον κόσμο, που δεν είχαν πατρίδα και από την κατάρα που έριξαν μόνοι τους στο κεφάλι τους, αντί να καταλάβουν, ότι σταύρωσαν τον Μεσσία Χριστό που περίμεναν και να μετανοήσουν, αυτοί επιδόθηκαν επί 1800 χρόνια στο να συγκεντρώνουν , πλούτο, επιρροή και δύναμη εξουσίας, με στόχο να επανέλθουν κάποια στιγμή, να ξαναφτιάξουν το κράτος τους και να κυβερνήσουν τον κόσμο, παρουσιάζοντας έναν δικό τους «Μεσσία».

Όταν λοιπόν απέκτησαν τον παγκόσμιο οικονομικό και πολιτικό έλεγχο, έκαναν και την επίσημη ίδρυση του Διεθνούς Σιωνισμού το 1896 στην Ελβετία.( Με πρωταγωνιστή τον Αρχισιωνιστή Θεόδωρο Χέρζλ η ζωή του έχει παιχτεί και σε θεατρικό έργο στην Ελλάδα).

Από τότε ξεκίνησαν, για να πραγματοποιήσουν την μεγάλη τους πολιτικοθρησκευτική ιδέα. Την δημιουργία του «ΜΕΓΑΛΟΥ ΙΣΡΑΗΛ» και την ανάδειξη του «ΜΕΣΣΙΑ» τους.

Έπρεπε όμως πρώτα, να αποκτήσουν ένα κράτος έστω και μικρό.

Σχεδίασαν λοιπόν και δημιούργησαν την παγκόσμια οικονομική κρίση την δεκαετία του 1930, έφεραν μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο από το 1939 μέχρι το 1945 και αφού κατέστησαν την ανθρωπότητα ανίκανη να αντιδράσει, με όλα αυτά που έγιναν στον πόλεμο, μπόρεσαν το 1948, να πατήσουν για πρώτη φορά το πόδι τους στην ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, μετά από χίλια εννιακόσια χρόνια χωρίς πατρίδα και ίδρυσαν τότε, το πρώτο μικρό κράτος του ΙΣΡΑΗΛ, με τις «ευλογίες» του ΟΗΕ.

Αυτή η Σατανική «συνταγή» τότε, αποδείχθηκε ιδανική για τα σχέδιά τους και την ίδια εφαρμόζουν και τώρα.

Δημιούργησαν πάλι τεχνητή οικονομική κρίση από το 2008 και «σπρώχνουν» τα πράγματα προς τον Γ΄Παγκόσμιο Πόλεμο, για να αφανίσουν έτσι τους εχθρούς τους και να ολοκληρώσουν την μεγάλη Εβραϊκή ιδέα, του «ΜΕΓΑΛΟΥ ΙΣΡΑΗΛ» και του αναμενόμενου «ΜΕΣΣΙΑ».

Τώρα όλα τα υπόλοιπα παραμύθια που διακινούνται και μιλούν για γεωπολιτικά συμφέροντα, αγωγούς , ΑΟΖ, γεωστρατηγικά και διάφορα «πράσινα άλογα», είναι απλά για να κοροϊδεύουν τους ανθρώπους, ώστε να μην βλέπουν και να μην καταλαβαίνουν την πραγματική αιτία, όλων αυτών των γεγονότων.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Οι Έλληνες, είμαστε για τους Εβραίους, οι μεγαλύτεροι και πιο επικίνδυνοι εχθροί τους. Όχι επειδή είμαστε επιθετικοί, ή διεκδικούμε κάτι από αυτούς. Αλλά επειδή τον ΜΕΣΣΙΑ ΧΡΙΣΤΟ που εκείνοι Σταύρωσαν, εμείς τον δεχθήκαμε ως τον αληθινό Θεό και τον διαδώσαμε και στον κόσμο.

Όποιος αυτό δεν το καταλαβαίνει είναι για δύο λόγους. Πρώτον γιατί δεν είναι Εβραίος και δεύτερον γιατί φοράει παρωπίδες και βλέπει μόνο το χρήμα στην ζωή του και τίποτα άλλο.

Πως θα μπορέσουν λοιπόν να φέρουν στον κόσμο, τον καινούργιο δικό τους «Μεσσία» και να τον δεχθούν και οι Έλληνες;;

Ειδικά αφού για τους Έλληνες, κατά το ιερό βιβλίο της Αποκαλύψεως, αυτός δεν θα είναι «Μεσσίας», αλλά θα είναι ο αντίχριστος;;

Πρόβλημα λοιπόν μεγάλο οι Έλληνες.

Μας επιτέθηκαν λοιπόν πρώτα απ’ όλους τους εχθρούς τους . Πριν ανοίξουν δηλαδή κανένα άλλο μέτωπο.

Μας επιτέθηκαν από το 2010, αλλά με τρόπο ύπουλο και δόλιο. Μας επιτέθηκαν οικονομικά, με δημιουργία πλαστού χρέους.

Μας έβαλαν στο ΔΝΤ με πλαστά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και από τότε κάνουν ότι θέλουν, χωρίς να υπολογίζουν ούτε νόμους, ούτε Σύνταγμα, αφού δεν υπάρχει και κανένας να τους εμποδίσει.

Ξεπουλάνε ό,τι θέλουν, υπογράφουν ό,τι θέλουν και ψηφίζουν ότι θέλουν, με σκοπό να στραγγίξουν εντελώς , την οικονομία της Ελλάδος και να καταντήσουν όλους τους Έλληνες, ξεσπιτωμένους ζητιάνους.

Τίναξαν και την Δημοκρατία στον αέρα και έκαναν και πραξικόπημα, αντιστρέφοντας την λαϊκή εντολή του Δημοψηφίσματος. Τι χειρότερο μπορούν να κάνουν για τους Έλληνες, αυτά τα ξετσίπωτα πουλημένα τομάρια που κυβερνούν την Ορθόδοξη Ελλάδα, ενώ πιστεύουν στον διάβολο και υπηρετούν τους αντίχριστους Εβραίους;;

Και όμως υπάρχουν και χειρότερα, γιατί το σχέδιο των Εβραίων μόλις μας καταντήσουν ξεσπιτωμένους ζητιάνους και δεν έχουν τίποτα άλλο να πάρουν, τότε θα μας χρεοκοπήσουν και θα εξαπολύσουν τις ορδές των χιλιάδων Ισλαμιστών και των εκατομμυρίων λαθρο-εποίκων, για να μας τελειώσουν σαν έθνος.

Γι’ αυτό και τους βάζουν κατά χιλιάδες μέσα στην Ελλάδα. Είναι ένας Σατανικός στρατός, από αναλώσιμους κατάδικους και πρεζάκια, με σκοπό να τους ξαμολήσουν για να «φάνε» τους Έλληνες.
Αυτό που λέω δεν είναι σενάριο και να μην τα ακούμε σαν μυθιστόρημα, γιατί είναι μια πραγματικότητα που την ζούμε και την βλέπουμε μπροστά μας να υλοποιείται.

Αυτό είναι το σχέδιο των Εβραίων για να αφανίσουν τον μεγάλο τους εχθρό, ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΛΛΑΔΑ.

Και το προχωράνε κατά βήμα, αυτά τα γεννήματα των φιδιών που με απάτη, δόλο, νοθεία και πραξικόπημα, (σ.γ.: κυκλοφορούν μάλιστα ανάμεσα στους πανικόβλητους Έλληνες και διάφορες πληροφορίες «μούφες» όπως ότι απείλησαν τον Τσίπρα οι Ευρωπαίοι αν δεν υποχωρήσεις στους δανειστές σου θα κάνουμε την Ελλάδα Συρία κ.ά. για να δεχτούμε στηριγμένοι πάνω στην κουλτούρα της θυματοποίησης την προδοτική κυβέρνησης και όλες τις παρανομίες της. Όπως έγινε και με τις προηγούμενες αρχής γενομένης από τον Εβραίο Αβουρίμ Σημίτη, μέχρι τον Γιωργάκη Μινέϊκο, τον Σαμαρά και τώρα το γελαστό παιδί τον Αλέξη) κρατάνε την Κυβέρνηση της Ελλάδος.
Και όπως βλέπετε, δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ και καμία ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ μέσα στην Βουλή, ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ.

ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΣΑΤΑΝΙΣΤΩΝ και κοροϊδεύουν τους Έλληνες, με κούφια λόγια.

Μετά θα κάθονται και θα «κλαίνε» την καταστροφή της χώρας.

Είναι όλοι τους ψυχροί δολοφόνοι του έθνους μας. Αυτή είναι η αλήθεια και γι’ αυτό θέλουν να μας αφανίσουν τα Σατανόσκυλα του Ισραήλ. Δεν είναι η Οικονομία μας, αλλά είναι η Ορθόδοξη πίστη μας στον ΜΕΣΣΙΑ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ.
Το πρόβλημα με το «χρέος» μας το δημιούργησαν, για παραπλάνηση, γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα το έχουν με την Ορθοδοξία, με το Άγιο Φώς, με τα Χριστούγεννα, με την προσευχή στα σχολεία, με το σημείο του Σταυρού στην σημαία, με την ένδοξη ιστορία μας, με το ηλεκτρονικό φακέλωμα με τον αριθμό του αντίχριστου «Μεσσία» τους,(666), με την προώθηση του σοδομισμού και της πορνείας, («σύμφωνο– μπουρδελοποίησης της κοινωνίας-συμβίωσης») με την κατάργηση των Ελληνικών παρελάσεων και τόσα άλλα , που αφορούν την Ελληνορθόδοξη παράδοση των Ελλήνων.

Αν ήταν ΜΟΝΟ Οικονομικές οι επιδιώξεις τους, θα μπορούσαμε να πούμε ότι όλα γίνονται για τα οικονομικά συμφέροντα. Αλλά ο πόλεμος που δεχόμαστε στα θέματα Θρησκείας και Πατρίδος, που κολλάει με τα οικονομικά;
Όποιον τον ενδιαφέρει να κερδίσει χρήμα, δεν τον ενδιαφέρει τι Θεό πιστεύει ο άλλος. Τον ενδιαφέρει μόνο το χρήμα. Γι’ αυτό και το τραπεζικό σύστημα και οι πολυεθνικές, δουλεύουν με τον ίδιο τρόπο, σε όλο τον κόσμο και με όλες τις θρησκείες.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΟΜΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ, ΕΠΕΙΔΗ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ, ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΖΗΜΙΑ.!!!!!

Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα των Σατανιστών του ΙΣΡΑΗΛ. Αφού αυτοί υπηρετούν και αγωνίζονται υπέρ του αντίχριστου «Μεσσία» τους, ο Τριαδικός Θεός των Ελλήνων και ο ΜΕΣΣΙΑΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ, τους κάνει πολύ μεγάλη ζημιά.

Πως θα μπορέσουν να παρουσιάσουν τον δικό τους «ΜΕΣΣΙΑ» στην ανθρωπότητα, όσο υπάρχουν οι ΕΛΛΗΝΕΣ και ο ΜΕΣΣΙΑΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ;

Γι’ αυτό λοιπόν μας μάχεται και μας πολεμά το ΙΣΡΑΗΛ. Οτιδήποτε άλλο μας παρουσιάζουν, είναι απλά για να μας πλανούν, και να μας μπερδεύουν με τα οικονομικά και τα γεωπολιτικά, ώστε να μην γνωρίζουμε, γιατί μας πολεμούν.

Η ΕΛΛΑΣ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ.

Θέλω να επισημάνω κάτι πολύ σοβαρό, που μας διαφεύγει και που πολύ χαζά ή σκόπιμα, κανείς δεν το επισημαίνει.

Μπορεί να βλέπουμε πως οι προφητείες των αγίων του Θεού, αρχίζουν να παίρνουν «σάρκα και οστά» και να οραματιζόμαστε τα μεγαλεία που φυλάει ο Θεός στους Έλληνες, αλλά ξεχνάμε κάτι βασικό. Προς το παρόν οδηγούμαστε προς την καταιγίδα. Η πατρίδα μας ανεβαίνει τον Γολγοθά της και πηγαίνει προς την σταύρωση. Ο άγιος Παΐσιος μας είπε πως: «μετά την μπόρα την δαιμονική θα έρθει η λιακάδα η Θεϊκή».

Μόνο που μπροστά μας τώρα, είναι η μπόρα η δαιμονική και δεν ξέρω πως την φαντάζεστε αυτήν την «μπόρα», αλλά σας λέω πως επειδή ακριβώς η μπόρα είναι δαιμονική, δηλαδή θα είναι ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ ΤΟΥ κατά των Ορθόδοξων Ελλήνων, οι πιθανότητες να επιβιώσετε από αυτήν την μπόρα, αν δεν είστε υπό την προστασία του Θεού, είναι λίγες.

Και για να μην το αναλύσουμε τώρα περισσότερο, θα το πω απλά αλλά κατανοητά. Αυτή η «δαιμονική μπόρα», είναι κάτι σαν τον «κατακλυσμό» και θα σωθούν μόνο όσοι προλάβουν και μπουν στην «κιβωτό».
Την λιακάδα λοιπόν την Θεϊκή μετά τον «κατακλυσμό» και την επιστροφή της Κωνσταντινούπολης, δεν θα την δουν όλοι, αλλά όσοι μετανοήσουν και με την βοήθεια του Θεού επιζήσουν από αυτήν την δαιμονική μπόρα. Χρόνος ακόμα υπάρχει, και η «κιβωτός» του Θεού δεν έχει περιορισμό θέσεων.

Σας παρακαλώ Έλληνίδες και Έλληνες. Αφυπνιστείτε.

Αν αυτά που γράφω σας τρομάζουν και προτιμάτε τις κοροϊδίες και τους εφησυχασμούς, μην τους δίνετε σημασία.

Υπάρχουν άλλωστε τόσοι πολλοί «Χατζηνικολάου» να ακούτε και τόσα πολλά «παραμύθια» για να διαβάζετε.

Αυτές λοιπόν οι ΙΣΡΑΗΛΙΝΕΣ μαριονέτες που μας κυβερνούν, προχωρούν με γρήγορους ρυθμούς στην Κοινωνική ρήξη και την διάλυση της χώρας. Παράλληλα δουλεύουν και προβοκάτορες για τον διαμελισμό της χώρας, με το πιο επικίνδυνο έργο αυτήν την στιγμή να γίνεται στην Θράκη και στην Κρήτη.

Ειδικά στην Κρήτη με το σχέδιο περί ανεξάρτητης Κρήτης, προχωρούν και σχέδιο με σκοπό να δημιουργήσουν εμφύλιες προστριβές στο νησί. Αυτό πρέπει να το προσέξουν πολύ οι Κρητικοί, αν θέλουν να αποφύγουν τον κίνδυνο.

Γιατί αυτοί που θα παρακινήσουν τους Κρητικούς για την Ανεξαρτησία της Κρήτης, έχουν εντολές να κατηγορούν ως «ΠΡΟΔΟΤΕΣ» όσους θα επιμένουν και θα ζητούν να παραμείνει η Ένωση με την Ελλάδα.

Και να ξέρετε πως η λέξη «ΠΡΟΔΟΤΗΣ» είναι πολύ βαριά, για να την πεις σε ΚΡΗΤΙΚΟ. Έτσι έχουν σκοπό να δημιουργήσουν εμφύλιες προστριβές στην Κρήτη. Να τους προσέχουν οι Κρητικοί τους προβοκάτορες, που δουλεύουν για τον διαμελισμό της Ελλάδος.

Από εδώ και πέρα λοιπόν, επειδή ο χρόνος τους τελειώνει και θέλουν να ξεκινήσουν τον παγκόσμιο πόλεμο, αλλά η Ελλάδα μας ακόμα τους καθυστερεί, η Εβραιο-κυβέρνηση μας, πήρε εντολή να ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ με ΟΛΑ όσα ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Έβαλε λοιπόν το κεφάλι κάτω και ορμάει για πλήρη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΡΗΞΗ. Θα ψηφίσει νόμους υπέρ ελεύθερης πορνείας, την ηλεκτρονική ταυτότητα με τον αριθμό του αντίχριστου «Μεσσία» τους, (666) θα δώσουν τα δημόσια αγαθά, ΤΟ ΝΕΡΟ και ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ, γιατί αυτά πάντα τα ήθελαν οι Εβραίοι Σατανιστες, γιατί αν τα κρατάς αυτά, εκβιάζεις και κρατάς τον λαό.

Γιατί χωρίς νερό δεν μπορείς να ζήσεις. Και θέλουν να μας κρατάνε οι ΕΒΡΑΙΟΙ από όλα.

Θα μας ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΑΣΧΗΜΑ λοιπόν από δω και πέρα και να το περιμένουμε, γιατί αυτοί δεν φοβούνται.
Και δεν φοβούνται, γιατί έχουν κάνει τον λαό, να μην μπορεί να αντιδράσει. Και πως να αντιδράσει ο λαός, αφού όλη η Βουλή είναι μία ΕΒΡΑΪΚΗ ΛΕΣΧΗ;

Ποιός θα οργανώσει μία μορφή διαμαρτυρίας, αφού όλες οι Ομοσπονδίες, τα σωματεία, τα αγροτικά κινήματα, ακόμα και ο στρατός που είναι θεματοφύλακας του Συντάγματος, όλοι τους ΠΟΥΛΗΘΗΚΑΝ ΣΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ και κάνουν πως δεν βλέπουν και δεν ακούν τίποτα.

Τα έχουν βάλει μπροστά και ΤΑ ΔΙΝΟΥΝ ΟΛΑ.!!!!!!

Μπορεί να είναι παράνομα και αντισυνταγματικά όλα αυτά, αφού το δημοψήφισμα ισχύει και ο λαός ψήφισε «ΟΧΙ», αλλά δεν τους νοιάζει τίποτα. Η ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ είναι: «ΤΕΛΕΙΩΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΡΗΓΟΡΑ».
Ετοιμαστείτε όμως, γιατί μόλις τα δώσουν όλα, τότε θα ξαμολύσουν τον Ισλαμικό στρατό. Δεν φαντάζεστε πόσο πολύ μας ΜΙΣΟΥΝ και τι καταστροφή θέλουν να φέρουν στην χώρα.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΚΡΑΤΗ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

Το σχέδιο των Εβραίων για να ολοκληρωθεί, θέλει την διάλυση πολλών κρατών. Και όπως έχουμε δει μέχρι τώρα, όποιο κράτος ήθελαν να διαλύσουν, το διέλυσαν και πολύ γρήγορα.

Τώρα όπως είδαμε, δρομολόγησαν και την διάλυση της Τουρκίας. Αν το αποφασίσουν, μέσα σε μία εβδομάδα την έχουν διαλύσει, αλλά μην την περιμένετε βέβαια αύριο ή τον επόμενο μήνα. Την Τουρκία πρώτα θα την χρησιμοποιήσουν ως ακόμα έναν μοχλό διάλυσης της Ελλάδος και μόλις δεν την χρειάζονται, μετά μπορούν να την διαλύουν σε μία εβδομάδα. Απλά τώρα δημιούργησαν τις συνθήκες διάλυσης της Τουρκίας, (έτσι για να υπάρχουν) τις οποίες τις κρατούν και θα τις χειροτερεύουν σιγά σιγά. Δηλαδή οι σχέσεις Ρωσίας Τουρκίας συνεχώς θα επιδεινώνονται.

Αλλά πριν από την Τουρκία, έχει σειρά η Γεωργία, γιατί και αύριο να λέγαμε πως θα επιτεθεί η Ρωσία στην Τουρκία, είναι αδύνατον λόγω της……ΓΕΩΡΓΙΑΣ.!!!!

Δεν μπορεί η Ρωσία να περάσει πάνω από την Γεωργία για να επιτεθεί στην Τουρκία, ούτε να της επιτεθεί επιχειρώντας απόβαση από την Μαύρη θάλασσα. Οπότε θα δούμε σύντομα, υπολογίζω μέχρι τον Μάρτιο του 2016, αυτό το εμπόδιο που λέγεται «Γεωργία», με κάποιο τρόπο να φεύγει από την μέση.

Το πιθανότερο είναι να προκαλέσει την καταστροφή της, η ίδια η Κυβέρνηση της Γεωργίας, με μία καινούργια επίθεση στην Ν. ΟΣΕΤΙΑ όπως έκανε το 2008. Και να δώσει το δικαίωμα στην Ρωσία να έρθει… δίπλα στην Τουρκία. Μην ξεχνάτε όμως πως η Γεωργία έχει Ορθόδοξο Πατριαρχείο. Οπότε η Ορθόδοξη Ρωσία θα χτυπήσει την Ορθόδοξη Γεωργία.

Να γνωρίζουμε πως ΟΙ ΙΔΙΕΣ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ που ελέγχονται από τους ΕΒΡΑΙΟΥΣ, δημιουργούν τις συνθήκες καταστροφής και διάλυσης των κρατών τους. Αυτές προβαίνουν στις απαραίτητες ενέργειες-προκλήσεις, με σκοπό να ΔΩΣΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ σε άλλες δυνάμεις να επιτεθούν στην χώρα τους.

Τέτοιες ενέργειες έκανε και ο Μιλόσεβιτς και έδωσε δικαίωμα στο ΝΑΤΟ να διαλύσει στην Γιουγκοσλαβία. Το ίδιο έκανε και ο Σαντάμ Χουσέιν με την εισβολή στο Κουβέιτ και έδωσε το δικαίωμα στους Αμερικανούς να διαλύσουν το Ιράκ. (Σ.γ.: Από που κι  ως που, οι ΗΠΑ συνορεύουν με το Ιράκ για να κινδυνεύσουν από τα πυρηνικά και χημικά μούφες, όπως έλεγε ο Μπους; Φυσικά το εβραιοσιωνιστικό κατεστημένο που κυβερνά τις ΗΠΑ έπρεπε να βάλει χέρι στη Βαγδάτη, στον βαβυλωνιακό πολιτισμό (λεηλάτησαν τα μουσεία του Ιράκ) και ιδιωτικοποίησαν τα πετρέλαιά του, δίνοντας χίλιες αιτίες για να ξεφυτρώσει το ISIS).

Τώρα, η κυβέρνηση της Τουρκίας ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ στους Ρώσους, με την κατάρριψη του Ρωσικού μαχητικού και μάλιστα σε ξένο εναέριο χώρο και σιγά σιγά θα δίνει όλο και περισσότερα, για να της επιτεθούν και να την διαλύσουν σε κάποια δεδομένη στιγμή. Και μπορεί οι πρωτεργάτες να σωθούν, αλλά ο λαός θα τα πληρώσει.

Έτσι γίνεται πάντα. Οι ίδιες οι κυβερνήσεις «τρώνε» τους λαούς τους. Και εδώ στην Ελλάδα ή ίδια μας η Κυβέρνηση, με τις εντολές των Εβραίων, ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ.

Και όταν οι κυβερνήσεις δεν ελέγχονται από τους ΕΒΡΑΙΟΥΣ, τότε ανατρέπονται με εξεγέρσεις τύπου Ουκρανίας, ή με επαναστάσεις τύπου Λιβύης και με την βοήθεια των Εβραίων-ΝΑΤΟ-Αμερικής, αναλαμβάνουν τις Κυβερνήσεις άτομα δικά τους για να δολοφονούν τους λαούς τους ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ για την δημιουργία του «μεγάλου Ισραήλ» και την εμφάνιση του δικού τους «Μεσσία».

Ένα Σατανικό σχέδιο, που το προχωρούν με τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έναν πόλεμο που ήδη τον έχουν ξεκινήσει και σιγά σιγά τον επεκτείνουν, εμπλέκοντας όλο και περισσότερα κράτη.

Η Ελλάδα δεν θα εμπλακεί ενεργά στις πολεμικές επιχειρήσεις, με την έννοια πως δεν θα πέσουν βόμβες στην Ελλάδα, αλλά ο δικός μας «Γολγοθάς» και η μπόρα η δαιμονική που θα περάσουμε, θα είναι μία εσωτερική αναμέτρηση με τους Ένοπλους Τζιχαντιστές, τους λαθρομετανάστες και με την πείνα. Αυτές τις συνθήκες έχει δημιουργήσει η Εβραϊκή μας αντίχριστη κυβέρνηση.

Τα χειρότερα βέβαια θα ξεκινήσουν με Οικουμενική κυβέρνηση και όσο αυτοί οι Εβραιο-σατανιστές που μας κυβερνούν, θέλουν να πηγαίνουν κόντρα στην προφητεία και να μην κάνουν Οικουμενική κυβέρνηση, τόσο εμείς κερδίζουμε χρόνο για να προετοιμαζόμαστε.
(Σ.γ.: Η προσωπική μας άποψη είναι πως και η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ θα είναι ένας εσμός προδοτών και δοσιλόγων αποκυήματα του εβραιοσιωνιστικού κατεστημένου που έχει επιβληθεί στον τόπο).

Παλαιότερα έλεγαν: «Αν θες να ζεις ειρηνικά, να είσαι έτοιμος για πόλεμο». Και πράγματι έτσι είναι, γιατί όταν ο εχθρός σε βλέπει να είσαι «αστακός» και ετοιμοπόλεμος, τότε αποθαρρύνεται και δεν τολμάει να επιτεθεί. Ας ετοιμαζόμαστε λοιπόν, για να αποθαρρύνονται και οι εχθροί και όσο τους κρατήσουμε. Αλλά και όταν θα μας επιτεθούν να είμαστε έτοιμοι και να μην ψάχνουμε εκείνη την ώρα, τα «απαραίτητα».
Να ξέρετε πως ο Ορθόδοξος Ελληνικός λαός έχει μείνει τελείως μόνος. Όλη η Βουλή είναι εναντίον του λαού, χωρίς εισαγγελείς να προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον, χωρίς ποιμένες, χωρίς οδηγούς, με μία άθλια κυβέρνηση Χούντας, που δουλεύει για τους αντίχριστους Εβραίους και έχει προδώσει τα πάντα.

Σε πιο δύσκολη κατάσταση δεν έχει ξαναβρεθεί η Ελλάδα και ο Ελληνικός λαός, στην ιστορία του. Η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ σε τέτοιο βαθμό προδομένη από όλους.

Αλλά να ξέρετε πως και το 1940 η Ελλάδα ήταν προδομένη και από την Κυβέρνηση και από το Γενικό Επιτελείο Στρατού.

Σήμερα όμως γιορτάζουμε ένα ΕΠΟΣ και αυτό οφείλεται σε έναν άνθρωπο που ενέργησε ως πραγματικός Έλληνας και δεν υπάκουσε στην διαταγή προδοσίας του Παπάγου για υποχώρηση.

Οι Εβραίοι φροντίζουν τόσα χρόνια, να μην μαθαίνουμε οι Έλληνες την ιστορία μας, ή να την μαθαίνουμε παραποιημένη.

Κανείς δεν περίμενε αυτό που έγινε από τους Έλληνες το 1940. Αλλά και κανείς δεν περιμένει αυτό που θα γίνει τώρα. Μόνο που τώρα, επειδή ο Θεός θα μας ανεβάσει σε ΔΥΣΑΝΑΒΑΤΑ ΥΨΗ, αυτός ο εκλεκτός λαός των Ελλήνων, θα σφυρηλατηθεί πρώτα μέσα σε μία φωτιά σε ένα ΔΥΣΘΕΩΡΑΤΟΝ ΒΑΘΟΣ, απ’ όπου όταν βγει, θα έχει γεννηθεί ΤΟ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΟ ΑΤΣΑΛΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

Αυτό το ΑΤΣΑΛΙ, μαζί με το πραγματικό ΔΙΚΑΙΟ, θα διαπαιδαγωγήσουν την ανθρωπότητα.
Διαβολικό και απάνθρωπο λοιπόν το σχέδιο των Εβραίων, αλλά τον διάβολο υπηρετεί αυτός ο λαός από αρχαιοτάτων χρόνων.

Η Σατανική «Καμπάλα» είναι η αρχαία Εβραϊκή θρησκεία.

Άλλωστε και ο Μεσσίας Χριστός τους το είπε κατά πρόσωπο. «Δεν έχετε πατέρα σας τον Θεό. Πατέρα έχετε τον διάβολο και τις επιθυμίες του πατέρα σας θέλετε να κάνετε». (Ιω. 8-44).

Όταν θα μας δώσουν το τελικό χτύπημα οι Εβραίοι, θα είναι μέρα μεγάλης εορτής της Ορθοδοξίας. Οι Ορθόδοξοι Έλληνες πρέπει να μετανιώσουμε για τα λάθη μας και αρκεί ένα: «Συγχώρεσε μας Κύριε και σώσε μας».

Να θυμάστε πως τα λάθη και οι αμαρτίες είναι ανθρώπινα, αλλά το «μη μετανοείν», είναι δαιμονικό. Μπορεί να πέσαμε σε παγίδες και σε ασωτίες, αλλά αν μετανιώσουμε σαν τον ΑΣΩΤΟ ΥΙΟ και γυρίσουμε στο Πατρικό μας, θα απολαύσουμε και εμείς από τον «μόσχο τον σιτευτό». Γιατί μόνο ο Θεός θα μας σώσει, από αυτήν την επίθεση που μας έχουν εξαπολύσουν οι αντίχριστες Εβραϊκές δυνάμεις. Δυνάμεις που συνεργάζονται με αυτούς τους Άθεους της αντίχριστης Εβραϊκής μας κυβέρνησης και έρχονται για το τελικό χτύπημα.
Ελληνίδες και Έλληνες,

Καλά Χριστούγεννα και καλή Ανάσταση του γένους.

Ιωάννης Λαμπρόπουλος συγγραφέας-ερευνητής

Διαβάστε πολυάριθμες αναρτήσεις σχετικές με το πιο πάνω θέμα και σε πλήθος ιστοσελίδων μεταξύ των οποίων και την…
http://apokalipsistora.blogspot.gr/2011/11/blog-post_23.html

http://attikanea.blogspot.gr/2015/12/blog-post_162.htm
lhttp://hellasforce.tumblr.com/post/135384283409/%CF%84%CE%BF-%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%B7%CE%BB-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%83

 

 

Τραγωδία και Κάθαρση στο ελληνικό προτεκτοράτο. Γεμίσαμε άθεους, υλιστές, αλλόθρησκους και λοιπούς οπαδούς του αντιχρίστου. Μέρος 3ο.

Για τους δαιμονοκατειλημμένους ηγέτες πολιτικούς της περιόδου που ζούμε έχουμε ήδη γράψει πολλά. Τώρα γευόμαστε στην Ελλάδα τα θεάρεστα έργα τους. Εννοούμε τους τραγοφόρους πολιτικούς που τόσα χρόνια προσκυνούσαμε Κώστα Kαραμανλή senior και junior, Ανδρέα Παπανδρέου και Γιωργάκη (το γένος Μικέϊκο) γιο του πρώτου, Σημίτη Κώστα ή αλλιώς Ααρών Αβουρίμ, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη τον γερμανόφιλο, και πιστό σκυλί του Πατέρα και γιού Μπους, τον άνθρωπο της αποστασίας και γεννήτορα της καθολικής διάβρωσης των Ελλήνων μαζί με τους προαναφερομένους.

Τώρα να μιλήσουμε για τον ανυπόστατο εσμό από Σαμαράδες, Βενιζέληδες, Κουβέληδες, Κουτσούμπηδες, Θοδωράκηδες, Λεβέντηδες και τον ανεκδιήγητο απατεώνα και διαψευστή του ελληνικού όνειρου-φούμαρο, τον ΑΘΕΟ Συριζότσιπρα, δεν έχουμε  να πούμε τίποτα παραπάνω από το γεγονός ότι είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα προσωπικότητας που εμφανίζει στην πράξη, από την ώρα που ανέβηκε στον πρωθυπουργικό θώκο, πολλά από τα συμπτώματα του συνδρόκου της Ύβρεως.

Όλοι τους είναι διατεθειμένοι να σώσουν… την Ελλάδα συμμαχώντας και με το διάβολο ακόμα!

Με τέτοιου είδους συμμαχία μας βουλιάζουν όλο και πιο βαθιά στο βούρκο και στο χάος

Με τέτοιου είδους συμμαχίες μας βουλιάζουν όλο και πιο βαθιά στο βούρκο και στο χάος

Κι όμως ο Ελληνικός λαός δεν το πήρε πρέφα ότι ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ δεν είναι τίποτα άλλο από ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΙ ΕΝ ΤΩ ΜΕΣΩ ΗΜΩΝ. Και περιμένει… μάταια… να τον σώσουν!

Το τέλος του, αυτό μόνο έχει να περιμένει από τους προδρόμους του Αντιχρίστου.

Ο αντίχριστος θα έλθη στον καιρό του. Θα προηγηθή όμως μια γενική αποστασία. Το μέγιστο μέρος των ανθρώπων θα εγκαταλείψουν την χριστιανική πίστη. Η αποστασία θα είναι το προστάδιο.
Θα προετοιμάσει τον κόσμο να δεχθή τον αντίχριστο. Και μάλιστα να τον δεχθούν με το δικό του πνεύμα, που τότε θα μπει στην δομή της σκέψης των ανθρώπων.

Η αναζήτηση του αντίχριστου θα τους γίνη αναγκαιότητα, γιατί τα συναισθήματα θα συμπίπτουν. Θα διψούν γι’ αυτόν, όπως διψούν σε στιγμές βαθειάς θλίψης για ποτά, που υπό άλλες συνθήκες θα θεωρούσαν την κατανάλωσή τους αυτοκτονία.

Θα τον επικαλούνται. Η ικεσία σ’ αυτόν, να έλθη, θα αντηχή σε κοινές συνάξεις. Θα εκφράζη επίμονα την αξίωση να έλθη επί τέλους η μεγαλοφυΐα των μεγαλοφυϊών, που θα μπορέση να ανεβάση την τεχνική ανάπτυξη στην ανώτατη δυνατή βαθμίδα της και να φέρη στη γη τέτοια ευπραγία, ώστε ο ουρανός και ο παράδεισος να καταντήσουν πράγματα περιττά!(Σ.γ.: Θυμηθείτε τα αντίστοιχα αποσπάσματα από τη Σοφία Σολομώντος του δευτέρου μέρους).

Ο αντίχριστος θα είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένος με την γενική ηθική και πνευματική κατεύθυνση των ανθρώπων της εποχής του.

(Σχόλιο Πνευματικής Κοινωνίας: Η πνευματική κατεύθυνση μερικών »ηγετών», δυστυχώς δεν είναι η εξαίρεση αλλά αποτελούν την πλειοψηφία των »σωτήρων» μας… Aλήθεια ποιός άραγε δεν γνωρίζει πως ο διάβολος δεν σώζει, παρά μόνο υποτάσσει… ).

Όπως λάμπει ο ήλιος στον ουρανό, έτσι λάμπει και ο Χριστιανισμός. Όποιος κλείνει τα μάτια του γιατί έτσι το θέλει, να έχη το θάρρος να το λέη, ότι δεν ξέρει τίποτε για τον Χριστό, επειδή έτσι το θέλει! και όχι επειδή δεν υπάρχει τάχα φως.

Η αιτία, που οι άνθρωποι απορρίπτουν τον Θεάνθρωπο, είναι μέσα τους. Κατά τον ίδιο τρόπο και η αιτία, που τους κάνει και δέχονται τον αντίχριστο, είναι και αυτή μέσα τους.

«Εγώ ήλθον εν τω ονόματι του Πατρός μου, είπε ο Κύριος στους Ιουδαίους• μα σεις δεν με δεχθήκατε. Αν κάποιος άλλος έλθη στο δικό του όνομα, αυτόν θα τον δεχθήτε»!

Εδώ ο Χριστός μας το λέει ξεκάθαρα, ότι αυτοί και αρνήθηκαν τον Χριστό και εδέχθηκαν τον αντίχριστο, παρ’ ότι συνήθως για τον αντίχριστο μιλάμε σαν κάποιον που πρόκειται να έλθη.
Γιατί όποιος λόγω δομής της σκέψης του αρνείται τον Χριστό,αυτός ακριβώς λόγω της δομής της σκέψης του,
είναι έτοιμος να δεχθή και θα δεχθή τον αντίχριστο.

Γι’ αυτό, και τους κατέταξε σ’ εκείνους που εδέχθηκαν τον αντίχριστο, παρ’ ότι αυτοί εξεμέτρησαν το ζην πολλούς αιώνες, πριν έλθη ο αντίχριστος. Γιατί έκαναν το πιο μεγάλο έργο του αντιχρίστου: έγιναν θεοκτόνοι.

Όταν θα έλθη ο ίδιος ο αντίχριστος δεν θα έχη να κάμη τόσο μεγάλο κακούργημα, το πνεύμα τους βρισκόταν σε τόσο εχθρική σχέση προς τον Χριστό, ώστε να έχη αυτόματα απόλυτη συγγένεια με τον αντίχριστο, παρ’ ότι από αυτόν τους χώριζε ένα τόσο τεράστιο χρονικό διάστημα, που μέχρι τώρα έχει φθάσει στις περίπου δυο χιλιάδες χρόνια.

Κάθε πνεύμα, λέγει ο Ιωάννης ο Θεολόγος, που δεν ομολογεί ότι ο Ιησούς Χριστός έγινε άνθρωπος, δεν είναι από τον Θεό.Είναι του αντιχρίστου.

Γι’ αυτόν το έχετε ακούσει. Και το ξέρετε. Ότι έρχεται. Και νυν εν τω κόσμω εστί. Σήμερα στον κόσμο ευρίσκεται πνευματικά.

Όσοι κυβερνούνται από το πνεύμα του αντιχρίστου, αυτοί πνευματικά τον εδέχθηκαν.
Και ήλθαν μαζί του σε σχέση και επικοινωνία. Του υποτάχθηκαν.
Πνευματικά τον προσκύνησαν. Τον έκαμαν θεό τους…

Και γι’ αυτό «πέμψει αυτοίς ο Θεός», δηλαδή θα επιτρέψη ο Θεός να τους έλθη ενέργεια πλάνης, δηλαδή να γίνουν ανίκανοι να αντισταθούν στην ψεύτικη διδασκαλία του αντίχριστου.

Και έτσι θα πιστεύουν τα ψέματα.

Και γι’ αυτό όλοι εκείνοι που δεν πίστευσαν στην αλήθεια, αλλά αντίθετα έδειχναν χαρά όταν άκουγαν τα ψέματα, θα κατακριθούν από τον Θεό.

Ο Θεός είναι δίκαιος σε ό,τι κι αν επιτρέπει. Αυτό που επιτρέπει ο Θεός, πρέπει να είναι για το πνεύμα του ανθρώπου μια ικανοποίηση• και ταυτόχρονα μια φανέρωση, μια κρίση…

Πηγή: imverias.blogspot.com
http://pneumatoskoinwnia.blogspot.gr/2015/12/a.html#.VoGIUbAM5JU.facebook

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Ο αντίχριστος και το χρίσμα – Μητρ. Ναυπάκτου Ιεροθέου Βλάχου

Ο θνητός αντίχριστος και ο διάβολος να τον περιστοιχίζει, λεπτομέρεια τοιχογραφίας του Luca Signorelli, 1501.

Ο θνητός αντίχριστος και ο διάβολος να τον περιστοιχίζει,
λεπτομέρεια τοιχογραφίας του Luca Signorelli, 1501.

Κατά καιρούς γίνεται λόγος για την έλευση του αντιχρίστου και το τι θα δημιουργήση στους ανθρώπους και τον κόσμο, και μάλιστα προσδιορίζεται και ιδιαίτερο χρονικό διάστημα που θα εμφανισθή.

Πολλοί μας ερωτούν γύρω από το θέμα αυτό, αλλά οι απαντήσεις ευρίσκονται στην Αγία Γραφή και ιδιαιτέρως στις επιστολές του Ευαγγελιστού Ιωάννου, του Αποστόλου Παύλου και στην Αποκάλυψη του Ιωάννου και σε όλη την ποιμαντική της Εκκλησίας.

Στην συνέχεια απλώς μερικές νύξεις θα ήθελα να κάνω κυρίως γύρω από το πως αντιμετωπίζεται αυτή η κατάσταση…

1. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Α Καθολική του επιστολή κάνει λόγο για την έλευση του Αντιχρίστου, καθώς επίσης και την ενέργεια των αντιχρίστων και μάλιστα γράφει στους Χριστιανούς ότι επίκειται αυτή η ώρα. Συγκεκριμένα γράφει: «Παιδία, εσχάτη ώρα εστί, και καθώς ηκούσατε ότι ο αντίχριστος έρχεται, και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν• όθεν γινώσκομεν ότι εσχάτη ώρα εστίν» (Α΄ Ιω. β , 18).

Κατά την ερμηνεία του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου που χρησιμοποιεί κείμενα εκκλησιαστικών συγγραφέων, εκτός από τον Αντίχριστο που θα εμφανισθή προς το τέλος του κόσμου και πλησίον της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, υπάρχουν και πολλοί αντίχριστοι, οι οποίοι ήδη ενεργούν το έργο του Αντιχρίστου και στην εποχή του και σε κάθε εποχή και «είναι πρόδρομοι και προκήρυκες του καθ’ αυτό και κυρίως όντως κεκαλουμένου Αντιχρίστου».

Όπως προ της ελεύσεως του Χριστού υπήρχαν Προφήτες, έτσι και προ της ελεύσεως του Αντιχρίστου θα εμφανισθούν οι πρόδρομοί του, οι ψευδοπροφήτες.

Έτσι, κατά ερμηνεία πολλών, αντίχριστοι ονομάζονται «οι δυσσεβείς αιρεσιάρχαι», οι οποίοι κρατούν και υπερασπίζονται «τα του Αντιχρίστου μιαρά δόγματα».

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στον επόμενο στίχο γράφει: «εξ ημών εξήλθον, αλλ ουκ ήσαν εξ ημών• ει γαρ ήσαν εξ ημών, μεμενήκεισαν αν μεθ ημων• αλλ ινα φανερωθώσιν ότι ουκ εισί πάντες εξ ημών» (Α΄ Ιω. β , 19).

Πρόκειται για τους Χριστιανούς εκείνους που είχαν μάθει την αποκαλυπτική αλήθεια και την αγγελική πολιτεία, αλλά επειδή ήταν δουλωμένοι στις σαρκικές ηδονές, δεν μπόρεσαν να καταλάβουν «των ουρανίων αγαθών την μεγαλοπρέπεια και την ωραιότητα του νοητού Κόσμου και την μακαριότητα, και όντως άρρητον αγαλλίασιν του μέλλοντος αιώνος», κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη.

Οπότε επέστρεψαν στην ζωή της αποστασίας «και δεν ηθέλησαν να γένουν ερασταί αληθινοί της καθαράς εν Χριστώ πολιτείας».

Επομένως, προ της ελεύσεως του Αντιχρίστου εμφανίζονται οι πρόδρομοι τουΑντιχρίστου, οι ποικίλης μορφής αιρετικοί, αλλά και οι Χριστιανοί εκείνοι που αντί να ζουν την Πολιτεία του Χριστού, με την καθαρότητα της καρδιάς και την αληθινή πίστη του νοός, ζουν με τα πάθη και τις αδυναμίες, χωρίς εσωτερική προσευχή και αληθινή πίστη στον Θεό.

2. Όμως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης δεν αρκείται στο να ομιλή περί του Αντιχρίστου και των προδρόμων του, αλλά κάνει λόγο για το πως αντιμετωπίζονται ο Αντίχριστος και οι πρόδρομοί του.

Γι’ αυτό αμέσως μετά τους προηγουμένους στίχους γράφει: «και υμείς χρίσμα έχετε από του αγίου, και οίδατε πάντα» (Α΄ Ιω. β , 20).

Δηλαδή, οι Χριστιανοί έχουν λάβει το χρίσμα από τον Θεό και γνωρίζουν να ξεχωρίζουν τις ενέργειες του Αντιχρίστου και των αντιχρίστων από τις ενέργειες του Χριστού και των ανθρώπων του Χριστού.

Δεν πρόκειται περί αναγνώσεως βιβλίων, αλλά περί του χρίσματος το οποίο υπάρχει στην καρδιά και διδάσκει.
Και πάλι ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ερμηνεύοντας τι είναι αυτό το χρίσμα, γράφει: «ήγουν ελάβετε την χάριν και ενέργειαν του αγίου Πνεύματος εις τας καρδίας σας από τον άγιον των αγίων Δεσπότην Χριστόν».

Και πιο κάτω αναφερόμενος πως κάποιος λαμβάνει το χρίσμα του Αγίου Πνεύματος, γράφει: «την χάριν δε και ενέργειαν του αγίου Πνεύματος λαμβάνουν οι χριστιανοί δια του αγίου βαπτίσματος, και μάλιστα δια του χρίσματος του αγίου μύρου και ίσως δια τούτο χρίσμα και σφραγίς ονομάζεται η χάρις του αγίου Πνεύματος, ομωνύμως από το χρίσμα και την σφραγίδα του αγίου Μύρου. όθεν και όταν αυτό χρίεται εις τους χριστιανούς παρά του ιερέως, επιλέγονται τα λόγια ταύτα “σφραγίς δωρεάς Πνεύματος αγίου”».

Το χρίσμα του Αγίου Πνεύματος είναι η σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος που γίνεται κατά το μυστήριο του Χρίσματος, του αγίου Μύρου, κατά την ημέρα της Βαπτίσεώς μας.

Στην συνέχεια, στο ίδιο κεφάλαιο, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, αναφέρεται και πάλι στο ότι το άγιο Χρίσμα, το οποίο έχει λάβει ο Χριστιανός κατά το άγιο Βάπτισμα, του διδάσκει να διακρίνη περί της αληθείας και του ψεύδους. Γράφει: «και υμείς, το χρίσμα ο ελάβετε απ αυτο, εν υμίν μένει, και ου χρείαν έχετε ίνα τις διδάσκη υμάς, αλλ ως το αυτό χρίσμα διδάσκει υμάς περί πάντων, και αληθές εστι και ουκ έστι ψεύδος, και καθώς εδίδαξεν υμάς μενείτε εν αυτώ» (Α΄ Ιω. β, 27).

Κατά την ερμηνεία του αγίου Νικοδήμου που χρησιμοποιεί κείμενα Πατέρων και εκκλησιαστικών συγγραφέων, το χρίσμα το οποίο έχει λάβει ο άνθρωπος είναι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος που ενοικεί στις καρδιές των Χριστιανών και με τον λόγο του Ευαγγελιστού Ιωάννου παρακινούνται οι Χριστιανοί «να μένουν αναλλοίωτοι και αμετάτρεπτοι πάντοτε εν τη του αγίου Πνεύματος γνησία αγάπη και πίστη». Και κατά την συνήθεια του αγίου Νικοδήμου γράφει: «πως και με τι τρόπον» μένει αναλλοίωτος ο άνθρωπος ως προς την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος. Αυτό γίνεται με το να παραμένη ο άνθρωπος σταθερός στα δόγματα της θεολογίας και της ενσάρκου οικονομίας, όχι μόνον λογικά, αλλά υπαρξιακά.

Επομένως, όσοι μιλούν περί του Αντιχρίστου και των προδρόμων του θα πρέπη να αναφέρονται σε όλα τα χωρία του Ευαγγελιστού Ιωάννου και να προσδιορίζουν κυρίως τι λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης για τον τρόπο αντιμετωπίσεως του Αντιχρίστου και των προδρόμων του.

Οι Χριστιανοί γνωρίζουν τους αληθινούς προφήτας από τους ψευδοπροφήτες και τον Χριστό από τον Αντίχριστο μόνον με την ενεργοποίηση του Χρίσματος, το οποίο έχουν λάβει από τον Θεό και ενεργείται μέσα στην καρδιά τους.

3. Για το χρίσμα του Αγίου Πνεύματος, το οποίο λέγεται και σφραγίδα, κάνει λόγο και ο Απόστολος Παύλος. Συγκεκριμένα στην επιστολή του προς τους Κορινθίους γράφει: «ο δε βεβαιών ημάς συν υμίν εις Χριστόν και χρίσας ημάς Θεός, ο και σφραγισάμενος ημάς και δους τον αρραβώνα του Πνεύματος εν ταις καρδίαις ημών» (Β΄ Κορ. α, 21-22).

Εδώ σαφέστατα φαίνεται ότι ο Θεός είναι εκείνος, ο οποίος δίδει την βεβαίωση στους Χριστιανούς, Αυτός είναι εκείνος που μας χρίει. Η χρίση ταυτίζεται με την σφράγιση και αυτό γίνεται από τον Θεό, ο οποίος δίδει στις καρδιές μας τον αρραβώνα του Πνεύματος.

Εάν κανείς μελετήση και άλλα παράλληλα χωρία του Αποστόλου Παύλου για το τι σημαίνει αρραβώνας του Αγίου Πνεύματος, το τι σημαίνει να ψάλη κανείς ύμνους και ωδές πνευματικές στην καρδιά του, τότε θα καταλάβη ότι αυτό το χρίσμα – σφραγίδα είναι η νοερά – καρδιακή προσευχή που είναι έκφραση της αγάπης που αισθάνεται ο άνθρωπος προς τον Θεό.

Στον άνθρωπο εκείνον που έχει δεχθή την σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος, έχει γραφή το όνομα του Χριστού. Σ’ αυτό το θέμα αναφέρεται ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψή του.

«Και είδον άλλον άγγελον αναβαίνοντα από ανατολής ηλίου, έχοντα σφραγίδα Θεού ζώντος, και έκραξε φωνή μεγάλη τοις τέσσαρσιν αγγέλοις, οις εδόθη αυτοίς αδικήσαι την γην και την θάλασσαν, λέγων• μη αδικήσητε την γην μήτε την θάλασσαν μήτε τα δένδρα, άχρις ου σφραγίσωμεν τους δούλους του Θεού ημών επί των μετώπων αυτών. Και ήκουσα τον αριθμόν των εσφραγισμένων• εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες εσφραγισμένοι εκ πάσης φυλής υιών Ισραήλ» (Αποκ. ζ, 2-4).

Εδώ φαίνεται σαφέστατα ότι ο άγγελος που είχε «σφραγίδα Θεού ζώντος» εσφράγισε τους δούλους του Θεού στα μέτωπά τους.

Παράλληλο χωρίο ανευρίσκεται και σε άλλα κεφάλαια της Αποκαλύψεως: «Και είδον, και ιδού το αρνίον εστηκός επί το όρος Σιών, και μετ΄ αυτού εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, έχουσαι το όνομα αυτού και το όνομα του πατρός αυτού γεγραμμένον επί των μετώπων αυτών» (Αποκ. ιδ, 1). Δηλαδή, οι σεσωσμένοι που στέκονται με το Αρνίο – τον Χριστό, είχαν το όνομα του Χριστού και του Πατρός Του γεγραμμένο στα μέτωπά τους. Και όπως λέγει στην συνέχεια το κείμενο, αυτοί έψαλαν «ωδήν καινήν», ενώπιον του θρόνου του Θεού, της οποίας το περιεχόμενο μόνον αυτοί γνώριζαν.

Επομένως, η σφράγιση των Χριστιανών με το όνομα του Χριστού και του Πατρός Του συνδέεται με την «ωδήν καινήν», δηλαδή την νοερά προσευχή, την οποία αγνοούν οι άνθρωποι που δεν έχουν εμπειρία αυτής της καταστάσεως.

4. Όλα αυτά σημαίνουν ότι με το μυστήριο του αγίου Χρίσματος το οποίο συνδέεται με το μυστήριο του αγίου Βαπτίσματος λάβαμε την δωρεά του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά, δια της σφραγίσεως των μελών του σώματός μας, όταν ο Ιερεύς έλεγε «σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου, αμήν».

Αυτό το χρίσμα στην καρδιά ενεργεί ως φωτισμός νοός, ως έμπνευση, ως αγάπη προς τον Θεό, ως προσευχή, ως ελπίδα της αιωνίου ζωής, ως αρραβώνας του Πνεύματος.

Η ομολογία των μαρτύρων και το μαρτύριο που ακολουθεί είναι ενεργοποίηση του αγίου Χρίσματος, δια του οποίου ορά τον Θεό, γι’ αυτό και το μαρτύριο των αγίων δεν είναι υπόθεση λογικής επεξεργασίας, συναισθηματικής εξάψεως και θυμικής ενεργείας, αλλά καρπός θεοπτίας – θεώσεως.

Όμως, όταν διαπράττουμε κάποια αμαρτία, τότε το χρίσμα που βρίσκεται στο βάθος της καρδιάς ενεργοποιείται δια της μετανοίας.

Δηλαδή, η μετάνοια που εκδηλώνεται ως διάθεση αλλαγής βίου, ως αγάπη προ τον Θεό και ως προσευχή, είναι ενεργοποίηση της Χάριτος του αγίου Χρίσματος.

Επίσης, αυτό το χρίσμα ενεργοποιείται με την νοερά καρδιακή προσευχή, που είναι η «καινή ωδή», την οποία ψάλλουν οι αναγεννημένοι υπό του Αγίου Πνεύματος.

Όταν όμως ο άνθρωπος αρνήται τον Χριστό, εγκαταλείπη την Ορθόδοξη Εκκλησία και αποδέχεται άλλες ομολογίες – αιρέσεις και θρησκείες, τότε χάνει αυτήν την δωρεά και για να επανέλθη στην Ορθόδοξη Εκκλησία πρέπει να λάβη πάλι το χρίσμα του Αγίου Πνεύματος με το μυστήριο του Χρίσματος.

Επομένως, οι Ποιμένες της Εκκλησίας δεν πρέπει να ομιλούν μόνον για τον Αντίχριστο και τους προδρόμους του, αλλά κυρίως και προ παντός θα πρέπη να βοηθούν τους Χριστιανούς να ζουν κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να ενεργοποιήται η Χάρη του Βαπτίσματος και του Χρίσματος, με την διαφύλαξη των εντολών του Χριστού και των δογμάτων, την ορθόδοξη βίωσή τους..
την μετάνοια και την εσωτερική νοερά – καρδιακή προσευχή, διότι έτσι θα μπορέσουν να ξεχωρίσουν τις ενέργειες του Χριστού από τις ενέργειες του Αντιχρίστου.

Διαφορετικά, θα συγχέουν τις άκτιστες με τις κτιστές ενέργειες και το χειρότερο θα θεωρούν ότι οι ενέργειες του Αντιχρίστου είναι ενέργειες του Χριστού η αντιστρόφως. Αυτή η διάκριση συνιστά την ορθόδοξη ποιμαντική. Και η ουσία της είναι η λεγομένη ησυχαστική παράδοση.

Όσοι αξιωθούν να χρισθή η καρδιά τους από το Άγιο Πνεύμα, ήτοι να γραφή στην καρδιά το όνομα του Αρνίου της αποκαλύψεως και του Πατρός Αυτού, θα αποφύγουν την σφραγισή τους από το θηρίο της αποκαλύψεως και τον πατέρα του, καθώς επίσης θα αποφύγουν και τους προδρόμους του.

Αυτή είναι η ουσία της ορθοδόξου ποιμαντικής που συνδέεται με την ησυχαστική παράδοση της Εκκλησίας.

Γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία η διατήρηση του ορθοδόξου μοναχισμού.

Κάθε αλλοίωση του ησυχαστικού πνεύματος του ορθοδόξου μοναχισμού διευκολύνει τους προδρόμους του Αντιχρίστου να κάνουν πολύ καλά την δουλειά τους και να πλανούν τους ανθρώπους.

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Σ.γ.:Βέβαια σήμερα έχουμε ξεφύγει τελείως από αυτή την πραγματικότητα και βουλιάζομε στο χάος της σημερινής απάνθρωπης σατανοκρατούμενης επήρειας. Το βαθμό χριστιανικής αλλοτρίωσης θα τον προσμετρήσουμε με βάση το πιο κάτω περιστατικό που έλαβε χώρα στην ορθόδοξη Εκκλησία των ΗΠΑ και δείχνει ξεκάθαρα πόσο οι πρόδρομοι του αντιχρίστου συνεχίζουν ακάθεκτοι το έργο της αλλοτρίωσης και διαστροφής των πάντων:

Πρώην Αρχιμανδρίτης παντρεύτηκε με άνδρα στη Βοστώνη!

 

Στις ΗΠΑ όλα να τα περιμένετε να γίνουν! Το είδαμε κια αυτό.

Στις ΗΠΑ όλα να περιμένετε να γίνουν! Το είδαμε κι αυτό.

Ο πρώην Αρχιμανδρίτης της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής, κ. Ιωάννης Χαιρόπουλος, ο οποίος εγκατέλειψε την ιεροσύνη πριν από εννέα περίπου χρόνια, παντρεύτηκε με άνδρα το Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2016.

Ο πολιτικός γάμος του κ. Χαιρόπουλου με τον εκλεκτό της καρδιάς του κ. Ρίτσαρντ Κρουκ, έγινε στο Neighborhood Club της πόλης Κουίνσι η οποία βρίσκεται περί τα 12 μίλια νοτίως της Βοστώνης, παρουσία συγγενών και φίλων.

Εν τω μεταξύ, όπως δημοσιεύθηκε στο Facebook από τους πρώτους οι οποίοι έσπευσαν να ευχηθούν στους νιόπαντρους βίον ανθόσπαρτον ήταν και οι εξής: Ο διευθυντής του Γραφείου Κατηχητικής Παιδείας της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, κ. Τόνυ Βρέιμ.

Η πρεσβυτέρα Σύνθια Παλαιολόγου, σύζυγος του πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Παλαιολόγου πρώην ιερατικού προϊσταμένου της κοινότητας Αγίου Σπυρίδωνα του Γούστερ Μασαχουσέτης η οποία έγραψε «είμαστε τόσο χαρούμενοι για σένα Γιάννη, σου στέλνουμε την αγάπη μας και τις προσευχές μας για υγεία και ευτυχία μαζί».

Επίσης, ο πρωτοπρεσβύτερος Ντιν Πανάγος, ιερατικός προϊστάμενος της κοινότητας Αγίας Σοφίας στην πόλη New London του Κονέκτικατ, ο οποίος είναι και πρόεδρος του Συνδέσμου Κληρικών της Μητρόπολης Βοστώνης, ο οποίος έγραψε «συγχαρητήρια Γιάννη».

Ο κ. Χαιρόπουλος έστελνε διάφορα μηνύματα όπως «σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την αγάπη και την υποστήριξή σας. Ειλικρινά ο Ρίτσαρντ κι εγώ έχομε ευλογηθεί με τόσους πολλούς καλούς και αγαπητούς φίλους και οικογένειες.

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Ιωάννης Χαιρόπουλος ήταν κληρικός με ικανότητες και διοικητικά προσόντα.
Διετέλεσε Διάκονος του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιακώβου. Βοηθός ιερεύς στην κοινότητα του Αγίου Νικολάου του Φλάσινγκ.

Ιερατικός προϊστάμενος στην κοινότητα της Αγίας Παρασκευής στην πόλη Greenlawn της Νέας Υόρκης, καθώς επίσης και του Αγίου Γεωργίου στο Hartford του Κονέκτικατ.

Επίσης, υπηρέτησε ως διευθυντής του Ιδιαιτέρου Γραφείου του πρώην Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Σπυρίδωνα, και πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης Ντιτρόιτ.

Εγινε ιδιαίτερα γνωστός και αγαπητός από την Ομογένεια όταν τον Μάιο του 2003 δώρισε το ένα του νεφρό και σώθηκε ένα μικρό παιδί.

Ενώ όλα έβαιναν καλώς και είχε μπει σε πορεία για να γίνει Επίσκοπος -υπενθυμίζεται ότι τον προωθούσε ενθέρμως ο αείμνηστος Μητροπολίτης Αγίου Φραγκίσκου Αντώνιος- ξαφνικά εμφανίστηκε στον Αρχιεπίσκοπο κ. Δημήτριο ενώ είχε την προϊσταμενία της κοινότητας του Αγίου Γεωργίου του Hartford στο Κονέκτικατ και του είπε ότι ήθελε να εγκαταλείψει την ιεροσύνη.

Ο Αρχιεπίσκοπος τον συμβούλεψε να πάρει ένα χρόνο άδεια για να σκεφθεί.

Εντός έξι μηνών επέστρεψε και είπε στον Αρχιεπίσκοπο ότι απεφάσισε να εγκαταλείψει την ιεροσύνη και ζήτησε να καθαιρεθεί και να επανέλθει στις τάξεις των λαϊκών, πράγμα που έγινε.

Μετέβη στη Βοστώνη και άρχισε να εργάζεται ως επικεφαλής του τιμήματος οικονομικής αναπτύξεως του Οργανισμού Children’s Tumor Foundation.

Εκεί εργάσθηκε επί έξι χρόνια, ενώ σήμερα εργάζεται στο Τμήμα οικονομικής αναπτύξεως του Επισκοπελιανού Καθεδρικού Ναού του Αγίου Παύλου.

Σε συνέντευξή του στον «Εθνικό Κήρυκα» είπε ότι γνωρίστηκε με τον σύζυγό του Ρίτσαρντ, «πριν από έξι χρόνια σε κάποια κοινωνική εκδήλωση στη Βοστώνη». Ο Ρίτσαρντ εργάζεται στο πανεπιστήμιο Harvard.

Οταν τον ρωτήσαμε πότε αποφάσισε να παντρευτεί, είπε: «τώρα είμαι 52 χρόνων. Οταν μεγάλωνα αυτά τα πράγματα ήταν απίθανα πολιτιστικώς και κοινωνικώς. Θα σας έλεγα πως αρχίσαμε να γνωρίζει ο ένας τον άλλον όπως κάνουν όλοι και καθώς αφοσιωνόμαστε πιο πολύ ο ένας στον άλλον σκεφθήκαμε ότι θα ήταν σωστό, αγαπητικό και υπεύθυνο πράγμα να παντρευτούμε. Η πολιτεία της Μασαχουσέτης και το Ανώτατο Δικαστήριο νομοθέτησαν αυτά τα πράγματα και έγινε πιο εύκολος ο γάμος».

Στην ερώτηση «πώς αισθάνεστε με αυτή την καινούργια φάση και διάσταση της ζωής σας που είστε παντρεμένος με άντρα;» απάντησε: «θα έλεγα ότι είναι μία άλλη όμορφη όψη αγάπης και συντροφικότητας που γεύομαι εμπειρικά. Είχα γευθεί αγάπη ως ιερέας σε ανθρώπινες σχέσεις με όμορφους τρόπους, αλλά σαν παντρεμένος άνδρας είναι μία καινούργια διάσταση αγάπης η οποία διώχνει την μοναξιά».

Στην ερώτηση «σας προσήλκυαν οι άνδρες καθ” όλη σας τη ζωή ή πρόσφατα αρχίσατε να έχετε τέτοιες τάσεις;», είπε πως «ένας γκέι γεννιέται γκέι, δεν είναι κάτι που το επιλέγεις. Εγώ γεννήθηκα γκέι και προσπαθούσα να είμαι όσο πιο καλός μπορούσα στη ζωή μου. Ως ιερεύς ένιωσα μοναξιά και αποφάσισα να αναζητήσω συντροφικότητα».

Οταν τον ρωτήσαμε «είχατε καμία αναστολή να παντρευτείτε με τον Ρίτσαρντ; Σκεπτόσαστε τι θα πουν οι γονείς και οι συγγενείς σας;» ανέφερε πως «είπα σ” ολόκληρη την οικογένειά μου και σε πολλούς φίλους μου πριν από χρόνια πως ήμουν γκέι και κανείς δεν εξεπλάγη. Ολοι, ο πατέρας μου, η μητέρα μου, οι αγαπημένοι μου φίλοι, η οικογένειά μου ήταν πολύ αποδεκτικοί και υποστηρικτικοί. Οσον αφορά τον γάμο μου όλοι ήταν εκστατικοί που βρήκα κάποιον να τον ερωτευθώ και να παντρευτούμε».

Αναφορικά εάν του έχει στείλει κάποιος αρνητικά ή επικριτικά σχόλια που παντρεύτηκε με άνδρα, είπε «όχι ακόμα, όχι».

Οταν τον ρωτήσαμε «πώς συμβιβάζετε τον παλιό σας εαυτό ως ιερεύς και μάλιστα Αρχιμανδρίτης, ως υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, σεβαστός από όλους τότε, με την καινούργια φάση της ζωής σας τώρα καθότι καθώς γνωρίζετε πολύ καλά θεολογικώς, εκκλησιολογικώς, πνευματικώς, αυτό που κάνατε δεν είναι άνετη και αποδεκτή κατάσταση;» απάντησε: «ναι σίγουρα. Για μένα ως ιερέας το θέμα ήταν να είμαι άγαμος ιερεύς. Να είμαι πιστός στην κλήση μου και στην αγαμία μου και να προσπαθώ να είμαι ο καλύτερος ιερεύς που μπορούσα».

Στην ερώτηση «λέτε δηλαδή πως ως άγαμος ιερεύς δεν επιδιδόσασταν σε ομοφυλοφιλικές δραστηριότητες;», είπε «ήμουν πιστός στον όρκο της αγαμίας μου». Οταν τον ρωτήσαμε αν αυτό ήταν μία διαρκής καταπίεση και αν προσπαθούσε να διαφύγει και να λυτρωθεί, τόνισε: «δεν νομίζω πως ήταν διαφυγή ή λύτρωση. Νομίζω ότι αγαπούσα πολύ την ιεροσύνη και γι” αυτό έγινα ιερεύς και έκανα το καλύτερο να είμαι πιστός στον όρκο της αγαμίας μου. Κι ακόμα νομίζω ότι ήταν το καλύτερο πράγμα για μένα προσωπικώς και πνευματικώς όταν αποφάσισα πως ήταν καιρός να φύγω».

Στην ερώτηση «σας απασχολεί αν πιθανόν κάποια μέλη της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας και ιδιαίτερα πρώην ενορίτες σας, σκανδαλιστούν που παντρευτήκατε με άνδρα;» υποστήριξε ότι «έφυγα από την Εκκλησία σεβαστικά. Εάν κάποιοι συμφωνούν ή διαφωνούν με τον γάμο μου είναι δική τους ελεύθερη επιλογή, εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι” αυτό».

Ο κ. Χαιρόπουλος μας αποκάλυψε ότι εκκλησιάζεται σε Ορθόδοξη εκκλησία τις Κυριακές και μάλιστα Κοινωνεί των Αχράντων Μυστηρίων. Σε σχετική ερώτηση είπε, «ναι και στην εκκλησία πηγαίνω και κοινωνώ».
Οταν τον ρωτήσαμε αν εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο γάμος είναι ανάμεσα σ” έναν άντρα και σε μία γυναίκα, είπε πως «δεν έχω κανένα σχόλιο γι” αυτή την ερώτηση».

Η Romfea.gr έχει αποκλειστικά δικαιώματα αναδημοσιεύσης από τον Εθνικό Κήρυκα της Νέας Υόρκης εφημερίδα της Ομογένειας.

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2016/01/%cf%80%cf%81%cf%8e%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%b4%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%b5%cf%8d%cf%84%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%ce%bc%ce%b5-%ce%ac.html#ixzz41OYSDrLl