Αυγ 26

Αποδεχόμενοι τις νόρμες του Συστήματος οδηγούμαστε σε πλήρες, εξοντωτικό και σχιζοφρενιογόνο αδιέξοδο εκτός αν αντιδράσουμε ομαδικά σαν λαός.

Οι μαύρες πλερέζες μας ζώνουν από παντού σε τούτη την κατακαημένη πατρίδα στην οποία οι εθνικοί μειοδότες, οι προσκυνημένοι και εθνοπροδότες πλεόνασαν πάντα.

Το Σύστημα έχει τους τρόπους του

Το σύστημα έχει φτιάξει – τα όργανά του, πολιτικοί, νομικοί, τραπεζίτες, οικονομολόγοι, ψυχολόγοι, επικοινωνιολόγοι, δημοσιογράφοι, πάσης φύσεως τεχνοκράτες ξημεροβραδιάζονται να εφευρίσκουν τεχνάσματα και παγίδες εγκλωβισμού μας και να τα αναμεταδίδουν με ανώδυνο ευνουχισμένο τρόπο στον μαζολαό – ώστε να μας μετατρέψει σε μιας νέας μορφής σκλάβους, δουλοπάροικους ή όπως αλλιώς θέλετε ονομάστε τους, μαζανθρώπους της εποχής μας.

Ο ελληνικός λαός νομίζει ακόμη πως είναι ελεύθερος ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του Συτήματος

Ο κύριος σκοπός του Συστήματος είναι να περνάνε τα πιο αντιδημοκρατικά νομοσχέδια και με τη μέθοδο του σαλαμιού να μας κόβουν τις σάρκες χιλιοστά-χιλιοστά ώστε να πονάμε το δυνατό λιγότερο και όλες οι εγκληματικές τους πράξεις να γίνονται αποδεκτές σαν αναγκαίες και να περνούν αδιαμαρτύρητα από το πόπολο.

Κάθε νομοθέτημα της Βουλής, προεδρικό διάταγμα, ή εκτελεστική εντολή (μασκαρεμένη με τη μορφή νόμου) των υπόδουλων, μνημονιακών κυβερνήσεων βρίθει ανηθικότητας, αμαρτιών και προδοτικών συνθηκολογήσεων με το διεθνές κατεστημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά πρώτο σκοπό και της Παγκοσμιοποίησης κατά δεύτερο.

Στην πατρίδα μας θα λέγαμε ότι εφαρμόζονται πειραματικά όλες οι μεθοδεύσεις της Παγκοσμιοποίησης και ιδιαίτερα της Ψυχοτεχνολογίας, με ό,τι μπορεί να εμπερικλείει ο γενικός και ασαφής αυτός όρος.

Επειδή όμως δεν επιτρέπεται τέτοιες τραγικές ώρες να παίζουμε «εν ου παικτοίς» σε θολά και άγνωστα ύδατα θα επιχειρήσουμε να αναφέρουμε κάποιες εκ των ισχυρών δυνάμεων που την προωθούν. Την πρωτοκαθεδρία έχουν η Λέχη Μπίλντερμπεργκ, η Τριμερής, ο Τεκτονισμός και οι στοές του ανά τον κόσμο, το Βατικανό και το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, κολοσσιαίοι τραπεζικοί οργανισμοί ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, ΕΚΤ, οι Κεφαλαιαγορές και οι οίκοι αξιολόγησης όπως οι Moody’s, οι Goldman Sachs οι Standards & Poor’s κ.λπ. που έχουν τεράστια απήχηση στα κράτη και τους λαούς και ιδιαίτερα στις αγορές, στην οικονομική ανάπτυξη ή κατακρήμνιση και υπερχρέωση ολόκληρων κρατών.[1]

Μετά από αυτό το ξεκαθάρισμα είναι τίμιο όσο κι αναγκαίο να φέρουμε κάποια παραδείγματα των πειραματικών εφαρμογών όπου συγχρονισμένα η ντόπια και η διεθνής ολιγαρχία έχει οσονούπω  επιβάλει στην πατρίδα μας και αν τολμάμε, ας μην υποταχθούμε, στο θελημά της.

Όλα στημένα εξ αρχής ώστε να ισχυροποιούν το Σύστημα να υποδουλώνει την ελληνική κοινωνία και να δημιουργεί πρόβατα για σφάξιμο.

Ας δούμε για παράδειγμα πως οι νομοθέτες κλείνουν τις τρύπες της πολιτικής διαφθοράς των βουλευτών και των κυβερνητικών εκπροσώπων και στελεχών. Στο άρθρο 86 παράγραφος 1 του Συντάγματος αναφέρεται: «Μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της Κυβέρνησης ή Υφυπουργοί, για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους…»…

Λες και η Βουλή απαρτίζεται από τους πιο αξιόπιστους και τίμιους νομομαθείς και ακέραιους δικαστικούς οι οποίοι είναι τόσο ανιδιοτελείς, ώστε να αποφασίζουν μόνοι για τα παραπτώματά τους και να επιβάλλουν εντελώς ανεξάρτητα και αντικειμενικά τιμωρίες στον εαυτό τους. Όλο τούτο σε τι διαφέρει από μια ομάδα μαφιόζων που αποφασίζει η ίδια για τις παρανομίες της; Φυσικά θα εκτελεί εκείνους που έχει ξεγραμμένους, τα «βαρίδια»  τα οποία έχει λόγους να ξεφορτωθεί διότι κατέχουν ένοχα μυστικά της κι άλλους που κρίνει απαραίτητους και χρήσιμους, τους αθωώνει.

Ας αναφερθούμε τώρα και στις αυθαιρεσίες των μνημονίων που οι ντόπιοι κουίσλινγκς υπέγραψαν με την ευρωμαφία των δανειστών μας:

Μνημόνιο 1 – Δανειακή Σύμβαση – άρθρο 14, παργφ. 5: «Ο δανειολήπτης (ο ελληνικός λαός χωρίς να ερωτηθεί φυσικά), αμετάκλητα και άνευ όρων, παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία»…

Μνημόνιο 2, Εφαρμοστικός νόμος σχετικά με τις αποκρατικοποιήσεις: «Συνιστάται ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία «Ταμείο Αξιοποίησης ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε.» (Τ.Α.Ι.ΠΕ.Δ.), με αποκλειστικό σκοπό την αξιοποίηση όλης της περιουσίας του Δημοσίου ή των ΝΟΜΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ (Ν.Π.Δ.Δ.) της ιδιωτικής και της δημόσιας περιουσίας (όλα τα ασημικά της χώρας)… Το προϊόν αυτής της αξιοποίησης χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της χώρας…»… (κι εδώ πάλι αποφασίζουν εν αγνοία του και χωρίς να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός, για την περιουσία του δημόσια και ιδιωτική) καταλήγοντας στο κορύφωμα της αυθαιρεσίας την κατάσχεση της δημόσιας όσο και της ιδιωτικής περιουσίας. Αν αυτό δεν αποτελεί την επιτομή της δικτατορίας, της τυραννίας και της αδικίας τότε πότε έχουμε παραβιάσεις των ανθρωπίνων και των δημοκρατικών δικαιωμάτων;

Μνημόνιο 2 σελίδα 427: «Τα μέτρα αυτά (των μνημονίων) θα δώσουν τη δυνατότητα μείωσης της απόκλισης στο επίπεδο του κατώτατου μισθού σε σχέση με τους ανταγωνιστές μας (Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη)».

Με λίγα λόγια σε μια Ευρώπη διαφορετικών ταχυτήτων που χαρακτηρίζεται από αυθαίρετη ανισότητα εργατικών ημερομισθίων και συντάξεων, η Ελλάδα και ο λαός της, πλην της ηγέτιδας τάξης που έχει το δικαίωμα να αποφασίζει, να νομοθετεί και να δικάζει τους κατ’ αυτή παραβάτες των νομοθετικών ανομιών της, καταδικάζεται να συγκλίνει προς τα κάτω με τους χειρότερα αμειβόμενους πληβείους της Ε.Ε. όπως τους Βούλγαρους και τους Ρουμάνους. Θες δεν θες θα το δεχτείς. Κι αν δεν συμμορφωθείς έρχεται ο πέλεκυς της δικαιοσύνης ο οποίος αφού σε ξετινάξει οικονομικά και χρονικά, σε αναγκάζει με τις αποφάσεις είτε του Συμβουλίου της Επικρατείας, είτε του Αρείου Πάγου, να δεχτείς για «εθνικούς λόγους» την εγκυρότητα και αναγκαιότητα των μνημονίων.

«Η πατρίδα βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας δεν μπορείς να αρνηθείς να κατασχεθεί το σπίτι σου, να απολυθείς από τη δουλειά σου, ή να εργάζεσαι 12ωρο με ένα τετρακοσάρι τον μήνα κι ανασφάλιστος, μέχρι να σου κόψει το ρεύμα η ΔΕΗ και το νερό ο Δήμος και χωρίς σπίτι να κοιμάσαι με την οικογένειά σου στα παγκάκια». 

Αυτό ακριβώς επικυρώνεται με το Μνημόνιο 3 και τις ρήτρες απόκλισης από το πρόγραμμα. Αν δεν πετυχαίνουν τα μέτρα που «αυτοί» θεσπίζουν, νομοθετούν κι επιβάλλουν δια της βίας για τη μείωση του χρέους θα επιβάλλονται όλο και σκληρότερα μέτρα. Οι Ιθαγενείς της λεηλατημένης χώρας με μισθούς πείνας και συντάξεις-επιδόματα-οικονομικά βοηθήματα, θα αναγκαστούνε να δεχτούν και άλλες μειώσεις από τον «κόφτη». Έτσι αργά ή γρήγορα όλοι θα αναγκαστούμε να δεχτούμε τις μειώσεις και το κατρακύλισμα της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς μας τρώγοντας στα συσσίτια του Δήμου και της εκκλησίας μια φορά της ημέρα, ίσως και κάθε δεύτερη.

Αυτή την κατρακύλα, την απελπισία, την υποβάθμιση  της προσωπικότητας κάθε Έλληνα και Ελληνίδας και τον βαθμιαίο ξεπεσμό μας στο εξοντωτικό αδιέξοδο που μας οδηγούν, ονομάζουμε σχιζοφρενιογόνο παράγοντα που επιβάλλεται εκ των άνωθεν από το Σύστημα, θέλοντας και μη.

Σκόπιμα, αλλά και εκ μιας αναπότρεπτης σαδιστικής ροπής προς τον κατήφορο,  την παρακμή, την γενοκτονία και την κοινωνική αυτοκαταστροφή και αυτοδιάλυση, οι ντόπιοι και αλλοδαποί παγκοσμιοποιητές, μας χτυπούν σαν χταπόδια εξωθώντας όλους μας σε μια απόλυτα συγκρουσιακή πορεία με τον εαυτό μας και τον συνάνθρωπο, συν-Έλληνα. Η αρχή του κοινωνικού αυτοματισμού καλά κρατεί με τη μία κοινωνική ομάδα να επιχειρεί την εξόντωση της άλλης.

Καταγράφουμε δύο παραδείγματα σχιζοφρενιογόνου σύγκρουσης του καθημερινού πολίτη με το Σύστημα:

Στην Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, ένα όργανο αυτόνομο, ανεξάρτητο, αποτελούμενο από ιδιώτες το οποίο δεν δίνει λόγο σε κανέναν, είναι αναγκασμένος ο κάθε Έλληνας πολίτης να αποδίδει στο εξής τους φόρους του είτε το θέλει είτε όχι. Οι φόροι που αυτός θα πληρώνει στο εξής θα πηγαίνουν χωρίς να έχει ο ίδιος  κάποια δικαιώματα ή να απολαμβάνει κάποιων αγαθών όπως ανταποδοτικά τέλη (ένα καλό οδικό δίκτυο, καθαρό νερό, φθηνή ηλεκτρική ενέργεια, μη μεταλλαγμένα τρόφιμα κ.λπ.). στους δανειστές του εξωτερικού.

Είσαι λοιπόν αναγκασμένος να πληρώσεις, μπορείς δεν μπορείς. Είτε κάνεις τζίρο είτε όχι. Αν πληρώνεις τους φόρους σου και δεν έχεις έσοδα θα αναγκαστείς να πουλήσεις όση περιουσία τυχόν έχεις, σκοτώνοντάς τη φυσικά από πλευράς τιμής, για να ξεχρεωθείς. Αυτά προς το παρόν. Στο μέλλον όμως; Πάλι θα οφείλεις. Δεν θα μπορείς να πληρώνεις την ασφάλειά σου, τον ΕΝΦΙΑ, τα αυξημένα τιμολόγια νερού, ηλεκτρικού κ.λπ. Αλλά τότε δεν θα έχεις ακίνητο για πώληση. Επομένως τα πρόστιμα θα συσσωρεύονται στη ΔΕΗ, στο Δήμο, στην Εφορία που ανήκεις. Κάποια στιγμή θα αρχίσουν οι κατασχέσεις σε ό,τι σου απόμεινε και μετά; Πάλι θα χρωστάς. Θα πληρώνεις αλλά δεν θα τρως, θα γυρίζεις ξυπόλητος με κουρελιασμένα ρούχα, ρεύμα δεν θα έχεις και το νερό θάνε κομμένο. Στο τέλος θα κοιμάσαι στα παγκάκια ή τα σάπια αυτοκίνητα, όπως πολλοί άλλοι ήδη κάνουν. Αν αντιδράσεις και πεις «δεν σας πληρώνω κύριοι, θα κρατήσω τα χρήματα για τα παιδιά μου», τα πρόστιμα αργά ή γρήγορα θα γίνουν τεράστια και πάλι στα παγκάκια ή σε αυτοκίνητο θα μένεις ή σε ερείπιο-καλύβα. 

Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις είναι το ίδιο. Αν πληρώνεις τους φόρους σου  σαν συνεπής πολίτης, εκτός και αν είσαι δημόσιος υπάλληλος ή συνταξιούχος που στα παίρνουν χωρίς να σε ρωτούν, σαν ιδιώτης, είναι εντελώς επισφαλής  η απόδοση φόρου. Κάποια στιγμή δεν θα μπορείς να πληρώνεις όσο και να το θες. Πάλι παράνομος θα είσαι γιατί ο νόμος δεν είναι άνθρωπος. Είναι ένας ψυχρός ισοπεδωτής, αν όχι εκτελεστής.

Ας πάμε στο κόκκινο δάνειο που έχεις. Αν πληρώσεις όπως έχεις συμφωνήσει με την τράπεζα ουδέν πρόβλημα, μόνο που προϋποτίθεται πως έχεις δουλειά και ο μισθός που παίρνεις επαρκεί να ζήσεις και να πληρώνεις μέχρι να ξεχρεώσεις. Αν όμως λόγω κόφτη ο μισθός ή η σύνταξή σου συνεχώς μειώνεται, κάποια μέρα δεν θα μπορείς να το πληρώσεις. Θα έχεις  ακριβώς την ίδια κατάληξη με εκείνον ο όποιος δεν έχει εξ αρχής να  πληρώσει γιατί έχασε την δουλειά του. Και στις δύο περιπτώσεις, με κάποια πιθανή διαφορά χρόνου, ο ένας από τον άλλο, χάνεις το σπίτι σου διότι κατάσχεται είτε γρήγορα είτε λίγο αργότερα.

Παρατηρούμε εδώ την πλήρη κι εμπράγματη εκ των συνθηκών, εφαρμογή της  θεωρίας του διπλού δεσμού για τη γένεση της σχιζοφρένειας του Gregory Bateson. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση το σπίτι σου κατάσχεται.

Χωμένος ως τον λαιμό στην κινούμενη άμμο της Ψύχωσης

Ένα άλλο παράδειγμα είναι οι γιατροί. Το κράτος τους οφείλει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του ΕΟΠΥΥ τουλάχιστον πέντε ετών. Οι ιδιώτες γιατροί ζουν εξ ιδίων. Φθάσανε από τα 10 ευρώ ανά επίσκεψη στον ΕΟΠΥΥ να τους μένουν 3 ευρώ ανά ασθενή. Όσοι δεν αντέχουν κάτω από το βάρος των παγίων εξόδων, την καθυστέρηση των ληξιπρόθεσμων κ.λπ. κλείνουν τα ιατρεία τους, όσοι ιδιώτες έχουν ακόμη λίπος συνεχίζουν  με την ελπίδα πως θα πάρουν κάποια χρήματα έστω και μειωμένα λόγω clawback αν όχι πετσοκομμένα. Όσοι τυχεροί δεν θα τα έχουν τινάξει μέχρι τότε. Όμως αργά οι γρήγορα κι «οι τυχεροί» θα αναγκαστούν να κλείσουν τα ιατρεία τους γιατί λόγω έλλειψης χρημάτων, πελάτης ιδιώτης δεν θα πατάει στο ιατρείο τους και όσοι ανήκουν στον ΕΟΠΥΥ θα τα παίρνουν καθυστερημένα και κουρεμένα.

Να ληφθεί υπόψη ότι ο δούλος της πεονίας, δεν ξέρει και ίσως δεν καταλαβαίνει τι συμφωνίες κλίνει ο εξουσιαστής με τον τραπεζίτη πχ. Ότι βαδίζουμε σε μια αχρήματη οικονομία που στην επιβάλλουν είτε το θέλεις είτε όχι. Κι όταν ο δούλος-δουλοπάροικος αντιληφθεί την τραγική αλήθεια στο πετσί του, τότε αισθάνεται διάτρητος, απόλυτα ακάλυπτος, στρεσάρεται, πλημμυρίζει τρόμο και φόβο, υφίσταται ένα ψυχικό σοκ, νιώθει ότι χάνει τον έλεγχο με συνέπεια τον πανικό (αυτό ακριβώς υπονοεί η Μελανή Κλάιν στο Δόγμα του Σοκ)[2] θολώνει, αδυνατεί να πάρει αποφάσεις, να διατηρήσει την ψυχραιμία που απαιτείται και αντιδρά συγκεχυμένα με κάποιον από τους πιο κάτω τρόπους.

1)Άρνηση της τραγικότητας, της αδήριτης πραγματικότητας. «Δεν μπορεί να συμβούν αυτά». «Θα πέσουν οι προδότες σε 4 χρόνια», «η επόμενη κυβέρνηση θα κάνει αυτά που υπόσχεται». «Κάποιος τίμιος θα βγει μπροστά και τότε εγώ θα τρέξω να τον υποστηρίξω». Τέτοια είναι αρχικά, η αντίδραση πολλών Ελλήνων που δεν μπορούν να δουν σε βάθος χρόνου. Ζουν στην ψευδαίσθηση κι ευελπιστούν ότι κάποια μέρα κάποιοι (όχι οι ίδιοι ασφαλώς) θα κρεμάσουν τους εθνικούς προδότες για την προδοσία τους. Η ελληνική Ιστορία όμως αποδεικνύει, ιδίως η πρόσφατη, ότι αυτές οι μαριονέττες έχουν ισχυρούς φίλους στα παρασκήνια, επιβιώνουν και διαιωνίζονται και αναλαμβάνουν υψηλά διοικητικά πόστα αν όχι και πολιτικά-κυβερνητικά.

2)Παρορμητική αυτοκτονία, πολλοί έχουν από το 2009 κι εδώ αυτοκτονήσει άλλοι βάζοντας φωτιά στο αυτοκίνητό τους, αναπνέοντας καυσαέρια, πηδώντας από τα μπαλκόνια και οι γυναίκες με λιγότερο επώδυνους τρόπους, με υπνωτικά. Κανείς από αυτούς δεν σκέφθηκε την ηρωική αυτοκτονία όπως του Καψάλη στο Μεσολόγγι, του Μιχαήλ Γιαμπουδάκη στο Αρκάδι, ή του καλόγερου Σαμουήλ στο Κούγκι. Τούτο αποδεικνύει το νοσηρό της απόπειράς τους. Αισθάνονται αδύναμοι, απελπισμένοι, «τελειωμένοι». Αποτελούν την πιο ευτυχισμένη στιγμή του Συστήματος. Τέτοια τελειωμένα, ανίσχυρα κι υποταγμένα ανθρωπάκια θέλει να γίνουμε όλοι. Η αυτοκτονία είναι μια λύση προς χαράν και αγαλλίασιν των ισχυρών οι οποίοι με τέτοια γεγονότα αυξάνουν την αίσθηση υπεροχής, επιβολής στους αδύνατους και επιβεβαιώνουν τον θρίαμβο της ισχύος τους απέναντι στο πλήθος. Νομίζουν ότι δεν υπάρχει ΝΕΜΕΣΗ και τίποτα δεν τους κουνά από τις καρέκλες τους.

Οι πιο πολλοί, σκέφτονται «δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα», «τα παιδιά μου, η οικογένεια θα βγουν στο δρόμο, δεν αντέχω άλλο, αφότου χρεοκόπησε η επιχείρησή μου ξεφτιλίστηκα, έχασα την αξιοπρέπειά μου» και τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα. Με την επιβολή των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών όπου θα μπαίνουν σε πλειστηριασμό σπίτια για 501 ευρώ (ένα μικρό χρέος στο Δήμο ή στη ΔΕΗ) τα φαινόμενα αυτά είναι σίγουρο ότι θα πολλαπλασιαστούν.

3)Λόγω της μακρόχρονης ψυχοσωματικής έντασης υπό την οποία ζει εκδηλώνει έμφραγμα, παθαίνει εγκεφαλικό ή ρίχνει τις αντιστάσεις του τόσο πολύ, ώστε να εμφανίζει χρόνια νόσο, σε μια προσωπική μου περίπτωση ασθενής σε ηλικία 49 ετών παρουσίασε νόσο του Πάρκινσον, άλλοι εκδηλώνουν αυτοάνοσα νοσήματα, καρκίνο κ.λπ.

4)Εμφάνιση αντιδραστικού τύπου κατάθλιψης ή ψυχωσικού επεισοδίου και αν υπάρχει κληρονομική επιβάρυνση σχιζοφρένεια ακόμη και καταθλιπτική ψύχωση, με αποτέλεσμα να καταλήγουν σε χρόνια χρήση αντικαταθλιπτικών,  αντιψυχωτικών και αγχολυτικών φαρμάκων (βενζοδιαζεπίνες).

5)Κάποιοι αποφασίζουν να το ρίξουν στην τρέλα «δεν πληρώνω τίποτα», «δεν θα πληρώνω αυτούς για να πεινάσουν τα παιδιά μου». Η ανησυχία όμως και η διαρκής έγνοια ότι θα επακολουθήσουν κατασχέσεις, πρόστιμα διαρκώς αυξανόμενα» τους καίει και ζουν σε μια συνεχή αγωνία με βαρύτατες αργά ή γρήγορα σωματικές επιπτώσεις όπως οι πιο πάνω (στο 4).

6)Άλλοι εντάσσονται σε επί μέρους ομάδες αντίστασης, βρίσκουν κάποιους που τους υπόσχονται ότι με ένδικα μέτρα θα καταφύγουν στη δικαιοσύνη η οποία στην ουσία έχει καταλυθεί από το Σύστημα. Μια δικαιοσύνη κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της άρχουσας τάξης (ιδίως στα ανώτατα δικαστήρια όπου προάγονται άνθρωποί της) η οποία αποφασίζει όπως συμφέρει στην συστημική ολιγαρχία. Κι όμως τα γκροπούσκουλα τύπου «ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΡΑ», «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», Κίνημα του ιατρού ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, ο Σύλλογος των Ελλήνων Ομολογιούχων που τους τα έφαγε το αδηφάγο στομάχι του Ευάγγελου Βενιζέλου με το PSI κ.λπ. εξακολουθούν και τρέφουν ελπίδες ότι στο μέλλον, λόγω ομαδικής προσφυγής θα δικαιωθούν. Κάτι καθ’ όλα αβέβαιο. Το χειρότερο είναι ότι δεν έχουν την συναισθηματική ωριμότητα, ΟΧΙ ΤΗΝ ΝΟΗΤΙΚΗ, να συμπτύξουν ένα ενιαίο μέτωπο και να ταρακουνήσουν την Ελλάδα. Μένουν διασπασμένοι στο δικό τους περιφραγμένο χώρο κι αισθάνονται αδύναμοι να προχωρήσουν έστω σε στάση πληρωμής, λειτουργική κατάληψη, απεργίες πείνας, διαρκείς διαμαρτυρίες, κ.λπ. Συνήθως δεν είναι διατεθειμένοι, ή αποφασισμένοι να βάλλουν το κεφάλι τους στον ντορβά. Περιμένουν κάποιον άλλο να το κάνει γι’ αυτούς.

Το Σύστημα όμως έχει ήδη φροντίσει να βρει και για τους αγανακτισμένους και ενιστάμενους τη λύση· επιστρατεύει άγουρα, ανώριμα παιδιά στις δυνάμεις καταστολής, τους δίνει το δικαίωμα να οπλοφορούν και να σκοτώνουν νόμιμα, να κάνουν χρήση δακρυγόνων, καπνογόνων ενάντια στους αδερφούς τους και στους πατεράδες και τις μανάδες τους για ένα μισθό-επίδομα 800 ευρώ που παίρνουν και με το πρόσχημα, (πάντα υπάρχουν δικαιολογίες και προσχήματα) την διατάραξη της τάξης και της κοινής ησυχίας(!!!).

Οι λαϊκές αυτές ομάδες και τα πρόσωπα που τις απαρτίζουν είναι όχι απλά ουτοπιστές, αλλά θύματα μιας φαντασίωσης που την κατασκευάζουν ασυνείδητα, για να αντέξουν στο δράμα που ζουν. Πρόκειται για τα επονομαζόμενα κατά την ψυχολογία Ζωτικά Ψέματα.[3] Δεν σκέπτονται παρά πότε θα λήξει το βάσανο τους και να επιστρέψουν στον προηγούμενο φιλήσυχο, βολεμένο τρόπο ζωής τους. Δεν αντέχουν να σκεφτούν ότι το μαρτύριο δεν έχει τέλος, ότι μόλις ξεκίνησε. Στο βάθος όμως υπάρχει η έγνοια και η ανησυχία ότι κάποια στιγμή στο μέλλον, αργά ή γρήγορα, όταν το κράτος πάρει απόφαση να τους κυνηγήσει (πάντα με τη μέθοδο του σαλαμιού, ένας θα χάνει το σπίτι του στο Χαϊδάρι κι ένας άλλος στη Βαρυμπόμπη, για να μην αντιμετωπίσει την γενική εξέγερση και κατακραυγή) θα έχουν άσχημο τέλος. Θα τη βγάζουν χειμώνα καλοκαίρι στα παγκάκια. 

7)Κάποιοι άλλοι ίσως οι πιο αισιόδοξοι και θετικοί στη σκέψη, τα βλέπουν όλα με πνευματικό μάτι και πιστεύουν ότι δεν είναι οι ίδιοι το κέντρο του κόσμου αλλά υπάρχει Θεός, έτσι εγκαταλείπονται στο θέλημά Του. Νιώθουν και βιώνουν ότι στέκει κοντά τους σαν στοργικός  Πατέρας που φροντίζει και προνοεί για τα παιδιά Του. Αφήνονται στο έλεος και στην αγάπη Του και ησυχάζουν από την αγωνία και την αίσθηση Κατοχής από τους ευρωβαρβάρους που όλοι οι Έλληνες έχουν, έστω κι αν κάποιοι δεν τολμούν να το ομολογήσουν. Βέβαια κι αυτοί οφείλουν να αγωνιστούν ν’ αναστηθεί το Έθνος τούτο και να ανατραπεί το φιλελεύθερο αστικό σύστημα του νόμου της ζούγκλας όπου ο οικονομικά και πολιτικά ισχυρός καταβροχθίζει τον αδύνατο, κι όχι να επαναπαύονται σαν κάποιους που το «παίζουν» Χριστιανοί αλλά συντηρούν και υποθάλπουν το Σύστημα εφόσον συμπλέει με τα συμφέροντά τους. Κύριος τρόπος δράσης τους είναι να δώσουν το παράδειγμα της ενότητας και του πατριωτισμού ανεξάρτητα αν ο διπλανός τους πιστεύει στον Χριστό ή όχι. Έτσι κι αλλιώς αδερφός τους συν-Έλληνας είναι.

Γενικό συμπέρασμα: Το σύστημα ποντάρει στην αγωνία, το άγχος και την καθημερινή μέριμνα των πολλών «θα τη βγάλω σήμερα καθαρή  ή όχι;», «θα μπορέσω να πληρώσω τους φόρους και τις λοιπές υποχρεώσεις μου τούτο το μήνα ή όχι;» ώστε ο καταβεβλημένος, χωρίς διάθεση για ζωή, πολύ περισσότερο στο να σκεφτεί, να ελπίζει ή να έχει όραμα για κάτι Έλληνας, να υποκύπτει άνευ αντίδρασης στις δαγκάνες του. Άραγε υπάρχει κάποιος αντικειμενικός τρόπος αντίδρασης στο «Δόγμα του ΣΟΚ», στην μπουλντόζα του Συστήματος που τα ισοπεδώνει όλα;

ΤΡΟΠΟΙ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Ένας τρόπος αντίδρασης είναι το GREXIT ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΖΗΣΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. Προϋποθέτει την βίαιη ΩΡΙΜΑΝΣΗ ώστε να συνειδητοποιήσει την ανάγκη για ΕΝΟΤΗΤΑ ο λαός.

Υπάρχουν όμως πολλοί τρόποι και τεχνικές αντίδρασης στο Σύστημα μέχρι ανατροπής. Ένας σίγουρος, εφικτός και άμεσα εφαρμόσιμος κατά τη γνώμη μας τρόπος, είναι:

Η Δύναμη προέρχεται μόνο μέσα από την Ενότητα και η Ενότητα πραγματώνεται μόνο μέσα από την πίστη σε έναν ιερό σκοπό.

Η Ένωση σε μικρές ομάδες αλληλοϋποστήριξης με ταυτόχρονη Συγκρότηση ομοιογενών ομάδων αυτογνωσίας-αυτοσυνειδησίας κάτω από ειδικούς καθοδηγητές που δεν είναι απαραίτητο να αναφερθούν τώρα. Τελικός στόχος η σύμπτυξη ενός μεγάλου αντιστασιακού μετώπου.

Αυτές οι ομάδες στηρίζονται πάνω στις πιο κάτω αρχές:[4]

Βασικές αρχές των ομάδων συνειδητοποίησης μέσω βραχύχρονης ομαδικής ψυχοθεραπείας (διάρκειας όχι μεγαλύτερης των 12 εβδομάδων).

Ποιες είναι οι Αρχές:

1)Η Μετάδοση πληροφοριών με τη Διδαχτική Καθοδήγηση  στη διαδραστική ομαδική ψυχοθεραπεία

2)Η ενστάλαξη ελπίδας και η θετικοποίηση της σκέψης

3)Η Καθολικότητα των συμπτωμάτων (δεν είμαι μοναδικός/ή)

4)Επίτευξη  Αλτρουϊσμού, (κερδίζεις δίνοντας παρά λαμβάνοντας)

5)Διορθωτική ανασύσταση της πρωτογενούς οικογένειας

6)Ανάπτυξη τεχνικών κοινωνικοποίησης όπως role playing, drama therapy κ.λπ.

7)Ανάπτυξη Μιμητικής Συμπεριφοράς μεταξύ των μελών της ομάδας  (θεραπεία του θεατή ή δι’ αντιπροσώπου).

8)Διαπροσωπική μάθηση

9) Αύξηση συναισθημάτων Αλληλεγγύης και  Συνεκτικότητας  μεταξύ των μελών

10)Συναισθηματική αφομοίωση (η βίωση της διορθωτικής συγκινησιακής εμπειρίας) που οδηγεί στην… ΚΑΘΑΡΣΗ

 [1]Ν.Ψαρουδάκη: «Σκοτεινές Δυνάμεις και Χριστιανισμός», Εκδόσεις Χ.Δ., Gonzales Mata: «Οι Αληθινοί Αφέντες του Κόσμου», Εκδόσεις ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ, Αθήνα 1996. Βασίλης Ατζακλής: «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣΟΝΙΑ-ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ», Εκδόσεις Μπίμπη, David Yallop: «Τα Παρασκήνια του Βατικανού», Εκδόσεις Μπίμπης, Αθανάσιος Στριγάς: «Παγκόσμιοι Εντολοδότες», Εκδόσεις ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ. Δημήτρης Καζάκης: «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΜΠΗΙΑ. Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας χρεοκοπίας», Εκδόσεις ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ, εκδ. 2012.

[2] ΝΑΟΜΙ KLEIN: «ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ, Η Άνοδος του Καπιταλισμού της Καταστροφής», Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2010.

[3]Για τα ΖΩΤΙΚΑ ΨΕΜΑΤΑ και την αναγκαιότητά τους για τη διατήρηση της ζωής θα αναφερθούμε σε άλλη εργασία μας.

[4]Irvin Yalom: “THE THEORY AND PRACTICE OF GROUP PSYCHOTHERAPY”,  1970 Basic Books, New York τροποποιημένα και επαυξημένα από τον συγγραφέα του άρθρου.  

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Νευρολόγος, Ψυχίατρος Παίδων-Ενηλίκων, Ψυχαναλυτής

 

 

Αυγ 25

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ: O Πρόεδρος που θα κάνει την έκπληξη

Χρήστος Γιανναράς ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Η ​​δημοκρατία στην Eλλάδα σήμερα είναι μια γελοιώδης παρωδία δημοκρατίας. Mας ενοχλεί η διαπίστωση, προσπαθούμε να την ξορκίσουμε με μικρονοϊκά επιχειρήματα ή (το ευκολότερο) να διασύρουμε σαν αναξιόπιστο όποιον την υπενθυμίζει.

Mας ενοχλεί η διαπίστωση, γιατί μας φοβίζει. Φοβόμαστε τις συνέπειες που μπορεί να έχει η αλήθεια, για το επίπεδο της ατομικής μας καλοπέρασης. Στην Eλλάδα της λεγόμενης «μεταπολίτευσης» (όταν από τη χούντα των συνταγματαρχών περάσαμε στον ηδονικό ολοκληρωτισμό της κομματοκρατίας) απαλείφθηκε μεθοδικά από τα «κοινωνικά αυτονόητα» ο πατριωτισμός. O πατριωτισμός ξεριζώθηκε, διότι αποτελούσε το ισχυρότερο έρεισμα λαϊκής αντίστασης στον διεθνισμό του Iστορικού Yλισμού, μαρξιστικού ή των «Aγορών» – το ίδιο κάνει.

Φυσιολογικότατα, μαζί με τον πατριωτισμό εξαλείφθηκε και το ενδιαφέρον για τα κοινά, δηλαδή για την πολιτική. Mε ιδιοφυή δολιότητα χειραγωγήθηκαν οι μάζες στο αποχαυνωτικό ντοπάρισμα να ποδοσφαιροποιήσουν τον κοινοβουλευτισμό. Kαταλύτης γι’ αυτήν τη μετάλλαξη αποδείχθηκε το ταλέντο δημαγωγίας του Aνδρέα Παπανδρέου,[1] που τα υπόλοιπα κόμματα το αντιμετώπισαν με πανικόβλητη προσφυγή σε «μεταγραφές»: Nα εξασφαλίσουν από την επαγγελματική αγορά αρχικά κάποιον αντι-Aνδρέα, σήμερα κάποιον αντι-Tσίπρα. Ποντάρουν οι ανεγκέφαλοι στο ταλέντο του «παίκτη», όχι στις στοχοθεσίες και στην ανιδιοτέλεια του πολιτικού.

O πατριωτισμός ήταν το ισχυρότερο έρεισμα λαϊκής πιστότητας στην κοινωνική συνοχή, αντίστασης στον παλιμβαρβαρισμό του καταναλωτικού ατομοκεντρισμού. Mεθοδεύτηκε η κατασυκοφάντησή του, η ταύτισή του με τον εθνικισμό ή και τον φασισμό, ενώ ταυτόχρονα στα σχολειά η διδασκαλία της γλώσσας υποβαθμιζόταν εγκληματικά και της Iστορίας υποτασσόταν σε στρεβλώσεις συμπλεγματικής προπαγάνδας.

Eτσι, μονόδρομος στην πολιτική αναδείχθηκε, σαράντα τρία χρόνια τώρα, ένας ποδοσφαιρικής ψυχολογίας διεθνισμός (μαρξιστικός ή των «Aγορών», αδιάφορο) επιδέξια ταυτισμένος με τον «εκσυγχρονισμό» και την «πρόοδο» που κατανοούνται με αποκλειστικό κριτήριο την καταναλωτική ευχέρεια. Aκόμα και το KKE μιλάει για τον «λαό» ή τους «εργαζόμενους» και ολοφάνερα εννοεί στομάχια και πεπτικά συστήματα.

H κοινωνική αφασία που προέκυψε από την υποταγή ολόκληρου του πολιτικού φάσματος στον Iστορικό Yλισμό, πήρε, μετά τη μεταπολίτευση, διαστάσεις εφιαλτικής παρακμής των κρατικών θεσμών και των κοινωνικών λειτουργιών. Tα τελευταία δέκα χρόνια οι κυβερνήσεις κομμάτων, «μεταλλαγμένων» αδιάντροπα, υπογράφουν «μνημόνια» νομικού πρωτογονισμού (στην κυριολεξία). Kαι δεν έχει εμφανιστεί ένας (τουλάχιστον) Aλέξανδρος Λυκουρέζος να οδηγήσει στο εδώλιο τους πρωταίτιους. Δεν βρέθηκε ένας οποιοσδήποτε δικηγορικός σύλλογος, μια πανεπιστημιακή Nομική Σχολή, μια «συντροφιά» συνταξιούχων ανώτατων δικαστικών, να ψελλίσει έστω μια μηνυτήρια αναφορά.

Για πολλοστή φορά εδώ η υπόμνηση, η ενοχλητική για κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενους: H δημοκρατία δεν είναι συνταγή, είναι κατόρθωμα. Kαι το κατόρθωμα δεν προγραμματίζεται, ούτε μπορεί να απαιτηθεί – το κατόρθωμα γεννιέται. Tο μη κατόρθωμα (η αυθαιρεσία, η ιδιοτέλεια) μπορεί να χαλιναγωγηθεί από σοφές νομοθεσίες. Aλλά, στη μετά τη μεταπολίτευση Eλλάδα τέτοια χαλιναγώγηση αποκλείεται, διότι αυτός που νομοθετεί είναι ο εξουσιολάγνος εξουσιαστής – η «διάκριση των εξουσιών» απόμεινε ρητορικός εξωραϊσμός ακόμα και βάναυσων αχρειοτήτων. H ελπίδα, στην Eλλάδα σήμερα, ταυτίζεται μόνο με τη «λογική» της τυχαιότητας: Mήπως και προκύψει κάποτε, αναπάντεχα, κάποιος Πρόεδρος Δημοκρατίας, που θα φιλοδοξήσει να μείνει το όνομά του στην Iστορία.

Aπίθανο. Διότι η «προοδευτική» και «εκσυγχρονιστική» λογική της μεταπολίτευσης νομοθέτησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να είναι θεσμός διακοσμητικός και το πρόσωπο να το διορίζει (με προσχηματικές διαδικασίες) ο συμπτωματικός κάθε φορά πρωθυπουργός. Ωστόσο, παρά τις δεσμεύσεις ευγνωμοσύνης για την πρόκριση και παρά την εξευτελιστική απογύμνωσή του από κάθε πολιτική αρμοδιότητα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί, αν το πιστεύει ως χρέος, να καταστήσει το διακοσμητικό του αξίωμα πολιτικό λειτούργημα.

O τρόπος για να το πετύχει δεν έχει συνταγή, θα είναι κατόρθωμα, όπως και η δημοκρατία. Eπομένως, προϋποθέτει τόλμη, ανιδιοτέλεια, ρίσκο, πίστη στην απόλυτη προτεραιότητα των κοινωνικών στόχων. Για να διαφοροποιηθεί, πάντως, ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας από τον διακοσμητικό ρόλο των φουστανελοφόρων της φρουράς του, προϋποτίθεται ρήξη: Nα θεμελιώσει ο Πρόεδρος το ασυμβίβαστο της δημοκρατίας με την κομματοκρατία, του κοινοβουλευτισμού με τον ποδοσφαιροποιημένο πόλεμο των εντυπώσεων, των κοινωνικών προτεραιοτήτων με την αγυρτεία του πελατειακού κράτους.

Tα παγιωμένα πια ριζώματα πολιτικής κακουργίας δεν ξεριζώνονται με ηθικολογικές προτροπές, διαγγέλματα, ευφυείς προσφωνήσεις και αντιφωνήσεις. Oύτε με συμβιβασμούς και αφελή «εμπιστοσύνη ότι τα ίδια, διεφθαρμένα από την εξουσιολαγνεία κόμματα και οι σπιθαμιαίοι «αρχηγοί» τους θα δεχθούν ποτέ να αυτοκτονήσουν παραιτούμενοι από το πελατειακό τους σύστημα και τη διαπλοκή τους με τα MME.

Tο σθένος υπεράσπισης της δημοκρατίας γεννιέται, δεν υποδεικνύεται.

http://www.kathimerini.gr/922530/opinion/epikairothta/politikh/o-proedros-poy-8a-kanei-thn-ekplh3h

[1]Περί αυτού του κυρίου σας παραπέμπουμε στο βιβλίο μας “Πανέξυπνοι Απατεώνες Καλοστημένες Απάτες”, Εκδόσεις ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Αυγ 25

Ας μην ξεχνάμε: Η Νέα Παγκόσμια Τάξη των Εωσφοριτών θα κάνει ό,τι μπορεί για να συντρίψει τον Ντόναλντ Τραμπ!

Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε τα πιο απίθανα!

Να παρελεύνουν οι πιο γνήσιοι εκπρόσωποι της διάλυσης του Αμερικάνικου Έθνους/ Μεταξύ αυτών οι Κλίντον  τους οποίους ο Τραμπ το λέει ξεκάθαρα: “Πρόκειται για εγκληματίες!”

Η Μαντόνα υποσχόταν το θυμάστε; χειρότερα από όσα γίνονταν την εποχή των Σοδόμων και της Γομμόρας!

Ακόμη και με παιδοφίλους σχετιζόταν η κα Χίλαρι. Ο Lucifer ήταν καθαρά η αδυναμία της.

Αλλά δείτε το βίντεο και θα κατανοήσετε γιατί το κατεστημένο έχει σοκαριστεί πλανητικά από την εκλογή του και με την πρώτη ευκαιρία είτε σαν προδότη, είτε σαν τρελό, είτε σαν υποστηρικτή των δεξιών και της Κου Κλουξ Κλαν θα κάνει ό,τι μπορεί να δημιουργεί αιματοχυσίες όπως στην Σαρλότεσβιλ, ακόμη και απόπειρα για Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο  θα προσπαθήσει να προκαλέσει. Αν δεν ετοιμάζει απόπειρα δολοφονίας του…

Αυγ 24

ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ. Ο ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ

Η τρομοκρατική επίθεση στη Βαρκελώνη αποκάλυψε για μία ακόμη φορά τη φοβερή υποκρισία του δυτικού ανθρώπου και την τραγική σύγχυση του νου του. Επειδή κινδυνεύουμε να κατηγορηθούμε ότι επιχαίρουμε για το συμβάν και εκφράζουμε συμπάθεια προς τους τρομοκράτες, σπεύδουμε να το καταδικάσουμε απερίφραστα. Έχει όμως αυτό κάποιο νόημα; Το καταδικάζουμε με βάση ποιο κριτήριο; Τις ευρωπαϊκές αξίες, τις οποίες έσπευσαν πολιτικοί ηγέτες και άλλοι παράγοντες να μας υπενθυμίσουν βεβαιώνοντας παράλληλα ότι τις υπερασπίζονται και θα εξακολουθήσουν να τις υπερασπίζονται και επιχειρώντας να καθησυχάσουν τους λαούς ότι οι δυνάμεις της αποσταθεροποίησης δεν πρόκειται να κάμψουν το φρόνημα των προασπιστών των πανανθρωπίνων ιδανικών;

Αστεία η καταδίκη προσώπων, τα οποία με τις ενέργειές τους αποδεικνύουν ότι καταδικάζουν απερίφραστα τις ευρωπαϊκές αξίες. Μάλιστα επί δεκαετίες διαδηλώνουν τα πρόσωπα αυτά σε ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις εκφράζοντας την περιφρόνηση τους σ’ αυτές με συνθήματα όπως «στο διάβολο η δημοκρατία και η ελευθερία σας» και τονίζοντας ότι γι’ αυτούς υπέρτατη αξία είναι η σαρία! Ασφαλώς και οι τρομοκράτες πρέπει να καταδικάζονται με βάση το ευρωπαϊκό δίκαιο, δεν έχει όμως νόημα να ζητούμε από αυτούς μεταμέλεια, αφού δεν πρόκειται να αποδεχθούν ποτέ, αν επιζήσουν μετά το τρομοκρατικό κτύπημα, ότι διέπραξαν κάποιο κακό.

Η ενέργεια υπαγορεύεται από την πίστη τους, όπως την ερμηνεύει μερίδα, ευτυχώς, μουσουλμάνων και όχι όλοι. Ξεκινούν να δράσουν με τις «ευλογίες» ιερωμένων της πίστης τους και στενών συγγενικών τους προσώπων! Η επιτυχία τους εξασφαλίζει περίοπτη θέση στον παράδεισο τους των υλικών απολαύσεων!

          Στην ομοφωνία των δηλώσεων των πολιτικών ηγετών μόνη παραφωνία ο πάπας, ο οποίος δήλωσε ότι θα προσευχηθεί υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των θυμάτων. Θα απευθυνθεί στον Θεό, τον οποίο όλοι οι άλλοι προκλητικά αγνοούν, καθώς έχουν θεμελιώσει τις αξίες, που υποτίθεται ότι προασπίζονται, στο υλιστικό κοσμοείδωλο και αγωνίζονται με συνέπεια να ξεριζώσουν από τις ψυχές των λαών τους τα όποια κατάλοιπα χριστιανικής πίστης, η οποία βάλλεται πανταχόθεν με φρικτές συκοφαντίες εμπαθών εχθρών της.

Τόσο ο σημερινός όσο και προηγούμενοι πάπες δεν βρήκαν τη δύναμη να προβούν σε αυτοκριτική για άθλιες ενέργειες κατά το παρελθόν, οι οποίες έδωσαν αφορμή να οργανωθεί το κίνημα αμφισβήτησης, αρχικά, και απόρριψης, στη συνέχεια της χριστιανικής πίστης.

Ποιος πάπας προσευχήθηκε για τα θύματα της «ιερής εξέτασης» ή των διώξεων κατά των διαμαρτυρομένων; Στην εποχή μας προσφιλείς είναι οι διαθρησκειακοί διάλογοι με πρωτοβουλία συνήθως του Βατικανού. Τί άραγε να συζητούν κατ’  αυτούς και τί έχουν επιτύχει μέχρι τώρα στην προσπάθεια ειρήνευσης του πλανήτη με την αλληλοκατανόηση μεταξύ των πιστών των διαφόρων θρησκειών;

Δεν είναι δύσκολο να απαντήσουμε θέτοντας κάποιο άλλο ερώτημα: Υπήρξε μουσουλμάνος θρησκευτικός ηγέτης, ο οποίος καταδίκασε τα τρομοκρατικά κτυπήματα; Ακόμη και οι μετριοπαθείς δεν τολμούν, αποφεύγοντας να προκαλέσουν τους εμπαθείς, τους αποκαλούμενους φονταμενταλιστές, και να τεθούν στο στόχαστρο με την κατηγορία της προδοσίας του Κορανίου.

Αλλά και οι χριστιανοί θρησκευτικοί ηγέτες με μισόλογα και αοριστολογίες τοποθετούνται στις δηλώσεις τους στα καυτά προβλήματα που ταλανίζουν τους λαούς του πλανήτη, αποφεύγοντας επιμελώς να δείξουν τους ενόχους!

Συνεπώς η πρόσφατη έκκληση 22 θρησκευτικών ηγετών για προσέγγιση και ανάπτυξη φιλίας μεταξύ απλών ανθρώπων διαφόρων θρησκειών είναι χωρίς νόημα. Οι απλοί άνθρωποι σέβονται πολύ περισσότερο την ειρήνη και τα άλλα ιδανικά από τους ηγέτες τους, θρησκευτικούς και πολιτικούς.

Ευρωπαϊκές αξίες! Πόσοι λόγοι εκφωνήθηκαν και πόσα τα γραπτά που τις εγκωμίασαν κατά την εποχή της νεωτερικότητας! Ελευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη, ειρήνη και πλήθος άλλων. Πότε τις προασπίστηκαν ή, έστω, τις σεβάστηκαν στοιχειωδώς, οι Ευρωπαίοι; Μήπως στο όνομα της ελευθερίας ανέπτυξαν το φρικτό δίκτυο της αποικιοκρατίας;

Οι μόνοι ανεύθυνοι για την αθλιότητα αυτή είναι οι Σκανδιναβοί, όμως δεν απέφυγε ακόμη και η Σουηδία το τρομοκρατικό κτύπημα! Έχουν καταγράψει τον αριθμό των θυμάτων της αποικιοκρατίας, κάτω από άθλιες συνθήκες εργασίας, για τις οποίες θα έφριτταν ακόμη και οι φεουδάρχες του Μεσαίωνα; Έχουν καταγράψει τον αριθμό των θυμάτων στους αγώνες των λαών για την απόκτηση της ανεξαρτησίας τους; (Δικαιώθηκε για παράδειγμα το δημοψήφισμα του ελληνοκυπριακού λαού με 95,7% υπέρ της Ένωσης με την Ελλάδα επί Μακαρίου τον Γενάρη του  1950; Οι βρετανοί αγγλικανοί το απέρριψαν και επακολούθησε η ΕΟΚΑ Α΄ με πολλά νεαρά ελληνοκυπριακά θύματα, επακολούθησαν οι άδικες συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου,  το πραξικόπημα της χούντας, η εισβολή της Τουρκίας και οι συνεχείς τριβές και απειλές της Τουρκίας για κατάληψη ακόμη κι ελληνικών νησιών με την ανοχή του ΝΑΤΟ και τη παθητική στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Για ποιες αξίες τύπου Ελευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη, ειρήνη και πλήθος άλλων μιλάμε ακόμη σαν κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού;)

Η Διχοτόμηση του νησιού που βολεύει τους Τούρκους κι ενάντια στην πλειοψηφία των Ελλήνοκυπρίων δεν οδηγεί παρά μόνο σε διαιώνιση της βίας. Όταν έτσι λύνονται τα πολιτικά προβλήματα ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!

 Ο τελευταίος τρομοκράτης, όπως δηλώθηκε, προέρχεται από χώρα του Μαγκρέμπ. Ο τρομοκράτες φαίνεται να κτυπούν τυφλά και χωρίς λογική σκέψη, καθώς δεν είναι οπαδοί του «ορθολογισμού», τον οποίο άλλωστε αγνοούν. Μάλιστα κατά τραγική ειρωνεία θεωρούν ότι πλήττουν χριστιανικούς στόχους!

Αθώα τα θύματα εκ πρώτης όψεως, αθώα και η Ισπανία, αφού η χώρα των τρομοκρατών υπήρξε αποικία της Γαλλίας. Πόσο αθώα όμως είναι αυτά και όλοι μας, ενώ ο βίος μας επικεντρώνεται στο να περνούμε καλά εκδηλώνοντας παντελή αδιαφορία για το δράμα των φτωχών και καταφρονεμένων πληθώρας λαών του πλανήτη, θυμάτων των προασπιστών των ευρωπαϊκών αξιών;

Πόσο αθώα είναι η αποικιοκρατική Ισπανία, που δήλωσε αλληλέγγυα προς τη Γαλλία, όταν εκείνη δεχόταν τα τρομοκρατικά κτυπήματα; Παραδέχθηκαν οι ηγέτες της Γαλλίας τα εγκλήματά τους κατά τους αιώνες 19ο, 20ο και 21ο; (τα προηγουμένων αιώνων έστω βαρύνουν το φεουδαλικό καθεστώς, που καταπολεμούσε τις «ευρωπαϊκές αξίες»!).

Μας εξήγησε κάποιος κατά τρόπο πειστικό, γιατί οργανώθηκε η επίθεση κατά της Λιβύης, η οποία οδήγησε όχι μόνο στον φόνο του Καντάφι, αλλά στη διάλυση της χώρας; Γνωρίζουμε τον αριθμό των θυμάτων της επιχείρησης; Συνειδητοποιήσαμε ότι σημαντική υπήρξε η διάθεση της βάσης της Σούδας για την εφόρμηση γαλλικών κυρίως αεροπλάνων; Συνειδητοποιούν οι πολιτικοί μας την αλαζονεία τους, όταν τονίζουν ευκαίρως ακαίρως ότι η χώρα μας αποτελεί νησίδα σταθερότητας; Αποκλείεται στο μέλλον να βρεθούμε στο στόχαστρο των τρομοκρατών, όπως η Σουηδία;

Το πλέον σημαντικό όμως είναι το ακόλουθο: Ποιοι υπήρξαν οι αντίπαλοι του Καντάφι, τους οποίους η δυτική τηλεόραση πρόβαλλε διαρκώς στην προώθησή τους προς την πρωτεύουσα για την ανατροπή του δικτάτορα; Ήταν ή δεν ήταν οργανωμένοι στον στρατό των δολοφόνων του ISIS; Και ναι μεν ο Καντάφι ήταν δικτάτορας, όπως και όλοι οι ηγέτες των μουσουλμανικών χωρών καθώς στις αξίες της θρησκείας τους δεν περιλαμβάνεται η δημοκρατία. Όμως τον εκδημοκρατισμό των μουσουλμανικών χωρών επιχείρησαν οι δυτικοί αρχίζοντας από την καταστροφή των πλέον ανεκτικών κοινωνιών, του Ιράκ και της Συρίας, και αφήνοντας στο απυρόβλητο τις πλέον ολοκληρωτικές, δικτατορίες χαλιφάτα όπως η Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα του Κόλπου. Και το επέτυχαν αυτό οργανώνοντας, εκπαιδεύοντας, εξοπλίζοντας και αποστέλλοντας ψυχρούς εκτελεστές και δολοφόνους, στο όνομα δήθεν της θρησκείας τους κατά των δύστυχων λαών των διαλυμένων δύο λαών! Πίστευαν οι δυτικοί ότι οι τζιχαντιστές θα ήσαν εφ’ όρου ζωής υποταγμένοι στα αφεντικά τους και δεν θα στρέφονταν ποτέ εναντίον τους! Πίστευαν, όπως προηγουμένως και οι Σοβιετικοί, ότι ήταν δυνατόν να επικρατήσει ο κομμουνισμός στο Αφγανιστάν! Οι υπηρεσίες Ασφαλείας γνώριζαν ότι φανατικοί μουσουλμάνοι, πολίτες ευρωπαϊκών χωρών, κινούνταν προς τη Μέση Ανατολή και κατατάσσονταν στον ISIS! Όμως δεν έδιναν την παραμικρή σημασία. Πήγαιναν να δολοφονήσουν μη Ευρωπαίους ή Βορειοαμερικανούς πολίτες! Η αναλογία της αξίας των ανθρώπων έχει καθιερωθεί από τους ναζί και εξακολουθεί να ισχύει: 100 άλλοι για έναν Γερμανό νεκρό!

Και μόνο μετά τη δημόσια τελετουργική εκτέλεση του πρώτου αξίας ανθρώπου, ενός δυτικού, η κοινή γνώμη στη Δύση πληροφορήθηκε, επί τέλους, ότι ο ISIS είναι στρατός δολοφόνων. Πόσα τα θύματά του μέχρι σήμερα; Όχι λιγότερα από 500.000 σε Ιράκ και Συρία. Παρ’ αυτά οι εξαγγελίες για τη διάλυση του στρατού σε συντομότατο χρονικό διάστημα έμειναν ανεκπλήρωτες και το δράμα των λαών στη Μέση Ανατολή συνεχίζεται.

Όμως τα ΜΜΕ κρίνουν ότι μόνο όταν οι τρομοκράτες εφορμούν σε ευρωπαϊκό έδαφος πρέπει να ρίχνεται άπλετο φως στο συμβάν. Ρίχνεται άραγε; Γνωστοποιείται ο φάκελος του τρομοκράτη, ώστε να γίνουν γνωστά τα «κατορθώματά» του εκτός ευρωπαϊκού εδάφους;

Οι λαοί της Ευρώπης έστρεψαν την πλάτη στον Θεό της αγάπης, πολέμησαν και πολεμούν με πάθος το Ευαγγέλιό του και εξακολουθούν να μιλούν για αξίες! Ω της υποκρισίας!

                                                          «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

Σ.γ.: Και όσο οι δυτικοί δεν αναγνωρίζουν ότι το υλιστικό μοντέλο του καπιταλισμού που ακολουθούν είναι χωρίς Θεό, εφάμιλλο με το μουσουλμανικό που κι αυτό επίσης είναι αποτέλεσμα μιας σέχτας μουσουλμανικής η οποία πιστεύει όχι σε έναν Θεό αγάπης αλλά έναν Θεό οργής και μίσους για τον μη μουσουλμάνο τζιχαντιστή, και όσο οι ηγέτες του Ισλάμ δεν τον καταδικάζουν σαν μια άθλια αίρεση, τότε ο φαύλος κύκλος της βίας και της τρομοκρατίας θα συνεχίζεται και το αίμα των αθώων από όλες τις όχθες θα ρέει άφθονο.        

Αυγ 23

Αυτοί είμαστε από αιώνες μέχρι σήμερα, αν δεν ματώσουμε και δεν πέσουν κορμιά αλλαγή δεν γίνεται!

Το Κτήνος και η Πόρνη κυβερνούν χωρίς έλεγχο…

Πίνακας του William Blake the beast and the whore rule withoutcontrol

Έτσι απαντούσε στα 1798 ο Γουίλιαμ Μπλέικ στην κρατική και εκκλησιαστική δεσποτοκρατία της γηραιάς Αλβιώνος. Την εποχή εκείνη η αυτοκρατορία θεμελιωνόταν πάνω στη βιομηχανία η οποία γεννιόταν με το αίμα να αναβλύζει σε κάθε φυσική της εκδήλωση και το πύον των εκατομμυρίων θυμάτων της να στάζει βρώμικο και μιαρό μέσα από κάθε πόρο της.

Πώς λοιπόν να μην αγανακτούν, όσοι έβλεπαν σ’ όλα αυτά το μονόδρομο της προόδου, εναντίον εκείνων των γραφικών, περιθωριακών και μισερών υποκειμένων της εποχής που διεκδικούσαν ελευθερία, δημοκρατία και σεβασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη για όλους εκείνους που ο δεσποτισμός και τα κάτεργα της πρώιμης βιομηχανίας μετέτρεπαν μαζικά σε αναλώσιμο είδος.
Την δουλοπαροικία είχε διαδεχθεί η μισθωτή δουλεία. Κι έτσι το Κτήνος, που όλα αυτά τα θεωρούσε φυσιολογικά και σύμφωνα με τους κανόνες της ανθρώπινης φύσης, αλλά και η Πόρνη που βρέθηκε να ασκεί το επάγγελμά της στα σαλόνια, τα έδρανα του κοινοβουλίου, αλλά και στα κόμματα, απολάμβαναν την πιο απόλυτη εξουσία απέναντι σε Θεούς κι ανθρώπους.
Ποτέ όμως αυτή η αποστροφή του Μπλέικ δεν είχε μεγαλύτερη επικαιρότητα απ’ ότι σήμερα. Στην αυτοκρατορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και πουθενά αλλού δεν ισχύει τόσο όσο στην Ελλάδα της Ευρωπαϊκής κατοχής.
Χωρίς να κυβερνάνε τα μεγαλύτερα εγχώρια καθάρματα και οι χειρότεροι παλιάνθρωποι καμιά ξένη δύναμη, όσο μεγάλη κι αν είναι, κανένας επίδοξος αποικιοκράτης ή ιμπεριαλιστής δεν θα μπορούσε να επιβάλει το ζυγό και τις θελήσεις του στη χώρα. Κι αυτό ισχύει από τότε που ο ξενόφερτος ψευτοπρίγκηπας, απατεώνας Ευρωπαϊκών διαστάσεων, Μαυροκορδάτος – αυτή η Νέμεσις της ελληνικής επανάστασης – έβαλε αμέτι-μουχαμέτι με το που πάτησε το παδάρι του στα ελληνικά χώματα να δέσει χειροπόδαρα το εξεγερμένο ελληνικό γένος στο άρμα της Αγγλίας με το να δανειστεί από τους χρηματιστές του City με τους χειρότερους δυνατούς όρους.
Έτσι πίστευε – και δεν έκανε λάθος – ότι θα εξασφαλίσει τους λουφέδες για να δελεάσει τους τουρκοχριστιανούς προύχοντες, που έβλεπαν με μεγάλη καχυποψία την επανάσταση και την ένοπλη δράση των απλών χωρικών με τους οπλαρχηγούς τους. Είχε νομίζετε άδικο ο κοσμάκης που έλεγε τι Ζαίμης, τι Μπραίμης;
Από αυτούς που δολοφόνησαν τον κυβερνήτη Καποδίστρια, γιατί ήθελε την εθνική ελευθερία και ανεξαρτησία από τις μεγάλες δυνάμεις γεννήθηκε ολόκληρο το κυβερνών πολιτικό σύστημα. Από τότε έως σήμερα. Η φιλοπατρία του απλού Έλληνα αντικαταστάθηκε από την φιλαργυρία, την ιδιοτέλεια, τη βυζαντινή ίντριγκα, την προδοσία και την εθελοδουλία των κυβερνητών του. Οι εξαιρέσεις ελάχιστες. Μόνο ο Ιωάννης Καποδίστριας και ο Ελευθέριος Βενιζέλος – κι αυτός μόνο έως την περίοδο των βαλκανικών πολέμων.
Ο γιατρός του Αλή Πασά, Κωλέττης ήταν αυτός που θεμελίωσε το πελατειακό σύστημα και τους κομματάρχες στην πιο άθλια και χυδαία μορφή. Το κράτος, αυτό το άθλιο και υποτελές στις «εγγυήτριες δυνάμεις» βαυαροκρατούμενο κράτος της νεαρής Ελλάδας, είναι το πρώτο στην ηπειρωτική Ευρώπη που έμαθε να εφαρμόζει το spoils system, που πρώτος εφηύρε ο αγγλοσαξονικός κοινοβουλευτισμός στις δυο όχθες του Ατλαντικού. Δηλαδή την μετατροπή του κράτους και των οφίτσιών του σε φέουδο όσων κάθε φορά βρίσκονταν ελέω ξένων πρεσβειών στο γκουβέρνο. Μέγας μάγιστρος αυτού του συστήματος λαφυραγωγίας του κράτους, ο Ιωάννης Κωλέττης.
Ποτέ πριν – ούτε καν επί Οθωμανών – δεν άνθησε το μπαξίσι σε τέτοιο βαθμό, όσο την εποχή που κυβερνούσε ο Κωλέττης και οι επίγονοί του.
Ο Δημήτριος Βούλγαρης για παράδειγμα, ο οποίος διετέλεσε 8 φορές πρωθυπουργός κατά το 19ο αιώνα, ισοφάριζε το πόσο άχρηστος ήταν με την παροιμιώδη φιλοχρηματία του. Ο Ροΐδης έγραφε για δαύτον ότι από νεανίας μόνο ένας έρωτας κυριαρχούσε στη ζωή του, ο έρωτας για τη γραία Μαρία Θηρεσία, της οποίας το εικόνισμα βρισκόταν πάνω στα χρυσά τάλαρα. Κι αυτόν τον έρωτα δεν τον πρόδωσε ποτέ, έως τον θάνατό του.
Όταν ο Βούλγαρης στα νεανικά του χρόνια ήταν ιπποκόμος του Νικολίνου, μικρού γιου του Θοδωρή Κολοκοτρώνη, τα παλικάρια γνωρίζοντας τη φιλοχρηματία του έπαιζαν μαζί του το εξής παιχνίδι: Πετούσαν ένα χρυσό γρόσι στη λάσπη με τα γουρούνια και του έλεγαν ότι αν το έπιανε με το στόμα και το σκούπιζε με τη γλώσσα, θα ήταν δικό του. Κι ο Βούλγαρης, που η ιθύνουσα τάξη της Ελλάδας και οι ξένες πρεσβείες βρήκαν ιδανικό για πρωθυπουργό, δεν έχασε ποτέ την ευκαιρία να κερδίσει ένα ακόμη χρυσό γρόσι.
Αν νομίζετε ότι οι υπόλοιποι πρωθυπουργοί ήταν καλύτεροι από τον Βούλγαρη, απλά δεν ξέρετε ιστορία, ή θέλετε να ζείτε με αυταπάτες. Υπήρξαν πρωθυπουργοί στην Ελλάδα – ορισμένους από δαύτους οι απολογητές και συνεχιστές τους ονόμασαν «εθνάρχες» – που για το λουφέ της εξουσίας κυριολεκτικά εισήγαγαν το σοδομισμό στη λίστα από τα πιο απαραίτητα προσόντα των κυβερνώντων πολιτικών της Ελλάδας. Σε τούτο τον άμοιρο τόπο οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί που κυβέρνησαν – γιατί πάντα έλεγαν στον λαουτζίκο ότι δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά – απέκτησαν περιουσίες με κάθε λογής αθέμιτα μέσα, ακόμη και με την πορνεία (π.χ. Λοβέρδος, Πιπινέλης κι άλλοι) ξεπούλησαν και ξεπουλήθηκαν τόσες πολλές φορές που έγινε κάτι περισσότερο από σύνηθες.
Κι όταν η πατρίδα κινδύνευε κανείς τους δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Ποτέ και κανένας! Ήταν πάντα οι πρώτοι που έβλεπαν στη συνθηκολόγηση τη μόνη λύση «για να μην χαθούν ζωές»! Οι δικές τους ζωές. Οι δικές τους περιουσίες. Ενώ ο λαός πλήρωνε πάντα αυτές τις συνθηκολογήσεις με περισσότερο αίμα και εξανδραποδισμό, απ’ ότι όποτε αγωνιζόταν για την ελευθερία και τη δημοκρατία της πατρίδας.
Κι όποτε δεν τους έπαιρνε να συνθηκολογήσουν, τότε εγκατέλειπαν τη χώρα με τη βοήθεια των ξένων προστατών τους. Αφού λεηλατούσαν τα ταμεία του κράτους. Μόνο και μόνο για να επιστρέψουν κατόπιν με παράτες και μεγαλεία για να διεκδικήσουν δικαιωματικά ξανά τον κρατικό λουφέ. Ως οι μόνοι ικανοί να κυβερνάνε αυτόν τον μίζερο και άθλιο τόπο.
Ίσως να έχουμε τη μεγαλύτερη παράδοση – τουλάχιστον στην Ευρώπη – σε Κτήνη και Πόρνες που κυβερνούσαν τούτο τον άμοιρο τόπο χωρίς κανένα έλεγχο. Κάποτε ένας γνωστός δημοσιογράφος της δεκαετίας του 1970 είχε πει πώς οι Έλληνες πολιτικοί είναι τόσο πρόστυχοι, που ο καλύτερος από δαύτους έχει βιάσει την αδελφή του για να δει αν αξίζει να την πουλήσει στα κυκλώματα πορνείας. Μιλούσε μεταφορικά, αλλά δεν είχε άδικο για το ήθος των εκάστοτε κυβερνώντων.
Κι αυτή την πολιτική ηθική την είδα προσωπικά να μεταγγίζεται βήμα το βήμα μετά την μεταπολίτευση και στις ηγεσίες της Αριστεράς. Κανένας ηθικός φραγμός, καμιά αξιοπρέπεια. Η απάτη ως δέον της πολιτικής, η προστυχιά και η παλιανθρωπιά που διασώθηκε για να συνεχίσει να κυβερνά και μετά τη χούντα, διαπέρασε και τα κόμματα της Αριστεράς. Πρώτα με τον ερχομό του επιλεγόμενου «ευρωκομουνισμού», που ούτε λίγο, ούτε πολύ συνιστούσε τον ενδεδειγμένο δρόμο ενσωμάτωσης ακόμη και των πιο αγνών αγωνιστών, οι οποίοι είχαν δώσει τη ζωή τους για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της πατρίδας και το είχαν πληρώσει με δεκαετίες φυλακίσεων, εξοριών και κάθε λογής βασανιστηρίων, στα κυρίαρχα ήθη και έθιμα της κυβερνώσας πολιτικής.
Πολύ γρήγορα ακολούθησαν κι όλοι οι άλλοι. Οι κρατικές χρηματοδοτήσεις και αργότερα τα ευρωπαϊκά κονδύλια απάλυναν την μετεξέλιξη της Αριστεράς κατ’ εικόνα και ομοίωση του κυβερνώντος πολιτικού συστήματος. Να γιατί σήμερα δεν διαφέρει σε τίποτε η Δεξιά από την Αριστερά. Εκτός βέβαια από τα ιδεολογήματα και τις κοκορομαχίες που απευθύνονται σε αφελής και ανόητους οπαδούς, οι οποίοι πιστεύουν ακόμη και σήμερα ότι η διαφορά βρίσκεται στο τι δηλώνει ο καθένας για τον εαυτό του.
Έστω κι αν, όπως έχει ειπωθεί και έχει γραφεί επανειλημμένα από σοφότερους του γράφοντος, το να πιστεύει κανείς ότι τα ράσα κάνουν τον παπά, να πιστεύει στο τι δηλώνει κάποιος για τον εαυτό του, ή στην εικόνα που δημιουργούν οι επαγγελματίες των ΜΜΕ για κάποιον, συνιστά τον ορισμό του ηλίθιου.
Κι έτσι μετά απ’ όλα αυτά, όσοι δεν γνωρίζουν την πολιτική ιστορία του τόπου μας, ή αδυνατούν να χωνέψουν ότι ολόκληρο το επίσημο σύστημα Δεξιάς και Αριστεράς είναι τόσο διεφθαρμένο ως τον πυρήνα του, ώστε είναι αδύνατο η εναλλαγή του στην κυβέρνηση να φέρει κάτι καλό, μένουν κατάπληκτοι να παρακολουθούν αμήχανοι τον χαμό της πατρίδας. Μα είναι δυνατόν, αναρωτιούνται;
Μα είναι δυνατόν να είναι όλοι παλιάνθρωποι, καθάρματα και προδότες; Ε, ναι! Πότε θα το πάρουμε χαμπάρι; Τι θα χρειαστεί να γίνει για να το νιώσουμε; Είναι κι όσο τους δίνουμε τη δυνατότητα να συνεχίζουν, τόσο χειρότερες πλευρές τους θα ανακαλύπτουμε μένοντας άναυδοι. Τόσο θα μας κοστίζει σε ανθρώπινες ζωές. Τις δικές μας και των παιδιών μας.
Πρέπει επιτέλους να πιστέψουμε στους εαυτούς μας. Πρέπει εδώ και τώρα να απαλλαγούμε από τους επαγγελματίες του πολιτικού λουφέ. Να σπάσουμε τη συνέχεια ενός κράτους που στήθηκε ως εχθρός του ελληνικού λαού και σήμερα τον οδηγεί στον όλεθρο για το συμφέρον υπερεθνικών θεσμών και συμφερόντων. Οφείλουμε να σπάσουμε την άτιμη την αλυσίδα που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο θάνατο εμάς, τα παιδιά μας κι ολόκληρο το έθνος μας. Θέλουμε λεύτερη πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά, όπως πάντα την ποθούσε ο λαός μας.
Κι αυτό απαιτεί σαν πρώτο αποφασιστικό βήμα μια πατριωτική δημοκρατική κυβέρνηση. Μην αναρωτιέστε πια πώς θα γίνει. Μπορεί να γίνει ήρεμα, εύκολα και απλά. Αρκεί να το θελήσουμε. Ναι, μπορεί να γίνει γιατί σήμερα υπάρχει η δύναμη εκείνη που γεννήθηκε για να επιτελέσει αυτό το έργο. Κι αυτή δεν είναι άλλη από το ΕΠΑΜ. Δεν υπάρχει καμιά άλλη που να απλώνεται με τέτοια ταχύτητα στην Ελλάδα και να ευαγγελίζεται την ελευθερία, την ανεξαρτησία και τη δημοκρατία της πατρίδας ως θεμελιώδες καθήκον όλου του λαού.
Το μόνο που χρειάζεται για να γίνει είναι να το πιστέψεις και να γίνεις απόστολος – με τον δικό σου τρόπο – της ιδέας. Μιας ιδέας τόσο απλής και γνώριμης στον καθένα μας, όσο η ζεστασιά που αισθάνεσαι ανάμεσα στους δικούς σου. Μην ρωτάς λοιπόν τι πρέπει να κάνεις. Αρκεί να μεταδόσεις τη φλόγα, το λυτρωτικό μήνυμα μιας νέας παλιγγενεσίας. Για να μην χαθούμε από προσώπου γης, όπως επιζητούν οι κοσμοπολίτες των αγορών και οι ευρωπαϊστές. Για να έχουμε το δικαίωμα να επιλέγουμε εμείς τον τρόπο ζωής που μας ταιριάζει ως έθνος. Για να γίνουμε εμείς και προπαντός τα παιδιά μας, αφεντικά στον τόπο μας.
Ιδέες τόσο βαθιά ριζωμένες στο ιστορικό DNA των Ελλήνων από την εποχή που για πρώτη φορά σε τούτα τα μέρη, η ανθρωπότητα διδάχθηκε ότι η ελευθερία και το δίκαιο – το οποίο κατά τον Αριστοτέλη πηγάζει από την έννοια δίχα, διχάζω, που σημαίνει μοιράζω εξίσου, ή αλλιώς δεν μπορεί να υπάρξει δικαιοσύνη χωρίς πραγματική κι όχι μόνο τυπική ισότητα ανάμεσα στα μέρη – αποτελούν ανώτατο κανόνα πάνω από τις βουλήσεις αρχόντων, δικαστών και υπηκόων, πάνω από την όποια συναίνεση της κοινής γνώμης και το μονοπώλιο της βίας οποιασδήποτε κρατικής ή υπερκρατικής εξουσίας. Να ποια κληρονομιά καλούμαστε να υπερασπιστούμε. Να τι μας κάνει αληθινούς Έλληνες.
 
Αναρτήθηκε από
23 Αυγούστου 2017
Σ.γ.: Αν έχετε να προτείνετε άλλη λύση υποδείξτε την στα σχόλιά σας, σας περιμένουμε και ίσως βοηθηθούμε για κάτι καλλίτερο, σωτηριώδες και αποστολικότερο
Ευαγγελάτος Γεώργιος

Αυγ 22

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΜΑΖΟΛΑΟΥ ΕΧΕΙ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΑΡΧΙΣΕΙ!

Παράνoμo μέχρι και τo μαρoύλι πoυ θα φυτέψεις σε γλάστρα!

Αντίο μαρουλάκια μας!

Φωνές από Βορρά και Νότο προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν συναδέλφους τους στην Ευρωβουλή να καταψηφιστεί διακομματικά η νομοθετική πρόταση που υποχρεώνει τους αγρότες της Ε.Ε. να μην αναπαράγουν τους σπόρους αλλά να τους αγοράζουν μόνο από πολυεθνικές. 

Η εμπορική αξία της παγκόσμιας αγοράς σπόρων εκτιμάται σε περίπου 45 δισ. δολ…. Φραγμό στη μονοπώληση του ελέγχου της παραγωγής και εμπορίας των τροφίμων προσπαθούν να βάλουν ευρωβουλευτές από διαφορετικές πολιτικές ομάδες συμπαρατασσόμενοι απέναντι στην πρόταση κανονισμού που έχει καταθέσει η επιτροπή Υγείας της Ε.Ε. Βάσει της πρότασης, επιβάλλονται γραφειοκρατικά εμπόδια στους γεωργο-κτηνοτρόφους, αν δεν προσφεύγουν στις βιομηχανίες σπόρων. 

Η αιτιολογία που προβάλλει η επιτροπή μέσω της γενικής γραμματείας της που έχει την αρμοδιότητα ελέγχου των φυτών είναι ότι … απλοποιεί τη νομοθεσία και τις 12 σχετικές οδηγίες που συμπεριλαμβάνει στον προταθέντα κανονισμό!

Πατέντα

Υπενθυμίζεται ότι η κανονική νομοθεσία που αφορά την εμπορία σπόρων ίσχυε από τη δεκαετία του 1960. Μέχρι σήμερα τα κράτη-μέλη στην Ε.Ε. των «27» είχαν (υποχρεωτικώς) ενσωματώσει το νομικό πλαίσιο της Ε.Ε. στην εθνική τους νομοθεσία.

Επί της ουσίας αυτό που βλέπουμε να εξελίσσεται σήμερα για τον έλεγχο της σποροπαραγωγής ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, με τη ραγδαία ανάπτυξη της γενετικής μηχανικής. Τότε έγινε η εισαγωγή του όρου της «βιομηχανικής πατέντας οργανισμών», αλλάζοντας τη φύση της ίδιας της γεωργίας.

Μόνο λίγες εταιρείες-κολοσσοί που δεν ξεπερνούν τη μία ντουζίνα (Syngenta-Dupont, Monsanto, Basf) ελέγχουν τα 2/3 της παγκόσμιας αγοράς.

Στο παιχνίδι συμμετέχει και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου: Από τις αρχές του 2000 προώθησε συνθήκες και νομικές συμφωνίες όπως εκείνη για τα ζητήματα εμπορίου για τα δικαιώματα της πνευματικής ιδιοκτησίας που αφορά περισσότερα από 140 κράτη και επιτρέπει το πατεντάρισμα γονιδίων, φυτών, ζώων, βακτηρίων, ιών κ.λπ. (Σ.γ.: Αυτοί θα πατεντάρουν όχι απλώς όλη τη Φύση αλλά και το γονιδίωμά σας ώστε να σας σκοτώνουν για να πάρει τα όργανά σας κάποιος τραπεζίτης ή μεγαλοεπιχειρηματίας που διαθέτει το χρήμα για να γίνει υπεραιωνόβιος!)

Αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης τονίζουν ότι με το νέο κανονισμό προβλέπονται: Απλούστεροι και ευέλικτοι κανόνες για την εμπορία σπόρων και άλλου φυτικού-αναπαραγωγικού υλικού με σκοπό να διασφαλιστούν η παραγωγικότητα, η προσαρμοστικότητα και η ποικιλότητα των καλλιεργειών και των δασών της Ευρώπης. Επίσης εξασφαλίζεται η προστασία της βιοποικιλότητας και της βιώσιμης γεωργίας κ.ά.

Η έγκριση του κανονισμού θα σημάνει και το τέλος των τοπικών ποικιλιών και την εξάρτηση του αγροτικού κόσμου από τους γίγαντες της γενετικής μηχανικής που προωθούν τα μεταλλαγμένα ως τη λύση-σωτηρία των προβλημάτων επισιτισμού παγκοσμίως.

Η νέα πραγματικότητα όμως θα διαμορφώσει ένα νέο νομικό, τεχνικά ασφυκτικό πλαίσιο, που θα απαγορεύει ακόμα και το μαρουλάκι στη γλάστρα… 

ΠΗΓΗ: ideopigi

http://teleytaiaexodos.blogspot.gr/2016/07/oo-o-o-o.html

Σ.γ.: Περιμένετε οι αγρότες μας να επιβιώσουν; Ας είναι καλά οι μονοπωλιακές γιγαντιαίες εταιρείες που θα τους αντικαταστήσουν ή μάλλον θα τους μετατρέψουν σε δουλοπάροικους της πεονίας Η ΕΛΛΑΣ για ένα 20άευρω μισθό τον μήνα!

Αυγ 21

Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΤΟΥΣ. Β΄ ΜΕΡΟΣ

 

Πλήθος έτοιμο για όλα

Αν αντίθετα στα όσα προείπαμε, εμφανιζόταν ένας χαρισματικός ηγέτης που να έχει τη βοήθεια να εμφανιστεί στην τηλεόραση και να ζητήσει από το λαό να κλιμακώσει την αντίδρασή του προτείνοντας τα πιο κάτω μέτρα 1)ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ για 15 τουλάχιστον μέρες, 2)ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ στις ΕΦΟΡΙΕΣ και στις ΤΡΑΠΕΖΕΣ ταυτόχρονα με είσοδο ορκωτών λογιστών που θα έκαναν φύλλο και φτερό όλες τις πληρωμές, τα δάνεια και θα έδιναν απάντηση στο τι απέγιναν τα ποσά των ανακεφαλαιοποιήσεων που πήραν και που πήγαν 3)ΑΝΑΛΗΨΗ αν χρειαστεί, όλων ΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ώστε οι τράπεζες να οδηγηθούν σε πλήρη ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, 4) ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΕΓΓΥΗΤΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ 5)Αλληλεγγύη και αλληλοϋποστήριξη ώστε να μην υπάρχουν πολιτικές διαφοροποιήσεις, χωρισμός και διαίρεση αφού καταργούμε όλα τα κόμματα κι ενωνόμαστε όλοι εναντίον της δωσίλογης κυβέρνησης με στόχο 6)να περάσει από ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ και να τιμωρηθούν όλοι όσοι υπέγραψαν τις κατάπτυστες συμβάσεις και μνημόνια, είναι σίγουρο ότι ο λαός θα έριχνε μια προδοτική κυβέρνηση σε 24 ώρες.

Αλλά ποτέ ο τύπος, τα δουλοκάναλα, και οι κυβερνητικοί δεν θα επιτρέψουν σε τέτοιο ηγέτη να απευθυνθεί στο λαό. Θα βάλλουν δικό τους γόητα για να ρίξει το λαό στην απελπισία και την αφασία, να του ρίξει το ηθικό, να φοβηθεί και να ανεχτεί το σφαγιασμό του, την φτώχια, την αυτοχειρία, τον διχασμό αφού πρώτα του καλλιεργήσουν την ατομοκεντρικότητα και την υποταγή. Πως γίνεται αυτή η λαϊκή υποταγή;

Τι συμβολίζει ένας τέτοιος ανθρώπινος Παρθενώνας; Το άφωνο, μούγκα στη στρούγκα πλήθος.

Ο Φρόυντ φωτίζει σε μεγάλο βάθος τα λεπτά νήματα που κινούν την ψυχολογία των μαζών. Υποστηρίζει ότι «το υπόβαθρο της ομαδικής ψυχής είναι οι ερωτικές σχέσεις, ή με μια πιο ουδέτερη έκφραση, οι συναισθηματικοί δεσμοί» (Φρόυντ Σ.: «Ομαδική Ψυχολογία και Ανάλυση του Εγώ» σελ. 106). Το άτομο από ανάγκη να ευρίσκεται σε αρμονία με τα υπόλοιπα μέλη του πλήθους, να είναι αρεστό στους άλλους, επομένως για την αγάπη τους, παραιτείται από κάθε τι το προσωπικό και αφήνεται να υποβληθεί από τους πολλούς. Προκειμένου να διατηρηθεί ένα πλήθος ενωμένο, ποια άλλη δύναμη μπορεί να το συγκρατήσει «εκτός από τον έρωτα, ο οποίος διασφαλίζει την ενότητα και τη συνοχή του κάθε τι που υπάρχει στον κόσμο;» Mε την λέξη έρωτα δεν εννοεί της σεξουαλική έλξη, εννοεί τη LΙΒΙDΟ, την ενέργεια που προέρχεται από το σεξουαλικό ένστικτο, τη σεξουαλική παρόρμηση, από το ένστικτο της ζωής ή της αγάπης.
Κάθε πλήθος οργανωμένο ή ανοργάνωτο έχει ανάγκη από ένα αρχηγό-πατέρα, ο οποίος αγαπά εξίσου όλα τα μέλη του, αυτά ανταποκρίνονται αγαπητικά προς εκείνον (αν και το συναίσθημα της αγάπης συχνά είναι ανάμεικτο με το συν αίσθημα του φόβου και του θυμού μίσους με λίγα λόγια τα αμφίθυμα συναισθήματα που συνδέονται μεταξύ πατέρα και γιού με άλλα λόγια οιδιπόδειο σύμπλεγμα), κι έτσι συνδέονται μεταξύ τους όλα τα μέλη της ομάδας με δεσμούς συντροφικότητας. Αν κάποιος αντιτείνει οι ιδέες και τα ιδανικά περί πατρίδας, περί δόξας του Έθνους δεν ισχύουν για τη διατήρηση π.χ. της συνοχής του στρατού; Ο Φρόυντ τα αμφισβητεί φέρνοντας τα παραδείγματα του Καίσαρα, του Βαλλενστάιν και του Ναπολέοντα λέγοντας ότι «ο αρχηγός και η λιβιδινική προσήλωση στο πρόσωπό του και όχι οι πιο πάνω ιδέες, που δεν είναι διόλου απαραίτητες, απαιτούνται για τη διατήρηση της συνοχής του στρατού». Έτσι εξηγείται το θεμελιώδες φαινόμενο της ψυχολογίας του πλήθους, η έλλειψη ελευθερίας του σκέπτεσθαι και πράττειν καθώς και η υποτακτικότητα που το χαρακτηρίζουν.
Για να ισχυροποιήσει ακόμη πιο πολύ το επιχείρημα του ερωτικού δεσμού μεταξύ των μελών που απαρτίζουν τον όχλο, ο Φρόυντ φέρνει σαν παράδειγμα τον πανικό. «Ο πανικός συμβαίνει όταν το πλήθος αρχίζει να αποσυντίθεται». Όταν το κάθε άτομο σκέπτεται εξατομικευμένα, διακόπτει τα αμοιβαία αισθήματα προς τα άλλα άτομα της ομάδας, (ακόμη και προς τον ηγέτη του που παύει να τον εμπιστεύεται χάνοντας επομένως και το αίσθημα της ασφάλειας που του ενέπνεε), του «δημιουργείται το συναίσθημα ότι βρίσκεται μόνος απέναντι του κινδύνου», δε νιώθει την παντοδυναμία της ενότητας που του μείωνε τις διαστάσεις του φόβου και τότε το βάζει στα πόδια. Αυτό συνέβη μετά τη σύλληψη του αρχηγού της Χρυσής Αυγής. Τα συλληφθέντα μέλη αλλά και αρκετοί οπαδοί του κόμματος άρχισαν να μαρτυρούν τα μυστικά της οργάνωσης και συχνά ο ένας κάρφωνε τον άλλον. Το ίδιο συνέβη με την των “Ελλήνων Συνέλευση” όταν βγήκε ένταλμα σύλληψης του Αρτέμη Σώρα.

Ο πανικός προκαλείται «…είτε κατόπιν αυξήσεως του κινδύνου, ο οποίος μετατρέπεται σε γενική απειλή, είτε κατόπιν της καταστολής των συναισθηματικών δεσμών, (τούτο σημαίνει ότι αποσύρεται η λίμπιντο από τα μέλη της ομάδας προς τον αρχηγό και μεταξύ τους με αποτέλεσμα να μην διασφαλίζεται πια η συνοχή των μελών, του πλήθους). Στην τελευταία περίπτωση του πανικού από καταστολή των συναισθηματικών δεσμών, εμφανίζεται ομαδικό άγχος που παρουσιάζει μεγάλες αναλογίες με το νευρωτικό άγχος του ατόμου που πανικοβάλλεται από φόβο».
Από την αγάπη του προς τον αρχηγό και τα μέλη της κοινότητας προς χάριν της διαιώνισης της ενότητας και της παντοδυναμίας του λαού, (εδώ αναφέρεται σε ομοιογενή πλήθη όπως το θρησκευτικό του ιδίου δόγματος), το πλήθος δεν διστάζει να γίνει βίαιο, παράφορο, μισαλλόδοξο, αδιάλλακτο, σκληρό και να προβεί σε καταστροφικές ενέργειες κατά του εαυτού του και των άλλων. Παράδειγμα η ομαδική αυτοκτονία των 912 οπαδών του Τζιμ Τζόουνς, ιδρυτή της αίρεσης «Ναός του Θεού» μετά την επίσκεψη του επίσης δολοφονηθέντος Αμερικανού γερουσιαστή Ράιαν και των δημοσιογράφων που τον συνόδευαν όταν παρέβη το άδυτο της κοινότητας στην Βρετανική Γουιάνα. Η προσωπικότητα του αρχηγού – Μεσσία υπερίσχυσε όταν κάλεσε το κοινόβιό του ν’ αυτοκτονήσει, καθησυχάζοντάς το: «Μην φοβάστε σας περιμένει ο Παράδεισος». Κι όσοι αρνήθηκαν να κοινωνήσουν από το καζάνι με τα διαλυμένα σε σιρόπι υδροκυάνιο και ηρεμιστικά, έπεσαν νεκροί από τις σφαίρες των φρουρών τους.
Τα ίδια συνέβησαν και στην κοινότητα Νταβίντιανς στην περιοχή ΓΟΥΑΚΟ του Τέξας με τους οπαδούς του Ντέιβιντ Κορές μετά από απόπειρα εισβολής του FBI. 76 οπαδοί κάηκαν ζωντανοί και όσοι δεν πέθαναν από τη φωτιά πυροβολήθηκαν από τους ενόπλους της ομάδας.

Αυτή την παράλογη τάση να στρέφεται η εχθρικότητα και η καταστροφικότητα εναντίον αγαπημένων προσώπων, ο Φρόυντ την ονομάζει «αμφιθυμική συναισθηματικότητα» και προσπαθεί να την αποδώσει στην πόλωση του έρωτα και του μίσους, στην αντίθεση μεταξύ των ενστίκτων της ζωής και των ενστίκτων του θανάτου, όπως περιγράφει στο βιβλίο του «Πέρα από την αρχή της Ηδονής».

Για να διατηρηθεί αυτή η σχεδόν μυστικιστική ενότητα στα μέλη, θα πρέπει να περιοριστεί σημαντικά ο ναρκισσισμός τους, η τάση συντήρησης και διαιώνισης της ατομικής ιδιομορφίας και των ιδιοτήτων του κάθε μέλους της ομάδας. «…ένας παρόμοιος περιορισμός του ναρκισσισμού δεν μπορεί να επέλθη παρά με την επενέργεια ενός μοναδικού παράγοντα: της ερωτικής προσήλωσης προς άλλα πρόσωπα. Ο εγωισμός συναντά κάποιο φραγμό μόνο στον έρωτα προς άλλα πρόσωπα και αντικείμενα…. Έτσι κατά την εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας, όπως και στην ατομική, ο έρωτας αποτελεί το κύριο, αν όχι και το μοναδικό παράγοντα πολιτισμού με καθοριστικό ρόλο στην περίοδο του περάσματος από το στάδιο του εγωισμού στο στάδιο του αλτρουισμού. Και τούτο ισχύει εξίσου καλά για τον σεξουαλικό έρωτα, τον ομοφυλόφιλο και εξαϋλωμένο προς τους συνανθρώπους, γενόμενο από την κοινή εργασία, συνεργασία και δραστηριότητα».

Όπως στις νευρώσεις έχουμε ερωτικές παρορμήσεις οι οποίες κατά την προσήλωσή τους στα αντικείμενα ακολουθούν άμεσους σεξουαλικούς σκοπούς, στο πλήθος έχουμε σεξουαλική προσήλωση σε αντικείμενα χωρίς αμέσους σεξουαλικούς στόχους. Ο σκοπός εδώ είναι η ταύτιση του Εγώ με εκείνο το αντικείμενο που υιοθετεί σαν πρότυπο. Η ταύτιση μπορεί να υποκαταστήσει την LIBIDO που προσανατολίζεται και εγκαθίσταται (cathexis) προς το αντικείμενο με το οποίο υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά που απορροφούνται από το άτομο ή είναι δυνατό να συνυπάρχουν ταύτιση και σεξουαλική ενέργεια προσανατολισμένες στο ίδιο ή σε διαφορετικά αντικείμενα∙ όπως στο Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα το αγόρι π.χ. ταυτίζεται με τον πατέρα και προσανατολίζεται σεξουαλικά προς τη μάνα και μεταγενέστερα προς την σύντροφο που θα επιλέξει. Η ταύτιση δηλαδή έχει σαν επακόλουθο την αμοιβαία προσήλωση μεταξύ των ατόμων που συνθέτουν το εκάστοτε πλήθος, βάσει μιας κοινότητας συναισθημάτων, η οποία δημιουργείται από τη φύση του δεσμού που συνδέει το κάθε μεμονωμένο με τον αρχηγό, δεσμό που όπως προαναφέραμε είναι καθαρά ερωτικός με την ευρύτερη έννοια του όρου.

Διάδοχη κατάσταση του ναρκισσισμού, όπως από το παιδικό Εγώ προβάλλει αργά αλλά σταθερά το ώριμο άτομο, είναι το ιδεώδες του Εγώ. Το ιδεώδες του Εγώ στην εργασία του Φρόυντ για την Ομαδική Ψυχολογία, δεν ξεχωρίζει από το Υπερεγώ. Το θεωρεί μια κριτική κατάσταση μέσα στο Εγώ, η οποία μπορεί να συγκρουστεί μαζί του και του αποδίδει τις πιο κάτω λειτουργίες: 1) Την αυτοπαρατήρηση, 2) την ηθική συνείδηση, 3) τη λογοκρισία των ονείρων, 4) την αποφασιστική χρήση του μηχανισμού της απώθησης και 5) τον έλεγχο της πραγματικότητας.

Από τις ανωτέρω λειτουργίες αντιλαμβανόμαστε πως ό,τι ανώτερο έχει ο άνθρωπος, οι συγκρούσεις που αναπόφευκτα θα συναντήσει μέσα στην κοινωνία, οι υποχωρήσεις και οι συμβιβασμοί στις οποίες θα υποκύψει δεν τον αφήνουν αδιάφορο. Περνούν από την ηθική συνείδηση και με την αυτοπαρατήρηση τον ψέγουν ή τον επιδοκιμάζουν. Αν ο πόνος και η ηθική από τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς που κάνει υπερβαίνουν τις αντοχές του και τη δυνατότητα που έχει να τις αντέξει τότε τις θάβει στο ασυνείδητο κάνοντας χρήση του μηχανισμού της εκούσιας (suppression) ή ακούσιας (repression) απώθησης. Αν το βάρος της συνείδησης (δεύτερη λειτουργία) είναι μεγάλο και οι ενοχές ξεπερνούν τα όρια της δυνατότητας να επιβιώσει το άτομο αντιλαμβανόμαστε ότι το καθιστούν ανίκανο ή ελαττωματικό να λειτουργήσει σε έναν κόσμο που απαιτεί να σφραγίσει κανείς το στόμα της ηθικής συνείδησής του για να επιβιώσει κι επομένως το άτομο υφίσταται τεράστιες δυσκολίες να προσαρμοστεί στην άτεγκτη πραγματικότητα αν αρνηθεί να χρησιμοποιήσει τους μηχανισμούς αμύνης και καθημερινά ξύνει τις πληγές του.

Τούτο εκφράζεται με χάσιμο τις πέμπτης λειτουργίας, του ελέγχου της πραγματικότητας και προφανώς διαταράσσει και την τρίτη λειτουργία που είναι ο έλεγχος των ονείρων και μια νέα τρύπα της αβύσσου τον περιμένει∙ η φρίκη των ονείρων, οι εφιάλτες που τον κυνηγούν όπως οι Ερινύες των Ορέστη. Η λογοκρισία των ονείρων όπως και ο έλεγχος της πραγματικότητας τον περιμένουν στη γωνία και μπορεί να τον οδηγήσουν είτε στην κατάθλιψη, (τέταρτη σε συχνότητα νόσος μετά τις καρδιοπάθειες, τα εγκεφαλικά, και τον καρκίνο), στην αγχώδη, καταναγκαστική ή φοβική νεύρωση και τέλος η ψύχωση, η αυτοκτονία, ή η επιθετική συμπεριφορά που εκδηλώνεται με απόπειρα δολοφονίας του ανθρώπινου στόχου που με κάποιο τρόπο τον αναστατώνει και τον προκαλεί, ή θέλει να εκδικηθεί, είτε με την πιο συχνή μέθοδο της αδιαφορίας προς τον πλησίον που φτάνει μέχρι σαδισμού το γνωστό «αυτός πατάει επί πτωμάτων». Τα πιο πάνω νομίζουμε ότι ερμηνεύουν την συμπεριφορά των περισσοτέρων ανθρώπων στο σύγχρονο ταραγμένο κόσμο της παγκοσμιοποίησης και της κυριαρχίας της ολιγαρχίας του κεφαλαίου και των τραπεζιτών.

Προοδευτικά το ιδεώδες του Εγώ, παίρνει από το περιβάλλον τις απαιτήσεις που αυτό επιβάλλει στο Εγώ, στις οποίες το Εγώ δεν είναι πάντα ικανό να ανταποκριθεί και δημιουργείται διαφοροποίηση μεταξύ Εγώ και ιδεώδους του Εγώ, άλλοτε άλλη σε απόσταση. Έτσι εάν στο περιβάλλον του ατόμου υπάρχει ένα πρόσωπο ή αντικείμενο που διαθέτει γόητρο, δύναμη, ερωτική έλξη, ιδανικές ιδιότητες κατά τη γνώμη του, τότε το Εγώ για να ικανοποιήσει το δικό του ναρκισσισμό συνδέεται με λατρεία κι ερωτικό πάθος προς το αντικείμενο, ώστε συχνά το Εγώ επιτρέπει την αφομοίωση, την απορρόφησή του από το ισχυρότερο, ιδανικότερο Εγώ του ηγέτη, ή του ερωτικού του ινδάλματος.
Παράλληλα με την εγκατάλειψη του Εγώ στο αντικείμενο, η οποία δεν διακρίνεται καθόλου και σε τίποτα από την υπέρτατη εγκατάλειψη σε κάποια αφηρημένη ιδέα, σταματούν και οι αποδιδόμενες στο ιδεώδες του Εγώ λειτουργίες που προαναφέραμε. Λειτουργίες που θα απευθύνονταν προς το αντικείμενο με το οποίο το Εγώ θα επιθυμούσε να συγκεράσει την προσωπικότητά του. Η κριτική σταματά να υφίσταται∙ οτιδήποτε κάνει και απαιτεί το αντικείμενο είναι άγιο και καλό. Η φωνή της συνείδησης σταματά να επεμβαίνει, απ’ τη στιγμή που πρόκειται για κάτι που είναι ωφέλιμο για το αντικείμενο∙ μέσα στην τύφλωση του ερωτικού πάθους, γίνεται κανείς εγκληματίας χωρίς τύψεις. (Σ.γ.: Αντιλαμβανόμαστε ότι το Εγώ απορροφάται από το αντικείμενο του θαυμασμού του. Έτσι εξηγούνται οι ομαδικές σφαγές, λεηλασίες, βιασμοί, το λυντσάρισμα κ.ά. βιαιοπραγίες που διαπράττονται κατ’ εντολήν του χαρισματικού ηγέτη, του θεοποιημένου ηγέτη. Φυσικά μεγάλη μερίδα έχει εδώ η υποκίνηση εκ μέρους του γητευτή, ηγέτη π.χ. του Χίτλερ, των γερμανικών ορδών σε επεκτατικό πόλεμο ). Θα μπορούσαμε να συγκεφαλαιώσουμε ότι: «..το αντικείμενο υποκατέστησε το Εγώ και ό,τι συνιστά το ιδεώδες του Εγώ».

Επιστρέφοντας πάλι στην ύπνωση αναγνωρίζουμε ότι ο υπνωτιστής αποτελεί για τον υπνωτιζόμενο το μοναδικό αξιοπρόσεκτο αντικείμενο, η δε υπνωτιστική κατάσταση αντιπαραβάλλεται με την πλήρη ερωτική εγκατάλειψη στο αντικείμενο του πόθου. Ο Υπνωτιστής παίζει εδώ τον αρσενικό ρόλο και ο υπνωτιζόμενος τον παθητικό θηλυκό ρόλο.

Στην επιτυχημένη Ομαδική Ύπνωση, την υποβολή των μαζών από τον γόητα υπνωτιστή-ηγέτη, έχουμε τα ίδια αποτελέσματα. Η διαφορά μεταξύ ύπνωσης και ερωτικής προσήλωσης είναι ότι στην πρώτη δεν έχουμε ολοκληρωμένη ερωτική σχέση (συνουσία) με οργασμική κορύφωση. Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει ένας αριθμητικός περιορισμός, η δυαδική σχέση, στη δεύτερη περίπτωση της ομάδας αφορά τη συμπεριφορά του μαζάνθρωπου σαν μέλους του πλήθους, απέναντι στον αρχηγό του. Τέλος, ενώ στη σεξουαλική – ερωτική σχέση, όπως και στο γοητευμένο από το δημαγωγό πλήθος, η ηθική συνείδηση λίγα μπορεί να κάνει την ώρα της έξαρσης για να προλάβει το κακό, (συνήθως επεμβαίνει με καθυστέρηση προκαλώντας τύψεις και ενοχές αφού όμως η εγκληματική ή καταστροφική πράξη π.χ. ο βιασμός, το λυντσάρισμα, οι εκτελέσεις των αθώων του Διστόμου και των Καλαβρύτων έχουν ήδη γίνει), στην υποβολή δι’ υπνωτισμού, η ηθική συνείδηση του υπνωτιζόμενου μπορεί ν’ αποδειχτεί πολύ ανθεκτική και να αντιδράσει. «Οι ανωτέρω παρατηρήσεις μας επιτρέπουν εν τούτοις, να σχηματίσουμε τη διατύπωση της ερωτικής συγκρότησης ενός πλήθους… Έτσι ένα πλήθος στην αρχική του μορφή, παρουσιάζεται σαν ένα άθροισμα ατόμων, τα οποία στο σύνολό τους, υποκατέστησαν το ιδεώδες του Εγώ τους με αυτό το αντικείμενο, πράγμα που κατέληξε στην συνταύτιση του Εγώ τους».

Πως εξηγείται τώρα η αμοιβαία υποβολή των όχλων; Αρνούμενος να παραδεχθεί την άποψη του Wilfred Batten Lewis Trotter (πρωτοπόρου Βρετανού Χειρουργού ιδίως στον τομέα της Νευροχειρουργικής και πολύ γνωστού για τις μελέτες του στον τομέα της κοινωνικής ψυχολογίας «Instincts of the Herd in Peace and War» 1919 MacMillan publication New York ), ότι ο όχλος εμφανίζει μια ομοιομορφία στη συμπεριφορά του λόγω της ύπαρξης του «ενστίκτου της αγέλης», o Φρόυντ αποδίδει την υποταγή του πλήθους, την εκούσια δέσμευσή του, στην Ψυχολογία του Τοτεμισμού. Στην βίαιη κυριαρχία του αρχηγού – του πρωτόγονου πατέρα, που στεκόταν εμπόδιο στην άμεση ικανοποίηση των σεξουαλικών παρορμήσεων των παιδιών του. Αυτά τον μισούν και τον φοβούνται, χωρίς να τολμούν να τον αγγίξουν. Αποτελούν μέλη του Τοτέμ υποχρεωμένα από έναν ιερό, απαράβατο νόμο, να μην σκοτώσουν τον πατέρα – Τοτέμ αλλά να υποταχτούν σ’ αυτό.

Στον υπνωτισμό έχουμε παρόμοια εκδήλωση μιας μυστηριακής δύναμης που εξασκεί ο υπνωτιστής πάνω στον υπνωτιζόμενο. «Αυτή η μυστηριακή δύναμη, στην οποία δίνουμε την κοινή ονομασία του ζωικού μαγνητισμού, πρέπει νάναι η ίδια μ’ εκείνη που αποτελεί για τους πρωτόγονους την πηγή του ταμπού. Είναι η δύναμη που χειραφετεί τους αρχηγούς και θέτει σε κίνδυνο όσους τους πλησιάζουν». «…με τις ενέργειές του, ο υπνωτιστής ξυπνά στο υπνωτιζόμενο άτομο ένα κομμάτι της αρχαϊκής κληρονομιάς του, η οποία εκδηλώθηκε στη συμπεριφορά προς τους γονείς και ιδιαιτέρως, στην ιδέα που είχε δημιουργήσει για τον πατέρα: πως πρόκειται περί πανίσχυρης κι επικίνδυνης προσωπικότητας, προς την οποία δεν είναι δυνατό να συμπεριφερθεί κανείς παρά με παθητικό και μαζοχιστικό τρόπο, μπροστά στην οποία θα πρέπει να εξαφανίζεται εντελώς η προσωπική βούληση και δεν είναι δυνατόν ν’ αντιμετωπίσει κανείς το βλέμμα της χωρίς έτσι να διαπράξει ένα αυθάδες αδίκημα… Ο αρχηγός του πλήθους ενσαρκώνει πάντα τον πρωτόγονο πατέρα τον τόσο επίφοβο, γιατί το πλήθος θέλει πάντα να κυβερνάται από μία δύναμη απεριόριστης ισχύος… διψά για υποταγή».

Σε αυτό συμφωνεί ο Έριχ Φρομμ με το βιβλίο του «Ο Φόβος μπροστά στην Ελευθερία». Σ’ αυτό το βιβλίο δίνει την ερμηνεία της γένεσης του ναζισμού-φασισμού θεωρώντας ότι είναι ένα ψυχολογικό πρόβλημα που διαμορφώνεται μέσα από τις άθλιες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες με τις οποίες ζει ένας λαός. Η Γερμανία του μεσοπολέμου, είναι μια ηττημένη χώρα, με τη συνθήκη των Βερσαλλιών οφείλει να πληρώσει τεράστιες αποζημιώσεις, η οικονομική δυσπραγία είναι τεράστια, οι απολύσεις, ο πληθωρισμός με κορύφωμα το 1923, ξεπέρασαν τα όρια αντοχής του πληθυσμού. Η δημοκρατία της Βαϊμάρης αδυνατούσε να ανταποκριθεί στις ανάγκες της εργατικής τάξης αλλά και της φιλελεύθερης και καθολικής αστικής τάξης. Η προθυμία υποταγής στο ναζιστικό καθεστώς οφειλόταν σε μια κατάσταση εσωτερικής κόπωσης και μοιρολατρίας όπως απαντάται σήμερα και στον άφωνο, παθητικό προς τα χαράτσια και τις αυξήσεις φόρων ελληνικό λαό που δεν αντιδρά στην μνημονιακή πολιτική της κυβερνητικής συμμαχίας ούτε στο χάσιμο της εθνικής κυριαρχίας που τα κόμματα του «μνημονιακού τόξου» υπέγραψαν ερήμην του λαού με αποικιακή ρήτρα.
Τότε εμφανίζεται για πρώτη φορά το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα που μέλλει να οδηγήσει τον Χίτλερ στην εξουσία. Η εργατική τάξη παρά τις αρχικές αντιστάσεις της (μέχρι τότε ήταν παραδομένη στον μπολσεβικισμό) μαζί με τα κατώτερα στρώματα της μεσαίας αστικής τάξης, μικροεπαγγελματίες, βιοτέχνες και υπάλληλοι έκαναν με ενθουσιασμό αποδεκτή τη ναζιστική ιδεολογία. Ο ναζισμός στηριζόταν σε δύο βασικές αρχές 1)στο μίσος κατά των φυλετικών και πολιτικών μειονοτήτων και 2)στην ανάκτηση του εθνικού γοήτρου που είχε ευτελισθεί και καταρρεύσει μετά την ήττα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη συνθήκη των Βερσαλλιών. Στη δίψα για κατακτήσεις και κυριαρχία της Αρείας φυλής. Αυτά ήσαν τα χιτλερικά επιχειρήματα έδωσαν τον ενθουσιασμό και την τόνωση σ’ έναν καταπονημένο και εγκαταλειμμένο στη φτώχια και στη μοίρα του λαό. Το άτομο αισθανόταν πως με το ναζισμό ανήκε σ’ ένα σταθερό κοινωνικό και ασφαλές πολιτικό σύστημα-καταφύγιο. Μετά την άνοδο του Χίτλερ στην κρατική εξουσία, κάθε αγώνας εναντίον του σήμαινε πως όποιος την έκανε αυτόματα αποκλειόταν από τη μεγάλη γερμανική κοινότητα. Η αντιπολίτευση προς το NSDΑP (το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα) σήμαινε αντιπολίτευση προς τη Γερμανία. Το αίσθημα αδυναμίας, άγχους και απομόνωσης από το κοινωνικό σύνολο ήταν ένας ανυπόφορος εφιάλτης την ίδια στιγμή όπου οι οικονομίες μιας ολόκληρης ζωής για τις οποίες είχαν θυσιαστεί τόσες μικροαπολαύσεις χάθηκαν όχι από υπαιτιότητα του κατόχου τους αλλά από αθέτηση της υπόσχεσης που το κράτος είχε δώσει με ενυπόγραφα τραπεζογραμμάτια και ομόλογα τα οποία εν μια νυκτί, αχρηστεύτηκαν. Ταυτόχρονα, διαταράχτηκε η εξουσία του πατέρα και η ηθική της παλιάς μεσαίας τάξης. Η νεώτερη γενιά έκανε ό,τι ήθελε χωρίς να νοιάζεται αν στις πράξεις της είχε την επιδοκιμασία των γονέων. Οι γονείς έχασαν την εξουσία και το κύρος τους, η παλιά γενιά τα είχε χάσει, δεν ήξερε τι να κάνει και μπορούσε να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες δυσκολότερα από την εξυπνότερη νεώτερη γενιά. Στους νέους η βάση για μια ανεξάρτητη οικονομική ύπαρξη σαν εκείνη που γνώρισαν οι γονείς τους, είχε πια χαθεί. Η επαγγελματική αγορά ήταν κορεσμένη και οι ευκαιρίες να σταδιοδρομήσει κανείς σαν γιατρός ή δικηγόρος ήταν περιορισμένες. Από την άλλη οι πολυάριθμοι νέοι αξιωματικοί που ήσαν συνηθισμένοι να διοικούν και να ασκούν εξουσία εντελώς φυσικά, δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν με την ιδέα πως θα υποβιβαστούν σε χαμηλόμισθους υπαλλήλους ή σαν περιοδεύοντες πωλητές.

Έτσι η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού είχε καταλάβει το αίσθημα της ατομικής ασημαντότητας και αδυναμίας, που περιγράψαμε σαν χαρακτηριστικό γνώρισμα του μονοπωλιακού καπιταλισμού γενικά. Δεν θα πρέπει να ξεχνούμε το ρόλο που έπαιξαν οι εκπρόσωποι του μεγάλου βιομηχανικού κεφαλαίου και οι μισοχρεοκοπημένοι Γιούνκερς. Αυτοί αρχικά ήταν διστακτικοί, αλλά σιγά-σιγά «καθώς τα προγράμματα δημοσίων έργων και στη συνέχεια οι αυξανόμενοι επανεξοπλισμοί, άρχιζαν να βγάζουν τη Γερμανία από την οικονομική κρίση και να απορροφούν μαζικά τους ανέργους με ρυθμούς που κανένας δεν είχε τολμήσει να διανοηθεί…» (Kershaw, Ian: Χίτλερ Ύβρις, Α΄Τόμος, εκδόσεις SCRΙΡΤΑ, σελ. 499), τους έκανε να υποστηρίξουν τον Χίτλερ που εισέπραξε όλα τα προπαγανδιστικά και οικονομικά οφέλη. Αρκεί να αναφερθεί ότι σε μια σύναξη των βιομηχάνων από τον τότε υπουργό οικονομικών του Χίτλερ, Χιάλμαρ Σαχτ (Horace Greely Hjalmar Schacht) 1934-1937, αφού τους καθησύχασε ότι δεν θα διακινδυνεύσει η διασφάλιση της ατομικής ιδιοκτησίας (πλην των Εβραίων επιχειρηματιών), για τη συντριβή του μαρξισμού και την καταστολή των εργατικών κινητοποιήσεων, μαζί με τη μείωση των φορολογικών επιβαρύνσεων της βιομηχανίας, θα επέλθει η ανάκαμψη των επιχειρήσεων και θα έχουν υψηλά κέρδη, κατεδάφισαν και τους τελευταίους δισταγμούς και όταν ζήτησε ο Σαχτ τη βοήθειά τους εκείνο το βράδυ, μέσα σε μερικές εβδομάδες του παραδόθηκαν εκ μέρους τους τρία εκατομμύρια μάρκα.(Kershaw, Ian: Ό.π.π. σελ. 497 και 498).

Και συνεχίζει ο Φρομμ: Η προσωπικότητα του Χίτλερ, η διδασκαλία του και το ναζιστικό σύστημα εκφράζουν στην ακραία τους μορφή τη διαμόρφωση χαρακτήρα που αποκαλέσαμε «ολοκληρωτικό» και από αυτό το γεγονός εύρισκαν έντονη απήχηση στα στρώματα εκείνα του πληθυσμού που είχαν λίγο-πολύ την ίδια διαμόρφωση χαρακτήρα…

Η ουσία αυτού του ολοκληρωτικού χαρακτήρα βρίσκεται στην ταυτόχρονη συνύπαρξη σαδιστικών και μαζοχιστικών παρορμήσεων. Ορίσαμε πως ο σαδισμός αποσκοπεί στην απόκτηση απεριόριστης εξουσίας πάνω σε ένα άλλο άτομο που συνοδεύεται λίγο πολύ με ροπή καταστροφής. Ο μαζοχισμός από την άλλη, αποσκοπεί στη διάλυση του εγώ του ατόμου μέσα σε μια συντριπτικά ισχυρή δύναμη και τη συμμετοχή του στην ισχύ και τη δόξα της. Τόσο η σαδιστική όσο και η μαζοχιστική τάση προκαλούνται από την ανικανότητα του απομονωμένου ατόμου να μείνει μόνο του και την ανάγκη που νιώθει για μια συμβιωτική σχέση που θα υπερνικούσε τη μοναξιά του. Η ανθρωπόμαζα χρειάζεται μια ισχυρή προσωπικότητα για να ξεπεράσει τη μοναξιά της έστω κι αν χάσει την ελευθερία της. Αντίθετα μέσα στην επαφή του με χιλιάδες ανθρώπους που έχουν τις ίδιες πεποιθήσεις αισθάνεσαι κυρίαρχος και έτοιμος να υποκύψεις στη μαζική υποβολή, έστω και εις βάρος της ελευθερίας σου. (Φρομμ, Έριχ: «Ο Φόβος μπροστά στην Ελευθερία», Εκδόσεις Μπουκουμάνη, 1971, σ.σ. 231-305).

Επανερχόμενοι στην αντίληψη του Τοτέμ-ηγέτη πατέρα, ο Φρόυντ τονίζει ότι «κάποια μέρα η πλειοψηφία θα συνεννοηθεί, όταν ο πατέρας γεράσει, θα σκοτώσει και θα σκυλεύσει τον πατέρα, θα σχηματίσουν μετά από πολέμους και αδελφοκτόνες μάχες διαδοχής, την αδελφική τοτεμική κοινότητα, επιδιώκοντας να εξιλεωθούν από τα εγκλήματά τους. Η δυσαρέσκεια όμως θα συνεχιστεί κι αφού καταργηθούν τα προνόμια του δημιουργημένου μητριαρχικού καθεστώτος θα ανασυγκροτηθεί η καινούργια οικογένεια και κοινωνία με έναν πατέρα – αρχηγό, σκιά (σ.γ.: ή αντίγραφο;) του πρώτου. Η καινούργια κοινωνία είναι φυσικά οργανωμένη και λιγότερο αυταρχική». (Φρόυντ,Σ: «Ομαδική Ψυχολογία και Ανάλυση του Εγώ» Ό.π.π.).

Από την πιο πάνω μελέτη προκύπτει σαν συμπέρασμα, ότι η αντιμετώπιση και η αντίσταση απέναντι αυτών των αδίστακτων δικτατορίσκων που νέμονται την εξουσία από τον λαό και τον χειραγωγούν και τον υποβιβάζουν στο επίπεδο της μάζας, απαιτείται κάθε άτομο να συνειδητοποιήσει ότι το ίδιο πρέπει να αντιδράσει ενάντια στην εγκεφαλόπλυση, να ενωθεί με τους άλλους ομοιοπαθείς συνανθρώπους και συναγωνιστές του. Στην εποχή της καταιγιστικής πληροφόρησης να αλληλοενημερώνεται, να παλέψει και να αγωνιστεί σαν συνειδητοποιημένος, με φρόνηση και ταπείνωση, ελεύθερος στο πνεύμα. Ιδανικό του οφείλει να είναι ένα πολύτιμο μέρους ενός ώριμου, συνειδητοποιημένου λαού και όχι ένα ομαδοποιημένο πλήθος ζώων αγόμενο από το τυφλό ένστικτο της αγέλης όπως ακριβώς το επιδιώκουν οι ισχυροί για να είναι ευκολοδιαχειρίσιμος και ελεγχόμενος από τα αρπακτικά της εξουσίας και τα οικονομικά όρνια που τον θέλουν εύκολο θύμα για να κατασπαράζουν, χωρίς τελειωμό, τις σάρκες του.(Ευαγγελάτος, Γεώργιος: «Ανθρώπινη Καταστροφικότητα. Ανάλυση του Πολέμου και της Καταστροφικότητας από την Κοινωνική Ψυχολογία», Εκδόσεις-Διάθεση ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ, σ.σ. 28-39).

Ευαγγελάτος Γεώργιος Ψυχίατρος Παίδων Ενηλίκων Ψυχαναλυτής

Αυγ 21

Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΤΟΥΣ. Α΄ Μέρος

«χρὴ δὲ τά γ᾽ εἰς θεοὺς μηδὲν ἀσεπτεῖν. μεγάλοι δὲ λόγοι μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων ἀποτίσαντες γπολλῷ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας πρῶτον ὑπάρχε ήρᾳ τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν».

Μτρφ.«Η φρόνηση είναι το πρώτο καλό για την ευτυχία. Ανάγκη στα θεία να έχεις ευσέβεια. Για λόγια μεγάλα μεγάλες πληγές οι αλαζόνες πληρώνουν. «Σοφοκλέους Αντιγόνη».

Είναι αναντίρρητο γεγονός ότι όσο πιο ώριμη είναι μια προσωπικότητα, όσο περισσότερο νοητικά και συναισθηματικά ισορροπημένη, τόσο λιγότερο ευπηρέαστη γίνεται στους ποικίλους εξωτερικούς πειρασμούς και προκλήσεις. Η προσωπικότητα μόνη είναι ικανή να αναπτύσσει τις ικανότητες της ελεύθερης βούλησης, δηλαδή να αναλαμβάνει την ευθύνη για τις αποφάσεις της, να διατηρεί ανεξάρτητη και ανεπηρέαστη σκέψη, να διαθέτει τη δυνατότητα της αυτογνωσίας και του ελέγχου των συναισθημάτων χωρίς να πνίγει τον αυθορμητισμό της. Όπως αναφέρει η μεγάλη ψυχαναλύτρια η Κάρεν Χορνάι, μια τέτοια συνειδητοποιημένη, ολοκληρωμένη, γνήσια προσωπικότητα επιτρέπει «να διεγείρει τον αυθορμητισμό των αισθημάτων είτε αυτά είναι χαρά, λαχτάρα, πόθος, αγάπη, είτε θυμός, αγανάκτηση, φόβος, απελπισία… πρόκειται για εκδηλώσεις του γνήσιου εαυτού που οδηγείται στην ολοκλήρωση της γνήσιας προσωπικότητας και στη βαθύτερη έννοια της ενότητας του συνόλου της προσωπικότητας ή αν θέλετε, του προσώπου.  Το σώμα και η ψυχή, οι πράξεις, οι σκέψεις και τα συναισθήματα βρίσκονται σε πλήρη αρμονία και λειτουργούν χωρίς καμιά  σοβαρή εσωτερική σύγκρουση» (Χορνάι Κάρεν: «Ο Ρόλος της Νεύρωσης και η Ανέλιξη της προσωπικότητας. Ο Αγώνας για την Αυτοκαταξίωση» Εκδόσεις Επτάλοφος, Αθήνα 1983, σ.σ. 188-189).

Όλα αυτά προκύπτουν από τη βαθμιαία και κοπιώδη διαδικασία της αυτοπραγμάτωσης, της θετικής ανέλιξης του προσώπου, την ανεύρεση αυτής της αυθεντικής δύναμης που βοηθάει στο να «επανακτήσουμε την πλήρη αναγνώριση της ταυτότητάς μας, αφού λυτρωθούμε από τις νευρωτικές αναπηρίες μας» (Όπως πιο πάνω Χορνάι Κάρεν, σελ. 189). Ένα πρόσωπο με τόσο υψηλή επίγνωση του «γνήσιου εαυτού» του, όπως τον προσδιορίζει η Χορνάι, έχει σίγουρα αναπτύξει κριτικές ικανότητες που εκμηδενίζουν την πιθανότητα υποβολής και παρασυρμού του από τον κάθε αντικοινωνικό πολιτικό, τον κάθε χονδροκομμένο προπαγανδιστή ή φανατικό δημαγωγό. Μια τέτοια ελεύθερη προσωπικότητα δεν επηρεάζεται από τους πολιτικούς, τις ψεύτικες κι απατηλές ειδήσεις των ΜΜΕ. Πλην όμως…

Πλην όμως αυτές οι προσωπικότητες με αυτογνωσία και συνείδηση του τι σημαίνει «γνήσιος εαυτός» σπανίζουν σήμερα. Μολονότι οι δυνατότητες της εκπαίδευσης υπάρχουν για την παραγωγή και δημιουργία συνειδητοποιημένων προσώπων παρεμβάλλονται δυστυχώς τα συμφέροντα, η αλαζονεία της εξουσίας, το κέρδος των οικονομικών τραστ, των μονοπωλίων, των τραπεζών, των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, που υπονομεύουν και ματαιώνουν την ολοκλήρωση της προσωπικότητας κάθε ανθρώπου. Αντίθετα μάλιστα οι πιο πάνω δυνάμεις κάνουν ό,τι μπορούν για να σπείρουν το χάος στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και των λαών καθώς και να κρατήσουν σε όσο πιο χαμηλό επίπεδο αυτογνωσίας γίνεται τους λαούς. Ενδιαφέρονται να τους διατηρούν… σε επίπεδο κτήνους και ενστικτώδους ζωώδους αυτοσυντήρησης ώστε να είναι ευεπηρέαστοι και κρατούνται υπό έλεγχο.

Το αντικείμενο που μελετά και ερευνά η Πολιτική Ψυχολογία  είναι η συμπεριφορά των ανθρώπων ως πολιτικών όντων. Ο Λένιν μάλιστα θεωρείται από τους θεμελιωτές της Πολιτικής Ψυχολογίας. Αυτός τόνισε το ρόλο των ηγετών και ιδιαίτερα του αρχηγού, που οφείλει να καθοδηγεί αυταρχικά τις υποταγμένες στη δική του ισχυρή θέληση μάζες αφού τους επιβληθεί κάνοντας χρήση κι εκμετάλλευση των ανθρωπιστικών και άλλων επιστημών όπως της Ψυχολογίας, της Νευρολογίας, της Βιολογίας, της Πολιτικής Οικονομίας, της Ιστορίας, της Ανθρωπογεωγραφίας  και της Κοινωνιολογίας. Η κατάλληλη επιστημονική επεξεργασία και ο έλεγχος των μαζών μπορεί να γίνει μόνο με την Προπαγάνδα. (Γεωργαλάς Γεώργιος: ‘ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ’, Εκδοτική Εταιρεία Γεωργιάδης, Αθήνα 1967, σελ. 37).

Η ψυχολογία της μάζας τους αναγκάζει να συμπεριφερθούν ομοιόμορφα είτε προς το καλό είτε προς το χείριστο!

Η Πολιτική ψυχολογία είναι αυτή που αναφέρεται στα ανθρώπινα σύνολα σαν μάζες και δίνει τον ορισμό της μάζας σαν «ένα σύνολο ανθρώπων που κατά τον ίδιο χρόνο υπόκεινται στην ίδια ψυχολογική επίδραση, και αντιδρούν ψυχολογικά κατά τρόπο ομαδικώς ομοιόμορφο». (Γεωργαλάς Γ.: ό.π.π. σελ. 68).

Πολύ καλύτερη περιγραφή της ψυχολογίας του πλήθους δεν θα μπορούσε να γίνει πέρα από τις κλασικές εργασίες του Γουσταύου Λεμπόν «Η Ψυχολογία των Όχλων» και του Σίγκμουντ Φρόυντ, «Ομαδική Ψυχολογία και Ανάλυση του Εγώ» και αργότερα από τον Έριχ Φρομμ με τα δύο εκπληκτικά βιβλία-δοκίμια του: «Ο Φόβος μπροστά στην Ελευθερία» και «Υγιής Κοινωνία» (Εκδόσεις Μπουκουμάνη).  Θα πρέπει να αναφέρω εδώ και το βιβλίο-μελέτη του γράφοντος με τον τίτλο «Ανθρώπινη Καταστροφικότητα. Ανάλυση του Πολέμου και της Καταστροφικότητας από την Κοινωνική Ψυχολογία» (Εκδόσεις-Διάθεση Άπαντα Κοινά).  Στο βιβλίο αυτό σε σχέση με την αδυναμία των μαζών να αναχαιτίσουν το δρόμο προς την καταστροφή που τους οδηγούν οι ηγέτες τους, αναλύεται η ψυχολογία των μαζών και αναφέρουμε τα κάτωθι:

Όταν τα άτομα συγκεντρώνονται σε πολυάριθμη ομάδα κατά τον Λεμπόν και τον Φρόυντ, αποκτούν ειδικά χαρακτηριστικά που δεν τα εμφανίζουν σαν μονάδες ξεκομμένες από το σύνολο. Οι επιστήμονες της Πολιτικής Ψυχολογίας και Κοινωνιολογίας ξέρουν πως υπάρχουν πολλών ειδών πλήθη: Οι ομοιογενείς όχλοι, είναι πιο οργανωμένοι όχλοι, όπως οι κοινωνικές τάξεις, οι θρησκευτικές ομάδες, τα συνειδητά μέλη ενός κόμματος κ.λπ. και οι ετερογενείς όχλοι, οι ανώνυμοι, οι αγοραίοι, όπως οι φίλαθλοι, οι θεατές, οι ακροατές, είναι όχλοι που συρρέουν για ν’ ακούσουν το πολιτικό ίνδαλμά τους ή τον τραγουδιστή της αρέσκειάς τους. Αυτοί οι τελευταίοι, οι ετερογενείς όχλοι, αποτελούνται από οποιαδήποτε άτομα, με οποιοδήποτε επάγγελμα ή διανοητικότητα και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, θα αναφερθούμε  πιο συγκεκριμένα. Τούτο, γιατί ο ανομοιογενής πληθυσμός είναι το θύμα και ο θύτης, ο κύριος και ο δούλος, από τον οποίο βασικά εξαρτάται η επιβίωση ή μη του ανθρώπινου είδους, η ειρήνη ή ο πόλεμος. Είναι το πλήθος εκείνοι το οποίο ο Φρόυντ στην εργασία του «Ομαδική Ψυχολογία και Ανάλυση του Εγώ» (Πανεκδοτική, Αθήνα 1965, μετάφραση Παύλου Σύρρου, σελ. 107), «καθοδηγείται από αρχηγούς», είναι πρωτόγονο στην οργάνωσή του, όχι μακροχρόνιας υπόστασης, με μεγάλη οικονομική, κοινωνική και παιδαγωγική ανομοιογένεια, αλλά ανήκει στο ίδιο Έθνος, όχι κατ’ ανάγκη στην ίδια φυλή.

Σ’ αυτό το πλήθος ενταγμένο το άτομο αλλάζει, «Η συνείδηση κι η προσωπικότητα εξαφανίζεται, τα συναισθήματα και οι ιδέες όλων των μονάδων (ατόμων) προσανατολίζονται προς την ίδια κατεύθυνση». «…το γεγονός πως μεταμορφώθηκαν σε όχλο, τα προικίζει μ’ ένα είδος ομαδικής ψυχής… Βλέπεις δύο ανθρώπους οι οποίοι ενώ από διανοητική άποψη διαφέρουν όσο η άβυσσος, π.χ. ένας διάσημος μαθηματικός και ο παπουτσής του, να έχουν ταυτόσημα ένστικτα, πάθη και συναισθήματα. Σε κάθε τι που αποτελεί ύλη του συναισθήματος, θρησκεία, πολιτική, ηθική, συμπάθεια, αντιπάθεια, μίσος, σεξουαλική επιθυμία κ.λπ. ακόμη και οι πιο διαπρεπείς άνθρωποι σπάνια ξεπερνούν το επίπεδο των συνηθισμένων ανθρώπων». (Λεμπόν, Γ.: «Ψυχολογία των Όχλων», Εκδόσεις Μαρή σ.σ. 17,19 & 21). «Οι αποφάσεις γενικού ενδιαφέροντος που λαμβάνονται κάτω από τέτοιες συνθήκες ενοποιημένου πλήθους, είτε από μια συγκέντρωση διακεκριμένων ανθρώπων δεν, είναι αισθητά ανώτερες από τις αποφάσεις που θα έπαιρνε μια συνέλευση ηλιθίων». Ο Φρόυντ καταλήγει ότι «το άτομο ενταγμένο στο πλήθος ευρίσκεται τοποθετημένο μέσα σε συνθήκες που του επιτρέπουν μια κάποια χαλάρωση της περιστολής των παρορμήσεων του ασυνειδήτου του. Έτσι τα φαινομενικά, καινούργια χαρακτηριστικά που παρουσιάζει, δεν αποτελούν παρά εκδηλώσεις αυτού του ασυνειδήτου μέσα στο οποίο έχουν συσσωρευθεί τα σπέρματα απ’ ότι χειρότερο υπάρχει στην ανθρώπινη ψυχή»  (Φρόυντ, Σ.: Ό.π.π. σ.σ. 86-87).

Κάτω από τέτοιες συνθήκες πολύ σωστά ο Λεμπόν παρατηρεί ότι: «…στο άτομο του όχλου εξαφανίζεται η έννοια του αδυνάτου. Ο μεμονωμένος άνθρωπος καταλαβαίνει πως μόνος του δεν μπορεί να πυρπολήσει… ούτε να λεηλατήσει… Όταν όμως ανήκει σ’ έναν όχλο, αποκτάει συνείδηση για τη δύναμη που του δίνει ο αριθμός και στην πρώτη υποβολή που δέχεται για φόνο και για λεηλασία θα υποχωρήσει αμέσως. Το απροσδόκητο εμπόδιο θα συντριβεί με παραφορά… θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε πως  η ομαλή κατάσταση του ερεθισμένου όχλου είναι η μανία» (Λεμπόν Γ.: Ό.π.π. σελ 29).  Εδώ βλέπουμε τον Λεμπόν να αναφέρει τη χρήση του όρου υποβολή, στην προσπάθεια να ανεύρει τις αιτίες που προσδιορίζουν την εμφάνιση των ειδικών χαρακτήρων των όχλων, αναφέρει δε και τον όρο «διανοητική μεταβίβαση», η οποία συντελεί ώστε: «Σ’ έναν όχλο, κάθε συναίσθημα, κάθε πράξη είναι μεταδοτική σε τέτοιο σημείο που το άτομο θυσιάζει πολύ εύκολα το προσωπικό του συμφέρον στο ομαδικό». (Λεμπόν, Γ.: Ό.π.π. σελ 22). 

Τη «διανοητική μεταβίβαση» ο Φρόυντ τη συμπεριλαμβάνει στην ‘Ομαδική Ψυχολογία και Ανάλυση του Εγώ’ στα φαινόμενα της κατηγορίας του υπνωτισμού και την ερμηνεύει σαν «την αμοιβαία επίδραση που τα μέλη του πλήθους ασκούν το ένα επί του άλλου…» δηλαδή σαν μια επιμέρους εκδήλωση της υποβολής. Η δε υποβολή ορίζεται κατά τον Γ. Λεμπόν (ό.π.π. σ.σ. 22-23) «σαν η διαδικασία επηρεασμού ενός προσώπου στο βαθμό της χωρίς κρίση αποδοχής εκ μέρους του μιας ιδέας, πίστης ή άλλης αντιληπτικής και γνωστικής λειτουργίας».

Οι αναλογίες είναι οι ίδιες στο πλήθος, όπως μεταξύ υπνωτιστή και υπνωτιζόμενου. «Ξέρουμε σήμερα πως ένα άτομο μπορεί… έχοντας χάσει τη συνειδητή προσωπικότητά του, να υπακούει σε όλες τις υποβολές του ανθρώπου, που ήταν η αφορμή να τη χάσει, (την συνειδητή προσωπικότητα) και να διαπράξει τις πιο ανήθικες (κι ας μη ταιριάζουν) στον χαρακτήρα του και στις συνήθειές του πράξεις. Λοιπόν, προσεκτικές παρατηρήσεις φαίνεται να αποδείχνουν πως το άτομο που πριν λίγο καιρό είχε βυθιστεί στους κόλπους της δραστηριότητας ενός πλήθους περιπίπτει σε λίγο – εξ αιτίας των επιρροών που προέρχονται από τον όχλο, ή για όποια άλλη αιτία που ακόμη την αγνοούμε – σε μια ιδιαίτερη κατάσταση, που πλησιάζει περισσότερο την κατάσταση της υπνώσεως του υπνωτιζόμενου στα χέρια του υπνωτιστή του. Στον υπνωτισμένο παραλύει η εγκεφαλική ζωή και αυτός γίνεται σκλάβος όλων των επενεργειών του ασυνειδήτου του, που τις κατευθύνει όπως θέλει ο υπνωτιστής. Η συνειδητή προσωπικότητα εξαφανίζεται η βούληση και η κρίση καταστρέφονται. Συναισθήματα και σκέψεις προσανατολίζονται προς την κατεύθυνση που δίνει ο υπνωτιστής».

(Παράδειγμα επίδρασης της ύπνωσης επί ατόμου στην πολιτική Ιστορία αποτελεί ο Σιρχάν Μπασίρ Σιρχάν, ο δολοφόνος του Ρόμπερτ Κέννεντυ. Υποστηρίζεται πως σαν πληγωμένο ζωάκι, βλέποντας όταν ήταν παιδί τις δολοφονίες των Παλαιστινίων από τους Ισραηλίτες, έβραζε από μίσος για τους αμερικάνους πολιτικούς που υποστήριζαν και υποστηρίζουν το Ισραήλ κάτω από την ισχυρή επίδραση του εβραϊκού λόμπυ. Όταν μετανάστευσε στις ΗΠΑ οι εικόνες των φόνων των γειτόνων και των μικρών παιδιών που θάβονταν κάτω από τα ερείπια των βομβαρδισμένων σπιτιών βρίσκονταν θαμμένες στο υποσυνείδητό του. Κάτω από την καθοδήγηση της ΣΙΑ, της Μαφίας και της οικονομικής ολιγαρχίας που δεν πήγαινε τον Ρόμπερτ όπως και τον αδερφό του, ιδιαίτερα διότι διαφωνούσε ως προς την εκτύπωση δολαρίων από μια ιδιωτική τράπεζα σαν την Federal Reserve Bank, έβαλαν την ΣΙΑ και τον επέλεξε σαν θύτη και θύμα. Τον υπνώτισαν και σαν τηλεκατευθυνόμενη βολίδα σκότωσε τον Ρόμπερτ στο   ξενοδοχείο Ambassador του Los Angeles. Ο πρόσφατα αναλαβών την υπεράσπισή του Σιρχάν δικηγόρος Γουίλλιαμ Πέππερ, ζητά να ξαναγίνει η δίκη του γιατί έχει νέες αποδείξεις να παρουσιάσει. Ο Σιρχάν ήταν εντελώς ανυποψίαστος και ειλικρινά αγνοούσε τις πράξεις του όταν στις 5 Ιουνίου το 1968 έτεινε το όπλο αντί να χαιρετίσει τον Ρόμπετ Κέννεντυ. Ο Πέππερ ισχυρίζεται ότι ο Σιρχάν ήταν ένα πειραματόζωο σε ένα υπεραπόρρητο πρόγραμμα που αφορούσε να μετατρέψει προηγουμένως υπνωτισμένους ανθρώπους σε δολοφόνους χωρίς να αφήνουν ίχνη. Ο Σιρχάν συμμετείχε σε ένα πρόγραμμα έρευνας χρηματοδοτούμενο από τη CIA  το λεγόμενο MK-ULTRA programm,  το οποίο, παραδέχεται και η Κυβέρνηση των ΗΠΑ πως υπήρχε, κι ότι ανάμεσα στους άλλους στόχους που είχε, ήταν να καθορίσει εάν τα συμμετέχοντα σε αυτό ανθρώπινα πειραματόζωα μπορούσαν να μετατραπούν σε μηχανές θανάτου. Το έναυσμα ήταν η αμνησία του Σιρχάν μετά τον φόνο. Κάτω από ύπνωση έβαλαν τον Σιρχάν να γράψει σημειώσεις που του υπέβαλαν όπως βρήκαν στο ημερολόγιό του σε μορφή «αυτόματης γραφής» και όταν ξύπνησε ο Σιρχάν δεν θυμόταν απολύτως τίποτα από ό,τι έγραψε.

Ο Παλαιστήνιος δολοφόνος του Ρόμπερτ Κέννεντυ, Σιρχάν Σιρχάν

Αυτό μας οδηγεί στην πρόσφατη εργασία του Ντάνιελ Μπράουν, ενός ψυχολόγου του Χάρβαρντ. Ο Ντάνιελ πέρασε περίπου 70 ώρες συνεντευξιαζόμενος τον Σιρχάν στην πολιτειακή φυλακή Πλέζαντ Βάλευ της Καλιφορνίας. Ο Dr. Μπράουν κατέληξε πως πριν από το συμβάν της δολοφονίας του Ρόμπερτ Κέννεντυ ο Σιρχάν είχε όχι μόνο υπνωτιστεί αλλά και υπνοπρογραμματιστεί “hypno-programmed”.

Ο Μπράουν και ένας πρώην καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Τζωρτζτάουν ο Άλλαν Σέφλιν, είναι ειδικοί στον τομέα της πλύσης εγκεφάλου, ελέγχου του νου, και της αναγκαστικής επιβολής και χρήσης της ύπνωσης προς εκτέλεση αντικοινωνικού τύπου παραβατικών συμπεριφορών. Κατά τον Μπράουν και τον Σέφιλντ πολύ έμπειρων σε θέματα μνήμης και τραύματος (memory and trauma), έχουν μελετήσει τη χρήση της ύπνωσης από την ΣΙΑ και άλλες υπηρεσίες των ΗΠΑ και έχουν καταλήξει ότι η ύπνωση μπορεί και έχει έως τώρα, χρησιμοποιηθεί για την προαγωγή αντικοινωνικού τύπου συμπεριφοράς.

Παρόμοια με τον κατ’ ιδίαν υπνωτισμένο είναι περίπου η κατάσταση του ατόμου που ανήκει σ’ έναν όχλο. Δεν έχει συνείδηση για τις πράξεις του. Σ’ αυτόν όπως και στον υπνωτισμένο, ενώ ορισμένες του ιδιότητες έχουν καταστραφεί, άλλες μπορούν να φθάσουν σε καταπληκτικό βαθμό έξαρσης… και η ορμή αυτή είναι πιο ασυγκράτητη ακόμα στα πλήθη… γιατί η υποβολή, όντας η ίδια για όλα τα άτομα, με την αμοιβαιότητα φθάνει στο ύψιστο σημείο της έντασής της.(Φρόυντ, Σ.: Ό.π.π. σελ. 89).

Εννοείται πως το πρόσωπο που αντικαθιστά τον υπνωτιστή μέσα στο πλήθος είναι ένας γόης που γνωρίζει να ασκεί την υπνωτιστική του επίδραση, υποβολή, γοητεία τόσο στο άτομο όσο και στο πλήθος. Σε αυτή την υποβολή λέει ο Ιάν Κέρσοου ο Ιστορικός και βιογράφος του Χίτλερ, όφειλε ο Φύρερ την επιτυχία του. Ήταν ο προπαγανδιστής που γοήτευε με τη δύναμη των λόγων του και των κινήσεων του σώματος.

Σχετικά με το ετερόκλητο (ετερογενές) πλήθος σε μια χώρα που είναι ανόμοιο και συγκεχυμένο, μας αφορά σε μεγάλο βαθμό πως αντιδρά προκειμένου να εξηγήσουμε το ερώτημα ποιος υπνωτίζει τα πλήθη, ποιος μπορεί και τα εξαπολύει με ασυγκράτητη ορμή να εκτελέσουν πράξεις αιματηρές – κακουργήματα – όσο και ηρωικές. (Λεμπόν, Γ.: ό.π.π. σ.σ. 12 και 27). Αναμφισβήτητα στις μέρες μας, οι σύγχρονοι γητευτές των μαζοψυχών και μαζοεθνών, είναι οι πολιτικοί – μαριονέτες – και κατά προέκταση τα κατεστημένα – παρασκήνια – που τους διαλέγουν  κινώντας από το σκοτάδι τα κουκλόσκοινα. Κάτω από την χαυνωτική επίδραση των ηγητόρων του ο όχλος «…καθοδηγείται αποκλειστικά από το ασυνείδητο», (Λεμπόν, Γ.: ό.π.π. σελ. 46), γίνεται παιχνίδι των εξωτερικών ερεθισμών και αντανακλά τις συνεχείς μεταβολές τους. Οι απωθημένες παρορμήσεις του συντρίβουν κάθε έννοια ηθικής, ή αν το διατάξει ο αρχηγός μετατρέπεται σε εξαιρετικά συντηρητικό σύνολο το οποίο συνήθως σέβεται τη δύναμη και τον πλούτο, ενώ περιφρονεί την καλοσύνη, που τη θεωρεί εκδήλωση βλακείας και αδυναμίας. Την δε αγάπη ηλιθιότητα και έκφραση δειλίας σε έναν κόσμο γεμάτο βία και ανταγωνισμό ισχύος. Ο δυνατότερος υπερισχύει. Τα άτομα του όχλου διακρίνονται  για την ευπιστία τους, την αστάθειά τους, την απλοϊκότητα της σκέψης όσο και την τάση που εκδηλώνουν για ακρότητες, εξτρεμισμούς και υπερβολές. Ο δογματισμός τους, η πνευματική νωχέλεια, η έλλειψη κρίσης, η ρηχότητα στη σκέψη και η μισαλλοδοξία τους είναι χωρίς προηγούμενο.

Περιττό να αναφέρουμε στο σημείο αυτό πως σήμερα βιώνει ολόκληρη η χώρα μας ένα παρόμοιο φαινόμενο εγκεφαλόπλυσης και υποβολής από μέρους των ηγετών της με αποκορύφωμα ένα φανατικό και έτοιμο για όλα πολιτικό μόρφωμα, της Χρυσής Αυγής. Ιδιαίτερα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα τα όσα επακολούθησαν αφήνουν κεχηνότες τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Πρόκειται για ένα αδιάψευστο κήρυγμα υποβολής μίσους, οργής, μισαλλοδοξίας, φανατισμού, επιθετικότητας λόγω και έργω, που επιβεβαιώνουν την πιο πάνω ανάλυση της ψυχολογίας του όχλου.

Και συνεχίζει ο Λεμπόν: «…Και το δίχως άλλο δεν είναι το συμφέρον που κατευθύνει τους όχλους σε τόσους πολέμους, ακατανόητους τις περισσότερες φορές για τη νοημοσύνη τους και όπου αφήνονται να σφαγιαστούν τόσο εύκολα όσο και οι υπνωτισμένοι από το κάτοπτρο του κυνηγού κορυδαλλοί». (Λεμπόν, Γ.: ό.π.π. σελ.46). «Αυτή η αστάθεια των όχλων τους κάνει δυσκολοκυβέρνητους, προπάντων όταν ένα μέρος της δημόσιας εξουσίας πέσει στα χέρια τους. Αν οι ανάγκες της καθημερινής ζωής δεν αποτελούσαν ένα είδος αθέατου ρυθμιστή των γεγονότων, οι δημοκρατίες δε θα μπορούσαν να διατηρηθούν». (Του ιδίου σελ. 29).

Ποιες είναι  αυτές οι ανάγκες της καθημερινής ζωής; Η συνεχείς εργασία και αγώνας για την εξοικονόμηση του επιούσιου άρτου, που δεν αφήνει τον πολίτη να σκεφτεί ούτε να συμμετέχει σε συλλογικές πολιτικές δραστηριότητες. Επομένως οι πολιτικοί μπορούν να δρουν ανενόχλητα, οι βουλευτές να υπερψηφίζουν άθλια αντισυνταγματικά νομοσχέδια και οι κυβερνήσεις να απαιτούν με τη κατασταλτική βία την υπακοή του πλήθους στους άδικους και περιοριστικούς της ελευθερίας του λαού, νόμους. Άλλος τρόπος είναι η μανία απόκτησης πλούτου ή το εφήμερο κυνήγι της σεξουαλικής ηδονής, επιδιώκοντας όσους περισσότερους συντρόφους μπορεί κανείς να κατακτήσει. Άλλος τρόπος εκτόνωσης ο αθλητισμός από τις κερκίδες για να ξεφουσκώσει η επιθετικότητα της νεολαίας. Άλλοι τρόποι η τηλεόραση, το Βίντεο, το διαδίκτυο, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια τύπου play station, και οι τεχνητοί παράδεισοι των ναρκωτικών.  «Η υπερβολή και η πρωτόγονη απλοϊκότητα του συναισθηματισμού των όχλων πολύ συχνά εξάπτει την φαντασία τους, η οποία ερεθίζεται ή αναστέλλεται από τις προλήψεις τους, δημιουργεί εξωπραγματικές αντιλήψεις, παραισθήσεις ακόμα και ψευδαισθήσεις. Το μη πραγματικό έχει την ίδια σημασία γι’ αυτούς όπως και η πραγματικότητα, …δεν τα διαφοροποιούν.

Σ’ αυτήν ακριβώς την λαϊκή φαντασία στηρίζεται η δύναμη των κατακτητών… και η ισχύς των Κρατών. Όποιος την επηρεάζει παρασύρει τους όχλους… Όποιος ξέρει την τέχνη να προκαλεί εντύπωση στη φαντασία των όχλων, αυτός ξέρει την τέχνη να κυβερνάει». Φαντάζεται κανείς κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις τι δημόσιος κίνδυνος είναι ένας λαοπλάνος πολιτικός που κατορθώνει από τον προεδρικό θώκο, είτε από τη θέση του γενικού γραμματέα να πείσει ένα Έθνος, μια ομάδα εμπειρογνωμόνων, ή ένα υπουργικό συμβούλιο για το αναγκαίο μιας κεραυνοβόλου πυρηνικής επίθεσης στο αντίπαλο στρατόπεδο. Για παράδειγμα ένα αμούστακο, ανώριμο κακομαθημένο από τον μπαμπά του παιδί σαν τον Κιμ Γιογκ Γιούν που διαδέχθηκε κληρονομικά τον μπαμπά του στον δικτατορικό θρόνο της Βόρειας Κορέας. Αρκεί να κάνει χρήση της Ψυχοπολιτικής, και να απευθύνεται σε ομαδοποιημένους όχλους που σκέφτονται με «χοντροκομμένους συνειρμούς ιδεών», και με ιδέες που κυριαρχούν επάνω τους αφού αποκτήσουν πολύ απλή μορφή και αποτυπωθούν στο πνεύμα τους με «εικόνες εκτόξευσης πυραύλων», περίπου όπως επαναλαμβάνουμε αυτόματα τη μελωδία μιας διαφήμισης εντομοκτόνου  που έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές.

Ας μην αυταπατώμεθα, έτσι «κατασκευάζονται» οι «συνειδητές» πλειοψηφίες που ανεβάζουν στην εξουσία «λαοπρόβλητες!» Κυβερνήσεις με την επίφαση της ελεύθερης ψήφου, στην εποχή μας. Οι όχλοι «ποτέ δεν δίψασαν για αλήθειες. Αποστρέφονται τα ολοφάνερα πράγματα που τους δυσαρεστούν και προτιμούν να θεοποιούν την πλάνη, αν η πλάνη τους γοητεύει. Όποιος ξέρει να τους προκαλεί αυταπάτες γίνεται εύκολα κύριός τους, (σαν τον Χίτλερ, τον Μουσολίνι, τους Αυτοκράτορες της Ιαπωνίας κ.λπ.), ενώ όποιος προσπαθεί να τους λυτρώσει από τις αυταπάτες γίνεται πάντα το θύμα τους», (όπως συνέβη με τον Σωκράτη, τον Χριστό, τον Παύλο, τον Γαλιλαίο, και δεκάδες πρωτοποριακά πνεύματα).  

Θα ήταν μεγάλο λάθος εν τούτοις να αποδώσουμε τα πιο πάνω χαρακτηριστικά των μαζών μόνο στην αμοιβαία υποβολή, στο αίσθημα παντοδυναμίας που τους δίνει το μέγεθος της μάζας τους. Έτσι φτάνουμε μέχρι την απελευθέρωση των πιο ανατριχιαστικών και βίαιων επιθυμιών και παρορμήσεων που τα άτομα σαν μονάδες με την εκούσια και ακούσια απώθηση (φυσιολογικοί μηχανισμοί άμυνας για τον σκεπτόμενο μέσο πολίτη) καταχωνιάζουν στο ασυνείδητό τους. Αλλά οφείλουμε να λάβουμε υπόψη και το ρόλο της συναισθηματικής και νοητικής μεταβίβασης, που παίζει ο ηγέτης γητευτής, υπερμεγεθύνοντας ή υποβιβάζοντας τον άλλο πόλο∙ την δυαδική σχέση ηγέτη – ηγουμένων.

Καιρός είναι να δούμε πως ο πολιτικός, ο δημαγωγός, ο κυβερνήτης του πλήθους, σχετίζεται με τη μάζα. Τα περισσότερα άτομα, από την πιο ανώτερη ως την πιο κατώτερη κοινωνική σφαίρα, προπαντός οι λαϊκές μάζες, μην έχοντας εκτός από το επάγγελμά τους, καμιά σαφή και λογική ιδέα ή άποψη για την πολιτική ή οικονομία, είναι ανίκανα να χαράξουν αυτεξούσιο τρόπο δράσης∙ ο δημαγωγός λοιπόν τους είναι χρήσιμος ως οδηγός». Ο δημαγωγός πολιτικός με τις απλές διαβεβαιώσεις του, απογυμνωμένες από κάθε συλλογισμό, αφήνει εύπεπτη τροφή να εισχωρήσει στο πνεύμα των όχλων. Χρησιμοποιώντας την επανάληψη ώστε και το πιο απίθανο να γίνει πιστευτό, και να καθιερωθεί στην ανθρωπόμαζα σαν αποδειγμένη αλήθεια, με τον μηχανισμό της μετάδοσης, επιτυγχάνει ώστε «…οι ιδέες, τα συναισθήματα, οι συγκινήσεις, οι πίστεις να κατέχουν μια μεταδοτική δύναμη έντονη όπως τα μικρόβια πάνω στους όχλους». Και τα τρία παραπάνω μέσα δράσης των δημαγωγών (διαβεβαίωση, επανάληψη, μετάδοση) δεν θα είχαν το απαιτούμενο αποτέλεσμα αν έλειπε η μυστηριώδης εξουσία, το essence που υποβάλλει τους πολλούς, «…ένα είδος μαγνητισμού που ασκεί ένα άτομο, ένα έργο ή μία θεωρία στο πνεύμα μας…» το ΓΟΗΤΡΟ.  Ο Αλέξανδρος ο Μέγας, ο Ιούλιος Καίσαρ, ο Μωάμεθ, ο Ροβεσπιέρος, ο Ναπολέων, ο Λίνκολν, εξασκούσαν απεριόριστο γόητρο στις μάζες.

Όμως η υποβολή και το γόητρο με ποιο μηχανισμό επενεργούν; Πώς υποβάλλουν υπνωτιστικά τους όχλους και ιδιαίτερα τους κατ’ επίφασιν δημοκρατικούς και πολιτικούς όχλους, τους ανώνυμους και ετερογενείς, ώστε να υπακούουν αναντίρρητα στις εντολές του προέδρου, του πρωθυπουργού, είτε του αρχηγού του κόμματος; Υπακοή σε τέτοιο βαθμό δουλοφροσύνης και υποταγής ώστε σε κάποιο σημείο του βιβλίου του ο Λεμπόν να καγχάσει: «Κακομεταχειριστείτε τους ανθρώπους, σφαγιάστε τους κατά εκατομμύρια, προκαλέστε εισβολές πάνω σε εισβολές, όλα σας επιτρέπονται αν διαθέτετε αρκετό βαθμό γοήτρου και το αναγκαίο τάλαντο για να το διατηρήσετε». (Λεμπόν, Γ.: «Ψυχολογία των Όχλων», εκδόσεις Μαρή, σ.σ. 29, 55, 57, 94, 49, 92, 98-118, 161 και 114).

Καταλαβαίνουμε τώρα πως ένας λαός (ο ελληνικός) που έχει σφαγιαστεί οικονομικά, του φόρτωσαν ένα τεράστιο χρέος που ο ίδιος δεν το δημιούργησε και δεν φέρει αυθύνη γι’ αυτό, που τον απολύουν και τον πετάνε κυριολεκτικά στο δρόμο κατ’ εντολήν των δανειστών είτε εργάζεται ιδιωτικά, είτε στο Δημόσιο, που η Κυβέρνησή του τον απειλεί με κατασχέσεις του αυτοκινήτου του, του σπιτιού του, ακόμη και με προσωπική κράτηση για χρέη στις τράπεζες και στην εφορία (ακριβέστερα σε μια ανώνυμη, ανεξάρτητη, Ανωτάτη Αρχή Δημοσίων Εσόδων) που του επεβαλαν οι δανειστές, δεν αντιδρά; Πως ανέχτηκε την υπογραφή τέτοιων μνημονίων και δανειακών συμβάσεων με το αγγλικό, αποικιοκρατικό δίκαιο, την κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας και απεμπολώντας την δημόσια και την ιδιωτική του περιουσία έδωσε το ελεύθερο στις κυβερνήσεις του να ξεπουλήσουν τα πάντα; Πως ανέχεται να κυβερνά η κυβέρνηση Σαμαρά και Τσίπρα, Καμμένου κι αργότερα Κυριάκου Μητσοτάκη, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, ερήμην της βουλής και της αντιπολίτευσης; Και τέλος γιατί δεν υπήρχε καμιά αντίδρασή του ελληνικού μαζολαού στην υπαγωγή των υλικών και άυλων πόρων της χώρας του στον ΕΜS Μηχανισμό Ευρωπαϊκής Σταθερότητας ο οποίος δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα και δεν μπορεί ούτε η ντόπια ούτε η διεθνής δικαιοσύνη να τον δικάσει για όσες εκτροπές, παραβάσεις ή καταχρήσεις κάνει;

Η απάντηση βρίσκεται στα πιο πάνω γραφέντα∙ την Ψυχολογία των ανομοιογενών χαρσκτήρων και προσωπικοτήτων που απαρτίζουν τον μαζολαό, η πλύση εγκεφάλου που υφίσταται από τα δουλοκάναλα, Antenna, Alpha, Star, Sky, ΔΤ μαζί με το ενοχικό πλέγμα που σπέρνουν τα «φταις και συ γιατί διορίστηκες με το ρουσφέτι», «φταις και συ γιατί εψήφισες αυτές τις κυβερνήσεις», «τα φάγαμε όλοι μαζί» έτσι κατεβάζει το κεφάλι, αγνοεί τη δύναμή του, ζει αποκομμένος ο ένας απ’ τον άλλο στις φαντασιώσεις που η Τηλεόραση του επιβάλει, ανίκανος να ενωθεί, διαιρεμένος, υποτάσσεται, και το βουλώνει.

Στα πιο πάνω ας προσθέσουμε τον εμφυλιοπολεμικό διχασμό που σπέρνουν στον ελληνικό λαό με τους συνδικαλιστές να τους κρατούν ανοργάνωτους, διαιρεμένους, φανατικά προσηλωμένους στα κόμματα, τον καθένα συνδικαλιστή να προωθεί αντί το συμφέρον της ομάδας του σωματείου και του συλλόγου,  το προσωπικό και κομματικό συμφέρον. Με τέτοια βαρίδια στον κόρφο της η μάζα δεν μπορεί παρά να νιώθει διαιρεμένη και αδύναμη να τα βάλει με το νόμο, την εξουσία, τα μνημόνια των δανειστών, την Α(νεξάρτητη) Α(ρχή) Δ(ημοσίων) Ε(σόδω), τις τράπεζες και τις δυνάμεις καταστολής κι επιβολής του νόμου επί ποινή κεφαλικού φόρου ή φυλάκισης.

Γεωργιος Ευαγγελάτος Ψυχίατρος  Παίδων Ενηλίκων,  Ψυχαναλυτής

Αυγ 19

Το δεύτερο μέρος του δράματος μετά την καταγγελία του κου Ιωάννη Πενταγιώτη Εισαγγελέα Πρωτοδικών Χανίων.

Πειθαρχική δίωξη σε βάρος του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Χανίων Γιάννη Πενταγιώτη για τη φράση «κυβέρνηση δωσίλογων»… (upd)

Posted on by 1 σχόλιο

Πειθαρχική δίωξη άσκησε σε βάρος του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Χανίων, Γιάννη Πενταγιώτη ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, με αφορμή την ανοικτή επιστολή του σε ΜΜΕ της Κρήτης και με αναφορά στις κινητοποιήσεις του κλάδου αλλά και τους λόγους για τους οποίους αντιδρούν οι δικαστικοί στα νέα μέτρα.

Η πειθαρχική δίωξη που έχει ασκηθεί σε βάρος του κ. Πενταγιώτη, αφορά τους χαρακτηρισμούς του εν ενεργεία εισαγγελέα περί «καθεστώτος κατοχής», «κυβέρνησης δωσίλογων» και «φαύλου καθεστώτος»

ΠΗΓΕΣ:    http://www.neatv.gr,   http://www.cretalive.gr

ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ: Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΤΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ ΧΑΝΙΩΝ ΓΙΑΝΝΗ ΠΕΝΤΑΓΙΩΤΗ

[UPD (ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ) 1]

Με βάση πιο πρόσφατες πληροφορίες – δημοσιεύματα:

«Ο Ιωάννης Τέντες διέταξε πειθαρχική έρευνα σε βάρος δύο εισαγγελέων για ανάρτηση στο διαδίκτυο. Διαβάστε τι έγραψαν

Προκαταρκτική πειθαρχική έρευνα διέταξε ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ιωάννης Τέντες σε βάρος των εισαγγελέων Γ. Πενταγιώτη (Πρωτοδικών στα Χανιά) και Β. Μαρσιώνη (Πρωτοδικών Κεφαλλονιάς).

Η πειθαρχική έρευνα διατάχθηκε διότι ο κ. Πενταγιώτης φέρεται να έχει αναρτήσει στο διαδίκτυο επιστολή με την οποία επικρίνει το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Εμφανίζεται μάλιστα να λέει πως οι σοφοί του ΣτΕ επικύρωσαν τα Μνημόνια, ενώ κάνει λόγο για «κυβέρνηση δωσίλογων», η οποία «προσφέρει γη και ύδωρ στους δανειστές».

Ακόμη αναφέρει ότι «αγωνιζόμαστε ενάντια στο καθεστώς κατοχής που έχουν επιβάλλει η Τρόικα, οι σύμβουλοί τους, οι αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Δ.Ν.Τ. και οι ντόπιοι και ξένοι τραπεζίτες».

Σε άλλο σημείο, επισημαίνει ότι «αγωνιζόμαστε ενάντια στη λειτουργία της Βουλής οπερέτας και της Κυβέρνησης «yes men» που έχουμε, που νομοθετούν πάντα με δημοκρατικό τρόπο, ψηφίζοντας όλα τα μέτρα που οδηγούν στην εξόντωση το λαό μας και στη διάλυση του κράτος μας, σε ένα άρθρο, για να μην υπάρξουν αντιδράσεις και διαρροές».

Τη συγκεκριμένη ανάρτηση – επιστολή φαίνεται πως επικρότησε η δεύτερη εισαγγελική λειτουργός, η Β. Μαρσιώτη.

Την πειθαρχική έρευνα θα διενεργήσουν εισαγγελείς Εφετών Πάτρας και Χανίων, ώστε να διαπιστωθεί το εάν οι δυο εισαγγελείς έχουν διαπράξει το αδίκημα της αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς, η οποία δεν συνάδει με το ήθος του δικαστή εντός και εκτός υπηρεσίας.

Παράλληλα, ο Ιω. Τέντες με έγγραφό του ενημερώνει τη Βουλή για την έρευνα που διέταξε και ζητά να πληροφορηθεί εάν το Κοινοβούλιο θα κινηθεί σε βάρος των δύο ελεγχόμενων εισαγγελέων, καθώς θα θεωρήσει ότι οι θέσεις που ανάρτησαν στο διαδίκτυο προσβάλλουν ή περιυβρίζουν τη Βουλή.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ»

Από http://news247.gr

(Η επισήμανση με μαύρα (bold) γράμματα δική μας)

[UPD (ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ) 2]

ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ http://dikastis.blogspot.gr, ΟΠΟΥ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΝΤΑΓΙΩΤΗ, ΟΠΟΥ ΕΥΔΙΑΚΡΙΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΣ ΜΑΡΣΙΩΝΗ [1) «ΜΠΡΑΒΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ!!!!!!!!!» & 2) «Αγνόησε τους κακομοίρηδες κ φοβισμένους συναδέλφους κ.Πενταγιωτη κ τους λοιπούς φθονερους κ κακόβουλους που παριστάνουν τους δικαστές.στους δικαστές απαγορεύεται να εκφράζονται υπέρ πολιτικών κομμάτων κ όχι να αντιλαμβάνονται τα τεκταινόμενα στην πολιτικοοικονομικη ζωή της χωρας κ να εκφράζουν την άποψη τους.προφανως ενοχλούνται που κάποιοι από εμάς δεν είναι πρόβατα γιατί έτσι είμαστε περισσότερο επικινδυνοι»], Η ΟΠΟΙΑ, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΣΟΥΜΕ, ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΠΩΝΥΜΑ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΗΣ, ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΠΟΥ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΑΝΩΝΥΜΑ: http://dikastis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_8361.html 

ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ.

Αυγ 19

Σεβαστέ μας Εισαγγελέα Πρωτοδικών Ιωάννη Πενταγιώτη ό,τι εμπνευσμένα ανέφερες τότε (2012) ισχύει ως τα σήμερα και δυστυχώς για πολλά χρόνια ακόμη!

Η πιο κάτω καταγγελία του εισαγγελέα Χανίων Πενταγιώτη εγράφη το Νοέμβρη του 2012 πλην όμως ισχύει μέχρι σήμερα.

Με μια διαφορά, ότι οι αυτοκτονίες από 3.000 που ήσαν τότε, χωρίς να λαμβάνονται οι ψεύτικες διαγνώσεις που έδιναν και δίνουν οι γιατροί για να εξωραίσουν το κατεστημένο (π.χ. αιτία θανάτου δηλητηρίαση, θάνατος εξ ατυχήματος λόγω πτώσης, κ.λπ.) έχουν ανέλθει στις 10.000 και βάλε.

Όμως ας διαβάσουμε το καυτό αυτό, πάντα επίκαιρο κείμενο το οποίο αν κανείς το διαβάσει σε μια πορεία διαμαρτυρίας από τα μεγάφωνα, ή με μια ντουντούκα σε πλατεία είναι λες φτιαγμένο για να ξυπνήσει και διεγείρει τους εφησυχάζοντες και παραπλανώμενους από την εξουσία πολίτες:

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΤΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ ΧΑΝΙΩΝ ΓΙΑΝΝΗ ΠΕΝΤΑΓΙΩΤΗ

Posted on by 4 Σχόλια

Ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Χανίων Γιάννης Πενταγιώτης σε μια επιστολή-καταγγελία της κυβέρνησης των «δωσίλογων», όπως αναφέρει, απαντά στους συναδέλφους του που δεν συμφωνούν με τις κινητοποιήσεις του κλάδου.

«Συνάδελφοι δικαστές και εισαγγελείς σαν απάντηση στους ελάχιστους συναδέλφους που αντιδρούν στις κινητοποιήσεις μας αλλά και στις αμφιβολίες και στις αντιρρήσεις που ήδη εγείρονται για την κλιμάκωση του αγώνα, τις οποίες σέβομαι, αλλά δεν υιοθετώ αναφέρω τα κάτωθι:

Αγωνιζόμαστε ως κλάδος, ως ανεξάρτητη εξουσία ενάντια στην προκλητική παραβίαση του Συντάγματος από την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, ενάντια στην κατεδάφιση όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων, ενάντια στην ισοπέδωση της παιδείας και της υγείας του λαού μας, ενάντια στη γενοκτονία που επιχειρείται εις βάρος όλων μας με την μείωση των μισθών και των συντάξεων σε επίπεδα μη βιώσιμα στα πλαίσια δήθεν του αποκαλούμενου δημοσίου συμφέροντος το οποίο όπως φαίνεται σύμφωνα με την 668/20-2-2012 απόφαση του ΣτΕ, που έκρινε συνταγματικό το μνημόνιο σε όλα τα μέτρα του υπερισχύει του ίδιου του Συντάγματος, των άρθρων που κατοχυρώνουν τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα και αγαθά και της ΕΣΔΑ.

Εδώ υπάρχει και μια αντίφαση και ειρωνεία των σοφών του ΣτΕ καθώς όλα τα μέτρα που λαμβάνονται στα πλαίσια του δημοσίου συμφέροντος για τη λειτουργία του κράτους και της κοινωνίας μας συγχρόνως τα ίδια μέτρα καταστρατηγούν, ισοπεδώνουν το δημόσιο συμφέρον και καταστρέφουν την κοινωνία μας για το καλό της οποίας εφαρμόζονται.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στο καθεστώς κατοχής που έχουν επιβάλλει η Τρόικα, οι σύμβουλοί τους, οι αξιωματούχοι της ευρωπαϊκής ένωσης και του ΔΝΤ και οι ντόπιοι και ξένοι τραπεζίτες.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στην κυβέρνηση «δωσίλογων» που προσφέρουν γη και ύδωρ στους δανειστές μας εξοντώνοντας το λαό μας με την κατάλυση κάθε είδους εργασιακού και κοινωνικού δικαιώματός του.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στο φαύλο αυτό καθεστώς της δήθεν κοινοβουλευτικής δημοκρατίας το οποίο νομοθετεί ενάντια στη θέληση και βούληση του λαού υποστηρίζοντας ότι διαθέτει λαϊκή νομιμοποίηση και εντολή.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στη λειτουργία της βουλής οπερέτας και της κυβέρνησης «yes men» που έχουμε, που νομοθετούν πάντα με δημοκρατικό τρόπο ψηφίζοντας όλα τα μέτρα που οδηγούν στην εξόντωση το λαό μας και στη διάλυση το κράτος μας, σε ένα άρθρο, για να μην υπάρξουν αντιδράσεις και διαρροές. Αλήθεια τι δημοκρατική πρακτική που είναι αυτή. Την επικροτούμε ως δικαστική εξουσία».

Αγωνιζόμαστε ενάντια στην ανεργία που έχει ξεπεράσει το 30%, αγωνιζόμαστε για τις οικογένειες των 3.000 συμπολιτών μας που αυτοκτόνησαν μην αντέχοντας την εξαθλίωση που τις οδήγησε η νόμιμα και δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνησή μας.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στον ορυμαγδό των νέων αυτών μέτρων λιτότητας και ισοπέδωσής μας, τα οποία κατά τους κυβερνώντες παίρνονται για το καλό μας και για να υπάρξει ανάπτυξη, όμως εδώ και δύο χρόνια συνεχώς βαθαίνει η ύφεση και δεν υπάρχει διέξοδος και τέλος.

Αγωνιζόμαστε για την εθνική μας κυριαρχία και ανεξαρτησία. Αλήθεια μήπως δεν έχετε αντιληφθεί ότι ήδη ζούμε σε καθεστώς κατοχής, δουλείας, αποικιοκρατίας γερμανικής προέλευσης. Ποιος πιστεύει ότι είμαστε ελεύθερο και κυρίαρχο κράτος που θα δώσει ένα τέλος στην αυτοκαταστροφή του, στο φαύλο κύκλο που μας οδηγεί η προδοτική αυτή πολιτική που δήθεν υπερασπίζεται τα συμφέροντά μας ως ελληνικό κράτος και πολίτες.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στην απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας, στην αμετάκλητη και άνευ όρων παραίτησή μας από την εθνική κυριαρχία στην οποία προβήκαμε στο άρθρο 14 παράγραφος 5 της δανειακής σύμβασης που υπόγραψε ο υπουργός οικονομικών το Μάιο του 2010 χωρίς την έγκριση και κύρωσή της από τη βουλή και με βάση την οποία εγκαταστάθηκαν στη χώρα μας οι εκπρόσωποι της Τρόικας και του ΔΝΤ, οι οποίοι με τις ευλογίες των πολιτικών μας συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται σε αποικία ή μήπως βρίσκονται.

Αγωνιζόμαστε για να διατηρήσει ο καθένας το σπίτι του που με μόχθο και κόπο και με τις οικονομίες του έφτιαξε και αγόρασε και να μη του το πάρει η τράπεζα γιατί με την περικοπή του μισθού του δεν έχει πια τα χρήματα για να πληρώνει το στεγαστικό του δάνειο.

Αγωνιζόμαστε για να έχουν τα παιδιά μας μέλλον σε αυτό τον τόπο και όχι να μεταναστεύουν, να μένουν άνεργα και να αμείβονται με 500 ευρώ.

Αγωνιζόμαστε για να παραμείνουμε ελεύθεροι πολίτες με γνώμη και άποψη και όχι δούλοι, απλοί διεκπεραιωτές και εφαρμοστές των άθλιων νόμων που ψηφίζει η βουλή αυτή των άθλιων εκπροσώπων μας οι οποίοι για άλλη μια φορά αφού υφάρπαξαν την ψήφο του λαού μας με ψευδή διλλήματα περί δήθεν καταστροφή μας αν δεν ακολουθήσουμε πιστά τις οδηγίες των δανειστών μας θεωρούν ότι έχουν τη λαϊκή νομιμοποίηση και εντολή.

Η μέχρι τώρα στάση μας και η κλιμάκωση του αγώνα μας όχι μόνο δεν είναι αντισυνταγματική και παράνομη όπως θέλουν μερικοί να πιστεύουν και να παρουσιάσουν αλλά αντίθετα υπηρετεί το λαό και το Σύνταγμα που καλούμαστε να εφαρμόσουμε.

Αγωνιζόμαστε για να σταματήσει η προκλητική ισοπέδωση των ατομικών, κοινωνικών, εργασιακών δικαιωμάτων του λαού μας.

Αγωνιζόμαστε για την προστασία των αδύνατων.

Αγωνιζόμαστε για να μην εξαφανιστεί η φυλή μας, το έθνος μας, η Ελλάδα μας, ο τόπος μας που τόσο ξεδιάντροπα αφανίζεται από τους δήθεν αντιπροσώπους του, από αυτούς που είναι βουτηγμένοι στη διαφθορά και στην ανομία. Ας πληροφορηθεί λοιπόν η ηγεσία μας, η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, ο Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου και ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου καθώς και οι εκλεκτοί συνάδελφοι που διαφωνούν με τη στάση μας ότι αγωνιζόμαστε για όλα τα ανωτέρω.

Η μόνη διέξοδος στην κρίση είναι η σθεναρή και αποφασιστική στάση μας για να τεθεί τέρμα στην καταπάτηση κάθε έννοιας δικαίου και δικαιοσύνης που βιώνουμε και για να υπάρξει μέλλον στον τόπο μας. Διαφορετικά αν πάψει να υφίσταται και ο θεσμός της δικαστικής εξουσίας, της δικαιοσύνης που τώρα τελευταία με αφορμή τις κινητοποιήσεις μας βάλλεται από παντού και κυρίως από το εσωτερικό του, την ηγεσία του αλλά και τους ίδιους τους λειτουργούς του δεν θα υπάρχει, δεν θα έχει μείνει όρθιο τίποτα πια. Τότε ας συνεχίσουμε να μασάμε το κουτόχορτο που μας προσφέρουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι εργολάβοι – καναλάρχες και οι πολιτικοί πάτρωνές τους που θαυμάζουμε στη βουλή και ας συμμορφωθούμε με τις υποδείξεις.

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία».

ΠΗΓΗ– http://www.defencenet.gr

Επίσης αναδημοσιεύτηκε στο πολύ σοβαρό site των Ενωμένων Αδέσμευτων Δικηγόρων:https://eadikigoroi.wordpress.com/2012/11/18/%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%bb%cf%84%ce%b7%cf%83-%cf%84%ce%bf%cf%85/

Σ.γ.: Ιδού και οι επιπτώσεις αυτής της καταγγελίας στον Εισαγγελέα Ι. Πενταγιώτη. Νομίζατε ότι το Σύστημα θα τον άφηνε ανενόχλητο; Δεν θα έβρισκαν κάποιο γράμμα του νόμου για να τον καλέσουν στο πειθαρχικό; Αστειεύεστε βέβαια.