14.Η καλλιέργεια φόβων -ο φόβος του χάους.
Το Σύστημα για να επιτύχει για να επιτύχει το στόχο της απόλυτης επικυριαρχίας επί των λαών, και ειδικά του ελληνικού λαού, διαχέει κάθε είδους φόβο μέσα στη συλλογική μας συνείδηση. Κυρίως διαχέει το φόβο που θα μπορούσε να ονομαστεί με το γενικό όνομα φόβος του χάους, που σχεδόν περικλείει όλους τους άλλους. Είναι ο φόβος ότι αν το πολιτικό κατεστημένο που κυβερνά καταρρεύσει, κανείς δε θα μπορέσει να συγκρατήσει την κοινωνία σε τάξη και θα επέλθει διάλυση και χάος.
Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο! Είναι το πολιτικό κατεστημένο σε κάθε χώρα, τμήμα του Παγκόσμιου Κατεστημένου, που δημιουργεί αταξία (σκεφθείτε τα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη τον τελευταίο καιρό) και συνεπώς διάλυση στις κοινωνίες, ώστε στη συνέχεια να επιβάλει τη δική του, τη (σ.γ.: φασιστο-ναζιστική) “Νέα Τάξη”.
Θα πρέπει να τονιστεί ότι όλες οι αναφερόμενες τεχνικές χειραγώγησης έχουν σχέση με την επιβολή της βουλήσεως του Συστήματος, επάνω στη βούληση των πολιτών. Όταν το Σύστημα θέλει να μην περάσει στο λαό μια “εγερτική” κατάσταση, ένα πολιτικό σχήμα που έχει Αρχές και προτείνει ουσιαστικές διεξόδους στο αδιέξοδο Τ.Ι.Ν.Α του Συστήματος, χρησιμοποιεί διαφορετικές μεθόδους.
Αυτές δε θα σχολιαστούν γιατί είναι σχετικά απλές και τις γνωρίζουμε όλοι. Χρησιμοποιεί την απαξίωση, τη διαστρέβλωση, το “θάψιμο”, την καταφυγή στη δήθεν γραφικότητα ή στον δήθεν λαϊκισμό, στη διύλιση για να βρει λάθος στα πρόσωπα ή στην προσπάθειά τους, στις “κατά παραγγελίαν” αρνητικές κριτικές και κυρίως στο παντοτινό υπ’ αριθμόν ένα όπλο του που είναι ένας δικός του “Δούρειος ίππος”, για να διαλύσει την κατάσταση εκ των “έσω”. (Σ.γ.: Ευνοείται ο διχασμός, η διαφωνία, η εμφυλιοπολεμική αντίδραση, η εσωτερική διαμάχη και διάλυση, κάθε συλλογικής προσπάθειας ώστε να αποτύχει εκ των ένδον). Και ό,τι άλλο μπορείτε να προσθέσετε.

Ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι οι εχθροί;

Τις παρακάτω τεχνικές δεν τις είχα εντοπίσει, όταν έγραφα το βιβλίο. Είναι και αυτές εξαιρετικά σημαντικές.
15. Η τακτική της ισοπέδωσης.
Αυτή η τακτική αρχίζει από την Παιδεία όπου, αποκλείοντας την αριστεία, αυτή οδηγείται σε μια προς τα κάτω ισοπέδωση της μαθησιακής επίδοσης και καλλιέργειας. Και φθάνει ως την πολιτική κονίστρα όπου οι μετριότητες ισοπεδώνουν τα πάντα. Αν τολμήσει να αναμειχθεί ένας εξέχων, τον “κατεβάζουν” αμέσως στο δικό τους ανάστημα -έχουν τα προπαγανδιστικά όργανά τους και πολλούς τρόπους να το επιτυγχάνουν αυτό. Με αποτέλεσμα ο αληθινά εξέχων να αποσυρθεί τρέχοντας από τον ενεργό πολιτικό αγώνα.
Δεν έχει καθόλου άδικο ο λαός να αποφαίνεται για τους 300 της Βουλής πως “όλοι ίδιοι είναι”, αφού πράγματι το Σύστημα έχει φροντίσει ώστε στα έδρανά της να κάθεται μια ισοπεδωμένη ποιότητα και μάλιστα της πιο χαμηλής, το δυνατόν, στάθμης.
Ωστόσο, αυτή η ισοπεδωτική προπαγάνδα, έχει καταφέρει ώστε μέσα στον ελληνικό λαό να έχει περάσει η ίδια ισοπεδωτική αντίληψη για τον εαυτό του! Αυτό είναι πάρα πολύ καθηλωτικές για την τωρινή πορεία και την μελλοντική εξέλιξή του.
Πάρα πολλοί Έλληνες, άλλοι ηθελημένα (αυτό εμπίπτει στον “κωδικό” 9!) και άλλοι ανεπιγνώστως πιστεύουν, αλλά και το εκφράζουν, ότι όλοι οι Έλληνες είναι “ξοφλημένοι” συνειδησιακά, ότι είναι αχρείοι, τεμπέληδες, αραχτοί, ραγιάδες, καταναλωτικά ζόμπι, της αρπαχτής και της ρεμούλας και τόσα άλλα. Είμαστε λοιπόν ο πάτος του πλανήτη! Είμαστε;

Τέτοιες ισοπεδωτικές κρίσεις είναι πολύ αρνητικές για τον “υγιή” λαό, όσος ελάχιστος και αν είναι αυτός, επειδή αυτός και μόνον αυτός είναι το υγιές φύραμα, που μπορεί να ζυμώσει το νέο “Ελληνικό άρτο”. Είναι πολύ αρνητικές για την ψυχική του ισορροπία της οποίας η αυτοεκτίμηση είναι η βάση (9!) και τελικά για τη δυνατότητά του να λειτουργήσει ως ενεργό και δυνατό φύραμα, που έτσι εκμηδενίζεται. Εδώ απαιτείται μεγάλη προσοχή από όλους μας και όσοι δεν εκτελούν “διατεταγμένη” υπηρεσία, ας το κατανοήσουν.
16. Η προπαγάνδα υπέρ της κοινωνικής ανοχής και η επιβολή της διά αντιρατσιστικών νόμων. (Ένας “κωδικός” μεγάλης αποτελεσματικότητας).
Κάθε κοινωνία θέτει (προς αυτοθέσμισή της, όπως θα έλεγε ο Καστοριάδης) Αξίες, ή καλύτερα να πω Αρχές, που έχουν γεννηθεί από τα κοινά βιώματα των μελών της, πρωτίστως θρησκευτικά, αλλά και αυτά του κοινού τους βίου (κατ’ ουσίαν αυτές οι δύο πηγές αλληλοπλέκονται), βιώματα δηλαδή από τις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους.
Όταν ο κ. Χ. Γιανναράς επαναλαμβάνει το “να αληθεύει ο βίος”, ένα από όσα εννοεί είναι νομίζω αυτό: οι Αρχές, “τα όσια και τα ιερά” του κοινωνικού βίου, έχουν γεννηθεί από την άμεση βιωματική εμπειρία, που ως τέτοια δεν μπορεί να είναι ψεύτικη. Η εναλλακτική είναι μια εγκεφαλικά κατευθυνόμενη συμπεριφορά, διαφόρων -κυρίως εγωκεντρικών- σκοπιμοτήτων. Δυστυχώς, ο σύγχρονος άνθρωπος τείνει να εγκαταλείψει την πρώτη και να εκδηλώνει τη δεύτερη, που δεν είναι ό,τι καλύτερο για τη συνοχή μιας κοινωνίας.[2]
Αυτές οι Αρχές, που έχουν προκύψει από τα κοινά βιώματα ενός συνόλου, δεν αμφισβητούνται από τα μέλη του. Τις σέβονται όλοι, αλλιώς θεωρούνται “ξένα” μέλη και ίσως άξια αποβολής από το κοινωνικό σώμα. Θα το διανοείτο ποτέ νεανίας στην αρχαία Αθήνα να σχίσει το πέπλο της θεάς Αθηνάς κατά τα Παναθήναια ή να διαταράξει την πομπή, που όδευε μέσω της Ιεράς Οδού προς την Ελευσίνα κατά την έναρξη των Ελευσινίων; Ποτέ! Όχι γιατί θα τον περίμενε άμεσος θάνατος, αλλά απλά επειδή δεν είχε διαφορετικά “όσια και ιερά” από του άλλους ή…καθόλου “όσια και ιερά”!
Αυτός ο κοινός άξονας Αρχών, θρησκευτικών, πολιτικών, οικονομικών, οικογενειακών, που εκφράστηκε με πρότυπο τρόπο στις αρχαίες ελληνικές πόλεις και συνεπώς στην Τέχνη τους (από την αγγειογραφία ως την αρχιτεκτονική και τη δραματουργία) είναι που συνέχει μια κοινωνία και την κρατάει “ζωντανή” μέσα στο χρόνο.
Αυτός της προσδίδει την “ταυτότητά” της, το ιδιαίτερο και μοναδικό πρόσωπό της. Αν κομματιαστεί ο άξονας αυτός, η κοινωνία-Έθνος διαλύεται και γρήγορα περνάει στην Ιστορική ανυπαρξία. Αν χαθεί η ταυτότητά της, σε λίγο δε θα είναι παρά μια “περιοχή” στο χάρτη, όπου κατοικούν διάφορες “μειονότητες”: φυλετικές, θρησκευτικές, εθνοτικές, ιδεολογικές, πολιτικές και όποιες άλλες.
Αρκετοί “Έλληνες” διανοούμενοι είναι τόσον ανερμάτιστοι, αν δεν εκτελούν εντεταλμένη υπηρεσία, ώστε να προτρέπουν τους Έλληνες να εγκαταλείψουν την πάμφωτη ελληνική ταυτότητα (όταν λειτουργεί, γιατί τώρα έχει “θολώσει”) και να προσλάβουν την ευρωπαϊκή. Την ευρωπαϊκή, ποια απ’ όλες; Τη γαλλική, τη γερμανική, την αγγλική, την ισπανική, τη σουηδική;[3]
Δεν είναι μία η ευρωπαϊκή ταυτότητα και αυτό το γεγονός είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Πρέπει, λοιπόν, να μας πουν οι κύριοι αυτοί ποια από όλες αυτές τις ταυτότητες θέλουν να προσλάβουμε και να μας δικαιολογήσουν γιατί την θεωρούν ανώτερη της ελληνικής-οι ανελλήνιστοι! (Ας μου συγχωρεθεί, αλλά τους αξίζει).
Άκουσα κάποτε σε μια διάλεξη μια παραβολή του Πέρση μυστικιστή Τζελαλεντίν Ρουμί για τον κινέζικο και τον ελληνικό πολιτισμό που θα την αναφέρω, επειδή είναι εκπληκτική. Και το επίσης εκπληκτικό είναι ότι Τζελαλεντίν Ρουμί είχε κατανοήσει τη βαθύτατη ουσία του ελληνικού πολιτισμού, κάτι που ίσως αδυνατούν να επιτύχουν πολλοί Έλληνες “διανοούμενοι” σήμερα.
Κάποιος αυτοκράτορας κάλεσε Κινέζους και Έλληνες (ποιους άλλους;) για να διερευνήσει τις διαφορές του πολιτισμού τους.
-Είμαστε οι καλύτεροι καλλιτέχνες είπαν οι Κινέζοι. -Κι’ όμως εμείς υπερέχουμε, είπαν οι Έλληνες.
Κι ο αυτοκράτορας τους παραχώρησε δύο τοίχους σε αντικριστά δωμάτια να τους διακοσμήσουν. Οι Κινέζοι ζήτησαν εκατοντάδες χρώματα. Οι Έλληνες πήραν σφουγγάρια και νερό και βάλθηκαν να πλένουν τον τοίχο.
Όταν τελείωσαν, ο αυτοκράτορας ενθουσιάστηκε με την εκπληκτική τέχνη των Κινέζων. Όταν πήγε στους Έλληνες, αυτοί τράβηξαν την κουρτίνα που χώριζε τα δύο δωμάτια και ο τοίχος, που τον είχαν κάνει “καθρέφτη”, αντανάκλασε τέλεια τη σχεδόν “συμπαντική ζωγραφιά” των Κινέζων.
Ο αυτοκράτορας έμεινε άφωνος …και πήρε το μήνυμα: οι Έλληνες είναι “όλα” (είναι οι Οικουμενικοί Έλληνες!) αρκεί να κάνουν τον τοίχο τους -την ταυτότητά τους- καθαρό σαν καθρέφτη! Εμείς σήμερα, μπορούμε να το πάρουμε αυτό το μήνυμα;
Και ποιοι επιβάλλουν, διά των κυβερνήσεων που ελέγχουν, τον κάθε είδους αντιρατσισμό; Τα μέλη της Παγκόσμιας Ελίτ, ο προσωποποιημένος ρατσισμός της έσχατης και πιο απάνθρωπης μορφής. Οι άνθρωποι, που ενώ αποτελούν το 8% του παγκόσμιου πληθυσμού, συγκεντρώνουν στα χέρια τους το 85% του παγκόσμιου πλούτου, ενσαρκώνοντας τον πιο ακραίο οικονομικό και ολιγαρχικό ρατσισμό εναντίον της ανθρωπότητας, (από αυτούς 68 άνθρωποι συγκεντρώνουν το μισό -50%- του παγκόσμιου πλούτου!) επιβάλλουν, διά νόμου, σε όλους τους πολίτες που βρίσκονται στην ακτίνα επιρροής της ΝΠΤ να μην είναι ρατσιστές!
Δηλαδή τους επιβάλλουν να ανέχονται τα πάντα, κονιορτοποιώντας κάθε Αρχή, που θεμελίωνε και στήριζε την κοινωνία τους. Και αφού κάθε δική τους τάξη (ιεράρχηση) Αρχών καταρρεύσει, να τους επιβάλουν τη “Νέα Τάξη” “τους”. Ειπώθηκε πρόσφατα ότι οι αντι-ρατσιστικοί νόμοι διαλύουν τη (σημερινή υποτυπώδη) “δημοκρατία” και ασφαλώς έτσι είναι. Όμως συμβαίνει κάτι περισσότερο: διαλύουν την ίδια την κοινωνία.[4]

‘Ενα παράδειγμα από την εφαρμογή του παραθύρου του Overton στα MME τελικά επικρατεί το πιο ισχυρό και μαζικό έντυπο και τηεοπτικό όργανο κατεύθυνσης κι ελέγχου της μάζας (mainstream).

Και δεν υπονοείται διόλου εδώ το να μην έχουμε ανοχή στις προσωπικές μας σχέσεις, η κοινωνική όμως ανοχή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η ανοχή αυτή γκρεμίζει όλα τα “όσια και τα ιερά” μιας κοινωνίας, ενός Έθνους. Τελικά, μαθαίνοντας ένα εθνικό κοινωνικό σύνολο να ανέχεται τα πάντα, η ανοχή επεκτείνεται και στο πολιτικό πεδίο. Ανέχεται και εκεί τα πάντα. Και τελικά, για όλα αυτά μαζί, είναι (σ.γ.: μια καλοφτιαγμένη συνταγή για)  ένα ανεκτικό, “μελλοθάνατο” Έθνος!
17. Προπαγάνδα υπέρ τού “κάνε ό,τι θέλεις”.
Αυτό το “κάνε ό,τι θέλεις”, ότι σου αρέσει και σε ικανοποιεί ατομικά, σχετίζεται άμεσα με την προηγούμενη προπαγάνδα-μέθοδο χειραγώγησης. Πρόκειται για την επίπλαστη ελευθερία που προσφέρεται αφειδώς από το Σύστημα και που την ενισχύει μέσω της “καλλιεργούμενης” κοινωνικής ανοχής. Ανώδυνες και ανέξοδες οι ελευθερίες αυτές για το Σύστημα. Ή μάλλον, όχι, κάτι περισσότερο: το θρέφουν και το διαιωνίζουν, γιατί διαλύουν τον κοινό άξονα Αξιών της κοινωνίας, άρα τη συνοχή της που είναι και η δύναμή της απέναντι σε αυτό.
“Κάνε ότι θέλεις”, για να πιστεύεις ότι είσαι ελεύθερος και να μην κατανοήσεις ποτέ πόσο αλυσοδεμένος είσαι στον πολιτικο-οικονομικό τομέα. Τομέα, που περιορίζει αφάνταστα και την λεγόμενη “προσωπική ελευθερία” σου. Κι ωστόσο, μάλλον αυτό δεν το αντιλαμβάνεσαι, εξακολουθείς να πιστεύεις ότι είσαι ένας ελεύθερος πολίτης, ενώ δεν είσαι παρά ένας παρίας, (σ.γ.:ένας δουλοπάροικος φτωχής Πεονίας), για τον οποίο “άλλοι” αποφασίζουν και ρυθμίζουν τα πάντα. Από το αν θα μείνεις απόψε στο σπίτι με μια μακαρονάδα κι αυτή χωρίς σάλτσα ή αν θα βγεις με την παρέα σου, όπως θα ήθελες, για να δείτε μια καλή θεατρική παράσταση.
“Κάνε ό,τι θέλεις”, για να μην κατανοήσεις ποτέ τις αλυσίδες σου και προσπαθήσεις να τις σπάσεις.
18. Καλλιεργείται το μύθευμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ναι, δε σε σκοτώνουν σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, όπως επί φεουδαρχίας. Τώρα, αν σε σκοτώσει κάποιος τιμωρείται. Αν όμως το Σύστημα σε αναγκάσει, με άδικο τρόπο, να πέσεις απ’ το μπαλκόνι σου, θα τιμωρηθεί κανείς; Πού είναι τα “ανθρώπινα δικαιώματά” σου; Τα κατάπιε το Σύστημα! Κατά συνέπεια τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν ισχύ μόνον στις διαπροσωπικές σχέσεις. Στη σχέση του πολίτη με το Σύστημα δεν έχουν καμία ισχύ. Ανάγονται και αυτά, νομίζω, στην καλλιέργεια μιας ψευδεπίγραφης ελευθερίας που, ωστόσο, θα μπορούσε να είναι ουσιαστική, αλλά γι’ αυτήν πρέπει να δοθούν αγώνες.
Γράφουν εκθέσεις οι εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ ότι στην Ελλάδα καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πού θα απευθυνθούμε να βρούμε το δίκιο μας; Μπορούμε στα διεθνή δικαστήρια, αλλά στην Ελλάδα δεν κουνιέται φύλλο, είτε από φτώχεια, αφού μια τέτοια προσφυγή απαιτεί πολλά χρήματα, είτε από ενσωμάτωση στο Σύστημα.
Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένας διεθνής δικαστικός θεσμός που να κινείται αυτεπαγγέλτως, όπως στην περίπτωση ποινικού αδικήματος από φυσικό πρόσωπο; Αυτό θα ήταν μια κάποια ουσιαστική προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Σύστημα, αλλά όσο αυτό κυριαρχεί, δεν θα επιτρέψει ποτέ έναν τέτοιο θεσμό!
Όταν μια ηγεμονεύουσα κάστα, δίνει στους πολίτες “δικαιώματα”, υποδηλώνεται, για όσους μπορούν να το διακρίνουν, ότι τους έχει στερήσει την πολιτική ελευθερία. Ποιοι είχαν δικαιώματα στην αρχαία Αθήνα; Μόνον οι δούλοι! Δεν μπορούσες να σκοτώσεις ένα δούλο, να τον προσβάλεις, να τον κακομεταχειριστείς, χωρίς την ανάλογη τιμωρία, από την οποία δεν γλύτωνε βέβαια κανείς.
Άρα τα δικαιώματα των αρχαίων δούλων, ήταν πολύ πιο ουσιαστικά από αυτά των σημερινών “ελεύθερων πολιτών”. Οι αρχαίοι Έλληνες πολίτες, ωστόσο, τι “δικαιώματα” μπορούσαν να έχουν έναντι της πόλης τους, αφού αυτοί οι ίδιοι ήταν οι κύριοι της ζωής και της “μοίρας” της (τους);
19. Ο “χειρισμός” της είδησης.
Η επιλογή (διαλογή) των ειδήσεων, ο τρόπος εκφοράς τους ως λόγος (ας ξαναθυμηθούμε εδώ τους λεκτικούς κώδικες!), η ιεράρχησή τους, η δημοσίευση “αλλοιωμένων” ειδήσεων και “πληρωμένων” αναλύσεων από όλα τα συστημικά ΜΜΕ παγκοσμίως, αποτελούν μία από τα κορυφαίες τεχνικές χειραγώγησης των ανθρώπων.
Ουδέν άλλο σχόλιο. Το θέμα είναι παγκοίνως γνωστό, παρά μία μόνον προτροπή: ας διακόψουμε κάθε σχέση με τα συστημικά ΜΜΕ και κυρίως την τηλεόραση. Ένα πρώτο βήμα για να αρχίσουμε να σπάμε τις αλυσίδες μας, εφ’ όσον κατ’ εξοχήν μέσα από αυτά (αυτήν) περνάει ο έλεγχος του νου και της βουλήσεώς μας, δηλαδή η χειραγώγησή μας.
20. Η διασπορά ιδεολογικών -ισμών μέσα στο κοινωνικό σώμα.
Θα μπορούσε να αναφερθεί και αυτή μέθοδος χειραγώγησης, που άρχισε να αναπτύσσεται μετά τη Γαλλική επανάσταση (στην ουσία είναι μία επέκτασις του “διαίρει και βασίλευε”) και “λειτουργεί” μέχρι σήμερα. Δεν θα αναπτυχθεί πλήρως εδώ, παρά μόνον ακροθιγώς, εφ’ όσον αυτή αποτελεί ένα ολόκληρο, ιδιαίτερο κεφάλαιο.
Οι ιδεολογικοί -ισμοί δεν είναι γέννημα κοινών βιωμάτων των ανθρωπίνων συνόλων, είναι εγκεφαλικά γεννήματα κάποιων διανοουμένων για να ερμηνεύσουν ή να χειραγωγήσουν αυτά τα βιώματα. Συνεπώς, δεν έχουν την καθολική αποδοχή των κοινωνιών παρά μόνον, πάντα διασπαστικά, ενός μέρους τους. Η καθολική αποδοχή τους μόνο διά της βίας μπορεί να συμβεί, άρα πρόσκαιρα.
Αποκτούν οι διάφοροι αυτοί -ισμοί οπαδούς, “εγκεφαλικώ τω τρόπω”, θεωρητικά, οι οποίοι εν είδει τυφλών και κωφών “κλείνουν απέξω” κάθε άλλη ανθρώπινη βιωματική εμπειρία, εκτός τον -ισμό που έχουν “τακτοποιήσει” καλά μέσα στον εγκέφαλό τους και έχουν συνδέσει το “εγώ” και τη σημαντικότητα της ύπαρξής τους με αυτόν. Και οι θρησκείες έχουν την κατάληξη -ισμός, αλλά είναι αναμφισβήτητο ότι “ριζώνουν” μόνον όταν αποτελέσουν κοινό βίωμα ανθρωπίνων συνόλων. (Δεν εξετάζεται εδώ αν είναι αληθείς ή όχι).
Υπό αυτήν την έννοια, ο αναρχικός ποτέ δε θα κατανοήσει ούτε θα προσεγγίσει τον αληθινό Χριστιανό. Ο πρώτος ακολουθεί “συνταγές”, που τον εντάσσουν σε έναν ελκυστικό -ειδικά για τους νέους- τρόπο βίου, επειδή είναι βίος συλλογικός και με ισχυρή μεταξύ των ομοϊδεατών αλληλεγγύη, αυτό όμως δεν έχει τόση σημασία, σημασία έχει ότι ακολουθεί συνταγές. Είναι “οπαδός”, άρα “κλειστός” σε κάθε άλλη ανθρώπινη στάση και εμπειρία.
Ο δεύτερος ακολουθεί τα βιώματα της καρδιάς του, που μπορεί να είναι ελλιπέστατα, αλλά είναι βιώματα -εφ’ όσον δεν συμβάλλει ιδιαίτερα η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και εφ’ όσον έχει εγκαταλειφθεί προ πολλού ο πρότυπος συλλογικός βίος εκείνων των πρώτων που μετείχαν σε αυτό το βίωμα “της Θυσίας-Ανάστασης”.
Πώς και πότε, λοιπόν, θα ειρηνεύσουν και θα συστοιχηθούν αυτά τα μέλη της ίδιας κοινωνίας; Γκρεμίζοντάς την δια της βίας για να χτίσουν μιαν άλλη στα πρότυπά τους, όπως πολλοί “-ισμό-κηδες” ονειρεύονται; Έφερε όμως ποτέ η βία μακροχρόνιο αποτέλεσμα στις κοινωνίες; Συμβαίνουν ρηξικέλευθες και μόνιμες κοινωνικές αλλαγές, αν αυτές δεν είναι αποτέλεσμα αναγκών λάθος λέξη(συνθηκών) που έχουν προκύψει από τα ίδια τα βιώματα του λαϊκού υποκειμένου; Και τότε ναι, τα βιώματα αυτά μπορούν να φέρουν “ανατροπές”, καμιά φορά και βίαιες.
Η διάσπαση, ωστόσο, της ελληνικής κοινωνίας που προκαλείται λόγω -ισμών, (ιδεολογικών μεταξύ τους και ιδεολογικών vs βιωματικών) είναι υπαρκτή, λειτουργεί “άψογα” στο εδώ και τώρα, ώστε η κοινωνία να κυριαρχείται από “άλλες” δυνάμεις, που είναι ενάντιες και στους μεν και στους δε. Πόσο απλό θα ήταν “να δώσουν τα χέρια” εναντίον αυτών των δυνάμεων! Αλλά το “εγώ” του κάθε ιδεολογικού -ισμού, που παγιώνεται προσωπικά μέσα στους οπαδούς του, δυστυχώς δεν τους το επιτρέπει. Και το εκλογικεύουν (θυμηθείτε την Ιδεατή Εικόνα), προβάλλοντας ότι πρέπει να διατηρήσουν την θεωρητική (ιδεολογική) καθαρότητα του -ισμού τους. Και “ας καεί” όλη η υπόλοιπη κοινωνία.
Μερικές φορές διαβάζω σχόλια αναγνωστών στο διαδίκτυο και λυπάμαι κατάκαρδα. Οι Έλληνες δεν ομονοούν πια σε τίποτα. Ο καθένας και η άποψή του. Πλήρης διάλυση του κοινωνικού ιστού, ούτε καν σε μόρια, αλλά σε ατομικά υποσωματίδια. Και όχι μόνον δεν ομονοούν, αλλά επιτίθενται ο ένας στον άλλο, αφού ο καθένας νομίζει ότι αυτός κατέχει την αλήθεια και όλοι οι άλλοι είναι ηλίθιοι.
Τα think-tank της χειραγώγησης τα έχουν καταφέρει τόσο καλά, που μόνον ένα θαύμα θα μπορούσε να ενώσει όλους τους Έλληνες με ομό-νοια και ομο-ψυχία, Και το θαύμα αυτό το επιτελεί σιγά-σιγά και αθόρυβα ο πόνος. Ο πόνος της συμφοράς, της οδύνης, της φτώχειας, που όλο και θα οξύνεται, τους οδηγεί να κατανοούν όλο και πιο βαθιά, ότι τους “συνέχει” κάτι: το ίδιο Εθνικό DNA, η ίδια Πατρίδα, ο ίδιο Πνευματικό βίωμα, το ίδιο παρελθόν, το ίδιο μέλλον.

Επίλογος.
Ευτυχώς ξυπνάμε σιγά-σιγά οι Έλληνες από την ψυχο-πνευματική νάρκωση στην οποία μας έχουν υποβάλλει. Όμως όχι όλοι μαζί. Υπάρχουν πολλές δυνατές και αφυπνισμένες συνειδήσεις που έχουν πλήρη επίγνωση τού τι ακριβώς συμβαίνει και γιατί. Για το λόγο αυτό είναι επιφορτισμένες με τη βαριά ευθύνη και το καθήκον να βγάλουν από τη νάρκωση ή, για να το εκφράσουμε αλλιώς, από το Μάτριξ μιας πλήρως ελεγχόμενης συνείδησης στην απεραντοσύνη της ελεύθερης συνείδησης, όλους τους υπόλοιπους ΕΛΛΗΝΕΣ.
Όσοι έχετε αποδεχτεί την πολύ μεγάλη δύναμη που έχουν οι μέθοδοι-“κωδικοί” χειραγώγησης, δε θα πρέπει να εξοργίζεστε με την απάθεια και αδράνεια του ελληνικού λαού.
Ο ελληνικός λαός είναι αυτή τη στιγμή ένας “μαγεμένος” λαός, με “μαγεία” κατασκότεινη και ζοφερή. Τι άλλο είναι η μαγεία παρά η προσπάθεια κάποιου να υποκλέψει τη βούληση ενός άλλου ανθρώπου και να του επιβάλλει τη δική του, οδηγώντας τον στην σύγχυση, στην παθητικότητα και τελικά στην καταστροφή;
Στον ελληνικό λαό έχουν εφαρμοστεί όλοι οι “κωδικοί” χειραγώγησης που ανιχνεύσαμε ως τώρα -ίσως δε εμβαθύνοντας στο θέμα, να ανακαλύψουμε κι άλλους- που είναι πανίσχυροι τρόποι αλλοίωσης της νοήσεώς του και υποκλοπής της βουλήσεώς του.
Δεν μπορεί πια να αντιδράσει ο ελληνικός λαός, παρά μόνον ελάχιστοι, που είχαν τόσο ισχυρή νοητική και συνειδησιακή συγκρότηση, ώστε να μην τους πιάσουν όλα αυτά τα απίστευτα δυνατά “βοτάνια” χειραγώγησης. Και όσοι τυχόν ανήκουμε σ’ αυτούς, όσοι δεν κλείσαμε την επίγνωσή μας μέσα στο Μάτριξ, έχουμε πρώτιστο και αδήριτο καθήκον να διακόψουμε τη νάρκωση του ελληνικού λαού και να τον ξυπνήσουμε από την αυτο-παράδοση της βουλήσεώς του.
Πώς; Πρωταρχικά σπάζοντας όλους τους κωδικούς διά των οποίων τον χειραγώγησαν και τον χειραγωγούν και δίνοντας αυτήν τη γνώση στους -κατά Αριστοτέλη- “μεγάλους αριθμούς”. (Απεχθής ο όρος “μάζες”. Και είναι σχεδόν βέβαιο πως όσοι τον χρησιμοποιούν θρέφουν τον κρυφό εγωϊσμό της “αριστερής ή άλλης ανωτερότητας” απέναντι σε αυτές τις “μάζες”!).
Στην αρχή θα “ξυπνήσουν” λίγοι, όμως σίγουρα αυτή θα είναι μια αλυσιδωτή αντίδραση και σε ελάχιστο -σχετικά- χρόνο θα αποδεσμευτούν από τη φυλακή της “εικονικής πραγματικότητας” (το Μάτριξ) τόσοι, που θα είναι αρκετοί για μια εθνική έγερση και επανεκκίνηση.
Παραδείγματα για να κάνουμε το θέμα απλό, συνδυάζοντας δηλώσεις, αποφάσεις, τακτικισμούς κ.α. με τον κωδικό χειραγώγησης στον οποίο εμπίπτουν, μας δίνει άφθονα η πολιτική πραγματικότητα, παλαιότερη και τωρινή. Κάθε σχόλιο “συμβάντος” θα μπορούσε να συνοδεύεται από μια σύντομη αναφορά στο πώς αυτό επηρεάζει αρνητικά τη νόηση και τη βούληση των Ελλήνων, δηλαδή πώς τους χειραγωγεί, αν βέβαια αυτό συμβαίνει.
Φυσικά δεν εννοώ να αναφερόμαστε στους αριθμημένους κωδικούς χειραγώγησης και με τους τίτλους που αναφέρθηκαν εδώ, αλλά να πιάνουμε κάθε φορά το κρυφό “σήμα” της χειραγώγησης και να το αναμεταδίδουμε με εκθετική ένταση σχολιάζοντάς το, οπότε αυτομάτως το μεταβάλλουμε σε μήνυμα αποχειραγώγησης! Μία εξαιρετικά δημιουργική εργασία, αλλά και πράξη αντίστασης, εφ’ όσον η εξωτερική ελευθερία ενός λαού έχει ως βάση και προϋπόθεση την εσωτερική. Θα το προσπαθήσουμε;

[1]Karen Horney: “Οι συγκρούσεις του εσωτερικού μας κόσμου” σε μετάφραση των διακεκριμένων Κυπρίων, κ.κ. Τάκη Ευδόκα (ψυχιάτρου) και Α.Χριστοφίδη, (εκδ. Α. Καραβία) (σελ.130-152).

[2]Αν λάβουμε υπόψη τις 4 συνέχειες των άρθρων που ήδη δημοσιεύσαμε την ιστοσελίδα μας «Πώς να μετατραπείτε σε ανδρείκελα και μαριονέτες του συστήματος» με το παράθυρο συζήτησης του Overton γίνεται κατανοητό πως οι άνθρωποι του Συστήματος στηριγμένοι στις αρχές της Ψυχοτεχνολογίας ξέρουν τον τρόπο να περάσουν τις πιο έκφυλες, διεστραμμένες και ανήθικες θεωρίες σαν ένα νέο, μεταμοντέρνο, και προοδευτικό σύστημα Αξιών κι ας πρόκειται για ψυχολογική παλινδρόμηση των λαών στην εποχή των Σοδόμων και της Γομόρρας.  

[3]Προφανώς ένα μείγμα όλων αυτών των αποκλίσεων και ηθικών παρεκκλίσεων και διαστρεβλώσεων  που εμείς σαν ελληνικός λαός εθισμένοι τεχνηέντως στον πιθηκισμό σπεύδουμε να υιοθετήσουμε άκριτα κι επιπόλαια. Αυτή την τάση αυτοκαταστροφικού μιμητισμού  οι αρχές και εξουσίες πλανητικά αλλά και τοπικά την έχουν διαγνώσει από την εποχή της συγκρότησής μας σαν Έθνος και στα τελευταία χρόνια έχει καλλιεργηθεί από τι Σύστημα στον ύψιστο βαθμό. Με την τηλεόραση πρωτοστάτη. Τα greeklish είναι ένα ανατριχιαστικό όσο και παρακμιακό αποδεικτικό στοιχείο των παραπάνω.  

[4]Το χειρότερο από όλα με βάση την θεωρία του Overton είναι ότι κατοχυρώνουν με νόμο (policy) τις παρανομίες και τις ανομίες τους και αναγκάζουν τον ανίσχυρο, εξουθενωμένο πολίτη να γίνει  παράνομος αν ακολουθήσει το νόμιμο, ηθικό και τίμιο τρόπο ζωής ή να υποκύψει και να γίνει συνένοχος στους παράνομους σχιζοφρενιογόνους νόμους που ψηφίζουν  οι μαριονέτες που το Σύστημα έχει εγκαταστήσει σαν νομοθετικό και εκτελεστικό σώμα στην Βουλή των ανδρεικέλων και μαριονετών.

Πρωτοαναρτήθηκε από την φίλη Κατερίνα Χατζηθεοδώρου στις 29 Μαΐου 2017 στο:

http://destoolon.gr/2017/05/29/%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%AD%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%B9-%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%AE%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7-%CE%BD%CE%AD%CE%B1/

Να “σπάσουμε” όλους τους κωδικούς χειραγώγησης που εφαρμόζει στους λαούς η Νέα Παγκόσμια Τάξη.

Ο κυρίαρχος στόχος είναι η Πλανητική κυριαρχία του Συστήματος

… ο Έλληνας πορεύεται στο δύσκολο σημερινό κόσμο με Παιδεία που τον στραβώνει παρά τον φωτίζει, άσχετα αν το τεχνικό μέρος των γνώσεων μπορεί να είναι υψηλό. Οπότε μην έχοντας τα όπλα εκείνης της γνώσης που αναπτύσσει την αυτογνωσία και την κριτική σκέψη (αρχαία κείμενα, τραγωδία, αρχαιοελληνική φιλοσοφία, ψυχολογία, λογοτεχνία, ιστορία κ.α.) δεν μπόρεσε να αμυνθεί στη λαίλαπα της χειραγώγησης που τον κατέκλυσε.
Αλλά και σε όλα αυτά αν δεν είχε εντρυφήσει, αν του είχαν αφήσει ανόθευτη την αυθεντική λαϊκή ψυχή του, πάλι θα έβρισκε τον τρόπο να αμυνθεί. Δυστυχώς όμως τον εκμαύλιζαν και τον αλλοτρίωναν επί δύο σχεδόν αιώνες (με κρεσέντο τα τελευταία 40 χρόνια), ώστε σημαντικό κομμάτι του έχει χάσει την εσώτατη ελληνική ταυτότητά του, που ως τέτοια είναι ίδια ανά τους αιώνες.

Το να “σπάσουμε” όλους τους κωδικούς χειραγώγησης λαών που εφαρμόζει επάνω μας η Νέα Τάξη, (διαμορφωμένους ασφαλώς από μυστικά think-tank ψυχολόγων, κοινωνιολόγων, ιστορικών, επικοινωνιολόγων και άλλων συναφών), θα πρέπει να είναι ένα πρωταρχικό -και επείγον- μέλημα όσων μπορούν να εντάξουν στη φαρέτρα με τα αντισυστημικά βέλη τους και την αντιχειραγώγηση. Αυτή είναι μία άκρως αποτελεσματική πράξις αντίστασης στα σχέδια της Νέας Τάξης για την Ελλάδα και την ανθρωπότητα.
Έτυχε να ασχοληθώ με το θέμα από τα τέλη του 2013 και ένα σύνολο από δεκατέσσερις μεθόδους (κωδικούς) που μπόρεσα τότε να ανιχνεύσω με κριτική σκέψη και μόνο, τις έχω καταγράψει στο βιβλίο “Νίκη της Δημοκρατίας και νέο Σύνταγμα”, του οποίου το εξώφυλλο αυτόβουλα προβλήθηκε σε αυτόν εδώ τον ιστότοπο σε προηγούμενο άρθρο.
Μετά από αυτήν την προβολή, ίσως από τύχη ίσως από μελέτη, ανακινήθηκε ένα ενδιαφέρον (είδα δύο σχετικά άρθρα στο διαδίκτυο), για μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ενότητές του , που είναι οι μέθοδοι χειραγώγησης που χρησιμοποιεί το Παγκόσμιο Σύστημα ή αλλιώς ΝΠΤ, ενάντια στους λαούς. Αναφέρομαι στο βιβλίο όχι προς διαφήμισή του, (αν και αυτό δεν είναι μεμπτό), αλλά επειδή αρκετά κομμάτια αυτού του άρθρου, είναι αποσπάσματα από τη σχετική ενότητα.
Τα θεμέλια για την αποτελεσματική χειραγώγηση ατόμων και κοινωνιών, ανάγονται στην ψυχολογία του βάθους, που ξεκίνησε με τους S. Freud και C. Jung. Ωστόσο, ήταν το περίφημο πείραμα ενός άσχετου προς την ψυχολογία του βάθους Ρώσου φυσιολόγου, του Ιβάν Παυλώφ, που έδειξε ότι ο εγκέφαλος μπορεί να “προγραμματιστεί”.
Ξέρετε: το σκυλί, το κουδουνάκι στιγμές πριν την τροφή, η τροφή. Μετά από κάποιο αριθμό επαναλήψεων το σκυλί, ακούγοντας το κουδουνάκι εμφάνιζε έκκριση σάλιου, σαν να του “μύριζε” τροφή, ενώ τροφή δεν υπήρχε. Ο εγκέφαλός του είχε προγραμματιστεί να συνδέει το κουδουνάκι με την τροφή!
Στη συνέχεια αναπτύχθηκε ολόκληρος κλάδος της επιστήμης της ψυχολογίας, (κυρίως από τον Αμερικανό Fr. Skinner) ο λεγόμενος μπηχεβιορισμός, που μελέτησε και ανέπτυξε όλη αυτήν τη μεθοδολογία με την οποία η ανθρώπινη συμπεριφορά (behaviour, εξ’ου και behaviour-ism) με κατάλληλες μεθόδους μπορεί να προγραμματιστεί και συνεπώς να ελεγχθεί. Από εκεί και πέρα η ΝΠΤ το “έτρεξε το θέμα” προς όφελός της, όπως βέβαια “τρέχει” προς όφελός της κάθε σημαντική επιστημονική ανακάλυψη.
Ενώ γραφόταν το παρόν άρθρο ανίχνευσα άλλες 6 τεχνικές ή μεθόδους χειραγώγησης, που σημαίνει ότι φθάνουμε σε ένα σύνολο είκοσι “κωδικών”. Και πάλι όμως το θέμα δεν έχει εξαντληθεί, επειδή οι μέθοδοι-κωδικοί χειραγώγησης διαρκώς πληθύνονται, εμβαθύνονται και τελειοποιούνται από τη Νέα Τάξη. Οπότε αποτελεί αδήρητη αντιστασιακή ανάγκη το να τους “σπάσουμε” άμεσα όλους, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Τους ονομάζω κωδικούς, επειδή είμαι σίγουρη ότι η “δουλειά” είναι πολύ συστηματοποιημένη και συμβαίνει αυτό που στα αγγλικά λέγεται back-up. Δηλαδή εκτός από τις ομάδες μελέτης, λειτουργούν και ομάδες υποστήριξης. Παραδείγματος χάριν, οι “επί κεφαλής” εντέλλονται: “Στην Ελλάδα εφαρμόσαμε τους κωδικούς 4-7-13 [Εδώ τους έχουν εφαρμόσει όλους! Γι’ αυτό και είμαστε το υπ’ αριθμόν ένα πείραμα χειραγώγησης στον πλανήτη!]. Η ομάδα υποστήριξης να παρακολουθεί την εξέλιξη των κωδικών”.
Κατά πόσο δηλαδή πλησιάζουν τον προκαθορισμένο στόχο, διαφορετικά να τροποποιούνται ή να αλλάζουν, ώστε το “πρόγραμμα” να προχωράει απρόσκοπτα. Αν αυτά τα θεωρείτε υπερβολή, εμβαθύνοντας τη γνώση για τις τεχνικές που εφαρμόστηκαν “επάνω” μας από την αρχή του “προγράμματος” και συνεχίζουν, θα πειστείτε πως έτσι είναι τα πράγματα.
Δυστυχώς, και θα έλεγα πώς δεν υπάρχουν απλώς ενδείξεις, αλλά -όπως θα φανεί στη συνέχεια – αποδείξεις, το πρόγραμμα χειραγώγησης έχει εξαιρετική επιτυχία στην Ελλάδα. Βέβαια μέχρι στιγμής, γιατί οι Έλληνες ήταν, είναι και θα είναι απρόβλεπτοι. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να σπάσουν τη χειραγώγηση. Και θα βοηθηθούν αρκετά, αν διαδοθεί ευρύτατα η γνώση των μεθόδων της και των ψυχονοητικών διεργασιών που ανακινούν μέσα σε κάθε άνθρωπο, μέσα σε κάθε πολίτη.
Θα πρέπει, όσοι μπορούμε, να παλέψουμε με νου και ψυχή για να μεταφέρουμε αυτήν τη γνώση σε αυτούς που παρέμειναν Έλληνες, επειδή ασφαλώς υπάρχουν παντός τύπου άνθρωποι στην Ελλάδα, όπως αυτοί που για κάποιο προσωπικό όφελος πουλάνε την πατρίδα τους, ακόμα και την ψυχή τους. Αυτούς ας τους ξεχάσουμε, είναι ανεπίδεκτοι αυτογνωσίας και συνεπώς αλλαγής.
Υπάρχει ένας μηχανισμός μέσα στο ανθρώπινο υποσυνείδητο που μπλοκάρει το να δει κάποιος τον εαυτό του όπως πραγματικά είναι, δηλαδή μπλοκάρει την αυτογνωσία, ειδικά όταν, “κοιτάζοντάς τον καλά”, θα δει μια μουτζούρα. Η μεγάλη Karen Horney, η πλέον αξιόλογη συνεχιστής του έργου των Freud και Jung, που όμως δημιούργησε δική της σχολή (επιστημονική μέθοδο), είχε ονομάσει αυτό το μηχανισμό “Iδεατή Εικόνα”.[1]
Όσοι δεν αντέχουν την πραγματική επίγνωση του εαυτού τους, δημιουργούν γι’ αυτόν μια ιδεατή εικόνα, με χίλια δυο ωραία “χρώματα-εκλογικεύσεις”, π.χ. “Είμαι ένας θαυμάσιος πατέρας και πρέπει να αγωνιστώ για τα παιδιά μου. Για όσους πεινάνε ας ασχοληθεί το Κράτος” ή “Αφού όλοι “κονομάνε” κλέβοντας, το κορόιδο θα παραστήσω εγώ, ένας τόσο ανοιχτόμυαλος άνθρωπος;” και πολλά άλλα, εντελώς προσωπικά για τον καθένα και την ψεύτικη εικόνα που φτιάχνει για τον εαυτό του.
Για τους αλλοτριωμένους από το Σύστημα, ή παραδομένους σε αυτό, η αποχειραγώγηση είναι σίγουρα κάτι το εντελώς αδιάφορο. Θα υποταχθούν σε έναν καθαρό τρόπο ζωής, όταν όλη η υπόλοιπη κοινωνία αλλάξει και θεσμικά δεν επιτρέπει τις λαμογιές και τις ατασθαλίες τους.
Ο Έλληνας όμως που, άθελά του, έχει υποστεί αυτές τις άκρως επιστημονικές μεθόδους χειραγώγησης και έχει “προγραμματιστεί” από αυτές, αυτός μπορεί να αλλάξει. Αν η γνώση είναι δύναμη, η αυτογνωσία είναι πολλαπλάσιό της. Επειδή αυτή, ρίχνοντας φως στα βάθη της ψυχής, αλλάζει τον άνθρωπο, πάντα με την προϋπόθεση ότι αυτός θέλει να “κοιτάξει μέσα του”. Και τότε αλλάζει η κοινωνία. Και τότε αλλάζει το πολιτισμικό πρότυπο.
Η ανθρωπότητα, και ας μιλήσουμε κυρίως για εμάς τους Έλληνες δεν έχουμε συλλάβει -τώρα, με όλα αυτά, ίσως αρχίσουμε να κατανοούμε- πόσο μεγάλης σημασίας είναι η προτροπή των Δελφών: “Γνώθι σαυτόν-Γνώρισε τον εαυτό σου.” Και ίσως, επί τέλους, συνειδητοποιήσουμε -και όχι μόνο να το λέμε στα λόγια- πόσο μεγάλοι ήταν οι πρόγονοί μας. Ώστε, από τη ρίζα της δικής τους συνείδησης και του πολιτισμού τους, να θρέψουμε το δέντρο ενός νέου, γεννημένου από αυτή τη ρίζα, πολιτισμού.
Αφού, βέβαια, κλείσουμε τα αυτιά στις κακόηχες σειρήνες του τύπου “πρέπει να γίνουμε Ευρωπαίοι” και τις λοιπές, μειονεκτικές έναντι του δικού μας πολιτισμού, ψευτο-διανοουμενίστικες απόψεις. Από αυτή τη ρίζα του ελληνικού πολιτισμού άντλησαν χυμούς όλοι οι μεγάλοι διανοητές της Ευρώπης και δημιούργησαν αυτό που λέμε ευρωπαϊκό πολιτισμό, κατά πολύ υποδεέστερο της αρχαίας ελληνικής συνείδησης και σκέψης και του εν γένει πολιτισμού.
Εκτός αν κάποιος θεωρεί ως “πολιτισμική υπεροχή” την σημαντικά καλή οργάνωση του Κράτους που έχουν επιτύχει οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, επίσης το ότι τα μέλη τους είναι αρκετά νομοταγείς και εκδηλώνουν μια εξαιρετική, αλλά τυπική ευγένεια. Α ναι, και ότι ο Δια-φωτισμός έφερε τα “φώτα” των πολιτικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!
Είναι γνωστές οι θέσεις του H. Kissinger: πρέπει να πλήξουμε τους Έλληνες στις πολιτισμικές τους ρίζες, τη γλώσσα, τη θρησκεία, την παράδοση. Τέτοια πλήγματα “εκτελούνται”, κατ’ εξοχήν, στο “πεδίο βολής” της Παιδείας. Η μεγάλη επίθεση άρχισε από τη δεκαετία του 80, όταν “ο κατάλληλος” άνθρωπος αναρριχήθηκε στην κατάλληλη θέση. Μεθοδικά, προγραμματισμένα, βήμα-βήμα, ξηλώθηκαν μέσα από τον Έλληνα όλες οι ρίζες του, που ποτέ εξ άλλου το ελληνικό Παιδαγωγικό σύστημα δεν είχε φροντίσει να τις κάνει πολύ βαθιές.
Συνεπώς είναι δεδομένο και το γνωρίζουμε όλοι, ότι ο Έλληνας πορεύεται στο δύσκολο σημερινό κόσμο με Παιδεία που τον στραβώνει παρά τον φωτίζει, άσχετα αν το τεχνικό μέρος των γνώσεων μπορεί να είναι υψηλό. Οπότε, μην έχοντας τα όπλα εκείνης της γνώσης που αναπτύσσει την αυτογνωσία και την κριτική σκέψη (αρχαία κείμενα, τραγωδία, αρχαιοελληνική φιλοσοφία, ψυχολογία, λογοτεχνία, ιστορία κ.α.) δεν μπόρεσε να αμυνθεί στη λαίλαπα της χειραγώγησης που τον κατέκλυσε.
Αλλά και σε όλα αυτά αν δεν είχε εντρυφήσει, αν του είχαν αφήσει ανόθευτη την αυθεντική λαϊκή ψυχή του, πάλι θα έβρισκε τον τρόπο να αμυνθεί. Δυστυχώς όμως τον εκμαύλιζαν και τον αλλοτρίωναν επί δύο σχεδόν αιώνες (με κρεσέντο τα τελευταία 40 χρόνια), ώστε σημαντικό κομμάτι του έχει χάσει την εσώτατη ελληνική ταυτότητά του, που ως τέτοια είναι ίδια ανά τους αιώνες.

Στο υποκεφάλαιο του προαναφερθέντος πονήματος: “Η μεθοδολογία χειραγώγησης των λαών” (σελ.62-86) αναφέρονται 14 πολύ κρίσιμες μέθοδοι ή τεχνικές που εδώ, για έμφαση, τις ονομάσαμε “κωδικούς”. Τις αναφέρω μία προς μία, μαζί με τις πιο χαρακτηριστικές προτάσεις (πολλές φορές συντετμημένες) από το επεξηγηματικό κείμενο που συνόδευε καθεμιά, σε πλάγια γραφή. Οι τωρινές προσθήκες είναι σε όρθια γραφή.
1. Οι επεξεργασμένοι λεκτικοί κώδικες. (Έτσι ώστε να μη σημαίνουν, ούτε να φανερώνουν, αλλά να κρύπτουν.)
…Για τα πολύ σοβαρά θέματα οι λεκτικοί κώδικες επικοινωνίας έρχονται επεξεργασμένοι από τα προς τούτο επιτελεία της κορυφής της Συστημικής δομής και αναπαράγονται από τα, κατά εθνικούς τόπους, όργανα του Συστήματος, στην πολιτική, τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο. …Θα ήταν ένα ενδιαφέρον πείραμα, αν όσοι αντιτίθενται στο Σύστημα εδώ στην Ελλάδα, ειδικά οι άνθρωποι των ΜΜΕ και του δημόσιου λόγου γενικά, άλλαζαν αυτούς τους γλωσσικούς κώδικες και χρησιμοποιούσαν τις πραγματικές έννοιες και λέξεις ή, τουλάχιστον, κατ’ αντιπαράθεση των μεν προς τις δε.
Παραδείγματος χάριν, τα μνημόνια να αναφέρονται ως συμφωνητικά των όρων παράδοσης της Ελλάδος ή έστω: μνημόνια-τα συμφωνητικά των όρων παράδοσης της Ελλάδος, μεταρρυθμίσεις-οι κατεδαφίσεις των κοινωνικών και οικονομικών δομών της Ελλάδος, Ταμείο αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας- το Ταμείο εκχώρησης της δημόσιας περιουσίας στο μεγάλο κεφάλαιο κ.τ.λ. Θα είχε τεράστια δύναμη αυτή η συνεχής λεκτική αντιπαράθεση του ψέματος προς την αλήθεια στο μυαλό των απλών ανθρώπων, που βομβαρδίζονται ολημερίς με ένα λεκτικό κώδικα όχι απλώς πλύσης, αλλά απόπλυσης εγκεφάλου…
Αυτή η πρόταση τότε που έγινε ήταν σημαντική. Τώρα, λίγο-πολύ στο μυαλό όλων των Ελλήνων έχουν αποκωδικοποιηθεί οι “πειραγμένοι” λεκτικοί κώδικες επικοινωνίας, αλλά δε θα έβλαπτε κάθε αντιστασιακό κείμενο να αντιπαραθέτει πότε-πότε τις αληθείς λέξεις και έννοιες προς τις ψευδείς. Και ας προσέχουμε τι θα μας πλασάρουν και με ποιους λεκτικούς κώδικες, από δω και πέρα.
2. Η συγκάλυψη των αληθινών κινήτρων, (εννοείται του Συστήματος)
Ένα καλό παράδειγμα συγκάλυψης των αληθινών κινήτρων είναι η διάλυση της εθνικής συνείδησης, μέσω μιας διαστρεβλωμένης Ιστορίας (και άλλων τεχνικών), που την εμφανίζουν να έχει ως κίνητρο την ανάπτυξη της φιλίας των λαών και την άμβλυνση των εχθροτήτων.
Ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι η συγκάλυψη του αντεθνικού κινήτρου αλλοίωσης της θρησκευτικής και φυλετικής ομοιογένειας του ελληνικού πληθυσμού, διά της μόνιμης εγκατάστασης εδώ μουσουλμανικών αραβικών και ινδικών φυλών. Αυτό το Εθνικό έγκλημα, εμφανίζεται να έχει κίνητρα φιλανθρωπίας, αλληλεγγύης, καλοσύνης, ισότητας μεταξύ των ανθρώπων και ό,τι άλλο, δήθεν “ωραίο και υψηλό”.
Και επιχειρείται για τα καλά εδραίωση αυτών των μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ελλάδα, μέσω ένταξής τους σε εργασία, περίθαλψη και εκπαίδευση, πράξεις που θα μπορούσαν ίσως να χαρακτηριστούν ως φιλανθρωπία μόνον αν ή Ελλάδα ήταν μια οικονομικά εύρωστη χώρα και με σχεδόν μηδενική ανεργία.
Επίσης, μέσω ανέγερσης Τζαμιών στην Αθήνα και στην υπόλοιπη επικράτεια. Ενώ, κάλλιστα, θα μπορούσαν να τους παραχωρηθούν διάσπαρτα μικρά, υπάρχοντα κτίσματα, ώστε να τονίζεται η προσωρινότητά τους. Σε αυτήν τη λύση πρέπει να επιμείνει ο ελληνικός λαός, μη αποδεχόμενος “νομοθετικά τετελεσμένα” πάρα πολύ διαβρωτικά της ίδιας της υπόστασής του ως διακριτού λαού.
Και τι πρόβαλε ως κίνητρο ο κ. Φίλης; Το εξω-φρενικό: τζαμιά αδειοδοτημένα από το Κράτος, αλλιώς κινδυνεύουμε να γίνουμε Γαλλία! Η δήλωση αυτή, εκτός από τη συγκάλυψη του αληθινού κινήτρου, (καθαρά προδοτικού, αν ως προδοσία θεωρήσουμε πολιτικές επιλογές συνειδητά ενάντιες προς το συμφέρον του ελληνικού λαού και την προφανή προς τούτο -προς το συμφέρον του- βούλησή του), εμπίπτει και σε άλλη μέθοδο χειραγώγησης, που θα αναφερθεί πιο κάτω: την καλλιέργεια φόβων μέσα στο κοινωνικό σύνολο.
Συνεχίζοντας ο κ. Φίλης την κατάμαυρη (με την πλήρη έννοια του όρου) στρατηγική του Συστήματος για αφελληνισμό των Ελλήνων, επιχρυσώνει τη μαυρίλα με παραπλάνηση θετικών τάχα παροχών και απόκρυψη του πραγματικού στόχου. Έμφαση, λέει, θα δοθεί στις ξένες γλώσσες και την πληροφορική!
Ε, βέβαια το Σύστημα θέλει πολύγλωσσους τους Έλληνες για να βρίσκουν εύκολα δουλειά σε άλλα Κράτη και να “εκκενώνεται” η Ελλάδα. Θέλει και εξειδικευμένους εργατο-δούλους για τις Πολυεθνικές του. Αλλά δεν θέλει “Ολοκληρωμένους Ανθρώπους” , δεν θέλει Πολίτες. Γιατί αν τους ήθελε, η έμφαση στην εκπαίδευση θα ήταν στις ελληνικές ρίζες. Και τότε ίσως θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για Παιδεία.
3. Παντού ψέμα αντί αλήθειας
Το Σύστημα χρησιμοποιεί καθ’ υπερβολήν το ψέμα για κάθε του πολιτική πράξη και απόφαση, σε σημείο να εμφανίζει το μαύρο για άσπρο. Έτσι προκαλείται τεράστια σύγχυση στο λαό, ένα μεγάλο ποσοστό του οποίου δεν έχει ούτε την κριτική ικανότητα, ούτε τη γνώση (εφ’ όσον τον άφησαν επί σκοπώ, για πολλά χρόνια, χωρίς αληθινή Παιδεία), ούτε φυσικά όλα τα δεδομένα (αφού του τα αποκρύπτουν), ώστε να διακρίνει ποιο είναι το άσπρο και ποιο το μαύρο.
Η απόκρυψη των δεδομένων, ίσως θα μπορούσε να αναφερθεί σαν μια ιδιαίτερη τεχνική χειραγώγησης, ωστόσο εδώ την εντάσσουμε στην ευρύτερη: “Παντού ψέμα αντί αλήθειας”, επειδή όταν αποκρύπτονται τα πραγματικά δεδομένα της πραγματικότητας, κάποια άλλα ψευδή εμφανίζονται στη θέση τους για να μην υπάρχει “κενό δεδομένων”. Αν άφηναν κενό δεδομένων οι άνθρωποι του Συστήματος, πολλοί θα άρχιζαν να ψάχνουν γιατί υπάρχει κενό και ποιο. Και μια τέτοια αναζήτηση δε συμφέρει καθόλου το Σύστημα.
Δεν είναι ο κ. Τσίπρας που εφηύρε τον κωδικό “παντού ψέμα”, καλομελετημένος “κωδικός” της Νέας Τάξης είναι και σίγουρα υποστηριζόμενος (back-up: ποια ψέματα “πιάσανε”, ποια όχι, προς τροποποίησή τους). Απλά ο Τσίπρας ως πλήρως ενταγμένος στο Παγκόσμιο Σύστημα εξουσίας, χρησιμοποιεί αυτήν τη μέθοδο καθ’ υπερβολήν, επειδή προφανώς “του πάει”, ταιριάζει με το χαρακτήρα του.
Τυχαία, άραγε, εκφράζεται έτσι ο Τσίπρας, σαν ανισόρροπος, εμφανίζοντας το μαύρο για άσπρο -το ίδιο και ο πολιτικός “περίγυρός” του; Τίποτα δεν είναι τυχαίο, όλα είναι μελετημένα στο έπακρο. Γι’ αυτό το λέω και το ξαναλέω, μέχρι να γίνει συνείδηση και στον τελευταίο αληθινό Έλληνα: Ο Τσίπρας προετοιμαζόταν από τη Ν.Τ.Π. για το ρόλο του, ήδη πριν από κάποια χρόνια. Και τεκμήριο αποτελεί ότι ο κύριος αυτός έχει εφαρμόσει με μεγάλη επιτυχία επάνω μας όλους τους κωδικούς χειραγώγησης, τους επεξεργασμένους από το Παγκόσμιο Σύστημα, τη Ν.Τ.Π.
Όμως, πλέον, στη συγκεκριμένη κωδικό, έχουν τόσο πολύ όλοι τους υπερβεί κάθε όριο, ώστε, στην καλύτερη περίπτωση, οδηγούν τον πολίτη σε παραίτηση από την ενεργό δράση του τύπου: “ Δεν ασχολούμαι πια … αφού δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Δε θα με τρελάνετε σεις, παλιοαλήτες”!
Και στη χειρότερη περίπτωση διαταράσσουν την ήδη ασταθή νοητική ισορροπία του πολίτη, αποτέλεσμα τόσων “χτυπημάτων” που έχει δεχτεί, ο οποίος πλέον ζει υπό την επιρροή της διαρκούς σύγχυσης μεταξύ αλήθειας και ψεύδους, με επιτομή: “βγαίνουμε ή δε βγαίνουμε από την κρίση;” “Θα υπάρξει αύριο για μένα ή δε θα υπάρξει;”
Στον κωδικό αυτό μπορεί να ενταχθεί και το αφειδώλευτο πούλημα στο λαό ελπίδων, το οποίο φθάνει στο αποκορύφωμά του κατά την προεκλογική περίοδο, αλλά ποτέ δεν εγκαταλείπεται από αυτούς που έγιναν κυβέρνηση. Όπως τώρα: η χώρα χάνει τη δημόσια και ιδιωτική περιουσία της, δέχεται μια τρομακτική εισβολή μουσουλμανικού πληθυσμού, ταυτόχρονα βρίσκεται στα πρόθυρα της πλήρους οικονομικής κατάρρευσης και οι πωλητές ανήλιαγων ελπίδων και θεοσκότεινου ψεύδους δηλώνουν ότι “τα δύσκολα είναι πίσω μας και όπου να ‘ναι μπαίνουμε στην ανάπτυξη”!
Το ψέμα και η ψεύτικη ελπίδα είναι σαν το νανούρισμα και οι επιστήμονες της προπαγάνδας το γνωρίζουν καλά αυτό. Και το νανούρισμα της ελπίδας έχει βάλει τον ελληνικό λαό αν όχι σε ύπνο, τουλάχιστον σε προΰπνια, νωθρή κατάσταση. Το παρήγορο όμως είναι ότι υπάρχει ένα κομμάτι του, όλο και μεγαλύτερο, που αγρυπνά και κατανοεί και πονάει… Και το πιο πιθανό είναι ότι κάποια στιγμή θ’ “αντιδράσει”, αναλαμβάνοντας “δράση”.
4. Οι επιθέσεις λασπολογίας.
Οι ηγετικές πολιτικές ομάδες του Συστήματος οργανώνουν εκ των προτέρων επιθέσεις λασπολογίας εναντίον των επαγγελματικών κλάδων τους οποίους πρόκειται να πλήξουν. Ας θυμηθούμε τι ειπώθηκε πρόσφατα εναντίον των αγροτών, ώστε να αμαυρωθεί η εικόνα τους, όταν αυτοί ξεκίνησαν τον αγώνα τους
Αν αυτοί οι κλάδοι δεν υποχωρήσουν στο χτύπημα και συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους, το Σύστημα καταφέρνει, με την αμέριστη συμπαράσταση των συστημικών μέσων ενημέρωσης και με σχετικές δηλώσεις από τα “προβεβλημένα” του μέλη, να στρέψει μέρος του κοινωνικού σώματος εναντίον τους. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, καταφέρνει να μην τους συμπαρασταθεί σχεδόν καθόλου το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Αυτός είναι ο λεγόμενος κοινωνικός αυτοματισμός.
5. Η απόσπαση της προσοχής της κοινής γνώμης.
Το πολιτικό κατεστημένο αποσπά με πολύ έντεχνους τρόπους την προσοχή της “κοινής γνώμης”, δηλαδή της γνώμης του κοινωνικού συνόλου που δεν είναι ενταγμένο στο Σύστημα και διαμορφώνει σχετικά ελεύθερα την άποψή του για τα συμβαίνοντα, από θέματα στα οποία θα έπρεπε να είναι εστιασμένη. Θέματα που θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν το κοινωνικό αυτό σύνολο ώστε να μπορέσει, δίνοντας έναν έγκαιρο αγώνα, να αποτρέψει κάποια συστημική επίθεση εναντίον του (ας πούμε ένα βαρύ φορολογικό νομοσχέδιο) ή εναντίον ενός άλλου κοινωνικού συνόλου (ίσως έναν άδικο πόλεμο).
Πρόσφατο παράδειγμα είναι η πρόταση (από ποιον άλλο; από τον κ. Τσίπρα) μιας Συνταγματικής αναθεωρήσεως, μίας φούσκας εντυπωσιασμού, που δεν εμπεριέχει ούτε την ελάχιστη δημοκρατική ουσία, αντιθέτως ισχυροποιεί το Σύστημα. Και έχει κύριο στόχο την απόσπαση της προσοχής τού λαού από τα θέματα ζωής ή θανάτου που αντιμετωπίζει εδώ και καιρό και από τον αγώνα που πρέπει να δώσει, για να αποφύγει τον όλεθρό του.
6. Η δημιουργία μη κυβερνητικών οργανώσεων -ΜΚΟ (στην υπηρεσία του Συστήματος).
…Στρατολογούν άτομα που υπηρετούν τα συμφέροντα του Συστήματος στην περιοχή (π.χ. τα Βαλκάνια), ενάντια στα συμφέροντα και ίσως ενάντια στην ακεραιότητα της ίδιας τους της πατρίδας. Έχουν συνήθως τίτλους άσχετους προς τους πραγματικούς τους στόχους, τους οποίους καλύπτουν κάτω από αυτούς που δηλώνει η “ετικέτα”. Οι τίτλοι εμφανίζονται να είναι “υψηλών αρχών”, όπως η δημοκρατία, η αλληλεγγύη και η φιλανθρωπία. Έτσι, κρύβεται καλά το πραγματικό τους περιεχόμενο με ένα περιτύλιγμα πολύ ελκυστικό στους πολίτες.
Τα εκατομμύρια δολάρια ή ευρώ που δαπανώνται αφειδώς από τους φιλάνθρωπους τύπου Σόρος στις διάφορες ΜΚΟ που ελέγχουν, έχουν υποκλαπεί από όλους τους λαούς και πολίτες της γης, με επώδυνο “πρότυπο” τους Έλληνες πολίτες, ποδοπατώντας κάθε έννοια ανθρωπισμού και κοινωνικής δικαιοσύνης. Αλλά, αν δεν αγωνιστούν οι ίδιοι οι λαοί (και γιατί όχι μπροστάρης ο ελληνικός;) για να φέρουν Δικαιοσύνη στις κοινωνίες τους, ποιος θα την φέρει; Ο ορκισμένος εχθρός της, η Νέα Τάξη, “κτίσμα” της Παγκόσμιας Ολιγαρχίας του πλούτου;
Όσοι δεν έχουν ενταχθεί σε αυτές από καθαρό συμφέρον, όπως μερικά αφελή “ιδεολογικά ξεπεταρόνια” που τα άγουν και τα φέρουν οι διόλου αφελείς καθοδηγητές τους, ας μας πουν τι κάνουν ώστε ο κ. Σόρος να μην εκμεταλλεύεται την ανθρωπότητα; Αντ’ αυτού, επιλέγουν τον εύκολο δρόμο της “ανθρωπιστικής” εξ-ίσωσης προς την εξαθλίωση, για να αποδείξουν στον εαυτό τους και σε μας πόσο ανώτερα όντα είναι, φιλοτεχνώντας αριστοτεχνικά μέσα τους την Ιδεατή τους Εικόνα! Της εξ-ίσωσης να στοιβάζονται επάνω σε πεινασμένους Έλληνες και άλλους εξαθλιωμένους (ίσως όχι, αλλά με άλλες σκοπιμότητες) μη Έλληνες.
7. Ο χαρακτηρισμός: “Αυτό είναι λαϊκισμός”.
Το Σύστημα, όταν εκδηλώνεται προσωπική ή συλλογική έν-λογος (με συγκροτημένο λόγο) αντίδραση, που το αντιμάχεται ή μια αδέσμευτη λαϊκή συσπείρωση που του αντιτάσσεται με έναν απλό, λαϊκό λόγο, τη χαρακτηρίζει ως λαϊκισμό. Ποτέ ωστόσο δεν μας έδωσε τον ορισμό αυτής της λέξης. Έτσι αυτή έχει καταντήσει μια “πολυ-λέξη” (όπως “πολυ-κατάστημα”) που ακριβώς έχει εφευρεθεί για να χωράει τα πάντα, όσα το Σύστημα δεν μπορεί ή μάλλον δε το συμφέρει να αντιμετωπίσει με πολιτικά επιχειρήματα.
Και ποιος είναι μεγαλύτερος “λαϊκιστής” από το ίδιο Σύστημα και τους ανθρώπους του, που “επιχρυσώνουν” μεθοδικά, με τον ψεύτικο πολιτικό λόγο που εκφέρουν, την διαμορφωμένη από αυτούς πολιτική πραγματικότητα, ώστε να είναι αρεστή ή, έστω, ανεκτή από το λαό; Αυτή είναι και η ουσιαστική έννοια του λαϊκισμού, ο οποίος βρίσκεται στο ζενίθ του κατά τις προεκλογικές περιόδους, όταν “όλες οι ελπίδες έρχονται”, μαζί και η Άνοιξη σ’ όλη τη χώρα!
8. Η προετοιμασία της διεθνούς κοινής γνώμης με σοβαρές κατηγορίες εναντίον του υπό επίθεση λαού.
Το Σύστημα και οι άνθρωποί του (πολιτικοί, ΜΜΕ, μη κυβερνητικές, κρατικοί “μηχανισμοί” διαπλοκής κ.α.) προετοιμάζουν τη διεθνή κοινή γνώμη, μέσω ψευδών και ανυπόστατων κατηγοριών, να διάκειται εχθρικά ενάντια σε κάποιο υποψήφιο οικονομικό -και όχι μόνον- θύμα, ώστε να μην έχει την αμέριστη συμπαράσταση των άλλων λαών, παρά μόνον ίσως κάποιων ελαχίστων ανθρώπων, που μπορούν να διακρίνουν τα ψεύδη και τις σκοπιμότητές τους.
Ας θυμηθούμε, κατά την έναρξη της μεγάλης δοκιμασίας που περνάμε ως λαός, πώς αυτός ο αλήστου μνήμης τότε πρωθυπουργός της Ελλάδος μας καταρράκωσε ως Έλληνες στο εξωτερικό και το φρόνημά μας ως υπερήφανου λαού στο εσωτερικό. Προετοίμασε έτσι τη διεθνή κοινή γνώμη, κυρίως των Βόρειων λαών, να διάκεινται εχθρικά, ή τουλάχιστον αδιάφορα, προς τον ελληνικό λαό. Πλέον αυτού, προετοίμασε τους Έλληνες να αποδεχτούν “ησύχως” ό,τι θα επακολουθούσε, εφ’ όσον είχε τεθεί σε λειτουργία μέσα τους το εξής αυτο-ενοχοποιητικό: “τέτοιοι που είμαστε, καλά να πάθουμε”, που συνιστά τον επόμενο κωδικό.
9. Ενοχικά συναισθήματα- διάλυση της αυτοεκτίμησης.
Οι άνθρωποι του συστήματος καλλιεργούν μέσα μας, όπως και σε άλλους λαούς-υποψήφια θύματα, ενοχικά συναισθήματα, Ας θυμηθούμε εκείνο το πολύ χαρακτηριστικό: “όλοι μαζί τα φάγαμε”! Με αυτή τη σατανική τεχνική διαλύουν την αυτοεκτίμησή μας και κατά άμεση συνέπεια μειώνουν την συναίσθηση της αξιοπρέπειάς μας. Και κατά έσχατη και αναπόφευκτη συνέπεια εκμηδενίζουν τη μαχητικότητά μας.
Αν δεν στηριζόμαστε γερά στην αυτοεκτίμηση, αν νιώθουμε ότι είμαστε περίπου τιποτένιοι, πώς είναι δυνατόν να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μας; Μάς φέρονται σαν σε υποτελείς, σαν σε δούλους και σκύβουμε ευλαβικά “να μάς πάρουν το κεφάλι”, κυρίως αδειάζοντάς το από κάθε άξιο λόγου περιεχόμενο. Μέχρι να μείνει σαν μια άδεια κολοκύθα!
10. Καλλιεργούν έναν επίπλαστο ηγεμονισμό και την ηττοπάθεια του λαού.
Τα ενεργούμενα του Συστήματος φέρονται ανυποχώρητα προς το λαό με έναν ηγεμονισμό επίπλαστο και μία δύναμη ψεύτικη, μία “δοτή” δύναμη, όχι από το λαό όπως στην αληθινή δημοκρατία, αλλά από το Σύστημα. Αυτήν την εικόνα, το “image”, την φιλοτεχνούν προσεκτικά οι επικοινωνιολόγοι του Συστήματος και την αναπαράγουν όλα τα συστημικά ΜΜΕ και ειδικά η τηλεόραση. Αυτοί όλοι χτίζουν τους γυάλινους ηγέτες του σήμερα, που έχουν τόση δύναμη και αξία όση μια αερόφουσκα, ένας πομφόλυξ.
Δυστυχώς όμως αυτή η εικόνα της δήθεν δύναμης περνάει μέσα στην ψυχή του απλού πολίτη. Και του δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι οι τυραννίσκοι της ζωής του, οι εντολοδόχοι του Παγκόσμιου Συστήματος και ως εκ τούτου προστατευόμενοι από αυτό, είναι παντοδύναμοι, συνεπώς ο ίδιος είναι πολύ “λίγος” και ανίσχυρος για να τους αντιταχθεί.
Ακούγονται συχνά φράσεις από Έλληνες πολίτες όπως: “Τι μπορεί να κάνει ο απλός λαός, αυτοί που κυβερνάνε έχουν τη δύναμη” ή “Όσο και να παλέψουμε, στο τέλος αυτό που θέλει η κυβέρνηση γίνεται”. Αυτές είναι οι νοητικές φόρμες της πλήρους ηττοπάθειας και αυτο-παράδοσης, που καλλιεργούνται εντατικά μέσα στον ελληνικό λαό και σε σημαντικό βαθμό έχουν επιτύχει το στόχο τους.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τσίπρας διαρκώς (χαμο)γελάει, σαν να πηγαίνουν όλα κατ’ ευχήν σε αυτήν εδώ τη χώρα. Στo image του “ικανού και δυνατού” που προσπαθούν πολύ έμπειροι επικοινωνιολόγοι να του χτίσουν, δεν χωράει σκουντουφλιά. Αν είχε σκουντούφλικο και σκοτεινιασμένο ύφος, όπως παραδείγματος χάριν ο κ. Σαμαράς, ίσως τώρα να είχε “πέσει”, χωρίς καμία υπερβολή. Το σκοτεινιασμένο ύφος θα μετέδιδε “σήμα” ανησυχίας και συνεπώς αφύπνισης, ενώ το διαρκές χαμόγελο, μια ψεύτικη εικόνα ελπίδας κι αυτό, λειτουργεί ως νανούρισμα: “κοιμήσου λαέ, με μένα στο τιμόνι όλα πάνε καλά…”
11. Θέτουν το λαό μπροστά σε ένα διαρκές “αδιέξοδο”
…Το δεν υπάρχει άλλος δρόμος, που έχει καθ’ υπερβολήν χρησιμοποιηθεί ενάντια στην ψυχονοητική υπόσταση του ελληνικού λαού, τούτη εδώ τη λειτουργία επιτελεί: εκμηδενίζει μέσα του την αναζήτηση άλλου δρόμου, πράξη που θα είχε ως άμεση συνέπεια την απομάκρυνση από τον “άνωθεν” επιβαλλόμενο, καταστροφικό μονόδρομο.
Αυτή η μέθοδος-κωδικός κατά την οποία ο λαός πείθεται ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση και λύση, (Τhere Is No Alternative =TINA) παρά μόνον αυτός ο αδιέξοδος που του έχει επιβληθεί από άλλους, συνθλίβει τη φυσική ορμή του προς αναζήτηση ευφυών λύσεων και δημιουργικών δράσεων, που θα τον έβγαζαν από την κρίση πολλαπλών επιπέδων, μέσα στην οποία τον έχει “τυλίξει” το Σύστημα.
Το δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δηλαδή υπάρχει μόνον το επιβαλλόμενο αδιέξοδο, μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ακριβό και πολύ ταχύ αυτοκίνητο που κινείται με 140-150χιλ. (πάρα πολύ πιο ισχυρή είναι η ορμή κάθε λαού να “τρέξει μπροστά” και να δημιουργήσει) και ξαφνικά κάποια αόρατη δύναμη του κλείνει το δρόμο με έναν βράχο ή έναν ισχυρό τοίχο από ατσάλι. Δε θα συντριβεί το αυτοκίνητο αυτό;
Έτσι και ο λαός συντρίβεται από το “αδιέξοδο” με το οποίο του κλείνουν τη δημιουργική του δύναμη. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Λουφάζει, μαραζώνει και σιγά-σιγά πεθαίνει. Αυτός είναι ίσως ο πλέον καταστροφικός κωδικός και έχει εφαρμοστεί πολύ έντεχνα από τον “λαοπρόβλητο” σημερινό πρωθυπουργό κ. Τσίπρα και όλους τους προηγούμενους, σίγουρα και από τους επόμενους, (σ.γ.:π.χ. τον Κυριάκο Μητσοτάκη γέννημα θρέμμα του κατεστημένου) εκτός αν προσπαθήσουμε, ως σύνολο, να ξαναβρούμε την ψυχική μας ορμή προς ζωή και δημιουργία, αντιστεκόμενοι και χαράζοντας “έναν άλλο” δρόμο!
12. Εφαρμόζουν ψυχότροπες τεχνικές, όπως η τεχνική του σοκ. (Ως τέτοιες μπορούν να θεωρηθούν όλες, από την ένατη και πάνω)
Ο ελληνικός λαός, όλοι εμείς, (αλλά και κάθε λαός σε ανάλογη θέση) μπορεί να παρομοιαστεί, ειδικά στην αρχή του “προγράμματος” και του “προγραμματισμού” του, με ένα παιδί που το έχουν περικυκλώσει ασφυκτικά κάποιοι “μεγάλοι και δυνατοί” και του δίνουν με καταιγιστικό ρυθμό χαστούκια, που δεν του επιτρέπουν ούτε ανάσα.
Αυτή η παρομοίωση-εικόνα καταδεικνύει με απλό τρόπο πώς επενεργεί στον έσω άνθρωπο “η τεχνική του σοκ”, ένας ισχυρότατα ψυχότροπος “κωδικός” χειραγώγησης -και όχι μόνον. Εμπεριέχει και την ουσιαστική πλευρά ότι το χαστούκι δεν είναι εικονικό, είναι πολιτική πράξη και ταυτόχρονα πρακτική χειραγώγησης. Προκαλεί “σοκ” στον υπό επίθεση λαό τόσον ο ξέφρενος ρυθμός που επιφέρονται οι αλλαγές που τον πλήττουν, όσον και αυτές καθαυτές οι αλλαγές-απώλειες των κεκτημένων του. (Νομίζω ότι θυμόμαστε όλοι τον καταιγιστικό ρυθμό που χάναμε τα κεκτημένα μας το ένα μετά το άλλο, κατά την αρχή της κρίσης).
13. Η τεχνική του εθισμού.
Το “σοκ” είναι η τεχνική η οποία εφαρμόζεται για να ξεπεραστεί νικηφόρα για το Σύστημα η δύσκολη πρώτη φάση της επίθεσης ενάντια σε έναν λαό, αυτή εφαρμόστηκε και στον ελληνικό λαό. Όταν όμως ο λαός ξεπεράσει το πρωταρχικό σοκ και αρχίσει να αντιδρά, τότε το Σύστημα ξεκινά μιαν άλλη τεχνική, αυτήν του εθισμού: διαχέει το “δηλητήριό” του μέσα στο κοινωνικό σώμα λίγο-λίγο και κατά δόσεις . Κατά δόσεις οι απολύσεις, κατά δόσεις οι περικοπές των μισθών και συντάξεων, κατά δόσεις οι φορολογικές επιβαρύνσεις , κατά δόσεις -και πάντα εκβιαστικά προς τα συμφέροντα του λαού- οι… “δάνειες” δόσεις!
Έτσι δημιουργείται μία κατάσταση σαν αυτή του βατράχου στην κατσαρόλα που νιώθει να ψιλοζεσταίνεται, αλλά δεν ανησυχεί -λίγο είναι, θα περάσει. Όταν καταλάβει ότι τον βράζουν, είναι πια αργά για οτιδήποτε! Αυτή η τεχνική ονομάζεται και μιθριδατισμός, από τον βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη ΣΤ’ που προκαλούσε εθισμό στον οργανισμό του με μικρές δόσεις δηλητήριου, ώστε να μην τον θανατώσει η τυχόν “βαλτή” και μεγάλη.
Το πόσο έχει ριζώσει ο μιθριδατισμός στην Ελλάδα δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιος και πολύ σοφός για να το διακρίνει. Όσοι δεν το διακρίνουν ας αναλογιστούν πόση αγωνιστικότητα αντιμετώπιζε ο ελληνικός λαός τις αλλαγές στα κεκτημένα του στην αρχή του “προγράμματος” παρ’ όλο “το σοκ” που είχε υποστεί, και με πόση τις αντιμετωπίζει τώρα, που του κατεδαφίζουν τα πάντα, ζωή, καρπούς του μόχθου του και πατρίδα κι αυτός σκέφτεται: “Ψιχάλα είναι, θα περάσει”!

Έπεται  η συνέχεια του άρθρου της κας Κατερίνας Χατζηθεοδώρου ως μέρος 2ο καθώς και οι υποσημειώσεις υπάρχουν στο τέλος του άρθρου όλες μαζί.

Από τον Νίκο Χειλαδάκη μαθαίνουμε τα αποτελέσματα της εφαρμογής της Ψυχοτεχνολογίας στο πιο κάτω άρθρο του και το βίντεο:

ΠΩΣ ΑΝΑΤΡΕΦΕΙΣ ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ

Η σύγχρονη δυτική «πολιτισμένη» κοινωνία έχει μεγάλη ανάγκη να ξεφύγει, όπως υποστηρίζεται με φανατισμό, από τα πρότυπα, βλέπε από την ίδια την φύση που μας δώρισε ο Παντοδύναμος και να την διαστρέψει ακόμα και από την παιδική ηλικία. Με λίγα λόγια εισήρθαμε στην εποχή της προοδευτικής διαστροφής της ανθρώπινης φύσης και συνάμα της παραγωγής ανδρείκελων με τις ευλογιές της Νέας Τάξης.

Η Νέα μόδα που επικρατεί στις δυτικοευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ ονομάζεται Drag Queen και διδάσκει πώς να διαστρέψεις χάριν… «εκσυγχρονισμού» την φύση των μικρών παιδιών σου, δηλαδή το κοριτσάκι να το μάθεις να είναι αγόρι και το αγοράκι να το μάθεις να είναι κορίτσι.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα-πρώτυπο εφαρμογής αυτής της νέας μόδας είναι ένα αγοράκι οχτώ χρονών, ο Ethan, για τον οποίο οι υπερήφανα «προοδευτικοί» γονείς του αποφάσισαν να το κάνουν να ντύνεται σαν κοριτσάκι, να φορά σκουλαρίκια και να φέρεται σαν θηλυκό για να… «απελευθερωθεί» όπως υποστηρίζουν κάποια αρρωστημένα μυαλά, από τα κατεστημένα πρότυπα! Μάλιστα!

Το ενδιαφέρων είναι ότι η αυτή η μέθοδος ανατροφής οδηγεί στην πλήρη εξουδετέρωση της φύσης, αλλά και της νοητικής λειτουργίας του παιδιού, καθώς μπλοκάρεται και το οποίο σταδιακά γίνεται ένα άμορφο χωρίς βούληση πλάσμα. Έτσι σκλαβώνεις μια γενιά, ένα έθνος και ένα λαό, αρχίζοντας από την παιδική ηλικία όταν το παιδί δεν έχει αναπτύξει το νοητικό του.

Αυτή τη στιγμή ανατρέφουμε μια ολόκληρη γενιά που διδάσκεται ότι ο τρόπος ζωής των LGBT, είναι ο κανόνας, αντί των μέχρι σήμερα παραδοσιακών κανόνων της φύσης.

Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε καταλάβει την σημασία να εξουδετερώνεις την νοητική λειτουργία των μικρών παιδιών καθορίζοντας το μέλλον τους σύμφωνα με τις κυριαρχικές επιδιώξεις σου.

«Όταν ο αντίπαλος σου διατείνεται -Εγώ ποτέ δεν θα ακολουθήσω την ιδεολογία σου, (τα πρότυπα σου), του απαντάς ήρεμα -Το παιδί σου ανήκει ήδη σε εμάς. Εσύ τι είσαι ? Σύντομα θα φύγεις οι απόγονοι σου όμως θα ανήκουν στο νέο σύστημα. Όταν περάσουν λίγα χρόνια δεν θα ξέρουν τίποτα άλλο παρά αυτή την νέα κατάσταση, (κοινότητα). Adolf Hitler, May Day 1933.

Ποιος και πως θα αντισταθεί σε αυτή την φρίκη της δικτατορίας της διαστροφής ?

«Παρόμοια έγιναν και στις μέρες του Λωτ: Έτρωγαν, έπιναν, αγόραζαν, πουλούσαν, φύτευαν, έχτιζαν. Mα την ίδια μέρα που βγήκε ο Λωτ από τα Σόδομα, έβρεξε φωτιά και θειάφι από τον ουρανό και τους αφάνισε όλους. Tα ίδια θα γίνονται και την ημέρα εκείνη, που ο Γιος του Aνθρώπου θα φανεί. Tην ημέρα εκείνη, αυτός που θα βρίσκεται πάνω στην ταράτσα και τα πράγματά του μέσα στο σπίτι, να μην κατέβει για να τα πάρει. Eπίσης κι αυτός που θα είναι στο χωράφι, να μη γυρίσει πίσω. Nα θυμάστε τη γυναίκα του Λωτ.» Λουκάς 17 : 28-32.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ 7 Αυγ. 2017
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
nikosxeiladakis.gr

https://nikosxeiladakis.gr/%CF%80%CF%89%CF%83-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B5%CF%86%CE%B5%CE%B9%CF%83-%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CE%BB%CE%B1-3-%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BF/

Σ.γ.: Ευχαριστούμε τον Νίκο Χειλαδάκη γιατί με αυτό το άρθρο του έγινε η αιτία να μελετήσουμε την θεωρία και την εφαρμογή της θεωρίας του Overton στην πράξη.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΕΝΝΟΙΑ  

Για να διαδοθεί το θέμα της παιδοφιλίας ευρέως, καθίσταται  απαραίτητο να υποστηριχτεί το περιεχόμενο της ως αναδυόμενο από ιστορικές και μυθολογικές προσωπικότητες, κι αν είναι δυνατόν, από τις σύγχρονες περσόνες  των μέσων μαζικής  ενημέρωσης (media ). Η “pedophilia” εισέρχεται μαζικά στις ειδήσεις και στα talk shows. Οι άνθρωποι βλέπουν στις τηλεοράσεις  ταινίες,  όπως «η Λολίτα» οι οποίες έχουν   μεγάλη  πέραση   στο κοινό. Πρόκειται για μια προκλητική για την εποχή της ταινία του διάσημου σκηνοθέτη Στάνλευ Κιούμπρικ πάνω σε ένα κλασικό βιβλίο του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ με τον διάσημο ηθοποιό Τζέιμς Μέισον και την ανήλικη Σιου Λάιον. Προσέξτε ιδιαίτερα τη διάσημη σκηνή όπου ο καθηγητής βάφει τα νύχια των ποδιών της Λολίτας είναι η πιο ερωτική στιγμή της ταινίας και δικαίως έχει κερδίσει τη θέση της στην ιστορία του κινηματογράφου.  

Ύστερα τους υποβάλλουμε να ακούνε στίχους  και  μουσικά  βίντεο κλιπ. Όπως με τις Drag Queens για παράδειγμα, τις τρανσέξουαλ πόρνες:

https://www.youtube.com/watch?v=30iiFu4TZLw

Πρόκειται για ένα  από τα πολλά “τρικ” διάδοσης που φέρνει στην μόδα τον προωθητικό, δήθεν μοντέρνο τρόπο ζωής “Κοιτάξτε βρε ηλίθιοι τι γίνεται γύρω σας!” Εδώ οι μεγαλύτερες πουτάνες λευκές και μαύρες πόρνες παρουσιάζουν λαοφιλέστατα σόου με χυδαίες εκφράσεις που απελευθερώνουν όλο το ευρύπρωκτο μεγαλείο τους και σεις ντρέπεστε να πείτε ότι είναι αγαθιάρικο και άδολο να πηγαίνει ένας μεγάλος άντρας ή γυναίκα με αγοράκια και κοριτσάκια και να τα εισαγάγει στα μυστήρια του έρωτα ακόμη από τα εννέα και δέκα τους χρόνια; Μα πόσο οπισθοδρομικοί είστε; 

“Δεν το ξέρατε,  ότι ένας διάσημος συνθέτης…. μμμ…. αυτός…o Woody Allen κατά κάποιον τρόπο…  ήταν παιδόφιλος; Πήγε με την υιοθετημένη κόρη του”. Τα ίδια και ο Ρομάν Πολάνσκι που δεν τολμάει να πάει στην Αμερική γιατί κατηγορείται για βιασμό ανήλικης;

“Και  ο  τάδε γνωστός  Εγγλέζος συγγραφέας δια  βίου   παιδόφιλος,    διώκονταν από τις αρχές.”

“Και πόσους από αυτούς δεν έκλεισαν  σε τρελάδικα! Πόσα εκατομμύρια δεν εκτοπίστηκαν, και τους αφαιρέθηκε η ιθαγένεια! .. Με την ευκαιρία, πως  σας φάνηκε το νέο βίντεο κλιπ του τάδε διάσημου τραγουδιστή «Σε αγαπώ μωρό μου;»   

Σε αυτό το στάδιο  της  επεξεργασίας  το θέμα βγαίνει  “στην κορυφή”  και  αρχίζει να “παίζει “,  αρχίζει να αντιγράφεται αυτόνομα στα μέσα της μαζικής ενημέρωσης, του θεάματος και της πολιτικής. 

Μια άλλη εναλλακτική και αποτελεσματική τεχνική είναι η εξής: το πρόβλημα το κουβεντιάζουν  ενεργά και συνεχώςοι φορείς (δημοσιογράφοι, παρουσιαστές τηλεόρασης, τα μέλη της κοινότητας, κ.λπ.)  στο επίπεδο των πληροφοριών, όμως κόβονται στη μέση από την κουβέντα οι ειδικοί που έχουν βαρύνουσα γνώμη. 

Η συζήτηση διεξάγεται κατά τέτοιο  τρόπο, ώστε να χάνεται η ουσία και να  κουράζονται οι ακροατές. Οι ειδικοί δεν μπορούν να αρθρώσουν λόγο γιατί οι δημοσιογράφοι και οι νεωτεριστές παρεμβαίνουν συνέχεια και τους διακόπτουν ασεβέστατα κι αντιδημοκρατικότατα, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Συχνά αν τα πράγματα κλίνουν εναντίον της παιδοφιλίας βάζει μπρος και το επόμενο κόλπο, να μιλούν όλοι μαζί και να μην ακούγεται κανένας.  

Στην συνέχεια, σε μια στιγμή όταν ο καθένας  έχει ήδη βαρεθεί και η συζήτηση του προβλήματος έχει φτάσει σε αδιέξοδο, εμφανίζεται  κατάλληλα και ειδικά  επιλεγμένος, ένας εμπειρογνώμων-επαγγελματίας και λέει: «Κύριοι, στην πραγματικότητα τίποτα δεν είναι έτσι. Και δεν είναι έτσι, αλλά έτσι, αυτό είναι όλο. Πολύ απλό και σταματήστε να φωνάζετε. Και πρέπει να  γίνει αποδεκτή η παιδοφιλία όταν έχεις αγαθές διαθέσεις και θες να προσφέρεις θετικά στην ψυχή του παιδιού και στην κοινωνία. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, η ερωτική μύηση του ανηλίκου από ενήλικα όχι μόνο επιτρέπεται αλλά επιβάλλεται».

Αυτός θα την φέρει την συζήτηση στην συγκεκριμένη κατεύθυνση, η οποία είναι προσυμφωνημένη και προσχεδιασμένη από το Σύστημα κίνηση του  “Παραθύρου” .

Για την  δικαιολογία  των “υποστηρικτών της νομιμοποίησης”  γίνονται  προσπάθειες  “εξανθρωπισμού”  των εγκληματιών δια μέσω της δημιουργίας μιας θετικής εικόνας, ξεχωριστής  απ’ τον χαρακτήρα του εγκλήματος.  

 «Είναι  δημιουργικές προσωπικότητες. Ε, ναι,  λοιπόν, πήγε με μια παιδούλα, και τι έγινε; »  

 «Αγαπούν αληθινά  τα αθώα παιδάκια.   Τα γλύφουν, εκσπερματώνουν επάνω τους, ή στον πρωκτό τους κι αν είναι ολίγον ανεπτυγμένα τα κοριτσάκια γιατί όχι και να συνουσιάζονται; Στην Αφρική δεν γεννάνε έστω και με σχετικό κίνδυνο, εντεκάχρονα κοριτσάκια; Ερωτικό παιχνίδι, σημαίνει  ότι τα  αγαπάνε!»

«Η ύψιστη απόδειξη αγάπης είναι ολοκληρώνεις την σχέση σου με το αντικείμενο της αγάπης σου!»

 «Οι παιδόφιλοι έχουν  αυξημένο IQ και στα υπόλοιπα,  είναι  ηθικά  άτομα, ακολουθούν αυστηρά τα χρηστά ήθη»

«Οι  παιδόφιλοι  είναι τα θύματα οι  ίδιοι, η ζωή τους ανάγκασε να πηγαίνουν με παιδάκια. Ύστερα υπάρχουν δράματα σε κάποια σπίτια παιδοφίλων που δεν τους αφήνουν να δημιουργήσουν σχέση με ενήλικα, ενώ με μια παιδόφιλη σχέση με αγοράκια και κοριτσάκια, νιώθουν υπέροχα και χωρίς να απειλούνται όταν πηγαίνουν με τα ανήλικα » 

“Έτσι τους διαπαιδαγωγήσανε ” κ.λπ. 

Αυτού του είδους παιχνίδια είναι “το αλάτι” του δημοφιλούς τοκ-σόου. 

«Θα σας πω μια τραγική ιστορία αγάπης! Ήθελε να την αγκαλιάσει και να το κάνει μαζί της.  Αυτή  απλά και μόνο ήθελε να αγκαλιαστεί και να νιώσει υπέροχα στα στιβαρά του χέρια! Ποιοι είμαστε εμείς για να τους κρίνουμε;  Ίσως αυτή είναι  η αγάπη. Ποιοι είστε εσείς που θα σταθείτε  εμπόδιο στον δρόμο της αγάπης μιας κοπελιάς προς έναν ώριμο άνδρα, ενός εφήβου δεκαπέντε χρονών προς τη καθηγήτριά του η οποία κάνει έρωτα μαζί του από τα δώδεκα;!» 

ΕΙΜΑΣΤΕ  ΕΞΟΥΣΙΑ  ΕΔΩ 

Έτσι περνάμε στο πέμπτο στάδιο μεταφοράς του Παραθύρου, όταν πια το θέμα του «Κόμματος Παιδοφίλων»  έχει προθερμανθεί κατάλληλα και υπάρχει η δυνατότητα  να περάσει από το στάδιο με την ονομασία «δημοφιλές θέμα, γνωστό στο ευρύ κοινό» (popular) προς το επόμενο στάδιο της περιοχής  «τρέχουσα πολιτική». Ξεκινά η προετοιμασία της νομοθετικής βάσεως και της νομιμοποίησης.  Πρόκειται για το έκτο στάδιο: Του Δημοψηφίσματος  και της νομικής αποδοχής, γίνεται το απίστευτο Νόμος (policy)

Οι ομάδες των “λόμπι” εξουσίας  εδραιώνονται και βγαίνουν έξω απ’ τις “σκιές”.  Δημοσιεύονται δημοσκοπήσεις, όπου “ως φαίνεται” επιβεβαιώνεται το υψηλό ποσοστό των υποστηρικτών “της νομιμοποίησης του θέματος” (policy). 

Οι πολιτικοί αρχίζουν  να κυλούν τα δοκιμαστικά μπαλάκια των δημοσίων δηλώσεων σχετικά με τις νομοθετικές ρυθμίσεις.  Στην συνείδηση ​​του κοινού εισάγεται  ένα νέο δόγμα: “Η απαγόρευση της άσκησης παιδοφιλικών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων είναι βάρβαρη και αναχρονιστική συμπεριφορά γι’ αυτό απαγορεύεται δια νόμου”.    

Το “σπεσιαλιτέ” πιάτο του φιλελευθερισμού είναι «η ανοχή» (tolerante), ως απαγόρευση του “ταμπού”, ως απαγόρευση της διόρθωσης και  προειδοποίησης  κάθε ολέθριας απόκλισης της Κοινωνίας. 

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας φάσης της κινήσεως του παραθύρου,   δηλαδή από την περιοχή-πεδίο  “δημοφιλή” προχωρά  σε περιοχή κατηγορίας “τρέχουσα πολιτική»,  η Κοινωνία  ήδη έχει σπάσει. Το πιο ζωντανό μέρος της  κάπως ακόμα θα αντιταχθεί στη νομοθετική εξασφάλιση των πραγμάτων, που πριν λίγο καιρό ακόμη φάνταζαν αδιανόητα και ανάρμοστα.  Αλλά στο σύνολό της  η Κοινωνία έσπασε, διερράγη, ηττήθηκε, εγκεφαλοπλύθηκε.  Έχει ήδη αποδεχθεί την ήττα της. Τώρα μπορούμε να της επιβάλουμε το πρώην αδιανόητο.

Ο σκοπός επιτεύχθηκε το κακόμοιρο παιδί ο Ethan υφίσταται τις συνέπειες της κοινωνικής αποσάρθρωσης που οι Ψυχοτεχνολόγοι υπέβαλαν και επέβαλαν στην ανώριμη να κρίνει λαοθάλασσα

Θεσπίστηκαν νόμοι, άλλαξαν (συνθλίφτηκαν), οι κανόνες της ανθρώπινης ύπαρξης και της καθιερωμένης από αιώνες Ηθικής και φυσικής τάξης. Η Παραπέρα  η  ηχώ αυτού του θέματος αναπόφευκτα  θα  εξαπλωθεί σε σχολεία και νηπιαγωγεία κι έτσι η επόμενη γενιά θα μεγαλώσει χωρίς καμία πιθανότητα πλέον να μεγαλώσει άδολα, με αφέλεια και αθωότητα. Τα παιδιά θα τα κάνουμε πρόωρους ενήλικες να βασανίζονται από τα μικρά τους χρόνια από την σεξουαλική φλόγα, την σαρκική επιθυμία κι ενόρμηση που θα καίει απροσδιόριστα και ανεξέλεγκτα για μια ολόκληρη ζωή. Συνήθως με άγνωστες συνέπειες για τα ίδια τα παιδιά αλλά και την κοινωνία στο σύνολό της. Αλλά ποιος νοιάζεται για τους ηλίθιους και παραδομένους;  Ποιος νοιάζεται σε μια Ελλάδα με σκυμμένο το κεφάλι σε οποιαδήποτε θέμα; ¨Έναν λαό που για να επιβιώσει όχι θα κάνει τρανσέξουαλ τα παιδιά του, αλλά θα τα εκπορνεύει όπως στις Φιλιππίνες, στην Πολυνησία, στο Μπαλί και όπου αλλού οι άνθρωποι πεθαίνουν από πείνα και δυστυχία.

Ακριβώς όπως το ΔΝΤ, η ΕΚΤ του Ντράγκι και η υπόλοιπη  πανουκλιασμένη ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ, θέλουν να μας καταντήσουν.  

Έτσι επιτεύχθηκε ο στόχος· η   νομιμοποίηση της παιδεραστίας (σήμερα οι παιδεραστές απαιτούν  να αποκαλούν τους εαυτούς τους “γκέι”). Είμαστε όλοι μάρτυρες, πως στις μέρες μας η Ευρώπη νομιμοποιεί την αιμομιξία, την κτηνοβασία και εργάζεται πυρετωδώς για την νομική κατοχύρωση της παιδικής ευθανασίας.

ΠΩΣ ΘΑ “ΣΠΑΣΕΙ” Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ;   

Το Παράθυρο δυνατοτήτων, μπορούμε να αποκαλύψουμε τώρα ότι λέγεται και παράθυρο του Overton (Overton’s Window) στηρίζεται πάνω στο μοντέλο του Hallin ή στις  Hallin’s  Spheres που θα αναπτύξουμε σε άλλη μελέτη μας.

Το παράθυρο λοιπόν του Overton όπως ήδη αναλύσαμε ανωτέρω, και θα παρουσιάσουμε λεπτομερέστερα σε άλλη μελέτη μας, κινείται ευκολότερα  σε  “ανεκτικές” κοινωνίες όπως π.χ. φημίζεται η Ολλανδία.  Σε κοινωνίες χωρίς ιδανικά, χωρίς αξίες, χωρίς θρησκευτικές εμμονές και αυστηρή εφαρμογή των θρησκευτικών κανόνων, ως εκ τούτου, δεν  υπάρχει σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στο καλό και το κακό στον πληθυσμό.  

 «Θέλεις να μιλήσουμε για την μητέρα σου – ότι είναι πόρνη; Θέλετε να  δημοσιεύσετε γ’ αυτό το θέμα μία  έκθεση στο περιοδικό;  Θέλετε να τραγουδήσετε γι’ αυτό;  Θέλετε να αποδείξετε τελικά  ότι, το να είσαι πόρνη είναι φυσιολογικό, ακόμη και αναγκαίο πράγμα;» 

Όλα αυτά είναι η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ,  που περιγράφει  ο Overton, η οποία στηρίζεται στο “όλα επιτρέπονται“. 

Δεν  υπάρχουν  ταμπού.

Δεν  υπάρχει τίποτα ιερό.

Δεν  υπάρχουν  πια  οι απαραβίαστες  έννοιες,  για τις οποίες  η ίδια  η συζήτηση κάποτε απαγορευόταν  και τα  βρώμικα σχόλια καταστέλλονταν αμέσως και πέρναγαν από τους διαδρόμους των δικαστηρίων. Όλα αυτά δεν υπάρχουν. 

Και τι υπάρχει; Υπάρχει η λεγόμενη ελευθερία του λόγου, σε έναν ανεκτικό χωρίς ηθική και συγκεκριμένη θρησκευτική πίστη κοινωνία η οποία μετατράπηκε  σε ελευθερία  της  απανθρωποίησης.  

Μπροστά στα μάτια μας οι Παγκοσμιοποιητές και οι αδρά αμειβόμενοι ψυχοτεχνολόγοι, αφαιρούν ένα προς ένα  τα πλαίσια, που προστάτευαν την Κοινωνία  από τις αβύσσους  της  αυτοκαταστροφής .   

Τώρα ο δρόμος  προς  τα εκεί  είναι  ανοιχτός.

Νομίζεις ότι μόνος  δεν μπορείς  να αλλάξεις  τίποτα;

Έχεις  απόλυτο δίκιο, μόνος του ο άνθρωπος δεν μπορεί  τίποτα.  Όμως  εσύ είσαι υποχρεωμένος  να παραμείνεις  άνθρωπος. Και ένας  άνθρωπος είναι σε θέση να βρει λύση για οποιοδήποτε πρόβλημα.  Κι όταν δεν θα είναι σε θέση να το κάνει μόνος του – θα το κάνουν οι πολλοί, ενωμένοι με μια κοινή ιδέα. 

Κοιταχτείτε γύρω σας υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι να συνεργαστούν μαζί σας για να μην επιτευχθούν τα σχέδια των Νεοταξιτών και της Παγκοσμιοποίησης..

Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν κι εμείς τη δική μας. Το ΕΠΑΜ του Δημήτρη Καζάκη είναι μια προσπάθεια να ανατρέψει τα σχέδιά τους, όπως και άλλες Κινήσεις και Κόμματα. Π.χ. η “Χριστιανική Δημοκρατία“, “Ελλάδα- Ο Άλλος Δρόμος”, το “Μέτωπο Νίκης”, η ΚΙΝΗΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΑΤΡΑΣ, η ΕΛ.ΛΑ.Σ, (ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ), η ΚΟΙΝΩΝΙΑ, κ.λπ. Όλοι μας να κινητοποιηθούμε προς τη δημιουργία μικρών αλληλοσυνεργαζόμενων ομάδων οι οποίες στη δεδομένη στιγμή οφείλουν για το καλό της Ελλάδας να ενωθούν κάτω από έναν πολιτικό φορέα και να ανατρέψουν τα σχέδια των ψυχοτεχνολόγων και των νεοταξιτών δημίων μας.

Ευαγγελάτος Γεώργιος Ψυχίατρος Παίδων Ενηλίκων, Νευρολόγος, Ψυχαναλυτής

Σκηνές τέτοιες ελπίζουμε να μην αξιωθούμε να δούμε στην Ελλάδα με την σφραγίδα του Νόμου

ΠΟΣΟ ΤΟΛΜΗΡΟ, ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟ ΚΑΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΑΣΚΕΙ ΝΟΜΙΜΑ ΕΝΑΣ ΠΑΙΔΟΦΙΛΟΣ ΤΗΝ ΠΑΙΔΟΦΙΛΙΚΗ ΤΟΥ ΕΠΙΘΥΜΙΑ!   

Σήμερα το θέμα παιδοφιλίας είναι   το πιο αηδιαστικό, απολύτως  μη αποδεκτό από την  κοινωνία, συνάμα δεν είναι επιθυμητό να υποστηρίζεται  από τον Τύπο, «γιατί θα χάσει αναγνώστες» πολύ περισσότερο στην «καλή κοινωνία».

Μέχρι στιγμής  “η παιδοφιλία”  είναι αδιανόητη,  παράλογη  και απαγορεύεται  δια νόμου. Η πρώτη μας  κίνηση λοιπόν είναι το πέρασμα  ή η μεταφορά του θέματος  από το 1ο  στάδιο- δηλαδή απ’ το  παράθυρο  «αδιανόητο» ή υπερβολικό, ασεβές, ιερόσυλο και “ανάρμοστο”  στο επόμενο στάδιο του 2ου παραθύρου που ονομάζεται «ριζοσπαστική ιδέα» (radical). Αρχίζουμε λοιπόν:

«Έμείς  έχουμε δημοκρατία και  ελευθερία του λόγου στην Ελλάδα, έτσι δεν είναι;»

«Έ, λοιπόν, γιατί να μην μιλήσουμε για την παιδοφιλία;»

Το ρίχνουμε στην επιστημοσύνη. Είναι γενικά πρέπον για τους  επιστήμονες να συζητάνε για τα πάντα ανεξαιρέτως. Για τους επιστήμονες δεν υπάρχουν θέματα ταμπού, οι  επιστήμονες  τα  μελετάνε  όλα, έτσι δεν είναι;  Εφόσον είναι  έτσι,  τότε γιατί  όχι, το θέμα  μπορεί να  πάρει  επιστημονική τροπή.   

Ώρα λοιπόν να   συγκαλέσουμε  ένα  εθνολογικό συμπόσιο με την ονομασία: «Εξωτικές μυητικές τελετουργίες φυλών της Πολυνησίας κατά τις οποίες η ηθολόγος Margaret Meed παρατήρησε αιμομεικτικές και παιδοφιλικές σχέσεις». Θα συζητήσουμε για την ιστορία του ως άνω θέματος, το οποίο στην συνέχεια θα  εισαχθεί  σε “κυκλοφορία” μέσω εκδόσεων, του τύπου, στρογγυλών τραπεζιών και θα συλλέξουμε γνώμες σχετικά με το θέμα της παιδοφιλίας από έγκυρες δηλώσεις αρμοδίων επιστημόνων. 

Αποδεικνύεται  λοιπόν  και  το βλέπετε, ότι η συζήτηση  για την παιδοφιλία αφενός μπορεί να  αρχίσει και αφ’ ετέρου  μπορεί  να  παραμείνει  εντός των ορίων της επιστημονικής αυστηρότητας και αξιοπρέπειας. 

Το παράθυρο των δυνατοτήτων έχει ήδη μετακινηθεί. Έγινε η αναθεώρηση των θέσεων, εξασφαλίζοντας έτσι την μετάβαση απ’ την  αδυσώπητη  και  αρνητική στάση της κοινωνίας σε πιο σεβαστή, σε πιο θετική. Ταυτόχρονα με την ψευδο-επιστημονική συζήτηση,  πρέπει να εμφανιστεί  υποχρεωτικά κάποια  ομάδα,  ας την ονομάσουμε «Κόμμα για την επικράτηση και νομιμοποίηση των παιδοφίλων».  Και αφήστε την είδηση  να εμφανίζεται μόνο στο Διαδίκτυο από πληρωμένα τρολς, ούτε καν στα δελτία των ειδήσεων της τηλεόρασης. 

Σας διαβεβαιώνω, ότι  η ομάδα “κόμμα παιδοφίλων” σίγουρα δεν θα μείνει  απαρατήρητη.   Σε λίγο καιρό θα την αναφέρουν όλα τα λαϊκά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. 

Πρώτον,  ένα ακόμη  γεγονός επισημάνθηκε κι έγινε θέμα ξεκινώντας από το πουθενά. Δεύτερον,  τα  σοκαριστικά καθάρματα (οι ριζοσπάστες παιδόφιλοι) περνούν την άποψη, αστήριχτη, ψευδή κι επιστημονικά αθεμελίωτη (όπως έκαναν με την ομοφυλοφιλία) πως έχουν ένα  συγκεκριμένου είδους γενετικό DNΑ που καθορίζει την τάση τους να συνουσιάζονται με αγοράκια και κοριτσάκια. Ο λόγος: η δημιουργία μιας  εικόνας σκιάχτρου ή μπαμπούλα. Θα είναι οι “κακοί παιδόφιλοι» σε αντίθεση με ένα άλλο σκιάχτρο – τους “φασίστες, και ρατσιστές αυτά τα αισχρά υποκείμενα τα οποία ζητούν να κάψουν στην πυρά αυτούς,  που δεν τους μοιάζουν και διαφωνούν με την άποψή τους”.

Θα αναφερθώ  στους μπαμπούλες παρακάτω. Για το ξεκίνημα φθάνει απλά να δημοσιεύονται “ιστορίες” και τι σκέφτονται για την «παιδοφιλία» κάποιοι Γερμανοί ή Ολλανδοί (στο αόριστο)  επιστήμονες και κάποιοι, διαφορετικής φύσεως, ριζοσπαστικοί τραμπούκοι που διαφημίζουν τα τσογλάνια την διαστροφή της παιδοφιλίας. Το πρώτο βήμα έγινε.

Το αποτέλεσμα του πρώτου βήματος: Περάσαμε από το πρώτο παράθυρο το «απαράδεκτο θέμα» έχει τεθεί σε κυκλοφορία, το ταμπού έχει “απο-ταμπουποιηθεί”, ριζοσπαστικοποιήθηκε, γκρεμίστηκε ο μονόδρομος του προβλήματος, το απαράδεκτο τέθηκε σαν θέμα, ήδη δημιουργήθηκαν «κλιμακωτές διαβαθμίσεις σε αποχρώσεις του γκρι» σε κάτι που ούτε επείγει και δεν εξαρτάται από τις «ηλίθιες προκαταλήψεις της συντηρητικής, πάντα οπισθοδρομικής κοινωνίας».

ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;

Το Παράθυρο τώρα κινείται παραπέρα. Το επόμενο βήμα θα  μεταφέρει το θέμα γης παιδοφιλίας απ’ το επίπεδο του παραθύρου «ριζοσπαστική ιδέα (radical)» στο στάδιο του «πιθανού ή εφικτού» (acceptable). Σε αυτό το στάδιο, το σύστημα  συνεχίζει να παραθέτει τα αποσπάσματα – τσιτάτα των “επιστημόνων”, παραμύθια και υποθέσεις αναπόδεικτες για ειδικό DNA το οποίο πιθανώς σχετίζεται με την παιδοφιλία. (Τα ίδια είχαν γίνει προ εικοσαετίας με τις μελέτες του Dean Hammer και το γονίδιο της ομοφυλοφιλίας στο Χ χρωμόσωμα των γυναικών. Χάλασε τότε ο κόσμος «από την μάνα κληρονομείται η ομοφυλοφιλία». Τούτο σε επόμενες μελέτες δεν αποδείχθηκε, ούτε ότι οι λεσβίες έχουν κληρονομική προέλευση-επιβάρυνση αποδείχτηκε. Φανταστείτε αν οι μελέτες πάνω στην ομοφυλοφιλία και την κληρονομικότητα είχαν αποδειχθεί ότι σχετίζονταν τι θα επακολουθούσε. Οι straight δε θα τολμούσαν να βγουν χέρι-χέρι στο δρόμο).

Μπορεί κανείς να γυρίσει την πλάτη στην γνώση; Στην επιστήμη; Σχετικά με την παιδοφιλία, σε  οποιονδήποτε αρνείται να συζητά το θέμα, οπωσδήποτε θα του  επικολληθεί η ταμπέλα του ψευδοευλαβούς, του ταρτούφου, του συντηρητικού, του ψευτοχριστιανού, του Φαρισαίου και του υποκριτή. Καταδικάζοντας την “ψευδευλάβεια”, πρέπει οπωσδήποτε  να επινοηθεί ένα κομψό όνομα για το θέμα της παιδοφιλίας.

Προσοχή! Η δημιουργία του ευφημισμού σε αυτό το σημείο είναι σημαντική. Για τη νομιμοποίηση της αδιανόητης ιδέας είναι απαραίτητο να αντικατασταθεί το πραγματικό της όνομα. Μην τυχόν τολμήσουν οι ρατσιστές οι «Ναζί»  και  κρεμάσουν  σε  διαφωνούντες  ετικέτες-ταμπέλες  με την λέξη που αρχίζει με την συλλαβή “παιδο”. Δεν υπάρχει πλέον “παιδοφιλία”, ως έννοια. Πάνω από εκατό χρόνια ο όρος που σαν Έλληνες ιατροί συνεννοούμασταν και διδασκόμασταν στην Ιατρική, Ιατροδικαστική και στην Νομική επιστήμη για τη σεξουαλική σχέση με ανήλικο άτομο ήταν η Παιδεραστία. Τώρα η λέξη παιδοφιλία είναι ήδη μια κατ’ ευφημισμό λέξη, πιο αθώα, λιγότερο σκανδαλιστική. Από δω και στο εξής όμως κι αυτή θα αλλάξει, θα αποκαλείται, για παράδειγμα, “συμβίωση ενηλίκου-ανηλίκου“. Αλλά αυτός ο όρος θα αντικατασταθεί σύντομα και πάλι, αναγνωρίζοντας  τον  ως προσβλητικό.

Ο σκοπός της εφεύρεσης νέων  ονομάτων είναι: να απομακρύνει την ουσία του προβλήματος απ’ το αρχικό της όνομα, να αποκόπτει τη λέξη από την καθαυτό έννοιά της,  να πάψει να σκανδαλίζει και να στερήσει από τους ιδεολογικούς αντιπάλους, τα φασιστόμουτρα και τους υποκριτές συντηρητικούς, τον όρο-στόχο που τους ξεσήκωνε και αντιδρούσαν. Έτσι  μετατρέπεται η παιδεραστία σε παιδοφιλία και στην συνέχεια σε συμβίωση ενηλίκου-ανηλίκου, (Adult & Child Symbiosis) όπως ακριβώς ο εγκληματίας αλλάζει ονόματα και διαβατήρια για να κρύψει ποιος αληθινά είναι. Παράλληλα  με το παιχνίδι ονομάτων. η “νέα ιδέα” θα στηριχτεί  σε κάποια αναφορά – ιστορική, μυθολογική, θρησκευτική, πραγματική ή απλά  εφευρημένη από το μυαλό μας, κυρίως όμως, οπωσδήποτε νομιμοποιημένη. 

Θα πρέπει να βρεθεί ή να επινοηθεί  με “απόδειξη”, ότι  η συμβίωση ενηλίκου-ανηλίκου, (Adult & Child Symbiosis) οφείλει να νομιμοποιηθεί ως αρχή. «Θυμηθείτε την Ιστορία και την μύηση των εφήβων και παιδιών στον έρωτα από τον  δάσκαλο και γυμναστή τους στην αρχαιότητα” και ιδού “αφηγούνται ολόκληρες ιστορίες από τη ζωή των αρχαίων Ελλήνων όπου η παιδεραστία ήταν πολύ διαδεδομένη. Π.χ. Ο Φαίδωνας σαν μαθητής του Σωκράτη για τον οποίο ο Πλάτωνας έγραψε ολόκληρο βιβλίο «Περί ψυχής» ήταν μια ανδρική πόρνη. Ένας μετανάστης από άλλη πόλη που εκπορνευόταν για να ζήσει». Και καταλήγουν όλα αυτά τα  ιστορικά παραδείγματα  στο γενικευμένο συμπέρασμα “ότι για  τους  Έλληνες η παιδοφιλία ήταν αυτονόητη”.

Με  τους χριστιανούς, πολύ περισσότερο, όλα είναι εντάξει με την συμβίωση ενηλίκου-ανηλίκου, (Adult & Child Symbiosis). Οι χριστιανοί αγαπούν τους ανθρώπους και δη τα παιδιά, εκείνα τα γλυκούλια, αθώα και αφελή πλασματάκια. Ο ίδιος ο Ιησούς λάτρευε τα παιδιά και είπε: «Άφετε τα παιδία ελθείν προς με ότι αυτών εστί η βασιλεία των ουρανών». Όταν κάνεις έρωτα από ειλικρινή και άδολη αγάπη σε ένα παιδί, τι κακό παθαίνει το παιδί; Αντίθετα είναι μεγαλειώδες να το μυείς με στοργικό και προστατευτικό τρόπο στον έρωτα και τη σεξουαλική σχέση.  «Κάτι τέτοιο δεν αποτελεί ύβρη για τον Χριστιανισμό». Δεν κατηγορούμε για τη θέση της την  χριστιανική εκκλησία· Ποιοι είμαστε εμείς  για να την κατηγορήσουμε;»

Ο κύριος  στόχος του όλου προβλήματος στο  στάδιο  τούτο  είναι:  Να απαλείψουν από την ίδια την παρέκκλιση,   δηλαδή το γεγονός της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκου από ενήλικα από τον ενοχοποιητικό χαρακτήρα της και να την απαλλάξουν από την ποινική δίωξη, έστω εν μέρει. Για τούτο πρέπει να πιστοποιηθεί, ότι παρόμοιο γεγονός είχε  συμβεί στο πρόσφατο παρελθόν και δεν τιμωρήθηκε ο δράστης. Π.χ. ο τάδε υπερήλικας ή παππούς, πήγε με την εγγονή του και ο δικαστής το ανέχθηκε γιατί είπε «πως ο γέρος δεν καταλάβαινε τι του γινόταν» και άλλα παρόμοια.

ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ   

Μόλις “χορηγηθεί” το  “νομικό προηγούμενο”,  δύναται  να μετακινήσετε  το  Παράθυρο των  δυνατοτήτων από το πεδίο “πιθανό-εύθετο-εφικτό” (acceptable) στο πεδίο «ορθολογικό» (sensible). Αυτό είναι το τέταρτο στάδιο, όπου ολοκληρώνεται ο κατακερματισμός  του ενιαίου προβλήματος. Εδώ βάζουμε τη λογική και παρατάσσουμε λογικά επιχειρήματα, σκόπιμα για να κλονίσουμε τη λογική των αντιπάλων: “Η επιθυμία, να ερωτεύονται οι ενήλικες παιδιά είναι προγραμματισμένη γενετικά, είναι στην ανθρώπινη φύση”.

“Μερικές φορές χρειάζεται να συνουσιασθείτε με έναν έφηβο, το επιτάσσουν  οι περιστάσεις” Κλασική περίπτωση επιβεβαίωσης αυτής της άποψης είναι τα «Eρωτικά»του Πλουτάρχου, όπου νεαρό ερωμένο τον απάγει μια πλούσια χήρα και τον παντρεύεται με τελετή γάμου και με στέφανα στο σπίτι της, βάζοντας έτσι τέλος στο δεσμό του άντρα της με τον πρώην εραστή του.(Πλούταρχος. Ηθικά 88F και Σέγκος Χ. Οι εθνικοί. Ιατρικό Βήμα 1996, 60-61).

«Υπάρχουν άνθρωποι που επιθυμούν διακαώς να πηγαίνουν με αγοράκια και κοριτσάκια, οι Γερμανοί τουρίστες γι’ αυτό πάνε στο Μπαλί». «Τους παιδόφιλους ανέκαθεν τους προβοκάραν!» Ύστερα ας μην το ξεχνάμε όλη η ιστορία το καταμαρτυρεί: «Ο  απαγορευμένος  καρπός  είναι  πάντα  γλυκός». «Το ελεύθερο άτομο ακόμη και αν είναι παιδί έχει το δικαίωμα να αποφασίζει αν θα χαδεύεται και θα φιλιέται ή θα συνέρχεται ερωτικά με έναν ενήλικα. Ιδίως στην εφηβική ηλικία όπου αναζητάει στα τυφλά και εντελώς ενστικτώδικα την σεξουαλική, (λιβιδινική) εκφόρτιση». «Σταματείστε πια να κρύβετε την πληροφορία, ο καθένας θα καταλάβει, ποιος είναι, παιδόφιλος, διασεξουαλικός, ομοφυλόφιλος, ή ετερόφυλος».  “Είναι βλαβερή η παιδοφιλία;  Το αναπόφευκτο δεν έχει αποδειχθεί».  «Αφήστε στα σχολεία τους μαθητές και τις μαθήτριες να επιλέξουν αν τους αρέσει να κάνουν έρωτα με ενήλικες ή όχι»

Στην κοινή γνώμη δημιουργείται τεχνητά ένα “ring” (πεδίο μάχης, παλαίστρα) για το πρόβλημα. Στις ακραίες πλευρές του ring τοποθετούνται “τα σκιάχτρα”: Αυτά τα εμφανίζουν με ιδιαίτερο τρόπο κατά τον οποίο φαίνονται να είναι οι ριζοσπαστικοί υποστηρικτές, οι φονταμενταλιστές, τα  τέρατα, τα οποία τα παρουσιάζουν σαν φασιστόμουτρα που πάνε σώνει και καλά να υποστηρίξουν τις φασιστικές τους παγιωμένες απόψεις. Που δεν δέχονται με τίποτα τον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο. 

Τους πραγματικούς αντιπάλους – δηλαδή, τους κανονικούς  ανθρώπους,  που δεν θέλουν να μείνουν αδιάφοροι  στο πρόβλημα  της απο-ταμπουποίησης της παιδοφιλίας, προσπαθούν να τους “πακετάρουν” με τα φονταμενταλιστικά τέρατα, τα σκιάχτρα-μπαμπούλες, κατατάσσοντάς τους στους  “ριζοσπαστικούς  haters”. (Τους ριζοσπαστικούς ανθρώπους του μίσους αυτούς που μισούν, απεχθάνονται και θέλουν να καταστρέψουν κάθε τι νεωτερικό και όμορφο).

Ο ρόλος αυτών των μπαμπούλων  είναι ο εξής: χρειάζονται, γιατί οι ψυχοτεχνολόγοι βρίσκουν πάτημα ώστε να εξηγούν στον αμόρφωτο, ανενημέρωτο και με πλήρη άγνοια της πραγματικής επιστήμης συντηρητικό ελληνικό λαό τον αισχρό και αντιπροοδευτικό μένος τους. 

Ο σκοπός είναι να  δημιουργήσουν στη συνείδησή του προς διάβρωσιν λαού, μια εικόνα ότι μόνο τρελοί, ψυχοπαθείς, οι οποίοι ανέκαθεν έπαιζαν τον ενεργό ρόλο των επιθετικών, των φασιστικά μισούντων την “παιδοφιλία”, καλώντας να καούν επί της πυράς οι προοδευτικοί, οι ζωντανοί άνθρωποι που δεν είναι άλλοι από εκείνους που ζητούν το δικαίωμα να επιλέγουν ελεύθερα οι ενήλικες να πηγαίνουν με αγοράκια και κοριτσάκια εφόσον και τα παιδιά το θέλουν και συμφωνούν χωρίς τα ανάθεμα και τις απειλές των γονέων τους και των συντηρητικών, γνωστών για τις φασιστικές τους απόψεις.

Τα ΜΜΕ  παρέχουν αρκετό τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό χρόνο σε όλους τους εκσυγχρονιστές, παιδεραστές, παιδόφιλους κ.λπ. εκτός των πραγματικών αντιπάλων της νομιμοποίησης των «Παιδοφίλων» ή του κόμματός τους (όπως κι αν λέγεται) που είναι ο φυσιολογικός, ορθά σκεπτόμενος μέσος άνθρωπος, ή ο πλήρως ενημερωμένος, αντικειμενικά κι ανεξάρτητα σκεπτόμενος ερευνητής επιστήμονας. 

Σ’ αυτό το σενάριο, οι λεγόμενοι “παιδόφιλοι”  πρέπει επίτηδες να βρεθούν στριμωγμένοι και να αδικούνται (δήθεν) καθώς τους έχουν βάλει στη μέση και τους κτυπούν αλύπητα οι “μπαμπούλες” και  “οι αγράμματοι, συντηρητικοί ψευδευλαβείς του κοινού νου” δηλαδή οι φυσιολογικοί κι ενιστάμενοι πολίτες. Οι εκπροσωπεύοντες την «παλιά κι αναχρονιστική ηθική». Οι παιδόφιλοι με το πάθος «της λογικής και της ανθρωπιάς, υπερασπίζονται τα δικαιώματα των αδικουμένων παιδόφιλων» και τελικά θριαμβεύουν μπρος στο τηλεοπτικό κοινό, ή σε όποια δημόσια συνάντηση και στρογγυλό τραπέζι, ενώ ταυτόχρονα καταδικάζουν “τους φασίστες όλων των αποχρώσεων”. 

Οι επίτηδες επιλεγμένοι επιστήμονες και δημοσιογράφοι, σε αυτό το στάδιο το ορθολογικό (sensible)  υποστηρίζουν, ότι η ανθρωπότητα  καθ’ όλη την ιστορία της, από καιρό σε καιρό  επέτρεπε και νομιμοποιούσε την παιδοφιλία κι αυτό είναι κανονικό (normal) φαινόμενο.

Τώρα έχουν ωριμάσει οι συνθήκες, μπορεί να μεταφερθεί το θέμα της παιδοφιλίας από το «ορθολογικό» στάδιο, στο επόμενο   κατηγορία «γνωστό στο ευρύ κοινό ή δημοφιλή» (popular). Το παράθυρο συζήτησης προχωρά στο πέμπτο στάδιο. 

Καιρός είναι να εξηγήσουμε από πλευράς κοινωνικής Ψυχολογίας πως μπορεί να γίνεται αποδεκτό, σαν φυσιολογικό και υγιές, ό,τι διεστραμμένο κι έκφυλο υπάρχει στα υποβαθμισμένα μυαλά των νεοταξίτικων ζώων.

Και δεν εννοούμε έναν δυο ανόητους που οι νεοταξίτες τους διαφημίζουν για έξυπνους και μοντέρνους αλλά ολόκληρους πληθυσμούς στους οποίους θέλουν να επιβάλλουν ό,τι σε άλλες εποχές θα θεωρούσαν απαράδεκτα και άθλια. 

Ιδού πως:

Το “σπεσιαλιτέ” motto  του νεοταξίτικου φιλελευθερισμού είναι «η ανοχή» (tolerante), σε κάθε απαγόρευση, σε κάθε “ταμπού”, και πάνω από όλα η απαγόρευση της διόρθωσης και η αποφυγή προειδοποίησης  σε κάθε απόπειρα ολέθριας απόκλισης της Κοινωνίας. 

Στην αρχή μας λένε “Όλη δεν τα βλέπετε όλη η  προοδευτική ανθρωπότητα δέχτηκε με απόλυτα φυσικό τρόπο τους ομοφυλόφιλους, την  υποκουλτούρα τους,  το  δικαίωμά  τους να παντρευτούν,  να υιοθετούν παιδιά, να  προπαγανδίζουν τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους σε σχολεία και νηπιαγωγεία. Ποιος αμφισβητεί ότι τοι πρωκτικό σεξ είναι δεκαπλάσια πιο ευχάριστο από την κολπική συνουσία. Όλοι διαθέτουν πρωκτούς αλλά όχι όλοι κόλπους”.

Και μετά από λίγο, όσο το δυνατόν πιο σύντομο διάστημα μας λένε ότι: “όλα αυτά  είναι  η φυσική πορεία των πραγμάτων“.

Όλα αυτά δεν είναι παρά διεστραμμένα ψέματα που μας λένε προκειμένου να μας υποβάλλουν να τα δεχτούμε σαν φυσικά, φυσιολογικά δεδομένα και υγιέστατες συμπεριφορές αρκεί να είσαι προοδευτικός και να πηγαίνεις με τη μόδα.  

Το ψέμα λοιπόν κατά  την ψυχοτεχνολογία, (προσέξετε τον όρο μηχανικοί της ψυχής ψυχοτεχνολόγοι)  συμβάλλει  στην αλλαγή  της κοινωνικής συνείδησης-αντίληψης-στάσης-συμπεριφοράς προς τα ζητήματα που ήταν κάποτε σταθερά κι αμετάβλητα, όπως θέματα αρχών, τα χρηστά ήθη και έθιμα.    

Διαβάστε τα παρακάτω και είμαι σίγουρος θα σας γίνει σαφές,  το πως θα νομιμοποιηθεί στην Ελλάδα (είτε με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είτε με τη Νέα Δημοκρατία, έχει καμμία διαφορά;) η ομοφυλοφιλία, οι  γάμοι των ομοφυλοφίλων, η παιδεραστία, η αιμομιξία, και φυσικά τα παιδικά ανδρείκελα-πόρνες μικρά παιδιά που θα τα ντύνουν αν είναι αγόρια κορίτσια, αν είναι κορίτσια σαν αγόρια και όλοι οι παιδόφιλοι θα συνουσιάζονται μαζί τους, πρωκτικά, στοματικά και με τους μικρούς κόλπους των κοριτσιών. Και η ρήξη των τοιχωμάτων του παιδικού κόλπου θα θεωρείται ότι σημαίνει πψς το κοριτσάκι έχασε την παρθενιά του. Όμοια και η ρήξη του χαλινού στα αγοράκια είτε από το βάναυσο χέρι ή στόμα του παιδόφιλου θα θεωρείται ότι κι αυτό είναι μια μορφή χασίματος της παρθενιάς του. Όλο αυτό το παγκοσμιοποιητικό σχέδιο μέλλει να ολοκληρωθεί στην Ευρώπη μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια. 

Ω, μη σας φαίνονται αποτρόπαια συν-Έλληνες, τα πιο πάνω. Εσείς έχετε δεχτεί εδώ και 7 χρόνια πολύ σοβαρότερους συμβιβασμούς και υποχωρήσεις και δεν διαμαρτυρηθήκατε.

Για παράδειγμα: Έχετε χάσει την εθνική σας κυριαρχία χωρίς καμία αντίδραση ή διαμαρτυρία, ούτε καν από τους δικαστές σας, Συμβούλιο της Επικρατείας, Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και τον Άρειο Πάγο. Δεχτήκατε στον πισινό σας τρία Μνημόνια, το ένα χειρότερο από το άλλο με δυο απεργίες το χρόνο κι η μια από αυτές είναι θεσμοθετημένη από τον προηγούμενο αιώνα· της Πρωτομαγιάς. Ξεπουλήσατε τα αεροδρόμια σας, τα λιμάνια σας, τα νερά σας, τα πηγάδια σας (απαγορεύεται να έχετε πηγάδια εκτός και πληρώσετε) τους σπόρους σας, (ας είναι καλά η Μονσάντο), τρώτε ότι γενετικά τροποποιημένο καρκινογόνο υπάρχει και δεν βγάλατε μιλιά. Σας δολοφονούν τους υπερήλικες πατεράδες και τις μανάδες οι ντόπιοι εγκληματίες και οι αλλοεθνείς μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες και εσείς αναρωτιέστε τι να κάνουμε; αφού η αστυνομία έχει παλιά αυτοκίνητα αμέσου δράσης. Πεθαίνετε από πνιγμούς, εμφράγματα, εγκεφαλικά, αυτοκινητιστικά και δεν έχετε ασθενοφόρα να σας μεταφέρουν επειγόντως διότι ξέμειναν από ανταλλακτικά. Και πάλι μιλιά. Πληρώνετε φόρους όχι στο Υπουργείο Οικονομικών αλλά σε μια ιδιωτική Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων και όλοι οι φόροι σας αντί να έχουν κάποιο ανταποδοτικό όφελος, πάνε στους δανειστές σας στο εξωτερικό.

Στους Ευρωπαίους τραπεζίτες που σάς χρέωσαν για τα δανεικά που από το 1821 έπαιρναν με επαχθείς και απεχθείς όρους οι διαόλοι που ψηφίζετε για πολιτικούς, όλοι τους προδότες (πλην ελαχίστων) στα χνάρια του Κωλέτη, του Μαυροκορδάτου και του Νέγρη.

Drag Queen ένα αλλοπρόσαλλο πλάσμα πολύ της μόδας

Εσείς θα αντισταθείτε στις Drag Queens και στα παιδικά ανδρείκελα που θα σας βάλουν να τα προσκυνάτε και να τα γλύφετε γιατί το θέλει η μόδα; Θα το κάνετε σαν τα smartphones που αγοράζετε στα καλομαθημένα παιδιά σας κι εγγόνια σας που δεν έχουν καταλάβει ούτε θέλουν να καταλάβουν, πως οι τσέπες του πατέρα, της γιαγιάς και του παππού στέρεψαν…

Όλα θα σας τα περάσουν και θα τα αποδεχθείτε θέλετε δεν θέλετε τα «αγαθά» της παγκοσμιοποίησης. Γιατί το θέλει ο νέος σας Θεός, η τηλεόραση, η μόνη αυθεντία στην οποία υποτάσσεσθε, πιστεύετε και ομνύετε.

Θα σας τα περάσουν και θα υποκύψετε κάπως έτσι:

Θα αναρωτιέστε «Τι μπορούμε “να κάνουμε;», και θα ενεργείτε σαν ρομπότ χωρίς να συμβουλεύεστε έναν ειδήμονα, γιατί δεν θα έχετε να τον πληρώσετε κι αυτός θα πάρει των ομματιών του και θα πάει στην αλλοδαπή να ζήσει, αντί να συμβουλεύει εσάς τους αχάριστους και πνιγμένους στα θαλασσοδάνεια.

Επινοήθηκε λοιπόν από τους ψυχοτεχνολόγους το πιο κάτω  μοντέλο  σχηματισμού αντίληψης  για το πρόβλημα στην κοινή γνώμη.

Είπαν οι μηχανικοί της ψυχής· για κάθε ιδέα ή πρόβλημα στην κοινωνία, υπάρχει  ένα  παράθυρο  δυνατοτήτων.  Η “ιδέα” μπορεί να έχει ή να μην έχει συζητηθεί ευρέως,  επίσης να έχει ή μη γίνει ανοιχτή υποστήριξη της ιδέας από τις μάζες αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να προωθείται ή όχι η προσπάθεια  εδραίωσής της νομοθετικά. 

Μέσα στα πλαίσια του παραθύρου συζήτησης, ο ειδικός στα θέματα πλασαρίσματος και προπαγάνδας για να φυτέψει μια ιδέα μετακινεί το παράθυρο  κατά τέτοιο τρόπο αργά, αργά αλλά σταθερά αλλάζοντας  τα όρια  των δυνατοτήτων. Έτσι από το στάδιο της «αδιανόητης ιδέας», η οποία είναι εντελώς ξένη προς τις ηθικές αξίες της Κοινωνίας και εντελώς  απορριπτέα, φτάνουμε ως το στάδιο της «actual politic – της τρέχουσας εφαρμόσιμης πολιτικής», όλο και λιγοστεύει η απόσταση που τις χωρίζει. Δηλαδή η “ιδέα” αυτή έχει ήδη συζητηθεί ευρέως, πήρε την  έγκριση  της μαζικής  συνείδησης ​​και όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, κατοχυρώνεται με νόμο.

Για να φτάσουμε σε ένα τέτοιο σημείο ώστε ό,τι πιο διαλυτικό για την κοινωνία να γίνει νομοσχέδιο, ό.τι  πιο έκφυλο για τα ήθη και διαβρωτικό, να γίνει νόμος, θα περάσουμε από τα πιο κάτω έξι στάδια δυνατοτήτων του παραθύρου:

Στάδια στο Παράθυρο των δυνατοτήτων:

1ο Αδιανόητο, Unthinkable

2ο Ριζοσπαστικό, Radical

3ο Εφικτό,  Acceptable               

4ο Ορθολογικό, Sensible

5ο Γνωστό στο ευρύ κοινό,  Popular

6οΔημοψήφισμα  & Νόμος, Policy

Εδώ δεν  πρόκειται για “πλύση εγκεφάλου” που λίγο πολύ οι άνθρωποι την έχουν ψυλλιαστεί. Πρόκειται  για  λεπτεπίλεπτες  τεχνικές, η εφαρμογή  των οποίων με τρόπο  συνεπή και  συστηματικό,  τις  καθιστά αποτελεσματικές και  συνάμα  μη αντιληπτές απ’ το θύμα-κοινωνία  για το ίδιο το γεγονός της  επίδρασης . 

Στο παρακάτω  παράδειγμα θα αναλύσω  πως και με τι τρόπο  η Κοινωνία, βήμα προς βήμα αρχίζει πρώτα να συζητά κάτι “το  ανάρμοστο”, αργότερα να το κρίνει  “πιθανό”, “εύθετο” ή “εφικτό” και τελικά να συμβιβάζεται  με το νέο νόμο, που κατοχυρώνει και προστατεύει αυτό, που εθεωρείτο κάποτε ως παράνοια. Ρίχνει παραδείγματος χάριν κάποιος σαν ιδέα κάτι εντελώς παράλογο. Πως θα εξασφαλίσουμε την αποδοχή της ελληνικής κοινωνίας όσον αφορά την εφαρμογή της παιδοφιλίας-παιδεραστίας σαν κάτι φυσιολογικό και σύνηθες;

Αρχικά θα  επεξεργαστούμε  την ιδέα, πως να νομιμοποιηθεί το δικαίωμα των ενηλίκων να συνουσιάζονται με παιδάκια.  Είναι αρκετά σκληρό παράδειγμα, έτσι δεν είναι;

Είναι προφανές σε όλους, ότι σήμερα  στην ελληνική κοινωνία δεν είναι δυνατόν  να γίνει αποδεκτή, ούτε να εφαρμοστεί  στην πράξη η παιδοφιλία. Αν το επιχειρήσει κανείς η Κοινωνία θα ξεσηκωθεί ενάντια χώρια ότι θεωρείται ποινικό αδίκημα.  Πράγμα που σημαίνει, ότι το ζήτημα της νομιμοποίησης της παιδοφιλίας βρίσκεται στο μηδενικό στάδιο  του παραθύρου των δυνατοτήτων, στο «αδιανόητο» (unthinkable).

Τώρα  σαν ψυχοτεχνολόγοι, θα κατασκευάσουμε  ένα μοντέλο,  όπου το “αδιανόητο”  θα υλοποιείται,  προχωρώντας  πέρα από  τα στάδια του παραθύρου των δυνατοτήτων που προαναφέραμε. Δεν προτείνουμε απλά κάποιο concept, δεν διατυπώνουμε απλά κατά κάποιον τρόπο τις σκέψεις μας, αλλά περιγράφουμε μια ακολουθία ενεργειών, οι οποίες πάντοτε οδηγούν σε συγκεκριμένο αποτέλεσμα· στην πραγματοποίηση του επιθυμητού για το σύστημα της Παγκοσμιοποίησης, αποτελέσματος.    Σαν ψυχοτεχνολόγοι είμαστε ενήμεροι ότι χειριζόμαστε ένα όπλο καταστροφής των  ανθρωπίνvn κοινωνιών, κοινοτήτων, γενικά της κάθε συλλογικότητας και με  τέτοιου  είδους η ψυχο-τεχνολογία, θα μπορούσε να αποβεί αποτελεσματικότερη ενός θερμοπυρηνικού όπλου.  

Και τα δύο απολιτίκια μιλούν για τον ευαγγελισμό και το κήρυγμα της λύτρωσης που ο αποκεφαλισθείς σαν σήμερα 29 Αυγούστου, Ιωάννης ο Πρόδρομος προέτρεξεν της του Κυρίου εις τον Άδην Καθόδου.

Μνήμη δικαίου μετ᾽ ἐγκωμίων· σοὶ δὲ ἀρκέσει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου Πρόδρομε· ἀνεδείχθης γὰρ ὄντως καὶ Προφητῶν σεβασμιώτερος, ὅτι καὶ ἐν ῥείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τὸν κηρυττόμενον· ὅθεν τῆς ἀληθείας ὑπεραθλήσας, χαίρων εὐηγγελίσω καὶ τοῖς ἐν ᾅδῃ, Θεὸν φανερωθέντα ἐν σαρκί, τὸν αἴροντα τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, καὶ παρέχοντα ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ὡς πάντων ὑπέρτερος, τῶν Προφητῶν ἀληθῶς, αὐτόπτης καὶ Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Προφῆτα γεγένησαι, ὅθεν καὶ παρ’ Ἡρῴδου, ἐκτμηθεῖς σου τὴν Κάραν, ἔδραμες τοὶς ἐν Ἅδῃ, προκηρύξαι τὸ λύτρον διὸ σὲ Ἰωάννη Βαπτιστά, ποθῶ γεραίρομεν.

Όλα αυτά γιατί συνέβησαν συνευδοκούσης της θείας Προνοίας;

Γιατί αυτός τόλμησε να πει την αλήθεια που δεν τολμούν οι δήθεν χριστιανοί και οι δήθεν Έλληνες στους ξιπασμένους, εθνικούς μειοδότες που κυβερνούν την χώρα.

Γιατί αυτός τόλμησε και ξεμπρόστιασε τις ανηθικότητες της τότε εξουσίας του εβραϊκού έθνους που αντιπροσωπευόταν από τον Ηρώδη και την ερωμένη του, γυναίκα του αδερφού του Φιλίππου, Ηρωδιάδα.

«Οὐκ ἐξεστὶ σοὶ ἔχειν, τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου». Δεν σου επιτρέπεται από το νόμο του Θεού να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου, ο όποιος ζει ακόμα. Λόγια του Τιμίου Προδρόμου, που αποτελούσαν μαχαιριές στις διεφθαρμένες συνειδήσεις του βασιλιά Ηρώδη Αντίπα και της παράνομης συζύγου του Ηρωδιάδος, που ήταν, γυναίκα του αδελφού του Φιλίππου.

Ο Ηρώδης, μη ανεχόμενος τους ελέγχους του Προδρόμου, έκανε αυτό που ξέρει καλά να κάνει ο κάθε εξουσιαστής σε όσους του αντιτίθενται, τον φυλάκισε. Σε κάποια γιορτή όμως των γενεθλίων του, ο Ηρώδης υποσχέθηκε με όρκο να δώσει στην κόρη της Ηρωδιάδος ότι ζητήσει, διότι του άρεσε πολύ ο χορός της. Τότε η αιμοβόρος Ηρωδιάς είπε στην κόρη της να ζητήσει στο πιάτο το κεφάλι του Ιωάννη. Πράγμα που τελικά έγινε. Έτσι, ο ένδοξος Πρόδρομος του Σωτήρα θα παραμένει στους αιώνες υπόδειγμα σε όλους όσους θέλουν να υπηρετούν την αλήθεια και να αγωνίζονται κατά της διαφθοράς, ανεξάρτητα από κινδύνους και θυσίες.

Και να τι λένε οι 24 πρεσβύτεροι της Αποκάλυψης στο Θεό για τους διεφθαρμένους: «ἦλθεν… ὁ καιρὸς τῶν ἐθνῶν κριθήναι… καὶ διαφθείραι τοὺς διαφθείροντας τὴν γῆν». Ήλθε, δηλαδή, ο καιρός της ανάστασης των νεκρών για να κριθεί ο κόσμος και να καταστρέψεις (Θεέ μου) εκείνους, που με τη διεφθαρμένη ζωή τους διαφθείρουν και καταστρέφουν τη γη.

«Δος αυτοίς κακά Κύριε, δος αυτοίς κακά τοις ενδόξοις της γης».

Και τίθεται το ερώτημα: Που ευρίσκεται η τιμία κάρα του Ιωάννου του Προδρόμου; Η απάντηση είναι εκπληκτική. Η θεία Πρόνοια έχει τον τρόπο να υπερασπίζεται των Αγίων λειψάνων. Από το pronews.gr και το dogma.gr σας παραθέτουμε το πιο κάτω επίκαιρο άρθρο:

Το προσωπικό κρανίο του προδρόμου όπως φυλάσσεται στην Αμιένη

Όταν ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος αποκεφαλίστηκε από τον Ηρώδη, η Τιμία Κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, τοποθετήθηκε μέσα σε αγγείο από όστρακο όπου και το έκρυψαν στην κατοικία του Ηρώδη.

Μετά από πολλά χρόνια, ο Αγιος Ιωάννης φανερώθηκε στο όνειρο δύο μοναχών, οι οποίοι είχαν φύγει για τα Ιεροσόλυμα με σκοπό να προσκυνήσουν το τάφο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, λέγοντάς τους το σημείο όπου βρίσκεται η Τιμία Κεφαλή του.

Οι μοναχοί αυτοί αφού βρήκαν την κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, την παρέδωσαν σε κάποιον για να την μεταφέρει στην πόλη των Εμεσηνών. Όταν αυτός, όμως, πέθανε την κληροδότησε στην αδελφή του. Και από τότε διαδοχικά περιήλθε σε πολλούς, και κατέληξε στα χέρια κάποιου ιερομονάχου αρειανού που ονομαζόταν Ευστάθιος, ο οποίος έκρυψε την Τιμία Κεφαλή σε ένα σπήλαιο. Από εκεί, μεταφέρθηκε επί Ουάλεντος, στο Παντείχιον της Βιθυνίας ώσπου ο Θεοδόσιος ο Μέγας την ανεκόμισε στο Έβδομο της Κωνσταντινουπόλεως, όπου έχτισε μεγαλόπρεπη Ναό.

Η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου κλάπηκε από την Κωνσταντινούπολη κατά την άλωσή της από τους Σταυροφόρους το 1204. Έτσι, από το 1206 βρίσκεται στην πόλη Αμιένη της βόρειας Γαλλίας, στον περίφημο καθεδρικό της ναό, ο οποίος χτίστηκε ακριβώς για να στεγάσει το άγιο αυτό λείψανο και μάλιστα συγκαταλέγεται στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.

Ο καθεδρικός ναός της Παναγίας στην Αμιένη όπου και φυλάσσεται μέρος της Τιμίας Κάρας του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

Τα παρακάτω αποτελούν μετάφραση ενός δημοσιεύματος του ιστολογίου Full of Grace and Truth, όπου παρατίθενται δύο αποσπάσματα από ένα αφιέρωμα του υπέροχου περιοδικού “Road to Emmaus” (Δρόμος προς Εμμαούς), όπου γίνεται λόγος για τις αποδείξεις της γνησιότητας της τιμίας κάρας.

Πρόκειται για μια συνέντευξη με τον π. Νικολά Nikichine, ο οποίος από καιρό ερευνά πολλά από τα φερόμενα λείψανα που έχουν σχέση με την Ορθοδοξία στη Γαλλία και παρουσιάζει στο συγκεκριμένο απόσπασμα από τα συμπεράσματά του. Μεταξύ των κειμηλίων που έχουν περισσότερες ιστορικές αποδείξεις, όπως αναφέρει, είναι η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Αμιένη της Γαλλίας.

“Από το 13ο αιώνα, ο καθεδρικός ναός της Νοτρ Νταμ στην Αμιένη στεγάζει ένα μέρος του κρανίου – τα οστά του προσώπου – του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Αυτό δεν πρέπει να συγχέει αυτούς που γνωρίζουν ότι και το Άγιον Όρος ισχυρίζεται ότι έχει «την κεφαλή του αγίου Ιωάννη» (σημείωση του μεταφραστή: ίσως να εννοεί κάπου αλλού). Αυτή η ονοματοδοσία είναι μια ευσεβής συνήθεια, γιατί ακόμα κι αν έχετε μόνο ένα μέρος του κεφαλιού ή του χεριού, δεν θα λέγατε, «έχουμε πέντε εκατοστά του κρανίου», θα λέγατε, «έχουμε την κάρα του». Στο Άγιον Όρος έχουν ένα άλλο μέρος του κρανίου, (σ.γ.:τον θόλον), αλλά στην Αμιένη έχουμε τα οστά του προσώπου, και μπορείτε να φανταστείτε ακόμη και την προσωπικότητά του πίσω από αυτά τα λείψανα.”

“RTE: Μπορείτε να μας πείτε τώρα για τα αποδεικτικά στοιχεία για ορισμένα από τα λείψανα που έχετε μελετήσει;

Π/ΝΙΚΟΛΑ: Όλα τα κυριότερα λείψανα που ανέφερα προηγουμένως έχουν βάσιμα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα από πολλές διαφορετικές πηγές, και αυτή η ποικιλία της συνοχής είναι ισχυρό επιχείρημα από μόνο του. Επίσης, μαθαίνοντας την ιστορία αυτών των λειψάνων, εμείς οι Ορθόδοξοι ανακαλύπτουμε μια άλλη άποψη για την ιστορία της δυτικής Εκκλησίας και έναν νέο τρόπο κατανόησης αυτών των ιστορικών γεγονότων.

Για παράδειγμα, η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου αποκτήθηκε κατά τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 (σημείωση του μεταφραστή: από τους λατίνους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας, οι οποίοι κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη και άρπαξαν όλους τους θησαυρούς της, π.χ. τα διάφορα πολύτιμα κειμήλια που μεταφέρθηκαν και βρίσκονται έως σήμερα στην Βενετία, το Άγιο Μανδήλιο που σήμερα είναι γνωστό ως η Σινδόνη του Τορίνο, η περίφημη εικόνα της Οδηγήτριας που ζωγραφίστηκε από τον ευαγγελιστή Λουκά και κατέληξε στο Montevergine της Ιταλίας, και άλλα πολλά). Αυτό ήταν μια μεγάλη τραγωδία για την ανατολική Εκκλησία, αλλά τώρα βλέπουμε τι έχει συμβεί στη Μικρά Ασία, στην Τουρκία, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453 μέχρι σήμερα. Αν το κεφάλι είχε παραμείνει εκεί, θα είχε χαθεί ή καταστραφεί, όταν η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Τούρκων (όπως συνέβη με πολλά λείψανα), ή μήπως θα ήταν ακόμα προσβάσιμο για προσκύνηση;

Τώρα, αυτό το λείψανο είναι στη Γαλλία, σε έναν πολύ όμορφο καθεδρικό ναό, και είναι δυνατό για τους Ορθόδοξους να το προσκυνήσουν με τον πλέον ανοικτό τρόπο. Η 25η Μαΐου, σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, ή η 7η Ιουνίου, σύμφωνα με την αστική ημερολόγιο, είναι η γιορτή της Τρίτης Ευρέσεως της Κεφαλής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, και σε αυτή τη γιορτή, το 2004, τελέσαμε την Θεία Λειτουργία με αυτό το λείψανο στην αγία τράπεζα. Αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στη σύγχρονη Τουρκία, και αυτό το είδος προβληματισμού αλλάζει την εκτίμησή μας για το ιστορικό γεγονός της μεταφοράς αυτού του λειψάνου στην Αμιένη. Ο Θεός έχει την δική Του πρόνοια.

Ο Θεός επέτρεψε τη μεταφορά αυτών των λειψάνων εδώ, και αυτή η δυτική κοινωνία είναι τα διατηρεί πιστά. Βεβαίως, η Γαλλία περνάει μια περίοδο αποχριστιανοποίησης, αλλά ακόμη βλέπουμε καθημερινή προσκύνηση των λειψάνων αυτών από έναν μικρό αριθμό πιστών χριστιανών. Ένα άλλο πολύ γνωστό παράδειγμα από τον 11ο αιώνα είναι η μεταφορά («μετακομιδή») του λειψάνου του αγίου Νικολάου από τα Μύρα της Λυκίας (και αυτή βρίσκεται σήμερα στην Τουρκία) στο Μπάρι στην Ιταλία. Στην ακολουθία που είναι αφιερωμένη σε αυτό το γεγονός, λέμε «Δεν ήταν χρήσιμο στα μάτια του Θεού αυτά τα πολύτιμα λείψανα να παραμένουν αδρανή στην έρημο της Λυκίας.» [*** Βλ. την σημείωση παρακάτω] Εμείς οι Ορθόδοξοι πρέπει να αντιμετωπίσουμε ευλαβικά την πρόνοια του Θεού, η οποία εκδηλώνεται σε αυτό.

Αυτή η συνεχής προσκύνηση από ακόμη και μια μειοψηφία Γάλλων πιστών είναι ένα από τα πνευματικά επιχειρήματα για τη γνησιότητά τους. Σε κάθε περίπτωση που έχω μελετήσει, έχω βρει ντόπιους που πιστεύουν, και ακαδημαϊκούς μελετητές που έχουν έγγραφα, ιστορικά βιβλία, και αρχεία που παρουσιάζουν τα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα που αποδεικνύουν τη γνησιότητα του λειψάνου. Βεβαίως, αυτοί οι άνθρωποι είναι λίγοι σε αριθμό.

Ο μεγάλος αριθμός των Γάλλων ρωμαιοκαθολικών όχι μόνο δεν γνωρίζουν τίποτα για τα δικούς τους ιερούς τόπους, αλλά και δεν ενδιαφέρονται και πολύ για αυτά. Αυτό δεν είναι δικό τους φταίξιμο – αυτοί οι ίδιοι είναι θύματα των αντι-χριστιανικών, αντι-εκκλησιαστικών, και αντι-λειψανικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Δυστυχώς, κάθε αδύναμο σημείο της ιστορίας της δυτικής Εκκλησίας (σημείωση του μεταφραστή: δηλαδή του Παπισμού) μεγεθύνεται με σκοπό να γενικεύσει την εντύπωση της αδυναμίας της Εκκλησίας συλλήβδην. Οι ρωμαιοκαθολικοί είχαν τις αποτυχίες τους, και η ευπιστία των απλών ανθρώπων γινόταν ενίοτε αντικείμενο εκμετάλλευσης από κακούς κληρικούς για το κέρδος, αλλά και πάλι, όταν μελετάτε την ιστορία των μεγάλων λειψάνων, δεν μένει χώρος για αυτές τις απλοϊκές αντιρρήσεις.

Αντιθέτως, έχουμε πολύ κατηγορηματικά και ισχυρά επιχειρήματα. Μπορούμε να αναφέρουμε το παράδειγμα της κεφαλής του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στην Αμιένη, η οποία, ανατομικά, είναι ένα οστό του προσώπου χωρίς το σαγόνι. Συγχρόνως, μια εκκλησία στην επισκοπή του Βερντέν (σημείωση του μεταφραστή: άλλη πόλη της Γαλλίας) είχαν, όπως φημιζόταν, το σαγόνι του Αγίου Ιωάννη. Μια επιτροπή συστήθηκε για να εξετάσει τα δύο κειμήλια, και στην προκειμένη περίπτωση, το σαγόνι στο Βερντέν αποδείχθηκε ότι ήταν ενός άλλου ανθρώπου, μετά τον δέκατο αιώνα, αλλά τα συμπεράσματα της ίδιας επιτροπής σχετικά με τα λείψανα του αγίου Ιωάννη στην Αμιένη ήταν εκπληκτικά.

Το οστό της Αμιένης όχι μόνο έχει χρονολογία από τον πρώτο ως τον τρίτο αιώνα μετά Χριστόν, αλλά και αυτό το κομμάτι του κρανίου προσδιορίστηκε ότι ήταν ενός άνδρα μεσογειακής καταγωγής, ηλικίας από 30 μέχρι 45, και επιπλέον υπήρχε μια αρχαία τρύπα που προκλήθηκε από ένα αιχμηρό εργαλείο, ακριβώς στο κάτω μέρος του μετώπου. Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, γνωρίζουμε ότι μετά τον αποκεφαλισμό του, η Ηρωδιάδα μαχαίρωσε το κεφάλι με το μαχαίρι της ως εκδίκηση για την καταγγελία εκ μέρους του του παράνομου γάμου της με τον Ηρώδη.

Αν και αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό για τους επιστημονικούς εξεταστές, έχουμε πράγματι αυτό το επιχείρημα από τη δική μας παράδοση, μαζί με άλλα ιστορικά και ανθρωπολογικά επιχειρήματα για τη γνησιότητα του λειψάνου του.

Στην ιστορία των μεγάλων κειμηλίων, έχουμε σχεδόν πάντα αυτή την επιστημονική και πνευματική ταύτιση. Για παράδειγμα, στην ιστορία της Σινδόνης του Τορίνου, η ιστορική τεκμηρίωση δεν είναι πολύ πειστική, αλλά τα πιο εντυπωσιακά επιχειρήματα προέρχονται από την επιστημονική πλευρά, τα πορίσματα των οποίων έχουν συνεχώς αναθεωρηθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. (σημείωση του μεταφραστή: Τα τελευταία χρόνια έχουν εντοπιστεί και η πληθώρα των ιστορικών τεκμηρίων σχετικά με την αγία Σινδόνη, εκτός από τα επιστημονικά! Μπορείτε να διαβάσετε για την θύελλα των συγκλονιστικών στοιχείων σε διάφορα βιβλία, όπως για παράδειγμα στα άψογα “The Crucifixion of Jesus: A Forensic Inquiry” του ιατροδικαστή Frederick Zugibe και το “Holy Faces, Secret Places” του ιστορικού ερευνητή Ian Wilson. Το ένα εστιάζει κυρίως στις αποδείξεις που αφορούν στις φυσικές επιστήμες, ενώ το άλλο στις ιστορικές.)

Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, είχαμε αυτό που ονομάστηκε «Καθολική Αναγέννηση» στη Γαλλία. Η πρωτόγονη και άξεστη λογικοκρατία και η κριτική των επαναστατών και των Προτεσταντών που προσπαθούσαν να δυσφημίσουν τα λείψανα ώθησαν τους Ρωμαιοκαθολικούς να εξερευνήσουν τις ιστορίες αυτών των αντικειμένων. Μελέτησαν, έκαναν αρχαιολογικές έρευνες, και έφτασαν σε ένα υψηλότερο επίπεδο αντικειμενικής επιχειρηματολογίας υπέρ της γνησιότητας πολλών από αυτά τα λείψανα που ήταν γνωστά από πριν. Όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και στη χριστιανική Ανατολή, έχουμε ακόμη πολλά έγγραφα που δεν έχουν ερευνηθεί, εξαιτίας των γλωσσικών φραγμών, την αρχαιότητας, και της έλλειψης πρόσβασης.

Καθώς συνεχίζουμε να μελετάμε, βρίσκουμε με τον καιρό ακόμη περισσότερα επιχειρήματα υπέρ της γνησιότητας, αλλά η άποψή μου είναι ότι η λογική διερεύνηση δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί επαρκή απόδειξη. Περιορίζεται από την φύση της λογικοκρατίας. Το βασικό επιχείρημα για εμάς είναι το επιχείρημα της πίστης μας. Δεν είναι το γεγονός ότι αυτό το λείψανο, αυτό το κόκαλο, είναι πραγματικά από από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή με κάποιον τρόπο να επηρεάζει τη σύγχρονη ζωή μας, το προσωπικό μας πεπρωμένο. Γνωρίζουμε από την ιστορία της Εκκλησίας ότι, αν αυτό λείψανο είναι από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, τότε έχουμε μια μεγαλύτερη εγγύηση ότι η αδύναμη προσευχή μας θα έχει περισσότερα αποτελέσματα εδώ από ό, τι σε άλλο τόπο.

Το σημείο όπου θέλουμε να καταλήξουμε είναι να δείξουμε ότι δεν είναι μόνο εφικτό, αλλά και χρήσιμο να προσευχόμαστε μπροστά σε άγια λείψανα. Έχουμε αρκετά στοιχεία που να δείχνουν ότι υποστηρίζουν την προσευχή μας. Ο Θεός και οι άγιοι οι ίδιοι μάς δίνουν αρκετά επιχειρήματα. Ωστόσο, ακόμη και αν καλώ προσκυνητές σε αυτά τα ιερά μέρη, προσωπικά, δεν τολμώ να επιβάλω αυτό το σέβας ως μια βεβαιότητα. Μόνο το σύνολο της Εκκλησίας μπορεί να το εξουσιοδοτήσει αυτό“.

ΠΗΓΗ: dogma.gr

Μας στέρησαν το χαμόγελο με τα Μνημόνιά τους. Μας άγχωσαν με την υπερβολική φορολογία που μας επέβαλαν. Δημιούργησαν φοβικούς ανθρώπους λόγω του ΣΟΚ που μας προκάλεσαν από το 2009 και μετά υποβάλλοντάς μας στο σχιζοφρενιογόνο δίλημμα ή θα δεχτείτε τους εξοντωτικούς όρους δανεισμού που σας προτείνουμε ή θα χρεοκοπήσετε, άρα πάλι θα εξοντωθείτε. Διαλέξτε και παίρνετε, απολύσεις, πείνα, ανεργία, κατασχέσεις των περιουσιακών σας στοιχείων είτε με τα δάνεια και τους όρους που σας επιβάλλουμε είτε όχι. Απελπισία, θάνατος και στην μια περίπτωση και στην άλλη.

Χαρακτηρηστικό προσωπείο καταθλιπτικού

Ώρα λοιπόν να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε ότι ο χαμογελαστός, ανέμελος και επιπόλαιος τόσα χρόνια, “εξω καρδιά” λαός μας πάσχει από άτυπη κατάθλιψη. Τι είναι αυτή; Και πως εκδηλώνεται;

Σας την παρουσιάζουμε πιο κάτω:

Κάθε είδος κατάθλιψης μπορεί να σας κάνει να αισθάνεστε λυπημένοι και να σας εμποδίσει σημαντικά από το να έχετε μια κανονική καθημερινότητα. Ωστόσο, αν έχετε άτυπη κατάθλιψη, τότε είναι σίγουρο ότι σε κάποια στιγμή θα εμφανιστούν ορισμένα βασικά συμπτώματα. Αυτά, σε γενικές γραμμές, περιλαμβάνουν την αυξημένη πείνα, την αύξηση του σωματικού βάρους, τις πολλές ώρες ύπνου και άλλα.

Η άτυπη κατάθλιψη συνήθως αρχίζει στην εφηβεία και είναι πιο συχνή στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Παρά την ονομασία της, η άτυπη κατάθλιψη δεν είναι πολύ σπάνια. Όπως και με άλλες μορφές κατάθλιψης, η θεραπεία για την άτυπη κατάθλιψη περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, ψυχολογική υποστήριξη (ψυχοθεραπεία) και αλλαγές στον τρόπο ζωής.Σ.γ.: Θέλετε και κάτι ακόμα; Χρήμα, λεφτά, τη σιγουριά ότι έχεις την οικονομική δυνατότητα να ζήσεις με αξιοπρέπεια και όχι σαν πεινασμένος σκύλος που ψάχνει στους σκουπιδοτενεκέδες για τροφικά υπολείμματα.

Συμπτώματα

Προσωρινή ευεξία στο άκουσμα μιας καλής/ευχάριστης είδησης, αλλά αίσθημα βαθιάς λύπης/απόγνωσης λίγο αργότερα

Αυξημένη όρεξη με ακούσια αύξηση του σωματικού βάρους

Αυξημένη επιθυμία για ύπνο, συνήθως πάνω από 10 ώρες την ημέρα

Αίσθηση ότι τα χέρια και τα πόδια σας είναι “πολύ βαριά”, κάτι που διαρκεί τουλάχιστον μια ώρα μέσα στην ημέρα

Αδυναμία διατήρησης μακροχρόνιας σχέσης, λόγω της ευαισθησίας στην απόρριψη ή την κριτική, η οποία επηρεάζει τις σχέσεις του ασθενούς, την κοινωνική του ζωή και την εργασία του.

Παράγοντες κινδύνου

Πολλοί παράγοντες φαίνεται να αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης ή “ενεργοποίησης” της κατάθλιψης, είτε πρόκειται για άτυπη, είτε όχι. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν:

Κατάθλιψη που ξεκίνησε σε παιδική ή εφηβική ηλικία

Ιστορικό διπολικής διαταραχής

Κατάχρηση αλκοόλ ή ναρκωτικών ουσιών

Σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση

Τραυματικές εμπειρίες στην παιδική ηλικία

Ορισμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, όπως η χαμηλή αυτοεκτίμηση ή η υπερβολική εξάρτηση από άλλο άτομο

Σοβαρή ασθένεια, όπως ο καρκίνος ή η καρδιακή νόσος

Ορισμένα φάρμακα, όπως κάποια φάρμακα για την υψηλή πίεση του αίματος ή υπνωτικά χάπια (Προσοχή: μιλήστε πρώτα με το γιατρό σας πριν διακόψετε οποιοδήποτε φάρμακο)

Οικονομικά προβλήματα. σ.γ.: Εδώ είναι το κέντρο της δυσανεξίας ενός ολόκληρου λαού τον οποίο όπως στο αμέσως προηγούμενο άρθρο μας η Μαρία Νεγρεπόντη Δεληβάνη αναφέρει πως τον οδήγησαν σταδιακά με τους όρους που του έθεσαν στην εθνική καταστροφή ή αλλιώς γενοκτονία για να σώσουν τις τράπεζές τους οι Γερμανοί και οι Γάλλοι κατά πλειοψηφία.

Εθνική κατήφεια σε έναν άλλοτε χαρούμενο κι αισιόδοξο λαό

Το οικογενειακό ιστορικό και άλλα προβλήματα με την οικογένεια ή τους άλλους μπορεί επίσης να αυξήσει τον κίνδυνο της κατάθλιψης:

Πρώτου βαθμού συγγενείς με ιστορικό κατάθλιψης, διπολικής διαταραχής ή αλκοολισμού

Στρεσογόνα γεγονότα στην ζωής του ασθενούς, όπως ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, χάσιμο της εργασίας λόγω απόλυσης και σε μεγάλη ηλικία, αδυναμία φαρμακευτικής και υγειονομικής περίθαλψης κ.λπ.

Κατάθλιψη μετά τον τοκετό (επιλόχεια κατάθλιψη)

Πιθανή αυτοκτονία κάποιου μέλους της οικογένειας

Περιορισμένες φιλικές επαφές ή άλλες προσωπικές σχέσεις.

Επιπλοκές

Όπως και άλλα είδη της κατάθλιψης, η άτυπη κατάθλιψη είναι μια σοβαρή ασθένεια που μπορεί να προκαλέσει σημαντικά προβλήματα. Η άτυπη κατάθλιψη μπορεί να οδηγήσει σε συναισθηματικά, συμπεριφορικά και προβλήματα υγείας, που επηρεάζουν κάθε τομέα της ζωής σας. Επιπλοκές που σχετίζονται με την άτυπη κατάθλιψη μπορεί να περιλαμβάνουν:

Υπερβολικό βάρος ή παχυσαρκία, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακή νόσο και διαβήτη

Υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ ή χρήση ναρκωτικών ουσιών

Άγχος και διαταραχή πανικού ή κοινωνική φοβία

Οικογενειακές διαφορές/εντάσεις, δυσκολίες στις σχέσεις και την εργασία ή προβλήματα στο σχολείο

Κοινωνική απομόνωση

Αυτοκτονικές σκέψεις

http://www.mayoclinic.org

Ο Μιχάλης Θερμόπουλος μετέφρασε το άρθρο στην iatropedia.gr με τίτλο ΑΤΥΠΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ. Από εκεί το αναρτήσαμε, η εισαγωγή και τα σχόλια είναι δικά μας

Με την κα Μαρία Δεληβάνη Νεγρεπόντη γνωριζόμαστε από το 2004 όταν και αυτή όσο και εγώ είχαμε θέση υποψηφιότητα με την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ του πρώην Υπουργού του ΠΑΣΟΚ Στέλιου Παπαθεμελή. Ήταν στο ψηφοδέλτιο της επικρατείας αν δεν με απατά η μνήμη.

Επίσης πρέπει να συμμετείχε και στην σύμπραξη ΕΠΑΜ με την ΔΗΜΑΝ το 2012 οπότε είμαστε ξανά κάτω από το κόμμα του ΟΧΙ συνεργαζόμενοι.

Μου έχει υπογράψει και ένα απο τα πολύτιμα βιβλία της το κρατώ σαν κειμήλιο..

Ένα ακόμη μέρος των εργασιών της έχω δημοσιεύσει στο κεφάλαιο περί οικονομίας στο βιβλίο μου ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ εκδόσεις (1955), διακίνηση ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ.

Η καταπληκτική κριτική και τα σχόλιά της πάνω στο τελευταίο βιβλίο του Γιάννη Βαρουφάκη είναι τιμή μου να τα αναρτήσω από το προσωπικό της blog http://marianegreponti-delivanis.blogspot.gr/2017/08/25082017.html καθώς και την  ideopigi. Δημοσιεύτηκε στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ την 25η Αυγούστου του 2017.

Διαβάστε το και προωθείστε την αλήθεια και την επιστημοσύνη αλλά και τον ευπρεπέστατο τρόπο του σχολιασμού της. πρόκειται για κυρία και πατριώτισα Ελληνίδα από τις λίγες. Μάχιμη ως το τέλος…

Μαρία Νεγρεπόντη Δεληβάνη ένα αστέρι της Οικονομίας που κανείς από τους σύγχρονους αμετανόητους εθνοπροδότες δεν συμβουλεύτηκε ούτε θα συμβουλευτεί μέχρι να διαλυθεί το Έθνος, το κράτος, η πατρίδα. Εκτός κι αν ο λαός ξυπνήσει έγκαιρα…

Ο ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ                   

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη  (δημοσιεύθηκε στα Επίκαιρα στις 25.08.2017)

===========================================

Το νέο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη, των 540 σελίδων και προς το παρόν μόνο στα αγγλικά, αποτελεί συγκλονιστική ανάλυση των λεπτομερειών της  εν ψυχρώ δολοφονίας της Ελλάδας από τους Ευρωπαίους εταίρους της. Αναμφισβήτητα, πολλά από τα αδιανόητα μαρτύρια, που επιβλήθηκαν στη μικρή ευρωπαϊκή χώρα των 10 εκατομμυρίων κατοίκων, καθώς και η κεντρική ερμηνεία της επιλογής της, ως Ιφιγένειας,  ήταν αρκούντως γνωστά, και μάλιστα από την αρχή του ελληνικού δράματος, σε όσους  φυσικά ήθελαν να τα γνωρίζουν[1].  Ωστόσο, η πολύτιμη συμβολή του ανά χείρας δοκιμίου εδράζεται στα αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία, που συνοδεύουν το σύνολο των εφιαλτικών αποκαλύψεων, και που αυτόματα διακωμωδούν  τις συνήθεις κατηγορίες των συνοδοιπόρων της τρόικας, περί δήθεν αφελών και αστήρικτων απόψεων. Με την υψηλών προδιαγραφών γραφή του Γιάνη Βαρουφάκη, που συνδυάζει στέρεες γνώσεις οικονομίας, βαθιά καλλιέργεια και πολύπλευρη μόρφωση, έχω την πεποίθηση ότι χάρη στο βιβλίο αυτό, που διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα, θα γίνει επιτέλους γνωστή, στην Ευρώπη και στην υφήλιο, η φρικτή αλήθεια, γύρω από την καθολική καταστροφή της Ελλάδας[2].

Παράλογο, αλλά ίσως όχι και ανεξήγητο, το είδος του σάλου που προκλήθηκε από το περιεχόμενο του βιβλίου, όπως αυτό  απεικονίζεται στα ΜΜΕ.  Αντί, δηλαδή, να υπάρξει οργή, που θα ήταν απολύτως  δικαιολογημένη, από το πλήθος των πολύπλευρων αποδείξεων, που εμπεριέχονται στο βιβλίο Βαρουφάκη:

*για την ενσυνείδητη απόφαση της ΕΕ να εξοντώσει μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων, προκειμένου να σωθούν οι τράπεζες,

*για την ασύλληπτης έκτασης  προδοσία των εταίρων μας εναντίον της Ελλάδας,

*για την κυνική άρνηση των εταίρων μας να “διορθώσουν” έστω και εκ των υστέρων, και αφού σώθηκαν οι τράπεζές τους, τα κατά συρροή εγκλήματα που διέπραξαν, προβάλλοντας από επίσημα χείλη τη δικαιολογία,  ότι “πήγαμε πολύ μακριά και δεν υπάρχει επιστροφή”!

*για τον ανήθικο συνδυασμό εγκλημάτων με καλά προετοιμασμένη εκστρατεία αποδόμησης ενός ολόκληρου λαού, που εμφανίστηκε ως τεμπέλης, μέθυσος, φοροφυγάς, ανεπίδεκτος κ.ά.

*για τις συνεχείς διαπλοκές, συνωμοσίες, και υπόγειες συμφωνίες, μεταξύ τραπεζιτών, διεθνών οργανισμών και πολιτικών, που καταλήγουν  στην απρόσκοπτη εφαρμογή αδιέξοδων και δογματικών προγραμμάτων, περί δήθεν ανόρθωσης της ελληνικής οικονομίας

*για την κατ’ εξακολούθηση, όσο   και προκλητική αθέτηση όλων των υποσχέσεων των θεσμών, προς την Ελλάδα, αφού  εκάστοτε πείθουν   τους αρμόδιους, να τους προσφέρουν “Γη και Ύδωρ”

*για τα παιδαριώδη επιχειρήματα, περί της δήθεν έλευσης  ανάπτυξης, και δήθεν success stories, της ελληνικής οικονομίας

*για τη συμπόρευση, με την τρόικα, πολυάριθμων Ελλήνων, που αναφέρονται ονομαστικά από τον Βαρουφάκη,  που κατέχουν θέσεις-κλειδιά, στην οικονομία και στην πολιτική ελληνική σκηνή, και από τις ενέργειες των οποίων εξαρτάται η επιβίωση της χώρας  (κλπ., κλπ., επιβάλλεται να διαβαστεί κάθε σειρά του βιβλίου

Για όλα αυτά, που αναγκαστικά αναφέρω πολύ συνοπτικά, αμέσως παραπάνω, και τα οποία εξευτελίζουν και εξαφανίζουν την Ελλάδα, ως κυρίαρχο κράτος, δεν είδα και δεν άκουσα καμιάς μορφής οργισμένη αντίδραση. Να εκλάβω αυτή τη σιωπή ως συναίνεση για το “καλά μας κάνουν”; για το “αυτά αξίζουμε”;

Και, αντιθέτως, έχει ξεσπάσει όργιο ιλαροτραγωδικών  αντιδράσεων, γύρω από κάποιες ασκήσεις επί χάρτου, που φέρουν τα αναγνωριστικά Plan B, X ή Ζ τα οποία, κατά τους ξεσηκωμένους, δεν έπρεπε να χαραχθούν επί χάρτου, γιατί “εξέθεσαν την Ελλάδα”, “παραβίασαν το Σύνταγμα”, “έθεσαν σε κίνδυνο την οικονομία της χώρας”, και πλήθος παρομοίων ανοησιών. Παράλληλα, ζητείται  συγκρότηση “εξεταστικής επιτροπής” (άκουσον-άκουσον), για τη “διερεύνηση αυτών των εγκλημάτων”. Και με το λεπτό humour που διακρίνει το Βαρουφάκη, ο ίδιος ζητεί…… να τον  περάσουν από στρατοδικείο! Μα, είναι δυνατόν, να είμαστε σε τέτοιο βαθμό αυτοκαταστροφικοί  και αυτοκτονικοί;  Να μην έχουμε απαιτήσει τιμωρία για τα εγκλήματα  των υπογραψάντων τα  μνημόνια, των εκτελεστών της καταστρεπτικής αναδιάρθρωσης χρέους, να έχουμε καταπιεί τη μετάλλαξη του ΟΧΙ σε ΝΑΙ του δημοψηφίσματος,   και να συζητούμε σοβαρά για το γιατί υπήρξαν τα σχέδια B, X ή Ζ; Ενώ, αν κάποιος θα  έπρεπε να τιμωρηθεί, εν προκειμένω, θα ήταν ο Πρωθυπουργός, επειδή φοβήθηκε την τελευταία στιγμή, επειδή προφανώς υπέκυψε στις σειρήνες των πέριξ αυτού, και δεν προχώρησε σε ότι, πιθανότατα, θα ήταν σωτήριο για την Ελλάδα:  στη ΡΗΞΗ!

Να υπογραμμίσω, ακόμη, την υψηλών προδιαγραφών ανάλυση Βαρουφάκη, σχετικά με τη διάκριση μεταξύ  αυτών, που βρίσκονται εντός του χώρου, όπου χαλκεύονται οι μυστικές  συμφωνίες, και αποφασίζονται οι καταδικαστικές αποφάσεις ατόμων, ομάδων και χωρών, και τους εκτός, που δίνουν μάχες, για την επικράτηση του δίκαιου, της ισότητας και της ηθικής. Ο Βαρουφάκης με έπεισε, ειδικά και μετά το είδος της πολεμικής που προκάλεσε το βιβλίο του, ότι κινείται στους εκτός. Ομολογώ, ότι είχα αμφιβολίες για την τοποθέτηση του Πρωθυπουργού μας. Αμφιβολίες για την αρχή, τη διαδρομή και το τέλος. Η γνώμη μου είναι ότι, σε πείσμα των αλληλοκατηγοριών, ανάμεσα σε Αλέξη και  Γιάνη, το ανά χείρας βιβλίο απαλλάσσει τον Πρωθυπουργό από τη χειρότερη δυνατή, για αυτόν, κατηγορία, που ωστόσο πλανιέται ευρέως στην Ελλάδα: του να ανήκε, δηλαδή,  από την αρχή στους “εσωτερικούς”, και να είχε προδώσει, έτσι, την Ελλάδα. Οι όποιες, εν προκειμένω, κατηγορίες εναντίον του Πρωθυπουργού παραμένουν, ωστόσο, όπως η έλλειψη θάρρους, η αναποφασιστικότητα, η ευκολία επηρεασμού του από το επιτελείο του, μεταξύ των οποίων υπάρχουν και “εσωτερικοί”, η αναβλητικότητά του. Κατηγορίες, ασφαλώς, σοβαρές, αλλά σε κάποιο βαθμό δικαιολογημένες, από το ανθυγιεινό περιβάλλον μέσα στο οποίο επιβιώνουμε.

Συνοψίζοντας τη διάκριση ανάμεσα σε “εσωτερικούς” και “εξωτερικούς”, για την Ελλάδα, αλλά χωρίς ονόματα:

*Εσωτερικοί είναι όσοι πιστεύουν ότι τα μνημόνια μπορούν να  βγάλουν την Ελλάδα από την κρίση. Όσοι υποστηρίζουν ότι η παραμονή μας στην ευρωζώνη είναι αδιαπραγμάτευτη και αξίζει τόσο όσο ολόκληρη η Ελλάδα, που αλύπητα ξεπουλιέται. Όσοι, ακόμη, δικαιολογούν την εγκληματική συμπεριφορά της τρόικας και επιδιώκουν αγαθή συνεργασία μαζί της, που μοιραία καταλήγει στην, χωρίς ουσιαστική αντίδραση (εκτός από τις αέναες όσο και αναποτελεσματικές διαπραγματεύσεις) υπογραφή του ενός μετά το άλλο, των καταδικαστικών χαρτιών, για την Ελλάδα. “Εσωτερικοί” είναι, γενικώς, οι δογματικοί, που υπηρετούν τον υπερφιλελευθερισμό, αλλά και την ανεξέλεγκτη παγκοσμιοποίηση, με όλες τις οικτρές επιπτώσεις τους, εναντίον των πολλών και των λιγότερο ισχυρών.

*Εξωτερικοί είναι όσοι αναγνωρίζουν τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα. Ότι, δηλαδή, η ΕΕ μας κατέστρεψε εν ψυχρώ, εξακολουθεί να μας εξοντώνει με εξευτελιστικούς εκβιασμούς, με την υποχρέωση εφαρμογής αναποτελεσματικών μεταρρυθμίσεων, με το παραμύθιασμα περί success stories, με την υφαρπαγή του δημόσιου πλούτου μας.  Και μάχονται,   αν και γνωρίζουν, ότι οι αγώνες τους δεν οδηγούν πουθενά. Είναι ακόμη αυτοί, που μεταξύ των δύο διαθέσιμων κοσμοθεωριών προτιμούν την παρεμβατική του Keynes, ή ορθότερα το συνδυασμό των δύο.

Το βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη, εκτός από τα πολλά του προτερήματα, που ανάμεσα σε άλλα είναι η καθαρή   και  συγκροτημένη έκφραση,  η ακρίβεια των γεγονότων και η επάρκεια των αποδείξεων, η ευπρέπεια των εκφράσεων, αλλά και η ευαισθησία, αλλά και ο εμπλουτισμός του κειμένου με ιστορικές αναφορές, με λογοτεχνικά αποσπάσματα, με ευρηματικά αποφθέγματα και ανέκδοτα έχει, ωστόσο, κατά τη γνώμη μου πάντοτε, και σοβαρά μειονεκτήματα. Θα αναφέρω ως πρώτο, την μη επιτυχή επιλογή του τίτλου, που ναι μεν μεταφέρει εκλεπτυσμένη ειρωνεία, αλλά πιστεύω ότι πιο συμβατός με το περιεχόμενο, θα ήταν: “Το ευρωπαϊκό συνδικάτο εγκλήματος”. Πιο ουσιαστική αδυναμία θεωρώ τη διάχυτη, σε ολόκληρο το κείμενο,  ανεπίτρεπτη ουτοπία: δηλαδή, την πεποίθηση, ότι με τις διαπραγματεύσεις, όσο εμπεριστατωμένες και να ήταν, θα μπορούσε να μεταβληθεί το πράγματι αδιάβροχο πρόγραμμα της ΕΕ, στο τμήμα που αφορούσε την Ελλάδα. Η αφέλεια αυτή, που φαίνεται ότι διατηρήθηκε μέχρι το τέλος της θητείας Βαρουφάκη είχε δύο εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες:

α)Η πρώτη ήταν, η μη αξιοποίηση, όσο ακόμη ήταν καιρός και όσο οι αρχικά ορθές απόψεις του Πρωθυπουργού δεν είχαν υποστεί τη φθορά, από τις ειδικές περιποιήσεις της κυρίας Μέρκελ και από το θλιβερό επηρεασμό  τμήματος του περιβάλλοντός του, δηλαδή της ΡΗΞΗΣ. Που θα έπρεπε να απορροφήσει το σύνολο του διαθέσιμου χρόνου, χωρίς σπατάλη του σε παλινωδίες ή φρούδες ελπίδες, για δήθεν βελτιώσεις, μέσω  ατελεύτητων διαπραγματεύσεων. Ιδίως, που το σάπιο περιβάλλον των θεσμών ήταν αρκούντως γνωστό, όπως αυτό αναδύεται με επιτυχία μέσα από τις αναλύσεις του συγγραφέα.

β)Η δεύτερη, άμεσα σχετιζόμενη με την πρώτη αντίρρησή μου, αναφέρεται στη  μη  κατάρτιση σοβαρής μελέτης για την αντιμετώπιση των πολλών και δυσχερών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας, μετά τη ΡΗΞΗ. Ρίχνοντας, φυσικά, το βάρος αυτής της μελέτης στους τρόπους απάλειψης των αρνητικών επιπτώσεων από το πέρασμα στη νέα δραχμή, καθώς και στις προϋποθέσεις ταχύρρυθμης ανάπτυξης, σε συνδυασμό με αναδιανομή εισοδήματος. Την οικοδόμηση, δηλαδή, μιας νέας Ελλάδας, αντί των σπαραξικάρδιων συζητήσεων με τους δολιοφθορείς της.

Σε συνέχεια των παρατηρήσεων/αντιρρήσεών μου, είναι απαραίτητο να προσθέσω και την έκπληξή μου, για την ταύτιση (αν, βέβαια, την εξέλαβα ορθά), του συγγραφέα, της ιδιότητας του ευρωπαϊστή με το ευρώ. Κατά την κρίση μου, δεν παύει  να ανήκει στην Ευρώπη οικονομία που είναι έξω ή  έχει εγκαταλείψει το ευρώ για να  επανέλθει στο εθνικό της νόμισμα. Αντιθέτως, θα έλεγα, και ειδικότερα για την Ελλάδα, ότι  θα  είχαμε απαλλαγεί από ένα ασήκωτο βαρίδιο, που κατέστρεψε την έστω χαμηλή  ανταγωνιστικότητά μας και που δημιούργησε τα ανεξέλεγκτα εξωτερικά μας ελλείμματα, με αντικάτοπτρο  τα επίσης ανεξέλεγκτα πλεονάσματα της Γερμανίας. Και για να προχωρήσω βαθύτερα: πως δικαιολογείται η πίστη του Γιάνη Βαρουφάκη  ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν να πειστεί η Γερμανία να άρει τη λιτότητα από την Ελλάδα, εφόσον μια τέτοια ενέργεια, εκτός του ότι θα αποτελούσε κακό παράδειγμα για το σύνολο της Ευρώπης του Νότου, θα έθετε σε θανάσιμο κίνδυνο και την επιβίωση του ευρώ; Και, τέλος, πως φαντάστηκε ο ευρωπαϊστής Βαρουφάκης  τη ΡΗΞΗ, με παραμονή όμως της Ελλάδας στην Ευρωζώνη; Εκτός του ότι θα επρόκειτο για αδύνατο σχήμα, εκ των πραγμάτων, η σπουδαιότερη αντίρρησή μου αναφέρεται στην αδυναμία επίτευξης ταχύρρυθμης ανάπτυξης, έχοντας ως νόμισμα το σταγονομετρικό και δανειζόμενο ευρώ, όταν η ανάπτυξη της καταποντισμένης ελληνικής οικονομίας απαιτεί, για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, την εφαρμογή ελεγχόμενου πληθωρισμού. Με μια συνοπτική ερώτηση: πώς ο τόσο καλά καταρτισμένος οικονομικά Βαρουφάκης δεν συνειδητοποίησε το αυταπόδεικτο: τον μονόδρομο σωτηρίας της Ελλάδας.

Η επιλογή του Γιάνη Βαρουφάκη ήταν, τελικά, άριστη για την Ελλάδα,  χάρη στις πολύτιμες και ουσιαστικές επαφές του ανά την υφήλιο, στη διεθνή αναγνώρισή του ως οικονομολόγου, στις γνώσεις και την πρωτοτυπία σκέψης του. Και ήταν, βέβαια, κάκιστη επιλογή για τους δανειστές. Δυστυχώς, για τους λόγους που ανέφερα, και που συμπληρώνονται από το κείμενο του βιβλίου, η ευκαιρία αυτή χάθηκε ανεπιστρεπτί.

Σ.γ.: Όπως τόσες άλλες, κρίμα. Μήπως και με τον Δημήτρη Καζάκη, τον Σπύρο Στάλια, τον Δημήτρη Καρούσο και τόσους άλλους δεν χάνονται ευκαιρίες όσο παραμένουν αναξιοποίητοι και αγνοούμενοι από τα ΜΜΕ, το Σύστημα στη σκιά των πατριδοκτόνων που δεν τολμούν ννα πουν την αλήθεια στο λαό γιατί τρέμουν! Ξέρουν πολύ καλά τι τους περιμένει.

Εισαγωγή και σχόλιο Ευαγγελάτος Γεώργιος

[1] Βλ. Μ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, Όλη η αλήθεια για χρέη και ελλείμματα και πως θα σωθούμε, Η εν ψυχρώ δολοφονία της Ελλάδας κλπ.

[2] Έχω προσπαθήσει και εγώ προς αυτή την κατεύθυνση με άρθρα στην Le Monde, και βιβλία στη γαλλική γλώσσα, όπως L’assassinat économique de la Grèce et le dernier recours la drachme, L’Harmattan-CEDIMES, 2014 και Grèce et euro : quel avenir ? Συλλογικό έργο με βάση τις εισηγήσεις στην ημερίδα που διοργανώθηκε τον Νοέμβριο του 2014, από το Ίδρυμα Δημητρίου και Μαρίας Δελιβάνη. Διευθυντής/Εκδότης του συγγράμματος, που εμφανίζεται στη σειρά CEDIMES από τις εκδόσεις L’Harmattan, είναι ο καθηγητής  Gérard Lafay.   

https://ideopigi.blogspot.gr/2017/08/blog-post_51.html

• Αναρτήθηκε από τον Μιχάλη Θερμόπουλο
• 28 Αυγούστου 2017