Ολοι είναι καλοί.

Εκείνοι, εμάς τους μικρούς, μας βάζουν και σκοτωνόμαστε μεταξύ μας.

Και πολλά άλλα… ακούστε τη:

http://https://www.youtube.com/watch?v=TnEKEfkdrOU

Τι απέγινε η Κιβωτός της Διαθήκης; Θα μάθουμε γι’ αυτό από την θαυμάσια εργασία του καθηγητή Θεολογίας Χρήστου Καραγιάννη. Όμως γεγονός είναι ότι η Κιβωτός της Διαθήκης δεν υπάρχει. Αν υπήρχε, οι αλαζόνες και απόλυτα επιθετικοί με τη σαδιστική έννοια, Εβραίοι δολοφόνοι των Παλαιστινίων τι λέτε εσείς, δεν θα την επιδείκνυαν με σκοπό να επιβάλλουν την παγκόσμια κυριαρχία τους; Με απώτερο στόχο να φοβίσουν και να υποτάξουν την ανθρωπότητα καθ’ ότι κοινός θνητός εκτός από την φυλή των Λευιτών δεν μπορούσε ούτε να την αγγίξει χωρίς να πέσει νεκρός. Ε, αυτοί θα την περιέφεραν για να τρομάξουν την ανθρωπότητα και να δείξουν πόσο ανώτεροι φυλή είναι προκαλώντας τους κοινούς ανθρώπους «αν τολμάτε αγγίξτε την».

 Γι’ αυτό τον λόγο ο Θεός δεν επιτρέπει να εμφανιστεί η Κιβωτός. Την έχει κρυμμένη. Θα την παρουσιάσει μια μέρα όταν οι Εβραίοι θα έχουν μετανοήσει από την άφατη υπερηφάνεια τους, ταπεινωθεί, από την ψευδομεσσιανική τους προσδοκία, ουσιαστικά τον Αντίχριστο που θέλουν να τον παρουσιάσουν σαν υποκατάστατο του Ιησού Χριστού. Όταν θα καταλάβουν ότι από τότε που αποστάτησαν από τον δρόμο του Θεού έως σήμερα, ισχύει ό,τι ο Ιησούς τους είπε: «υνείς εκ του πατρός του διαβόλου εστέ, και τα επιθυμίας του πατρός υμών θέλετε ποιείν. Εκείνος ανθρωποκτόνος ην απ’ αρχής και εν τη αληθεία ουχ έστηκεν, ότι ουκ έστιν αλήθεια εν αυτώ• όταν λαλή το ψεύδος εκ των ιδίων λαλεί, ότι ψεύστης εστί και ο πατήρ αυτού» (Ιωάννης, κεφ.8, στ. 44).

Αλλά μαζί με αυτούς έχει και η ανθρωπότητα να περάσει βάσανα και οδύνη, θυσίες που θα καταλήξουν σε πόλεμο και σε καταρράκτες δακρύων και αίματος λόγω του υπερπερισσεύματος των αμαρτιών της.

Ασφαλώς βλέπετε πόσο ουτοπικό είναι να μεταβληθεί, να μετανοήσει και να αλλάξει η άπιστη και διεφθαρμένη ανθρωπότητα και ιδιαίτερα η χριστιανική Δύση. Όμως αυτό που φαίνεται αδύνατο για τον άνθρωπο είναι δυνατό για τον Θεό σε μια στιγμή του χρόνου. Σε μια στιγμή ώσπου να ηχήσει ο ήχος μιας σάλπιγγας.

Ξέρει καλά ο Αγιοτριαδικός Θεός γιατί κρατεί καλά κρυμμένη την Κιβωτό της Διαθήκες και πότε θα την παρουσιάσει στους Εβραίους και στους λαούς της γης. Έχει το σχέδιό Του.

Η κιβωτός της Διαθήκης κατά περιγραφή της Εξόδου

Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΚΙΒΩΤΟΥ ΤΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

Του Χρήστου Καραγιάννη *

Η Κιβωτός της Διαθήκης αποτέλεσε το αρχαιότερο, ιερότερο και ισχυρότερο λατρευ­τικό αντικείμενο για το λαό του Ισραήλ, καθ’ όλη την ιστορική του πορεία από το Σινά μέχρι και την ανέγερση τού Ναού τού Σολο­μώντα. Τελευταία αναφορά για την παρουσία της Κιβωτού στον Ναό τού Σολομώντα γίνε­ται στο Α’ Βασιλειών 8, 6. Από τη στιγμή αυτή και έπειτα, σιωπή και μυστήριο κάλυ­ψαν την τύχη της. Το ερώτημα παραμένει μέχρι τις μέρες μας: τι απέγινε η Κιβωτός της Διαθή­κης; Καταστράφηκε, ή απλώς «φυλάσσεται» κάπου, αναμένοντας την αρχαιολογική σκαπάνη να τη φέρει και πάλι στο φως;

Όπως περιγράφεται στο βιβλίο της Εξόδου, η Κι­βωτός της Διαθήκης ήταν ένα κιβώτιο διαστάσεων 125x75x75 εκ., κατασκευα­σμένο από ξύλο ακακίας και επικαλυμμένο με χρυσό¹. Στην άνω επιφάνειά της είχαν τοποθετηθεί δύο χερουβείμ, τα οποία αντίκρυζαν το ένα το άλλο. Καλυ­πτόταν με χρυσό ύφασμα, το οποίο ονομαζό­ταν «Καπόρρετ». Για τη μεταφορά της τοπο­θετήθηκαν στις γωνίες τέσσερις χρυσοί δακτύ­λιοι, τους οποίους διαπερνούσαν δύο μεγάλοι πάσσαλοι².

Αρχικά αναφέρεται ως κιβώτιο, στο οποίο φυλάσσονταν οι πλάκες τού νόμου με τις Δέκα Εντολές, οι οποίες δόθηκαν από τον Θεό στον Μωυσή στο Σινά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η κιβωτός διαιωνίζει τη «μαρτυρία», την οποία ο Θεός δίνει για τον εαυτό του, την αποκάλυψη του θελήματός του³. Είναι το ιερό κιβώτιο, το οποίο δηλώνει την παρουσία τού Γιαχβέ, ο θρόνος Του ή το «υποπόδιόν» Του⁴. Μέσω αυτής της Διαθήκης ο Θεός φανερώνει ότι είναι παρών -στο μέσον του λαού του- για να τον οδηγεί, να τον προ­στατεύει, να του γνωστοποιεί τον λόγο Του και να ακούει την προσευχή του. Η παρου­σία του Θεού σε αυτήν καθιστά απαγορευτικό στους κοινούς θνητούς να την αγγίξουν ή και να την πλησιάσουν σε πολύ κοντινή απόσταση⁵. Τον ρόλο αυτόν είχαν αναλάβει αποκλειστικά οι Λευίτες ή οι ιερείς.

Η Κιβωτός σε  αναπαράσταση επί μωσαϊκού

Πολλά και σημαντικά γεγονότα στην ιστορία του αρχαίου Ισραήλ είναι άρ­ρηκτα συνδεδεμένα με την παρουσία της Κιβωτού. Με­τά από επαναλαμβανόμενη -επτά φορές- περιφορά της γύρω από τα τείχη της Ιεριχούς, αυτά συνεθλίβησαν⁶. Το κείμενο παρουσιάζει τον Θεό να οδηγεί ο ίδιος μέσω της Κιβωτού τον λαό Του στο πέρασμα του Ιορδάνη⁷, στο ιερό της Σηλώ⁸, στον αγώνα κατά των Φιλισταίων⁹. Τη μετα­κίνηση της Κιβωτού συνοδεύει πολεμικός παιά­νας¹⁰. Μετά την καταστροφή της Σηλώ¹¹, τοποθετήθηκε στο ιερό της αρχαίας πόλης Beth-Shemesh, μέχρις ότου ένας λοιμός κατέ­στησε αναγκαστική τη μεταφορά της στο σπίτι τού Abinadab στο Kiriath-Jearim¹². Μετά από παραμονή τριών μηνών στο σπίτι τού Obed-Edom μεταφέρθηκε με θριαμβευ­τικό τρόπο από τον Δαυίδ στην Ιερουσαλήμ και τοποθετήθηκε σε ειδική σκηνή¹³. Τέλος, ο Σολομώντας την εγκατέστησε στο Άγιο των Αγίων τού περίφημου Ναού του¹⁴, όπου αποτέλεσε το πιο ιερό αντικείμενο, το «ιλαστήριο»¹⁵, το οποίο δέσποζε κατά τη λατρεία της Ημέρας του Εξιλασμού¹⁶.

Η εξαφάνιση της Κιβωτού της Διαθήκης

Τελευταία αναφορά για την παρουσία της Κιβωτού στον Ναό του Σολομώντα γίνεται στο Α’ Βασιλειών 8,6, της Παλαιάς Διαθήκης.

Από τη στιγμή αυτή και μετά σιωπή και μυ­στήριο καλύπτουν την τύχη της, καθώς δεν υπάρχει καμία πληρο­φορία γι’ αυτήν, παρά μόνο φιλολογικές αναφορές στα βιβλία των Μεγάλων Προφητών¹¹.

Ως αποτέλεσμα, η πε­ριέργεια οδήγησε πολ­λούς ερευνητές αλλά και τυχοδιώκτες στην ανακάλυψη της χαμέ­νης Κιβωτού. Το ερώτημα σχετικά με την τύχη της παραμένει αναπάντητο στις μέρες μας: τι απέγινε η Κιβωτός της Διαθήκης, Καταστράφηκε ή όντως υπάρχει κάπου και δεν την έχει φέρει ακόμα στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη; Κρίνεται δεοντολογικά σωστό να εξεταστούν αρχικά οι μαρτυρίες, οι οποίες παρέχονται από το κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης και ακολούθως οι θεωρίες που διατυπώθηκαν από τους διάφορους ερευ­νητές και τους ανά εποχή τυχοδιώκτες.

Είναι πιθανό ο βασιλιάς Shisak (διάδοχος τού βασιλιά Σολομώντα) να μετακίνησε την Κιβωτό της Διαθήκης από τον Ναό τού Σο­λομώντα και ο Μανασσής να την αντικατέστησε με ομοίωμα της θεάς Αστάρτης¹⁸. Η Κιβωτός δεν καταγράφεται στη λίστα των θησαυρών, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στη Βα­βυλώνα από τον Βαβυλώνιο βασιλιά Nebouzaradan, μετά την καταστροφή τού Ναοΰ τού Σολομώντα το 610 π.Χ.¹⁹. Το βιβλίο τού προ­φήτη Ιερεμία, εκφράζοντας τη Δευτερονομιακή φιλολογία της ελπίδας για τη μελλον­τική σχέση τού Ισραηλιτικού λαού με τον Θεό, αναφέρει ότι στο μέλλον η Κιβωτός δεν θα είναι ο θρόνος τού Γιαχβέ, αλλά η ίδια η Ιερουσαλήμ θα κατα­στεί ο θρόνος του²⁰. Για τον προφήτη Ιερε­μία η Κιβωτός συνδέε­ται αποκλειστικά με τον λαό τού Ισραήλ, ενώ η Ιερουσαλήμ με τη συνένωση όλων των λαών, της ανθρωπότη­τας γενικότερα, ενώ­πιον τού Θεού. Στο ίδιο πνεύμα ο προφή­της Ιεζεκιήλ χρησιμο­ποιεί την εικόνα της Κιβωτού ως θρόνου τού Γιαχβέ, για να δηλώσει ότι η «δόξα του» αναχωρεί από τον Ναό για να ακολουθήσει τον λαό στην εξορία. Η ραββινική γραμματεία των πρώτων αιώνων μ.Χ. και συγκεκριμένα οι ταλμουδικές διηγή­σεις,      βασιζόμενες  στο Β’ Παραλειπομένων (35,3), αναφέρουν ότι ο Ιωσίας έκρυψε την Κιβωτό κάπου στον       Ναό τού Σολομώντα, προκειμένου να την προφυλάξει από τους εχθρούς²¹. Αντίθετα, το Β΄ Μακκαβαίων (2,4- 5) αναφέρει ότι ο Ιερεμίας την έκρυψε στο όρος Νέμπο, στο ίδιο σημείο όπου ετάφη ο Μωυσής, μέχρι τη στιγμή που ο Θεός θα την αποκαλύψει και πάλι στους πιστούς του.

Η επιστροφή της Κιβωτού από τους Φιλισταίους

Στο ίδιο πνεύμα η ραββινική γραμματεία αναφέρει:

«Η ιερή Κιβωτός, η στήλη τού θυμιάματος και η ιερή σκηνή μεταφέρθηκαν από έναν άγγελο στο όρος, απ’ όπου λίγο πριν από τον θάνατό του ο Μωυσής αντίκρυσε τη Γη της Επαγγε­λίας; Εκεί ο Ιερεμίας βρήκε ένα σπήλαιο, στο οποίο έκρυψε όλα αυτά τα ιερά αντικείμενα. Τον προφήτη ακολούθησαν ορισμένοι από τη συνοδεία του για να σημειώσουν τον δρόμο προς το σπήλαιο, όμως ακόμα και τώρα δεν μπορούν να το βρουν. Όταν ο Ιερεμίας άκουσε την πρό­θεσή τους, τους επέκρινε γιατί το θέλημα τού Θεού είναι να παραμείνει κρυφό το μέρος μέχρι τη λύτρωση τού ανθρώπου από την αμαρτία και τότε ο Θεός θα κάνει αυτά τα αντι­κείμενα ορατά»²².

Οι διάφοροι ε­ρευνητές που τοπο­θετήθηκαν στο ζή­τημα της εξαφάνι­σης της Κιβωτού βασίστηκαν κατά κύριο λόγο στα χω­ρία της Παλαιάς Διαθήκης, τα οποία παρέχουν όμως αμυδρές πληροφορίες σχετικά με την τύχη της. Ο Gutman προ­σπάθησε να λύσει το πρόβλημα διαχωρίζοντας την Κιβωτό της Δια­θήκης σε δύο διαφορετικά αντικείμενα. Σύμ­φωνα με τη θεωρία του, η Κιβωτός, την οποία κατείχε ο Δαυίδ δεν μεταφέρθηκε ποτέ από τον Σολομώντα στον ομώνυμο Ναό. Ο βασιλιάς Δαυίδ χρειαζόταν ένα ιδιαίτερο θρη­σκευτικό σύμβολο της ενότητας των διαφό­ρων φυλών και η Κιβωτός χρησιμοποιήθηκε για αυτόν τον λόγο. Ο Σολομώντας, όμως, μετά τη συνένωση των φυλών, δεν είχε ανάγκη πλέον από ένα τέτοιο σύμβολο, οπότε δεν πρέπει να χρησιμοποίησε ποτέ τη συγκε­κριμένη Κιβωτό. Αντίθετα, παρουσιάζεται ως ο πρώτος βασιλιάς, ο οποίος κατά κάποιο τρόπο εισήγαγε τον πολυθεϊσμό στη λατρεία.

Επίσης, η περιγραφή της Κιβωτού, η οποία τοποθετήθηκε στο Άγιο των Αγίων του Ναού του Σολομώντα, δεν ταυτίζεται με αυτήν που αναφέρεται στην Κιβωτό του Δαυίδ στη Σηλώ. Η Κιβωτός του Ναού του Σολομώντα αποτελεί, κατά τον Gutman, ένα νέο «ιερό» αντικείμενο, το οποίο πιθανώς απωλέσθη με την καταστροφή του Ναού.

Ο Haran²³ ανάγει την απώλεια της Κιβω­τού στους χρόνους της βασιλείας του Μανασσή. Σύμφωνα με την άποψή του, ο Μανασσής είναι ο πρώτος βασιλιάς που ασπάστηκε ξένες θεότητες, τις οποίες και εισήγαγε στη λατρεία του Ναού²⁴. Πράγματι, έκτισε βω­μούς και αφιέρωσε θησαυρούς στους θεούς Βαάλ και Ασερά²⁵. Το ομοίωμα δε της Ασερά τοπο­θετήθηκε στον Ναό του Σολομώντα, στο σημείο όπου παλαιότερα βρισκόταν η Κιβωτός της Διαθή­κης. Μετά από 40 χρόνια ο Ιωσίας μετέφερε το ομοίω­μα της Ασερά και το έκαψε στην κοι­λάδα των Κέδρων, ενώ η Κιβωτός είχε ήδη απωλεσθεί²⁶.

Ο Crotser²⁷ ήταν ο πρώτος ερευνητής, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ανακάλυψε τη χαμένη Κιβωτό της Διαθήκης. Βασιζόμενος στην εργασία του Frederick Futterer εστίασε την έρευνά του στο όρος Νέμπο, «ανακάλυψε» την Κιβωτό, την οποία και αποτύπωσε σε έγχρωμες φωτογραφίες. Ο Frederick Futter­er ειχε έξερευνήσει το όρος Νέμπο και το παραπλήσιο του όρος Πισγκά, στην ερευνά του για την ανακάλυψη της Κιβωτού. Δεν ισχυρίστηκε ότι τη βρήκε, αλλά υποστήριξε ότι βρήκε μια επιγραφή στο τείχος ενός βρα­χώδους περάσματος, την οποία αποτύπωσε φωτογραφικά και την έφερε προς εξέταση στά εργαστήρια τού Hebrew University. Σύμφωνα με τον Crotser, στην περιγραφή αναγραφόταν ότι: «Εδώ κείτεται η χρυσή Κιβωτός της Δια­θήκης». Η επιγραφή αυτή αποτέλεσε τη βάση της έρευνας τού Crotser. Τον Οκτώβριο τού 1981 μετέβη στο όρος Νέμπο, στην Ιορδανία, για αρχαιολογικές ανασκαφές, με σκοπό την ανεύρεση της Κιβωτού της Διαθήκης. Εκεί ανακάλυψε ένα μονοπάτι -πέρασμα- που τον οδήγησε σε ένα μικρό δωμάτιο, όπου ο Crots­er είδε ένα μικρό χρυσό παραλληλόγραμμο κιβώτιο, το οποίο ισχυρίστηκε ότι ήταν η Κιβωτός της Διαθήκης. Οι εξερευνητές δεν άγγιξαν το κιβώτιο, αλλά το μέτρησαν (62x37x37 εκ.). Στη γωνία του δωματίου υπήρχαν μικρά δέματα καλυμμένα με γάζες, στα οποία ο Crotser υπέθεσε ότι ήσαν δύο χερουβείμ, τα οποία παλαιότερα είχαν τοπο­θετηθεί πάνω στην Κιβωτό. Ωστόσο, δεν τα άγγιξε. Δίπλα στο κιβώτιο υπήρχαν ξύλινοι βραχίονες και χρυσοί δακτύλιοι. Ο Crotser φωτογράφησε τα ευρήματα και αποχώρησε. Ακολούθως, απευθύνθηκε στις αρχές της Ιορ­δανίας γνωστοποιώντας τους την ανακάλυψή του. Η Ιορδανική Αρχαιολογική Υπηρεσία δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον, γεγονός όμως το οποίο έκανε το Ίδρυμα UPI στο Κάνσας των Ηνωμένων Πολιτειών να ζητήσει να εξετάσει τις φωτογραφίες. Στο αίτημα τού ιδρύ­ματος ο Crotser αρνήθηκε, προβάλλοντας την ακόλουθη αστεία δικαιολογία: ο Θεός τού είπε να αποκαλύψει το περιεχόμενο των φω­τογραφιών αποκλειστικά και μόνο στον Λονδρέζο τραπεζίτη David Rothschild!

Σχεδίασμα της Κιβωτού

Ο αρχαιολόγος Horn²⁹, παρόλο που ποτέ δεν πίστεψε τον ισχυρισμό του Crotser για την ανακάλυψη της χαμένης Κιβωτού, κατάφερε να τον μεταπείσει -και προφανώς να ξεχάσει το θέλημα τού Θεού(!)- και να τού δείξει το υλικό των φωτογραφιών. Δυστυχώς, οι περισσότερες εκτυπώθηκαν χωρίς να δεί­χνουν τίποτα. Ωστόσο, δύο παρουσίαζαν ένα δωμάτιο με ένα μικρό κιβώτιο στο μέσον. Ο Horn, αφού πρώτα μελέτησε εξονυχιστικά τις δύο αυτές φωτογραφίες, κατέληξε: «Δεν γνω­ρίζω τι είναι αυτό το αντικείμενο, όμως οι φωτογραφίες με έπεισαν ότι δεν είναι αρχαίο κειμήλιο, αλλά ένα σύγχρονο κατασκεύασμα, με διακοσμητικά στοιχεία κατασκευασμένα από μηχανή και μεταλλική επένδυση».

Ο αρχαιολόγος Blaser³⁰ είχε διαφορετική άποψη ως προς τη θέση, όπου θα μπορούσε να ανακαλυφθεί η Κιβωτός. Απέρριψε το όρος Νέμπο, καθώς θεώρη­σε ότι χιλιομετρικά βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από την Ιερουσαλήμ, γεγονός το οποίο καθιστά δύσκολη τη μεταφορά της Κιβωτού εκεί. Ο Blaser, χρησιμοποιώντας «φαντασία, λογική, αιτία και κατα­στάσεις», υπέδειξε ένα σπήλαιο κοντά στα παράλια της Νέκρας Θάλασσας, στο Ein Yedi, ως το ιδανικό σημείο, όπου θα μπορούσε να φυλάσσεται το ιερότε­ρο αντικείμενο των Ισραηλιτών. Το σημείο αυτό απέχει μόλις 40 μίλια από την Ιερου­σαλήμ, ταυτίζεται με τον βασιλιά Δαυίδ και είναι πολύ πιθανό σε αυτό να είχε τοποθετηθεί το ιερό αντικείμενο, με το οποίο ήταν περισσότερο συνδεδεμένο το όνομα τού βασιλιά. Ο Blaser ζήτησε τη συνδρομή ενός γεωφυσικού μηχανι­κού, του Frank Ruskey, και ενός γεωλόγου μηχανικού, του Richard Burdick, προκειμένου να πραγμα­τοποιήσουν μια γεωφυσική έρευνα της περιοχής χρησιμοποιώντας ηλεκτρικά συστήματα μέτρησης και σύλληψης αντικειμένων, καθώς και σεισμικές μετρήσεις του υπεδά­φους. Πράγματι, η ερευνά τους εντόπισε ένα μεγάλο σπήλαιο σε σχήμα ύψιλον (Υ), στο πάτωμα του οποίου οι Ruskey και Burdick αντίκρυσαν έναν «ασυνήθιστο κατακόρυφο βράχο» με «με­ρικό άνοιγμα», το οποίο συμπέραναν «ότι μάλλον δημιουργήθηκε από συστολή ή συμπύκνωση ενός τείχους που κατασκευάστηκε από ανθρώπινο χέρι». Στην κορυφή του γκρεμού υπήρχε ένας ακόμη βράχος, ο οποίος είχε μετακινηθεί στο κανάλι της πηγής του νερού, πάνω από την υποτιθέμενη είσοδο του σπηλαίου.

Ο Blaser ήταν «σίγουρος» ότι ανακάλυψε το σπή­λαιο του Δαυίδ, στο οποίο φυλασσόταν η Κιβωτός της Διαθήκης με τις Δέκα Εντολές, γραμμένες από το χέρι του Θεού σε δύο πλάκες, η ράβδος του Ααρών, ένα χρυσό δοχείο με «μάννα» και αυθεντι­κούς καταλόγους γραμμένους από τον Μωυσή. Ο Blaser επεδίωξε να συγκροτήσει μια ομάδα αρχαιολόγων και ερευνητών με κύρος, προκειμένου να λάβει την άδεια από την Υπηρεσία Αρχαιοτήτων του Ισραήλ να προχωρήσει σε ανασκαφές. Η ομάδα των ερευνητών μετέβη στο σπήλαιο και πραγματοποίησε ανασκαφές. Όπως αποδείχθηκε, όμως, οι συγκεκρι­μένοι βράχοι αποτελούν φυσικά στοιχεία και δεν είναι δημιούργημα του ανθρώπου.³¹ Ο J. Strange κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υφίσταται κανένας ιδιαίτερος λόγος για να υποθέσουμε ότι στο συγκεκριμένο σπήλαιο φυλάσσεται η Κιβωτός της Διαθήκης.

   Ορισμένοι ερευνητές προσπά­θησαν να απαντήσουν στο ερώτη­μα, που αφορά την τύχη της Κιβω­τού, μελετώντας παραδόσεις άλλων λαών, οι οποίες αναφέρονται σε αντικείμενα που μοιάζουν με την Κιβωτό. Ένα εξαιρετικό παράδει­γμα των παραδόσεων αυτών αποτελεί η αιθιοπική. Σύμφωνα με την παράδοση αυτή, η Κιβωτός της Διαθήκης δεν χάθηκε αλλά μεταφέρθηκε στην Αιθιοπία κατά τους χρόνους της βασιλείας του Σολομώντα. Η αιθιοπική παράδοση, η οποία αναφέρεται στη μετα­φορά της Κιβωτού από το αρχαίο Ισραήλ στην Αιθιοπία, απαντά στο κείμενο της Kebra Nagast.³² Σύμφω­να με αυτή την παράδοση, η Κιβωτός της Διαθήκης αποκαλείται tabot³³ και μεταφέρθηκε από την Ιερου­σαλήμ στην Αιθιοπία από τον Menelik, τον γιο της βασίλισσας της Αιθιοπίας Sheba και του Σολομώντα.

To tabot αποτελεί το ιερότερο αντικείμενο της αιθιοπικής εκκλησίας. Η λειτουργία και η χρήση του κατά τη διάρκεια της λατρείας μοιάζουν με αυτές της Κιβωτού της Διαθήκης. Η μόνη διαφοροποίηση παρατηρείται στο γεγονός ότι η Κιβωτός κρατείτο στους ώμους κατά τη διάρκεια των τελετών τού αρχαίου Ισραήλ,³⁴ ενώ στην Αιθιοπία στηριζόταν στις κεφαλές των ιερέων. Η λατρευτική αυτή πορεία συνοδευόταν, όπως και στην περίπτωση της Κιβωτού, από ύμνους και χορούς.³⁵ Πιστεύεται ότι η «αυθεντική» ισραηλιτική κιβωτός φυλάσσεται στην περίφημη εκκλησία της Μαίρη Ζίον στο Αξούμ. Αντίγραφα αυτής υπάρχουν σε όλες τις εκκλησίες και τα μοναστήρια της Αιθιο­πίας³⁶. Κανείς όμως δεν επιτρέπεται να δεί ή να αγγίξει αυτά τα αντίγραφα, πόσο μάλλον την «αυθεντική Κιβωτό της Διαθήκης» στο Αξούμ.

Η παράδοση σχετικά με τη μετα­φορά της Κιβωτού της Διαθήκης από την Ιερουσαλήμ στην Αιθιο­πία ανατρέχει τις πρώτες ημέρες της αιθιοπικής εκκλησίας. Ο μύθος αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της βασίλισσας της Αιθιοπίας Sheba στην Ιερουσαλήμ, ο Σολομώντας χρησιμοποίησε όλη του τη σοφία για να την πείσει να κοιμηθεί μαζί του. Όταν η βασίλισσα επέστρεψε στο βασίλειό της, έφερε στον κόσμο έναν γιό, τον οποίο ονόμασε Menelik. Όταν ο Menelik ενηλικιώθηκε έμαθε ποιος είναι ο πατέ­ρας του και εντελώς ξαφνικά αποφάσισε να τον επισκεφθεί στην Ιερουσαλήμ. Ο Σολομώντας χάρηκε συναντών­τας τον πρωτότοκο γιό του, ο οποίος είχε μια μυστη­ριώδη ομοιότητα με τον ίδιο. Ωστόσο, κατέστη αδύ­νατο να τον πείσει να παραμείνει στο Ισραήλ και να αναλάβει μελλοντικά τη διακυβέρνηση του βασιλείου. Ο αρχιερέας Zadok τον ανακήρυξε βασιλιά της Αι­θιοπίας και ο Σολομώντας διέταξε τους αξιωματούχους του να στείλουν τους δικούς τους πρωτότοκους γιούς να συνοδέψουν τον βασιλιά -πλέον- Menelik στην Αιθιοπία και να παραμείνουν μαζί του ως συνο­δεία. Ωστόσο, ο γιος του αρχιερέα του Ναού του Σολομώντα Azariah αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη χώρα αφήνοντας για πάντα πίσω την Κιβωτό της Διαθήκης. Έτσι, κατέστρωσε ένα σχέδιο: ο ίδιος και οι λοιποί γιοι των αξιωματούχων του βασιλιά πλήρω­σαν έναν ξυλουργό για να κατασκευάσει ένα αντικείμενο, το οποίο να μοιάζει και να έχει τις ίδιες δια­στάσεις με την Κιβωτό. Το βράδυ, πριν αναχωρήσει το καραβάνι του Menelik για την Αιθιοπία, ο Azari­ah εισήλθε κρυφά στο Άγιο των Αγίων του Ναού τού Σολομώντα και αντικατέστησε την Κιβωτό της Διαθήκης με το ομοίωμα το οποίο είχε κατασκευάσει ο ξυλουργός. Ο Menelik αναχώρησε για το βασίλειό του αγνοώντας ότι μετέφερε μαζί του το σπουδαιό­τερο ιερό αντικείμενο του αρχαίου Ισραήλ. Το πληροφορήθηκε μόλις το καραβάνι πέρασε τα σύνορα της Αιγύπτου και πίστεψε ότι, αφού ο Θεός είναι παρών μέσω της Κιβωτού, είναι πλέον οι εκλεκτοί του Θεού, οι συνεχιστές της ιστορίας του ισραηλιτικού λαού.

Η άποψη περί μεταφοράς της Κιβωτού της Διαθήκης στην εκκλησία της Μαίρη Ζίον στο Αξούμ επαντά και πέρα από τα σύνορα της Αιθιοπίας.³⁷ Θα πρέπει να αποκλειστεί η πιθανότητα να μεταφέρθηκε η «αυθεντική» Κιβωτός της Δια­θήκης από το Ισραήλ στην Αι­θιοπία. Σίγουρα υφίσταται ένα «ιερό» αντικείμενο της τοπικής αιθιοπικής εκκλησίας στο Αξούμ, το οποίο όμως δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την ισραηλιτική Κιβωτό.

Τα τελευταία 400 χρό­νια ένας σημαντικός αριθμός ερευνητών μελέτησε την αιθιοπική παράδοση της Κιβωτού και υπογράμμισε τον θεμελιώδη ρόλο, τον οποίο αυτή διαδραματίζει στη ζωή της αιθιοπικής εκκλησίας.

Μαίρη της Σιών στο Αξούμ μήπως βρίκεται εκεί η Κιβωτός; Αποκλείεται

Ο Hancock³⁷ ισχυρίζεται ότι η Κιβωτός της Διαθή­κης δεν βρίσκεται στο Ισραήλ αλλά σε ένα μικρό ιερό εκκλησάκι στην καρδιά της πόλης του Αξούμ. Σύμφωνα με την άποψή του, η Κιβωτός μεταφέρθηκε στην Αιθιο­πία τον 5^ο αι. π.Χ., κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μανασσή, 500 χρόνια μετά την επίσκεψη της βασίλισσας Sheba στην Ιερουσαλήμ. Πιστεύει ότι δεν μεταφέρθηκε απευθείας από την Ιερουσαλήμ στο Αξούμ, αλλά από τον Ναό του Σολομώντα στο νησί Ελεφαντίνη της Αίγυπτου.

Ο Hancock πιστεύει ότι υφίσταται ένα κενό 200 ετών στη μεταφορά της Κιβωτού από την Ιερουσαλήμ στην Αιθιοπία. Κατά το διάστημα αυτό θα πρέπει να παρέμεινε στη νήσο Ελεφαντίνη, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τη μαρτυρία ενός Ιουδαίου ιερέα, ο οποίος διευκρίνισε ότι πριν από τον ερχομό τους στην Αιθιοπία έζησε για αρκετό διάστημα στην Αίγυπτο.

Ο Ναός της Ελεφαντίνης ήταν απομίμηση του Ναού της Ιερουσαλήμ, όσον αφορά τόσο την αρχιτεκτονική του όσο και την τέλεση της λατρείας. Ο Ναός αυτός οικοδομήθηκε προφανώς για να στεγάσει την Κιβωτό της Διαθήκης. Η άποψη του Hancock επιβεβαι­ώνεται και από την τέλεση θυσιών, οι οποίες πραγμα­τοποιούντο στο θυσιαστήριο του Ναού. Οι ιερείς του Ναού θεωρούσαν απαράβατη προϋπόθεση την ύπαρξη της Κιβωτού για την τέλεση των θυσιών. Η θεωρία τού Hancock βασίζεται στο γεγονός ότι οι Ιουδαίοι της Ελεφαντίνης πίστευαν ότι ο Γιαχβέ κατοι­κούσε στον Ναό τους.

Ένας «σημαντικός αρι­θμός παπύρων» επιβε­βαιώνει το γεγονός, κα­θώς και το χωρίο του Ησαΐα 19,19 «την ημέρα εκείνη έσται θυ­σιαστήριον εν χώρα Αι­γυπτίων και στήλη προς το όριον αυτής τω κύ­ριω». Πράγματι η Ελεφαντίνη βρίσκεται στα σύνορα, στα «όρια» της Αιγύπτου. Ο προφήτης Ησαΐας πολύ πιθανόν να ομιλεί για τους Ιουδαίους της Ελεφαντίνης, οι οποίοι έστησαν στο ιερό του Ναού μια ιερή στήλη, αφιερωμένη στον Γιαχ­βέ. Ο Hancock ισχυρίζεται ότι ο Θεός κατοικούσε εκεί, επί της Κιβωτού της Διαθήκης.

Ο ισχυρισμός τού Hancock είναι καθ’ όλα αναληθής. Είναι βέβαιο ότι δεν ανακάλυψε την Κιβωτό της Διαθή­κης. Αυτό το οποίο έκανε είναι να δημοσιοποιήσει τον επί αιώνες ισχυρισμό των Αιθιόπων ότι κατέχουν το ιε­ρότερο αντικείμενο τού αρχαίου Ισραήλ. Η έρευνα και η απάντηση σε ένα τόσο σημαντικό πρόβλημα, όπως εί­ναι η τύχη της Κιβωτού, απαιτεί σοβαρότερη σπουδή, με­λέτη, έρευνα της ιστορίας και γνώση αρχαίων γλωσσών, κάτι που δεν έκανε ο Hancock. Η ερευνά του επικεντρώθηκε σε δευτερεύουσες πηγές, παρά στις πρωτότυπες.

Άλλωστε, είναι γεγονός ότι για παρουσία του Γιαχβέ στον Ναό της Ελεφαντίνης δεν ομιλεί «σημαντικός αριθμός παπύρων», αλλά μόνο ένας. Αν όντως ο Θεός κατοι­κούσε εκεί, συνεπάγεται ότι το ιερότερο αντικείμενο του αρχαίου Ισραήλ διέφυγε την καταστροφή τού 610 πΧ. Ακόμα, όμως, και αν ο Θεός κατοικούσε εκεί, δεν σημαί­νει ότι και η Κιβωτός της Διαθήκης είχε μεταφερθεί εκεί.

Αρκετοί χριστιανοί κατέχουν ένα είδος στήλης. Είναι πράγματι η αιθιοπική Κιβωτός μια αρχαία στήλη, όπως μόνο ο συγκεκριμένος ερευνητής ισχυρίζεται; Και αν ακόμη αυτή η «κι­βωτός» είναι ένα είδος αρχαίου σημιτικού λα­τρευτικού αντικειμένου, αυτό το οποίο περιφέρε­ται κατά τη διάρκεια των τελετών είναι η πραγμα­τική Κιβωτός της Διαθή­κης; Ασφαλώς και όχι!

Οι ελλιπείς και πολ­λές φορές συγκεχυμένες πληροφορίες, οι οποίες παρέχονται για την τύχη της Κιβωτού της Διαθήκης καθιστούν ιδιαίτερα επι­σφαλή κάθε προσπάθεια εντοπισμού της. Οι κατά καιρούς ισχυρισμοί για την ανακάλυψή της μόνο αφελείς μπορούν να θεωρηθούν. Η εξαφάνιση της Κιβωτού παραμένει άλυτο μυστήριο. Ίσως αποτελεί μέρος του προαιώνιου σχεδίου τού Θεού για τον άνθρωπο, ίσως δεν έχει ολοκληρώσει ακόμα την ιστορική της πορεία και κάποια στιγμή στο μέλλον η αρχαιολογική σκαπά­νη τη φέρει στο φως, επιβεβαιώνοντας έτσι την καθο­λική παρουσία του Θεού, ανά τους αιώνες, στο πλάϊ του ανθρώπου.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Έξοδος 25,10-22.
2. Έξοδος 37,1-9.
3. Έξοδος 25,10.
4. Α’ Βασιλειών 4,4.
5. Λευϊτικό 16,2, Αριθμοί 4,15, 19, 20.
6. Ιησούς τού Ναυή 6,12-16.
7. Ιησούς τού Ναυή 3,15-17.
8. Ιησούς τού Ναυή 18,1, Α’ Βασιλειών 3,3.
9. Α’ Βασιλειών 4,5-22.
10. Α’ Βασιλειών 4,5.
11. Ιερεμίας 26,6-9.
12. Α’ Βασιλειών 7,1.
13. Β’ Βασιλειών 6,2-17.
14. Α’ Βασιλειών 8,6.
15. Έξοδος 25,17.
16. Κατά την ημέρα τού εξιλασμού ο αρχιερέας εισερχόταν στο Άγιο των Αγίων τού Ναού τού Σολο­μώντα, ερχόταν σε άμεση επαφή με την Κιβωτό της Διαθήκης, τον θρόνο τού Γιαχβέ, ο οποίος καλυπτόταν από ομίχλη. Την ημέρα αυτή ο αρχιερέας ζητούσε από τον Γιαχβέ άφεση αμαρτιών. Το αίμα από τη θυσία τού ζώου, που ο αρχιερέας διασκόρπιζε στο εσωτερικό τού Αγίου των Αγίων, ήταν το καθαρτήριο των ανθρώπι­νων αμαρτιών.
17. Ιερεμίας 3,16.
18. Β’ Παραλειπομένων 33,7.
19. Δ’ Βασιλειών 25, 13-17, Ιερεμίας 52, 17-23.
20. Ιερεμίας 31,31-34.
21. Schekalim 6,1-2, Yoma 53-54.
22. The Legends of the Jews, 320-321.
23. Haran, M.: 1963, 46-58.
24. Δ’ Βασιλειών 21, 4-5.
25. Δ’ Βασιλειών 23,4.
26. Δ’ Βασιλειών 23,6.
27. Biblical Archaeology Review, 1983, 66-69.
28. Ο Horn ήταν ο υπεύθυνος των ανασκαφών που πραγματοποίησε το Andrews University στο Tell Hashbon, το οποίο βρίσκεται 4 μίλια βορειοανατολικά του όρους Νέμπο. Είναι ο συγγραφέας 12 βιβλίων και 800 άρθρων.
29. Όπ,π, 1983, 58-61.
30. Biblical Archaelogy Review 1983, 60-61.
31. Πρόκειται για υψηλού επιπέδου φιλολογικό κείμε­νο, τού οποίου η προέλευση (αιθιοπική, ιουδαϊκή, κοπτική, αραβική;) και η χρονολογία συγγραφής (6ος-9ος μ.Χ., αναθεωρημένο τον 14ο αι.) αποτελούν αντικείμενο συζή­τησης για τους διάφορους ερευνητές.
32. Η λέξη tabot προέρχεται από το ιουδαϊκό-αραμαϊκό tebuta και σχετίζεται με το εβραϊκό tebat το οποίο σημαίνει κιβωτός ή κιβώτιο.
33. Β’ Βασιλειών 6,3.
34. Β’ Βασιλειών 6,5, 14-16.
35. Ephraim, I: Is the Ark of the Covenant in Ethiopia, Biblical Archaeology Review 19 (1993), 61.
36. Hoberman, B.: The Ethiopian Legend of the Ark, Biblical Archaelogist, 1983, 114.
37. Ephraim, I: Is the Ark of the Covenant in Ethiopia, Biblical Archaeology Review 19 (1993), 61.

*Ο Χρήστος Καραγιάννης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969.

Ο Χρήστος Καραγιάννης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969.

Αποφοίτησε από το Τμήμα Θεολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών το 1992.

Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία ως Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός (1992-1994).

Το 1994, κατόπιν εξετάσεων, έλαβε υποτροφία από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) για μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό.

Το 1995 έλαβε με διάκριση από το University of Aberdeen τον τίτλο του Master of Theology (MTh). Για την επίδοσή του τιμήθηκε με υποτροφία από το Gilroy Royal Scholarship Foundation της Μεγάλης Βρετανίας (1996).

Το 1999 προσελήφθη στον Κλάδο Εκδόσεων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος ως συντάκτης των περιοδικών «Εκκλησία» και «Θεολογία».

Το 2004 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών υποβάλλοντας προς έγκριση τη διατριβή «Η έννοια του υπολοίπου στην Παλαιά Διαθήκη».

Το 2006 εξελέγην στη θέση του Λέκτορος του ανωτέρω Τμήματος με γνωστικό αντικείμενο «Ιστορία και Αρχαιολογία της Παλαιάς Διαθήκης». Από το Σεπτέμβριο του 2007 (ΦΕΚ 5375/642/17-8-2007) διδάσκει στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

To 2012 εξελέγην Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών με γνωστικό αντικείμενο «Παλαιά Διαθήκη».

ΠΗΓΗ: Περιοδικό ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ (ΤΕΎΧΗ Οκτ.-Νοε. 2001)

Read more: http://www.egolpion.com/970A7E1A.el.aspx#ixzz4BXo1Gmdu

http://www.egolpion.com/970A7E1A.el.aspx#ixzz4127gOVfK

Facebook

Όπου ο νοών νοείτω…

4. Οἱ ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι µιά ἀπό τίς δεκατέσσερεις Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Παρέλαβε τήν αὐτοκεφαλία της µέ τόν Συνοδικό-Πατριαρχικό Τόµο τοῦ 1850 καί σέ αὐτήν προσετέθησαν διάφορες κατά καιρούς ἐπαρχίες, ἄλλες κατά ἀφοµοίωση (1866, 1882) καί ἄλλες ἐπιτροπικῶς (1928).

Ὅπως εἶχα καθῆκον µελέτησα τά κείµενα πού εἶχαν προετοιµάσει οἱ ἀντιπρόσωποι ἀπό ὅλες τίς Ἐκκλησίες καί ὑπεγράφησαν ἀπό τούς Προκαθηµένους. Κατά τήν µελέτη τῶν κειµένων ἀπό τήν ∆ιαρκῆ Ἱερά Σύνοδο καί τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀποφασίσθηκε νά γίνουν διάφορες ἀλλαγές, ἤτοι διορθώσεις, προσθῆκες µέσα στήν προοπτική τῆς βελτιώσεως τῶν κειµένων.

Αὐτό ἔγινε σέ ἕνα πνεῦµα ὁµοψυχίας, ὁµοφωνίας στά περισσότερα καί ἐλάχιστες µειοψηφίες σέ µερικά ἀπό αὐτά, καί µιά πρόταση µέ ἀνοικτή ψηφοφορία. Ἔτσι προῆλθε ἕνα ἀποτέλεσµα πού ἱκανοποίησε ὅλους τούς Ἱεράρχες, ἀλλά καί ἐκείνους πού ἔµαθαν γιά τήν ἀπόφαση.

Στήν συνέχεια θά παρουσιάσω τά κεντρικά σηµεῖα τῆς ἀποφάσεως.

Τό βασικό σηµεῖο εἶναι ὅτι ἐνῶ στό κείµενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν Χριστιανικόν κόσµον» σέ διάφορες παραγράφους γινόταν λόγος ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία «ἀναγνωρίζει τήν ἱστορικήν ὕπαρξιν ἄλλων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁµολογιῶν», αὐτό ἀντικαταστάθηκε µέ τήν φράση: «γνωρίζει τήν ἱστορικήν ὕπαρξιν ἄλλων Χριστιανικῶν Ὁµολογιῶν καί Κοινοτήτων».

14 Ἐπίσης, σηµαντικό σηµεῖο εἶναι αὐτό πού ἀναφέρεται στήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἐνῶ στό κείµενο γινόταν λόγος γιά τό ὅτι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας «εἶναι ἀδύνατον νά διαταραχθῆ», ἐν τούτοις γινόταν στήν συνέχεια λόγος γιά τήν προσπάθεια νά ἀποκατασταθῆ ἡ ἑνότητα µεταξύ τῶν Χριστιανῶν, ὡσάν νά ἰσχύη ἡ θεωρία τῶν κλάδων.

Στό κείµενο ἔγιναν µερικές διορθώσεις, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πιστεύει ὅτι «ἡ ἑνότης αὐτῆς εἶναι ἀδύνατον νά διαταραχθῆ» καί συµµετέχει «εἰς τήν κίνησιν πρός ἀποκατάστασιν τῆς ἑνότητος τῶν λοιπῶν Χριστιανῶν» ἤ «τῆς ἀπωλεσθείσης ἑνότητος τῶν λοιπῶν Χριστιανῶν», καθώς ἐπίσης ὅτι ἐργάζεται ὥστε νά ἔλθη ἐκείνη ἡ ἡµέρα κατά τήν ὁποίαν «ὁ Κύριος θά ἐκπληρώση τήν ἐλπίδα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας περί ἐπισυναγωγῆς εἰς αὐτήν πάντων τῶν ἐσκορπισµένων καί γενήσεται µία ποίµνη εἷς ποιµήν».

Ἀκόµη σηµαντικό σηµεῖο εἶναι αὐτό στό ὁποῖο γίνεται λόγος γιά τήν προοπτική «τῶν θεολογικῶν διαλόγων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας µετά τῶν ἄλλων Χριστιανικῶν Ὁµολογιῶν καί Κοινοτήτων», οἱ ὁποῖοι διάλογοι «προσδιορίζονται πάντοτε ἐπί τῇ βάσει τῶν ἀρχῶν τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας καί τῶν κανονικῶν κριτηρίων τῆς ἤδη διαµορφωθείσης ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως συµφώνως πρός τούς ἱερούς κανόνας τῶν Οἰκουµενικῶν καί τῶν ὑπό τούτων ἀναγνωριζοµένων Τοπικῶν Συνόδων, ὡς εἶναι οἱ Κανόνες 46, 47 καί 50 τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, οἱ 8 καί 19 τῆς Α΄ Οἰκουµενικῆς Συνόδου, ὁ 7 τῆς Β΄ Οἰκουµενικῆς, ὁ 95 τῆς Πενθέκτης, καί ὁ 7 καί 8 τῆς Λαοδικείας». Ἐπίσης, προσετέθη µιά ἀπαραίτητη διευκρίνιση: «∆ιευκρινίζεται, ὅτι, ὅταν ἐφαρµόζεται ἡ κατ’ οἰκονοµίαν εἰσδοχή τῶν ἑτεροδόξων διά Λιβέλλου καί ἁγίου Χρίσµατος, δέν σηµαίνει ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει τήν ἐγκυρότητα τοῦ Βαπτίσµατος ἤ καί τῶν λοιπῶν µυστηρίων αὐτῶν».

Στήν παράγραφο πού γινόταν λόγος γιά τήν καταδίκη κάθε διάσπασης τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας ἀπό ἄτοµα ἤ ὁµάδες καί γιά τήν διατήρηση τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως, ἡ ὁποία διασφαλίζεται διά τοῦ Συνοδικοῦ συστήµατος, προσετέθησαν ὁ 6ος Κανόνας τῆς Β΄ Οἰκουµενικῆς Συνόδου καί οἱ 14ος καί 15ος τῆς Πρωτοδευτέρας Οἰκουµενικῆς Συνόδου.

Σέ ἄλλη παράγραφο πού γινόταν λόγος γιά τήν ἀναγκαιότητα τοῦ διαχριστιανικοῦ θεολογικοῦ διαλόγου, χωρίς προκλητικές ἐνέργειες ὁµολογιακοῦ ἀνταγωνισµοῦ, προστέθηκε µέσα σέ παρένθεση ἡ Οὐνία, πράγµα τό ὁποῖο σηµαίνει ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν δέχεται τόν 15 ὑποκριτικό αὐτόν τρόπο γιά τήν ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν, ὅπως τό ἐπαγγέλλεται στήν πράξη ἡ Οὐνία.

Σηµαντική διόρθωση στήν παράγραφο ὅτι οἱ κατά τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες «καλοῦνται νά συµβάλουν εἰς τήν διαθρησκειακήν συνεννόησιν καί συνεργασίαν», ἔγινε µέ τήν προσθήκη τῆς φράσεως «διά τήν εἰρηνικήν συνύπαρξιν καί κοινωνικήν συµβίωσιν τῶν λαῶν, χωρίς τοῦτο νά συνεπάγεται οἱονδήποτε θρησκευτικόν συγκρητισµόν».

Γιά τήν συµµετοχή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στό Παγκόσµιο Συµβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ) ἔγινε εὐρύτατος λόγος. Ἡ πρόταση τῆς ∆ιαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου ἦταν νά διαγραφοῦν οἱ σχετικές παράγραφοι πού ἀναφέρονται σέ αὐτό. Κατόπιν ἐντόνου συζητήσεως ἔγινε φανερή ψηφοφορία (διά ἀνατάσεως τῆς χειρός), ἀπό τήν ὁποία προέκυψε ὅτι δεκατρεῖς (13) Ἀρχιερεῖς πρότειναν νά διαγραφοῦν οἱ παράγραφοι αὐτοί, ἑξήντα δύο (62) νά παραµείνουν καί δύο (2) εἶχαν διαφορετικές ἀπόψεις.

Ἔτσι, ἡ πλειοψηφία τῶν Ἱεραρχῶν ἦταν νά παραµείνουν οἱ παράγραφοι αὐτοί στό κείµενο καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος συµµετέχει στίς ἐργασίες τοῦ ΠΣΕ σύµφωνα µέ τίς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις. Στήν συζήτηση καί ψηφοφορία ὑπεστήριξα ὅτι θά πρέπει νά παραµείνουµε στό ΠΣΕ ὡς παρατηρητές, ἀλλά αὐτή ἦταν ἡ µοναδική πρόταση. Παρά ταῦτα στό κείµενο αὐτό ἡ φράση ὅτι οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες στό ΠΣΕ συµβάλλουν «δι’ ὅλων τῶν εἰς τήν διάθεσιν αὐτῶν µέσων εἰς τήν µαρτυρίαν τῆς ἀληθείας καί τήν προαγωγήν τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν» διορθώθηκε µέ τήν φράση συµβάλλουν «δι’ ὅλων τῶν εἰς τήν διάθεσιν αὐτῶν µέσων διά τήν προώθησιν τῆς εἰρηνικῆς συνυπάρξεως καί τῆς συνεργασίας ἐπί τῶν µειζόνων κοινωνικοπολιτικῶν προκλήσεων καί προβληµάτων».

Αὐτό σηµαίνει ὅτι ὁ λόγος συµµετοχῆς τῆς Ἐκκλησίας µας στό ΠΣΕ εἶναι µόνον γιά κοινωνικούς λόγους καί ὄχι γιά τήν µαρτυρία τῆς ἀληθείας καί τήν προαγωγή τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν.

Στό κείµενο µέ τίτλο «Ἡ ἀποστολή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσµῳ», γινόταν λόγος γιά τό ἀνθρώπινο πρόσωπο καί γιά τήν κοινωνία τῶν προσώπων. Παράλληλα ὅµως διαρκῶς γινόταν λόγος καί γιά τόν ἄνθρωπο. Ὁπότε, χάριν θεολογικῶν λόγων καί ἑνοποιήσεως τοῦ κειµένου ἀντικαταστάθηκε ἡ φράση «ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου» µέ τήν φράση «ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου».

Στό κείµενο µέ τίτλο «Τό αὐτόνοµον καί ὁ τρόπος ἀνακηρύξεως αὐτοῦ» προσετέθη µία παράγραφος: «Ἐκκλησιαστικαί Ἐπαρχίαι δι’ ἅς ἐξεδόθη Πατριαρχικός Τόµος ἤ Πρᾶξις, δέν δύνανται ἵνα αἰτήσωνται τήν 16 χορήγησιν αὐταῖς αὐτονοµίας, διατηρουµένου ἀπαρασαλεύτου τοῦ ὑφισταµένου ἐκκλησιαστικοῦ καθεστῶτος αὐτῶν».

Σέ µιά ἄλλη παράγραφο τοῦ ἰδίου κειµένου, στό ὁποῖο γινόταν λόγος γιά τήν χορήγηση τῆς Αὐτονοµίας σέ µιά Ἐπαρχία ἀπό τήν Μητέρα Ἐκκλησία προστέθηκε ἡ φράση «ὁµοφώνως».

Αὐτές ἦταν οἱ βασικές προτάσεις βελτιώσεως τῶν κειµένων ἀπό τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Θά ἤθελα νά διατυπώσω δύο σκέψεις.

Πρῶτον, µέσα ἀπό αὐτές τίς προσθῆκες καί τίς ἀλλαγές διαφαίνεται µιά παραδοσιακή ἐκκλησιολογία, µέσα στίς δυνατότητες τίς ὁποῖες εἶχε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας µας νά κάνη αὐτό τό ἔργο. Οἱ ἀποφάσεις αὐτές κατά βάσιν ἦταν ὁµόφωνες καί κανείς δέν µπορεῖ νά ἰσχυρισθῆ ὅτι στήν Ἱεραρχία οἱ «συντηρητικοί» Ἱεράρχες ἐπιβλήθηκαν ἐπί «τῶν προοδευτικῶν» Ἱεραρχῶν!!! Ὑπῆρξαν βέβαια καί προτάσεις νά ἀποσυρθῆ τελείως τό κείµενο «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρός τόν λοιπόν Χριστιανικόν κόσµον» γιά περαιτέρω ἐπεξεργασία, ἀλλά δέν ἔγινε ἀποδεκτό ἀπό τήν Ἱεραρχία.

∆εύτερον, οἱ ἀποφάσεις αὐτές εἶναι δεσµευτικές γιά τήν Ἐκκλησία µας, διότι ἔγιναν ἀποδεκτές κατά βάσιν ὁµοφώνως. Αὐτό σηµαίνει ὅτι ἡ ἀντιπροσωπεία µας στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο πρέπει νά τίς ὑποστηρίξη γιά νά περάσουν στό κείµενο καί δέν ἔχει δυνατότητα ὑπαναχώρησης.

Μανώλης Βγαρδής

13/6/2016

Πηγή:

Για όσους αναρωτιούνται ποιους θα βάλουμε να μας κυβερνήσουν όταν ανατρέψουμε το ψευτορωμαίϊκο των 300 απατεώνων που το σύστημα, ο εκλογικός τους νόμος και όχι η ψήφος μας, τους εκλέγει και τους τοποθετεί στη Βουλή για να νομοθετούν και να εκτελούν τα αίσχη που αποφασίζουν για μας και να μας απειλούν πως “η άγνοια νόμου τιμωρείται” απαντούμε ως εξής:

Όλοι σας γνωρίζετε κάποιους που έχουν αυτούσιο κι έμφυτο το ταλέντο να κυβερνούν τους άλλους. προτείνετέ τους! Οι Έλληνες είναι μοναδικοί σε ΟΛΑ.

Η ειδικότητά τους είναι η ικανότητα επίλυσης όλων των προβλημάτων τύπου Οδυσσέα, είτε για το καλό και την πρόοδο αυτού του τόπου ή για το κακό και την υποδούλωσή του.

Η παρεμβολή των ξένων είναι η δυστυχία μας. Μας έφτασαν στο σημείο να πιστεύουμε πως δεν είμαστε σε θέση να κυβερνηθούμε μόνοι μας, εκμεταλλευόμενοι την πληθωρικότητα και τις ικανότητες των Ελλήνων και φουσκώνοντάς μας με τον εγωισμό και τη φιλοδοξία ώστε να διχαζόμαστε και να βγάζει ο ένας το μάτι του άλλου.

Έτσι αντί να χρησιμοιποιούμε την ασύλληπτη εφευρετικότητά μας, την τρομερή ταχύτητα στην εξεύρεση λύσεων στην επίλυση προβλημάτων κάθε μορφής, χάνουμε τον περισσότερο καιρό μας συνωμοτώντας και σχεδιάζοντας πως να καταστρέψουμε τη δημιουργικότητα ο ένας του άλλου. Έτσι ο ένας πέφτει στην παγίδα που του στήνει ο άλλος και αντί να προοδεύουμε ισοπεδώνουμε τον εαυτό μας και την πατρίδα μας.

Απόδειξη ότι όταν αυτοεξοριστούμε στο εξωτερικό και ηρεμήσουμε από τον εξοντωτικό ανταγωνισμό και τη συνεχή προσπάθεια “να βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου”, όταν συγκεντρωθούμε στο κύριο επάγγελμα που μας ενδιαφέρει, από τον εκπαιδευόμενο στην αλλοδαπή επιστήμονα, μέχρι τον μετανάστη εργάτη, θριαμβεύουμε και πλουτίζουμε ή έστω ευπορούμε.

Μόνο στην Ελλάδα δυστυχούμε, εκτός των απατεώνων πολιτικών.

Στη συνέχεια θα παρουσιάσουμε έναν καταπληκτικό ιερέα που τον ξέρουμε από τις ευτυχισμένες εκείνες ημέρες όπου το κόμμα και κίνημα ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ του Νίκου ψαρουδάκη, προσείλκυε κόσμο και αποτελούσε την ελπίδα για τον μόλις λευτερωμένο από τη χούντα λαό. Προς ΘΕΟΥ η Χ.Δ. και το χριστιανοκοινωνικό σύστημα που επικαλούμασταν και αγωνιζόμασταν για να γίνει γνωστό, δεν έχει καμιά σχέση με το κόμμα του Νίκου Νικολόπουλου, ένα σωματειακού τύπου καπιταλιστικό κόμμα στα πρότυπα  της χριστιανοδημοκρατίας της Δύσης. Δηλαδή εφεύρημα των καθολικών αστών για να μην χάσουν ψήφους από τους κομμουνιστές του Μπελιγκουέρ στην Ιταλία και των κρυφογερμανοφασιστών, Λουθηρανών και Καλβινιστών, πάλι για να στεγάσουν όσους μισούσαν τον κομμουνιστικό μπαμπούλα στην εποχή της δόξας του.

Τότε πρωτογνωρίσαμε τον πατέρα Ηλία Υφαντή και αργότερα τον είδαμε να μάχεται συναγωνιστικά στο ΕΠΑΜ με τον Καζάκη, διατηρώντας πάντοτε την ελευθερία της γνώμης του.

Ας τον ακούσουμε και ας αναρωτηθούμε, στην κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας ή την σκιώδη κυβέρνηση που καλόν είναι από τώρα να την ετοιμάζουμε και να την έχουμε στο μυαλό μας, όταν ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ οι μπαγάσηδες αριστεροκεντροδεξιοί υλιστές και άθεοι καταρρεύσουν και ανατραπούν, πράγμα που διαλεκτικά είναι αναπόφευκτο και μόνο από το γεγονός ότι είναι αδύνατον να μας ξεχρεώσουν από τα χρέος, να μας απαλλάξουν από τα μνημόνια και να πετύχουν ανάπτυξη.

Εκτός και είμαστε τόσο ηλίθιοι και τυφλοί και συμφωνήσουμε πως ανάπτυξη και μείωση του χρέους θα επιτευχθεί στο απώτερο μέλλον κάπου μεταξύ του 2150 και 2300 μ.Χ..

Ακούστε τον και αναρωτηθείτε, “δεν θα μπορούσε να γίνει υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, ακόμη και Υγείας ο παπα-Ηλίας Υφαντής;”

http://https://www.youtube.com/watch?v=xp1nST9JiYE&feature=share

Και μην ανησυχείτε  σαν τον παπά Ηλία υπάρχουν εκατοντάδες για να αντικαταστήσουν τους μαλακοπίτουρες γόνους που μας έχουν κυριολεκτικά καταστρέψει με τα Χάρβαρντ, τα Μπέρκλεϊ και London School of Economics..

Την ώρα που ο Υπουργός μας εξωτερικών ψελλίζει κάτι για μνημείο της Ουνέσκο και ο πρόεδρος της “Δημοκρατίας” του προτεκτοράτου “Η ΕΛΛΑΣ” ορθώνει καθυστερημένα κάποια άοσμα, άγευστα, χωρίς βάθος και ουσία λόγια, έτσι γιατί οφείλει κάτι να πει, ο Αλεξάντερ Ντούγκιν λέει καθαρά και ξάστερα την αλήθεια για τις προκλήσεις της Τουρκίας στην Αγία Σοφία.

Ο γεωπολιτικός σύμβουλος του Πούτιν, σίγουρος για το βάρος και την ισχύ του Ρωσικού λαού (ακριβώς αυτό που μισούν και απεχθάνονται οι αιρετικοί προτεσταντοκαθολικοί της καπιταλιστικής Δύσης που έχει χάσει προ πολλού των αγιοπνευματικό φωτισμό και κάθε ίχνος δίκιου για τις γεωπολιτικοστρατικές τους επιδιώξεις) αποκαλύπτει τις βαθύτερες σκέψεις τοτ Βλαδίμηρου.

Σκέψεις που μπορεί να μην αρέσουν σε πολλούς Έλληνες και ασφαλώς ηχούν παράτονα στα αυτιά του πατριάρχη βαρθολομαίου, αλλά είναι γεγονός πως στην παρακμιακή κατηφόρα της Ελληνικής πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής, θρησκευτικής και πολιτισμικής ζωής, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ακροαζόμαστε την ηχώ των λόγων τους και του ντούγκιν.

Την ηχώ ενός σοβαρού κράτους, του δεύτερου σε ισχύ και μεγαλείο στον κόσμο!

Καιρός να ακούσουμε τον Α. Ντούγκιν:

Κεραυνοί Α.Ντούγκιν προς Τουρκία: «Η Ρωσία είναι η κληρονόμος του Βυζαντίου ως κράτος και ως Αυτοκρατορία, είμαστε η Τρίτη Ρώμη» (vid)

Τι χάσαμε και ακόμη δεν μάθαμε!

του Βασίλη Καπούλα

Τη στιγμή που το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης δεν έβγαλε ούτε μια ανακοίνωση για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και την ανάγνωση στίχων του Κορανίου από ιμάμηδες, η Ρωσία διά στόματος Αλεξάντρ Ντούγκιν, του γεωπολιτικού μέντορα του Β.Πούτιν ξαναχτυπά και στέλνει ηχηρό μήνυμα υπεράσπισης λέγοντας ότι η “Ρωσία είναι η κληρονόμος του Βυζαντίου ως κράτος και ως Αυτοκρατορίας, είμαστε Βυζαντινοί στην ψυχή, στις ρίζες και στην ταυτότητα μας. Αναλάβαμε την αποστολή να γίνουμε η Τρίτη Ρώμη”.

Alexander Dugin

Αναλυτικά τα όσα δήλωσε ο Α.Ντούγκιν με αφορμή την επίσκεψη Β.Πούτιν και Πατριάρχη Κύριλλου στη χώρα μας:

“Σήμερα είμαστan μάρτυρες ενός ιστορικού γεγονότος, της επίσκεψης του προέδρου της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, και του επικεφαλής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Πατριάρχη Κύριλλου, στο Άγιο όρος, στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα, την καρδιά του ρωσικού μοναστισμού.

“Ο συμβολισμός του γεγονότος αυτού είναι τεράστιος. Είναι η πρώτη φορά που ο επικεφαλής του κράτους της Ρωσίας και ο επικεφαλής της ρωσικής εκκλησίας επισκέπτονται μαζί το Άγιο Όρος. Το Άγιο όρος είναι η “καρδιά” του Βυζαντινού πνεύματος”.

“Είμαστε οι κληρονόμοι του Βυζαντίου ως κράτος και ως Αυτοκρατορίας από την στιγμή της πτώσης της Κωνσταντινούπολης. Αναλάβαμε την αποστολή να γίνουμε η Τρίτη Ρώμη και οι κληρονόμοι της Πανορθόδοξης, καθώς η ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει διατηρήσει τις Βυζαντινές παραδόσεις” Είμαστε Βυζαντινοί στην ψυχή, στις ρίζες και στην ταυτότητα μας”.

“Η επίσκεψη του προέδρου της Ρωσίας και του Πατριάρχη στο Άγιο όρος αποτελεί ένα μανιφέστο Βυζαντινής παράδοσης”.

“Είναι ένα ζωντανό κομμάτι του Βυζαντίου. Στο Άθως οι μοναχοί ζουν όπως στο καιρό του Βυζαντίου”.

“Το παλιό Βυζανιτνό ημερολόγιο χρησιμοποιείται ακόμη και η πνευματική ζωή του Βυζαντίου “ανθεί”.

“Σε αυτό το λίκνο Hesychasm και διανοητικής προσπάθειας, όπως ακριβώς 1.000 χρόνια πριν στην εξάπλωση της Ορθοδοξίας σε αυτή τη γη στην Ελλάδα, συνεχίζει η ίδια πνευματική ζωή”.

“Ο επικεφαλής της κοσμικής ζωής, ο επικεφαλής του ρωσικού κράτους, και ο επικεφαλής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μαζί είναι η “συμφωνία” δυνάμεων που άλλωστε είχε γεννηθεί στο Βυζάντιο, η ένωση της πολιτικής και πνευματικής εξουσίας”

“Αυτή είναι η “συμφωνία”.

“Αυτή είναι η αρμονία”.

“Οι εκπρόσωποι αυτής της της συμφωνίας επισκέφτηκαν το Άθως, τη ρωσική μονή του Α.Παντελεήμονα και άλλες Μονές στο Άγιο Όρος”.

“Είναι δύσκολο να φανταστούμε κάτι άλλο με περισσότερη χάρη. Ίσως η πνευματική έναρξη των Ρώσων και σε μερικές έννοιες, η πολιτική έναρξη συναντούν τώρα τις τελευταίες περιόδους αυτής της ένδοξης πνευματικής ιστορίας”.

“Έχουμε διαφορετικές στιγμές στην ιστορίας μας αλλά η αλήθεια είναι ότι σήμερα είμαστε μάρτυρες της επίσκεψης των δύο επικεφαλής του πνευματικού και κοσμικού κράτους να προσκυνούν τις Βυζαντινές ρίζες, αυτό έχει τεράστια σημασία”.

“Αυτό σημαίνει ότι οι Ρώσοι αναγνωρίζουν την ιστορική τους προέλευση”.

“Είμαστε έτοιμοι για το “τέλος των καιρών” όπως το ονόμαζαν οι παλιοί μοναχοί του Άθως”.

Ολα αυτά τη στιγμή που η Γερμανία με επίσημη δήλωση της είπε ότι το θέμα της Αγίας Σοφίας είναι εσωτερικό ζήτημα της Τουρκίας….

Σ.γ.: Ποιος είπε ότι οι Γερμανοί δεν μας αγαπούνε;

http://www.pronews.gr/portal/20160612/religion/orthodoxia/84442/antoygkin

Για κάθε μεγάλο έργο η παρουσία της Θείας Χάριτος είναι αναγκαία προϋπόθεση.

Η λέξη χάρις συχνά χρησιμοποιουμένη στην Αγία Γραφή σημαίνει την εύνοια, τον οίκτο, την συγκατάβαση, την αγαθότητα ενός ανώτερου προσώπου, άρχοντα, ηγέτη που διαθέτει μεγάλη κι απεριόριστη ισχύ προς κάποιον υποδεέστερο. Ειδικότερα, όλα τα πιο πάνω σημαίνουν εύνοια εκ μέρους του Θεού ο οποίος τα δείχνει και τα προσφέρει ως δωρεά στον άνθρωπο.

Από μια πιο ειδική έννοια  χάρις είναι κάθε υπερφυσική δωρεά που προσφέρεται από την θεία ευσπλαχνία και αγαθότητα στον άνθρωπο ο οποίος στην ουσία τίποτα το αξιόμισθο δεν παρουσιάζει για να τύχει με τα ανθρώπινα μέτρα τέτοιας εύνοιας

Δίδεται δε αυτή η χάρη με απώτερο σκοπό να ανακαινισθεί το εσωτερικό του ανθρώπου, να καθαρθεί μυστικά[1] και να φτάσει στον φωτισμό[2] και αν επιμείνει πεισματικά στον αγώνα, στη θέωση[3]. Άρα η χάρις είναι η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος μέσω της οποίας η αδύναμη ανθρώπινη θέληση και η νεκρότητα από την οποία πάσχει λόγω της αμαρτίας του ο άνθρωπος τον ανακαινίζει και τον ζωοποιεί μεταβάλλοντάς τον σε καινό άνθρωπο, ξελαμπικαρισμένο, γνήσιο αυθεντικό, ουσιαστικό.

Η θεραπεία της μολυσμένης από την παραβατικότητα (αμαρτία) καρδιάς του ανθρώπου για κανένα λόγο δεν μπορεί να θεωρείται σαν φυσικός καρπός των προσπαθειών της ίδιας θέλησης του ανθρώπου. Είναι καρπός της χάριστος η οποία εγκαθίσταται στην επιδεκτική και ενδιάθετη για την σωτηρία της καρδιά (εννοείται το συναίσθημα), και την μετατρέπει σε εργαστήριο όπου επιτελείται μυστηριακά, η αναγέννηση και η αποκατάσταση του πεπτωκότος ανθρώπου σε νέο ανακαινισθέντα, άξιο της αιώνιας σωτηρίας ο οποίος αναβαίνει το αρχέτυπο της εικόνας σχήμα (στον προ της πτώσης Αδάμ).[4]

Αν και η Θεία Χάρις εκπηγάζει και από τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, συνήθως όμως και κατ’ εξοχήν, εκχέεται κατά την Καινή Διαθήκη από το Άγιο Πνεύμα το οποίο αναγεννά τους κληρονόμους της βασιλείας των ουρανών, την στρατευμένη εκκλησία. Όποιοι το προσλαμβάνουν οι χάριτες του Πνεύματος σαν ποταμοί ύδατος ζώντος ρέουν από την κοιλία[5] του αγαθού ποιμνίου (εννοεί το συναισθηματικό κέντρο, την καρδιά, και πιο συγκεκριμένα το παρασυμπαθητικό, δηλ. το πνευμονογαστρικό νεύρο και το συμπαθητικό νευροφυτικό σύστημα).  Ψυχική ηρεμία, γαλήνη και αγαλλίαση, έκσταση, λυτρωτική διάθεση, ταπείνωση, νοερή ενέργεια προφητικό χάρισμα, η εμπειρία της θέασης-θέωσης είναι μερικές από τις δωρεές του Πνεύματος.

Ευχόμαστε να πρωτοστατήσει και να πρυτανεύσει η Θεία Χάρις στην Αγία και Μεγάλη Πανορθόδοξη Σύνοδο.

Η αγωνία μας πάντως όσο περνάει ο καιρός και πλησιάζουμε προς την ημερομηνία έναρξης δείχνει να αυξάνει από τα νέα που μας έρχονται αν και οι δημοσιογράφοι σε πάρα πολλά συσκότιση και παραπληροφόρηση προσφέρουν.

Γεγονός είναι ότι μέχρι ώρας έχουν έρθει κάποιες ενδεικτικές του κλίματος πληροφορίες όπως:

Πατριάρχης Κύριλλος. Λόγω του κύρους της Ρωσίας θα παίξει σημαντικότατο ρόλο στην Πανορθόδοξο κάτι που οι σύμμαχοι της Ελλάδας ΗΠΑ και Ε.Ε., δεν το θέλουν γιατί όπως πάντα τέτοιες εκδηλώσεις πλην της ιερότητας, έχουν πολιτικές όσο και γεωπολιτικές προεκτάσεις.

Αποχώρησε από την Κρήτη ο Ρώσος Επίσκοπος Σέργιος κατ’εντολή του Πατριάρχη Μόσχας ΚΥΡΙΛΛΟΥ!!!

Αποχώρησε(;) με εντολή του Πατριάρχη Μόσχας από την Κρήτη ο Επίσκοπος Σέργιος [Сергий, епископ Солнечногорский] ο οποίος βρισκόταν εκεί με σκοπό την προετοιμασία των τεχνικών και διοικητικών ζητημάτων της Συνοδείας του Πατριαρχείου Μόσχας, στην «Πανορθόδοξη» Σύνοδο της Κρήτης.

Σε ερώτηση δημοσιογράφων Ρώσων, ο Επίσκοπος Σέργιος δήλωσε ότι αποχωρεί διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας δεν θα συμμετάσχει στην «Πανορθόδοξη» Σύνοδο της Κρήτης, όπως μετέφερε πηγή του Πρακτορείου Ειδήσεων РИА «Новости»  [παρ’ότι επισήμως δεν έχει ανακοινωθεί κάτι, έως και την Δευτέρα που εκτάκτως θα συγκληθεί η Ρωσική Ορθόδοξη Σύνοδος].

Άλλη είδηση: Δεν αναχώρησε για την Κρήτη ο εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Μόσχας Μητροπολίτης Ιλαρίων. Δεν επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο.

Όπως έγινε πριν λίγο γνωστό, με εντολή του Πατριάρχη Μόσχας Κυρίλλου,ο εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Μόσχας Μητροπολίτης Ιλαρίων και η συνοδεία του, δεν επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο για να μεταβούν στην Κρήτη, προκειμένου να προετοιμάσουν το κοινό προσυνεδριακό κείμενο, για την έναρξη της συνόδου.

[1]Χρυσοστομου Κατήχησης πρώτη, παργρ. 4 και 3. Μ. 49, 227.

[2 & 3]Ιωάννου Ρωμανίδου: «Πατερική Θεολογία», Εκδόσεις Παρακαταθήκη, Θες/νίκη 2004, σελ. 59.

[4]Παν. Τρεμπέλα: «Δογματική», τόμος 2^ος, Εκδόσεις ΖΩΗ, 1959, σ.σ. 220- 225.

[5]Ιωάννης, κεφ.7,  στ.38-39.