| Από τον φίλο μας Σ. Παπαδημητρίου λάβαμε το πιο κάτω γράμμα και το αναρτούμε για προβληματισμό, για να μας απασχολήσει τι σημαίνει θυσία, τι σημαίνει αραλίκι, πόσο έχει εισχωρήσει στο DNA μας ο διχασμός μεταξύ των Ελλήνων και η υπερβολή που μας διακατέχει: |
Αλλη μια μέρα μνήμης η σημερινή.
η Πόλις εάλω 29 Μαίου 1453
Ε ,και;
Προχθές θυμηθήκαμε τη γενοκτονία των Ποντίων, αύριο το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ , μεθαύριο το ΟΧΙ και
η ζωή συνεχίζεται…
και η ιστορία επαναλαμβάνεται!
Συνεπώς το ερώτημα είναι αλλάζει ο κόσμος, ώστε να μην επαναλαμβάνεται η ίδια θλιβερή ιστορία
ή με φωτιά και με μαχαίρι προχωρεί;
Προς τα πού;
Πού άρχισε και πού τελείωσε ο ελληνικός πολιτισμός; Η μήπως συνεχίζεται;
Ας δούμε την ιστορία της Πόλης και της αυτοκρατορίας με ελληνικά μάτια του τότε και του σήμερα, απ την οπτική γωνία της δύσης και της οθωμανικής ανατολής.
1. Πλήθος αναλυτών ιστορικών και μη
οριοθετούν το τέλος του μεσαίωνα και την έναρξη της αναγέννησης με την πτώση τη Κωνσταντινούπολης.
Ταυτίζουν πολιτισμικά δύση με ανατολή, την ιερά εξέταση με τις διώξεις των Ελλήνων (ειδωλολατρών) από τους ορθοδόξους χριστιανούς,
το σκοταδισμό της δύσης με την καταστροφή των αρχαίων ελληνικών ιερών και κειμένων από τους Βυζαντινούς.
Ταυτόχρονα οι ίδιοι αναφέρoνται στη μεταλαμπάδευση του αρχαιοελληνικού πνεύματος σε Ιταλία και παραπέρα από μεταναστεύσαντες Βυζαντινούς λογίους,
κάτι που συνετέλεσε στην αναγέννηση μακριά από θρησκευτικές προκαταλήψεις!!! Οι «σκοταδιστές» Βυζαντινοί συνετέλεσαν στην αναγέννηση και το διαφωτισμό;;;
Σαν ‘Ελληνες (κάτοικοι της Ελλάδος) καλούμαστε να σχηματίσουμε μία από τις δύο ακραίες (ως συνήθως) και πιο δημοφιλείς γνώμες.
Η πρώτη είναι των αριστεριζόντων που συνάδει με των ακροδεξιών αρχαιολατρών (που κρίνουν δίχως παραπομπή σε ιστορικές πηγές και βάσει πολιτικών πεποιθήσεων),
ότι δηλαδή όλα συντελέστηκαν θεοκρατικοσκοταδιστικοκαταστρεπτικά επί Βυζαντίου.
Η άλλη είναι αυτή της λεγόμενης ελληνορθοδοξίας (της τελειότητας που επιτεύχθη μέσω της ενώσεως της τέλειας θρησκείας με την τέλεια φιλοσοφία), λες και μίλησε ποτέ ο Χριστός για εθνική πίστη και ορθοδοξία. Τέτοιες απόψεις έχουν οδηγήσει στη μετάλλαξη του οικουμενικού σε ελληνικό πατριαρχείο και τη διατήρηση του παραδοσιακά ελληνονορθοδόξου πατριαρχείου Ιεροσολύμων (λες και τα Ιεροσόλυμα είναι κοιτίδα του ελληνισμού, λες και δεν υπάρχουν Σύροι ορθόδοξοι που θα μπορούσαν να γίνουν πατριάρχες εκεί).
Αν ενστερνιστούμε τη δεύτερη ακραία άποψη, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως ο εκλεκτός λαός του θεού ήταν οι Εβραίοι ώσπου ήρθε ο Χριστός για να αποκαταστήσει την τάξη και να δώσει τα σκήπτρα στους Ελληνες!!!!!! και το δικαίωμα της αποκλειστικής αφής του αγίου φωτός κτλ κτλ. Το Βυζάντιο αποτέλεσε την τέλεια έκφραση της τέλειας ένωσης.
Ουαί κι αλλοίμονο θα έλεγε ο Χριστός αν ερχόταν για δεύτερη φορά!
Για να λυθεί ο γρίφος και να φτάσουμε στην αλήθεια που ως συνήθως βρίσκεται στη μέση, δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε σε πολλές πηγές και βιβλιοθήκες.
Αρκεί να αναρωτηθούμε:
Δεν αρκούσαν τα πλέον των 1000 ετών της βυζαντινης αυτοκρατορίας ώστε
να μην μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα που να θυμίζει το αρχαιοελληνικό ειδωλολατρικό πνεύμα?
Και ακόμα πώς εξηγείται η διάσωση κειμένων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων στα
”’ορμητήρια των σκοταδιστών”, τα μοναστήρια;
Συνεπώς όπως και σε όλες τις εποχές και περιοχές, υπήρξαν φωτισμένοι και σκοταδιστές από τα χαμηλότερα ως τα υψηλότερα στρώματα της κοινωνίας και της διανόησης καθώς και της εκκλησίας. Βέβαια όποιος υποβιβάζει το πολιτιστικό επίπεδο της Ρωμανίας(Βυζαντίου) σ αυτό της παπικής Δύσης απλώς δεν μπορεί να το στηρίξει ιστορικά και με συγκριτικά παραδείγματα.
2. Ανήκομεν εις την Δύση;
Πολλοί ‘Ελληνες το αποδέχονται, εννοώντας πολιτισμικά, συμμαχικά κτλ. Εγώ θα αναφερθώ απλά στον διαμέσου των αιώνων ιμπεριαλιστικό παπισμό, ο οποίος πιστεύοντας πως του ανήκομεν (δηλαδή ανήκομεν εις την δύση) μας έβαζε τρικλοποδιές, καταφέρνοντας παροδικά να του ανήκουμε. Αναφέρομαι στην περίοδο 1204-1261 όταν η Πόλη Εάλω για πρώτη φορά
με το σταυρό στο χέρι και στο μαχαίρι.
(θα ξαναστείλω το κείμενο του ακαθίστου ύμνου του Μάρτη γιατί είναι σχετικό με το σημερινό θέμα). Παρακάτω θα δούμε και τον ρόλο του πάπα πριν την άλωση.
Όσο για σήμερα, ο πάπας πάει χέρι χέρι με το Βαρθολομαίο και απειλείται η δημιουργία ορθοδόξου προτεσταντισμού, δηλαδή διαμαρτυρίας των λοιπών ορθοδόξων κατά της αυθεντίας και αλαζονείας του οικουμενικού (και καλά) πατριάρχη.
Είναι δυνατή η προσέγγιση και επανένωση των εκκλησιών δίχως να ζητήσει συγγνώμη η ορθόδοξη εκκλησία μιας και ο Πάπας ως γνωστόν είναι αλάθητος;
3. Ανήκομεν στην ανατολή.
Ε καλά εγώ δεν μπορώ να βρω πολλά κοινά με τους οθωμανούς πέρα του ότι σαν λαός είμαστε κι εμείς μπουνταλάδες και μας αρέσει ενίοτε το αραλίκ. Ακόμη και στο φαγητό και τα γλυκά άλλος ο πολίτικος μπακλαβάς κι άλλος ο ιστανμπουλίτικος(το ιστανμούλ προέρχεται από το εις την πόλιν) μπακλαβάς.
Αλλη η ανατολή και άλλη η καθ’ημάς ανατολή.
4. Κι όταν αναγκαζόμαστε να επιλέξουμε; Πώς αντηχεί στα αυτιά μας το
Κρειττότερον εστίν ειδέναι εν τη μέση τη πόλει φακίολον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν Λατινικήν
(Μόνον ο λατινόφρων Δούκας το καταγράφει ότι το είπε ο Λουκάς Νοταράς, ο οποίος αποκεφαλίστηκε αργότερα από το Μωάμεθ, λεπτομέρειες εδώ
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%AC%CF%82_%CE%9D%CE%BF%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%82 )
Τα χρόνια πριν την άλωση υπήρξε μεγάλη διαμάχη εντός της συρρικνωμένης αυτοκρατορίας (που είχε καταντήσει νομός) ως προς την ένωση της ορθοδόξου με την παπική εκκλησία (ένωση ή απλώς προσάρτηση?) που πιθανόν θα εξασφάλιζε στρατιωτική υποστήριξη κατά του Οθωμανικού κινδύνου. ‘Αλλη μια φορά είχαμε τους ενωτικούς ενάντια στους ανθενωτικούς, όπως παλιότερα τους εικονομάχους και τους εικονολάτρες και στα νεότερα χρόνια το άλλος το ήθελεν αγγλικόν, άλλος γαλλικόν και άλλος ρούσικον. Ιδιον γνώρισμα των Ελλήνων ανά τους αιώνας η διχόνοια και η αναμονή βοηθείας εκ των έξω… ‘Ετσι και σήμερα αντί να δούμε τα εσωτερικά μας χάλια προσβλέπουμε σε ρωσικό (ορθόδοξο) δάκτυλο που θα μας δώσει πίσω την Πόλη (και τα 20.000.000 των Τούρκων της;)
Εγώ πάντως θα έλεγα πως σε βαρβαρότητα δεν απείχαν και δεν απέχουν πολύ οι Τούρκοι από τους Δυτικούς ‘φίλους’ μας, αλλά σίγουρα οι Τούρκοι είναι λιγότερο πονηροί, γεγονός που βοήθησε στην επιβίωσή μας ως έθνος κατά τη μακραίωνη Τουρκοκρατία (περαιτέρω εξηγήσεις στο 4β)
4β. Κι αν μας την πέσουν και από τις δυο μεριές;
Τότε την έχουμε βαμμένη. Το είδαμε με τη γενοκτονία των Ποντίων από τους γερμανοτραφείς Νεότουρκους, το είδαμε στους παγκοσμίους πολέμους και αργότερα. Σήμερα βλέπουμε αγαστή συνεργασία στην εγγύς ανατολή με εξοπλισμό των Τζιχαντιστών από δυτικά κεφάλαια όπως παλιότερα των Ταλιμπάν
( όπως είπα και παραπάνω οι δυτικοί είναι πιο πονηροί, αφού πλέον εγκληματούν δια χειρός άλλων προωθώντας τους σκοπούς τους).
Δυστυχώς βέβαια βλέπουμε πέρα από την επιστημονική καθυπόταξη και συνέχιση των σφαγών στη γειτονιά μας (φούρνοι του Χίτλερ).
5. Κι επανερχόμαστε σε εμάς.
Στην τελική ποιοι είμασταν και ποιοι νομίζουμε πως είμαστε σήμερα;
Ποιοι είναι οι Έλληνες ή καλύτερα ποιοι είναι Έλληνες;
Οι ίδιοι που είμασταν μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου και οι ίδιοι που είμασταν πριν την πτώση της Πόλης.
Η Πόλη δεν έπεσε απότομα, αλλά κατέρρευσε σταδιακά υπό το βάρος της ηθικής παρακμής που οδήγησε σε οικονομική και κάθε είδους παρακμή.
Οι τελευταίοι αυτοκράτορες του Βυζαντίου (μ’ εξαίρεση τον τελευταίο) δεν διέφεραν κατά πολύ των διαδόχων του Μ. Αλεξάνδρου.
Και εμείς σήμερα κοιτάμε τον πάτο από κάτω.
6. Αλλά πώς εξηγείται το Νάτη πετιέται απο ξαρχής κι αντριεύει και θεριεύει εν μέσω παρακμής;
Γιατί ο τελευταίος αυτοκράτορας αμύνθηκε και δεν παραδόθηκε? Παρόλο που η αυτοκρατορία ήταν πλέον νομός η μάλλον ένα οχυρό?
https://www.youtube.com/watch?v=YfC8VkKLKW4
Γιατί η γενικευμένη σήψη δεν οδήγησε σε μια ”έντιμη παράδοση” όπως θα έλεγαν οι ιστορικοί μελετητές? Φυσικά οι πολιορκημένοι μάλλον γνώριζαν το άσχημο τέλος που τους περίμενε σε κάθε περίπτωση. Δεν θα ήταν όμως ιδιαίτερα δύσκολο στα υψηλά κλιμάκια (βλέπε αυτοκράτορας) να γλιτώσουν το δικό τους κεφάλι. Αποτελεί ο θάνατός του αυτοκράτορα στα τείχη της Πόλης άλλη μια άκρως ελληνική ιστορία? Επιδίωκε την υστεροφημία ως άλλος ”φαντασμένος” Λεωνίδας? Η λέτε να πίστευε στο θαύμα εξ ουρανού? Μάλλον στο θαύμα εκ της Δύσης πίστευε, που ποτέ δεν ήρθε και στην τελική δεν υπήρχε λόγος να έρθει, καθώς οι Δυτικοί είναι αρωγοί μόνο όταν τους συμφέρει (βλέπε Ναυαρίνο). Σύμμαχος δεν σημαίνει φίλος.
Στην Κωνσταντινούπολη λοιπόν υπήρχαν το πολύ 8.500 υπερασπιστές (οι πολλοί είχαν φροντίσει να την κάνουν εγκαίρως)
και τουλάχιστον 250.000 πολιορκητές. Γνωρίζετε πολλές μάχες με μη ‘Ελληνες συμμετέχοντες που διεξήχθησαν παρόλο που το αποτέλεσμα ήταν 100% προβλέψιμο; (Εχουμε δει και το Braveheart θα μου πείτε.. Άντε καλά θα πω.)
Και για να μην ξεχάσουμε και τους μη ‘Ελληνες που συμμετείχαν σ αυτή την πολιορκία (όπως και στην πολιορκία του Μεσολογγίου) αναφέρομαι στον Ιουστινιάνη, ο σοβαρός τραυματισμός του οποίου οδήγησε στην αποχώρηση των Γενουατών υποστηρικτών των τειχών και την αρχή του τέλους. Και το ερώτημα παραμένει. Γιατί δεν προσπάθησαν να σώσουν το κεφάλι τους αλλά ακολούθησαν το παράδειγμα του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες; Γιατί έκαναν κάτι ανάλογο πολύ αργότερα οι μαχητές του Ρούπελ; Θα επανέρθω παρακάτω στο ερώτημα.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Σαν λαός αποδεικνύουμε ανά τους αιώνας πως μας δένουν δεσμοί διχόνοιας.
”Η ΔΙΧΟΝΟΙΑ ΠΟΥ ΒΑΣΤΑΕΙ, ΕΝΑ ΣΚΗΠΤΡΟ Η ΔΟΛΕΡΗ,
ΚΑΘΕΝΟΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ,ΠΑΡΤΟ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΣΥ”
Διονύσιος Σολωμός
Η διαφορά των Ελλήνων από τους υπολοίπους λαούς είναι η κατά κανόνα εμφάνιση ακραίων τάσεων.
Το ανδραγάθημα ή η θυσία κάποιων παράλληλα με το ξεπούλημα (από άλλους) των συμπατριωτών προς εξυπηρέτηση φτηνών υλικών στόχων αποτελούν τάσεις με πολλούς εκφραστές ανά τους αιώνες.
Ο λαός κάνει το διαχωρισμό σε ήρωες και προδότες για να το κάνουμε πιο λιανά.
Ο Λεωνίδας και ο Εφιάλτης ζουν σε κάθε εποχή.
Και το ερώτημα σε κάθε εποχή είναι ποιος ρόλος είναι πιο ελκυστικός από τους δύο.
Η υπάρχει και ένας τρίτος ρόλος, αυτός του φιλήσυχου πολίτη που πληρώνει τους φόρους, δεν πειράζει κανένα αλλά δεν τον νοιάζει και κανένας πλην του εαυτού του;
Μπα μάλλον δεν είναι για μας αυτό…Δεν μπορούμε να βάλουμε το τρένο μας σε τέτοιες ράγες, είναι βαρετό.
Προ της επιλογής μας αναρωτιόμαστε ποιο το νόημα της αντίστασης κι εντέλει μιας θυσίας? Υπάρχει λόγος να γίνουμε Λεωνίδες χάνοντας τη ζωή μας( έστω την οικονομική);
Αλλάζει η θυσία τον κόσμο ή με φωτιά και με μαχαίρι πάντα αυτός προχωρεί;
Θα αναφερθώ μόνο στο αποτέλεσμα της θυσίας του Παύλου Μελά ως απάντηση στο ερώτημα.
Πόσο συνδεδεμένη είναι η θυσία με την τιμή;
Έχει σχέση η τιμή με την πίστη στη μετά θάνατο ζωή;
Σίγουρα αλλά όχι απαραίτητα, καθώς πολλοί δηλώνοντες άθεοι στάθηκαν δίχως φόβο θανάτου απέναντι στους εκτελεστές τους (βλέπε αριστερούς αγωνιστές).
Έχασαν τη ζωή τους οι αγωνιστές για να ζούμε εμείς ελεύθεροι(όπως συνήθως λέμε) ή απλά προτίμησαν το θάνατο από τη στέρηση της δικής τους ελευθερίας?
Ήταν ελεύθεροι οι Μεσολογγίτες πολιορκημένοι; Είμαστε σήμερα ελεύθεροι όντας υπόδουλοι των αγορών εθνικά και της κοιλιάς μας και του λάπτοπ-κινητού μας ατομικά;
Κάποιοι κάπως κάποτε έβαλαν την τιμή πάνω από τη ζωή τους, κάποιοι άλλη την τσέπη τους πάνω απ την τιμή τους και φυσικά πάνω από τη ζωή των συνανθρώπων τους.
Ποιος ο δικός μας ρόλος στην τραγωδία;
Ποιος επιδιώκει την κάθαρσιν έστω και θεωρητικά σε ένα εικονικό σκηνικό;
Μήπως είμαστε απλοί θεατές;
«Ἔστιν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»
Κι επειδή χωρίς ρόλο μουσικής δεν γίνεται, ακούστε τώρα την ιστορία του Κεμάλ
https://www.youtube.com/watch?v=T-f-vQX942I
ενός νεαρού πρίγκιπα, της ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.
Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.
Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.
τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ’ αλλάξουν οι καιροί.
Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ’ τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.
Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλιά
μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.
Με δύο γέρικες καμήλες μ’ ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.
Σ’ ένα μήνα σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»
Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνύχτα…
Η ιστορία του ταγουδιού
http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?13447-Kemal-%28Manos-Hadjidakis-and-the-New-York-Rock-Roll-Ensemble-from-the-album-Reflections%29
Σχόλιο στα ανωτέρω
(εκ του διαδικτύουhttps://superor.wordpress.com/tag/%CE%BA%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CE%BB/)
Περίεργο πράγμα η μουσική… Μπορεί να σου κρατήσει απλά λίγη συντροφιά, να σε ξεσηκώσει όταν θέλεις να ξεφαντώσεις, μπορεί όμως και να σου ξυπνήσει συναισθήματα που θα σε φτάσουν μέχρι τον ουρανό! Και τέτοιου είδους μουσική έγραφε ο μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις, ακόμα κι όταν ο σκοπός του ήταν απλά να χρησιμοποιηθεί εμπορικά, όπως η μουσική κινηματογράφου.
Πρόσφατα λοιπόν, άκουσα ξανά αυτό το τραγούδι του Μάνου, τον «Κεμάλ»· ένα τραγούδι που μιλάει για έναν μουσουλμάνο πρίγκιπα, που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο… Οι στίχοι είναι του Νίκου Γκάτσου, σίγουρα εμπνευσμένοι, αλλά το όχημα, το «μαγικό χαλί» που τους απογειώνει, είναι βεβαίως η θεϊκή μουσική του Χατζιδάκι. Μονομιάς, σε μεταφέρει μακριά σε τόπο και σε χρόνο, δίπλα στους χαλίφηδες και τους σουλτάνους. Σε βάζει μέσα σε ένα παραμύθι, απενοχοποιημένο από τα στερεότυπα που θα περίμενες να βρεις μπροστά σου σαν εμπόδια. Είπαμε άλλωστε, μουσουλμάνος ο Κεμάλ!
Κι όμως εν τέλει αναρωτήθηκα· τι να έχει να πει σε μένα, ή στους σημερινούς, διπλανούς μου Συνέλληνες, αυτός ο πρίγκιπας που τα έβαλε με όλους, αλλά κατέληξε στην αγχόνη; Μήπως είναι όντως απλά ένα παραμύθι; Μήπως η πίστη του στον Αλλάχ έπαιξε ρόλο; Είναι επιτέλους αλήθεια ότι ο κόσμος δεν αλλάζει; Ή αντικατοπτρίζει απλά μια οπτική του κόσμου μέσα απ’ τα μάτια του Κεμάλ και των συντρόφων του;
Όχι, μα αυτό θα ήταν περίεργο! Ένα τραγούδι που έχει φτιάξει ένας Έλληνας, που πρωτακούστηκε στη Νέα Υόρκη στ’ Αγγλικά, που χαράσσεται τόσο έντονα μέσα στο μυαλό μας, σίγουρα δεν απευθύνεται μονάχα στον μουσουλμάνο, τον «Κεμάλ».
Μας περιγράφει μια στάση ζωής που αναβιώνεται σε όλη τη διάρκεια της Ιστορίας από
διάφορους και ετερόκλητους ανθρώπους· όλους όμως με την ίδια φλόγα, να αντισταθούν στην αδικία.
Κι εδώ είναι που βγάζει το συμπέρασμα ο στίχος:
– «Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ»!
Είναι αλήθεια, το τέλος είναι τραγικό! Κι αυτή η «καληνύχτα» του συνθέτη, το κάνει ακόμα πιο έντονο.
Κι όμως, όταν ακούς τη μελωδία, δε σου μένει στο τέλος η μαυρίλα! Μπορεί να σε συνεπαίρνει η μελαγχολική του διάθεση, όπως και είναι λογικό, αλλά η μουσική σαν να σου ψιθυρίζει γλυκά-γλυκά το αντίθετο συμπέρασμα:
– «Αλλάζει ο κόσμος Κεμάλ, αλλάζει!»
– «Μα πώς; Αφού πίνω πικρό ποτήρι!»
– «Έτσι αλλάζει! Μέσα από τη θυσία σου!»
– και δεν είναι απαραίτητη η θυσία της ζωής και μόνο, υπάρχουν και μικρότερες θυσίες
Αυτό το κρυφό νόημα, έχω την αίσθηση, διαπερνάει το επιφανειακά ζοφερό μήνυμα που παρατηρεί κάποιος εκ πρώτης όψεως. Η θυσία τελικά είναι το υπέρτατο μέσο κάθαρσης, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να ταρακουνηθεί το κάθε λογής κατεστημένο, να προχωρήσει ο κόσμος. Γιατί, μπορεί να γίνεται «με φωτιά και με μαχαίρι», αλλά «ο κόσμος προχωρεί», δε μένει στάσιμος!
Κι αν περνάνε τα χρόνια και δε βλέπουμε να αλλάζει κάτι ουσιαστικό, είναι μονάχα γιατί δεν έχουμε ακόμη αφιερώσει περισσότεροι τη ζωή μας στο δρόμο της θυσίας… Αναζητούμε λύσεις ανώδυνες, χωρίς να αλλάξουμε σε τίποτα εμείς οι ίδιοι τη ζωή μας, μιας κι είμαστε πεπεισμένοι ότι είμαστε οι Βεδουίνοι της ιστορίας. Κι αφήνουμε μόνους τους τους «Κεμάλ» να παίρνουν το δρόμο της υπεράσπισης του δικαίου – ενίοτε και του δικού μας όντως – σαν άλλοι μοναχικοί καβαλάρηδες, παλεύοντας με τους «λύκους» και γνωρίζοντας ότι για εκείνους ο δρόμος τελειώνει σύντομα, αλλά μπορεί να είναι η αρχή μιας λεωφόρου που θα παρασύρει όλο τον κόσμο κάποια στιγμή.
Τότε λοιπόν, κι αυτή η «καληνύχτα», γίνεται φόρος τιμής,
δόξα σ’ αυτούς τους ήρωες, τους «Κεμάλ», που χάσανε τα πάντα εν γνώση τους, για να μπορούμε εμείς να λέμε,
σαν κακομαθημένα σχολιαρόπαιδα, ότι «τίποτα σ’ αυτόν τον κόσμο δεν αλλάζει».
- Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ (1964)
https://www.youtube.com/watch?v=niqrjP1VDeY
Στίχοι:
Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική:
Μίκης Θεοδωράκης
Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη συ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη
λησμονάτε τη χώρα μου!
Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά
στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
και τα σπίτια πιο λευκά
στου γλαυκού το γειτόνεμα!
Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό
τα γυρίζω πίσω απ’ τον καιρό
τους παλιούς μου φίλους καλώ
με φοβέρες και μ’ αίματα!
Η Πόλις Εάλω προ αιώνων.
ΠΑΛΗ με χρόνια με καιρούς ΠΑΛΗ θα χρειαστούμε πάλι.
Αν δεν εντοπίσουμε τον εχθρό εντός των τειχών (τον κακό μας εαυτό)
δεν μας σώζει τίποτα απ’ τους εχθρούς προ των πυλών.
Χαίρετε!
Υ.Γ.
Επισυνάπτω την εξιστόρηση της αλώσεως γραμμένη από ένα λόρδο (φλώρο θα λέγαμε απλά) που
εκστασιάστηκε από το μέγεθος της πολιτιστικής πρότασης της βυζαντινής περιόδου, ώστε πέρα από
την ανάλωση με την καταγραφή της ιστορίας, σε ηλικία 97 ετών(λίγο πριν πεθάνει),
έκανε μια τελευταία επίσκεψη στο Άγιο Όρος για να παραστεί στα εγκαίνια του
πύργου του Πρωτάτου στις Καρυές,
ο οποίος είχε ανακαινιστεί χάρη σε δική του δωρεά.
http://www.telegraph.co.uk/news/obituaries/1372747/Sir-Steven-Runciman.html
Για να μην λέμε ότι πας μη Έλλην βάρβαρος…..
Περιοχή συνημμένων
Προβολή βίντεο YouTube Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης (Η Μηχανή του Χρόνου) 3 4
|
Πρόσφατα Σχόλια