Στα χέρια του Θεού
Ούτε από την Ελλαδική Εκκλησία είχε βοήθεια ο ελληνικός λαός, εν μέρει επειδή η Ιεραρχία δεν κατανόησε εγκαίρως του στόχους της Ν.Τ.Π. και εν μέρει (κάποτε πρέπει να ειπωθούν αλήθειες σε αυτόν τον τόπο, γιατί η Αλήθεια λυτρώνει) επειδή είχε ήδη ενταχθεί στο “πνεύμα” της Ν.Τ.Π. ή, έστω, του Δυτικού “ορθολογισμού”: το προσωπικό συμφέρον -όποια μορφή και αν παίρνει αυτό-
Όταν οι ιερείς, (έμμισθοι, κατά πλήρη αντίθεση με το δωρεάν ελάβατε δωρεάν δώτε) αντί να βρίσκονται διαρκώς ανάμεσα στο ποίμνιό τους κατηχούντες αυτό, με λόγο και παράδειγμα, σε οδό συνάθροισης (εκκλησίας), αλληλεγγύης και πνευματικής ανόδου, επισκέπτονται το ναό μόνον για να ιερουργήσουν ή να επιτελέσουν ιερά μυστήρια για μερικά εκ των οποίων αμείβονται (γάμος – βάπτιση!) το υπόβαθρο της γνήσιας θρησκευτικότητας μέσα στον Έλληνα έχει κλονιστεί, ας ελπίσουμε όχι ανεπανόρθωτα.
Και τα αποτελέσματα είναι πολύ οδυνηρά. Η Ιεραρχία της Εκκλησίας απασχολήθηκε πολύ να αντιμετωπίσει αλλότρια δόγματα και θρησκείες, που είχαν εισβάλλει στον ελλαδικό χώρο, με έναν στεγνά νοηματικό τρόπο, αντί να αναπτύξει μια γνήσια πνευματικότητα μέσα στους δικούς της κόλπους, εγκολπώνοντας έτσι κάθε Έλληνα που αναζητούσε και αναζητά ένα δρόμο να ταυτιστεί με την Αλήθεια, δηλαδή με το Πνεύμα το Άγιο, δηλαδή με τη Θεία Συνείδηση. Και έτσι να οδηγήσει τον Έλληνα να ζει εν Αληθεία και Αγάπη, ως γνήσιος Έλλην (Αλήθεια) και ως γνήσιος Χριστιανός (Αγάπη).
Σήμερα έχουμε φθάσει στο σημείο ο μέσος Χριστιανός την έννοια εκκλησία να την αποδίδει στον “χειροποίητο” ναό και όχι στην “αγαπητική σχέση” ανθρώπων με συνδετικό άξονα τη συνάθροισή τους ως εκκλησία. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, διολισθήσαμε σε μια κατάσταση όπου ο “χειροποίητος ναός”, θεωρούμενος ως η “εκκλησία”, να γίνεται αντικείμενο υψηλότερης φροντίδας απ’ όσο ο “αχειροποίητος ναός” εντός του κάθε ανθρώπου, που όμως απαιτεί μέριμνα και φροντίδα πνευματική για να θεμελιωθεί στην πίστη και να θεριέψει στη φώτιση.
Ο ναός τότε μόνον ενέχει αγιότητα, όταν εντός του καλλιεργείται αυτή η “αγαπητική σχέση”, ως εμπειρία πράξεως, δηλαδή ως βίωμα, μέσα από την “κοινή Τράπεζα”, την κοινωνούμενη Τέχνη, την υπέρ αλλήλων προσευχή, την εμπραγμάτωση του “αλλήλων τα βάρη βαστάζετε”. Αφήσαμε τόσο πίσω μας αυτά τα πρωτοχριστιανικά βιώματα, που ξεχάστηκαν πια.
Άφησαν, οι Ιεράρχες κυρίως, το “Άγιον τοις κυσίν” και σήμερα οι “κύνες” προσπαθούν να υποσκάψουν τις ρίζες ακόμα και αυτής της σχεδόν “εκ συνηθείας” θρησκευτικότητας. Ίσως όμως είναι καλύτερα έτσι, για να αναδυθεί, “μέσα και από” τον ίδιο το λαό η γνήσια θρησκευτικότητα και να αναχαιτίσει τη λαίλαπα της ανομίας και του ψεύδους, με τις οποίες έχει κατακλυστεί ο πλανήτης και η Ελλάδα.
Κατερίνα Χατζηθεοδώρου ( Μέλος της ΕΝΕΛΥΣ-www.destopan.gr)
Σ.γ.:Η φίλη Κατερίνα έχει κυριολεκτικά πιάσει «τον ταύρο από τα κέρατα». Αυτό ακριβώς που τόσο καιρό επιμένουμε κι επαναλαμβάνουμε στην ιστοσελίδα τούτη..
Αν δεν ταπεινωθούμε και παρακαλέσουμε με όλη μας την καρδιά με προσευχή, με νηστεία, την χαρισματική ένωση με το Πνεύμα το Άγιο της Αληθείας, για να ξεθολώσουμε το συγχυσμένο μυαλό και την ψυχή μας, αν δεν προβούμε στη λύση του οικονομικού προβλήματος ανασταίνοντας την πρωτοχριστιανική κοινότητα με το κοινό ταμείο «τις κοινές τράπεζες» όπως λέει συμβολικά, ο λαός μας θα παραπαίει έρμαιο των εθνοπροδοτών ηγετίσκων του, και θα χαθεί στη λαίλαπα της ανομίας και του ψεύδους
Πρόσφατα Σχόλια