Woe to that society
Η αθλιότητα και η δυστυχία σε ασταθείς, επιπόλαιες, άθεες και υποκριτικά θρησκευτικές, δυτικόφερτες κοινωνίες σαν τη δική μας φαίνεται σε όλο της το μεγαλείο στον πίνακα της Suzette Broad Misery. Με άλλα λόγια “με τα ίδια μας τα χέρια βγάζουμε τα μάτια μας”.
Woe to the society which broods on hellish dragon eggs, hoping that they will give birth to heavenly angels.
Woe to the society that stretches out her hand freely to give blood to every vampire who comes to her.
Woe to those in a society who believe that a periodic pilgrimage and a formal sacrifice to the temple of the ballot is enough to atone for their sins and an appropriate appeasement to the rampant appetites of its misanthropic “gods”.
Woe to the society that is fixated to the lightness of a utopian abstract idea by sacrificing the relentless burden of its real existence.
Woe to the society that has let it self be ruled by a fantasy that delivers infernos, by promising utopias.
Woe to the society that believes in beautiful lies and ignores ugly truths of malice.
And woe to that society that allows the state all crimes that it would not allow anyone else, group or individual to commit.
And woe to that society which justifies for it’s own state to commit to other states what it self would never accept.
And woe to those in society who have believed that her prosperity is a magical gift by relentless tax collectors and legislators, instead of her own faith, work and wisdom.
And woe to the society that allows the human who defines what is right to deliver justice.
And woe to that society which allows its agents to negotiate on her behalf in the dark.
And woe to the society that has transformed into its rulers, those who were appointed to be its faithful servants.
Woe even to the society which has permitted her servants to defame or to dishonor her.
Woe to that society which has accepted that there must be a minuscule group of bureaucrats with no tangible experience, to prosper.
Woe to the society that accepts and justifies tyrannical crimes in places afar, hoping that it will not suffer the same.
Woe to the society that wants to give up its freedom irrevocably for any other idea, ideal, material or spiritual value, because liberty is what gives value to all other values.
Yeah and woe even, to that society that is lying to itself.
And woe to the society that has surrendered its will to the Beast.
και η μετάφραση…
Αλίμονο σε αυτή την κοινωνία
Αλίμονο στην κοινωνία που επωάζει τα αβγά δράκων, ελπίζοντας ότι θα γεννήσουν ουράνιους αγγέλους.
Αλίμονο στην κοινωνία που απλώνει το χέρι της ελεύθερα για να δώσει αίμα σε κάθε βρικόλακα που έρχεται κοντά της.
Αλίμονο σε μια κοινωνία που οι πολίτες της πιστεύουν ότι ένα περιοδικό προσκύνημα και μια πανηγυρική θυσία στον ναό της κάλπης αρκεί για να εξιλεωθούν για τις αμαρτίες τους και τον κατάλληλο κατευνασμό στις αχαλίνωτες ορέξεις των μισάνθρωπων ” θεών ” της “.
Αλίμονο στην κοινωνία που έχει εμμονή στην ελαφρότητα μιας ουτοπικής αφηρημένης ιδέας θυσιάζοντας το αμείλικτο βάρος της πραγματικής της ύπαρξης.
Αλίμονο στην κοινωνία που έχει αφήσει να κυβερνηθεί από μια φαντασίωση που παραδίδει κολαστήριο, υποσχόμενος ουτοπίες.
Αλίμονο στην κοινωνία που πιστεύει στα όμορφα ψέματα και αγνοεί άσχημες αλήθειες κακίας.
Και αλίμονο σε εκείνη την κοινωνία που επιτρέπει στο κράτος όλα τα εγκλήματα που δεν θα επέτρεπε σε κανέναν άλλο, ομάδα ή άτομο να διαπράξει.
Και αλίμονο σε εκείνη την κοινωνία που δικαιολογεί το κράτος της να δεσμευτεί σε άλλα κράτη αυτά που δεν θα δεχόταν ποτέ.
Και αλίμονο σε όσους στην κοινωνία έχουν πιστέψει ότι η ευημερία της είναι ένα μαγικό δώρο από αμείλικτους φορολογικούς συλλέκτες και νομοθέτες, αντί της δικής της πίστης, στην προσωπική εργασία και μόχθο.
Και αλίμονο στην κοινωνία που αναθέτει σε κάποιον να ορίζει τι είναι σωστό και στον ίδιο να αποδώσει δικαιοσύνη.
Και αλίμονο σε εκείνη την κοινωνία που επιτρέπει στους πράκτορές της να διαπραγματεύονται για λογαριασμό της στο σκοτάδι κι εν αγνοία της
Και αλίμονο στην κοινωνία που μετέτρεψε σε κυβερνώντες ηγέτες της, αυτούς που διορίστηκαν πιστοί υπηρέτες της.
Αλίμονο ακόμη και στην κοινωνία που επιτρέπει στους υπηρέτες της να τη συκοφαντούν ή να την ατιμάσουν. (Όλοι μαζί τα φάγαμε!)
Αλίμονο σε εκείνη την κοινωνία που αποδέχτηκε μια ελάχιστη ομάδα γραφειοκρατών χωρίς εμπειρία, για να ευημερήσει.
Αλίμονο στην κοινωνία που αποδέχεται και δικαιώνει τα εγκλήματα τυράννων που συμβαίνουν σε μέρη μακρινά, ελπίζοντας ότι δεν θα υποστεί το ίδιο.
Αλίμονο στην κοινωνία που παραδίδει με τη θέλησή της και αναστέλει την ελευθερία της αμετάκλητα για οποιαδήποτε άλλη ιδέα, ιδανική, υλική ή πνευματική αξία, γιατί η ελευθερία είναι αυτή που δίνει αξία σε όλες τις άλλες αξίες.
Ναι και αλίμονο, σε εκείνη την κοινωνία που λέει ψέματα στον εαυτό της.
Και αλίμονο στην κοινωνία που παρέδωσε τη θέλησή της και υποτάχθηκε στο Κτήνος (και το ένστικτο).
Πρόσφατα Σχόλια