Πάντα τα μεγάλα συμβάντα και γεγονότα συνοδεύονται και από κάποιες “μικρολεπτομέρειες” που όσο κι’ αν περνούν απαρατήρητες από τα ΜΜΕ, εντούτοις, δεν παύουν να έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον όπως η ιστορία που ακολουθεί.
Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι και ειδικά στις μέρες μας που τα μάτια και τ’ αφτιά τους έχουν πάψει να λειτουργούν, δεν δίνουν καμιά σημασία στις “μικρολεπτομέρειες” αυτές μ’ αποτέλεσμα να μην γνωρίζουν την ζωή όσο και όπως θα έπρεπε.
Διαβάστε, λοιπόν, την “μικρολεπτομέρεια” που ακολουθεί επειδή, ίσως, κάτι πάρετε απ’ αυτή πέρα από την τραγική είδηση που ήδη έχει ξεχαστεί. Βλέπετε, τέτοιες “μικρολεπτομέρειες” κουβαλούν μέσα τους την αιωνιότητα μια έννοια που ο σύγχρονος άνθρωπος, επίσης, δεν γνωρίζει
Ένας άνδρας από το Norfolk, VA (Virginia) κάλεσε στις 11 Σεπτεμβρίου 2003 έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό για να το μοιραστεί την εμπειρία του, 2 χρόνια μετά από το τραγικό γεγονός τής 9/11/2001.
Το όνομά του ήταν Ρόμπερτ Μάθιους και αυτή είναι η μαρτυρία του:
Λίγες εβδομάδες πριν την 11 Σεπτεμβρίου 2001 η γυναίκα μου και εγώ μάθαμε ότι θα κάνουμε το πρώτο μας παιδί. Η γυναίκα μου είχε προγραμματίσει ένα ταξίδι στην Καλιφόρνια για να επισκεφθεί την αδελφή της. Στο δρόμο για το αεροδρόμιο, προσευχηθήκαμε ο Θεός να χαρίσει στη γυναίκα μου ένα ασφαλές ταξίδι και να είναι μαζί της. Λίγο μετά το “Αμήν” ακούσαμε ένα δυνατόν κρότο και το αυτοκίνητο σείστηκε βίαια. Είχε σκάσει ένα λάστιχο. Αντικατέστησα το λάστιχο όσο πιο γρήγορα μπορούσα, αλλά η πτήση είχε χαθεί. Έπειτα απ’ αυτό το συμβάν γυρίσαμε αναστατωμένοι στο σπίτι.
Μόλις φτάσαμε στο σπίτι πήρα ένα τηλεφώνημα από τον πατέρα μου, που ήταν συνταξιούχος πυροσβέστης τής Πυροσβεστικής Υπηρεσίας τής Νέας Υόρκης και με ρώτησε ποιος ήταν ο αριθμός πτήσης τού αεροπλάνου της γυναίκας μου. Τού εξήγησα τί είχε συμβεί και ότι είχαμε χάσει την πτήση.
Ο πατέρας μου μού είπε ότι η πτήση αυτή ήταν εκείνη που έπεσε στον Νότιο Πύργο. Σοκαρίστηκα πολύ για να μιλήσω. Ο πατέρας μου, μού επίσης ότι θα πήγαινε να βοηθήσει. ―«Δεν μπορώ να κάτσω με σταυρωμένα τα χέρια. Θα πάω να βοηθήσω, όπως μπορώ».
Ανησύχησα βέβαια για την ασφάλειά του, αλλά περισσότερο εντυπωσιάστηκα γιατί ποτέ δεν είχε δώσει σημεία πίστης και αυταπάρνησης. Έπειτα από μια σύντομη “λογομαχία” που αφορούσε την ασφάλειά του ήξερα ότι είχε αποφασίσει την παράσχει την βοήθειά του. Πριν κλείσει το τηλέφωνο, μού είπε: ―«Να προσέχετε καλά το εγγόνι μου.» Αυτά ήταν και τα τελευταία λόγια που άκουσα από τον πατέρα μου γιατί σκοτώθηκε προσπαθώντας να σώσει ανθρώπινες ζωές που είχαν πλακωθεί κάτω από τα συντρίμματα των Πύργων.
Η χαρά και η προσευχή μου για την γυναίκα μου, που είχε απαντηθεί τόσο γρήγορα, έγινε θυμός. Ήμουν θυμωμένος με τον Θεό, με τον πατέρα μου, και με τον εαυτό μου. Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια κατηγορώντας τον Θεό που πήρε τον πατέρα μου μακριά. Ο γιος μου δεν θα γνώριζε ποτέ τον παππού του, ο πατέρας μου δεν είχε δεχτεί ποτέ τον Χριστό, και ποτέ δεν πρόλαβα να του πω ένα αντίο.
Τότε κάτι συνέβη.
Eίχαν περάσει 2 χρόνια (11 Σεπτεμβρίου 2003) καθόμουν σπίτι με τη γυναίκα μου και τον γιο μου, όταν ξαφνικά ακούσαμε ένα χτύπημα στην πόρτα. Κοίταξα τη γυναίκα μου, αλλά κατάλαβα ότι δεν περίμενε κανέναν. Άνοιξα την πόρτα και είδα ένα ζευγάρι με ένα μικρό παιδί.
Ο άντρας με κοίταξε και ρώτησε αν το όνομα του πατέρα μου ήταν Τζακ Μάθιους. Του είπα ότι ήταν. Γρήγορα άρπαξε το χέρι μου και μου είπε: ―«Δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον πατέρα σας, αλλά είναι τιμή μου να γνωρίσω τον γιο του. Δεν μπορούσα να μην το κάνω αυτό.»
Μου εξήγησε ότι η γυναίκα του, όταν έγινε η επίθεση στους Πύργους, εργαζόταν στο World Trade Center, ήταν έγκυος και είχε πλακωθεί, μετά την επίθεση, κάτω από τα συντρίμμια. Μου εξήγησε ότι ο πατέρας μου ήταν αυτός που την βρήκε και την απελευθέρωσε. Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα καθώς σκέφτηκα ότι ο πατέρας μου έδωσε τη ζωή του για τους συνανθρώπους του.
Τότε μου είπε συνεχίζοντας: «Υπάρχει κάτι άλλο που πρέπει να ξέρεις. Δεν μπορώ να μην στο πω. Η γυναίκα μου μού είπε ότι καθώς ο πατέρας σας εργαζόταν για να την απελευθερώσει, εκείνη του μίλησε και τον οδήγησε στον Χριστό.»
Άρχισα να κλαίω με τα νέα που άκουγα γνωρίζοντας ότι ο πατέρας μου όταν πεθάνω θα στέκεται δίπλα στον Ιησού για να με καλωσορίσει, και ότι αυτή η οικογένεια τον ευχαρίστησε δίνοντας στο αγοράκι που γεννήθηκε το όνομα Ιάκωβος Ματθαίος προς τιμήν του ανθρώπου που έδωσε τη ζωή του για να μπορούν να ζήσουν η μητέρα και το μωρό. Βλέπετε η αγάπη τού Θεού ανείπωτη.
Σ.γ.: Και η Πρόνοιά Του απέραντη!
Μας εστάλη από τον αδελφό και συναγωνιστή Ν.Κ.
Πρόσφατα Σχόλια