Αχ Κύριε Νατσιέ τι μου θύμησες εδώ και 81 χρόνια πρώτο χρόνο στο δημοτικό.
Τότε όταν παίζαμε στη ρούγα, 10-15 παιδιά, και παρουσιαζόταν ο Παππάς του χωριού φτιαναμε μια ουρά να του φιλήσουμε ενας-ενας το χέρι του για να πάρουμε τη ευχή του. Όταν τα αφράτα του χέρια ακουμπαγανε τα μικρούτσικα δάκτυλα μας και μας έδινε την ευχή του, φεύγαμε με αγαλλίαση και χαρά να αρχίσουμε πάλι το παιχνίδι.
Όταν η μάνα μας μας έστελνε στο καφενείο να θυμησούμε στον πατέρα μας το θέλημα, ο πατέρας μου μου έδειχνε ένα γέροντα και μου έλεγε “Αλέκο πήγαινε στον παππού να σου δώσει την ευχή του”. Και ο παππούς ακουμπαγε το χέρι του στο κεφάλι μου και με αγάπη μου την έδινε και μου έλεγε μερικά ενθαρρυντικά λόγια ” μαθαίνω ότι είσαι καλός μαθητής, να διαβάζεις και να ακούς τους γονείς σου”.
Όταν βρίσκαμε ένα κομμάτι ψωμί στο δρόμο το φιλάγαμε και το βάζαμε στον πέτρινο τοίχο γιατί ήταν αμαρτία να το πατήσουμε.
Όταν παίζαμε και κάποιος φώναζε ” ο δάσκαλος” αμέσως εξαφανιζόμαστε διότι η έπρεπε να διαβάζουμε η έπρεπε να βοηθούμε τους γονείς μας.
Εκείνη την εποχή όταν μπαίναμε στην τάξη μας έκανε εντύπωση οι εικόνες όλων εκείνων που πολέμησαν για την ανεξαρτησία και η μεγάλη επιβλητική εικόνα του Ιησού Χριστού. Βλέπεις εκείνα τα χρόνια δεν είχαμε ούτε βιβλία ούτε τετράδια αλλά μια πλάκα δεμένα επάνω ένα κοντύλι και ένα σφουγγαράκι. Αν χάναμε το σφουγγάρι είχε φτύσιμο στο μανίκι!!! Ασφαλώς επειδή “ο κ Φωτόπουλος είχε κατεβάσει τους διακόπτες της ΔΕΗ” το διάβασμα στο σπίτι γινόταν με το λυχνάρι των “200 Watt”.
Μια Κυριακή με είδε ένας χωρικός να κλωτσάω κάτι κονσέρβες. Με έπιασε από το αυτί και μου είπε “δεν ντρέπεσαι, οι γονείς σου που θα βρουν λεφτά να σου πάρουν αλλά”. Τότε οι γονείς, οι συγγενείς, ο Παππάς του χωριού, οι χωριανοί και ο δάσκαλος συνέβαλαν στην σωστή αγωγή και ηθική ανάπτυξη των νέων.
Στο Γυμνάσιο όλοι είχαμε το κεφάλι μας γουλί και φορούσαμε το πηλήκιο με αριθμό, ώστε ο καθένας θα μπορούσε να στείλει τον αριθμό στον διευθυντή πχ ότι κάπνιζε ο τάδε αριθμός, και είχε 3 μέρες αποβολή και γυρισμό στο σχολείο με τους γονείς σου.
Αν και φαίνονται αντιδημοκρατικοί οι περιορισμοί, βασικά μας έσωσαν από αλκοόλ και κάπνισμα και μας έβαλαν στο σωστό δρόμο. Σχεδόν όλοι από την τάξη μου που τελειώσαμε το Γυμνάσιο επέτυχαν στην ζωή τους, όλοι έγιναν χρήσιμοι πολίτες και 9 από τους 26 έφυγαν με υποτροφίες για την Αμερική.
Όταν γύρισα στο χωριό την δεκαετία του 80, αφού είχα γίνει καθηγητής, πρύτανης των μηχανικών του Πανεπιστημίου του Ντένβερ και συγγραφέας μερικών βιβλίων βρέθηκα στο καφενείο λύνοντας όλοι μαζί όλα τα προβλήματα του κόσμου όταν ξαφνικά άνοιξε η πόρτα και μπήκε ο Παππάς. Τότε αυθόρμητα σηκώθηκα και του φίλησα το χέρι. Μόλις έφυγε ο Παππάς του χωριού έφαγα την καζούρα της ζωής μου. Αυτό μου έδειξε ότι η κοινωνία μέσα σε 40 χρόνια άλλαξε ριζικά .
Απλές αναμνήσεις
Αλέκος Πουλαρίκας
Δεσύλλα Μεσσηνίας
Πρόσφατα Σχόλια