Συνεχίζουμε την αξιοθαύμαστη ανάλυση του Λευτέρη Πανούση:

Τι σχέση έχει μ’ όλα αυτά η αναρχική ομάδα που ενεργεί τόσο προκλητικά με το όνομα Ρουβίκωνας;

Το παράξενο ερώτημα που προκύπτει τώρα, είναι το γιατί μία παρακομματική οργάνωση των ροζοκόκκινων συμμοριτών, όπως οι ένοπλοι σαλταδόροι του επονομαζόμενου Ρουβίκωνα, επέλεξαν για να αυτοπροσδιοριστούν μια ονομασία, που παραπέμπει στην αρχαία ρωμαϊκη ιστορία.
Γιατί μεταξύ μας, δεν είμαι διόλου βέβαιος ότι μπορεί να υπάρχει έστω και ένας συριζαίος, που γνωρίζει τι ήταν η συγκλητος και πολύ περισσότερο, να είναι εις θέσιν να πραγματοποιήσει μια σχετικά πολύπλοκη νοητική αναγωγή, όπως η νοηματοδότηση της τρομοκρατικής δράσης, από ιστορικά παραδείγματα.

Συνεπώς;

Πως και γιατί, μια συμμορία λειτουργικώς αναλφάβητων κομματικοδίαιτων  μπράβων, βγήκε ξαφνικά στο προσκήνιο της επικαιρότητας [σπρωγμένη φυσικά απο τα καθεστωτικά παπαγαλάκια των κατευθυνόμενων Μέσων Μαζικής Χειραγώγησης] φέρνοντας ένα τόσο φορτισμένο νοηματικά ιστορικό όνομα;

Μήπως υπάρχει ένα μυστικό στην όλη σύλληψη, κατασκευή και δράση του Ρουβίκωνα, που αξίζει τον κόπο να το αποκαλύψει κανείς, προ-λέγοντας έτσι την εξέλιξη του και την μελλοντική πορεία του; Μήπως κάτι θέλουν να «πουν”, εκείνοι που κρύβονται πίσω από αυτό το ένοπλο και υπό πολλαπλήν προστασία αληταριό, στους νοούντες εξ’ ημών; 

Με μια πρώτη και μάλλον επιπόλαιη ματιά, θα μπορούσαμε να αποδώσουμε την επιλογή της ονομασίας «Ρουβίκωνας” σε αυτά που αφήνουν να εννοηθούν οι ίδιοι οι «ρουβίκοι”, ερμηνεύοντας την επιλογή του αυτοπροσδιορισμού τους.

Συγκεκριμένα η επίσημη εκδοχή των κομματόσκυλων του Σύριζα, είναι ότι επέλεξαν την ονομασία «Ρουβίκωνας” προκειμένου να καταδείξουν την οριακή φύση της πράξης τους, να ενταχθούν σε μια «αναρχική συλλογικότητα”, που αντιμάχεται το σύστημα στο σύνολο του [χρησιμοποιώ τη δική τους ορολογία].

Σύμφωνα με αυτή την οπτική των «κυνηγημένων” η διάβαση του Ρουβίκωνα, η συμμετοχή τους δηλαδή σε παράνομες ενέργειες, που στοχεύουν στην «καρδιά του κτήνους”, είναι μια πράξη χωρίς επιστροφή, που τους στιγματίζει για πάντα και καθορίζει ριζικά τη ζωή τους.

Αν μπείτε να διαβάσετε στο indymedia τις ξύλινες και επαναλαμβανόμενες «ανακοινώσεις” παρόμοιων «αναρχοαυτόνομων” οργανώσεων, θα βρείτε παντού να αναπτύσσεται αυτή η φρασεολογία του «ανεπίστρεπτου”, της «διωκόμενης” δράσης του «αντάρτη πόλεων” και άλλες τέτοιες αριστερίστικες μπουρδολογίες, που τις έχουν αντιγραμμένες από γνωστά εγχειρίδια «διεθνούς τρομοκρατίας”.

Ωστόσο, αυτή η ρητορική του αναρχοάπλυτου κατιναριού, προκειμένου για τον Ρουβίκωνα, μόνον ως ανέκδοτο μπορεί να νοηθεί.

Καταρχήν η έννοια του «ανεπίστρεπτου”, της οριακής πράξης, δεν μπορεί να έχει καμία εφαρμογή σε αυτά τα [κατά κανόνα] πλουσιόπαιδα, που όχι μόνο δεν διώκονται από το σύστημα αλλά αντιθέτως προστατεύονται συστηματικά.

Οι αληθινοί αντάρτες πόλεων όπως λόγου χάριν τα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών ή της ομάδας Μπάαντερ-Μαϊνχοφ, πράγματι αντιλαμβανόντουσαν τη συμμετοχή τους στη Οργάνωση, ως τη διάβαση ενός Ρουβίκωνα, ως μία πράξη χωρίς επιστροφή. Γι’ αυτό και έκαιγαν τις ταυτότητες τους, σε τελετές μύησης, παρόμοιες με τις μασονικές τελετές, προκειμένου να γίνουν κανονικά και ενεργά μέλη.

Οι ρουβίκοι όχι μόνο δεν προβαίνουν σε μια, πράγματι χωρίς επιστροφή, οριακή πράξη, όπως θα ήταν η ολοκληρωτική άρνηση της καπιταλιστικής τους ταυτότητας, αλλά αντιθέτως κάμουν ότι μπορούν για να τους βγάνει η τηλεόραση, διατηρούν ανοιχτά προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παραχωρούν συνεντεύξεις σε ιστοσελίδες διεθνούς απήχησης, οργανώνουν μέχρι και ρεμπέτικα πάρτι στην άμοιρη φιλοσοφική σχολή!

Είναι λοιπόν γελοίο και μόνο να μιλάει κανείς για ανεπίστροφη «διάβαση του Ρουβίκωνα”, όταν αναφέρεται σε μια δράκα μικροαστών καραγκιόζηδων του καθεστώτος, που η μόνη δύναμη τους είναι το ότι δεν τολμάει κανείς να τους αγγίξει.

Η ερμηνεία λοιπόν ότι οι ρουβίκοι επέλεξαν οι ίδιοι να αυτοπροσδιορίζονται έτσι, επειδή η δράση τους σημαίνει πόλεμο μέχρι θανάτου εναντίον του συστήματος καταντάει καταγέλαστη, ακριβώς επειδή οι ίδιοι είναι αναπόσπαστο μέρος του καθεστώτος.

Άσε που [επαναλαμβάνω] δεν νομίζω ότι μπορεί ένας ρουβίκος κομματικοδίαιτος συριζαίος να έχει τόσο καλή γνώση της ιστορίας, σε βαθμό ώστε να εμπνέεται από τα διδάγματα της. Όλα αυτά τα ροζουλιά τούβλα, διαθέτουν περιορισμένο γνωστικό και πνευματικό ορίζοντα, που φτάνει μέχρι το επίπεδο «εφημερίδας των συντακτών”.

Αυτό δα έλειπε να μας αρχίσει και η κ. Μποφίλιου τις αναγωγές στον Σενέκα…
Το ερώτημα συνεπώς παραμένει, ασχέτως με το τι μπορεί να γράφουν στα ιντυμίντια ή στα αριστερά μπλογκς οι πάσης φύσεως υποστηριχτές των κομματικοδίαιτων μπράβων…