Ο Ολυμπιακός Ύμνος κάποτε και η μετεξέλιξή του σήμερα
Oι σύγχρονοι Oλυμπιακοί Αγώνες αναβίωσαν για πρώτη φορά το 1896 στην Αθήνα. Με αφορμή την τέλεσή τους ανατέθηκε, ένα χρόνο πριν, στον Κωστή Παλαμά να γράψει τον ύμνο των Oλυμπιακών Αγώνων, ο οποίος μελοποιήθηκε από τον Κερκυραίο συνθέτη Σπυρίδωνα Σαμάρα. Από την Oλυμπιάδα του Τόκιο, το 1952, καθιερώθηκε ως ο επίσημος ύμνος των Αγώνων και ακούγεται στην ελληνική γλώσσα σε κάθε Oλυμπιάδα.
Τότε… και Σήμερα…
καμία σύγκριση δεν μπορεί να γίνει μεταξύ Αρετής και Ύβρεως
Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατον, αγνέ πατέρα Αρχαίο πνεύμα μη αθάνατο και λόγω φθοράς θνητό
του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού,της σαρκικής χυδαιότητας και διαστροφής
κατέβα, φανερώσου κι άστραψ’ εδώ πέρα κατέβα φανερώσου στους λάτρες φανατικούς σου
στη δόξα της δικής σου γης και τ’ ουρανού. ότι μόνο γήινες φιλοδοξίες και όνειρα της ύλης έχουν.
Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι, Σε όλα τα αγωνίσματα συμφέροντα εισβάλλουν
στων ευγενών Αγώνων λάμψε την ορμή, το κέρδος και το χρήμα τα ιδανικά σκιάζει
και με τ’ αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι και στόχος είναι ο πλούτος ο υλικός
και σιδερένιο πλάσε κι άξιο το κορμί. που μαλθακό και άτονο πλάθει το κορμί.
Κάμποι, βουνά και πέλαγα φέγγουν μαζί σου Η Φύση όλη προσκυνά την ανθρώπινη δημιουργία
σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός, τους δικής της έμπνευσης λατρευτικούς ναούς,
και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου, και τρέχει να γιορτάσει σε αυτούς την ηδονή και τη δόξα
Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατο, κάθε λαός. που ακόρεστα καταπνίγουν κάθε πνευματικής μορφής καρπούς.
Κ. Παλαμάς, Άπαντα, τόμ. 3, Μπίρης
Ολυμπιακοί στο Παρίσι 2024
Σήμερα με την είσοδό μας στη ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ και την εισβολή της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ o Oλυμπιακος Ύμνος έφτασε να ψέλνεται κάπως έτσι…
Αρχαίο πνεύμα μη αθάνατο και εκ φθοράς θνητό
της σαρκικής χυδαιότητας και διαστροφής τρεπτό
κατέβα, φανερώσου στους λάτρες φανς σου,
ότι αυτοί μόνο γήινες φιλοδοξίες και όνειρα της ύλης επιζητούν.
Σε όλα τα αγωνίσματα συμφέροντα εισβάλλουν,
το κέρδος και το χρήμα τα ιδανικά σκοτίζουν
και στόχος τους μοναδικός ο πλούτος ο υλικός,
που μαλθακό και άτονο πλάθει το κορμί.
Η Φύση όλη προσκυνά την ανθρώπεια τεχνολογία,
τους δικής της έμπνευσης λατρευτικούς ναούς,
και τρέχει να γιορτάσει την ηδονή και δόξα σ’ αυτούς
που ακόρεστα θα πνίγουν κάθε μορφής πνευματικής καρπούς.
Γ.Ε.
Πρόσφατα Σχόλια