Να μας ζήσουν τα βλαστάρια μας! Η αλλοτρίωσή τους αντανακλά στα μούτρα μας. Εμείς τους διδάξαμε να μισούν τη σημαία.
Ασφαλώς κείται στην άλλη πλευρά του ημισφαιρίου. Τόσο μακράν όσο και το Ιράκ, η Λιβύη, η Αίγυπτος και το Αφγανιστάν για τις ΗΠΑ. Κι εμείς επειδή δεν είμαστε η μεγαλύτερη και ισχυρότερη χώρα στον κόσμο δεν μπορούμε να επέμβουμε τόσο μακριά και να υπερασπιστούμε τα δίκαιά μας.
Ε, λοιπόν μόνο ανόητοι και προδότες μπορεί να ισχυρίζονται κάτι τέτοιο.
Πόσο μακριά βρισκόταν για το Ισραήλ ο Άντολφ Άϊχμαν[1] φυγάδας στην Αργεντινή ώστε η Μοσάντ κατάφερε και τον απήγαγε και τον έφερε για να δικαστεί και να εκτελεστεί στο Ισραήλ και δεν διαμαρτυρήθηκε κανένας (πλην της Αργεντινής και κανείς δεν την έλαβε υπόψη);
Αδόλφος όχι Χίτλερ αλλά Άϊχμαν
Πόσο μακριά βρισκόταν ο Μορντεχάι Βανούνου[2] στο Λονδίνο από όπου και απήχθη για να μείνει 18 χρόνια στη φυλακή επειδή αποκάλυψε ότι το Ισραήλ διαθέτει πάνω από 150 πυρηνικές βόμβες για να τις χρησιμοποιήσει σε περίπτωση που το καπιταλιστικό, ιμπεριαλιστικό κράτος των Εβραίων κινδυνεύει και δεν έβγαλε «κιχ» κανείς;
Αναφερόμαστε πρωταρχικώς στην εισβολή των ΗΠΑ σε άλλα Έθνη-κράτη. Ένα κράτος όπως οι ΗΠΑ που έχει πλήρη γνώση των στρατιωτικών, οικονομικών κ.λπ. δυνατοτήτων του, το οποίο διαθέτει γεωπολιτικό σχεδιασμό και προοπτικές για το μέλλον και η στρατιωτικο-πολιτικο-βιομηχανική ηγεσία του ευρίσκεται σε απόλυτη αρμονία και συνεργασία μεταξύ τους. Και δευτερογενώς στις προσπάθειες ενός μικρού κράτους (του Εβραϊκού) να αυτοπροστατευθεί από τους πολυάριθμους και φανατικούς εχθρούς που το περιτριγυρίζουν. Ακόμη και πυρηνικές βόμβες και πυραύλους διαθέτει για προστασία κατά παράβασιν των διεθνών συμφωνιών και κανόνων.
Έτσι βλέπουμε το Ιράκ να διαλύεται και να καταλύεται σαν Κράτος και εξ αιτίας του οικονομικού εμπάργκο να πεθαίνουν εκατομμύρια παιδιά Ιρακινών με την υποψία ότι ο Σαντάμ Χουσείν διαθέτει βιολογικά, χημικά και πυρηνικά όπλα που δεν βρέθηκαν ποτέ. Επίσης το Ιράν να απειλείται αν κατασκευάσει πυρηνικά ενώ την ίδια στιγμή κανείς δεν διαμαρτύρεται για το Ισραήλ, την Ινδία αλλά και το Πακιστάν που διαθέτουν μαζί με την Βόρεια Κορέα που κατασκεύασε με το «έτσι θέλω και σας γράφω όλους» πυρηνικό οπλοστάσιο. Βέβαια τα πράγματα δεν είναι τόσο ευεξήγητα και απλά, είναι όμως πολύ ξεκάθαρα όσον αφορά το ελληνικό χάλι, την ελληνική κατρακύλα, ιδιαίτερα μετά την απόφαση του μοιραίου ΓΑΠ να ζητήσει βοήθεια από τον οικονομικό δήμιο που ακούει στο όνομα ΔΝΤ.
Ξαναγυρίζοντας στο κυπριακό ερωτούμε: Η απόσταση μας φταίει τώρα ή η προδοσία και ο αδελφοκτόνος σπαραγμός; Η εμφυλιοπολεμική αυτοκαταστροφική μας διάθεση; Τα συμπεράσματα βγαίνουν μόνα τους. Αν δεν ανανήψουμε επομένως και δεν πετύχουμε την πολυπόθητη εθνική ομοψυχία, δεν θα δούμε εμείς, οι Έλληνες, Θεού πρόσωπο και καλά παθαίνουμε και πολλά ακόμη μέλλει να πάθουμε, γιατί η επιπολαιότητά μας, το κοντόθωρο συμφέρον, η ευπιστία μας στους ξένους που τους θεωρούμε αυθεντίες και εγγυητές μας όπως υπόσχονται, η αυτοκαταστροφική μας εμφυλιοπολεμική τάση, τα πισώπλατα μαχαιρώματα μεταξύ “δήθεν” φίλων και άλλα τριακόσια μειονεκτήματα που έχουμε (σ.γ.: θα τα αναφέρουμε εν καιρώ [3] ) μας πηγαίνουν ολοταχώς στο γκρεμό και εμείς περί άλλων τυρβάζουμε. Ενώ όπως η ίδια η Ιστορία μας διδάσκει, όταν μονιάζουμε ανεβαίνουμε στον Παράδεισο.
Η διάγνωση επομένως έχει γίνει, δεν μένει άλλη λύση από την δημιουργία μιας κοινής ενωτικής προσπάθειας, η δημιουργία ενός λαϊκού κινήματος αλληλεγγύης και εθνικής σωτηρίας, ένα είδους στρατολαού, που θα αποτελείται από αυθεντικούς, πατριώτες πολιτικούς, ανένταχτους και έξω από τα γνωστά φθαρμένα και προδοτικά κόμματα εξουσίας. Δεν χρειάζεται καν να τα αναφέρουμε, όποιος Έλληνας έχει καθαρή σκέψη και αμόλυντη καρδιά γνωρίζει. Αυτό το πανελλήνιο, πατριωτικό κίνημα είναι εκέινο που θα πάρει το Έθνος στα χέρια του να το αποδεσμεύσει από τη μέγγενη των μνημονίων, από τον κόφτη, την τεχνητή παγίδα των χρεών, των φόρων, του ΕΝΦΙΑ, των δήθεν ισφορών αλληλεγγύης, του συνεχώς αυξανόμενου ΦΠΑ και των κατασχέσεων δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας για ένα κομμάτι ψωμί, που δεν αφήνουν να πάρουμε καμιά ανάσα και συντρίβει ελπίδα για οικονομική ανάπτυξη.
Επιμένουμε πως όσοι σκέφτονται το γενικό καλό, νιώθουν ότι η Κύπρος είναι ελληνική και θα μας την πάρουν παρά το δημοψήφισμα του κυπριακού λαού επί Μακαρίου, αλλά και επί Παπαδόπουλου, μέσα απόν τα χέρια. Οφείλουν να αντιληφθούν πως μέσα στην Ε.Ε. και με την επιβολή ενός ξένου νομίσματος που το εκδίδουν άλλοι, εκτός Ελλάδος, η κάθε προσπάθεια για αυτοδιάθεση των Κυπρίων, για εθνική κυριαρχία, και για οικονομική ανάπτυξη πάει χαμένη. Των ισχυρών θα περάσει είτε το θέλουμε είτε όχι.
Ταυτόχρονα χωρίς κάθαρση και τιμωρία των οικονομικών γερμανοτσολιάδων καμιά ελπίδα οριστικής ανατροπής και ουσιαστικής αλλαγής δεν υπάρχει για τον τόπο και για το νησί που επί χρόνια ήταν τόπος ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Και πάνω σ’ αυτά τα αισχρά οικονομικά εγκλήματα στηριζόταν η ψεύτικη ευμάρεια, η δήθεν πρόοδος και η οικονομική άνοδος της Κύπρου.Γι’ αυτό και οι ελληνοκύπριοι θα τιμωρηθούν και τιμωρήθηκαν με τις κατασχέσεις των καταθέσεών τους και αυτό δεν είναι τίποτα με όσα μέλλει ακόμη να πάθουν, αν δεν αν ανήψουν όπως και εμείς που δεν φαίνεται από πουθενά να ανανήφουμε.
Όμοια η ενωτική πανελλήνια αυτή κίνηση οφείλει να ξέρει ότι για λόγους γενοκτονίας δεν μπορεί να γίνει αλλιώς παρά να φτάσουμε σε μονομερή διαγραφή του χρέους και έκδοση νέου, δικού μας νομίσματος. Ανάγκη εστί, ορκωτοί λογιστές να ελέγξουν όλο το τραπεζικό σινάφι και να βρουν τι απέγιναν τα 233 δισεκατομμύρια ευρώ με τα οποία ανακεφαλαιοποιήθηκαν οι τράπεζες χωρίς να βοηθηθούν οι έχοντες ανάγκη ενίσχυσης επιχειρηματίες και οι φτωχοί δανειστές που όσο είχαν δουλειές πλήρωναν τα κοκκινισμένα δάνειά τους. Μια γερή Σεισάχθεια είναι η μόνη λύση που θα δώσει ελπίδα και χαμόγελο καθώς και ένα αληθινά δημοκρατικό Σύνταγμα που θα σέβεται τους πολίτες και θα κάνει τους πολιτικούς εν ονόματι της ανακλητότητας αλλά και της αξιοπρέπειας να συμπεριφέρονται εντελώς διαφορετικά από ότι κάνουν τώρα.
Ειδάλλως το τέλος των Ελλήνων εγγύς και η ισλαμοποίηση τους ακόμη εγγύτερη! Αλλά τι ισλαμοποίηση τι παγκοσμιοποίηση με την γερμανοευρώπη, το ίδιο καταστροφική θε νάναι.
Ας μην αυτοκοροϊδευόμαστε και ας μην μασάμε δικαιολογίες του τύπου “η Κύπρος κείται μακράν”. Μακράν βρίσκονται τα μυαλά σας και οι σκέψεις σας από την αλήθεια και μακράν της οικτρής πραγματικότητας ζέιτε και φαντασιώνεστε αξιοθρήνητοι απόγονοι των Ελλήνων που εξακολουθείτε να επαναλαμβάνετε τα μοιραία λάθη εκείνων.
Η υποταγή σας στους Ρωμαίους , στους Τούρκους, στους Φράγκους, στους Ναζίδες, στους Αγγλοσάξωνες δεν σας δίδαξε ούτε σας διδάσκει τίποτα; Συνεχείστε λοιπόν το ίδιο βιολί μέχρι της τελικής σας πτώσης.
[1] Η απαγωγή του ναζί, Άντολφ Άιχμαν, από την Αργεντινή, όπου τον έκρυβε η CIA. Τον κάρφωσε ο Αντενάουερ και τον άρπαξε έξω από το σπίτι του η Μοσάντ… Για 15 χρόνια, ο συνταγματάρχης των SS Αντόλφ Άιχμαν, υπεύθυνος για τον θάνατο έξι εκατομμυρίων Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα γκέτο, παρέμενε εξαφανισμένος…. Η σχεδόν φυσιολογική ζωή του έληξε όταν η μυστική ισραηλινή υπηρεσία Μοσάντ, πληροφορήθηκε ότι ο αρχιτέκτονας του ολοκαυτώματος, ζούσε άνετο και πλουσιοπάροχο βίο με την οικογένεια του στην Αργεντινή. Και όλα αυτά χάρη στον παχυλό μισθό που έπαιρνε από την CIA. Οι Αμερικανοί τον προστάτευαν για να μην αποκαλύψει ότι πρώην συνεργάτες του, είχαν γίνει πράκτορες στις μυστικές υπηρεσίες της Αμερικής και της Δυτικής Γερμανίας, στο όνομα του ψυχρού πολέμου Ανατολής και Δύσης.
Ρικάρντο Κλέμεντ ο ευηπόληπτος πολίτης μια καλοκάγαθη ύπαρξη
Ο φάκελος που αποκάλυπτε την πραγματική ταυτότητα του Ρικάρντο Κλέμεντ, όπως ήταν το ψεύτικο όνομά του, παραδόθηκε στα γραφεία της Μοσάντ το 1959, από τον Γερμανό πράκτορα Φριτς Μπάουερ. Στην πραγματικότητα τον ναζί εγκληματία παρέδωσε στα χέρια των Ισραηλινών, ο καγκελάριος της Γερμανίας Κόνραντ Αντενάουερ. Ήταν το αντάλλαγμα για να μην αποκαλυφθούν άλλοι αξιωματούχοι της κυβέρνησής του, που είχαν συνεργαστεί με τον Χίτλερ. Ένας από αυτούς ήταν ο Χανς Γκλόμπκε, το «δεξί χέρι» του καγκελάριου και σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας της Δυτικής Γερμανίας…. (Σ.γ.:Πόσοι τέτοιοι υπάρχουν σήμερα σαν γκαουλάϊτερ των μικρών λαών στην ηγεσία της ευρωγερμανικής ναζιστικής Ε.Ε. ή αλλιώς ευρωπαϊκής μαφίας δεν θα το μάθουμε ποτέ). Η κινηματογραφική απαγωγή του Πράκτορες της Μοσάντ έφθασαν με άκρα μυστικότητα στην Αργεντινή και άρχισαν να παρακολουθούν τον Άιχμαν. Έστησαν ένα τουριστικό γραφείο ταξιδιών κοντά στη γειτονιά του για να μην κινήσουν υποψίες. Το σχέδιο ήταν να τον μεταφέρουν ζωντανό στο Ισραήλ για να δικαστεί. Προς μεγάλη τους έκπληξη, ενώ ο ίδιος έκρυψε καλά το παρελθόν του, ο γιος του διατυμπάνισε στη φιλενάδα του το μίσος του για τους Εβραίους. Ο νεαρός αγνοούσε ότι η φίλη του ήταν Εβραία που βοήθησε αποφασιστικά τις ισραηλινές αρχές στη σύλληψη του πατέρα του! Το βράδυ της 11ης Μαΐου του 1960, δύο αυτοκίνητα με αναμμένες μηχανές περίμεναν έξω από το σπίτι του να επιστρέψει από τη δουλειά του. Την ώρα που έφθασε, ένας από τους πράκτορες τον φώναξε με το όνομα του και όταν ο Άιχμαν γύρισε, δέχτηκε μία δυνατή γροθιά στο πρόσωπο από άλλο πράκτορα, με αποτέλεσμα να πέσει στο έδαφος ουρλιάζοντας από τον πόνο. Σε δευτερόλεπτα, τον έβαλαν σηκωτό σε ένα από τα δύο αυτοκίνητα και αφού του έδεσαν τα μάτια, τα χέρια και τα πόδια, τον οδήγησαν σε ασφαλές κρησφύγετο, μέχρι να βρουν την κατάλληλη ευκαιρία να τον φυγαδεύσουν, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τις αρχές της Αργεντινής. Η οικογένειά του τον αναζητούσε. Τηλεφώνησε σε νοσοκομεία μήπως του έχει συμβεί κάτι, απέφευγε όμως να ειδοποιήσει την Αστυνομία. Στο τέλος κατάλαβαν τι είχε συμβεί. Δέκα μέρες αργότερα, η Μοσάντ τον φόρτωσε ναρκωμένο σε ένα εμπορικό αεροσκάφος της Ελ Αλ και τον οδήγησε στην Ιερουσαλήμ. Η παράνομη απαγωγή προκάλεσε διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Αργεντινής και Ισραήλ. Στις 23 Μαΐου του 1960, ο ηγέτης του Ισραήλ Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, ανακοίνωσε τη σύλληψη του εγκληματία πολέμου Άιχμαν. Η Αργεντινή διαμαρτυρήθηκε και ζήτησε την σύγκλιση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Υποστήριξαν ότι παραβιάσθηκαν τα κυριαρχικά δικαιώματα του κράτους τους, αλλά και το Διεθνές Δίκαιο, που απαγόρευε την απαγωγή πολίτη από επικράτεια ουδέτερης χώρας, χωρίς ενημέρωση των αρχών της. Στη διαμάχη που ακολούθησε, το Ισραήλ παραδέχθηκε την παραβίαση, αλλά δικαιολογήθηκε ότι η παράνομη απαγωγή έγινε από οργάνωση Εβραίων πολιτών (σ.γ.:ψεματάρα, από τη Μοσάντ έγινε) και όχι από κρατικούς υπαλλήλους. Το Συμβούλιο Ασφαλείας εξέδωσε συμβιβαστικό ψήφισμα, με το οποίο πρότεινε «επανόρθωση» από το Ισραήλ και δημόσια δίκη του Άιχμαν. Το Ισραήλ ζήτησε συγγνώμη από την Αργεντινή. Αρνήθηκε όμως να επιστρέψει τον κρατούμενο τον οποίο παρέπεμψε σε δίκη, που ξεκίνησε στις 11 Απριλίου. Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε θανατική ποινή και στις 31 Μαΐου 1962, εκτελέστηκε στις φυλακές της πόλης Ράμλα με απαγχονισμό. Ήταν η μέρα που ο Άιχμαν πλήρωσε για τα εγκλήματά του σε βάρος της ανθρωπότητας.
[2] H ιστορία του Μορντεχάι Βανούνου του Νίκου Κωνσταντάρα
H ζωή του Μορντεχάι Βανούνου θα ήταν απίστευτη αν δεν ήταν απολύτως αληθινή. Οταν αφέθηκε ελεύθερος από τις φυλακές Σίκπα στο Ασκελόν του Ισραήλ, την Τετάρτη, ξεκίνησε ένα καινούργιο κεφάλαιο ύστερα από 18 χρόνια πίσω από τα κάγκελα. Για τους πιο πολλούς συμπατριώτες του ο 49χρονος Βανούνου είναι ένας προδότης που αποκάλυψε τα πυρηνικά μυστικά του Ισραήλ για μια χούφτα δολάρια, θέτοντας σε κίνδυνο το ίδιο το εβραϊκό κράτος. Για πολλούς υποστηρικτές του, όμως, είναι από τους ήρωες της εποχής μας -ένας άνθρωπος που, ακολουθώντας τη συνείδησή του, θυσίασε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του σε μια προσπάθεια να ενημερώσει τον κόσμο για το κρυφό πυρηνικό οπλοστάσιο της πατρίδας του.
«Περήφανος κι ευτυχισμένος»
Φορώντας άσπρο πουκάμισο και σκούρα γραβάτα, με βήμα γοργό, σαν έτοιμος από καιρό, ο Βανούνου αψήφισε τους περιοριστικούς όρους που του απαγόρευαν να μιλήσει με ξένους και, μιλώντας αγγλικά, είπε στα διεθνή μέσα ενημέρωσης: «Σ’ αυτούς που με αποκαλούν προδότη λέω ότι είμαι περήφανος, περήφανος κι ευτυχισμένος γι’ αυτό που έκανα». Και εξοργίζοντας ακόμα περισσότερο τους επικριτές του, πρόσθεσε: «Το Ισραήλ δεν χρειάζεται πυρηνικά όπλα, ειδικά τώρα που η Μέση Ανατολή δεν έχει πυρηνικά όπλα… Το μήνυμά μου στον κόσμο σήμερα είναι να ανοίξετε την Ντιμόνα (ο πυρηνικός αντιδραστήρας στην έρημο Νεγκέβ) σε διεθνή έλεγχο». Είπε επίσης ότι το κράτος του Ισραήλ δεν έχει λόγο ύπαρξης και ότι «οι Εβραίοι πρέπει να λύσουν τα προβλήματά τους με τους Παλαιστίνιους».
Ο Βανούνου, ο οποίος κρατήθηκε σε απομόνωση για σχεδόν 12 από τα 18 χρόνια του στη φυλακή, κατηγόρησε τις αρχές ασφαλείας για «βάναυση, βάρβαρη μεταχείριση», λέγοντας ότι τον τιμωρούσαν επειδή είχε ασπαστεί τον Χριστιανισμό. «Δεν με σπάσατε, δεν με τρελάνατε», φώναξε. «Είμαι ένα σύμβολο του ανθρώπινου πνεύματος και δεν μπορείτε να καταστρέψετε το ανθρώπινο πνεύμα». Απαντώντας, ο υπουργός Δικαιοσύνης Τόμι Λάπιντ σχολίασε: «Το πάει φιρί φιρί να κάνει όσο πιο πολλή ζημιά μπορεί… Θα τον παρακολουθούμε… Θέλουμε να ξέρουμε πού βρίσκεται και σε ποιους μπορεί να αποκαλύψει κι άλλα κρατικά μυστικά». H μελλοντική πορεία του Μορντεχάι Βανούνου, με άλλα λόγια, φαίνεται ότι μπορεί να αποδειχθεί εξίσου πολυτάραχη με το παρελθόν του.
Από το Μαρόκο στο Ισραήλ
Ο Βανούνου γεννήθηκε στο Μαρόκο, σε οικογένεια θρήσκων Εβραίων που μετοίκησε στο Ισραήλ το 1963. Είναι το δεύτερο από 10 παιδιά, αλλά οι γονείς του τον έχουν αποκηρύξει επειδή έγινε Χριστιανός στην Αυστραλία, λίγο πριν αποκαλύψει τα πυρηνικά μυστικά του Ισραήλ σε μια συνέντευξή του στους Sunday Times του Λονδίνου, το 1986.
O Βανούνου υπηρέτησε στον ισραηλινό στρατό στον πόλεμο του 1973. Έπειτα από αυστηρούς ελέγχους, προσελήφθη ως τεχνικός στο μυστικό πυρηνικό εργοστάσιο στην Ντιμόνα, όπου το Ισραήλ κατασκεύαζε πυρηνικά όπλα και ξεχώρισε με την εργατικότητά του. Όταν ο Βανούνου άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Βen Gurion και να κάνει παρέα με Άραβες φοιτητές, άρχισε να προβληματίζεται πολιτικά και να το δείχνει στη δουλειά του. Το 1985 απολύθηκε και έφυγε για να γνωρίσει τον κόσμο. Είχε όμως στο σακίδιό του και δύο ρολά φιλμ που είχε τραβήξει εντός του εργοστασίου στην Ντιμόνα.
Στα χέρια της Μοσάντ
Στην Αυστραλία γνωρίστηκε με έναν Κολομβιανό δημοσιογράφο στον οποίο αποκάλυψε τα πυρηνικά μυστικά του Ισραήλ. O τελευταίος έφερε τον Βανούνου σε επαφή με τους Sunday Times, οι οποίοι του πρόσφεραν 100.000 λίρες για να γράψει βιβλίο. Δεν πρόλαβε όμως να εισπράξει τα χρήματα. Οταν δημοσιεύθηκαν οι αποκαλύψεις του ήταν ήδη στα χέρια της Μοσάντ. Είχε ακολουθήσει μία ξανθιά πράκτορα, ονόματι Σίντι, από το Λονδίνο στη Ρώμη, όπου άλλοι πράκτορες τον νάρκωσαν και τον απήγαγαν. O άνθρωπος που μέσα από μία περίεργη προσωπική περιπέτεια είχε αποκαλύψει το μεγαλύτερο κρατικό μυστικό της χώρας του, εκθέτοντας και τις Ηνωμένες Πολιτείες για την ανοχή τους απέναντι στο Ισραήλ, χάθηκε μέσα σ’ ένα μπουντρούμι για 18 χρόνια. Την Τετάρτη βγήκε και πάλι στο φως του ήλιου, «περήφανος και ευτυχισμένος». https://www.google.gr/search?q=Απαγωγή+Μορντεχάι+βανούνου&ie=utf-8&oe=utf-8&client=firefox-b&gfe_rd=cr&ei=5Tl6WMu0KtPA8geZjZCgAw
[3]Απόστολος Βασιλόπουλος: «Ο χαρακτήρας των Ελλήνων. Ανιχνεύοντας την εθνική μας ταυτότητα», Θεσσαλονίκη 1983.
Πρόσφατα Σχόλια