ΤΟ ΜΕΤΑΣΤΕΥΤΙΚΌ – ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΩΣ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Παραθέτουμε το πιο κάτω άρθρο της Γούλα Ελένης για το προσφυγικό-μεταναστευτικό προκειμένου να γνωρίσει καλλίτερα ο αναγνώστης τη σοβαρότητα του προβλήματος και πόσο κινδυνεύουμε όλοι μας από την αθρόα είσοδο αγνώστων, μη ταυτοποιημένων ατόμων, πιθανώς και ισλαμιστών-τζιχαντιστών, στην χώρα μας.

Εισβολή μεταναστών σ ποσοστό 80% και προσφύγων 20%, σε μια χώρα  που καταρρέει σε κάθε επίπεδο. Πως να σώσεις όταν δεν μπορείς ο ίδιος να σωθείς;

ΤΟ ΜΕΤΑΣΤΕΥΤΙΚΌ –ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΩΣ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ  ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Της Γούλα Ελένης

Το τελευταίο διάστημα στο νησί  μας παρακολουθούμε μια έντονη κινητοποίηση σχετικά με το μεταναστευτικό –προσφυγικό ζήτημα, που εκφράζεται με διατυπώσεις θέσεων, έντονη κριτική κι αντιπαραθέσεις, οι οποίες πέραν της πλουραλιστικής έκφρασης  της κοινωνίας πολιτών, φαίνεται να καλλιεργούν ένα διχαστικό κλίμα στην κοινωνία με μήλο της έριδας το μεταναστευτικό.  Πιο συγκεκριμένα, η συγκέντρωση και το ψήφισμα  μιας κίνησης πολιτών, της Σάμος –SOS, στις 30 Οκτωβρίου, προκάλεσαν την «αντιφασιστική» αντίδραση άλλων ομάδων με τον σχηματισμό αντισυγκέντρωσης την ίδια μέρα. Προκάλεσαν επίσης την αντιπαράθεση και την κριτική του ΚΚΕ, αλλά και την κινητοποίηση (επιτέλους) του δημοτικού Συμβουλίου που αναγγέλλει  πανσαμιακή  πορείας-διαμαρτυρίας προτάσσοντας συγκεκριμένα αιτήματα.

Το πρώτο ερώτημα που θα μπορούσαμε να θέσουμε είναι αν η υπάρχουσα κατάσταση, όπως έχει διαμορφωθεί στο νησί μας, δικαιολογεί  ανησυχίες  κι αγανάκτηση υποθάλποντας ένα τεταμένο κλίμα. 

Όλοι βιώνουμε στο πετσί μας την οικονομική δυσπραγία που επιδεινώνεται από τις ληστρικές φοροεπιδρομές. Οι επιχειρήσεις παραπαίουν κι αρκετές ωθούνται στο κλείσιμο ή στην μετεγκατάσταση σε άλλη χώρα. Οι μισθωτοί  και συνταξιούχοι αγκομαχούν να βγάλουν τον μήνα. Η ανεργία καλπάζει και σύμφωνα με πρόσφατα πορίσματα της ΓΣΕΕ θα χρειαστούν 20 χρόνια για να απορροφηθεί. Η νεολαία μεταναστεύει. Οι κοινωνικές δομές διαλύονται.  Στο υποστελεχωμένο και υπό κατάρρευση νοσοκομείο οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν  ότι δεν υπάρχει ούτε ζεστό νερό. Αλλά δε φτάνουν τα δικά μας χάλια. Καταφτάνουν κι άλλοι κατατρεγμένοι που ζητούν δικαίωμα στην ελπίδα και στη ζωή. Έρχονται στρατιές ολόκληρες από χώρες της Ασίας και της Αφρικής, οι οποίες βομβαρδίζονται ή στραγγαλίζονται οικονομικά, όπως η Ελλάδα. Τους ονομάζουν μετανάστες και πρόσφυγες. Εγώ όμως τους λέω ομήρους γιατί πρέπει να πληρώσουν  10 με 15 χιλιάδες ευρώ σε δουλεμπορικά δίκτυα με την ελπίδα να φτάσουν στη γη της επαγγελίας που λέγεται Ευρώπη. Μια παραγκούπολη  2,700 χιλιάδων διαμορφώθηκε μέσα σε 8 μήνες δίπλα στο Βαθύ των 7 χιλιάδων κατοίκων, σ΄ απόσταση μόλις 2 χιλιόμετρα από αυτό. Ένα Βαθύ που μπορεί πλέον να καυχηθεί ότι απέκτησε τον αέρα μιας πολυπολιτισμικής πρωτεύουσας!  Μιας πόλης όπου καταστρατηγούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τόσο για τους μετανάστες –πρόσφυγες όσο και για τον ντόπιο πληθυσμό. Και συνηθίσουμε σιγά σιγά σε διάφορα, στην εξαθλίωση, στις παραγκουπόλεις, στη μαντίλα, το σύμβολο της ανυπαρξίας της γυναίκας, της απόλυτης υποταγής της και σε αρκετά άλλα που θα δούμε στη συνέχεια.  

Ο Δήμος αιτείται την άμεση βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των προσφύγων-μεταναστών και την παροχή πλήρους κρατικής βοήθειας στους τομείς της Δημόσιας Υγείας, της Κοινωνικής Μέριμνας και της Διοικητικής Υποστήριξης.  Ωστόσο οι κρατικοί φορείς εξαγγέλλουν   ότι δεν υπάρχουν κονδύλια για την υγειονομική κάλυψη των μεταναστών στα 5 νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, αλλά θα δοθεί άφθονο χρήμα για βελτίωση και επέκταση των hotspot και για δημιουργία νέων. Προτείνεται εθελοντική υπηρεσία γιατρών στα hotspot ενώ φάρμακα και υλικά να καλυφθούν από τα ήδη ελλειμματικά νοσοκομεία.

Ο ικέτης σε αυτή τη χώρα θεωρούνταν πάντοτε ιερό πρόσωπο, όμως όταν δεν προσβάλλει, δεν απαιτεί ως έποικος ή εισβολέας. Εξάλλου βασική αρχή της δημοκρατίας είναι ότι η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζει του άλλου.  Όλο και πιο συχνά ακούμε για παρενοχλήσεις γυναικών, ακόμα και απόπειρες βιασμού, σε κεντρικά σημεία της πόλης  Για διάφορα περιστατικά μικροκλοπών κι άλλα περιστατικά που προσβάλλουν το θρησκευτικό και εθνικό αίσθημα των κατοίκων, όπως το ότι περιέχυσαν με καφέ διερχόμενο ιερέα. Τον δημοτικό κήπο, βραδινές ώρες, είναι παρακινδυνευμένο να τον διασχίσεις πια μόνος. Και γενικότερα στην πόλη πλανιέται ένας διαφορετικός αέρας, επιφυλακτικότητας, καχυποψίας κι άμυνας.   Όπως μας έχει διδάξει και ο Θουκυδίδης, η εξαθλίωση  εκμαυλίζει και διασπά την κοινωνική συνοχή Η πείνα, η εξαθλίωση και ο συγχρωτισμός ανθρώπων διαφορετικών εθνοτήτων, φυλών και θρησκευτικών πεποιθήσεων, ο εγκλωβισμός τους σε ένα ακριτικό νησί μιας χώρας που δεν ήταν αρχική επιλογή τους,  θα προκαλέσει αγανάκτηση που αρκετά συχνά θα βρει έκφραση στη βία και στην παραβατικότητα. Ανεξάρτητα από τα ψεύτικα στοιχεία που δηλώνουν οι περισσότεροι, η ετερογένεια, εθνική, φυλετική, πολιτισμική και κυρίως θρησκευτική, είναι δεδομένη και συνδυαζόμενη με   τον φανατισμό ορισμένων από αυτούς συνθέτουν ένα επικίνδυνο κράμα.

Παράλληλα όμως,  με το πολυεθνικό και πολυθρησκευτικό κράμα των ανέστιων, στο νησί μας φτάνουν  κι άλλοι πολλοί,  που προσπαθούν, ο καθένας για τον δικό του λογαριασμό και συμφέρον, να τους επηρεάσουν, να τους κατευθύνουν, να τους χειραγωγήσουνε, εκμεταλλευόμενοι  τη αγανάκτησή  τους με ψεύτικες υποσχέσεις: μυστικές υπηρεσίες, πράκτορες, θρησκευτικές και παραθρησκευτικές οργανώσεις, που από κανέναν δεν ελέγχονται. Η γκετοποίηση, η σύσταση μουσουλμανικών κοινοτήτων, όπου η αστυνομία δεν έχει δικαίωμα παρέμβασης, χαρακτηρίζουν αρκετές σύγχρονες ευρωπαϊκές πόλεις (Λονδίνο, Παρίσι, Λυών) και δεν θα ‘θελα να το δω στον τόπο μας. Το πρόβλημα δεν έγκεινται σε θρησκευτική, αλλά σε πολιτική αντιπαράθεση. Το Ισλάμ δεν είναι μόνο θρησκεία, πρωτίστως είναι ένα πολιτικό σύστημα που ορίζει μια συγκεκριμένου τύπου κοινωνική οργάνωση, διαμετρικά αντίθετη όχι μόνο από τα πρότυπα των δυτικοευρωπαϊκών κοινωνιών, αλλά  και από την ελληνική κουλτούρα. Και το κυριότερο, στηρίζεται σε φανατισμένους οπαδούς για τους οποίους το τζαμί αποτελεί, όχι απλά έναν χώρο προσευχής, αλλά κέντρο συσπείρωσης και στράτευσης.

Οι πολίτες ανησυχούν για τον κίνδυνο μονιμότητας της εγκατάστασης των μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών στο νησί και  διαμαρτύρονται ότι η υπάρχουσα κατάσταση έχει αλλοιώσει την τουριστική ταυτότητα του νησιού. Παράλληλα καταγγέλλουν τις πρόσκαιρες –ευκαιριακές δράσεις που εκπορεύονται από την εκμετάλλευση του προσφυγικού –μεταναστευτικού ζητήματος. Ο Δήμος αιτείται την εφαρμογή άμεσων μέσων στήριξης των δημοτών.

Οι δράσεις που εκπορεύονται από την εκμετάλλευση των μεταναστών-προσφύγων αφορούν κάποιους ντόπιους με μαυραγορίτικες διαθέσεις, αλλά κυρίως αναφέρονται σε αυτούς που δηλώνουν «αλληλέγγυοι» και προσπαθούν να τους βοηθήσουν εδώ, αλλά στις χώρες τους δεν τους θέλουν. Γέμισε ο τόπος ΜΚΟ, ιδιωτικές οργανώσεις  που δεν είναι υποχρεωμένες να δηλώσουν την ύπαρξή και τη δράση τους σε κανέναν επίσημο κρατικό φορέα.  Από την ΕΕ χρηματοδοτούνται  με 80 εκ. ευρώ, όταν για τους  δήμους που υφίστανται το πρόβλημα έχουν δοθεί μόνο 5 εκ.! Κι αρκετές από αυτές χρηματοδοτούνται κι από άλλες ιδιωτικές πηγές, όπως ο Σόρος, ή ανήκουν ακόμα και σε αρχηγούς πολιτικών κομμάτων!  Η δράση τους βλέπουμε να επεκτείνεται σε όλους τους τομείς: να τους κατατοπίζουν για τις ελληνικές υπηρεσίες, να προσφέρουν φαγητό, ρουχισμό, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, νομική βοήθεια, να ενοικιάζουν διαμερίσματα για τη στέγασή τους. Φήμες, που ελπίζω να μην ευσταθούν, κάνουν λόγο και για παροχή σεξουαλικών υπηρεσιών σε πολυκατοικία που «αλληλέγγυες» έχουν νοικιάσει στο Βαθύ.  Η Δημοτική Αρχή Σάμου καταγγέλλει ότι δεν έχει καμία ενημέρωση από το αρμόδιο υπουργείο για τη λειτουργία και τη δραστηριότητά τους. Αυτό δε φαίνεται περίεργο αν σκεφτούμε ότι στελέχη ΜΚΟ απασχολούνται σε ανώτερες διοικητικές θέσεις στο Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής[1]. Συνεπώς, το υπουργείο ακόμα κι αν γνωρίζει  πόσες και ποιες οργανώσεις υπάρχουν σε κάθε νησί του Αν. Αιγαίου δεν έχει λόγους να τις δημοσιοποιήσει και δηλώνει ότι «πρόκειται για απόρρητα στοιχεία». Το υπουργείο μπορεί ν΄ αδιαφορεί σκοπίμως, ο Δήμος, όμως, γιατί δεν απαίτησε ως τώρα να μάθει και να δημοσιοποιήσει  τα ονόματα όλων αυτών των οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στο νησί; και για ποιες  οργανώσεις προσφέρουν έργο στα hotpspot οι διάφορες ειδικότητες, όπως νοσηλευτές,  που προσλήφθηκαν μέσω ΟΑΕΔ;

Ένα άλλο ερώτημα είναι γιατί  το μεγαλύτερο μέρος αυτών των  ροών από Ασία και Αφρική επιχειρεί να φτάσει στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας;  Γειτονικές χώρες, που εμπλέκονται και στον πόλεμο, όπως το Ισραήλ και η  μουσουλμανική Σαουδική Αραβία, δεν δέχονται μεταναστευτικές ροές. Άλλες χώρες, όπως η Αμερική, δέχονται επιλεκτικά αυστηρά περιορισμένο αριθμό. Η Ιαπωνία δεν δέχεται μουσουλμάνους. Η Αυστραλία τηρεί μια πολύ αυστηρή πολιτική σχετικά με την αποδοχή κι εγκατάσταση μεταναστών. Πρόσφατα το γερμανικό υπουργείο εκτιμά ότι η ΕΕ θα πρέπει να υιοθετηθεί το  αυστραλέζικο σύστημα και προτείνει οι πρόσφυγες που περισυλλέγονται στη θάλασσα να στέλνονται σε καταυλισμούς σε τρίτες χώρες μέχρις ότου εξεταστεί το αίτημά τους για παροχή ασύλου. Η Ελλάδα δυστυχώς έχει μετατραπεί σε μια τέτοια χώρα !!!

Όπως  δηλώνουν κάποιοι από τους ίδιους τους μετανάστες, κι όπως όλοι γνωρίζουμε, στρέφονται προς την Ελλάδα γιατί έχει ανοιχτά σύνορα.  Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα έχει ανοιχτά σύνορα στις εισροές και κλειστά στις εκροές.  Το ενδιαφέρον επίσης είναι ότι απόλυτο έλεγχο σε αυτές τις εκροές φαίνεται να έχει αποκλειστικά η γείτονα Τουρκία, παρά το ότι καλέσαμε διεθνείς στρατιωτικές κι αστυνομικές δυνάμεις (ΝΑΤΟ, Frontex, σύντομα και ευρωστρατός)  να τις σταματήσουν, να τις ελέγξουν, να τις απωθήσουν. Αυτό που καταφέραμε ήταν να γκριζαριστεί το Αιγαίο, να παραδώσουμε τον έλεγχο των συνόρων μας και των θαλάσσιων υδάτων μας σε υπερεθνικές δυνάμεις, (και μάλιστα χωρίς να έχει εγκριθεί με νόμο της ελληνικής βουλής η παρουσία του ΝΑΤΟ, αλλά αυτό είναι περιττό αφού δεν υπάρχει πλέον εθνική κυριαρχία).  Όχι όμως να σταματήσουν οι εισροές. Αντιθέτως, μέσα από διεθνή  δουλεμπορικά δίκτυα φαίνεται ότι πριμοδοτούνται με πάμφηνα αεροπορικά εισιτήρια (των 50 ευρώ ή και λιγότερο)  από αφρικανικές χώρες προς την Κωνσταντινούπολη.

  Συνεπώς αυτοί οι άνθρωποι, που σημειωτέον δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσοι θα είναι, γιατί είπαμε η Τουρκία ελέγχει την κάνουλα,  είναι αναγκασμένοι να παραμείνουν εγκλωβισμένοι στη χώρα μας και ο ελληνικός πληθυσμός καλείται να διαχειριστεί ένα πρόβλημα που ξεπερνά τα όρια της ανθρωπιστικής διάθεσης. Όχι αδικαιολόγητα κυριαρχεί η αγανάκτηση και η οργή, τόσο στο ετερόκλιτο πλήθος των μεταναστών που παραμένουν εγκλωβισμένοι σε απάνθρωπες συνθήκες, όσο και στον ντόπιο πληθυσμό, ο οποίος καλείται να διαχειριστεί τη βίαιη και  απότομη μετακίνηση ενός μεγάλου ετερόκλιτου πληθυσμιακού ρεύματος, χωρίς να έχει στήριξη από πουθενά. Η καθυστέρηση της διαδικασίας ταυτοποίησης των αιτήσεων είναι ένας ακόμη λόγος που εντείνει την κοινωνική ένταση εγείροντας ανησυχίες για μονιμότητα εγκατάστασης. Αυτές ενισχύονται από νομικές προβλέψεις για την απασχόληση των παράτυπα διαμενόντων πολιτών τρίτων χωρών στην αγροτική οικονομία (ΦΕΚ Αρ. Φύλλου 2671/26-8-2016),  χωρίς να ορίζεται αριθμητικός περιορισμός, ορθός έλεγχος και νόμιμα έγγραφα, διαμορφώνοντας ένα είδος δούλων χωρίς νόμιμα δικαιώματα.

Φαίνονται, λοιπόν, απόλυτα λογικά τα αιτήματα  για: την άμεση αποσυμφόρηση του νησιού – και των άλλων ακριτικών νησιών-ˑ  την  επιτάχυνση των διαδικασιών καταγραφής και διεκπεραίωσης των αιτημάτων ασύλουˑ την αποτροπή κάθε ενέργειας και πρακτικής που ενθαρρύνει την μόνιμη εγκατάστασηˑ την κατάργηση –ακύρωση της προαναγγελθείσας Φυλακής (κέντρο εγκλεισμού παραβατικών)ˑ τον άμεσο έλεγχο των ΜΚΟ από κρατικούς φορείςˑ την  στελέχωση της αστυνομίας, του λιμενικού, του νοσοκομείου, κέντρων υγείας, υπηρεσιών ασύλου  και λοιπών υπηρεσιών προκειμένου να διασφαλιστεί η  ασφάλεια και η υγιεινή τόσο στο τοπικό κοινωνικό σύνολο όσο και στα  hotspot. Το ζητούμενο όμως είναι σε ποιον τα απευθύνεις κι από πού ζητάς βοήθεια. Γιατί δεν μπορείς να ζητάς από αυτόν που σου έβαλε τη θηλιά στο λαιμό να την βγάλει.

Υπάρχουν θεωρητικές προσεγγίσεις που υποστηρίζουν την κάλυψη του δημογραφικού προβλήματος της Ευρώπης, της γηραιάς ηπείρου, με μεταναστευτικές ροές. Στην περίπτωση της Ελλάδας η δημογραφική κατάρρευση του ελληνικού πληθυσμού επιδεινώνεται από την οικονομική κρίση και τη διάλυση των κοινωνικών δομών και επιχειρείται να καλυφθεί με αθρόα είσοδο μεταναστών – προσφύγων  από την Ασία και την Αφρική.  Το βασικό είναι ότι με αυτές τις πρακτικές διασπάται η κοινωνική συνοχή και επέρχεται μεταβολή της πληθυσμιακής υπόστασης της χώρας, αφήνοντας κατά μέρος την πολιτισμική μεταβολή που αρκετούς ίσως τους αφήνει αδιάφορους. 

Στο επίπεδο των ευρωπαϊκών θεσμών το μεταναστευτικό θεωρείται ένα φλέγον ζήτημα. Στην τελευταία μάλιστα σύνοδο, στη Μπρατισλάβα, χαρακτήρισαν ορίστηκε ως εμπόλεμη κατάσταση και η Ελλάδα ως front line state, δηλαδή, κοινώς μέτωπο πολέμου. Έχουν αποσταλεί  στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις (είπαμε ΝΑΤΟ, Frontex) για τη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ στο νησιωτικό χώρο του Αιγαίου. Αλλά κατά παράδοξο τρόπο δεν έχουν καταφέρει πολλά, δεν καταφέρνουν, παρά τη συνδρομή  του ελληνικού λιμενικού, να εντοπίζουν τις βάρκες και να τις στέλνουν πίσω. Οπότε μπορούμε να εικάσουμε ότι μάλλον για άλλο λόγο είναι εδώ, προφανώς για τη διαφύλαξη των οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων της Ε.Ε. στην ευρύτερη περιοχή.

Τον Μάρτιο σε μια προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος υπογράφτηκε η συμφωνία ΕΕ–Τουρκίας, στη διαμόρφωση της οποίας η Ελλάδα δεν συμμετείχε, αλλά κλήθηκε εκ των υστέρων (σ.γ.: σαν πτωχή υπηρετριούλα) να την προσυπογράψει. Η συμφωνία αυτή θεωρείται σχεδόν απ’ όλους  ως πανάκεια κι αυτήν επικαλούνται σχετικά με την επίλυση των προαναφερόμενων αιτημάτων, τόσο ο Δήμος Σάμου όσο και τα ψηφίσματα λαϊκών επιτροπών αγώνα. Όμως όσα προβλήματα βλέπουμε να εκτυλίσσονται στα ακριτικά νησιά, αλλά και σε διάφορες άλλες περιοχές της Ελλάδος, οφείλονται σε αυτήν ακριβώς την συμφωνία, η οποία καταπατώντας θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα αντίκειται στο Διεθνές Δίκαιο. Την συμφωνία αυτή, σημειωτέον, κατήγγειλε εξαρχής η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ δηλώνοντας ότι δεν συμμετέχει στην εφαρμογή της και δεν αναμιγνύεται στις επιστροφές και στην υποχρεωτική κράτηση προσφύγων.  Το ψήφισμα της Παγχιακής Επιτροπής ορθώς  αναγνωρίζει ότι «η πολιτική των ανοιχτών συνόρων έφερε την κάκιστη συμφωνία μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας με τα γνωστά αποτελέσματα για τα νησιά του Αιγαίου»

Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας ορίζει : α) στην Τουρκία θα επιστρέφονται όσοι μετανάστες δεν χρίζουν διεθνούς προστασίας, οι οποίοι προσωρινά  θα κρατούνται σε κλειστά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελλάδα, β)  από τους πρόσφυγες που ζητούν άσυλο στην Ελλάδα, μετά από προσεχτική εξέταση των αιτήσεων τους, για ένα πρόσφυγα που θα επιστρέφεται, ένας θα φεύγει από την Τουρκία για την Ε.Ε. γ)  Οι παράτυποι μετανάστες θα κρατούνται σε κλειστά κέντρα υποδοχής, ενώ οι αιτούντες άσυλο θα φιλοξενούνται σε ανοιχτά κέντρα υποδοχής. Δ) Τον συντονισμό, για την εφαρμογή της συμφωνίας  έχει ο Γενικός Διευθυντής της Υπηρεσίας Διαρθρωτικών, Μεταρρυθμίσεων της Κομισιόν, Maarten Verwey. Αυτός θα συντονίζει μεταξύ άλλων και την αποστολή 4.000 υπαλλήλων που θα απαιτηθούν από την Ελλάδα, τα κράτη – μέλη, την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης για το άσυλο (EASO) και την FRONTEX.

Ο Δήμος Σάμου, όπως και οι Δήμοι των γειτονικών νησιών-,  στις 11 Οκτωβρίου 2016 στα πλαίσια αυτής της συμφωνίας, πραγματοποίησε σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου αποφασίστηκε η δημιουργία κλειστού κέντρου κράτησης (φυλακής)  για τους παραβατικούς εντός της υπάρχουσας δομής.  Δηλαδή αποφασίστηκε η δημιουργία μιας ανθρώπινης ωρολογιακής βόμβας τόσο για την ασφάλεια στο  hotspot όσο και για τον παρακείμενο οικισμό του Βαθιού. Τώρα, ο Δήμος  καταγγέλλει αδυναμία της  κυβέρνησης να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις που ετέθησαν σε εκείνη τη σύσκεψη αναφορικά με την αναχώρηση μεταναστών από το νησί (166 αναχωρήσεις έναντι 672 αφίξεων). Κι είναι λογικό η κυβέρνηση να μην  μπορεί ν΄ ανταποκριθεί σε μια τέτοια δέσμευση, εφόσον η προαναφερόμενη συμφωνία προβλέπει  τον εγκλεισμό στο νησί όσων μεταναστών–προσφύγων έφτασαν μετά την ημερομηνία υπογραφής της (17-18 Μαρτίου 2016). Η επαναπροώθηση αφορά μονάχα όσους βρίσκονταν στα νησιά ως την ημέρα εκείνη.  Η πρόσφατη, λοιπόν, δήλωση του Βουλευτή Σάμου, κ. Σεβαστάκη, ότι  με την αθρόα μετακίνηση μεταναστών –προσφύγων από τα ακριτικά νησιά κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, κινείται απολύτως εντός αυτού του πλαισίου. Δηλαδή, περιμένουμε να φύγουν καμιά εκατοστή (το πολύ) ακόμα άτομα, και παραμένει άγνωστο πόσα αναμένουμε ακόμα να φτάσουν, γιατί είπαμε, άλλος ελέγχει τις εισροές, οι οποίες θεωρητικά θα έπρεπε να έχουν σταματήσει με την υπογραφή της συμφωνίας. Κανένας όμως, ούτε οι υπέρμαχοι αυτής της συμφωνίας, δεν καταγγέλλει τις πρακτικές της Τουρκίας, η οποία καταπατά, πέραν αυτής της επαίσχυντης συμφωνίας,  πρωτίστως το Διεθνές Δίκαιο παραβιάζοντας θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και διαδραματίζοντας ενεργό ρόλο στις πολεμικές επιχειρήσεις.

Είναι λοιπόν τουλάχιστον φαιδρές οι καταγγελίες της δημοτικής αρχής για τη  στάση «των ευρωπαϊκών θεσμών και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων στο μείζον ζήτημα του Προσφυγικού–Μεταναστευτικού και την απαράδεκτη θεώρηση ότι η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει χώρα παρία ΄μόνιμης εγκατάστασης΄», ενώ παράλληλα ζητά επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας ως προς τα προαναφερόμενα σημεία.  Δεν μπορεί να υπάρχει επαναδιαπραγμάτευση σε αυτά, ή την αποδέχεσαι ή την απορρίπτεις συλλήβδην.

Εκτός όμως τούτου, υπάρχουν και οι συμφωνίες Σἐνγκεν και Δουβλίνου, βάσει των οποίων οι παράτυποι μετανάστες επιστρέφονται στις χώρες υποδοχής. Και η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα υποδοχής για πολλούς. Η Γερμανία ακύρωσε την αίτηση ασύλου για 10.000 μετανάστες οι οποίοι θα επιστραφούν στις χώρες υποδοχής από τον Γενάρη του 2017. Εκτός λοιπόν από αυτούς που έρχονται εξ Ανατολών θα έρχονται κι άλλοι εκ Δύσης. Η χώρα μας λοιπόν σαφέστατα μετατρέπεται σε δεσμοφύλακα της ΕΕ και σε χώρο αποθήκευσης ανθρώπινων ψυχών. Υπό τις συνθήκες αυτές είναι σαφές ότι είναι αδύνατον να διασφαλιστεί η κοινωνική συνοχή, η πληθυσμιακή ομοιογένεια. Οι εντάσεις και οι εκρήξεις βίας είναι αναμενόμενες και ο ευρωστρατός είναι επίσης έτοιμος να παρέμβει για τη διασφάλιση της ειρήνης και την αποκατάσταση της τάξης.

Επειδή κανένας μας δε θέλει να δει τα χειρότερα, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι μια αποτελεσματική αντιμετώπιση του μεταναστευτικού –προσφυγικού ζητήματος,  που όλους μας καίει,  θα μπορούσε να κινηθεί στα εξής :    

•  Ότι είμαστε αντίθετοι με την πολιτική της ΕΕ και της κυβέρνησης, με τις συνθήκες Σένγκεν και Δουβλίνου,  που εγκλωβίζουν  στο νησί και στη χώρα μας εκατοντάδες πρόσφυγες και μετανάστες. 
• Ότι απαιτούμε την άμεση μετακίνησή τους και τον απεγκλωβισμό τους από τη χώρα. Θέλουμε να λειτουργούν ανοιχτές δομές υποδοχής αξιοπρεπούς διαβίωσης, καταγραφής, και προσωρινής φιλοξενίας, χωρίς ΜΚΟ, με αποκλειστική ευθύνη του κράτους, όπου οι φιλοξενούμενοι θα διαχωρίζονται κατά  εθνικές  και θρησκευτικές ομάδες.
• Ότι απαιτούμε να ανοίξει η πρεσβεία της Συρίας στη χώρα μας –η οποία έκλεισε με την έναρξη των εχθροπραξιών- ώστε να ταυτοποιηθούν άμεσα όσοι πολίτες χρήζουν Διεθνούς προστασίας ως πρόσφυγες  και να τους δοθούν τα απαραίτητα έγγραφα να μεταβούν στις χώρες επιλογής τους. Όσοι παράτυποι μετανάστες κρίνονται απειλή για την εθνική ασφάλεια και την κοινωνική συνοχή να επιστρέφονται είτε στη χώρα προέλευσής τους είτε στην πρώτη  χώρα υποδοχής. 
• Ότι καταδικάζουμε τις πρακτικές της Τουρκίας που καταπατά το Διεθνές Δίκαιο. (Σ.γ.:Η Τουρκία έτσι και αλλιώς, ουδέποτε πρόκειται να συμμορφωθεί ως προς τις υπογραφείσες συμφωνίες, πάντα θα ακολουθεί μια «χωρίς μπέσα» παρελκυστική τακτική κυρίως εις βάρος της Ελλάδας).
• Ότι δεν θέλουμε να συμμετέχει η χώρα μας  καθοιονδήποτε τρόπο σε υπερεθνικούς οργανισμούς που εμπλέκονται σε στρατιωτικές επεμβάσεις και πολέμους, δημιουργώντας τις στρατιές των απελπισμένων προσφύγων και υποθάλποντας την αμφισβήτηση της κυριαρχίας της χώρας μας στο Αιγαίο.  
• Αντιθέτως, απαιτούμε  να διασφαλιστεί η εθνική κυριαρχία, να επιτηρούνται, να προστατεύονται και να φυλάσσονται τα σύνορα της χώρας μας από ίδιες κρατικές δυνάμεις. Δεν αποδεχόμαστε την παρουσία της Frontex και του ΝΑΤΟ, γιατί τότε αποδεχόμαστε και την παραχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας σε αυτούς. Δεν αποδεχόμαστε καμιά νέα βάση στο Αιγαίο.

Όμως, υπό τις υφιστάμενες  συνθήκες δεν μπορούν να εφαρμοστούν σε κυβερνητικό επίπεδο. Κι αυτό γιατί στη Συνθήκη της Λισσαβόνας (2007)   ορίζεται η 26/6/2011 ως ημέρα κατά την οποία πιθανότατα λήγει η κυριαρχία των εθνών της ΕΕ, μόνον εφόσον αυτά παραδώσουν οικειοθελώς την εθνικής τους κυριαρχία. Αυτό έχει ήδη συμβεί στην Ελλάδα με την υπογραφή των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων από το 2010-2015. Επομένως επισήμως από το 2011 η Ελλάδα έχει απολέσει την εθνική της κυριαρχία και τελεί υπό καθεστώς κατοχής. Η παρούσα κυβέρνηση, όπως κι όλες οι προηγούμενες από το 2010, υπηρετούν αυτό το καθεστώς, που επιβεβαιώνεται με την παρουσία υπερεθνικών στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων, με τη λήψη αποφάσεων από εξωεθνικά κέντρα, με τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας. Πέραν όμως του γεγονότος παραχώρησης της εθνικής κυριαρχίας, η Ελλάδα έχει καταλυθεί ως συγκροτημένο κράτος, καθώς έχει απωλέσει τα τέσσερα (4) θεμελιώδη κριτήρια, τα οποία, σύμφωνα με τη Συνθήκη Μοντεβιδέο του 1932, ορίζουν ένα κυρίαρχο κράτος: α)  Μόνιμο πληθυσμό. (β) Καθορισμένη επικράτεια. (γ) Δική του διακυβέρνηση. (δ) την ικανότητα να συνάπτει σχέσεις ελεύθερα με άλλα κράτη. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν ισχύει πια επίσημα για την Ελλάδα μετά την ψήφιση και του τελευταίου πολυνομοσχεδίου. Η χώρα έχασε τον έλεγχο στο ποιός και πώς κατοικεί ως μόνιμος πληθυσμός. Έχασε τον έλεγχο στην εδαφική της επικράτεια. Και φυσικά δεν διαθέτει ούτε δική της διακυβέρνηση, ή έστω τη δυνατότητα να συνάπτει με δική της επιλογή σχέσεις με άλλα κράτη και τη διεθνή κοινότητα.

Το ζήτημα δεν έγκεινται στην ανατροπή του καπιταλιστικού, ιμπεριαλιστικού συστήματος, γιατί η χώρας μας σε αυτό το σύστημα εντάσσεται από ιδρύσεως κράτους, (σ.γ.: ατυχώς ατυχέστατα) αλλά ποτέ άλλοτε ιστορικά δεν βρέθηκε σε ανάλογη κατάσταση. Το ζήτημα έγκεινται στο  ότι η χώρα βρίσκεται υπό Κατοχή.

Εφόσον αυτό το γεγονός το συνειδητοποιήσουμε, εφόσον η έννοια της πατρίδας είναι συνυφασμένη με την ταυτότητά μας και την επιβίωσή μας, οφείλουμε να αντιδράσουμε, όλοι μαζί, ανεξάρτητα πως αυτοπροσδιοριζόμαστε ιδεολογικά.   Οφείλουμε να μείνουμε ενωμένοι και να καταδικάσουμε  κάθε μορφή  τραμπουκισμών και  βίας και όσους την υποκινούν, είτε εναντίον των προσφύγων, είτε εναντίον των ντόπιων, καλλιεργώντας διχαστικό και εμφυλιακό κλίμα. Οφείλουμε να διασφαλίσουμε την κοινωνική μας συνοχή. Οφείλουμε να αντιδράσουμε ενωμένοι και οργανωμένοι, άμεσα. Αν υπάρχει κάποιος διαχωρισμός είναι σε αυτούς που υπηρετούν τις δυνάμεις κατοχής και σε αυτούς που τις αντιστρατεύονται.  

Γούλα Ελένη (μέλος του ΕΣΣ του ΕΠΑΜ)

[1] η κ. Ελένη Τάκου, διευθύντρια του γραφείου του κ. Μουζάλα & αναπληρώτρια διευθύντρια προγραμμάτων στην ΜΚΟ «Αλληλεγγύη». Βλ. δημοσίευμα neasamos.gr., 27/10/2016.