Ένα μνημειώδες έργο, καταγγελία των Συνταγματικών παραβιάσεων των ελληνικών κυβερνήσεων και κομμάτων τα οποία από το 1974 ασελγούν εις βάρος των Ελλήνων. Μέρος 2ο

Παρακαλούμε να εκτυπώσετε και να μελετήσετε τα πιο κάτω κατά συρροήν εγκλήματα των πολιτικών μας. Πρόκειται για ένα μνημείο της σύγχρονης Ιστορίας το οποίο κάθε Έλληνας οφείλει να το θυμάται και να το αναπαράγει ο καθένας στον χώρο του:

ΙΣΤΟΡΙΚΟ:

1ον Όπως οφείλετε οι πάντες να γνωρίζετε, οι ποταμοί αιώνων αίματος και δακρύων που πότισαν την ιερή Γη των Ελλήνων για την Ανεξαρτησία του Ελληνικού Έθνους από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, βρήκαν την δικαίωσή τους στο γέννημα της Εθνεγερσίας του 1821 που έφερε την Ελληνική Δημοκρατία η οποία ιδρύθηκε και αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 3ης Φεβρουαρίου 1830 που υπογράφτηκε από τις Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία. Συνεπώς, η Ελλάδα είναι ανεξάρτητο, κυρίαρχο κράτος και ακατάλυτη εθνική οντότης.

Είναι γεγονός ότι, η τραγική ξενοκίνητος φαρσοκωμωδία του πραξικοπήματος της 25ης Νοεμβρίου 1973 του «παραπλανημένου» από τους Αμερικανούς ανεκδιήγητου «αόρατου δικτάτορα» Ταξίαρχου Δημήτριου Ιωαννίδη και η ανατροπή της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπαδόπουλου και του φιλόδοξου σχεδίου εκδημοκρατισμού της Χώρας υπό του Σπύρου Μαρκεζίνη, πέραν των δεινών που συσσώρευσε κατά του Έθνους και της Κύπρου μιά εθνική καταστροφή που οδήγησε στην κατάρρευση του «εθνικόφρονος αυταρχισμού», αποτελεί την μεγαλύτερη εγκληματική ενέργεια και το μεγαλύτερο κακούργημα κατά της πατρίδας μας διότι έγινε η αιτία να επανακάμψει δριμεία η επάρατος φαυλοκρατία, η διαφθορά και η νομοτελειακά δεδομένη Κοινοβουλευτική παρακμή του πριν την 21η Απριλίου 1967 σαθρού πολιτικού συστήματος του «πόσα πήρες, πόσα πήρες» και των εντός του άντρου της ακολασίας καρεκλοπολέμων των «εθνοπατέρων».

Ως συνέπεια της κατάρρευσης του πραξικοπηματικού καθεστώτος Ιωαννίδη, την 22α Ιουλίου 1974, υλοποιήθηκε το τραγελαφικό προσχεδιασμένο κατασκεύασμα της προταθείσης την 16η Ιανουαρίου 1973 εκ μέρους του «κομμουνιστή» Μίκη Θεοδωράκη, κατά προτροπή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη «λύσης Καραμανλή», των μυστικών συναντήσεων του, από το ΚιουπΚιόϊ (Πρώτη) της Δράμας, Κωνσταντίνου Καραμανλή με τον Μουσταφά Μπιουλέντ Ετζεβίτ και τον Χένρυ Άλφρεντ Κίσινγκερ στην Γαλλία και την μετάβαση του Μίκη Θεοδωράκη τον Ιούνιο 1974 στην Ουάσιγκτον για τον άθλιο σχεδιασμό της πρώτης μεταπολιτευτικής κυβέρνησης, καρπό του στρατιωτικοπολιτικού κινήματος-σύσκεψης Αβέρωφ, στρατηγών και πολιτικών της 23ης Ιουλίου 1974, ώστε να «εξασφαλίσει ότι θα αναλάβει» «ως δήθεν παράκλητος» ο «εθνοσωτήρας» Κωνσταντίνος Καραμανλής την εξουσία και όχι ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ως ο τελευταίος Πρωθυπουργός της κυβέρνησης μέχρι την 21η Απριλίου 1967.

Απρόσιτος, μοναχικός μυστηριώδης, ούτε με την Αμαλία δεν μπόρεσε να συνυπάρξει. Τάφηκε μακριά και απόμακρα. Μόνο ο Θεός ξέρει τι μυστικά κι απόρρητα πήρε μαζί του…

Το εξάμβλωμα της Καραμανλικής «Δημοκρατίας» του «Ανήκομεν εις την Δύσιν», ένα καθεστώς καλυμμένου φασισμού με κοινοβουλευτικό μανδύα, θα έπρεπε να δίνει την κίβδηλη αίσθηση της διαφοράς από το προηγούμενο «εθνικόφρονο» καθεστώς και να πείθει για την δημοκρατικότητά της και ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποτελούσε την μόνη σωτήρια λύση για την επίτευξη της πολιτικής σταθερότητας και της επιβίωσης του αστικού καθεστώτος τα συμφέροντα του οποίου εκπροσωπούσε… αφού ΟΥΔΕΠΟΤΕ έμαθε ο «κυρίαρχος Λαός» πώς και πότε γιγαντώθηκαν οι μεταπολεμικοί βιομήχανοι; 

Ποιοί λεηλάτησαν την αμερικανική βοήθεια (Δόγμα Τρούμαν– Σχέδιο Μάρσαλ) και στη συνέχεια «φέσωσαν» τις κρατικές τράπεζες με τις λεγόμενες παγωμένες πιστώσεις; 

Ποιός δημιούργησε το κράτος των εργολάβων και της αντιπαροχής;  

Πώς φρόντισε επιμελώς για την απόκτηση των έξη στρεμμάτων εκ των «βραχωδών οικοπέδων» της Φιλοθέης αντί 350.000 δραχμών όπου μερίμνησε για να ταφεί εκεί, μακριά από το «αγριεμένο πλήθος» και το λαϊκό ανάθεμα;

O «εθνάρχης» Κωνσταντίνος Καραμανλής, υπό τους έξαλλους πανηγυρισμούς του Λαού με τα διθυραμβικά «Ε-ε-έρχεται» που κατέκλυζαν τους δρόμους της Αθήνας, καταφθάνοντας στο αεροδρόμιο του Ελληνικού με το αεριωθούμενο  του Γάλλου προέδρου Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, και την συνοδεία του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, θεωρώντας τον εαυτό του «ελέω Θεού Καίσαρα», με το σύνδρομο του αήττητου μεσσία, «αποδέχεται» να ορκιστεί πρωθυπουργός με όρους «να επανέλθει ο στρατός στο έργο του και να έχει τη συμπαράσταση των πολιτικών δυνάμεων».

Το ρεύμα του αίματος των σφαγιασθέντων Κυπρίων, ύστερα από επτά (7) χρόνια, τρείς (3) μήνες και τρείς (3) ημέρες «τυραννίας», έφερε στην αρχή την «Γη Ελληνική Δημοκρατία», στο πρόσωπο μιας μεταβατικής πολιτικής κυβέρνησης «εκτάκτου ανάγκης» η οποία πολιτογραφήθηκε ως «Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητος» υπό την προεδρία του από 9ης Δεκεμβρίου 1963 φυγά με ψεύτικο διαβατήριο υπό το ψευδώνυμο Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης «εμιγκρέ», αλλά πλουσιοπάροχα μισθοδοτούμενου από το Ελληνικό δημόσιο ταμείο, φίλαυτου και φίλαρχου «εθνάρχη» Κωνσταντίνου Καραμανλή, μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες πολιτικές προσωπικότητες της νεότερης ελληνικής Ιστορίας με αμφισβητούμενη «εθνική συνείδηση», και Αρχηγό του Κράτους τον «εμφανή δικτάτορα-πρόεδρο», Στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη.

Ουσιαστικά επρόκειτο για κυβέρνηση στελεχών της μέχρι την 21η Απριλίου 1967 «φαύλου περιόδου» εκφυλισμού του κοινοβουλευτικού συστήματος και ο «εθνάρχης» ήταν το πρόσωπο που ενσάρκωσε τον συμβιβασμό όλων των κέντρων δύναμης και εξουσίας, που είχαν λόγο στην πολιτική αλλαγή της 24ης Ιουλίου 1974 γιά να περιέλθει, υπό το ατιμωτικό δόγμα του από μηχανής θεού «εθνάρχη» Κωνσταντίνου Καραμανλή: «Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΕΙΤΑΙ ΜΑΚΡΑΝ», το 37% της γής της Κύπρου στην κατοχή του «Αττίλα» με την κατάπαυση του πυρός την 18.00 ώρα της 16ης Αυγούστου 1974. Και το ειδεχθές έγκλημα συνετελέσθη με την συναίνεση ΠΑΝΤΩΝ ΥΜΩΝ των εγκαλουμένων ως συνενόχων στο διαπραχθέν έγκλημα της εσχάτης προδοσίας, αφού μέχρι σήμερα ΟΥΔΕΜΙΑ Συνταγματική λειτουργία της Πολιτείας ΑΠΑΙΤΗΣΕ το άνοιγμα του φακέλου της Κυπριακής τραγωδίας!!!

Υπό τις ανωτέρω συνθήκες, την 17η Νοεμβρίου 1974 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες εκλογές της καταραμένης ιδιοτελούς και ανεπαρκούς «Μεταπολίτευσης», υπό το περίφημο δίλημμα που μας άφησε άναυδους, «Καραμανλής ή τανκς», που εξέπεμψε, σε ρόλο τελάλη, ο μεσολαβητής περιφερόμενος εμποράκος της πολιτικής «αντιστασιακός» Μίκης Θεοδωράκης, ενώ λίγες εβδομάδες αργότερα ο «εθνάρχης», παραπλανώντας και εξαπατώντας τον βασιλέα ως προς την παλινόρθωση του θεσμού, διεξήγαγε ερήμην του το ανέντιμο, αντισυνταγματικό, παράνομο, χαλκευμένο και «unfair» (άδικο κατά τον αντιβασιλικό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη) Δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974. 

Με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δήλωσε ότι «ένα καρκίνωμα αποκόπηκε σήμερα από το σώμα του έθνους» χωρίς να παραδεχθεί ποτέ ότι την 8η Δεκεμβρίου 1974 αποφασίστηκε η εγκαθίδρυση στην Ελλάδα ενός, κακέκτυπου και θλιβερού ομοιώματος της Βασιλευομένης Δημοκρατίας, πολιτεύματος, το πολίτευμα της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, μιάς Δημοκρατίας που έμελλε να πλαισιώνεται από προϊόντα αήθους συναλλαγής που επέβαλε ως προέδρους ασήμαντες, αμελητέες, γραφικές και ανάξιες προσωπικότητες, εκτρέφοντας μέχρι σήμερα επτά εν δυνάμει Βασιλείς με όλα τα προνόμια και τις παροχές του θεσμού.

2ον Το Σύνταγμα θεσπίζει την πολιτική-κοινωνική και οικονομική ιδεολογία του Κράτους, την οποία προστατεύει με τους Κανόνες του. Συντίθεται από ένα σύνολο κανόνων δικαίου που αποτελούν το θεμέλιο, αλλά και την κορωνίδα της έννομης τάξης. 

Από της «Μεταπολιτεύσεως» όμως και μέχρι σήμερα, κατά παράβαση των συνταγματικών διατάξεων, υπάρχουν γεγονότα τα οποία αποκρύπτονται από τον «κυρίαρχο Λαό» διότι ο Λαός πρέπει να βρίσκεται σε χειμερία νάρκη ούτως ώστε οι εκάστοτε επιβήτορές του να απεργάζονται ανενόχλητοι τα ιδιοτελή των σχέδια. Τα κατωτέρω νομικά γεγονότα επιρρωνύουν την εγκληματική αδιαφορία υμών των Συνταγματικών λειτουργιών της Πολιτείας: 

ΓΕΓΟΝΟΣ 1ον: Το 59ο άρθρο του Συντάγματος ορίζει:

«1. Οι Βουλευτές πριν αναλάβουν τα καθήκοντά τους δίνουν στο Βουλευτήριο και σε δημόσια συνεδρίαση τον ακόλουθο όρκο: “Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας να είμαι πιστός στην Πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούω στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου”.

 

  1. Αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι Βουλευτές δίνουν τον ίδιο όρκο σύμφωνα με τον τύπο της δικής τους θρησκείας ή του δικού τους δόγματος.

 

  1. Βουλευτές που ανακηρύσσονται όταν η Βουλή απουσιάζει δίνουν τον όρκο στο Τμήμα της που λειτουργεί».

 

Επιπροσθέτως, στον «Κανονισμό της Βουλής» (ΦΕΚ Α 106/24-6-1987), ο οποίος ρυθμίζει την Οργάνωση και Λειτουργία της Βουλής, στο άρθρο 3 ορίζεται ότι:

«1. O προσωρινός Πρόεδρος, αμέσως μόλις κηρυχθεί η έναρξη των εργασιών της πρώτης συνεδρίασης της βουλευτικής περιόδου, ανακοινώνει στη Boυλή τον κατάλογο των Βουλευτών πoυ ανακηρύχθηκαν σύμφωνα με το νόμο. O κατάλογος αυτός καταχωρίζεται στα Πρακτικά και ενημερώνεται για κάθε μεταβολή πoυ επέρχεται κατά τη διάρκεια της βουλευτικής περιόδου.

 

  1. Στη συνέχεια, o προσωρινός Πρόεδρος της Βουλής καλεί τους Βουλευτές πoυ έχουν ανακηρυχθεί και παρευρίσκονται στη συνεδρίαση να δώσουν τον οριζόμενο από το άρθρο 59 του Συντάγματος όρκο. Όσοι Βουλευτές απουσιάζουν, καθώς και όσοι αποκτούν τη βουλευτική ιδιότητα κατά τη διάρκεια της βουλευτικής περιόδου, δίνουν τον όρκο σε μία από τις επόμενες συνεδριάσεις της Boυλής.

 

  1. Αρνήσεις ή αντιρρήσεις για τη δόση του όρκου δεν επιτρέπονται. Oι τυχόν επιφυλάξεις διατυπώνονται με σύντομη γραπτή δήλωση, πoυ κατατίθεται στο Προεδρείο της Boυλής πριν από τη δόση του όρκου και καταχωρίζεται στα Πρακτικά».

Έτσι, σύμφωνα με το 59ο άρθρο του Συντάγματος και με την ως άνω ρητή και σαφή διάταξη του Κανονισμού της Βουλής, αναγκαία προϋπόθεση για την έγκυρη άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων καθιερώνεται η δόση του θρησκευτικού όρκου από το βουλευτή. Επομένως, οι Βουλευτές δεν μπορούν να ασκήσουν τα καθήκοντά τους πριν από την ορκωμοσία τους, ΟΥΤΕ μπορούν να μετέχουν στις εργασίες της Βουλής εάν δεν ορκισθούν (Π. Παραράς, Σύνταγμα 1975, τομ. ΙΙ, σελ 125- Χρ. Σγουρίτσας, ενθ. ανωτ., σελ. 306- Δημ. Τσάτσος, ενθ. ανωτ. σελ. 317). Επ’ αυτού δεν χωρεί διαφορετική άποψης ή ερμηνεία, αφού η διάταξη αυτή είναι ρητή, σαφής και διαχρονική, και υπήρχε σε όλα τα προγενέστερα Συντάγματα (Αθαν. Ράϊκος, Συνταγματικό Δίκαιο, τόμος Ι, εκδ. 2009, σελ 534) και έτσι διδάσκεται από όλους του καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου.

Περαιτέρω, συνέπεια της μη δόσης του όρκου είναι ότι ο Βουλευτής δεν δικαιούται να λαμβάνει και την σχετική αποζημίωση που προβλέπει το 63ο άρθρο του Συντάγματος, αφού η 1η παράγραφος του άρθρου αυτού ορίζει ότι: «Οι Βουλευτές, για την άσκηση του λειτουργήματός τους δικαιούνται από το δημόσιο αποζημίωση και δαπάνες, το ύψος τους καθορίζεται με απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής» (Π. Παραράς, ενθ. ανωτ. σελ 125- Κ. Μαυριάς, Συνταγματικό Δίκαιο, εκδ. 2005, σελ. 688 επ.- Φιλ. Σπυρόπουλος, Εισαγωγή στο Συνταγματικό Δίκαιο, 2006, σελ. 210- Κων. Γεωργόπουλος, Επίτομο Συνταγματικό Δίκαιο, εκδ. 1991, σελ. 271).

ΓΕΓΟΝΟΣ 2ον: Την 23η Σεπτέμβρη 1974 η κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» ανακοινώνει την υπογραφή του νομοθετικού διατάγματος 59/1974 (ΦΕΚ Α 259/23 Σεπτεμβρίου 1974) για τη νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος [ΚΚΕ].

Τόσο όμως το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος [πλην της κυρίας Γαρυφαλλιάς (Λιάνας) Κανέλλη] όσο και το κόμμα «ΣΥΡΙΖΑ-Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς» με τις εκάστοτε πολιτικές του παραφυάδες, καθώς τινά μέλη του ΠΑΣΟΚ [Σπυρίδων Κουβέλης, Νικόλαος Σηφουνάκης, Μαρία Δαμανάκη, Μάγια Τσόκλη] ΟΥΔΕΠΟΤΕ συντάχθηκαν με τις συνταγματικές διατάξεις τις οποίες και ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ.

Κατά τα ανωτέρω, όπως προκύπτει από τα Πρακτικά της Βουλής, από τις βουλευτικές εκλογές της 4-10-2009 ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΜΕ ότι από τις 300 έδρες της Ελληνικής Βουλής, οι 251 έδρες (ΠΑ.ΣΟ.Κ – ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ) κατέχονται από «παρανόμως συμμετέχοντα πολιτικά κόμματα» οι 37 έδρες (ΚΚΕ πλην Λιάνας Κανέλλη + ΣΥΡΙΖΑ + [Σπυρίδων Κουβέλης + Νικόλαος Σηφουνάκης + Μαρία Δαμανάκη + Μάγια Τσόκλη ΠΑΣΟΚ), δεν έχουν δώσει τον δεσμευτικό όρκο του άρθρου 59, άρα κακώς είχαν τις έδρες και μόνον οι 15 έδρες από το ΛΑ.Ο.Σ προέρχονταν από πολιτικό κόμμα, που δεν εξεδήλωσε παραβατική συμπεριφορά τόσο συνταγματική, όσο και ποινική. Δηλαδή μόνον οι 16 βουλευτές από τους 300 της Ελληνικής Βουλής κατά την βουλευτική περίοδο, που ξεκινά από 5-10-2009 και διαρκεί μέχρι τις 6 Μαΐου 2012, ως κυρίαρχα όργανα του κράτους εκπλήρωναν τη νομική τους υποχρέωση, να σέβονται το Σύνταγμα και τους νόμους τόσο τυπικά όσο και ουσιαστικά. 

Όμως σύμφωνα με την 1η παράγραφο του 51ου άρθρου του Συντάγματος: «Ο αριθμός των βουλευτών ορίζεται με νόμο, δεν μπορεί όμως να είναι μικρότερος από διακόσιους, ούτε μεγαλύτερος από τριακόσιους» και κατά την 2α δε παράγραφο αυτού: «Οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος», «όχι ως ατομικά όργανα αλλά ως όργανα – μέλη ενός αμέσου και συλλογικού οργάνου του Κράτους, ήτοι της Βουλής». Όμως στην προκειμένη περίπτωση η Βουλή των Ελλήνων δεν είναι ΝΟΜΙΚΩΣ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΥΠΙΚΑ γιατί 284 βουλευτές προέρχονται από πολιτικά κόμματα που δεν έχουν σεβαστεί τυπικά και ουσιαστικά το Σύνταγμα. 

Οι 251 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑ.ΣΟ.Κ προέρχονται από κόμματα «που ενώ η οργάνωση και η δράση τους οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος» κατ’ άρθρον 29 § 1 του Συντάγματος, τα ανωτέρω πολιτικά κόμματα δια της δικαστικής αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Μονάχου, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα το «ΒΗΜΑ» στις 13-8-2009 και εμπεριέχεται στα Πρακτικά της Βουλής για την υπόθεση SIEMENS, δια της καταδίκης Μιχάλη Χριστοφοράκου για Δωροδοκία έχουν διαπράξει το έγκλημα του δωροδοκηθέντος αλλά και μια σειρά άλλων εγκλημάτων, που αναφέραμε ανωτέρω.

Όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές των δύο (2) ανωτέρω κομμάτων που συμμετείχαν στις εκλογές τις 4-10-2009 γνώριζαν το διαπραχθέν έγκλημα και στηρίζοντας συνειδητά τις ανωτέρω εγκληματικές οργανώσεις, συνέβαλλαν δια της συμμετοχής τους στην εκλογική διαδικασία, στο έγκλημα «του σφετερισμού, με οποιονδήποτε τρόπο της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών, που απορρέουν από αυτή». Είναι δε ακόμη και σήμερα υπόλογοι έναντι του Ελληνικού Έθνους ώστε «να διωχθούν μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος» κατ’ άρθρον 120 § 3 του Συντάγματος. 

 Το ότι δήλωσαν συμμετοχή και επιλέχθηκαν μέσω των ανωτέρω πολιτικών κομμάτων στις εκλογές της 4-10-2009, επιβεβαιώνει και την ΑΚΥΡΟΤΗΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΚΤΟΤΕ ΨΗΦΙΣΘΕΝΤΩΝ ΝΟΜΩΝ. 

Για τους ίδιους ανωτέρω λόγους, ισχύουν τα ίδια συμπεράσματα από τις εκλογές της 17ης ΙΟΥΝΙΟΥ 2012 και όπως προκύπτει από τα Πρακτικά της Βουλής, επιβεβαιώνεται η κατ’ εξακολούθηση συνεχώς και αδιαλείπτως παράβαση των διατάξεων του Συντάγματος με 244 βουλευτές αντιποιούμενους το λειτούργημά τους και μη έχοντες νόμιμη υπόσταση, 18 βουλευτές της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ που διώκονται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης κλπ, συνολικά 262 βουλευτές από τα κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου παρανόμως μετείχαν των εργασιών της Βουλής.

Έχουμε λοιπόν εκ νέου ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ λόγω ουσιαστικής καταλύσεως του Συντάγματος, παρά τη νομική υποχρέωση των πολιτικών κομμάτων ως κυρίαρχων οργάνων να τηρούν το Σύνταγμα και τους νόμους καθώς:

(α) βουλευτές εκλέγονται από τα παρανόμως συμμετέχοντα πολιτικά κόμματα ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – ΠΑ.ΣΟ.Κ.

(β) βουλευτές εκλεγμένοι από τα κόμματα ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ-ΠΑΣΟΚ δεν ορκίζονται όπως προβλέπει το άρθρο 59 του Συντάγματος, άρα παρανόμως ασκούσαν τα καθήκοντά τους αφού βάσει των διατάξεων της 2ας παραγράφου του 53ου άρθρου του Συντάγματος έπρεπε να ακυρωθεί η συμμετοχή τους και μόνο γι’ αυτό το λόγο και να γίνουν συμπληρωματικές εκλογές γεγονός που ΟΥΔΕΠΟΤΕ έγινε.

Παρακάμπτοντας τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 και τα εξ αυτών προκύπτοντα αποτελέσματα εστιάζουμε το συνταγματικό μας καθήκον στην διερεύνηση του ΥΠΟΣΤΑΤΟΥ της παρούσης βουλής και των εξ αυτής νομίμων ψηφισμάτων που ανέτρεψαν την ζωή πάντων ημών των Ελλήνων το γένος.

Όπως προκύπτει από τα Πρακτικά της Βουλής της ΙΖ΄ Περιόδου Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας (Σύνοδος Α΄- Συνεδρίαση Α΄- Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2015), οι εκατό σαράντα δύο (142) Βουλευτές της παρούσης γραφικής Βουλής ήτοι: εκατό δέκα εννέα (119) «Βουλευτές» του ΣΥΡΙΖΑ, δέκα τέσσαρες (14) του ΚΚΕ, επτά (7) του ΠΟΤΑΜΙ, ένας (1) του ΠΑ.ΣΟ.Κ και ένας (1) εκ των Ανεξαρτήτων, ως ΑΡΝΗΤΕΣ κάθε Συνταγματικής και παραδοσιακής αξίας, θέλοντας να επιβάλλουν την αθεϊστική τους αντίληψη, με μιά κακοστημένη παράσταση, αγνόησαν θεμελιώδεις διατάξεις του ισχύοντος Συντάγματος [Προοίμιο του Συντάγματος, το 3ο άρθρο που ορίζει ότι: «Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού…..» και την 2α παράγραφο του 16ο άρθρου που ορίζει ότι: «Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες»] και δεν ορκίσθηκαν, ως όφειλαν στον έναν και μοναδικό προβλεπόμενο δεσμευτικό από το Σύνταγμα όρκο και δη από τις διατάξεις της 1ης παραγράφου του 59ου άρθρου αυτού τηρώντας τις διαδικασίες του 3ου άρθρου του Κανονισμού της Βουλής με την εξ ίσου σκανδαλώδη μη νόμιμη σύμπραξη και ανοχή των «τυφλών τα τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμμασι» Προέδρου της Δημοκρατίας και την του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου ως και την παντελή σιωπή σύμπασας της Ιεραρχίας.

Άπαντες οι συμμετέχοντες σε αυτή την παρωδία των διαστάσεων σκανδάλου, αντιποιούμενοι το λειτούργημα του Βουλευτή αλλά και ο απερίγραπτος Πρωθυπουργός της Χώρας Αλέξης Τσίπρας και οι μετέχοντες στην σημερινή Κυβέρνηση Υπουργοί:

Παναγιώτης Σκουρλέτης, Υπουργός Εσωτερικών,

Δήμος Παπαδημητρίου, Υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης,

Νικόλαος Παππάς, Υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης,

Κωνσταντίνος Γαβρόγλου, Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων,

Ευτυχία Αχτσιόγλου, Υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης,

Χαράλαμπος-Σταύρος Κοντονής, Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και 
Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων,

Όλγα Γεροβασίλη, Υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης,

Γεώργιος Σταθάκης, Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας,

Ιωάννης Μουζάλας, Υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής,

Χριστόφορος Βερναρδάκης, Υπουργός Επικρατείας,

Δημήτριος Τζανακόπουλος, Υπουργός Επικρατείας,

Νικόλαος Τόσκας, Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών,

Γεώργιος Κατρούγκαλος, Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών,

Σωκράτης Φάμελλος, Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας,

Ιωάννης Τσιρώνης, Αναπληρωτής Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων,

Δημήτριος Λιάκος, Υφυπουργός στον Πρωθυπουργό,

Αστέριος Πιτσιόρλας, Υφυπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης,

Δημήτριος Μπαξεβανάκης, Υφυπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων,

Αικατερίνη Παπανάτσιου, ως Υφυπουργός Οικονομικών,

Ιωάννης Μπαλάφας, Υφυπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής,

Νεκτάριος Σαντορινιός, Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής.

Αλέξανδρος Χαρίτσης, Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης,

καταλύουν τον Καταστατικό Χάρτη της Χώρας και σφετεριζόμενοι την εξ αυτού εξουσία ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ συμμετείχαν και συμμετέχουν στις μέχρι σήμερα συγκροτηθείσες άνομες και ανυπόστατες Βουλές, ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ νομοθετούσαν και νομοθετούν και ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ ελάμβαναν και λαμβάνουν τις εκ του 63ου άρθρου του Συντάγματος προβλεπόμενες βουλευτικές αποζημιώσεις τις οποίες ΟΦΕΙΛΟΥΝ και να επιστρέψουν στο Ταμείο της Βουλής, ως αχρεωστήτως εισπραχθείσες, αφού ρητώς ΔΗΛΩΝΟΥΝ, ότι δεν αναγνωρίζουν τις διατάξεις του 59ου άρθρου του Συντάγματος.

Έχουσα η Χώρα μία θλιβερή οπερέττα αθέων ΑΝΤΙΒΑΙΝΟΥΣΑ προς τις διατάξεις του Καταστατικού Χάρτη του Κράτους, ΟΥΔΕΜΙΑΣ νομιμοποιήσεως τυγχάνει ως τοιαύτη και ΟΥΔΟΛΩΣ λογίζεται ως νόμιμη, οι θέσεις δε των ως άνω κομμάτων είναι εκ διαμέτρου αντίθετες προς την υποχρέωσή τους της συμμορφώσεώς των προς τις συνταγματικές διατάξεις τις οποίες ΟΦΕΙΛΑΝ εκ προοιμίου να γνωρίζουν ότι θα τηρούσαν εάν εκλέγοντο Βουλευτές και γίνεται πλέον αντιληπτό τοις πάσι ότι υπάρχει ΠΛΗΡΗΣ ΑΝΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΜΕ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΘΕΛΗΣΗ και τούτο με την σύμπραξη της Δικαιοσύνης.

Απόρροια της στάσης των ανωτέρω κατ’ επίφαση Πρωθυπουργού, Υπουργών και Βουλευτών είναι, ότι σύμφωνα με το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής και τους καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου (Π. Παραράς, Δημ. Τσάτσος) «Εάν ένας βουλευτής δεν ορκίζεται, δεν έχει τη δυνατότητα να ασκήσει τα καθήκοντά του, δηλαδή δεν μπορεί να μετέχει στις εργασίες της Βουλής, αφ’ ετέρου δε δεν δικαιούται να λαμβάνει τη σχετική εκ του Δημοσίου, βουλευτική αποζημίωση, αφού αυτή χορηγείται μόνο για την άσκηση του λειτουργήματός του» και κατά την 3η παράγραφο του 3ου άρθρου του Κανονισμού της Βουλής «Αρνήσεις ή αντιρρήσεις για τη δόση του όρκου δεν επιτρέπονται» και κατά την διδαχή του Αριστόβουλου Μάνεση που καταγράφεται στο βιβλίο του «Συνταγματική θεωρία και πράξη 1954-1979 » Σελίς 460: «…νομική σημασία έχει μόνον η έννοια του τυπικού – γραπτού και αυστηρού  – Συντάγματος».

Όμως οι Βουλευτές δεν είναι ατομικά όργανα, αλλά όργανα μέλη ενός αμέσου και συλλογικού οργάνου του Κράτους, ήτοι της Βουλής έκαστος δε βουλευτής δεν εκφράζει αυτοτελώς τη θέληση του Κράτους, αλλά μόνον εν συμπράξει μετ’ άλλων Βουλευτών κατά την συνεδρίαση της Βουλής. 

Οι Βουλευτές δεν μπορούν να ασκήσουν τα καθήκοντά τους προ της ορκωμοσίας των και κατά παραβίαση του τυπικού του Συντάγματος σύμφωνα με την 1η παράγραφο του 59ου άρθρου αυτού, οι ανωτέρω Βουλευτές ΟΥΔΕΠΟΤΕ ορκίστηκαν άρα ΟΥΔΕΠΟΤΕ υπήρξαν και Βουλευτές και ως μηδέποτε ορκισθέντες, θεωρείται ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ και ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗ Η ΜΕΧΡΙ και ΣΗΜΕΡΑ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΩΣ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΔΩΝ και τούτο διότι η παραβατική συμπεριφορά των μη ορκισθέντων Βουλευτών επιφέρει τις επιπτώσεις του ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΥ της Βουλής κατά τις διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 του 53ου άρθρου του Συντάγματος περί λειτουργίας της Βουλής.

Είναι πρόδηλο ότι για τον λόγο αυτό είναι υπέρτερη η ισχύς του Συντάγματος σε σχέση με τους λοιπούς κανόνες δικαίου και ουδεμία σαθρή υποβολιμαία ερμηνεία, από οιονδήποτε αργυρώνητο ειδήμονα, δύναται να το διακορεύσει μέχρι αναθεωρήσεώς του.

Επισημαίνεται, ότι παρ’ όλο που πολλές φορές τέθηκε το θέμα του όρκου στην σύνταξη του Συντάγματος το 1975 και στις αναθεωρητικές συνεδριάσεις της Βουλής (1986, 2001), ο Συνταγματικός Νομοθέτης επέμενε στη διατήρηση του περιεχομένου και του χαρακτήρα του όρκου όπως ισχύει και σήμερα.

Η γνώση υμών, ως Συνταγματικών λειτουργιών, ΟΤΙ Βουλευτές ΔΕΝ ΟΡΚΙΣΘΗΚΑΝ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, συνιστά τα αδικήματα της κατάχρησης εξουσίας, της παράβασης καθήκοντος, της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος, της υπόθαλψης εγκληματία, της αποσιώπησης εγκλήματος εκ μέρους των λοιπών ορκισθέντων Βουλευτών και των εκάστοτε Προσωρινών Προέδρων της Βουλής, της «Σύστασης Εγκληματικής Οργάνωσης», κατά την έννοια των παραγράφων 3 και 5 του 187ου άρθρου του Ποινικού Κώδικα, με τις επιβαρυντικές διατάξεις του νόμου 1608/1950 περί καταχραστών του Δημοσίου, με όλες τις ποινικές και αστικές συνέπειες, που προκύπτουν από τις διατάξεις του ΚΠολΔ και του Ποινικού Κώδικα ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ δε και την ΑΚΥΡΟΤΗΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΠΟ 13η Αυγούστου 2009 ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΨΗΦΙΣΘΕΝΤΩΝ ΝΟΜΩΝ. 

ΓΕΓΟΝΟΣ 3ον: Την 13η Αυγούστου 2009 στην εφημερίδα «Το ΒΗΜΑ» δημοσιεύθηκε το με αριθμό Cs 402 Js 3943/09 ένταλμα επιβολής ποινής του Ειρηνοδικείου Μονάχου, το οποίο μνημονεύεται ως 3ο συνημμένο στο πόρισμα της Βουλής για την SIEMENS, με το οποίο ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ο τέως Διευθύνων Σύμβουλος της SIEMENS Μιχάλης Χριστοφοράκος ΓΙΑ ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΠΑΣΟΚ και ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΤΑ ΤΑ ΕΤΗ 2003–2004 προκειμένου να παραληφθεί από το Ελληνικό Κράτος το Σύστημα Παρακολούθησης C4Ι για τους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας του έτους 2004, ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΣ Δημοσίων Υπαλλήλων που επρόσκειντο στα ανωτέρω πολιτικά κόμματα. Στην περιγραφή του ιστορικού της απόφασης αποκαλύπτονται και τα διαπραττόμενα ποινικά αδικήματα ήτοι:

α. Παράβαση καθήκοντος 

β. Υπεξαίρεση Δημοσίου Χρήματος, τουλάχιστον 2% από όλες τις συμβάσεις προμηθειών που υπέγραψε το Ελληνικό Κράτος.

γ. Απιστία κατά την υπηρεσία.

δ. Ηθική αυτουργία για εγκληματικές πράξεις Δημοσίων Υπαλλήλων. 

Η διατυπωθείσα κατηγορία του Γερμανικού Δικαστηρίου ότι και τα δύο κόμματα ως συναυτουργοί έχουν κλέψει χρήματα από το ελληνικό Δημόσιο και η εις χείρας της Γερμανικής Δικαιοσύνης κατοχή του ΣΚΛΗΡΟΥ ΔΙΣΚΟΥ του υπολογιστή του Μιχάλη Χριστοφοράκου, αποτελούν τα στοιχεία διά των οποίων έκτοτε οι Γερμανικές Αρχές ΕΚΒΙΑΖΟΥΝ το εμπλεκόμενο πολιτικό σύστημα που διαμορφώθηκε κατά την διάρκεια της «Μεταπολίτευσης» ιδιαίτερα από του 1996 και εντεύθεν όταν ο Μιχάλης Χριστοφοράκος ανέλαβε Διευθύνων Σύμβουλος της Siemens Ηellas και ο «αρχιερέας της διαπλοκής» ευρισκόμενος στο απυρόβλητο Κώστας Σημίτης πρωθυπουργός της χώρας. [Τα εξοπλιστικά προγράμματα μόνο τα έτη 1999-2001 επί κυβέρνησης Σημίτη φτάνουν σε αστρονομικά νούμερα, μια και σύμφωνα με κατάλογο που κυκλοφορεί μεταξύ άλλων είναι:– 

Α/Α Patriot 1.114 δισ. ευρώ.

– Α/Α Crotaler 250.000.000 ευρώ.

– Α/Φ Φ-16 2.445 δισ. ευρώ.

– Αντιαρματικά κορνέτ 108.600.000 ευρώ.

– 3 υποβρύχια 2.145 δισ. ευρώ.

[Στον ίδιο κατάλογο υπάρχουν εκτοξευτές, πύραυλοι, μιράζ, οχήματα, πυροβόλα κ.λπ., που στοίχισαν αρκετά εκατομμύρια ευρώ που έκαναν πάμπλουτους τους διαπλεκόμενους]

Πέραν όμως αυτού αποτέλεσμα της παράνομης συμπεριφοράς του ΠΑΣΟΚ και της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είναι το ότι από την 13η Αυγούστου 2009, τα εν λόγω πολιτικά κόμματα ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΣΤΕΙ ΟΜΗΡΟΙ ΞΕΝΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ [της Γερμανίας] ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ και ένεκα τούτου η Ελλάδα ξεπουλήθηκε διότι οι πολιτικοί που διαπραγματεύθηκαν την «κρίση» ήταν έρμαια της δωροδοκίας της Siemens AG και ως ΕΚΒΙΑΖΟΜΕΝΟΙ από ξένη δύναμη και ΥΠΟΧΕΙΡΙΟΙ αυτής ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΑΝ το μέλλον και την ζωή των Ελλήνων πολιτών, κατά την υπογραφείσα Δανειακή Σύμβαση η οποία προβλέπει ότι: «Δεν μπορεί το αναφερόμενο χρέος της χώρας (δηλαδή το Δημόσιο Χρέος) να συμψηφισθεί με όποιο διεκδικούμενο χρέος από τη χώρα μας».

Έχουμε δηλαδή τουλάχιστον δύο καταδικασθέντα πολιτικά κόμματα ΠΑΣΟΚ και ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ που έχουν διαπράξει και το κατ’ άρθρο 159 του Ποινικού Κώδικα αδίκημα της Δωροδοκίας με τις επιβαρυντικές διατάξεις του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου, που ωφελήθηκαν παράνομα ενώ μία σειρά δικογραφιών που έχουν συσσωρευτεί «στα σκοτεινά υπόγεια» της Βουλής από μία υποταγμένη και διεφθαρμένη Ελληνική Δικαιοσύνη [υποθέσεις Τσοχατζόπουλου, Κάντα, Τσουκάτου, Βαρελή, Δομημένα ομόλογα, Χρηματιστήριο, Μαντέλη, Καραβέλα, Παυλίδη και άλλες των οποίων ούκ έστι αριθμός], ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ την κατ’ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΠΑΣΟΚ και ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ που παραβιάζουν το Σύνταγμα και τους νόμους αφού με την προρρηθείσα πρακτική επίορκων κρατικών λειτουργών, Βουλευτών, υπουργών και άλλων προστιθεμένων εις αυτούς τους ή και πρωθυπουργών, κατέστησαν παράνομα αποδέκτες χρηματικών ποσών ή παροχών, γεγονός το οποίο νοθεύει την κρίση των ως Βουλευτών και δημιουργεί σύγκρουση συμφερόντων που εμποδίζει την κατά συνείδηση ψήφο τους, πρακτική η οποία όπως προκύπτει, από το δημοσιοποιηθέν εύρος, ένταση και μακροχρόνια εφαρμογή της, συνιστά απειλή κατά του Πολιτεύματος δια του σφετερισμού της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτήν δημιουργώντας προϋποθέσεις ουσιαστικής εκτροπής του πολιτεύματος.

Έτσι, οι πολιτικοί σχηματισμοί του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ βαρυνόμενοι με κακουργηματική δραστηριότητα, ένεκα της συγκεκριμένης εγκληματικής δράσεώς των, ως ΕΚΒΙΑΖΟΜΕΝΟΙ πλέον, έχοντας οι ίδιοι αφομοιώσει στο είναι τους τον ρόλο της εκδιδόμενης συνειδήσεώς των, βρέθηκαν σε αδυναμία διαπραγμάτευσης και σε πολιτική και ποινική ομηρία εγκλωβισμένοι αυτοί και οι από κοινού υπόλογες Συνταγματικές λειτουργίες της Πολιτείας, πιόνια πλέον των εκβιαστών των, χωρίς αντίλογο, ΠΑΡΕΔΩΣΑΝ ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΩΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην Τρόϊκα που εν είδει μαστροπού ΝΟΜΟΘΕΤΟΥΝ, ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ την θέληση των Διεθνών τοκογλύφων, με την ΕΚΒΙΑΖΟΜΕΝΗ εκάστοτε Κυβέρνηση να υποκύπτει «πεσμένη στα τέσσαρα».

Δηλαδή ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΘΕΣΜΙΚΩΝ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΩΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΗΤΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ, που τον έχουν ΔΙΚΑΙΩΣΗ, όπως η «Διάσκεψη των Παρισίων για τις Πολεμικές Επανορθώσεις» (Paris Conference on Reparations) που πραγματοποιήθηκε από 9 Νοεμβρίου έως 21 Δεκεμβρίου του 1945 και δυνάμει του 6ου άρθρου αυτής, τα δικαιώματα αποζημιώσεων της Ελλάδος ανήρχοντο σε 3.81 δις $ Αμερικής (του έτους 1938) προς εξασφάλιση των οποίων η Ελληνική Κυβέρνηση είχε δεσμεύσει τις γερμανικές περιουσίες στην Ελλάδα (π. χ. η ανώνυμη εταιρεία ηλεκτρικών λαμπτήρων OSRAM, η ανώνυμη ηλεκτροτεχνική εταιρεία SIEMENS κ. ά), η αξία των οποίων ανερχόταν σε 2.420.000 $, απαιτήσεις μας οι οποίες γνωστοποιήθηκαν στην Συμμαχική Επιτροπή Επανορθώσεων στις Βρυξέλλες και ΟΥΔΕΠΟΤΕ ικανοποιήθηκαν.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ με βάσει στοιχεία από τον κατατεθέντα στη Βουλή προϋπολογισμό κατά το οικονομικό έτος 1946 – 1947 κανένα έσοδο δεν προήλθε από τις προς εκποίηση γερμανικές περιουσίες. Αλλά και αργότερα (δεκαετία του 1950) δεν αξιοποιήθηκαν οι περιουσίες αυτές και αυτό ωφείλετο στο γεγονός ότι οι «Ελληνικές κυβερνήσεις», εξυπηρετώντας διάφορες πολιτικές σκοπιμότητες, ΟΥΔΕΠΟΤΕ έφεραν στη Βουλή νομοσχέδιο για την κύρωση του «Περί γερμανικών επανορθώσεων» όρου της Συμφωνίας των Παρισίων, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να είναι η ΜΟΝΗ ΧΩΡΑ που δεν έλαβε τις δικαιούμενες ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ που αποτελούν την ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΛΥΣΗ για το Ελληνικό Κράτος και μάλιστα, για την ενδυνάμωση της Ελληνογερμανικής φιλίας, κατήργησαν την μεσεγγύηση και απέδωσαν τις  περιουσίες αυτές στους Γερμανούς ιδιοκτήτες τους.

Οι παράνομες όμως και κακουργηματικώς υπόλογες «Ελληνικές Κυβερνήσεις» και συγκυβερνήσεις ΠΑ.ΣΟ.Κ, ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και λοιπών πολιτικών μορφωμάτων, διαπράττοντας, ως όργανα του Κράτους, το συνεχές ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ όπως αυτό στοιχειοθετείται από την 2α παράγραφο του 134ου άρθρου του Ποινικού Κώδικα οι διατάξεις του οποίου ορίζουν: «…..ή με σφετερισμό της ιδιότητάς του ως οργάνου του Κράτους να καταλύσει ή να αλλοιώσει ή να καταστήσει ανενεργό, διαρκώς ή προσκαίρως, το δημοκρατικό πολίτευμα που στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία ή θεμελιώδεις αρχές ή θεσμούς του πολιτεύματος αυτού.» ΟΥΔΕΠΟΤΕ τις διεκδίκησαν λόγω της ΟΜΗΡΕΙΑΣ των από την Δικαστική Απόφαση του Μονάχου η οποία τις καθιστά έρμαια της Γερμανίας.

Υπό τις ως άνω τραγικές για το Έθνος και απαξιωτικές για Ελληνικές Κυβερνήσεις πρακτικές, από συνειδητούς εγκληματίες εκχωρήθηκε πλήρως η Εθνική μας κυριαρχία και η Εθνική μας αξιοπρέπεια καθιστάμενη η Πατρίδα μας υποχείριο ξένων δυνάμεων και δεδομένου ότι οι Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ συνέβαλλαν στο έγκλημα «του σφετερισμού, με οποιονδήποτε τρόπο της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών, που απορρέουν από αυτή» διότι συμμετείχαν και συμμετέχουν συνειδητά σε κόμματα δωροδοκηθέντα συγκροτούντα εγκληματικές οργανώσεις και η μη απόδοση των προσηκόντων ευθυνών στους δωροδοκηθέντες και υποχείριους πολιτικούς σχηματισμούς ως και η ανάληψη Κυβερνητικών καθηκόντων από ΕΠΙΟΡΚΑ πολιτικά κόμματα που ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ κατά παράβαση της 1ης παραγράφου του 29ου άρθρου του Συντάγματος που καθορίζει ότι: «…η οργάνωση και η δράση τους οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος …», και είναι ακόμη και σήμερα υπόλογοι έναντι του Ελληνικού Έθνους, καθιστά έωλη κάθε πολιτική δραστηριότητα ασκούμενη υπ’ αυτών, απαγορεύεται να κατέχουν ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ, τα δε στελέχη τους θα έπρεπε να έχουν στερηθεί των πολιτικών τους δικαιωμάτων κατά τις σχετικές διατάξεις του Ποινικού Κώδικα αλλά παρ’ όλα αυτά συμμετέχουν στην πολιτική ζωή της Χώρας, ασκώντας παρανόμως εξουσία, ΔΙΑΒΡΩΝΟΝΤΑΣ την εθνική υπόσταση της Χώρας και η εγκληματική τους αυτή δράση, μη επιφέρουσα έννομα αποτελέσματα, μας υποχρεώνει να επικαλούμεθα την διάταξη της 3ης παραγράφου του 120ου άρθρου του Συντάγματος ώστε «να διωχθούν μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος»

Εγκληματικές οργανώσεις δεν είναι μόνον εκείνες που δολοφονούν ανθρώπους, αλλά και εκείνες που καταστρέφουν πατρίδες, και οδηγούν χιλιάδες ανθρώπους στις αυτοκτονίες, οικογένειες σε δράματα, και την πατρίδα στη διεθνή ανυπαρξία, υποτέλεια, ανυποληψία και καταστροφή.  

Τα διαπραχθέντα αδικήματα των κομμάτων αυτών και η εκ μέρους υμών ως των αρμοδίων λειτουργιών της πολιτείας επιδειχθείσα ολιγωρία, κατά σφετερισμό της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από το Σύνταγμα, ήτοι: της απιστίας, της παράβασης καθήκοντος, της παρασιώπησης εγκλήματος και της υπόθαλψης εγκληματία, συμπεριφορές που τραυματίζουν την αξιοπιστία του ιερού βάθρου της Δημοκρατίας επί του οποίου πρέπει να εδράζεται η απόλυτη εμπιστοσύνη του Έλληνα πολίτη, έχουν ως αποτέλεσμα την εκ μέρους σας διάπραξη του εγκλήματος της εσχάτης προδοσίας για το οποίο και σας ΕΓΚΑΛΟΥΜΕ. 

Μια Βουλή προδότες και αρνησιπάτριδες γεμάτη από το 74

Από την παράθεση των πραγματικών γεγονότων που αναφέρονται ανωτέρω και βάσει των ιστορικών στοιχείων, ΣΑΦΩΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΑ ΚΥΡΙΑΡΧΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΝ ΟΥΤΕ ΣΕΒΟΝΤΑΙ τις διατάξεις του Καταστατικού Χάρτη της Χώρας ΚΑΙ Η ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΠΑΣΧΕΙ ΝΟΜΙΚΑ αφού η Βουλή στην ουσία αποτελεί «Εγκληματική Οργάνωση», κατά την έννοια των 
διατάξεων του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα, με τις επιβαρυντικές διατάξεις του νόμου 1608/1950 περί καταχραστών του Δημοσίου.

Όθεν, από τις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974 η Βουλή των Ελλήνων δεν είναι ΝΟΜΙΚΩΣ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΥΠΙΚΑ όσα δε νομοσχέδια έχουν μέχρι σήμερα ψηφιστεί από την 13η Αυγούστου 2009 είναι ΑΚΥΡΑ ως προϊόντα οικονομικού και πολιτικού εκβιασμού, εκ μέρους των εκπροσώπων των δανειστών, κατά παράβαση του 52ου άρθρου της Διεθνούς Σύμβασης της Βιέννης του 1969.

Δεδομένου ότι με τους ψηφισθέντες νόμους παραβιάζεται η αντιπροσωπευτική αρχή και η, κατά το 26ο άρθρο του Συντάγματος, άσκηση της νομοθετικής λειτουργίας αφού έχουν υπερψηφιστεί κατά παράβαση του 29ου άρθρου του Συντάγματος και υπό την απειλή της κομματικής πειθαρχίας οι νόμοι δεν προέκυψαν από ΥΠΟΣΤΑΤΗ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΑ ΒΟΥΛΗ αφού η δράση της εκφεύγει της συνταγματικής της αποστολής ΜΗ ΕΧΟΥΣΑ την δικαιοδοσία να νομοθετεί, ως σφετεριζόμενη κατ εξακολούθηση τις διατάξεις του Συντάγματος, και η συμπεριφορά των εκάστοτε κυβερνώντων μεταβάλει την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας από θεμέλιον του δημοκρατικού πολιτεύματος, σε μέσον δημεύσεώς της και καταλύσεώς της.

Οι ΝΟΜΟΙ είναι ΑΚΥΡΟΙ και κατά τα άρθρα 178, 179 του Αστικού Κώδικα ως αντιβαίνοντες στα χρηστά ήθη καθώς άκυρη είναι και η Εκλογή των εκάστοτε Προέδρων της Ελληνικής Δημοκρατίας και οι Διεθνείς Συνθήκες που υπέγραψαν, αφού δεν προέρχονται από την λαϊκή κυριαρχία (ετυμηγορία του Ελληνικού Λαού), διότι υπό τις ως άνω συνθήκες, εμποδίστηκε Λαός να εκφράσει ανόθευτα την θέλησή του κατά το 52ο άρθρο του Συντάγματος.

Η θέση μας αυτή επιρρωννύεται από την εκδούσα υπ’ αριθμό 1/1-8-1974 Συντακτική πράξη της Κυβέρνησης ως και την εκδούσα το Δ’ Ψήφισμα της 18-1-1975 Βουλή, τα οποία θέσπισαν ότι το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 ουδεμία έννομη συνέπεια επέφερε, εκέκτηντο πρωτογενή συντακτική εξουσία μη δεσμευόμενες εκ της συνταγματικής αρχής της αναδρομικότητας των ποινικών νόμων, θέσεις τις οποίες επικαλούμεθα. 

ΓΕΓΟΝΟΣ 4ον: Η Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή ορκίστηκε την 21η Νοεμβρίου 1974 και ο δασκαλεμένος «εθνάρχης», δέσμιος της μεγαλαυχίας του και της εγωπάθειάς του, ως δόλιος πραματευτής, ενέταξε την Ελλάδα στην προτεσταντική ηθική της Δύσης του καθολικισμού εκφραστής της οποίας ήταν η τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και υιοθετώντας την πρακτική των ελλειμματικών προϋπολογισμών επήλθε ως συνέπεια η αλματώδης αύξησης του Δημοσίου χρέους αφού από τον Ιούλιο του 1974 που η κυβέρνηση της «Εθνικής Ενότητας» «παρέλαβε» το χρέος, η χώρα χρωστούσε 400 εκατομμύρια ευρώ έναντι του σημερινού δυσθεώρητου ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ Δημόσιου χρέους των 378.535.265.254 δισεκατομμυρίων ευρώ στο οποίο ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ ενσωματώθηκε και το ποσό των 23.234.680.000 € (είκοσι τρία δισεκατομμύρια διακόσια τριάντα τέσσερα εκατομμύρια εξακόσιες ογδόντα χιλιάδες ευρώ) που αφορά τις πρώτες εγγυήσεις που είχαν λάβει οι ιδιωτικές τράπεζες με τον Νόμο 3723/2008. Και γεννάται το ερώτημα: «πού πήγαν όλα αυτά τα χρήματα; Ποιος οδήγησε την Χώρα στην οικονομική χρεωκοπία;» Ερωτήματα τα οποία συνιστούν το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας για το οποίο και σας ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ ως υπόλογους διότι ΔΕΝ ασκήσατε, ως οφείλατε, την θεσμική σας υποχρέωση του ελέγχου.

ΓΕΓΟΝΟΣ 5ον: Κατά την περίοδο της «Μεταπολίτευσης» η επιδιωκόμενη πολιτική κυριαρχία δηλητηριασμένη από τα τοξικά κατάλοιπα του κομματισμού επέφερε την ένταση και την πόλωση στο πολιτικό σκηνικό και εξέθρεψε τα φαινόμενα των παλαιοκομματικών πελατειακών σχέσεων, τα οποία διέβρωσαν την ουσία του πολιτεύματός μας, ευνούχισαν το κύρος, την ισχύ και την οντότητα των Ενόπλων Δυνάμεων της Χώρας, ως του εθνικού αποθέματος της πατρίδας, και διέφθειραν το ήθος, το φρόνημα και την συνείδηση του Λαού καταντώντας την Ελλάδα μία Χώρα σκουπιδαριό όπου ενδημούν κάθε είδους τρωκτικά ή κατά την ρήση του «εθνάρχη» το έτος 1989: «ένα απέραντο τρελοκομείο» ως δημιούργημά του και που ΟΥΔΕΜΙΑ Συνταγματική Λειτουργία είχε το σθένος, την βούληση και την ικανότητα να μεριμνήσει για την υπόστασή της, την προστασία της, την ασφάλειά της, την αξιοπρέπειά της, τον σεβασμό και την ελευθερία της ως οφείλατε, παραλείψεις οφειλομένων ενεργειών που συνιστούν την εκ μέρους σας διάπραξη του ειδεχθούς εγκλήματος της εσχάτης προδοσίας για το οποίο και σας ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ.

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση του email σας δεν θα δημοσιευθεί.