Wag the Dog (και το σκυλί κουνούσε την ουρά του): Το μεταμοντέρνο “όπιο του λαού”

Μας χειρίζονται σαν μαριονέτες και μεις εν γνώσεις μας γινόμαστε κουκλιά τους. ώρα γι’ αντίδραση.

Σχολιάζει ο Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης*

Πριν από σχεδόν δύο αιώνες, ο Κάρολος Μαρξ είχε διατυπώσει την διάσημη ρήση του, “η θρησκεία είναι το όπιον του λαού”. Το έγραψε το 1843, στην εισαγωγή ενός έργου του φιλοσοφικής κριτικής, το οποίο δεν εκδόθηκε ποτέ. Μετά τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, όταν ο,τιδήποτε μαρξιστικό έγινε του συρμού, ενσωματώθηκε αυτός ο αφορισμός στο λαϊκό λεξιλόγιο.

Σήμερα, 174 χρόνια μετά, που οι κοινωνίες είναι σε μεγάλο βαθμό κοσμικές και “ανοιχτές” και ειδικά στην Δύση η θρησκευτική πίστη έχει καταρρεύσει, το ερώτημα τίθεται ξανά: ποιο είναι το όπιο του λαού; ‘Η καλύτερα, αν τα θρησκευτικά δόγματα λειτούργησαν στο παρελθόν σαν όπλο για τις άρχουσες τάξεις ώστε να έχουν τις μάζες υποταγμένες, τι είναι αυτό που μας κρατάει σήμερα τόσο ναρκωμένους για να μην επαναστατούμε, να μην ξεσηκωνόμαστε ενάντια στο σάπιο σύστημα διεκδικώντας έναν καλύτερο κόσμο;

Το παραδοσιακό όπιο, σίγουρα, ανήκει στο παρελθόν και ο μεταμοντέρνος διάδοχός του, η ηρωΐνη, αν και πολύ πιο επικίνδυνη, έχει μειοψηφική σημασία στην κοινωνία. Υπάρχουν, βέβαια, και άλλα ισχυρά “ναρκωτικά” στην ημερήσια διάταξη όπως η κόκα, το κρακ, αντικαταθλιπτικά φάρμακα, όπως το Prozac, ηρεμιστικά κ.ά., που παίρνουν “με τη χούφτα” εκατομμύρια (σ.γ.:υποταγμένοι) άνθρωποι του “αναπτυγμένου” κόσμου. Υπάρχει επίσης το ποδόσφαιρο, ο καταναλωτισμός, οι μυριάδες “σέκτες” και “νεοθρησκευτικές λατρείες” που έχουν ανθίσει μέσα στην κρίση του πολιτισμού, η αποχαύνωση και η παραλυσία του αλκοόλ για εκατομμύρια άτομα και πολλά ακόμα στην λίστα.

Το ερώτημα, όμως, δεν απαντιέται μόνο με τα παραπάνω γιατί είναι κάτι πιο δυνατό, πιο απόλυτο, πιο “ιντριγκαδόρικο”, που δρα σαν οδοστρωτήρας πάνω στις ζωές της μεγάλης πλειοψηφίας των σημερινών ανθρώπων, τους βομβαρδίζει με ψευδαισθήσεις και τους αποτρέπει από του να αισθανθούν τις μαύρες αλήθειες της πραγματικότητας.

Θάλεγε κανείς ότι “έχουμε μπει για τα καλά στην περίοδο της ηλεκτρονικής βλακείας”, παραφράζοντας ένα από τα πνευματικότερα ποιήματα του Γ. Σεφέρη, το “Γράμμα σ’ έναν ξένο φίλο”, για την βλακεία της μηχανοκίνητης εποχής. Είναι πανίσχυρη η δυνατότητα της σημερινής ηλεκτρονικής ψευτιάς και αυτοκαταστροφής να κατασκευάζει την ψευδο-πραγματικότητα και να “βαπτίζει” σ’ αυτήν τις μάζες, όπως αποτυπώνεται περίφημα στην γνωστή ταινία Wag the Dog (1997), με τους Ντε Νίρο και Αλ Πατσίνο, όπου, για να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από ένα σεξουαλικό σκάνδαλο στο οποίο είναι μπλεγμένος ο πρόεδρος των ΗΠΑ, δύο συνεργάτες του πλανητάρχη ζητούν τη βοήθεια ενός παραγωγού του Χόλυγουντ προκειμένου να σκηνοθετήσει ένα φανταστικό πόλεμο με την Αλβανία!

Το σύστημα σκηνοθετεί την “αλήθεια” μέσα από τα εταιρικά ΜΜΕ, ακολουθώντας τον κανόνα “δεν ακούω τίποτα κακό, δεν βλέπω τίποτα κακό, δεν μιλώ για τίποτα κακό”. Αν δεν αναφερθεί μια είδηση, είναι σαν να μην συνέβη και δεν θα χρειασθεί να ασχοληθεί κανείς με το ζήτημα αυτό. Σ.γ.: Έτσι δημοσιεύουμε βλακώδη φληναφήματα και αποσιωπούμε ουσιώδη και σημαντικότατα γεγονότα!

Αν καταστεί απαραίτητο να συζητηθεί ένα θέμα (όπως π.χ. η εφαρμογή των Μνημονίων στην χώρα μας μετά το 2010), αυτό πρέπει να γίνεται με τους ανθρώπους του mainstream που διαθέτουν το απαραίτητο “κύρος” και την δεδομένη προσαρμοστικότητα (σ.γ.: ώστε να πείθουν τους αδαείς και αφελείς)..

Για τον σκοπό αυτό, το σύστημα δημιουργεί μεθοδικά τους δικούς του ειδικούς, τους δικούς του συγγραφείς, ηγέτες ή σημαίνοντα πρόσωπα, που θα είναι πρόθυμα να διαμορφώσουν μια νέα βάση μέσω επιστημονικών και ερευνητικών στοιχείων, ή στοιχείων που προκύπτουν από κοινωνική έρευνα ή μαρτυρίες, τα οποία θα οδηγούν σε συμπεράσματα ευνοϊκά γι’ αυτό (σ.γ.: και τη διαιώνισή του).

Η αντίθετη άποψη (φερ’ ειπείν στην περίπτωση της ελληνικής κρίσης, η έξοδος από το Ευρώ) δεν ακούγεται, περιθωριοποιείται, επιβάλλεται η σιωπή στους υποστηρικτές της, δυσφημείται και εξουθενώνεται με σωρεία αρνητικών πληροφοριών (αστήρικτων τις περισσότερες φορές) και καθαρούς εκβιασμούς (οικονομική καταστροφή, πολεμική απειλή κ.λπ.).

Αν δεν δουλέψουν οι παραπάνω μέθοδοι, υπάρχει και η λύση της αναγκαστικής “απόσυρσης από την κυκλοφορία” του αντιπάλου με αποφασιστικούς τρόπους (σ.γ.: λίγο ραδιενεργό πολώνιο στη λεμονάδα του αντίπαλου, φτάνει) ώστε η ανάγκη να αντιμετωπισθεί ένα θέμα να εξαλειφθεί εντελώς.

Σε παλιότερες εποχές, όπου η ανάγκη της “δημοκρατικής επίφασης” δεν ήταν απαραίτητη, αυτό ήταν πιο εύκολο. Τα ψέματα λέγονταν ευκολότερα και η ροή της πληροφορίας λογοκρίνετο άμεσα. Οι κανόνες εφαρμόζονταν βίαια σε όσους βρίσκονταν εκτός των ορίων της επίσημης πολιτικο-κοινωνικής δομής.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και του Internet, ο στόχος είναι εξίσου βρώμικος και οι κατεστημένες ελίτ δεν διστάζουν ούτε λεπτό, στον έλεγχο της πληροφόρησης όμως οι μέθοδοι είναι διαφορετικές. Η τεχνική, η “μαγεία” του ψέματος, έχει εξευγενισθεί και τελειοποιηθεί. Η μηχανική του ανθρώπινου νου και της ανθρώπινης ψυχής αποτελεί διαρκή εμμονή του κατεστημένου. Με προσεκτικά σχεδιασμένες μεθόδους, ο στόχος δεν είναι να καταστραφεί η αλήθεια, αλλά να την κρύψουν μέσα στα μάτια μας και να αναγκάσουν την πλειοψηφία να παραδοθεί αμαχητί.

Θα δούμε, λοιπόν, τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται για να ενισχύουν και να προωθούν την ανάπτυξη της παραπληροφόρησης καθώς και το πώς μπορούμε να εντοπίσουμε τις πηγές της παραπληροφόρησης.

Προπαγανδιστικές πομφόλυγες του Reagan εκμεταλλευόμενος την αθλιότητα της σοβιετικής νομενκλατούρας

Πώς οι “ψυχολογικές επιχειρήσεις” φυτρώνουν παντού

Πρόσφατα αποχαρακτηρισμένα ντοκουμέντα  από την περίοδο του Ρήγκαν αποκαλύπτουν πώς η ελίτ των Ηνωμένων Πολιτειών, στα πλαίσια του ηγεμονικού της ρόλου στην Παγκοσμιοποίηση, ανέπτυξε εξελιγμένες ψυχολογικές επιχειρήσεις (psyops=psychological operations), οι οποίες -τις τελευταίες τρεις δεκαετίες- έχουν δημιουργήσει μια εικονική πραγματικότητα τόσο για τους Αμερικανούς πολίτες, όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο. Μια υποδομή που επέκτεινε την επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών στο εξωτερικό και έκανε να πάψουν οι όποιες διαφωνίες στο εσωτερικό της.

Τα έγγραφα αποκαλύπτουν την συγκρότηση μιας γραφειοκρατίας psyops υπό την διεύθυνση ανώτερων στελεχών του τμήματος συγκεκαλυμμένων επιχειρήσεων της CIA. Στην σχετική επίσημη αναφορά του Πενταγώνου με τον τίτλο “Information Operations Roadmap”, που είναι υπογεγραμμένη από τον Ράμσφελντ, μεταξύ άλλων, γράφεται: “Ο Χάρτης αναγνωρίζει ότι οι πληροφορίες που εισάγονται ως μέρος των στρατιωτικών ψυχολογικών επιχειρήσεων, ή Psyops, προωθούνται στις οθόνες των υπολογιστών και των τηλεοράσεων των Αμερικανών πολιτών. Μηνύματα των psyops θα επαναλαμβάνονται συχνά από τα μέσα ενημέρωσης απευθυνόμενα σε πολύ ευρύτερο κοινό, στο οποίο περιλαμβάνεται και το αμερικανικό”.

Μέχρι  το 1980, οι ψυχολογικές επιχειρήσεις εντάσσονταν στις πολεμικές τακτικές που χρησιμοποιούντο για να σπάσουν το ηθικό του εχθρού με φόβο, σύγχυση και ψέματα. Η ίδια αρχή εφαρμόζεται σήμερα εναντίον των πολιτών, ενός στοχευμένου πληθυσμού, ώστε να τον κάμψουν πολιτισμικά, να υπονομεύσουν την θέλησή του οπότε να είναι εύκολη η χειραγώγηση και ο έλεγχός του.

Για να το θέσουμε αλλιώς, οι ψυχολογικές επιχειρήσεις είναι εκείνο το οπλικό σύστημα που παίζει τον ίδιο σπουδαίο ρόλο και στην περίοδο ειρήνης, όσο και στο πεδίο της μάχης.

Είναι γνωστό άλλωστε ότι, όλοι σχεδόν οι πόλεμοι ξεκίνησαν με “false flag” επιχειρήσεις, όπως (σ.γ.: η εισβολή Μπους Τζούνιορ και του φερέφωνού του Τόνυ Μπλαιρ, στο Ιράκ) ή αυτή στις 4 Απριλίου, με τις χημικές επιθέσεις στην Συρία, που επέτρεψαν στον Τραμπ να γυρίσει στην πολιτική των βομβαρδισμών.

Για να στηρίξουν αυτή την μονομερή ενέργεια, μέσα ενημέρωσης όπως το CNN και διαμορφωτές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής έκαναν χρήση μιας πολύ εξελιγμένης προπαγανδιστικής εκστρατείας, η οποία περιελάμβανε εικόνες από βίντεο και ιστορίες, πηγή των οποίων ήταν δυνάμεις που αντιτίθενται στον Άσσαντ, όπως τα “Λευκά Κράνη” (“White Helmets”).

Βασικοί Κανόνες Παραπλάνησης

Η αρχή της παραπληροφόρησης καλύπτει τα περισσότερα “παιχνίδια”, τα οποία παίζουν οι μαιτρ του είδους στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ και το Διαδίκτυο.

Σε περίπτωση που δεν έχει γίνει αντιληπτό, εταιρείες όπως η Google και το Facebook διαθέτουν ήδη εξαιρετικά μεγάλη δύναμη.

Πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχουν κάποιοι κανόνες, που οι αχυράνθρωποι του συστήματος χρησιμοποιούν για να επιβάλλουν την προπαγάνδα τους, να εξουδετερώσουν τις “δυσάρεστες” απόψεις, να αποθαρρύνουν και να υπονομεύσουν κάθε διάθεση και κάθε δυνατότητα αντίστασης. Οι πιο γνωστές τακτικές είναι οι εξής:

1)Η τακτική, αντί για δημιουργικό διάλογο, να προκαλείται μια έντονη διαμάχη “διαίρει και βασίλευε” με στόχο να προκαλέσει συναισθηματική φόρτιση και έτσι να σπείρει την διχόνοια και να επιτύχει τον τορπιλισμό της συνεργασίας. “Βάλτε τους να πολεμάνε ο ένας τον άλλον και όχι το διεφθαρμένο κατεστημένο, χρησιμοποιείστε πολιτικές καρικατούρες για να εξαγριώσετε τους πάντες”, είναι η φιλοσοφία της μεθόδου αυτής. Σ.γ.: Το έχουμε βιώσει όλοι με τα ηλίθια στρογγυλά τραπέζιά στην ελληνική ΤΒ όπου όλοι οι κομματικοί εγκάθετοι μιλούν μαζί και ο ακροατής παλεύει να ακούσει εκείνον που συμπαθεί περισσότερο χωρίς να βγάζει άκρη από τη γενική σύγχυση και τις φωνές-ουρλιαχτά τους.

2)Η μέθοδος του να προτείνονται ακραίες, εξαιρετικά δύσκολες και ανεφάρμοστες λύσεις, οι οποίες περισσότερο θα βλάψουν παρά θα βοηθήσουν, ή είναι εντελώς δυσανάλογες προς αυτό που συζητείται. Για παράδειγμα, αν η συζήτηση γίνεται για το αν είναι σκόπιμο ή όχι να εθνικοποιηθούν οι μεγάλες τράπεζες, ή να γυρίσουμε στην ρήτρα χρυσού, εμφανίζονται κάποιοι που λένε ότι όλοι οι τραπεζικοί πρέπει να σκοτωθούν επειδή είναι αμετανόητοι και ξεπουλημένοι, ή ότι όλες οι τράπεζες πρέπει να βομβαρδιστούν. Αυτό απαξιώνει την προσπάθεια ερμηνείας των γεγονότων και οργάνωσης των μαζών. Πρόκειται για την μέθοδο του “προβοκάτορα” του Web. Σ.γ.: Εντυπωσιάζει αλλά όλα αυτά είναι ανεφάρμοστα και ανήκουν στην σφαίρα του απραγματοποίητου.

3)Η προπαγάνδα ότι κάθε αντίσταση είναι μάταιη (σ.γ.: η Παγκοσμιοποίηση είναι πανίσχυρη και αδίστακτη) επειδή τα όργανά της θα μας συνθλίψουν αν το επιχειρήσουμε. Για παράδειγμα, κάθε φορά που ένας του συστήματος (όπως στην περίπτωση της ΕΛΣΤΑΤ) διαρρέει κάποιες πληροφορίες, λένε ότι “αυτόν θα τον βγάλουν απ’ την μέση”. Αν οι χρήστες κάνουν λόγο για διαμαρτυρία, οργάνωση, μποϊκοτάρισμα, ακτιβισμό, αποκάλυψη της αλήθειας, μαζική απόσυρση των χρημάτων τους ή άλλης μορφής συλλογική δράση, τότε γράφονται επίτηδες πράγματα που θα τους φοβίσουν και θα τους αποθαρρύνουν, όπως “δεν έχουμε καμμιά δυνατότητα γιατί αυτοί έχουν drones και, έτσι και προσπαθήσουμε, θα μας σκοτώσουν.

4)Η τεχνική της αξίωσης για πλήρη, “ατράνταχτη απόδειξη” και για εγγυημένες λύσεις των προβλημάτων που συζητιούνται. Αυτό αποθαρρύνει τους πολίτες από του να αναφέρουν και να αποκαλύπτουν δημόσια την διαφθορά, την απάτη και άλλα πραγματικά προβλήματα (σ.γ.: «Τι τα θες, θα μπλέξεις με τα δικαστήρια και άντε να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας ή παρανοϊκός. Τελικά θα ξοδευτείς οικονομικά και την υπόθεση θα την χάσεις. Θα βρεθεί ένας δικαστής δικός τους που θα τους αθωώσει αν δεν σε δικάσει για διασπορά ψευδών ειδήσεων κι από πάνω.

5)Οι κατηγορίες ότι τα εναλλακτικά μέσα -όπως τα έντυπα και τα blogs που συνήθως γράφονται από τους πλέον ειδικούς στον τομέα τους, χωρίς την παρέμβαση άλλου- είναι αναξιόπιστα ή κίνητρό τους έχουν μόνο τα χρήματα (για παράδειγμα, χρησιμοποιείται ο υποτιμητικός όρος “σκουπίδια” για οποιοδήποτε blog με άποψη).

6)Η τακτική της χρησιμοποίησης ολόκληρου στρατού από μαριονέττες-υποχείρια, που προσλαμβάνονται για να “τρολάρουν” τις αντιστασιακές αναρτήσεις στους ιστότοπους. Χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι, ακόμα και στρατιωτικό προσωπικό, υπηρετούν σε αυτά τα αφανή ποστ για να “διορθώνουν” τις αναρτήσεις που δεν αρέσουν στα αφεντικά με απρεπή ή άσχετα σχόλια. Χρησιμοποιείται, επίσης, ειδικό λογισμικό με το οποίο δημιουργούνται πολυάριθμες ψεύτικες ταυτότητες, η καθεμιά από τις οποίες έχει την δική της ιντερνετική διεύθυνση, και με αυτές παρεμβαίνουν οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες (ΕΥΠ, CIA, NSA, M16 κ.ά.) ή τα εταιρικά λόμπυ στο διαδίκτυο.

7)“Προστατέψτε τους πλούσιους και τους ισχυρούς, χαρακτηρίζοντας οποιεσδήποτε νύξεις περί εγκληματικής δραστηριότητάς τους ως “συνωμοσιολογία”. Αυτή είναι η βασική εντολή προς τα παπαγαλάκια του συστήματος. Το είδαμε κατά κόρον στην περίοδο των Μνημονίων. Όταν οι “συνωμοσιολόγοι” επαληθεύονται, τα γεγονότα γίνονται αναπόφευκτα και αποδεικνύεται ότι οι ελίτ παίζουν με εγκληματική απερισκεψία με τις ζωές και τις περιουσίες μας, τότε (σ.γ.:δήθεν) τις προστατεύουν, παριστάνοντας ότι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα -πυρηνικά ατυχήματα, οικονομικές κρίσεις, τρομοκρατικές επιθέσεις ή άλλες καταστροφές- ήταν “απροσδόκητο”, τρομοκρατικό κτύπημα και ότι “κανείς δεν μπορούσε να γνωρίζει”…

8)Η τακτική “κτύπα και τρέχα”, με την χρησιμοποίηση ενός αχυρανθρώπου, ο οποίος θα κάνει μια σύντομη, βρώμικη επίθεση στον στόχο ή στις θέσεις του και μετά θα την “κοπανήσει” χωρίς να αρθρώσει σοβαρό αντίλογο. Η μέθοδος αυτή λειτουργεί πολύ αποτελεσματικά στο Ίντερνετ. Έτσι αποφεύγεται η συζήτηση επί της ουσίας και υποχρεώνεται ο αντίπαλος του συστήματος να βρεθεί σε αμυντική θέση, αν προσπαθήσει να βγάλει τη ρετσινιά. (Σ.γ.: Π.χ.: Η Άννα Σουφλή στα ΑΤΤΙΚΑ ΝΕΑ γράφει δυο άρθρα δυσφημιστικά εναντίον του Οικονομολόγου Δημήτρη Καζάκη εμπλέκει και τον Καπερνάρο δικηγόρο κύρους και «πάμε παρακάτω» αφού δυσφημήσαμε και διασύραμε τον Καζάκη).

9)Άλλη μέθοδος είναι να χαρακτηρίζεται το θέμα εξαιρετικά περίπλοκο (π.χ. η υπερχρέωση των κρατών) και η αλήθεια τελικά πως είναι αδύνατον να αποκαλυφθεί. Αυτό το στρατήγημα συνήθως προϋποθέτει την υιοθέτηση μιας υποχωρητικής στάσης εντελώς διαφορετικής από την αρχική.

10)Μια άλλη μέθοδος είναι να χαρακτηρίσουν τους σκεπτικιστές ως “συνωμοσιολόγους”, “τρελούς”, “φαφλατάδες”, “αλλοπρόσαλλους” και, φυσικά, “κατασκευαστές φημών”, αλλά μετά θα πρέπει να αποφεύγουν με κάθε προσοχή τον έντιμο και ανοικτό διάλογο μαζί τους. Αυτό είναι βέβαια εύκολο όσον αφορά τα τηλεοπτικά πάνελ όπου σπάνια τους καλούν, όχι όμως και στο διαδίκτυο όπου έχει το πάνω χέρι η εναλλακτική πληροφόρηση. Εκεί, τα διάφορα “τρολς” των μυστικών υπηρεσιών αναλαμβάνουν να δυσφημίσουν τα σχετικά επιχειρήματα… ως “περσινά, ξινά σταφύλια”. Χαρακτηριστικός ήταν ο τρόπος που οργίασε η παραπληροφόρηση -όλων των πλευρών- στην περίπτωση του πολέμου στην Συρία την τελευταία 5ετία.

11)Η τακτικής της επιστράτευσης του “κύρους”. Σύμφωνα με την τακτική αυτή, οι διαστρεβλωτές της αλήθειας είναι βασικό να περιβληθούν με κύρος ή να επικαλεσθούν ειδικούς και να εμπλουτίσουν τους ισχυρισμούς τους με πολλούς δυσνόητους όρους και μικρολεπτομέρειες για να δείξουν ότι είναι “γνώστες” (σ.γ.: κατέχουν το θέμα). Έτσι, μπορούν να πουν με περισσό θράσος ότι οι ισχυρισμοί του αντιπάλου απλώς δεν ισχύουν χωρίς να θίξουν την ουσία του θέματος ή να χρειαστεί να αποδείξουν ατράνταχτα το γιατί, ούτε τις πηγές που ανέφεραν.

12)Η τακτική της γελοιοποίησης και δυσφήμισης των αντιπάλων με χαρακτηρισμούς του τύπου “αλλοπρόσαλλοι”, “υπερδεξιοί”, “ακροαριστεροί”, “τρομοκράτες”, “πατριδοκάπηλοι”, “συνωμοσιολάγνοι”, “φανατικοί”, “ρατσιστές”, “θεούσοι”, ομοφοβικοί” κ.ο.κ. χωρίς ξανά να χρειαστεί να μιλήσουν επί της ουσίας του θέματος.

Εν κατακλείδι, το σημερινό “όπιο του λαού” είναι η ψευδαίσθηση που καλλιεργείται ότι όλα γίνονται λογικά, με βάση τον νόμο της εξέλιξης ή κάποια άλλη κοινωνικο-οικονομική νομοτέλεια και η απόκρυψη της ιδιοτελούς απληστίας και των κρυφών κινήτρων μιας άνομης, παντοδύναμης ελίτ, που αποφεύγει -όπως ο διάολος το λιβάνι- την συζήτηση επί της ουσίας και χαρακτηρίζει ως ανυπόστατη φήμη κάθε αλήθεια που ακούγεται, ασχέτως προέλευσης. Απέναντι σ’ αυτήν την παράλογη, μεταμοντέρνα χειραγώγηση, το σίγουρο που πρέπει να κάνουμε είναι να γινόμαστε όλο και πιο δύσπιστοι και αγανακτισμένοι (σ.γ.: Να ψάχνουμε μετά μανίας για την αλήθεια και να απορρίπτουμε τα τρολς). Μόνο έτσι θα επιβιώσουμε.

 

Στα σχόλια του συναγωνιστή Λεωνίδα  Αποσκίτη προσθέσετε και τα δικά μου όπου σ.γ.

Γεώργιος Ευαγγελάτος.

Ακούστε κι ένα ακόμη σχόλιο από τηνφίλη Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

Αγαπητοί συνοδοιπόροι, σας χαιρετώ.

Διάβασα  στο ιστολόγιο  του αντισυστημικού δημοσιογράφου κ. Λεωνίδα Αποσκίτη  “Πύλη των φίλων” ένα ενδιαφέρον άρθρο πάνω στο θέμα χειραγώγησης του πολίτη, που θαρρώ είναι το κομβικό σημείο, αν θέλουμε να επιτευχθεί η οποιαδήποτε αλλαγή στον τόσο βαριά χειραγωγημένο ελληνικό λαό. Έχω διαπιστώσει από αρκετά πιο παλιά πόσο σημαντικό είναι το θέμα αυτό και το 2013 που έγραψα το βιβλίο μου, “ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ” (εκδόσεις Γκοβόστη) αφιέρωσα δε ιδιαίτερο κεφάλαιο με θέμα τις μεθόδους χειραγώγησης. Είχα τότε ανακαλύψει 14 μεθόδους, αλλά σε νεότερο δοκίμιό μου τις έχω ανεβάσει σε 21.

Το άρθρο του κ. Αποσκίτη δεν ασχολείται με αυτές καθ’ αυτές τις μεθόδους προσωπικής χειραγώγησης και της ψυχολογικής και νοητικής πίεσης και “πλύσης” που ασκείται σε κάθε πολίτη, αλλά με τους τρόπους/μεθόδους που φιμώνεται η αντίθετη (η αντισυστημική) άποψη. Έχουν και αυτές τεράστιο ενδιαφέρον.

Εδώ βρίσκεται ένα τεράστιο πεδίο “δουλειάς”, για όποιον παλεύει για την αλήθεια, γιατί εδώ βρίσκεται η ρίζα της παράλυσης και εν συνεχεία διαμόρφωσης των κοινωνιών σύμφωνα με τα καλούπια του συστήματος. Όποιο μήνυμα και αν θέλουμε να περάσει στην κοινωνία, οσονδήποτε σημαντικό και αν είναι, δε θα μπορέσει να περάσει ποτέ, αν πρώτα δεν αντιμετωπίσουμε τους τρόπους με τους οποίους χειραγωγείται ο πολίτης.

Και δεν μπορούμε να αντιταχθούμε σε μία προς μία  από αυτές τις μεθόδους, επειδή το σύστημα διαθέτει τεράστιες δυνάμεις εξ αιτίας της πλήρους “κατοχής” των MME και της δυνατότητας να ενεργοποιεί μεγάλες μάζες ανθρώπων που είναι  πιόνια του, είτε επειδή έχουν ενταχθεί σε αυτό, είτε επειδή τα πληρώνει να εργάζονται ως υποταγμένα φερέφωνά του.

Μπορούμε να αντιταχθούμε μόνον συνολικά με έναν αντισυστημικό λόγο, τουτέστιν λόγο αλήθειας,  που να αποκαλύπτει και να καταγγέλλει πώς δουλεύει  το σύστημα ώστε να χειραγωγεί πλήρως τους πολίτες, με όπλο τον ψευδή, μονοδιάστατο (που εκφράζει μία μόνον άποψη, αυτήν του συστήματος) λόγο, που εμπεριέχει  εφαρμογή όλων των σύγχρονων επιστημονικών τρόπων χειραγώγησης και οι οποίες βασίζονται σε πολύ βαθιά γνώση της ανθρώπινης ψυχής . Αυτό πρέπει να  το αναγνωρίσουμε στο σύστημα, ότι δηλαδή για να μπορεί να χειραγωγεί την ανθρώπινη ψυχή, πρώτα τη μελέτησε (δια των επιστημονικών οργάνων του) σε πολύ μεγάλο βάθος.

Αν μπορούσαμε να μεταδώσουμε γνώση  του πώς ακριβώς τον χειραγωγεί το σύστημα στον κάθε Έλληνα πολίτη, τουλάχιστον σε αυτούς που μπορούν να κατανοήσουν αυτήν την πραγματικότητα, τότε αυτομάτως αυτή η γνώση θα τους απελευθέρωνε από τη χειραγώγηση, (όχι βέβαια χωρίς αρκετή προσπάθεια ανάλυσης-σύνθεσης όλων των παραμέτρων της), κατά το ευαγγελικό: “γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς”

Καλή δύναμη σε κάθε σας προσπάθεια- Κατερίνα Χατζηθεοδώρου.

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση του email σας δεν θα δημοσιευθεί.