Τραγωδία και Κάθαρση στο ελληνικό προτεκτοράτο. Μέρος 1ο περιγραφή του πλαισίου

Πολλοί θα αναρωτηθούν, πως μιλάτε με τόση σιγουριά και βεβαιότητα για το τι έχουν πάθει και τι περιμένει τους Έλληνες και τις Ελληνίδες και τα παιδιά τους; Αλλά και το σπουδαιότερο από ποια αφετηρία ή από ποια αυθεντία παίρνετε αυτό το δικαίωμα να πείτε για τα χειρότερα που θα συμβούν;

Η απάντηση έρχεται μόνη της. Το έργο αυτό που ζούμε, η τραγωδία που βιώνουμε στην ελληνική επικράτεια, έχει παιχθεί πολλές φορές στο παρελθόν και με πολλά διαφορετικού τύπου σενάρια όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλους λαούς μέσα στο παγκόσμιο ιστορικό γίγνεσθαι, όλα όμως είχαν έναν κοινό παρανομαστή.

Ποιον;

Ότι πάντα την πλήρωναν οι λαοί και οδηγούνταν στο σφαγείο από ανθρώπους αλαζόνες και αδίστακτους οι οποίοι έλεγχαν τους λαούς με την ισχύ, τα όπλα, τη χρήση βίας και την άσκηση απηνούς ελέγχου επί παντός επιστητού και σε κάθε έκφραση της ανθρώπινης ζωής.

Ας ακούσουμε μια φωνή που περιγράφει με καταπληκτικό τρόπο την τραγωδία που ζουν και ξαναζούν οι λαοί, μεταξύ αυτών και ο δικός μας και τον τρόπο που γίνεται η κάθαρση στο δράμα, ερχόμενη από το παρελθόν 100 με 200 έτη προ Χριστού:

«Οι ασεβείς, άπιστοι, υλιστές και άθεοι λέγουν ενδόμυχα με τη στρεβλή λογική τους, σκεπτόμενοι ότι σύντομη είναι η ζωή και καμιά ελπίδα δεν υπάρχει να ζήσει κανείς μετά τον θάνατο, άλλωστε ουδείς επέστρεψε από τον Άδη ζωντανός.

“Τυχαία γεννηθήκαμε και μετά τον θάνατο θα ρθούμε σε κατάσταση ανυπαρξίας. Η αναπνοή μας θα σβήσει και οι σκέψεις μας που προέρχονται από τους χτύπους της καρδιάς μας θα εξαφανιστεί σαν σπινθήρας. Όταν ο σπινθηροβόλος λόγος σβήσει, το σώμα θα γίνει στάχτη και η ψυχή θα σκορπιστεί σαν κούφιος άνεμος. Το όνομά μας θα λησμονηθεί και κανείς δεν θα θυμάται τα έργα μας.

Σαν σκιά περνάει ο βίος μας και καμιά επιστροφή δεν έγινε ποτέ από το θάνατο στη ζωή, γιατί η ζωή έκλεισε και δεν υπάρχει γυρισμός. Μπρος λοιπόν να απολαύσουμε τις ηδονές της ζωής με την ορμή και την ανεμελιά της νιότης… κανένας να μην μείνει έξω από το τρελό ξεφάντωμα .

Ας αφήσουμε παντού τα ίχνη της ξέφρενης χαράς μας γιατί είμαστε πλασμένοι να γευτούμε μέχρι τον πάτο του ποτηριού το μερίδιο της τρυφής και της απόλαυσης.

Γιατί λοιπόν να μην καταπιέσουμε τον φτωχό που λέει ότι ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού; ποιος λυπάται την χήρα και γιατί να σέβεται τον ασπρομάλλη γέρο;

Ας είναι η δύναμη και η ισχύς μας ο κανονιστικός νόμος για τη δικαιοσύνη γιατί η αδυναμία του ανίσχυρου έχει αποδειχθεί πως δεν τον ωφελεί αλλά τον βλάπτει και τον ζημιώνει .

Ας στήσουμε λοιπόν παγίδα στον δίκαιο γιατί αυτός μας είναι άχρηστος και εναντιώνεται στις πράξεις μας κι έχει το θράσος να μας κατηγορεί σαν παραβάτες του θείου νόμου και να μας δυσφημεί στην κοινωνία πως σφάλλουμε στην νοοτροπία και στις ηθικές αρχές μας.

Προσποιείται ο αχρείος ότι αυτός μόνον έχει γνώση του Θεού και έχει το θράσος να αυτοαποκαλείται δούλος Κυρίου. Καταντάει ανυπόφορος καθώς ελέγχει τις αρχές μας και γίνεται βάρος κι ενοχλητικός και με την παρουσία του μονάχα. Διότι η βιοτή του είναι διαφορετική από τη ζωή των υπολοίπων. Ξεχωρίζει σαν τη μύγα στο γάλα, με την αλλιώτικη συμπεριφορά του.

Μας θεωρεί κίβδηλους και απομακρύνεται με αηδία από εμάς και τον τρόπο της ζωής μας σαν να ’μαστε σωρός κοπριάς. Μακαρίζει τους δίκαιους που πεθαίνουν (γιατί οι ψυχές τους, λέει πάνε σε ευλογημένο τόπο) και καυχιέται πως έχει για πατέρα του τον Θεό.

Ας τον δοκιμάσουμε λοιπόν”, λένε οι ασεβείς, “αν τα λόγια του δίκαιου θα βγουν αληθινά, ας τον εκτελέσουμε για να δούμε αν ο Θεός που ισχυρίζεται ότι είναι γιός Του, θα τον υπερασπιστεί από τα φονικά χέρια των φονιάδων του; Θα τον υποβάλλουμε σε εξευτελισμούς και βασανιστήρια για να δούμε αν θα μείνει ήρεμος και για να δοκιμάσουμε πόσο πράος κι ανεξίκακος είναι.

Θα τον καταδικάσουμε σε επονείδιστο και ντροπιαστικό θάνατο για να δούμε αν θα τον προστατέψει ο Θεός”.

Αυτά σκέφτονταν αλλά πλανήθηκαν γιατί τους αποτύφλωσε η κακία τους. Και δεν κατανόησαν τα μυστήρια της πρόνοιας του Θεού για τους δίκαιους ούτε πίστευσαν στις μεταθάνατον αμοιβές των οσίων και ευλαβών ψυχών, ούτε παραδέχθηκαν τα βραβεία του Θεού για τις ψυχές των δικαίων πέρα από τον τάφο.

Καθόσον ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο με σκοπό να μην αποθάνει, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση αιώνιο και αθάνατο. Όμως από το φθόνο του διαβόλου προς τον άνθρωπο, ο σαρκικός θάνατος επικράτησε στον κόσμο. Τον δίκαιο άνθρωπο λοιπόν τον βάζουν σε δοκιμασία και σήμερα και αύριο και πάντοτε οι ασεβείς που ανήκουν στη μερίδα του διαβόλου και τον οποίο με πείσμα υπηρετούν.

Η ζωή όμως των δικαίων βρίσκεται κάτω από την προστατευτική παλάμη του Θεού και καμία θλίψη δεν θα τους αγγίξει χωρίς την θεϊκή παραχώρηση Εκείνου. Στα μάτια των ασεβών ο θάνατός τους θεωρείται εξαφάνιση και η πρόωρη έξοδός τους από τούτη τη ζωή τιμωρία και διάψευση των ελπίδων τους, η πλήρης καταστροφή, εκείνοι όμως υπάρχουν εν ειρήνη. Έστω κι αν υπέφεραν από τα κολαστήρια βάσανα που τους υπέβαλαν αυτοί διακατέχονται από την σταθερή βεβαιότητα κι ελπίδα της αθανασίας της ψυχής τους… ».

Υπάρχει καλλίτερη περιγραφή από το μαρτύριο που περνάει ο σημερινός ελληνικός λαός από τους δολοφόνους του; Από τους αλλοεθνείς και μισέλληνες ξένους κι εχθρικά διακείμενους στην πίστη και στην κουλτούρα μας; Από τους ντόπιους εθνικούς μειοδότες, διεφθαρμένους πολιτικούς, τους προδότες δοσίλογους και υποταγμένους στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο κεφάλαιο;

Και τι μας διδάσκουν τα πιο πάνω σοφά λόγια. Πάντα οι άπιστοι και ασεβείς υλοκράτες, ήσαν όργανα του διαβόλου, μισούσαν τους δίκαιους κι ευσεβείς και ήθελαν την καταστροφή τους. Οργίζονταν και μόνο με το άκουσμα της λέξης Έλληνας, πιστός, Ορθόδοξος Χριστιανός κι έκαναν τα πάντα για να τους διώξουν και να εξοστρακίσουν κάθε τι το χριστιανικό κι ελληνικό από την κοινωνική και πολιτική ζωή.

Για όποιον έχει την απορία ποιος είναι ο συγγραφέας αυτού του κειμένου σας πληροφορούμε ότι είναι άγνωστο το όνομά του. Κάποιοι εικάζουν ότι το έγραψε ο Ιησούς γιος του Σειράχ, ο Ζοροβάβελ ή ο Φίλων ο ελληνιστής Εβραίος από το ελληνικότροπον τους ύφους του. Επικράτησε δε να ονομάζεται Σοφία Σολομώντος.

Οι πιο πάνω στίχοι είναι παρμένοι από τα 2ο και 3ο κεφάλαια του πιο πάνω βιβλίου.

Αυτό λοιπόν είναι το συγκεκριμένο ηθικό, πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμεθα και βιώνουμε για μια ακόμη φορά ένα νέο διωγμό και ομαδικό σφαγιασμό του ελληνικού λαού.

Από ποιους; Ας δούμε την συνέχεια…

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση του email σας δεν θα δημοσιευθεί.