ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΣ. ΕΝΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΥΠΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΟΤΗΤΑΣ

(Πολίτης, Υπήκοος, Κοσμοπολίτης)

Η ιδιότητα του πολίτη ή, ορθότερα, η πολιτειότητα, δεν είναι μία, αλλά πολλές, όσες και οι εκδηλώσεις της ελευθερίας, η οποία αποτελεί το συστατικό της υπόβαθρο. Διακρίνουμε τρεις θεμελιώδεις μορφές πολιτειότητας: την ατελή πολιτειότητα, που ορίζει τον πολίτη του κράτους και απαντάται στα προ- αντιπροσωπευτικά ή διαμεσολαβητικά πολιτικά συστήματα. Η απλή πολιτειότης προσιδιάζει στον πολίτη της πολιτείας και αντανακλά το αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα, όπου η ιδιότητα του εντολέα αποδίδεται στον πολίτη. Η πλήρης πολιτειότης ορίζει τον πολίτη της δημοκρατίας που απολαμβάνει σωρευτικά την ατομική, κοινωνική και πολιτική ελευθερία ή αυτονομία. Τέλος, στη φάση της μετα-κρατοκεντρικής οικουμένης, απαντάται η κοσμοπολιτειότης. Η έννοια του κοσμοπολίτη, ορίζει, συγχρόνως, τον πολίτη της πόλης και τον πολίτη της κοσμόπολης.
Ώστε, ο πολίτης της νεοτερικότητας είναι ατελής πολίτης, υπήκοος του κράτους, όχι όμως πολίτης της πολιτείας.
…
Η ελευθερία υπάρχει εφόσον βιώνεται, ειδάλλως δεν υπάρχει.
Η διαπίστωση ότι σήμερα η πολιτική ελευθερία δεν εγγράφεται στα ενδιαφέροντα κανενός κοινωνικού υποκειμένου και γι’ αυτό δεν διαδηλώνουν οι κοινωνίες για την εμπραγμάτωσή της, δεν ακυρώνει την καταστατική διαφορά που συνεπάγεται η μη ύπαρξή της στο επίπεδο του πολιτικού συστήματος και της πολιτειότητας. Επιβεβαιώνει, αντιθέτως, ότι οι κοινωνίες της νεοτερικότητας είναι ικανοποιημένες με τη βίωση της απλώς ατομικής ελευθερίας και γι΄αυτό νομιμοποιούν το αντίστοιχο πολιτικό σύστημα της μη αντιπροσωπευτικής διαμεσολάβησης, όπως ακριβώς και τα δουλοπαροικιακά στρώματα νομιμοποιούσαν τη φεουδαρχία.