Ποιος μπορεί να μένει αναίσθητος σε μια τέτοια τραγωδία;

Μια μάνα έγραψε: «Ν’ αγκαλιάζετε τα παιδιά σας κάθε μέρα. Κανείς δεν ξέρει αν κάηκε είτε αυτή, είτε τα παιδιά της, μέσα στην πύρινη λαίλαπα.

«Βλέπεις όλες αυτές τις αναμνήσεις που είχες, από το σπίτι, την αυλή, τον παιδότοπο, τη γειτονιά και ξαφνικά να μην υπάρχει τίποτα από στάχτες».

Ένα κοριτσάκι αφηγείται στη δημοσιογράφο: «Εδώ ήταν τα κουκλάκια μου. Εδώ το κρεβάτι μου, το τραπέζι μας, οι ντουλάπες μας…».

«Άκουγες τα ουρλιαχτά των παιδιών, των γειτόνων, των δικών σου παιδιών ‘μαμά καιγόμαστε’. Πέταξα τα παπούτσια μου κι έτρεχα με τα παιδιά μου στο σκοτάδι, τη φωτιά, στον καπνό όπου δεν φαινόταν τίποτα. Ούτε καν το μονοπάτι προς την θάλασσα».

«Ξέρω ότι ποτίζω τα ξερά και καμένα, όμως αυτό είναι η ζωή, δεν σταματά, συνεχίζεται μέσα από την χόβολη».

«Έχασα τα ψυγεία, τα φορτηγά που μετέφερα τα φρούτα και τα χόρτα στη λαϊκή, κάηκαν και τα δυο φορτηγά μου, κάηκε και το μινιμάρκετ της γυναίκας μου και το σπίτι μας. Είμαστε και οι δύο άνεργοι τώρα, τα χάσαμε όλα αλλά ζούμε και μεις και τα παιδιά μας. Ξεκινάμε από την αρχή».

«Έχασα φίλους καρδιακούς, ανθρώπους που μεγαλώσαμε μαζί, κι εγώ ζω!…»

«Ο κύριος Υπουργός, λάθος για το Κύριος, Κύριος είναι μόνο ο Θεός, ο Καμμένος και ο Τσίπρας οφείλουν να παραιτηθούν, δεν υπήρξε έγκαιρα ειδοποίηση για εκκένωση. Μας έστειλαν στο λιμάνι για να καούμε όλοι μαζί!»

Κάποιος κος Λιγνός: «Δόξα σοι ο Θεός σώθηκαν τα παιδιά μου, οι γονείς τα πεθερικά μου. Δόξα σοι ο θεός».

«Δεν υπήρχε ένα φως ασφαλείας να βλέπουν οι πολίτες προς τα πού να κατευθυνθούν».

«Ο Τσίπρας μίλησε για εγκλωβισμένους κι απέκρυψαν ότι από τις 6.30 τους είχαν ειδοποιήσει ότι υπάρχει  ο πρώτος νεκρός. Οι περί τον βραβευθέντα πρωθυπουργό, του το απέκρυψαν ή έπαιζαν θέατρο;»

Ο πλαστικός χειρουργός Τζων Γκρήνγουντ έρχεται από την Αυστραλία για να εφαρμόσει την τεχνική των βιοσυνθετικών μοσχευμάτων στους βαριά εγκαυματίες. (Αυτό θα πει ανθρωπιά).

Ο τραγικός πατέρας Φιλιππόπουλος νόμιζε ότι διέκρινε τα δυο αγγελούδια του Σοφία και Βασιλική μέσα σε σκάφος του λιμενικού αλλά έκανε λάθος. Τα εννιάχρονα κοριτσάκια του απανθρακώθηκαν αγκαλιά με τη γιαγιά και τον παππού. «Ζω το μαρτύριο της υπομονής ζουν οι κόρες μου ή όχι;»

«Κουράγιο αδελφέ κι αδελφή Φιλιππόπουλοι. Το μόνο που σας μένει είναι να ξαναφτιάξετε τη ζωή σας ξεκινώντας από την αρχή. Μην κοιτάτε πίσω, ποιο το όφελος να κλαίμε τους νεκρούς μας;»  

Και τα δυο κοριτσάκια Χερουβείμ, τα δυο αξιαγάπητα χαρούμενα αγγελούδια, χάθηκαν κι αυτά με τη μάνα τους;

Μια γυναίκα σε εθελοντές του Ερυθρού Σταυρού, «παιδιά δεν έχω χρήματα να σας δώσω είμαι άνεργη, δεν έχω ρούχα να σας δώσω γιατί τα έδωσα στις πλημμύρες της Μάντρας, έχω μόνοι τα χέρια μου να σας προσφέρω. Αξιοποιείστε τα!»

Τραγικοί γονείς και συγγενείς πηγαίνουν τα παιχνίδια των εγγονών και των παιδιών τους στην ιατροδικαστική λήψη DNA ώστε να αναγνωριστούν τα αγγελούδια τους!

«Τι να πούμε για την αγωνία των ζωντανών που ακόμη ελπίζουν ότι ζουν οι δικοί τους ύστερα από τόσες μέρες;»

«Μια υπερήλικοι γυναίκα: «Είδα μια ανθρώπινη φιγούρα να βγάζει μια κραυγή και να πηδάει από ψηλά στα βράχια. Αργότερα όταν πλησίασα είδα ότι ήταν ένα τσακισμένο κορμί κοριτσιού αυτή που πήδηξε ουρλιάζοντας. Όταν την κοίταξα καλλίτερα είδα ότι τα πόδια της είχαν καεί. Φαντάζομαι τον πόνο, τη σύγχυση και την αδυναμία της να προσανατολιστεί και να εκτιμήσει αν έπρεπε να πηδήσει ή όχι από ψηλά».

Αντίο ψαράκι μου!

«Μπέμπη μου θα κάνουμε μπάνιο κάθε καλοκαίρι στον παράδεισό σου».

«Αγάπη μου, μπέμπη μου, είσαι ένας υπέροχος κολυμβητής, μέσα στη θάλασσα ήθελες να εντυπωσιάσεις τη μανούλα σου. Πώς σε έβλεπε και γέλαγε και περίμενες τον πατερούλη σου να σε χαρεί. Εδώ θα είμαστε κάθε καλοκαίρι και θα κάνουμε μπάνιο δίπλα στον παράδεισο που θα τον ξανακάνεις πράσινο. Θα παίζουμε στη θάλασσα μαζί αγαπημένοι. Εγώ η μανούλα σου και ο μπαμπάκας σου, ό,τι θέλεις εσύ μικρό μου ψαράκι.
Δημήτρης-Φωτεινή-Μαργαρίτα-Ανδρέας», γράφει το αντίο στον μικρούλη, ο οποίος δεν πρόλαβε καν να βαφτιστεί. 

Ένα κεράκι κι ένα λουλούδι από τους γονείς του βρέφους που πέθανε στη φωτιά.

Θεέ μου ελέησέ μας! Λυπήσου μας και συγχώρεσέ μας! Αναρίθμητο το πλήθος των αμαρτιών μας και τιμωρούμαστε ομαδικά σαν Έθνος! Το συνειδητοποιούμε αυτό;

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση του email σας δεν θα δημοσιευθεί.