Ας μην το κουράζουμε, είναι άχρηστοι (για μας ένα επιτελείο ψυχοπαθητικών αριστεροειδών τεράτων)

Αναλαμβάνω εγώ την ευθύνη”στα λόγια.

Ο Αλ. Τσίπρας με το μισό Υπουργικό στις πομπώδεις δηλώσεις του στις κάμερες τη νύχτα της Δευτέρας.
Οταν ήδη είχαν καεί αμέτρητα σπίτια και δεκάδες άνθρωποι ενώ άλλοι βρίσκονταν μέσα στα νερά τουρτουρίζοντας μέχρι να πνιγούν

Ανείπωτη τραγωδία που δεν άγγιξε τις ψυχρές, αδιάφορες ψυχές τους

Ας μην το κουράζουμε, είναι άχρηστοι. Η παραδοχή είναι δύσκολη, αλλά κάποιες φορές οι εξηγήσεις είναι απλές. Εχοντας σπείρει την καταστροφή στη χώρα, η κυβέρνηση αυτή είχε την τύχη να κρίνεται με όρους συμβατικούς. Κάποια στιγμή αυτό πρέπει να τελειώσει.
Εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια γίνεται στην Ελλάδα (και συχνά και στο εξωτερικό…) ένα τεράστιο μεθοδολογικό σφάλμα: Μιλούμε και συζητούμε για τον ΣΥΡΙΖΑ και την ηγεσία του με όρους συμβατικούς. «Αριστερά», «ηθικά πλεονεκτήματα», «έρωτας με την καρέκλα», «ανίερη συμμαχία» με τους ΑΝΕΛ, «κρίση στις σχέσεις Τσίπρα – Καμμένου», «διαφωνίες Τσίπρα – Τσακαλώτου», κ.λπ. κ.λπ. συνθέτουν το μείγμα με το οποίο επιχειρείται να εξηγηθεί ένα φαινόμενο που έχει χτυπήσει τη χώρα σαν επιδημία. Μάταια.
Κυβέρνηση του εθνικού πένθους
Και όμως, από πολύ νωρίς έπρεπε να έχει εγκαταλειφθεί αυτή η προσέγγιση. Είτε θυμηθεί κανείς τι γινόταν με τους Βαρουφάκηδες και τον πρώτο θίασο της κυβέρνησης είτε παρατηρήσει και απαριθμήσει τις συμφορές που επακολούθησαν (πλημμύρες, πυρκαγιές, ελληνοτουρκικά και λοιπά εθνικά θέματα), το συμπέρασμα είναι ένα και απλό: οι άνθρωποι είναι άχρηστοι. Διακρίνονται μόνο στην καταστροφή.
Η παραδοχή όμως είναι δύσκολη, ειδικώς από εκείνους τους πολλούς που τους ψήφισαν, ελπίζοντας στην υλοποίηση των ανοησιών που τους υποσχέθηκαν και μη διστάζοντας να ρίξουν μία χώρα στα βράχια, επειδή τάχα θα πλήρωναν λιγότερο ΕΝΦΙΑ.
Στην καλή εκδοχή, επειδή είπαν «ας δώσουμε και μία ευκαιρία στα παιδιά»… Είναι δύσκολη η παραδοχή, ομολογουμένως. Ομως είναι και τόσο απλή η αιτία της συμφοράς που υφίσταται η χώρα και της ζημιάς που είναι ήδη ανεπανόρθωτη, ειδικώς αν μιλούμε για τις ανθρώπινες ζωές που έχουν χαθεί λόγω αμέλειας και ανικανότητας κάποιων.
Είναι λάθος να συνεχίσουμε να μιλούμε με όρους σοβαρούς και συμβατικούς για ανθρώπους που καμουφλάρουν (δεκαετίες τώρα) την ανεπάρκειά τους στην αερολογία, τη θεωρία και την καφενόβια αμπελοφιλοσοφία. Στην ιστορικά επιζήμια κατασκευή «Αριστερό = καλό, δεξιό = κακό»…
Είναι λάθος να μιλούμε σοβαρά για κάποιον που υποτίθεται ότι κυβερνά μία χώρα και δεν γνωρίζει αν στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου στεκόμαστε προσοχή ή ημιανάπαυση.
Είναι λάθος να μιλούμε σοβαρά για κάποιον που έχοντας στο πλευρό του τον αμερικανό πρόεδρο μιλάει ελληνικά με αμερικανική προφορά. Αυτόν τον ίδιον που έβαλε ένα βράδυ μια γραβάτα και έστησε μία φιέστα επειδή πήρε μία παράταση στις αποπληρωμές ενός θηριώδους χρέους (που θα διέγραφε, τάχα).
Και είναι λάθος σε κάθε περίπτωση να γίνεται πολιτική συζήτηση με τους όρους της παραπλάνησης και της εξαπάτησης που επιχειρεί να επιβάλει μία κυβέρνηση η οποία, πιστή στα δόγματα της Αριστεράς, διαστρέφει, εκμαυλίζει, παραπλανά και εκβιάζει. Αυτά κάνει και απολύτως τίποτε άλλο.
Η ανεπάρκεια είναι το πρώτο και κύριο πρόβλημα της κυβέρνησης αυτής. Και ξεδιπλώνεται μπροστά μας καθημερινά. (Στις μεταμεσονύχτιες συσκέψεις με τις ανόητες ερωτήσεις του Πρωθυπουργού περί εγκλωβισμένων ενώ είναι γνωστοί και αναγνωρισμένοι οι πρώτοι νεκροί) ενώ η τραγωδία έχει ήδη συμβεί, στα υπουργικά συμβούλια με τις πομπώδεις διακηρύξεις-μνημεία αυταρέσκειας και ασυναρτησίας, στην αναζήτηση και στην κατασκευή εχθρών, γιατί χωρίς αυτούς δεν έχει νόημα η ύπαρξή αυτής της θλιβερής παρέας.
Τώρα πλησιάζει η ώρα του απολογισμού. Αυτός θα γίνει με όρους μη ελεγχόμενους και οι ευθύνες για όλα θα αποδοθούν σε χρόνο που δεν θα επιλέξει ο Τσίπρας, αλλά ούτε και με τους όρους που επιθυμεί. Είναι όμως δεδομένο ότι όλα αυτά θα γίνουν με την κυβέρνηση να λυσσομανά κατά πάντων. Το θέμα είναι ποιος θα την ακολουθήσει στον κατήφορο. Είναι η άγνωστη παράμετρος της περιόδου. Και ως γνωστόν, στη χώρα αυτή η ανοησία πάει σύννεφο…
Αγγελος Κωβαίος 27 Ιουλιου 2018,
Πηγή: Protagon.gr
Γιατί τους θεωρούμε συλλογικά ένα επιτελείο ψυχοπαθητικών αριστεροειδών τεράτων;
Ας δούμε τι χαρακτηρίζει την ψυχοπαθητική ή αντικοινωνική προσωπικότητα

Τα χαρακτηριστικά της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας[1]

Η Αντικοινωνική Διαταραχή της Προσωπικότητας είναι ένας σχετικά πρόσφατος όρος για τη διαταραχή της προσωπικότητας που παλαιότερα ονομαζόταν «ψυχοπαθητική», «κοινωνικοπαθητική» ή «δυσκοινωνική» διαταραχή. Ανήκει στην ομάδα Β΄ των Διαταραχών της Προσωπικότητας. Σε αυτή την ομάδα κατηγοριοποιούνται τα άτομα που παρουσιάζονται με έντονα δραματικά συναισθήματα. Οι διαγνώσεις σε αυτήν την κατηγορία περιλαμβάνουν άτομα με ένα εύρος συμπτωμάτων, τα οποία συγκλίνουν στο ότι τείνουν να συμπεριφέρονται με τρόπο ασταθή, απρόβλεπτο, αλλοπρόσαλλο και απαιτητικό, που αποζητά και διεκδικεί την προσοχή.

Τα άτομα με Αντικοινωνική Διαταραχή της Προσωπικότητας έχουν συχνά παραβατική συμπεριφορά, είναι παρορμητικά, βίαια και ριψοκίνδυνα. Κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ότι ενώ έχουν συνείδηση των πράξεών τους δεν αισθάνονται ή/και δεν εκφράζουν μετάνοια ή καμία ενσυναίσθηση για τις ανάγκες και τα συναισθήματα των άλλων. Ακόμη το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της διαταραχής είναι ένα μακρύ ιστορικό περιφρόνησης και παραβίασης των δικαιωμάτων των άλλων, που εκδηλώνεται με ανεύθυνη και χωρίς ενοχές συμπεριφορά, αδιαφορία για το νόμο και παράνομη συμπεριφορά, αδυναμία για σταθερή εργασία, εκμετάλλευση και χειραγώγηση των άλλων, καθώς και αδυναμία για σταθερές σχέσεις.

Τα άτομα με Αντικοινωνική Διαταραχή της Προσωπικότητας δεν νοιάζονται για τους άλλους, είναι κυνικά και περιφρονούν τα αισθήματα, τα δικαιώματα και τον πόνο των άλλων ανθρώπων. Συχνά παρουσιάζονται πολύ σίγουρα για τον εαυτό τους, δημιουργούν πολλά χρέη και χαρακτηρίζονται από την ευκολία με την οποία εξαπατούν και εγκληματούν.

Η έλλειψη συνέπειας και αισθήματος ευθύνης και η αδυναμία των ατόμων αυτών να μάθουν από τις εμπειρίες τους και τα λάθη τους συνιστούν χαρακτηριστικά της διαταραχής.

Τσίπρας και Δούρου:Αυτά επί Μάντρας, τώρα;

Πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό των ατόμων με αυτή τη διαταραχή είναι η απουσία ενοχής. Επίσης, χαρακτηριστική είναι η γοητεία και η ικανότητα χειραγώγησης που έχουν οι ασθενείς αυτοί, με αποτέλεσμα κατά τη διαδικασία της συνέντευξης να φαίνονται απόλυτα λειτουργικοί. Για αυτό το λόγο πολλές φορές η διάγνωση πρέπει να βασίζεται στη συλλογή πληροφοριών από την οικογένεια, το ευρύτερο περιβάλλον και τις αστυνομικές ή δικαστικές αρχές. Στην παρούσα περίπτωση της συνέντευξης του πρωθυπουργού φάνηκε πεντακάθαρα ότι όλοι οι άλλοι φταίνε εκτός από τους ίδιους. Ούτε μια συγγνώμη δεν ζήτησαν και αντίθετα δικαιολόγησε ότι κανείς δεν πρέπει να παραιτηθεί διότι οι χειρισμοί της κρίσης έγιναν καλώς λίαν και η παραίτηση είναι πράξη δειλίας. Ομοίως δεν ανέφερε ούτε έναν νεκρό ενώ είχε πληροφορίες για τους πρώτους νεκρούς και αυτός ρωτούσε στο μεγάλο θέατρο που έπαιζαν όλοι μαζί,  για εγκλωβισμένους.

Η πορεία της διαταραχής είναι χρόνια, αλλά με το πέρασμα των ετών ενδέχεται να γίνει λιγότερο εμφανής ή και να υπάρξει ύφεση καθώς το άτομο περνά την ηλικία των 40 ετών. Ωστόσο, η ύφεση αυτή αφορά κατά κύριο λόγο την εγκληματική συμπεριφορά και σε μικρότερο βαθμό την υπόλοιπη αντικοινωνική συμπεριφορά, τις απάτες και την κατάχρηση ουσιών.

Οι παράγοντες που ευθύνονται για την εμφάνιση της Αντικοινωνικής Διαταραχής της Προσωπικότητας είναι τόσο περιβαλλοντικοί όσο και βιολογικοί. Ο πιο βασικός περιβαλλοντικός παράγοντας της εν λόγω διαταραχής είναι η διαταραγμένη συμπεριφορά των γονιών κατά την πρώιμη παιδική ηλικία. Ακόμη αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι στα άτομα που πάσχουν από τη διαταραχή το τμήμα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για την εκμάθηση από τα λάθη, δηλαδή η αμυγδαλή, τείνει να είναι μικρότερο και να ανταποκρίνεται λιγότερο σθεναρά στην ευχαρίστηση.

Άτομα με αυτή τη διαταραχή δεν έρχονται συνήθως μόνα τους στη θεραπεία και είναι πιο πιθανό να ανευρεθούν σε φυλακές και δικαστήρια. Όταν εμφανίζονται σε ψυχιατρικές υπηρεσίες, συχνά προσέρχονται παρά τη θέλησή τους ή για να αποφύγουν νομικές συνέπειες.

Η θεραπεία των ασθενών με Αντικοινωνική Διαταραχή της Προσωπικότητας είναι εξαιρετικά δύσκολή, κυρίως διότι τα άτομα αυτά δεν είναι κινητοποιημένα για θεραπεία, δεν μαθαίνουν από τις εμπειρίες τους και δεν μπορούν να βάλουν όρια στη συμπεριφορά τους. Στους χώρους των νοσοκομείων και στις φυλακές υπάρχουν μακροχρόνια, συμπεριφορικά προσανατολισμένα, προγράμματα, με σκοπό να ελέγξουν την αντικοινωνική συμπεριφορά των ασθενών, να θέσουν όρια και να αποκαταστήσουν τη λειτουργικότητά τους. Η φαρμακευτική αγωγή περιλαμβάνει το λίθιο, τη καρβαμαζεπίνη ή την προπρανολόλη, ουσίες που μπορεί να βοηθήσουν στον έλεγχο της βίαιης συμπεριφοράς. Αν και τα φάρμακα δεν αντιμετωπίζουν άμεσα τις συμπεριφορές που χαρακτηρίζουν τη διαταραχή, μπορούν, όμως, να χρησιμεύσουν στην αντιμετώπιση των συνθηκών που συνυπάρχουν με αυτή.

Η επιθετικότητα δεν είναι από μόνη της κάτι αρνητικό. Είναι ένα ένστικτο που μοιραζόμαστε με τα άλλα ζώα και μας είναι χρήσιμο για να επιβιώνουμε. Εάν δεν είχαμε αυτή την ενέργεια δε θα είχαμε ούτε τη δύναμη να αντιδρούμε, να αμυνόμαστε, να εξερευνούμε, να γνωρίζουμε και να αγαπάμε, αλλά το πρόβλημα είναι ότι αυτή η δύναμη αν δεν ελέγχεται από εμάς μπορεί να εξεγερθεί ενάντια σε όλους και σε όλα συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μας. Μπορεί, λοιπόν, να γίνει καταστροφική. Πέρα από τη πραγματική φυσική βία, η επιθετικότητα εκφράζεται με πολλούς τρόπους: είναι η φιλοδοξία να νικάς πάντα, να γίνεσαι ολοένα πιο κυριαρχικός, να θέλεις πάντα να είσαι πρώτος σε οποιοδήποτε τομέα. Στους πολιτικούς εκδηλώνεται με το σύνδρομο νμτης Ύβρεως κυρίως όταν αναλαμβάνουν την εξουσία από το λαό.[2

Ο άνθρωπος γίνεται εχθρικός και επιθετικός γιατί αισθάνεται δυστυχισμένος. Η επιθετικότητα είναι η απάντηση στην ματαίωση, δηλαδή την απογοήτευση μίας επιθυμίας με σκοπό την αποφόρτιση των προσωπικών αναγκών και επιθυμιών. Τα άτομα αυτά δεν μπορούν να δεχθούν τον έλεγχο των ενστικτωδών παρορμήσεών τους και την μη ικανοποίησή τους.

Η σοβαρή αντικοινωνική συμπεριφορά προλαμβάνεται παρά θεραπεύεται. Για την πρόληψη απαιτείται πρωτοβουλία της πολιτείας με επίκεντρο ειδικότερα την οικογένεια. (Σ.γ.:κατά την άποψή μας όνειρα θερινής νυκτός για την ελληνική πραγματικότητα των μνημονίων της και της κρατικής χρεοκοπίας). Η παρέμβαση για το παιδί που βρίσκεται σε κίνδυνο μέσα στην οικογένεια ή για εκείνο που δεν έχει οικογένεια, είναι έργο περίπλοκο και απαιτεί συνολική μελέτη και προσέγγιση με πρωτοβουλία και συνεργασία των υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας και ψυχικής υγείας. Το πρόβλημα αυτό καμία υπηρεσία δεν μπορεί να το χειριστεί μόνη της. Στο κρίσιμο αυτό θέμα της παρέμβασης στην οικογένεια πρέπει να αναζητηθούν πληροφορίες και από άλλες χώρες όπου έχουν ασκηθεί με επιτυχία συντονισμένες προσπάθειες πρόληψης.

 

Ενδεικτική βιβλιογραφία:
[1Μάνου, Ν., Βασικά στοιχεία Κλινικής ψυχιατρικής, (1997), Θεσσαλονίκη: University Studio Press
Γκοτζαμάνης, Κ. (2004). Διαγνωστικά Κριτήρια DSM-IV-TR. Αθήνα: Λίτσας

[2]David Owen: “Ασθενείς Ηγέτες στην Εξουσία”, Αθήνα 2015, Εκδόσεις ΒΗΜΑ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.