Λίγο πιο θετικά βλέπει τα πράγματα ο Πέρσης καθηγητής στο Tuft’s University Nassir Ghaemi όσον αφορά τους διπολικούς ασθενείς και την εμπλοκή τους στην πολιτική. Είναι ικανοί να παίρνουν αποφάσεις που οι φυσιολογικοί και ψυχικά υγιείς δεν είναι σε ώρες πολιτικής κρίσης και πολέμου. Π.χ. ο καταθλιπτικός Τσώρτσιλ έκανε σωστή διάγνωση για το που το πήγαινε ο “φιλειρηνικός Χίτλερ”. Σε αντίθεση με τον ψύχραιμο νορμοθυμικό Τσἀμπερλαιν.
Αντίθετα οι ψυχικά υγιείς δίνουν πιο σωστές και αποτελεσματικές λύσεις στην ειρήνη και σε περιπτώσεις που απουσιάζουν οι πολιτικές κρίσεις όπως η απειλή πολέμου.
Ιδού γιατί ο Αβραάμ Λίνκολν βαριά καταθλιπτικός (του έκαναν αφαιμάξεις, κρύα λουτρά και ενέσεις υδραργύρου για να συνέλθει από την κατάθλιψη) και ο Τσώρτσιλ, επιβλήθηκαν των αντιπάλων τους.
Αμφότεροι διακατέχονταν από αυτοκτονικό ιδεασμό τουλάχιστον. Ήσαν όμως αποτελεσματικοί σε ώρες κρίσεων όπως και οι υπερθυμικοί αν όχι υπομανιακοί, Θεόδωρος και Φραγκλίνος Ρούσβελτ και Τζων Κέννεντυ (ο οποίος έπαιρνε κορτιζόνη διότι έπασχε από τη νόσο του Addison). Όλοι εξ αυτών συμμετείχαν σε πολιτικές κρίσεις μεγάλου μεγέθους. Ο πρώτος συμμετείχε στον ισπανοαμερικανικό πόλεμο, επέκρινε τον Γουίντροου Ουίλσον διότι δεν επενέβαινε στην Ευρώπη κατά τον Α’ Π.Π., ο δεύτερος οδήγησε τις ΗΠΑ επιυτχώς σε πόλεμο ενάντια στην Γερμανία, Ιταλία και Ιαπωνία κατά τον Β΄ Π.Π.και ο τρίτος ήταν έτοιμος ακόμη και για πυρηνικό πόλεμο με την ΕΣΣΔ στην κρίση της Κούβας.
Εδώ στηρίζει ο Ghaemi τη θεωρία του περί «των Ομοκλίτων (εξ ολοκλήρου υγιών προσώπων» που αποτυγχάνουν στις ώρες της κρίσης και της θεωρίας του «Αντίστροφου νόμου της λογικής (Inverse Law of Sanity)».
Αυτό δεν σημαίνει πως εμείς συμφωνούμε με τα συμπεράσματά του τα οποία φαίνονται να είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά. Στηριζόμενος σε ταινίες, ντοκυμαντέρ και βιβλία όπως π.χ. στις ἁναμνήσεις “της Τζέιν Φόντα” σχολιάζει τις μανιακές σεξουαλικές υπερβολές του ιδιοκτήτη του CNN και συζύγου της Φόντα Mr. Turner, καθώς και σε δευτερεύουσας αξίας πληροφοριακές πηγές όπως το βιβλίο του Chris Matthews’s “Kennedy and Nixon,” χρησιμοποιώντας το για να παρουσιάσει ανέκδοτες ενδείξεις που στηρίζουν τις απόψεις του.
Εν ολίγοις φαίνεται να προσπαθεί να απορρίψει τις απόψεις Όουεν, Γιόχανσον κ.λπ.
Γεώργιος Ευαγγελάτος
Πιο κάτω σας παρουσιάζουμε για να σχηματίσετε ίδια γνώμη, ένα εκπροσωπευτικό του άρθρο από το Psychology Today:
Professor Nassir Ghaemi MD MPH
A First Rate Madness
Why mental illness enhances crisis leadership
Posted in PSYCHOLOGY TODAY Aug 09, 2011
Many great leaders have been mentally ill, mainly with severe depression and sometimes with mania. This is not an entirely controversial statement. It is generally accepted by historians that Abraham Lincoln had severe depression, and so did Winston Churchill. Both were suicidal at times. Some other figures are less well-known but the documentary evidence is relatively strong: General William Sherman was removed from command because of concerns that he was insane. He appeared, in retrospect, to have experienced a manic episode with paranoid delusions; he also had, throughout his life, episodes of severe depression, along with occasional suicidal thoughts. Mahatma Gandhi and Martin Luther King both made suicide attempts in adolescence, and each had at least two severe depressive episodes in their lifetimes.
Other examples are not as extreme. The concepts of dysthymia (mild depression) and hyperthymia (chronic hypomanic symptoms) are reasonably well-validated scientifically as abnormal temperaments, genetically and biologically related to depression and mania, respectively. Using the definitions of those conditions, some leaders appear to have had hyperthymic temperaments (such as Theodore and Franklin Roosevelt, and John Kennedy).
This is not to say that all leaders had mental illness. Most leaders did not; most leaders were mentally healthy. And that may be the problem. Mental health may not be as good for leadership as people often assume.
This would be the case if mental illness confers certain psychological advantages that may be useful for leadership. Mania, for instance, is well associated with creativity. Depression, in many psychological studies, is associated with enhance realism. Both may increase resilience (ευκαμψία και ανθεκτικότητα). I have reviewed the scientific evidence for the occurrence of these positive aspects of mental illness elsewhere. If this evidence is correct, it may explain why mental illness might enhance, and mental health hinder, crisis leadership.
These are the themes of A First Rate Madness, just published. I plan to provide more detail on various aspects in future posts, including some reaction to comments that I receive from readers.
In response to initial reactions to my recent article in the Wall Street Journal, and other interactions, I’ll begin by emphasizing four points:
- My examples are not chosen superficially. There is good documentary evidence for the symptoms that I describe. Diagnosing leaders from the past is more valid than in the present because the documentary evidence often increases with time, and our feelings about distant leaders are usually more objective than is the case with living leaders.
- I am not diagnosing everyone. In fact I am diagnosing most leaders as healthy. Only a minority are ill, but they happen to be the best crisis leaders.
- I am distinguishing between crisis and non-crisis leadership. Those who are mentally healthy are fine leaders in non-crisis situations, but they fail during crises. Vice versa for great mentally ill leaders.
- The intuition against my thesis has its roots in stigma, I believe. This prejudice underlies the notion that a leader we dislike must be mentally ill, or that mental health inherently is better than mental illness for leadership. These ideas are based on a stigmatizing attitude towards mental illness, the view that it is inherently and completely harmful. Mental illness certainly can be harmful in many ways, but not inherently and completely.
This article was written by Nassir Ghaemi MD MPH. He is a psychiatrist and researcher specializing in depression and bipolar illness. He is Professor of Psychiatry at Tufts Medical Center in Boston and Clinical Lecturer at Harvard Medical School, and teaches at the Cambridge Health Alliance.
Since October 2017, he also has been employed at Novartis Institutes of Biomedical Research in Cambridge MA, where he leads clinical psychiatry research in early drug discovery.
https://www.psychologytoday.com/us/blog/mood-swings/201108/first-rate-madness
Πρόσφατα Σχόλια