Στο 12 κεφάλαιο του κατά Λουκάν Ευαγγελίου στίχος 53 ο Χριστός χωρίς δισταγμό και πάθος λέγει: «Θα χωρισθεί ο πατέρας που δεν πίστεψε στο Εωαγγέλιο, κατά του υιού του του πιστεύσαντος και ο υιός ο άπιστος θα  χωρισθεί κατά του πατρός του (ο οποίος πιστεύει)· και η μητέρα η άπιστος κατά της πιστής κόρης της, και η κόρη κατά της μητέρας της· η πεθερά δε, που είναι το αυτό πρόσωπο με τη μητέρα του σπιτιού , θα χωρισθεί από τη νύφη της, και η νύφη από την πεθερά της. (Ερμηνεία Παναγ. Τρεμπέλα).

Αλλά υπάρχει λόγος να επικεντρωθούμε στο τελευταίο που είπε ο Χριστός: «Θα χρισθεί η πεθερά από τη νύφη της και η νύφη από την πεθερά της γιατί η μία θα πιστεύσει στο Ευαγγέλιο και η άλλη δεν θα πιστεύσει».

Πριν σχολιάσουμε το τελευταίο ας αναφέρουμε κάτι από την Αγία Γραφή. Αν ανοίξουμε το βιβλίο Ρουθ της Αγίας Γραφής εκεί θα διαβάσουμε την πιο κάτω ιστορία.

[1] Η Ρούθ, ήταν πρόσωπο της Π. Διαθήκης, Μωαβίτισσα , που έδειξε στην πεθερά της απεραντη αφοσίωση. Όπως εκτυλίσσεται το νήμα της ιστορίας της, βλέπει κανείς τη μεγάλη αρετή της γυναίκας αυτής. Μιας γυναίκας , που έζησε 500 με  χίλια και παραπάνω χρόνια προ Χριστού· ειδωλολάτρισσα, σε βαθύτατο πνευματικό σκοτάδι.

Στις μέρες εκείνες επί της εποχής των Κριτών, έπεσε μεγάλη πείνα στο βασίλειο του Ισραήλ. Ο κόσμος δυστυχούσε . Στη Βηθλεέμ ζούσε τότε ένας πιστό κι ενάρετος άνθρωπος, ο Αβιμέλεχ και η γυναίκα του η Νωεμίν με τα δυο παιδιά τους, Νααλών και Χελαιών. Η πείνα έκανε την οικογένεια αυτή να ξενιτευθεί στη χώρα της Μωάβ. Περίπου κάτι παρόμοιο με τους μετανάστες που συμβαίνει στην εποχή μας.

Στην ξένη χώρα πεθαίνει ο Αβιμέλεχ. Μετά τον θάνατό του, τα δυο του παιδιά, Μααλών και Χελαιών, παντρεύονται,με ντόπιες γυναίκες, ειδωλολάτρισσες, τη Ρουθ και την Ορφά.

Πέρασαν 10 χρόνια, και έμειναν και οι δυο τους άτεκνες. Τότε ξαφνικά συμβαίνει το άκρως θλιβερό. Και ο Μααλών και ο Χελαιών πεθαίνουν!

Έτσι απέμεινε στην ξενιτειά η χήρα Νωεμίν με τις δυο χήρες νύφες της.

Η Νωεμίν μαθαίνει πως ο λιμός έληξε στην πατρίδα της. Αποφασίζει ν’ αφήσει την ξενιτειά, να γυρίσει στη Βηθλεέμ, στο σπίτι που μεγάλωσε, στους συγγενείς και στο γνωστό της περιβάλλον. Τίθεται το ερώτημα· Οι νύφες τι θα κάνουν; Θα ακολουθήσουν την πεθερά τους ή θα μείνουν στην πατρίδα τους; Οι μητέρες τους, οι πατέρες τους, τα’ αδέρφια τους, οι συγγενείς τους, ήταν όλοι στη Μωάβ. Στη Βηθλεέμ δεν είχαν γνωστούς. Οι πάντες ήταν άγνωστοι γι’ αυτούς. Που να πάμε εκί στην ξενιτειά, ζώντας με την πεθερά; Αναρωτιώντουσαν μέσα τους,

Φαίνεται πως οι καλές αυτές νυφάδες δεν συμβιβάστηκαν με τους εγωκεντρικούς αυτούς λογισμούς. Καλοσκέφθηκαν την κατάσταση και είπαν: «Τώρα που παντρευτήκαμε, δεν ανήκομε ούτε στη μάνα μας, ούτε στον πατέρα μας, παρά μόνο στον άνδρα μας (κάτι που σπάνια θα σκεφτόταν μια ελληνίδα νύφη στην εποχή μας, Αμέσως θα έκλινε υπέρ της άποψης «ας γυρίσω στη μάνα μου και άσε την έρημη χήρα, ας τη φροντίσει ο Θεός»). Και συνέχεια στη σκέψη τους οι δυο χήρες είπαν· «Η πατρίδα του άνδρα μας είναι και δική μας πατείδα. Η μητέρα του είναι και δική μας μητέρα. Πως λοιπόν να εγκαταλείψουμε τη χήρα και πονεμένη μάνα μας;»

Οι θεάρεστοι αυτοί λογισμοί βρήκαν εύφορο έδαφος στην αγαθή ψυχή τους, φέρνοντας καρπό.

Είναι άξιο παρατηρήσεως, ότι και οι δύο αυτές νυφάδες θυσίασαν το δικό τους συμφέρον, προς χάριν του καθήκοντος. Αποφάσισαν να ξενιτευθούν, να ξεσπιστωθούν, ακολουθώντας την πεθερά τους και ζώντας το υπόλοιπο της ζωής τους στον τόπο και στο σπίτι που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και έζησαν οι άνδρες τους. Και ξεκίνησαν, ακολουθώντας την Νωεμίν, την πεθερά τους.

Σίγουρα μια εγωκεντρική και φίλαυτη γυναίκα θα έλεγε στη θέση της πονεμένης Νωεμίν: «Ευτυχώς έρχονται μαζί μου και οι δυο νυφάδες μου. Τώρα που έμεινα μόνη μου από άνδρα και παιδιά, θα μου κάνουν συντροφιά αυτές. Τι καλές που είναι!» Και φυσικά θα έκανε τα πάντα να μη  τις χάσει ή αλλάξουν γνώμη. Όμως η Νωεμίν κάνει το αντίθετο. Κάνει τα αδύνατα δυνατά, για να τις πείσει να γυρίσουν πίσω, στο πατρικό τους σπίτι.

Σε μια περίπτωση τέτοιου διλήμματος ένας ξενιτεμένος που είχε όλες τις ικανότητες να γίνει μέγας και τρανός επιστήμονας στις ΗΠΑ, βλέποντας πως η γυναίκα του θα μαράζωνε αν αποχωριζόταν τη χήρα μάνα της που ζούσε στην Ελλάδα, και ήταν αναγκασμένη να τη βλέπει μια φορά κάθε δύο ή τρία χρόνια, εγκαταλείπει τη δόξα και τη φήμη, και επιστρέφει στην πατρίδα. Επιστρέφει για να του πρήξουν το συκώτι και να παλέψει  με τους μίσανδρους, γεμάτους κακία και φθόνο συναδέλφους του. Δέχεται να περιορισθεί στα λίγα τετραγωνικά ενός γραφείου αφού παντού τον πολεμούσαν, με οποιονδήποτε τρόπο για να μην στεριώσει σε δομές που κατείχαν εκείνοι οι συμβιβασμένοι και ανάξιοι. Αν – δεν υποτασσόταν – αλλά επέμενε να αλλάξει το κατεστημένο. Επειδή αρνούταν να  συμβιβασθεί με την αθλιότητα και τα κοινά συμφέροντα που εκπροσωπούσαν οι απανταχού κλίκες. Δεινοπάθησε, από βαθιά αγάπη στην ευαίσθητη  γυναίκα του και στην πεθερά του. Την οποία ποτέ δεν έπαυσε να τη σέβεται και να την αγαπά ως το τέλος της ζωής της.

Αλλά ας γυρίσουμε στη Νωεμίν.

Καλόψυχες δεν ήταν μόνο οι Ρουθ και η Ορφά, καλόψυχη ήταν και η πεθερά τους και δεν σκέφθηκε μόνο το συμφέρον της, αλλά το συμφέρον των νυφάδων της. «Σας παρακαλώ (τις λέει) γυρίστε στη μητέρα σας. Εύχομαι επειδή φερθήκατε καλά στα παιδιά μου και σε μένα, ο Κύριος να σας ελεήσει. Μακάρι ο Κύριος να σας ευλογήσει και να ευτυχήσετε με τον νέο σύζυγο που θα παντρευτείτε». Και τις καταφίλησε (κεφ. Α΄, στιχοι 8-9).

Η Νωεμίν δίνει στις νύφες της την “ευχή” της να γυρίσουν πίσω στη μητέρα τους. Και όχι μόνο. Αλλά σαν χήρες, και να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους. Με άλλα λόγια, τους δίδει την ευκαιρία ν την εγκαταλείψουν χωρίς να νιώθουν ένοχες!

Στην ευγενική πρόταση της πεθεράς τους, αυτές έβαλαν τα κλάματα. Και της απάντησαν φωνάζοντας με όλη τους τη δύναμη:  «Όχι: Θα επιστρέψουμε στο λαό σου» (κεφάλαιο Α΄, στίχ. 10).

«Κόρες κου (επέμενε η πεθερά), σας παρακαλώ φτιάξετε τη ζωή σας, εγώ γέρασα ενώ εσείς έχετε περιθώρια να παντρευτείτε και να κάνετε απογόνους, μην περιορίσετε τη ζωή σας επιμένοντας να μείνετε με μια γριά γυναίκα; Σας παρακαλώ! Γυρίσετε πίσω. Γιατί θέλετε να ‘ρθείτε μαζί μου; (στ.11). Αυτές έβαλαν και πάλι τα κλάματα, φωνάζοντας και πάλι δυνατά (στ.14).

Τελικά, κάτω από την ασφυκτική πίεση της Νωεμίν, η Ορφά υπεχώρησε, καταφίλησε την πεθερά της, και γύρισε σπίτι της, στους δικούς της.

Τώρα η πεθερά θα μπορούσε κάπως να ικανοποιηθεί, να συμβιβασθεί και να πει: «Εντάξει, λίγο το κακό, μία έφυγε, μία έμεινε». Όμως η αγαθή καρδιά της τα θέλει όλα στην εντέλεια. Θέλει το καλό “ολοκληρωμένο”. «Βλέπεις» λέει στη Ρουθ, «η συνυφάδα σου γύρισε. Σε παρακαλώ πήγαινε και συ μαζί της» (στ.15).

Η ρουθ θα μπορούσε να πεί: «Εφόσον η Ορφά έφυγε, ας φύγω και ΄γώ. Άλλωστε γ πεθερά μου είναι ανένδοτη». Όμως το καθηκον της έλεγε: «Εφ’’οσον έφυγε η συνυφάδα σου, ένας λόγος παραπάνω να μη φύγεις και συ. Να μη μείνει ολομόναχη η πονεμένη μάνα του άνδρα σου και δική σου μάνα».

Κι έτσι έγινε. Η υποχώρηση της Ορφά όχι μόνο δεν παρέσυρε την Ρουθ, αλλά την έκανε περισσότερο σκληρή και αδιάλλακτη στη επιμονή της.

Είπε στην πεθερά της: «Μην με πιέζεις! Όπου πας εσύ, εκεί θα πάω και γω! Όπου μείνεις εσύ, θα μείνω κι εγώ. Όπου πεθάνεις εσύ, θα πεθάνω κι εγώ. Όπου ταφείς εσύ, θα ταφώ κι εγώ. Μόνο ο θάνατος θα με χωρίσει από σένα!» (στίχοι 15-18).

Η Νωεμίν βλέποντας την αμετάκλητη απόφασή της, υποχωρεί. Τώρα βαδίζουν και οι δυο το δρόμο προς την Βηθλεέμ. Η Νωεμίν με λαχτάρα να ξαναδεί όσους ζούσαν από τα αγαπημένα της πρόσωπα, ενώ η Ρουθ με αγωνία για το άγνωστο. Εγκαταστάθηκα στη Βηθλεέμ, αρχίζοντας μια καινούργια ζωή. Η Ρουθ ποτέ δεν ξαναγύρισε στην πατρίδα της Μωάβ. Απέθανε και ετάφη στην Βηθλεέμ. Η θεία Πρόνοια όμως την αντάμειψε να παντρευτεί τον πλούσιο Βοόζ και να αποκτήσει γιο, τον Ωβή, που οι γείτονες τον απεκάλεσαν γιο της Νωεμίν κατά το έθος. Από τον Ωβή γεννήθηκε ο Ιεσσαί, ο πατέρας του βασιλιά Δαβίδ, πρόγονος του Ιησού Χριστού. Ω, πάνσοφο σχέδιο του Πανάγαθου Θεού!

Αυτή ήταν η ιστορία της Ρουθ. Είπαμε στην αρχή ότι ο Χριστός είπε: «θα χωριστεί η πεθερά από τη νύφη της και η νύφη από την πεθερά της, γιατί η μία θα πιστεύσει στο Ευαγγέλιο και η άλλη όχι. Αν κάνουμε μια πιο ελεύθερη και πιο γενική ερμηνεία, μπορούμε να πούμε ότι χωρίζεται η νύφη από την πεθερά, δηλαδή μαλώνουν, τσακώνονται, διαφωνούν και μάλιστα σε άλλοτε μεγάλο ή μικρό βαθμό. Στη σημερινή εποχή μπορεί να πιστεύουν στο Ευαγγέλιο και οι δυο τους, να είναι χριστιανές κατ’ όνομα και οι δυο αλλά δεν τηρούν αυτά που λέγει το Ευαγγέλιο.

Προς επίρρωση των πιο πάνω έχουμε να αναφέρουμε ένα τραγικό παράδειγμα που δείχνει τη δραματική έκταση που μπορεί να πάρει μια τέτοια αλλοτριωμένη και εντελώς αντίχριστη και έξω από το νόημα ακόμη και της Παλαιάς Διαθήκης, σχέση.

Νεαρά παιδιά, 24-26 χρονών ερωτεύονται. Ουδέν κακό μέχρι τη στιγμή που η νύφη δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο. Μισεί όποιον έχει γονείς. Γιατί έμεινε ορφανή από μικρό κορίτσι. Μισεί όποιον έζησε το μητρικό χάδι και τη ζεστή απαντοχή του πατέρα. Τη θερμή αγκαλιά της μάνας και το ζεστό, καρδιακό χάδι του πατέρα. Από την αρχή της έγγαμης ζωής του ζευγαριού η νύφη παρεμβαίνει δικτατορικά σε οτιδήποτε αφορά τη σχέση τουαντρός της με την οικογένειά του. Αυτή θα αποφασίζει πότε ο άντρας της θα επισκέπτεται τους γονείς του, πότε θα μιλάει και τι θα λέει μαζί τους ακόμη και στο τηλέφωνο. Του απαγορεύει να λέει έστω και το ελάχιστο που να αφορά τη νύφη τόσο στον πατέρα του όσο και στους υπόλοιπους συγγενείς του. Ιδιαίτερα όμως όσα ο γιος επιθυμεί και θέλει να μοιρασθεί με τη μάνα του. Η γκρίνια της και το σκυλοφάγωμα αν αντιλαμβανόταν πως κάτι της ξέφευγε από τον έλεγχο, π.χ. αν συλλάμβανε τον άντρας της να συνενοούταν και να επικοινωνούσε στα κρυφά με τη μάνα του, δεν είχε όρια.  Η ψυχολογική πίεση που ασκούσε στον άνδρα της και αργότερα στην κόρη της ήταν ασφυκτική. Και η μεν κόρη υποκύπτει και ταυτίζεται με τη μάνα, (έγινε το ίδιο σκληρή, απαιτητική, και κτητική στην οικογένειά της) ο δε άνδρας προκειμένου να «μην χαλάσει το δένδρο που μεγάλωνε τη σχέση τους» συμμορφώθηκε τελείως στις επιταγές, τα θέλω της, τις απέραντα νευρωτικές μέχρι του ορίου της ψύχωσης απαιτήσεις της. Πολύ γρήγορα τον απέκοψε από τη μάνα του και την αδερφή του. Επειδή και οι δύο ζούσαν σε άλλη πόλη, σπάνια τον άφηνε και μετά από πολύ μεγάλο καυγά και παρακαλετό να πάει να τις δει ακόμη τους μιλήσει. Είχε τοποθετήσει ως και δεύτερο τηλέφωνο στο σπίτι για να ελέγχει με ποιον/αν μιλούσε και τι έλεγαν. Αν δεν συμφωνούσε με το πρόσωπο ή το θέμα συζήτησης ένας απίθανος καυγάς περίμενε τον συμμορφούμενο άνδρα που απέφευγε να επικοινωνεί όσους δεν ενέκρινε η τυραννική λογοκρισία της. Η μόνοι άνθρωποι που του επέτρεπε να έρχεται σε επαφή μαζί τους, ήταν η αδερφή της και ο απόλυτα υποταγμένος (στην όμοια κτητική, αλαζονική κι επιθετική αδερφή της, άντρας της). Αυτός όντας οικονομικά ισχυρός γινόταν αντικείμενο παντιότροπης εκμετάλλευσης (για να έχει την ησυχία του) μέχρι τον θάνατό του, οπότε πήρε την εκδίκησή του· άφησε στη διαθήκη του μεγάλο μέρος της περιουσίας του στους δικούς του συγγενείς από τους οποίους συνυφάδα και γυναίκα τον εμπόδιζαν να επικοινωνεί. Όπως ακριβώς έκανε και η καθού ο λόγος.

Επανερχόμενοι στην περίπτωση του συμμορφωτικού άνδρα και της επιθετικής αλαζονικής, κυριαρχικής ορφανής από γονείς νύφης ζηλεύοντας τη σχέση και την αγάπη της πεθεράς της προς τον άνδρα της, τον όρκισε να μην επικοινωνεί μαζί της, ούτε με την αδερφή του χωρίς η ίδια να το ξέρει, πράγμα που μερικές φορές όταν έλειπε αυτός δεν το τηρούσε. Αλλά τέτοιες ευκαιρίες σπάνια του δίνονταν. Ο μέγιστο; Θρίαμβος γι’ αυτή τη δυστυχισμένη ύπαρξη ήταν όταν κατόρθωσε να επιβάλει στον άνδρα της να μη συναντήσει ποτέ η γιαγιά, δηλαδή η μάνα του άντρα της, τα τρία εγγόνια που η κόρη τους  είχε αποκτήσει. Η πιστή πεθερά δεν είδε ποτέ τα εγγόνια του γιού στη ζωή της, μέχρι το θάνατό της. Οποίος θρίαμβος της άπιστης νύφης! Κατόρθωσε και την κόρη τους (εγγονή της πεθεράς) να την αποκλείσει πλην ελαχίστων περιπτώσεων όπως στη Φλόριντα όπου του φιλοξένησε με μεγάλη ευχαρίστηση η συνυφάδα της,  αλλά το πλήρωσε ακριβά κι αυτή. Δεν είδε ποτέ των ποτών τα παιδιά της ανίψιας της. Την δε άπιστη νύφη και την κόρη της (ανιψιά της) την είδε μόνο στην κηδεία της μητέρας της.

Που οδήγησε αυτός ο οριακός από ψυχολογικής πλευράς τρόπος ζωής

Όπως ήταν αναμενόμενο ο άντρας της πήγε σκαστός. Μη έχοντας κανένα σύμβουλο, κανένα στενό πρόσωπο να μοιραστεί μαζί του την ματαίωση, την απογοήτευση που καθημερινά ζούσε, έριξε όλο το βάρος και την αγάπη του στα τρία εγγόνια. Έγινε ο αχώριστος παππούς, ο αγαπημένος φίλος, σύμβουλος και προστάτης τους όσο μπορούσε. Υπακούοντας και συμμορφούμενος όπως πάντα έδινε όσο μπορούσε από τις ελάχιστες συναισθηματικές παρακαταθήκες που του είχαν απομείνει, ενώ παράλληλα κράταγε μέσα στην ψυχή του την πίκρα, την ένταση και τον θυμό που η απόλυτη κυριαρχία της γυναίκας του τον γέμιζε. Μια τέτοια αντιστροφή των φυσικών ρόλων άντρα γεμάτου anima και μιας γυναίκας υπερπλήρη από animus δεν μπορούσε να έχει παρά ένα σίγουρα άσχημο τέλος και κατάληξη. Παρά τις ενάντιες συμβουλές συγγενούς του ιατρού να μην εμβολιαστεί στην περίοδο της τεχνητής πλανετδημίας, η πεισματάρα, επίμονη και αδίστακτα ισχυρογνώμων σύζυγός του του επέβαλε να εμβολιαστεί 2 ίσως και τρεις φορές, ποτέ δεν έμαθε κανείς πόσα jabs ακριβώς έκανε, διότι ο σωματοφύλακας διάβολός του δεν επέτρεπε να πει σε κανέναν την αλήθεια. Έτσι δύο χρόνια μετά τα τσιμπήματα αναγκάστηκε να παραδεχθεί κρυφά στην αδερφή και τον γαμβρό του ότι έπαιρνε  φάρμακα για τη νόσο του Πάρκινσον και αντικαταθλιπτικά. Εντελώς τυχαία και συμπτωματικά βέβαια και άσχετα με τα εμβόλια. Αυτά θα τον έσωναν από τον Covid-19 μια και λόγω ηλικίας, είχε φτάσει τα 80 χρόνια μίζερης ζωής και τα εμβόλια θα τον προφύλασσαν να μην πεθάνει. Στο τέλος όμως τον τρίτο χρόνο μετά την φρίκη των Lock Down, την πικραμένη, αιώνια αδικαίωτη, μίζερη ζωή του, τη σφράγισε πέφτοντας μπρούμητα σε δύο μέτρα νερό στη θάλασσα. Αν και τον ανέσυραν εγκαίρως και του έκαναν ΚΑΡΠΑ η καρδιά του δεν άντεξε. Η διάγνωση του ιατροδικαστή ήταν αμείλικτη: Καρδιακή ανακοπή, με πολλαπλές αθηρωματικές πλάκες των στεφανιαίων και των υπολοίπων μεγάλων αγγείων.      

Εδώ πρέπει να παρεμβάλλουμε μια ιδιόμορφη σαδομαζοχιστική θα λέγαμε, εμπλουτισμένη με άφθονη δόση νεκρόφιλης συμπεριφοράς, παρατήρηση· μόνο αν πέθαινε κανένας άλλαζε η συμπεριφορά της νύφης. Γινόταν χαλί να την πατήσεις. Συμμετείχε με πολύ συμπόνια, και ενσυναίσθηση προς τους συγγενείς του νεκρού. Συνέπασχε; Ή χαιρόταν ενδόμυχα που και οι άλλοι περνούσαν το ίδιο πένθος που είχε ζήσει η ίδια; Ή έπαιρνε από ένα μέρος εκδίκηση βλέποντας τον πόνο και τη θλίψη των άλλων ενθυμούμενη το δικό της πένθος από την απώλεια και των δύο γονέων της;

Φυσικά από πνευματικής πλευράς δεν χωράει καμιά συζήτηση. Δεν επρόκειτο μόνο για την οικογένεια της νύφης αλλά και τα ου άντρα της, για μια εντελώς επιφανειακή, ρηχή, χωρίς ουσία στάση. Μια συνήθεια όπως στις περισσότερες ελληνικές οικογένειες, ένας τύπος. Σπάνια πήγαιναν εκκλησία και μόνο για τους τύπους και εξ αιτίας κάποιων κοινωνικών υποχρεώσεων· σε βαφτίσια και γάμους, ιδιαίτερα όμως στις κηδείες. Εκεί η νύφη  ξεπερνούσε τα όριά της και απαιτούσε και οι άλλοι να συμμετέχουν θέλοντας και μη,  κηδεία να ήταν και έφτανε ή μάλλον κατέφθανε, να συμμετάσχει στο πένθος.

Ξαναγυρίζοντας στο ανεπανάληπτο και συγκλονιστικό σαν πρότυπο σχέσης νύφης προς πεθερά και τανάπαλιν, βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης και των λόγων του Ιησού έχουμε να αναφέρουμε τα εξής: Για να υπάρξει τέτοια ευτυχισμένη και αγαθή σχέση μεταξύ νύφης και πεθεράς μόνο αν τηρηθούν αυτά που λέει το Ευαγγέλιο μπορεί να συμβεί. Προαπαιτείται γνήσια αγάπη, ταπείνωση, πραότητα, ειλικρίνεια, σεβασμός υπομονή και αποδοχή κι από τη μεριά της πεθεράς όσο και της νύφης. Αν αυτά τηρούνταςν, αν τηρούνταν πιστά, η διδασκαλία του Χριστού, αν υπήρχε πνευματικότητα σε νύφη και πεθερά, αν δεν υπήρχε εγωισμός, δεν θα υπήρχαν αυτές οι διαμάχες[2] μεταξύ πεθερών και νυφάδων. Ας γίνουν λοιπόν παράδειγμα προς μίμηση η Ρουθ για τις νύφες και η Νωεμίν για τις πεθερές. Αμήν[3].

[1]Ρουθ ένα από τα βιβλία της Π.Δ.

[2]Η πεθερά που αδικήθηκε τόσο πολύ ώστε να μη δει ποτέ τα εγγόνια και παιδιά του γιου της, δεν παραπονέθηκε ποτέ στη ζωή της και πιστεύουμε ότι ο Θεός θα την ανταμείψει πλούσια γι’ αυτή τη μεγαλοψυχία της.

[3]Το άρθρο αυτό εγράφη εξ αιτίας ενός Κυριακάτικου κηρύγματος του πατρός Ευστράτιου στον Άγιο Γεώργιο Ρίου.

Γ.Ε.

Η νεώτερη Ιστορία δυστυχώς, γράφτηκε από ανάξιους ή «πληρωμένους»… Κανείς όμως δεν τόλμησε να τους αμφισβητήσει ανοιχτά κι όποιος το επιχείρησε, απλά έσβησε από τον ακαδημαϊκό χάρτη…

«Κύπρον, οὖ μ’ ἐθέσπισεν…»

Ευρυπίδη, «Ελένη»

Γράφει ο

Πύρινος Λόγιος

Κι όμως! Θα μπορούσε να είχε γίνει πραγματικότητα η Ένωση,(σ.γ.:ιδιαίτερα μετά το δημοψήφισμα του Μακαρίου του 2ου το 1950. κατ’ αυτό ο κυπριακός λαός αποφάνθηκε 96% ότι θέλει την ΈΝΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ) αλλά δυστυχώς η Ελλάδα, αυτό το…τόσο σημαντικό για τους ξένους «προτεκτοράτο», υπήρξε πάντα έρμαιο κοντόφθαλμων, διεφθαρμένων και απάτριδων πολιτικών, ιδίως μετά τον Β’ΠΠ.

Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές των γεγονότων εκείνη την ταραγμένη πολιτική περίοδο 1959-1974, δεν είχαν ούτε το ύψος, αλλά ούτε και την τόλμη τόσο στο να εκμεταλλευτούν προς όφελός τους τις περιστάσεις και τις ευκαιρίες, όσο και το να προχωρήσουν σε κινήσεις – ματ εναντίον της τουρκικής και αγγλοσαξωνικής βουλιμίας.

Παρά το γεγονός ότι η Ιστορία είναι ένα πανίσχυρο εργαλείο παραγωγής εθνικής πολιτικής, κανείς εκ των πολιτικών ταγών δεν την εκμεταλλεύτηκε. Υπερίσχυε πάντα το προσωπικό συμφέρον πρωτίστως και η έλλειψη θάρρους και τόλμης.

Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της εποχής εκείνης, αναγορεύτηκαν σε…εθνάρχες, για να ικανοποιηθούν οι πολιτικοί οπαδισμοί. Ο αδερφοκτόνος διχασμός. Αυτό το καταραμένο σαράκι που μας κατατρώει τα σπλάχνα ανέκαθεν. Αυτή η μεγάλη μάστιγα, που την εκμεταλλεύτηκαν αιώνες τώρα, οι εχθροί του ελληνισμού…

Η Συνθήκες του Λονδίνου και της Ζυρίχης και ο ρόλος του Γιώργου Σεφέρη

Όταν ο Γιώργος Σεφέρης «ερωτεύτηκε» την Κύπρο, το νησί σπαρασσόταν από τις συγκρούσεις με τους αποικιοκράτες Άγγλους. Οι συνεχείς διαδηλώσεις των Ελλήνων Κυπρίων πολιτών εναντίον των δυνάμεων ασφαλείας του Κυβερνείου, κλιμάκωναν την ήδη σοβαρή κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει το νησί και λίγο πριν την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, η κατάσταση ήταν τραγικά σοβαρή. Οι Εγγλέζοι, συλλάμβαναν και βασάνιζαν κόσμο, ενώ ο τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας Τσώρτσιλ (που είχε υποσχεθεί κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο πως αν οι Κύπριοι συμμετείχαν στον πόλεμο εναντίον των Ναζί θα δεχόταν την ΈΝΩΣΗ τους με την Ελλάδα) χαρακτήριζε τους διαδηλωτές ως…τρομοκράτες!

Ναί, αυτός ο ίδιος Τσώρτσιλ, ο οποίος πριν μόλις 15 χρόνια νωρίτερα, είχε χαρακτηρίσει τους Έλληνες ως …υπεράνθρωπους  λέγοντας «μέχρι χτες λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά σήμερα μπορούμε να πούμε ότι οι ήρωες, πολεμούν σαν Έλληνες», αποκάλεσε αυτούς τους ίδιους «τρομοκράτες», επειδή ξεσκέπασαν το πραγματικό πρόσωπο των Αγγλοσαξώνων. Αυτός ο τραγικός ψεύτης, μέθυσος και απατεώνας, ο οποίος υποσχέθηκε στους Κυπρίους ότι αν ενταχθούν κι αυτοί πλάϊ στον βρετανικό συμμαχικό στρατό, η Κύπρος θα ενωθεί με την Ελλάδα. Η αγγλοσαξωνική ψευδοδιπλωματία στο απόγειο της.

Το κακό ήταν ότι οι Έλληνες του νησιού τον πίστεψαν και εντάχθηκαν ομοθυμαδόν στον αγγλικό στρατό και μάλιστα διέπρεψαν στα μέτωπα της Αφρικής και της Ευρώπης. Μετά τον πόλεμο, φυσικά οι υποσχέσεις ξεχάστηκαν και όλη η Ελλάδα πλέον είδε το αληθινό πρόσωπο της αγγλοσαξωνίας…

Ο Σεφέρης, βλέποντας όλη αυτή την αγριότητα και την απανθρωπιά τους, εμπνεύστηκε το μυθιστόρημα «Βαρνάβας Καλοστέφανος». Ένα μυθιστόρημα ανολοκλήρωτο, που περιγράφει τα έργα και τις ημέρες ενός σαδιστή αποικιοκρατικού λαού, εναντίον ενός αστραφτερού λαού που κοσμούσε την υφήλιο με την φωτογενή του παρουσία.

Μετά το ξέσπασμα και της ένοπλης πλέον αντίδρασης του κυπριακού λαού, οι Αγγλοσάξωνες, προκειμένου να μη χάσουν αυτό το υπερπολύτιμο γι αυτούς «αεροπλανοφόρο» της Μεσογείου, έβαλαν τότε και τους Τούρκους στο παιχνίδι, λέγοντας δια στόματος του πρωθυπουργού Άντονυ Ίντεν (αντικατέστησε τον Τσώρτσιλ το 1955) ότι «Αν οι Έλληνες νομίζουν ότι αυτοί και μόνο έχουν την πρωτοκαθεδρία στην Κύπρο, είναι γελασμένοι. Δυστυχώς γι αυτούς, έχουν και οι Τούρκοι, οι οποίοι και θα πρέπει να ερωτηθούν για την δημιουργηθείσα κατάσταση», ξαφνιάζοντας τους πάντες. Σχεδόν ταυτόχρονα με την ρήση του Ίντεν, ξέσπασαν και τα γεγονότα της Πόλης, όπου η νεοσυσταθείσα τουρκική, δήθεν «Φοιτητική» οργάνωση «Η Κύπρος είναι Τουρκική», ανέλαβε να διοργανώσει το πογκρόμ  εναντίον της ελληνικής ομογένειας, ως αντίποινα για την ήδη σε εξέλιξη ένοπλη αντίσταση της ΕΟΚΑ του Γρίβα.

Η Ελλάδα του Καραμανλή, διαμαρτυρήθηκε – όψιμα βεβαίως – τόσο για την εισδοχή από την πίσω πόρτα των Τούρκων στο ζήτημα της Κύπρου, όσο και για την βρετανική θηριωδία, η οποία εκτός των άλλων, προσπαθούσε να «ξεχάσει» παντί τρόπω την συνθήκη της Λωζάννης, κατά την οποία η Τουρκία είχε ρητώς παραιτηθεί από κάθε τυχόν «δικαίωμα» και, συνακόλουθα, από κάθε παρεμφερή διεκδίκηση σε ό,τι αφορά την Κύπρο.

Δίχως αυτή την εκδικητική αθλιότητα της Μεγάλης Βρετανίας, με στόχο την αποτυχία του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου, η Τουρκία θα είχε υποχρεωθεί να τηρεί απαρέγκλιτα τη Συνθήκη της Λωζάννης και να μην έχει οιανδήποτε ανάμειξη στην πορεία της Κύπρου προς την αυτοδιάθεση. Σε τελική ανάλυση, με την άκρως υποκριτική στάση της η Βρετανία υποκίνησε και στήριξε την Τουρκία να παραβιάσει ευθέως, και χωρίς καμία κύρωση, την Συνθήκη της Λωζάννης. Και μάλιστα ενώ γνώριζε καλά ότι οιανδήποτε αναθεώρηση της ήταν αδιανόητη, τουλάχιστον σύμφωνα με τους περί διεθνών συμβάσεων κανόνες του Διεθνούς Δικαίου.

Η κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία στο μεταξύ είχε πετάξει έξω από την Ελλάδα τις εταιρίες αγγλικών συμφερόντων «Power» και ΟΥΛΕΝ, οι οποίες και ήλεγχαν την ενέργεια και την υδροδότηση – στην Αθήνα κυρίως – ήταν…κόκκινο πανί για τους Άγγλους, ενώ οι λεγόμενες αγγλοελληνικές σχέσεις είχαν πέσει στο ναδίρ.

Ο Σεφέρης, ως ικανότατος διπλωμάτης, προθυμοποιήθηκε να σταλεί ως πρέσβης της Ελλάδας στην Μεγάλη Βρετανία, με κύριο σκοπό τόσο την βελτίωση των σχέσεων της Ελλάδας με την Αγγλία, όσο και για να συμβάλλει με την εμπειρία και την φιλοπατρία του, σε μια όσο το δυνατόν ελληνοκεντρική διευθέτηση του προβλήματος.

Στο μεταξύ, η αντίσταση συνεχιζόταν στη Κύπρο με τον Γρίβα να μην συμμορφώνεται προς τας…υποδείξεις του ΟΗΕ προσπαθώντας να πιέσει ακόμη περισσότερο τα πράγματα προς όφελος της ΕΟΚΑ. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Οι Άγγλοι είχαν τόσο πολύ πανικοβληθεί ότι θα μπορούσαν να έχαναν εξ ολοκλήρου τη Κύπρο, που ο τότε πρωθυπουργός Μακμίλλαν (αντικατέστησε τον Ίντεν) προέβη σε μια παντελώς βιαστική και…υπέρμετρα ηλίθια προσπάθεια να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, εκπονώντας σχεδόν στο πόδι ένα σχέδιο επίλυσης του προβλήματος, όπου σύμφωνα το οποίο προέβλεπε την παραμονή των στρατιωτικών βάσεων των Άγγλων, συγκυριαρχία(!!) Ελλάδας-Τουρκίας-Βρετανίας, ξένης υπηκοότητας κυβερνήτη (δηλαδή Εγγλέζο), δύο Βουλές αντιπροσώπων (ελληνική-τουρκική) και φυσικά η Κύπρος να μην έφευγε από την Κοινοπολιτεία! Το σχέδιο ήταν σε τέτοιο βαθμό ηλίθιο, που απορρίφθηκε άμεσα από τους …Τούρκους! Φαντάσου δηλαδή πόσο ηλίθιο ήταν! Από την άλλη πλευρά όμως, επρόκειτο για μια ακόμη κλασσική περίπτωση του δόγματος «διαίρει και βασίλευε» από τους Αγγλοσάξωνες και μάλιστα τόσο οφθαλμοφανή, που έβγαζε μάτια. Πάντως, η Τουρκία – μέσω μίας εξομολογήσεως Ετσεβίτ του 2002 – απέρριψε το σχέδιο επειδή…δεν περιείχε τη μαγική γι αυτόν λέξη: Ομοσπονδία…

Οι Αγγλοσάξωνες δεν ανησυχούσαν όμως για την Ελλάδα. Ήξεραν ότι είχαν τους Έλληνες στο τσεπάκι τους. Αυτόν όμως που δεν είχαν, ήταν ο Γρίβας, ο οποίος ήξερε καλά τον τρόπο για να τους πολεμήσει. Η δομή της ΕΟΚΑ, ήταν πραγματικά ιδιοφυώς χτισμένη. Κι αυτό διότι ο Γρίβας είχε αντιγράψει μέχρι κεραίας το σχέδιο της δομής του ΕΑΜ του Βελουχιώτη. Και το ΕΑΜ το ήξεραν καλά οι Άγγλοι και το σέβονταν απεριόριστα. Γι αυτό και το…διέλυσαν μετά την απελευθέρωση και οδήγησαν τον Βελουχιώτη στην αυτοκτονία. Διότι το θεωρούσαν άκρως επικίνδυνο για τα συμφέροντα τους.

Μ’ αυτά και με τούτα, φτάσαμε στην 5η Φεβρουαρίου του 1959, όπου ο Κ. Καραμανλής μαζί με το κυβερνητικό επιτελείο του (Αβέρωφ, Μπίτσιος και δυό τρείς ακόμη) συναντάται με τον Αντνάν Μεντερές και το δικό του επιτελείο (Ζουρλού, Μουσταφά, Ταμουρτάς και μερικοί άλλοι μικρότερης εμβέλειας σύμβουλοι) στη Ζυρίχη, προκειμένου να συμφωνήσουν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο για την οριστική διευθέτηση του προβλήματος. Αξιοσημείωτο ήταν το γεγονός ότι δεν επιτρεπόταν να παρευρεθεί κανείς από πολιτικούς ή στρατιωτικούς ηγέτες της Κύπρου ενώ θα έπρεπε.

Ο Καραμανλής δεν έκρυβε την έντονη δυσαρέσκεια του ως προς την πολιτική των Άγγλων και δικαίως, διότι είχαν περιπλέξει τόσο πολύ τα πράγματα ιδίως μετά και το πανηλίθιο σχέδιο Μακμίλλαν, που οι Τούρκοι ήταν …ασταμάτητοι σε απαιτήσεις. Και το σημαντικότερο απ’ όλα, απαιτούσαν και…στρατιωτική παρουσία στο νησί, πράγμα αδιανόητο για μια χώρα, η οποία τρεις δεκαετίες νωρίτερα, υπέγραφε πως δεν έχει καμμιά απαίτηση ως προς την Κύπρο. Ο Καραμανλής τότε, αναγκάστηκε να δεχθεί εν μέσω πιέσεων του αμερικανικού κυρίως τομέα, να δεχθεί μια λύση όπου η στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας και της Τουρκίας στο νησί, θα ήταν 950 Έλληνες και 650 Τούρκοι. Αναλογία δηλαδή 60/40, πράγμα επίσης απαράδεκτο.

Αυτό ήταν το πρώτο σημαντικό λάθος του Καραμανλή.

Το δεύτερο μεγαλύτερο και κυριότερο, είχε να κάνει με την δομή του πολιτεύματος. Προεδρική Δημοκρατία με έναν Έλληνα Πρόεδρο και έναν Τούρκο αντιπρόεδρο, ο οποίος αυτός αντιπρόεδρος θα μπορούσε να διαθέτει βέτο για πολύ σημαντικά ζητήματα, όπως το θέμα της άμυνας, της εξωτερικής πολιτικής και εσωτερικών υποθέσεων ή ρυθμίσεων όσον αφορά την εσωτερική δομή του κράτους. Μ’ άλλα λόγια, η ελληνική πλευρά δέχτηκε να …αυτοπυροβοληθεί ικανοποιώντας επί της ουσίας, την απαίτηση των Τούρκων να…ελέγχουν τα πάντα στο νησί και…για πάντα!

Επίσης, συμφωνήθηκαν να συμμετάσχουν και οι δύο κοινότητες στο κοινοβούλιο σε αναλογία 70/30, όσο και στη δημόσια διοίκηση με την ίδια αναλογία. Στο μεταξύ, ο Σεφέρης, ως πρέσβης πλέον της Ελλάδας και ειδικός σε θέματα Κύπρου, καθημερινά έστελνε τηλεγραφήματα και επιστολές με έκδηλη την αγωνία του ότι αυτά που επρόκειτο να συμφωνηθούν, επί της ουσίας θα τίναζαν στον αέρα μακροπρόθεσμα τα πάντα επ ωφελεία των Τούρκων! Πόσο δίκιο είχε…

Στο μεταξύ, ο Καραμανλής βρισκόταν σε συνεχή επικοινωνία με τον Μακάριο τον 3ο, ο οποίος βρισκόταν στην Αθήνα και διέμενε στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» με έξοδα του ελληνικού κράτους και με τον οποίο συζητούσαν κάθε πρόταση και κάθε παράγραφο της συμφωνίας. Ο Μακάριος συμφωνούσε σε όλα, παρά το γεγονός ότι ο Καραμανλής ήταν σκεπτικιστής σε ορισμένα από αυτά, όπως πχ το θέμα των στρατιωτικών βάσεων με το 60/40. Ήταν βέβαιο ότι ο Μακάριος βιαζόταν να επιτύχει μια συμφωνία στο στύλ «το μη χείρον βέλτιστον», μιας και απεφεύχθη ο σκόπελος της Ομοσπονδίας. Αλλά επί της ουσίας όμως, η ήδη συμφωνηθείσα συνθήκη αυτό ακριβώς εσήμανε, τη στιγμή που θα υπήρχαν δύο Πρόεδροι ουσιαστικά και μάλιστα ο δεύτερος, ο αντιπρόεδρος δηλαδή, να είχε δικαίωμα βέτο σχεδόν στα πάντα!

Και κάπου εκεί…έπεσαν και οι κομμουνιστές του ΑΚΕΛ από δίπλα στον Μακάριο και έγιναν όλα…μπάχαλο.

Ο Γρίβας δεν συμφωνούσε με τίποτε που να προέβλεπε την άμεση ανάμειξη στα κυπριακά πράγματα των Άγγλων και κυρίως των Τούρκων. Με το που άκουσε μάλιστα ότι επρόκειτο να συναντηθεί ο Μακάριος με στελέχη του ΑΚΕΛ(!) και όχι με αυτόν τον ίδιο, έγινε …μαβής και έσπαγε ό,τι έβρισκε μπροστά του από το θυμό του. Όμως δεν ήταν ο μόνος. Και ο Μακάριος άρχιζε να τα …γυρίζει, μιας και συλλογιζόταν εκ των υστέρων βεβαίως, ότι έβαζε το κεφάλι του στον ντορβά αποδεχόμενος μια συμφωνία στην ουσία 60/40 στρατιωτικά και 70/30 και με δικαίωμα βέτο ενός αντιπροέδρου. Κι αυτό τσάντισε ακόμη περισσότερο και τον ίδιο τον αλαζόνα Καραμανλή, που για τον οποίο η διεθνής συμφωνία αυτή αν πετύχαινε, θα θεωρούνταν ως σοβαρότατο σκαλί που θα τον ανέβαζε κατά πολύ στη διεθνή σκηνή, όπου κυριαρχούσαν οι Αγγλοσάξωνες. Ο Σεφέρης όμως από την άλλη μεριά, τον προειδοποιούσε πως αν τελικά ισχύσει αυτή η συμφωνία, θα γινόταν ταφόπλακα όχι απλά και μόνο για τον ίδιο, αλλά και για όλον τον Ελληνισμό!

Τελικά, στο Λονδίνο πήγαν οι…πάντες. Ο Μακάριος, ο Καραμανλής, ο Αβέρωφ (ως ΥΠΕΞ της Ελλάδας), ο Ραούφ Ντενκτάς και ο Μεντερές, έπειτα από επεισοδιακό ταξίδι (είχε πέσει το αεροπλάνο που τον μετέφερε και ο ίδιος σώθηκε παρά τρίχα). Εκεί κι αν έγινε ΤΟ μπάχαλο. Ο Μακάριος επειδή φοβόταν πως αυτό που είχε αποδεχτεί λίγες μέρες πριν (συμφωνία ό,τι να ναι αρκεί να είναι συμφωνία που δεν έχει ομοσπονδία) δεν θα του έβγαινε σε καλό και πως τελικώς είχε γίνει…παιχνιδάκι στα χέρια των Αγγλοσαξωνων και των Ελλαδιτών, άρχισε να τσινάει και να κάνει πίσω. Ο Καραμανλής με τον Αβέρωφ προσπαθούσαν να τον συνεφέρουν λέγοντας του ότι πλέον η Ελλάδα θα βγει αφερέγγυα και ότι αυτό μπορεί να τα γκρεμίσει όλα. Σε κάποια στιγμή μάλιστα, ο Μακάριος επικαλέστηκε συνειδησιακά προβλήματα (προφανώς κατελήφθη από πανικό, βλέποντας το τι είχε δεχτεί τελικά) εξοργίζοντας τον Καραμανλή. Μέχρι και…ψηφοφορία προκάλεσε ανάμεσα στην 35μελή ελληνοκυπριακή αποστολή με ζητούμενο αν συμφωνούσαν όλοι με ό,τι είχε προσυμφωνηθεί μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Αγγλίας. 27 από τα μέλη (κυρίως από το ΑΚΕΛ και τους Φιλελεύθερους) ψήφισαν ΝΑΙ, ενώ οι υπόλοιποι 8, ανάμεσα τους και ο μετέπειτα μέγας Πρόεδρος της Κύπρου Τάσσος Παπαδόπουλος) ψήφισαν βροντερό ΟΧΙ. Το σημαντικό όμως της υπόθεσης, ήταν ότι ανάμεσα στους 8 αρνητές, βρισκόταν και μέλη του ΑΚΕΛ όπως ο διευθυντής της εφημερίδας «Χαραυγή», ο Ανδρέας Ζιαρτίδης της περίφημης ΠΕΟ (Παγκύπρια Εργατική Ομοσπονδία) καθώς και ο μετέπειτα σοσιαλδημοκράτης Πρόεδρος της Κύπρου, ο Βασος Λυσσαρίδης. Αυτά τα ονόματα που αρνήθηκαν να βάλουν την..υπογραφή τους σε μια συμφωνία καταδικασμένη σε αποτυχία, ανησύχησαν περισσότερο τον Μακάριο, αλλά ήταν πλέον αργά. Ό,τι έπρεπε να κάνει και δεν έκανε, ήταν κατά τη διάρκεια των συνομιλιών στη Ζυρίχη. Τώρα ήταν αργά πλέον…

Η ανέλπιστη ΤΕΡΑΣΤΙΑ ευκαιρία με το σχέδιο Ατσενσον

Τον Δεκέμβρη του 1963, τα πράγματα στην Κύπρο ήρθαν πράγματι στο απροχώρητο, μιας και ουσιαστικά οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου πρακτικά είχαν καταρρεύσει, όπως ακριβώς είχε προβλέψει ο Σεφέρης με την απίστευτη διορατικότητα του. Ο αντιπρόεδρος Κιουτσούκ βρέθηκε εκτεθειμένος, όταν Ελληνοκύπριοι αστυνομικοί έκαναν έφοδο στο γραφείο του και βρήκαν στο χρηματοκιβώτιο του μυστικά έγγραφα που αποδείκνυαν τους σχεδιασμούς του Ντενκτάς και των τουρκοκυπρίων τρομοκρατών. Τα έγγραφα αυτά περιείχαν σχέδια αποσταθεροποίησης και βεβαιώσεις πως οι πάντες ήταν έτοιμοι για μια ανατροπή του καθεστώτος, αιματηρή ασφαλώς, η οποία θα χρησιμοποιούνταν από την Τουρκία ως πρόσχημα για να αλλάξουν οι συμφωνίες και να οδηγηθεί η Κύπρος στην πολυπόθητη διχοτόμηση.

Στο μεταξύ, ο Μακάριος σε μια συνέλευση της Βουλής, είχε προτείνει ορισμένες αλλαγές στο Σύνταγμα που έμειναν στην Ιστορία ως «Τα δεκατρία σημεία». Αυτά αφορούσαν τη διανομή των εξουσιών ανάμεσα στην ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή κοινότητα και θα το καθιστούσαν πιο λειτουργικό και αποτελεσματικό. Οι τροποποιήσεις που πρότεινε ο Μακάριος, μεταξύ άλλων, αφαιρούσαν το δικαίωμα βέτο από τον Ελληνοκύπριο πρόεδρο και τον Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο και άλλαζαν το σύστημα των χωριστών πλειοψηφιών, περιορίζοντας τα υπερπρονόμια της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε εξασφαλισμένα δικαιώματα μειονότητας.

Ήταν οι κινήσεις απελπισίας που προσπαθούσε να κάνει ο Μακάριος, για να μπορέσει να απαλλαγεί η κρατική δομή από τον σφιχτό εναγκαλισμό του Ντενκτάς και των οπαδών του τουρκοκυπρίων, οι οποίοι ασφαλώς και ήταν χαφιέδες του τουρκικού βαθέως κράτους. Και όχι μόνον αυτό. Είχε την πίεση τόσο του Γρίβα, όσο και των λαϊκών κινητοποιήσεων που διοργάνωναν τόσο οι δεξιές, όσο και οι αριστερές λαϊκές πλευρές.

Παραδόξως, οι Άγγλοι συναινούσαν και στα δεκατρία αυτά σημεία. Ο πρέσβης της Βρετανίας Κλάρκ είχε δεχθεί τα σημεία αυτά θεωρώντας τα ως πραγματιστικά και αναγκαία και μάλιστα βεβαίωσε τον Μακάριο ότι ο Άγγλος πρωθυπουργός Χιούμ ευχαρίστως θα μεσολαβούσε ώστε να πειστούν και οι Τούρκοι.

Η απάντηση όμως ήρθε γρήγορα από την Άγκυρα και τον Ισμέτ Ινονού και την κυβέρνηση του, όπου απέδωσε στον Μακάριο υπόμνημα με το οποίο απέρριπτε και τα 13 αυτά σημεία.

Τι είχε συμβεί τελικά;

Είχε βιαστεί ο Μακάριος;

Βεβαίως και ναί!

Ουσιαστικά, είχε πάρει την απόφαση για αλλαγή Συντάγματος από την…πρώτη στιγμή που είχε πατήσει το πόδι του ξανά στην Κύπρο μετά και την υπογραφή της συνθήκης του Λονδίνου αλλά δεν το έκανε, διότι φοβόταν τον Καραμανλή που οπωσδήποτε θα αρνούνταν κατηγορηματικά. Και μόλις έπεσε η κυβέρνηση Καραμανλή τον Ιούνιο του 1963 για τα γνωστά θέματα που είχε με το Παλάτι, ο Μακάριος είχε ήδη συντάξει τα επίμαχα σημεία για την συνταγματική αλλαγή. Και επειδή η Ελλάδα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο και κυβερνητική κρίση παρά το γεγονός ότι ο Γ. Παπανδρέου είχε κερδίσει τις εκλογές αλλά χωρίς αυτοδυναμία, προέβη στην κίνηση αυτή για να δημιουργήσει τετελεσμένα. Είχε και την εύνοια του Κλάρκ συνάμα και της Βρετανίας εν ονόματι των εγγράφων-σχεδίων του Κιουτσούκ και του Ντενκτάς, οπότε έκρινε – πάλι λανθασμένα – ότι είχε έρθει η ώρα να έρθει η Κύπρος αποκλειστικά στα δικά του χέρια. Η κατάσταση όμως έτσι όπως είχε εξελιχθεί, είχε ξεφύγει από τον έλεγχο του. Ο Δεκέμβρης του 1963, θα μείνει ως «Ο ματωμένος Δεκέμβρης» ή «Τα ματωμένα Χριστούγεννα». Οι Τουρκοκύπριοι αντιστεκόταν σε οποιονδήποτε αστυνομικό έλεγχο, έβγαζαν όπλα, πυροβολούσαν στο ψαχνό, έμπαιναν μέσα σε σπίτια Ελλήνων και τα λεηλατούσαν και γενικώς η οργάνωση του Ντενκτάς έδειχνε να είναι έτοιμη για όλα. Με συνεχόμενες προκλήσεις εναντίον των αρχών του νησιού, δημιουργούσαν προβλήματα τα οποία απαιτούσαν βία για να διευθετηθούν. Η κατάσταση πλέον είχε πάρει τροπή ένοπλης σύγκρουσης, μιας και η ΤΟΥΡΔΥΚ (η μεραρχία των Τούρκων που ήταν εγκατεστημένη εκεί με βάση τη συνθήκη ανεξαρτησίας) είχε βγει από το στρατόπεδο της και γινόταν ένα με τους τρομοκράτες του Ντενκτάς αναγκάζοντας και την ελληνική ΕΛΔΥΚ να βγει κι εκείνη για να τους αντιμετωπίσει.

Στις όποιες συνομιλίες που έλαβαν χώρα με πρωτοβουλία του Μακαρίου πλέον, η Ελλάδα συμμετείχε με υπηρεσιακές κυβερνήσεις μέχρι που ανέλαβε ο Γ.Παπανδρέου τον Φεβρουάριο του 1964 και αμέσως τότε, ο ΟΗΕ αποφασίζει να στείλει ειρηνευτική δύναμη στην Κύπρο ενώ ταυτόχρονα η Τουρκία με διαταγή του Ινονού, βομβαρδίζει την Τυλληρία, μια περιοχή κοντά στο χωριό της Μόρνου, όπου έλαμβαναν χώρα μάχες σώμα με σώμα μεταξύ Ελλήνων και Τουρκοκυπρίων.

Το ζήτημα πλέον έπεφτε στα χέρια των Αμερικανών, μιας και η κυβέρνηση Χιούμ φαινόταν ανίκανη στο να μπορέσει να επέμβει αποτελεσματικά.  Για τους Αμερικανούς, το ζήτημα δεν ήταν η Κύπρος αυτή καθ’ αυτή, αλλά ο φόβος ξεσπάσματος πολέμου μεταξύ δύο συμμάχων κι αυτό θα σήμαινε καταστροφή για το ΝΑΤΟ σε μια περίοδο έξαρσης του Ψυχρού Πολέμου. Κι έτσι, αποφασίστηκε από τον πρόεδρο Τζόνσον, ο οποίος δεν εκτιμούσε και τόσο τους Τούρκους (τους θεωρούσε αναξιόπιστους και κουτοπόνηρους) να δημιουργηθεί μια φόρμουλα συνομιλιών σε ευρωπαϊκό έδαφος, ούτως ώστε να αποφευχθούν πάση θυσία τα χειρότερα. Επίσης ο Τζόνσον θεωρούσε και τον Μακάριο εξ ίσου αναξιόπιστο και φιλοκομμουνιστή, ενώ είχε αγαστές σχέσεις με τον Γ.Παπανδρέου και την ελληνική κυβέρνηση.

Ο Μακάριος στο μεταξύ, αφού είδε κι αποείδε ότι τα τεχνάσματα του δεν είχαν αποτέλεσμα και προσπαθώντας να εκβιάσει καταστάσεις, επικαλέστηκε την συμμετοχή της Σοβιετικής Ρωσίας ως ΕΣΣΔ, για να μεσολαβήσει ως μόνιμο μέλος του ΟΗΕ ως μοχλός πίεσης στην εξεύρεση λύσης. Οι Αμερικανοί αμέσως θορυβήθηκαν, φοβούμενοι ότι ο Μακάριος ενδεχομένως να έδινε…γή και ύδωρ στους Ρώσους προκειμένου να παραμείνει στην Προεδρία και να αλλάξει το στάτους κβο των συνθηκών Ζυρίχης και Λονδίνου.

Διαμεσολαβητής αναλαμβάνει ο Ντικ Ατσενσον, ένα σκληρό γεράκι του βαθέως αμερικανικού κράτους μαζί με τον φινλανδό Ερικ Τουμιόγια, διαπιστευμένο διπλωμάτη του ΟΗΕ. Κι έτσι, στη Γενεύη τον Ιούλιο του 1965, άρχισαν και οι πρώτες συνομιλίες για το Κυπριακό, με τη συμμετοχή της Ελλάδας και της Τουρκίας και με παρατηρητή τη Βρετανία. Ο Μακάριος όμως μπλόκαρε τις συνομιλίες, θεωρώντας ότι οι ξένοι δεν πρέπει να καθορίζουν τις τύχες ενός ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ κράτους και μέλους του ΟΗΕ. Ήταν απλά διπλωματικός ελιγμός, προσπαθώντας να βάλει στην εξίσωση και την Σοβιετική Ένωση.

Το αρχικό σχέδιο του Άτσενσον, θύμιζε ακριβώς το αποτέλεσμα που τελικά πέτυχαν οι Τούρκοι το 1974 με την επέμβαση τους. Δηλαδή ένωση με την Ελλάδα και ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ και παραχώρηση στη Τουρκία το 27% του νησιού. Ήταν μια ξεκάθαρη διχοτόμηση, μόνο που αυτή τη φορά δεν θα υπήρχε η Κυπριακή Δημοκρατία.

Ο Μακάριος το απέρριψε ασυζητητί, όχι γιατί θα έπρεπε να παραχωρήσει εδάφη στην Τουρκία, αλλά για να παραμείνει η πολιτική κατάσταση ως έχει και με εκείνον (ισόβιο) Πρόεδρο.

Οι Τούρκοι επιθυμούσαν σφόδρα το 27% αλλά η ελληνική πλευρά το απέρριπτε. Η Σοβιετική Ρωσία όμως δεν ήθελε επ’ ουδενί να χάσει αυτή την ευκαιρία που της πρόσφερε ο Μακάριος και απειλούσε στον ΟΗΕ πως αν δεν υπάρξει ειρηνευτικό σχέδιο, έχει υποχρέωση να βοηθήσει έναν λαό που μάχεται για την ανεξαρτησία του. Αυτό και μόνο έκανε τους Αμερικάνους να πανικοβληθούν και εν μέσω σφοδρών μαχών στη Κύπρο μεταξύ της Εθνικής Φρουράς και των Τούρκων που βοηθούσαν τους τουρκοκύπριους – μέχρι και βομβαρδισμό επιχείρησαν για να σταματήσουν τους Έλληνες – έδωσαν διαταγή στον Άτσενσον να δημιουργήσει νέο σχέδιο που να ικανοποιεί πλήρως τους Έλληνες και λιγότερο τους Τούρκους. Δεν υπήρχε περίπτωση να δοθεί ευκαιρία στους Σοβιετικούς να δημιουργήσουν θύλακα στη Μεσόγειο, όπως αυτοί είχαν καταφέρει με τη Συρία. Μια τέτοια συγκυρία θα ήταν αληθινή καταστροφή για τους Αγγοσάξωνες, οπότε συμπεριλαμβανομένου και του γεγονότος ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Έλληνες, η Κύπρος έπρεπε να γίνει μέρος της Ελλάδας και κατ’ επέκταση ελεγχόμενη από το ΝΑΤΟ

Η ευκαιρία αυτή – την οποία δημιούργησε η ραδιουργία του Μακαρίου – ήταν πραγματικά ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ.

Το νεό σχέδιο που εκπόνησε ο Άτσενσον αυτή τη φορά, ήταν…μάνα εξ ουρανού! Μάλιστα, οι μυστικές διαβουλεύσεις των ΗΠΑ με την ελληνική κυβέρνηση του Παπανδρέου, ήταν ότι αν ξανατσινίσει ο Μακάριος με το νέο σχέδιο, να γίνει πραξικοπηματική πράξη ανατροπής του και να τελειώσει εκεί η όλη φασαρία, πράγμα που επιζητούσαν και οι Τούρκοι για τους δικούς τους λόγους.

Το σχέδιο λοιπόν ήταν ως εξής:

Ένωση με την Ελλάδα, παραχώρηση ενός…5% του εδάφους στη Τουρκία και μάλιστα με καθεστώς εκμίσθωσης(!) για 50 έτη(!) και με τα δικαιώματα αυτοδιοίκησης των τουρκοκυπρίων σοβαρά μειωμένα. Μ’ άλλα λόγια, η Ελλάδα θα ήταν η απόλυτος κυρίαρχη χώρα και με τον θύλακα των τουρκοκυπρίων που δεν ξεπερνούσε τις 30.000 με πρόχειρους υπολογισμούς, να είναι απολύτως ελεγχόμενος. Οι προτάσεις για τον χώρο αυτόν ήταν η Καρπασία, ο περίγυρος της Κερύνειας ή η μικρή χερσόνησος της Τυλληρίας όπου ζούσαν πολλοί Τουρκοκύπριοι.

Και αυτό όμως το …θείο δώρο, το ΑΠΕΡΡΙΨΕ Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ!

Κατόπιν τούτου, ο Παπανδρέου βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Δεν μπορούσε να συναινέσει σε πράξη ανατροπής του Μακαρίου και προσπάθησε να βρει άλλον τρόπο. Ο Μακάριος ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στον λαό της Κύπρου κι ένα απλό στραβοπάτημα, θα μπορούσε να τα τινάξει όλα στον αέρα. Κι έτσι διαπραγματευόταν για ένα γεγονός που να αναγκάσει τους πάντες να…συμβιβαστούν με την εξέλιξη του.

Κατόπιν εισηγήσεων από στρατιωτικούς παράγοντες της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ, πείστηκε ότι μπορεί να βασιστεί  στο δυναμικό της κι έτσι, με τη σύμφωνη γνώμη του Π. Κανελλόπουλου αλλά και του Βασιλέα Κων/νου, πρότεινε στον Μακάριο να κηρύξει άμεσα την ένωση με την Ελλάδα και χωρίς καμμιά παραχώρηση στους Τούρκους. Ένα αληθινά τετελεσμένο γεγονός, που μπορεί να έκανε τους Τούρκους να σκάσουν από λύσσα, αλλά βόλευε και τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ. Δηλαδή, όλη την Αγγλοσαξωνία, αφήνοντας απ’ έξω τους Σοβιετικούς να κοιτάνε τη Μεσόγειο με τα κυάλια.

ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΑΠΕΡΡΙΨΕ Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ!

Επίλογος

Κι έτσι, φτάσαμε στην ανατροπή του Παπανδρέου από την ομάδα (σ.γ.:του ΑΠΟΣΤΑΤΗ) Κων. Μητσοτάκη, η οποία αυτή ανατροπή δημιούργησε και την εκκολαπτόμενη από την CIA πραξικοπηματική πράξη της 21ης Απριλίου, η οποία σχεδιάστηκε για να ανατραπεί κάποια στιγμή ο Μακάριος και να φύγει το φάντασμα της Σοβιετίας από τη Μεσόγειο.

Το σχέδιο είχε ως εξής:

Πρώτη κίνηση, απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας (η οποία βρισκόταν εκεί μπέσα από την συνθήκη του Λονδίνου) και η απόσυρση αυτή θα αποδυνάμωνε την ελληνική πλευρά.

Δεύτερη κίνηση, προσπάθεια δολοφονίας του Μακαρίου και εγκατάσταση φιλοαμερικάνικης προεδρίας κι αν αυτό δεν γινόταν εφικτό, ως τρίτη κίνηση θεωρούνταν η πραξικοπηματική ενέργεια εναντίον του… «Κάστρο της Μεσογείου» (έτσι είχαν ονομάσει οι αμερικανοί της CIA τον Μακάριο) και πλήρης ένωση με την Ελλάδα.

Όμως, η πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ άλλαξε και στα πράγματα ήρθαν οι Ρεμπουμπλικάνοι του Νίξον και μαζί τους ο φιλότουρκος καμπαλιστής Εβραίος Χένρυ Κίσσινγκερ ως υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος είχε υποσχεθεί στους Τούρκους μια…δίκαιη λύση σε μορφή διχοτόμησης. Και κατ’ αυτόν τον δόλιο τρόπο, η CIA οργανώνει την επιχείρηση αποσταθεροποίησης του δικτάτορα Παπαδόπουλου, (σ,γ,:με τη συνεργασία του Ισραηλινού  στρατηγού Μοσέ Νταγιάν) ο οποίος φαινόταν να μη συναινούσε σε πραξικοπηματική πράξη εναντίον του Μακαρίου, παρά την σφοδρή ένταση που υπήρχε μεταξύ τους. Και η αποσταθεροποίηση αυτή είχε ένα όνομα: «Πολυτεχνείο»!

Ο Παπαδόπουλος έπεσε και ανέλαβε στη θέση του ο Δημήτρης Ιωαννίδης, ο επιλεγόμενος και σκύλος της ΕΣΑ, ο οποίος είχε κατά τη διάρκεια της Χούντας την απόλυτη συνεργασία με το σταθμαρχείο της CIA στην Ελλάδα, που τότε στεγαζόταν στο κτίριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού της οδού Πανεπιστημίου. Ο Κίσσιγκερ, μέσω των ανθρώπων του στην Ελλάδα, υποσχόταν στον Ιωαννίδη πλήρη ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα αν ανέτρεπε τον Μακάριο και θα τον μετέτρεπε σε …λαϊκό ήρωα. Όσο για τους Τούρκους, τους αναλάμβανε ο ίδιος ο Κισσιγκερ που ήξερε και τα …κουμπιά τους. Δεν θα κουνιόταν φύλλο, ήταν η ρήση του.

Ο Ιωαννίδης, ηλίθιος καθώς ήταν, έπεσε στη παγίδα πανεύκολα και στις 15 Ιουλίου του 1974, η ΕΛΔΥΚ μαζί με την Εθνική Φρουρά, βομβαρδίζουν και καταλαμβάνουν το Προεδρικό Μέγαρο, πιστεύοντας ότι ο Μακάριος σκοτώθηκε στα συντρίμμια. Ο Μακάριος όμως είχε επιζήσει και με στρατιωτικό τζιπ κατέφυγε σε παλιό κρησφύγετο της ΕΟΚΑ στον Όλυμπο. Κάποιοι λένε πως αυτός κάλεσε τους Τούρκους σε επέμβαση, αλλά είναι ψέμα. Σ.γ.: Το έκανε αργότερα στην ομιλία του 15/7/1974 στον ΟΗΕ[1]. Οι Τούρκοι είχαν απλά ειδοποιηθεί από την CIA για το επικείμενο πραξικόπημα και είχαν ετοιμάσει ήδη την επιχείρηση «Αττίλας» τουλάχιστον 6μήνες πριν. Πράγματι, τα ξημερώματα της 20ής Ιουλίου 1974, τα αεροσκάφη των Τούρκων γεμάτα από αλεξιπτωτιστές, φάνηκαν στον ουρανό της Λευκωσίας, ενώ τρία αποβατικά σκάφη άδειασαν από Τούρκους πεζοναύτες στην Κερύνεια.

Το έγκλημα είχε ολοκληρωθεί. Η Κύπρος αλώθηκε εκ των έσω…

Όλα αυτά που έγραψα και διαβάσατε, είναι η πικρή, η ΑΠΟΛΥΤΗ αλήθεια.

Η Ελλάδα του Καραμανλή τότε στις διαπραγματεύσεις της Ζυρίχης, συναίνεσε στο να ανοιχτεί η πόρτα στους Τούρκους με την επαίσχυντη συμφωνία του Λονδίνου. Ο Μακάριος συναίνεσε στο εγκληματικό αυτό σχέδιο, για να μην μείνει εκτός νυμφώνος και να εδραιωθεί η εξουσία του στο νησί. Ο Παπανδρέου συναίνεσε, ενώ είχε την απίστευτη ευκαιρία μέσω του σχεδίου Άτσενσον στο να τελειώσει μια για πάντα το μαρτύριο του ιστορικού και μεγίστης στρατηγικής σημασίας για το Έθνος των Ελλήνων νησιού και την πέταξε στα σκουπίδια. “Μου χάρισαν μια πολυκατοικία και την απέρριψα γιατί δεν συμφωνούσα για την γκαρσονιέρα” είπε κάποτε στους φίλους του μετανοημένος. Ο Μακάριος, δέσμιος των φιλοδοξιών του, στη κυριολεξία έστρωσε τον δρόμο προς τη διχοτόμηση με τις παλινωδίες του.

Και τέλος, οι Αμερικανοί του χαζαροεβραίου Κίσσινγκερ, παρέδωσαν τελικά το μισό νησί σε αυτούς που σιχαινόταν επειδή ήταν…αναξιόπιστοι και μπαμπέσηδες.

Το δράμα του Ελληνισμού δεν έχει τέλος…

Κάποτε όμως, και αυτό το…κάποτε έχει φτάσει πολύ κοντά, η Κύπρος θα βρει τη δικαίωση και θα ενωθεί με την Ελλάδα. Όχι όμως την Ελλάδα του Ψευτορωμαΐικου, αλλά την ΑΛΗΘΙΝΗ Ελλάδα που η σημαία της θα κυματίζει μαζί με τον Δικέφαλο Αετό στον τρούλο της Αγιάς Σοφιάς…

Έσσεται ήμαρ!

[1]Βλέπε Νίκου Αργυρόπουλου “ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ” Εκδόσεις ΕΝΔΟΧΩΡΑ.

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com και https://www.triklopodia.gr/%cf%80%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b9-%cf%8c%ce%bc%cf%89%cf%82-%ce%b7-%ce%ba%cf%8d%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%b8%ce%b1-%ce%b7%cf%84%ce%b1/

Κωνσταντίνος Βαθιώτης: Οι νέες ταυτότητες επί θύραις – Αλλάζοντας δικτατορική πίστα

Όσα ακούστηκαν πριν από έναν χρόνο στην πλατεία του Λαυρίου, αλλά στου Ελληνάρα του κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

«Εάν ο Ελληνικός λαός εξανίστατο άλλοτε εναντίον των ατομικών φακέλων της αστυνομίας και εζήτει την δημοσίαν καύσιν αυτών ως λίαν επικίνδυνον διά την ελευθερίαν του ατόμου, πολύ περισσότερον θα έπρεπε να εξεγερθεί τ ώ ρ α κατά της εκδόσεως των ηλεκτρονικών τ α υ τ ο τ ή τ ω ν.

Αλλά περίεργον πράγμα: Ο λαός μας εν προκειμένω προ του σπουδαιοτάτου τούτου θεάματος, φαίνεται ως υ π ν ω τ ι σ μ έ ν ο ς. Διότι δυστυχώς η έκδοσις τοιούτων ταυτοτήτων θεωρείται ως επίτευγμα επιστημονικής προόδου. Κάτω όμως από το απατηλόν προσωπείον της “π ρ ο ό δ ο υ” δύνανται ν’ αποκρύπτωνται τα απαισιώτερα σχέδια των σ κ ο τ ε ι ν ώ ν δυνάμεων, των οπαδών του Αντιχρίστου. Το είπεν η ε π ι σ τ ή μ η; Πρέπει να υ π α κ ο ύ σ ω μ ε ν, έστω και αν θ υ σ ι ά ζ ο ν τ α ι αι ατομικαί μας ε λ ε υ θ ε ρ ί α ι. Ιδού η μωρά νοοτροπία των πολλών!

Αλλά πρέπει κάποτε ν’ αφυπνισθώμεν, διότι φακελλωνόμεθα όχι πλέον αστυνομικώς, αλλ’ ηλεκτρονικώς, όπερ –δεν αρνούμεθα– είναι π ρ ο ο ί μ ι ο ν μιας φοβεράς σ κ λ α β ι ά ς, η οποία έρχεται…».

π. Αυγουστίνος Καντιώτης, 1986

Στις 29 Ιουλίου 2022, σε εκδήλωση που διοργανώθηκε από τους υγειονομικούς στην πλατεία του Λουρίου, ο γράφων αναφέρθηκε στην δαιμονική απειλή της ψηφιακής εποχής και, ειδικότερα, στον τεράστιο κίνδυνο μιας καθολικής και αδιάλειπτης επιτήρησης των πολιτών που θα καταστεί δυνατή μέσω των νέων ταυτοτήτων.

Η ομιλία αυτή έλαβε χώρα μπροστά σε ένα ευάριθμο ακροατήριο (περίπου 150-200 ατόμων), την ώρα που η συμπαγής πλειοψηφία των Ελληναράδων διασκέδαζε τρωγοπίνοντας σε γειτονικά μαγαζιά.

Μετά την πρόσφατη αναγγελία της άφιξης των νέων ταυτοτήτων από τον κ. Μηταράκη¹, αξίζει να θυμηθούμε τι έλεγε πριν από έναν περίπου χρόνο ο… γραφικός ομιλητής εκείνης της εκδήλωσης.

Στην συνέχεια παρατίθεται γραπτώς το κρίσιμο απόσπασμα της ομιλίας του, ενώ στο τέλος του παρόντος κειμένου ενσωματώνεται ολόκληρη η ομιλία (η γραπτή αποτύπωσή της αντιστοιχεί στα λεπτά 12:34 και επ.).

 

Υλοποιείται τον τελευταίο καιρό, εμμονικά και δαιμονικά, μια ανελέητη προπαγάνδα για την ανάγκη μετάβασής μας στην ψηφιακή εποχή.

Σύμφωνα, μάλιστα, με δήλωση του κ. Κ. Πιερρακάκη πρώην Υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης, «η ταυτότητα είναι ένα μέσο ταυτοποίησης στον φυσικό κόσμο, [όμως] η πιο ουσιαστική ταυτότητα είναι η ταυτότητα που έχουμε για τις ψηφιακές υπηρεσίες. Όλα γίνονται ψηφιακά πλέον».

Κατά λογική συνεπαγωγή, η δήλωση αυτή σημαίνει ότι ο ψηφιακός κόσμος είναι πιο ουσιαστικός σε σύγκριση με τον φυσικό! Αν, όμως, αληθεύει αυτή η πρόταση, τότε είναι πολύ εύκολο να πειστούν οι πολίτες ότι δεν χρειάζεται πλέον να ζουν μια μέχρι πρότινος κανονική ζωή, στην οποία συμμετείχαν με το σώμα τους ή, κατά την ορολογία που καθιερώθηκε επί κορωνοϊού, με φυσική παρουσία.

Αντιθέτως, θα είναι προτιμότερο να διάγουμε ψηφιακό βίο, απολαμβάνοντας εικονικά την ανθρώπινη επαφή και τις ομορφιές της Φύσης μέσα από τα γυαλιά του Metaverse.

Βεβαίως, έτσι όπως εξαπλώνεται το φαινόμενο του πανεμπρησμού, δηλαδή του εμπρησμού που κατακαίει ολόκληρο τον πλανήτη και όλως συμπτωματικώς εξυπηρετεί τα νεοταξίτικα σχέδια για έξυπνα δάση ή για αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα, σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει ούτε ένα αληθινό δέντρο στο οποίο θα βρίσκουμε καταφύγιο σκιάς, ακούγοντας ταυτοχρόνως το ψυχοθεραπευτικό θρόισμα των φύλλων του.

Ο ψηφιακός πολίτης, παρότι διαφημίζεται ως ένα νεοταξίτικο επίτευγμα μοναδικής προόδου, εν τέλει θα είναι ένας αόρατος πολίτης, ο οποίος, φυλακισμένος στο ιδιωτικό του κλουβί, θα δραπετεύει εικονικά προς όποια κατεύθυνση επιθυμεί, ανίκανος όμως να χρησιμοποιήσει το σώμα του.

Ας συνειδητοποιήσουμε ποια είναι τα βήματα της σταδιακής εξαΰλωσης του πολίτη που έχουν σχεδιάσει οι εξολοθρευτές μας:

Πρώτα μας φόρεσαν μάσκες και κατέστρεψαν το ιερότερο σημείο του ανθρώπου, το πρόσωπό μας.

Εν συνεχεία, μας καλλιέργησαν την ιδέα του τρίτου ή του ουδέτερου φύλου, καθιστώντας ρευστή την οριοθέτηση του αρσενικού έναντι του θηλυκού και δίνοντας ολοένα και συχνότερα το προβάδισμα στην γυναικεία φύση, υποθάλποντας την θηλυκοποίηση της κοινωνίας.

Το σώμα μας μοιάζει πλέον με βιοπολιτική ταπετσαρία, πάνω στην οποία ο καθένας μπορεί να γράψει όποιο φύλο του καπνίσει. Σε λίγο, σύμφωνα με τις επιταγές του ανάποδου κόσμου, οι πρώην φυσιολογικοί θα είναι μη φυσιολογικοί και οι μη φυσιολογικοί θα είναι φυσιολογικοί, ενώ πολλοί θα αρχίσουν να φλερτάρουν με την ιδέα της ασεξουαλικότητας.

Κοντοζυγώνει, λοιπόν, η ώρα της τρίτης πίστας: Ο απρόσωπος και ασεξουάλ πολίτης θα γίνει ασώματος, κυκλοφορώντας πλέον αόρατα, σαν ινδουιστικό άβαταρ, μέσω των συνάψεων του δικτύου. Από τον αόρατο εχθρό θα περάσουμε στον αόρατο πολίτη!

Φαίνεται ότι η Νέα Τάξη Πραγμάτων έχει μανία με τα αόρατα. Μήπως γιατί το αφεντικό της είναι κάποιος αόρατος μαριονετίστας, ο οποίος θέλει να συντονιστούμε με αόρατα, δαιμονικά πνεύματα, και να αποκτήσουμε την λεγόμενη συμπαντική συνείδηση, όπως πρεσβεύει η καμπάλα;

 

 

Μέσα σε αυτό το ψηφιακό πλαίσιο, το οποίο, με δόλωμα την απλοποίηση των συναλλαγών, προλειαίνει το έδαφος για την καθολική και αδιάλειπτη επιτήρηση των πολιτών, η ψηφιακή ενσωμάτωση της αστυνομικής ταυτότητας και του διπλώματος οδήγησης στο κινητό μας τηλέφωνο και η λήψη του Ενιαίου Αριθμού του Πολίτη προκαλούν έντονη ανησυχία σε όσους διατηρούν μνήμη από τις αντιδράσεις που είχαν ξεσπάσει το 1986 κατά της απόπειρας ηλεκτρονικού φακελώματος με την χρήση του Ενιαίου Κωδικού Αριθμού Μητρώου (ΕΚΑΜ), αποτελούμενου από 13 ψηφία.

Τότε, όμως, υπήρχε ένας Μητροπολίτης του αναστήματος του Αυγουστίνου Καντιώτη, ο οποίος προέτρεπε τον λαό να αντιδράσει γράφοντας τα ακόλουθα λόγια (φύλλο 449/1986 της Χριστιανικής Σπίθας):

«Εάν ο Ελληνικός λαός εξανίστατο άλλοτε εναντίον των ατομικών φακέλων της αστυνομίας και εζήτει την δημοσίαν καύσιν αυτών ως λίαν επικίνδυνον διά την ελευθερίαν του ατόμου, πολύ περισσότερον θα έπρεπε να εξεγερθεί τώρα κατά της εκδόσεως των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων.

Αλλά περίεργον πράγμα: Ο λαός μας εν προκειμένω προ του σπουδαιοτάτου τούτου θεάματος, φαίνεται ως υπνωτισμένος. Διότι δυστυχώς η έκδοσις τοιούτων ταυτοτήτων θεωρείται ως επίτευγμα επιστημονικής προόδου. Κάτω όμως από το απατηλόν προσωπείον της “προόδου” δύνανται ν’ αποκρύπτωνται τα απαισιώτερα σχέδια των σκοτεινών δυνάμεων, των οπαδών του Αντιχρίστου. Το είπεν η επιστήμη; Πρέπει να υπακούσωμεν, έστω και αν θυσιάζονται αι ατομικαί μας ελευθερίαι. Ιδού η μωρά νοοτροπία των πολλών!

Αλλά πρέπει κάποτε ν’ αφυπνισθώμεν, διότι φακελλωνόμεθα όχι πλέον αστυνομικώς, αλλ’ ηλεκτρονικώς, όπερ –δεν αρνούμεθα– είναι προοίμιον μιας φοβεράς σκλαβιάς, η οποία έρχεται…».

 

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1992, ο Νικόλαος Ψαρουδάκης στο βιβλίο του «Αντίχριστος, 666 και ΕΚΑΜ» (εκδόσεις Ε.Χ.Ο.Μ., Αθήνα 1992, σελ. 137), αναφερόμενος στον εσωτερικό κατακτητή, έγραφε:

«Μια ντόπια κυβέρνηση που στηρίζεται απ’ έξω, που υπηρετεί σχέδια και αποφάσεις ξένων κέντρων, είναι πιο επικίνδυνη από τον ξένο κατακτητή. Γιατί η ντόπια κυβέρνηση θεμελιώνει την εθνική υποδούλωση με την υπογραφή και την θέληση, υποτίθεται, του ίδιου του λαού που χάνει την ελευθερία του! Ποιος λοιπόν είναι ο εχθρός για να τον πολεμήσεις; Και πώς να προλάβεις να πολεμήσεις, όταν με το ηλεκτρονικό φακέλωμα σε κλάσμα λεπτού εντοπίζεσαι και εξουδετερώνεσαι;

Μονάχα τυφλοί πια δεν βλέπουν ότι βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα παγκόσμιο σατανικό σχέδιο μεθοδευμένης αφαίρεσης των ελευθεριών των λαών! Αόρατα και ορατά νήματα υποδούλωσης πλέκονται με υποκριτικά χαμόγελα και αθωότητες, στα χέρια, στα πόδια, στις συνειδήσεις και στις ψυχές των ατόμων και των λαών, έτσι που στο πλήρωμα του χρόνου οι λαοί και τα άτομα να βρεθούν αλυσοδεμένα σφάγια στα πόδια του Αντιχρίστου, έρμαια της κακίας του και της σατανικής του τρομοκρατίας».     

Φυσικά, η μεταφορικώς νοούμενη παγκόσμια θρησκεία ή υπο-θρησκεία χρειάζεται και την κυριολεκτική της υπόσταση. Τα ιδεατά, για να είναι πειστικά, πρέπει να μπορούν να γίνουν και χειροπιαστά.

Εξ αυτού του λόγου, αναδύεται ήδη καπνός και αναδίδεται δυσωδία από την κατσαρόλα στην οποία μαγειρεύεται το δηλητηριώδες φαγητό της κατά κυριολεξίαν παγκόσμιας θρησκείας.

Αυτή θα είναι η αίρεση των αιρέσεων, η παναίρεση του οικουμενισμού. Ήδη στο Βερολίνο στήνεται ο κοινός οίκος προσευχής για Εβραίους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους: The House of One! Παράλληλα γίνονται προετοιμασίες για τον κοινό εορτασμό του Πάσχα από το Φανάρι και το Βατικανό το 2025.

Μετά από όλα αυτά, η θεωρία του θαυμαστού ανάποδου κόσμου μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την πραγματικότητα:

Οι πρωτομάστορες των αιρέσεων στοχοποιούν τους ορθόδοξα σκεπτόμενους ως αιρετικούς.

Όσοι γνωρίζουν πώς λειτουργεί η προπαγάνδα δεν εκπλήσσονται καθόλου. Μία από τις μεθόδους που χρησιμοποιούν οι προπαγανδιστές είναι να κατηγορούν τον μελλοντικό κατήγορο, ώστε να προλάβουν την δίκαιη κατηγορία: Ρίχνοντας στους ορθοδόξους την ρετσινιά της αίρεσης, οι πραγματικά αιρετικοί αμύνονται προληπτικά στην μομφή που θα ξέρουν ότι θα τους προσάψουν οι ορθόδοξοι. Με αγγλικούς όρους, το φαινόμενο αυτό αποτυπώνεται στην φράση «κατηγορώντας τον κατήγορο» (“accusing the accuser”).

Επομένως, όποιοι αυτήν την εποχή βρίσκονται στο μειοψηφικό στρατόπεδο της άρνησης του εμβολιασμού, της κλιματικής αλλαγής ή της ψηφιακής εποχής, πρέπει να έχουν ήσυχη την συνείδησή τους ότι βρίσκονται στην σωστή πλευρά της Ιστορίας.

Είναι οι ορθόδοξοι (και υγιώς) σκεπτόμενοι που ενοχοποιούνται δαιμονικά από τους κατ’ επάγγελμα διαστρεβλωτές της αλήθειας, οι οποίοι κοκορεύονται ότι βρίσκονται στη σωστή, ενώ σέρνονται στην λάθος πλευρά της Ιστορίας.

Ταυτοχρόνως, όμως, οι ανήκοντες στο στρατόπεδο της μειοψηφίας θα πρέπει να εξοπλισθούν με ιώβειο υπομονή, γιατί είναι πιθανό να δεχθούν, αργά ή γρήγορα, έναν ολοκληρωτικό πόλεμο από το αντίπαλο στρατόπεδο. 

Όταν ο κεντρικός ήρωας του Ερρίκου Ίψεν στο θεατρικό του έργο «Ένας εχθρός του λαού», δηλαδή ο γιατρός Στόκμανν, παίρνει τον λόγο για να μιλήσει μπροστά στους εκπροσώπους της συμπαγούς πλειοψηφίας που δεν θέλουν να ακούσουν την οδυνηρή αλήθεια για τα μολυσμένα νερά των λουτρών της πόλης, λέει στο πλήθος:

«Πάλεψα σα λιοντάρι για τα ιερά μου δικαιώματα, τ’ ανθρώπινά μου δικαιώματα! Μα αυτή τη στιγμή μού είναι όλα αδιάφορα, γιατί –τώρα!– θα μιλήσω για σημαντικώτερα πράγματα. […] θέλω να μιλήσω για μια μεγάλη ανακάλυψη πούκανα τούτες τις μέρες… Ανακάλυψα πως όλες οι πηγές της πνευματικής μας ζωής, ολόκληρη η αστική μας κοινωνία, βουλιάζουν σ’ ένα βούρκο πανούκλας και ψευτιάς».

 

Ο γιατρός Στόκμανν έκανε όμως και μια δεύτερη ανακάλυψη: Οι πιο επικίνδυνοι εχθροί της Αλήθειας και της Ελευθερίας» δεν είναι οι ηγεσίες αλλά τα μέλη της καταραμένης συμπαγούς πλειοψηφίας, οι λεγόμενοι μαζάνθρωποι.

Αυτοί αρπάζουν την ελευθερία της μειοψηφίας και της απαγορεύουν να πει την αλήθεια.   

Ο Ίψεν διά στόματος Στόκμανν επιμελείται ένα ηχηρό ράπισμα σε όλους εκείνους που επικαλούνται την πλειοψηφία ως επιχείρημα για την φίμωση και την υποταγή της μειοψηφίας σε αυτήν:

«Η πλειοψηφία δεν μπορεί νάχη ποτέ το δίκιο με το μέρος της. Ποτέ, τ’ ακούτε;! Είν’ ένα απ’ τα κοινωνικά ψεύδη που κάθε ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος πρέπει να τινάξη από πάνω του. Από τι αποτελείται σε μια χώρα η πλειονότητα των κατοίκων; Απ’ τους έξυπνους ή τους βλάκες; Νομίζω, συμφωνούμε πως βλάκες είν’ η μεγάλη μάζα στη γη. […] Φωνάξτε όσο θέλετε, μα δεν μπορείτε ν’ αντικρούσετε τη θέση μου. Η πλειοψηφία έχει τη δύναμη,… θε μου!… Αλλά το δίκιο δεν τόχει»².

 

Ο Αριστόβουλος Μάνεσης, ο σπουδαιότερος Έλληνας συνταγματολόγος έγραφε:

«Η ελευθερία που αξίζει δεν είναι τόσο η ελευθερία των ομοφρονούντων αλλά μάλλον η ελευθερία των διαφωνούντων».

 

Συμπληρώνω: Όταν χαθεί το δικαίωμα στην διαφωνία και οι ομοφρονούντες της συμπαγούς πλειοψηφίας επιβάλλουν την άποψή τους με υποχρεωτικότητες και εξαναγκασμούς, τους οποίους μάλιστα βαφτίζουν ύπουλα ως θεμιτά κίνητρα, αναποδογυρίζοντας την αλήθεια, τότε δεν ζούμε σε δημοκρατία αλλά σε δικτατορία. Κι όταν αυτό συμβαίνει όχι μόνο σε μία χώρα, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, τότε ακριβώς μιλάμε για παγκόσμια δικτατορία.

Απομένει να βρούμε ποιος είναι ο παγκόσμιος δικτάτορας!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Όποιος θέλει να πληροφορηθεί τι τρομερά πράγματα προέβλεψε ο γέρων Ιουστίνος Πίρβου, ας διαβάσει τι γράψαμε, σε αυτόν εδώ τον χώρο, για το δικτατορικό ηλεκτρονικό σύστημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης το καλοκαίρι του 2022³.

Το θηρίο καλπάζει αλλά ο λαός ασκόπως αλαλάζει!

______________________________________

1 https://www.bankingnews.gr/index.php?id=686689

2 Για την ανάλυση του έργου αυτού βλ. Βαθιώτη, Από την τρομοκρατία στην πανδημία. Υποχρεωτικές ιατρικές πράξεις στον πόλεμο κατά του αόρατου εχθρού, Τρίτη επικαιροποιημένη έκδοση, Αλφειός 2023, σελ. 527 επ.

3 Τι μας διδάσκει ένα βιβλίο (1.0): Για το δικτατορικό ηλεκτρονικό σύστημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης

Πηγή:https://kvathiotis.substack.com/

Προφήτης Ηλίας ο μέγιστος των προφητών.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ. – 20 Ιούλ 2023

 

Προφήτης Ηλίας, ο πλέον γνωστός και ο πλέον μεγαλύτερος από όλους τους προφήτες της Παλαιάς διαθήκης. Ονομάστηκε Θεσβίτης γιατί καταγόταν από τη Θέσβη. Έζησε τον 9ο αι. π.Χ. και λειτούργησε ως προφήτης 25 χρόνια. Κατά την γέννησή του ο πατέρας του είδε σε οπτασία δυο αγγέλους να τον ονομάζουν Ηλία και να τον σπαργανώνουν με φωτιά και να του δίδουν φλόγα να φάει. Οι ιερείς του Ισραήλ, ερμηνεύοντας την οπτασία, είπαν στον πατέρα, ότι ο γιος του θα γίνει προφήτης και θα κρίνει το Ισραήλ με δίκοπο μαχαίρι και φωτιά.

Ο προφήτης εμφανίστηκε σε μια δύσκολη εποχή για τον λαό του Ισραήλ, όταν βασιλιάς στο βόρειο τμήμα ήταν ένας κακός, ασεβής και ειδωλολάτρης, ο Αχαάβ. Ο προφήτης με εντολή του Θεού παρουσιάζεται ξαφνικά στον βασιλιά και προφητεύει ότι θα ακολουθήσουν τρεισήμισι χρόνια ανομβρίας και ότι δεν θα βρέξει αν ο ίδιος (ο προφήτης) δεν το ζητήσει… Φοβούμενος την οργή του ειδωλολάτρη βασιλιά ο Ηλίας καταφεύγει, καθ’ υπόδειξη του Θεού, σε ένα σπήλαιο κοντά στον ποταμό Χορράθ ανατολικά του Ιορδάνη ποταμού. Ο Θεός φρόντισε για τη ζωή του προφήτου. Το πρωί και το βράδυ σαρκοβόροι κόρακες τον τροφοδοτούσαν με κρέας και ψωμί. Νερό προμηθεύονταν από τον παρακείμενο ποταμό. Ο Θεός, λοιπόν, φρόντισε τα σαρκοβόρα κοράκια να μεταφέρουν κρέας για να τρέφεται ο πιστός δούλος του Ηλίας. Είναι το σπήλαιο στο οποίο κατέφυγε για να προσευχηθεί ο πατέρας της Παναγιάς μας, ο Άγιος Ιωακείμ, και να παρακαλέσει τον Θεό να του χαρίσει ένα παιδί, για να αποφύγει την περιφρόνηση του άτεκνου.

Πάλι με εντολή του Θεού, όταν ο χείμαρρος στέρεψε από νερό πήγε και εγκαταστάθηκε στη Σαρεπτά στην περιοχή της Σιδωνίας στο σπίτι μιας χήρας. Ο προφήτης Ηλίας ευλόγησε το λιγοστό αλεύρι και το λιγοστό λάδι της οικογένειας, με τα οποία περάσανε ολόκληρη την περίοδο της ανομβρίας. Ο υιός της χήρας αρρώστησε βαριά και απέθανε. Η χήρα μητέρα απευθύνεται στον προφήτη και του λέγει: Γιατί ήλθες εδώ για να θυμηθεί ο Θεός τις αμαρτίες μου και να θανατώσει τον γιό μου;; Ο προφήτης αφού προσευχήθηκε στον Θεό ανέστησε το νεκρό παιδί και η μητέρα του ανεγνώρισε ότι ο Ηλίας ήταν προφήτης απεσταλμένος από το Θεό. Αυτό δεν είναι και το μοναδικό θαύμα που έκανε ο προφήτης Ηλίας. Προφήτευσε τη γέννηση του Χριστού, το φρικτό τέλος του βασιλιά Αχαάβ, της συζύγου του και το άδοξο τέλος του βασιλικού οίκου τους.

Μετά από τρία χρόνια ανομβρίας παρουσιάστηκε, πάλι με εντολή του Θεού, στον βασιλιά Αχαάβ και του ζήτησε να συγκεντρώσει όλους τους ιερείς των ειδώλων στο Καρμήλιο όρος και να δουν ποιός Θεός είναι ο αληθινός. Ο Ηλίας πρότεινε να αρχίσουν πρώτοι οι ειδωλολάτρες. Πράγματι συγκεντρώθηκαν οι ιερείς των ειδώλων και παρακαλούσαν τους θεούς των (τους ανύπαρκτους) να στείλουν φωτιά για να ανάψει το θυσιαστήριο και να γίνει η θυσία και η λατρεία του Βάαλ. Προσπαθούσαν όλη την ημέρα οι ειδωλολάτρες. Αλλά η φωτιά δεν άναψε. Προς το τέλος της ημέρας ο προφήτης ζήτησε να προσφέρει θυσία και αυτός στον δικό του Θεό. Έβαλε τα ξύλα στο θυσιαστήριο και έριξε και νερό. Έπειτα άρχισε να προσεύχεται «Κύριε, Θεέ τοῦ  Ἀβραάμ, τοῦ  Ἰσαάκ καί τοῦ  Ἰακώβ, ἄς μάθουν ὅλοι σήμερα ὅτι ἐσύ εἶσαι Θεός στόν Ἰσραήλ κι ἐγώ δοῦλος σου, καί ὅτι ἐγώ ἔκανα ὅλα αὐτά τά πράγματα σύμφωνα μέ τόν λόγο σου. Ἀπάντησέ μου, Κύριε, ὥστε νά μάθει ὁ λαός σου αὐτός ὅτι ἐσύ εἶσαι ὁ Κύριος, ὁ Θεός, κι ὅτι ἐσύ θά ξαναφέρεις τήν καρδιά τους κοντά σου» (Γ΄ Βασ. 18, 36-37) και πριν τελειώσει την προσευχή του πυρ κατήλθε εκ του ουρανού και άναψαν τα ξύλα πάνω στο βωμό του Ηλία. Η θυσία έγινε. Ο προφήτης συνεπαρμένος έδωσε το σύνθημα να εξοντώσουν τους ιερείς. Η ανομβρία σταμάτησε και οι κρουνοί του ουρανού ανοίξανε

Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και ο Ηλίας να αποχωριστεί τα γήινα, πήρε ο προφήτης τον μαθητή του Ελισαίο και προχώρησαν προς την αντίπερα όχθη του Ιορδάνη ποταμού. Δια να διέλθουν τον ποταμό ο Ηλίας ως άλλος Μωυσής κτύπησε τα νερά με την μηλωτή του και εκείνα χωρίστηκαν σε δυο κομμάτια και πέρασε ο προφήτης και ο μαθητής του. Εκεί ο Προφήτης Ηλίας έδωσε τις τελευταίες συμβουλές και οδηγίες προς τον μαθητή του και άρμα πυρός με ίππους πυρός κατέβηκε από τον ουρανό και παρέλαβε τον Ηλία. Ο προφήτης παρελήφθη ζωντανός από το άρμα. Με εντολή του Θεού όρισε διάδοχό του τον μαθητή του Ελισαίο, ρίχνοντας από το άρμα την μηλωτή του

Από την στιγμή εκείνη δεν εμφανίστηκε επί της γης ο προφήτης. Στην επί του όρους Θαβώρ μεταμόρφωση του Κυρίου εμφανίζεται ο Ηλίας μαζί με τον Μωυσή να συνομιλεί με τον Κύριο, όπως μαρτυρούν οι ευαγγελιστές.

Σε πολλούς πιστούς υπάρχει η εντύπωση ότι ο προφήτης Ηλίας αναλήφθηκε, όπως ο Κύριος, εις τον ουρανό. Την απάντηση δίδει ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος αναφέρει ότι ο Προφήτης Ηλίας δεν ανελήφθη όπως ο Κύριος, εις τον ουρανό, αλλά άφησε ο Θεός να φανεί ότι ανελήφθη και ζει κάτω εις την γη με το φθαρτό του σώμα, χιλιάδες χρόνια τώρα. Την ίδια θέση εκφράζουν και Πατέρες της Εκκλησίας μας όπως ο Μέγας Αθανάσιος και ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς ερμηνεύοντας το «ως» στο κείμενο: «Και εγένετο αυτών πορευομένων, επορεύοντο και ελάλουν (Ηλίας και Ελισσαιέ) και ιδού άρμα πυρός και ίπποι πυρός και διέστειλεν ανά μέσον αμφοτέρων και ανελήφθη Ηλιού εν συσσεισμώ ΩΣ εις τον ουρανόν» (Δ’ Βασ. Β’ 11). «Δηλαδή κάνουν μία διάκριση οι Άγιοι Πατέρες, μεταξύ της αναλήψεως του Προφήτου, και της Αναλήψεως του Κυρίου. Διότι πράγματι, ενώ στην ανάληψη του Προφήτη Ηλία, υπάρχει η μικρή συλλαβή «ΩΣ» (που αμφίβολον έχει την έννοιαν) στην Ανάληψη του Κυρίου υπάρχει η μικρή συλλαβή «ΕΙΣ» (που τρανήν δείκνυσι την αλήθειαν). Διότι στα Γραφικά χωρία της Αναλήψεως του Κυρίου βρίσκουμε το «ΕΙΣ τον Ουρανόν» και όχι «ΩΣ εις τον Ουρανόν» , www.dogma.gr/diafora/o-profitis-ilias-den-pethane-pote/34164/. Επί πλέον εις την Ε’ δε Ωδή του δευτέρου κανόνα της Αναλήψεως, υπάρχει το εξής τροπάριο: «Ξένην Σου η Γέννησις, ξένη Σου η Ανάστασις, ξένη και φρικτή Σου, Ζωοδότα, η εκ του Όρους θεία Ανάληψις, ην εξεικονίζων Ηλιού, τέθριππος ανήρχετο, ανυμνών Σε, Φιλάνθρωπε». Δηλαδή: «Ω φύσει Ζωοδότα Χριστέ, παράδοξος μεν και υπερφυσική υπήρξε η από της Παρθένου άσπορος και άφθορος Γέννηση Σου· παράδοξος και υπερφυσική υπήρξε η από του Τάφου Ανάσταση Σου· παράδοξος και φρίκης αξία υπήρξε η από του όρους των Ελαιών γενομένη θεία Σου Ανάληψη». Αύτη δε την φρικτή Σου Ανάληψη προεικόνιζε ο Προφήτης Ηλίας, ο οποίος ανέβηκε με άμαξα πύρινη και με τέσσαρα άλογα πύρινα, όχι όμως στον Ουρανό, αλλ’ «ΩΣ εις τον ουρανόν». Παρουσιάζει δηλαδή ο υμνωδός στο τροπάριο τούτο, συν τοις άλλοις, ότι η ανάληψη του Προφήτου Ηλιού ήταν τύπος της κατοπινής ανάληψης του Κυρίου. Αναμένεται να εμφανιστεί και να ελέγξει τον Αντίχριστο, μαζί με τον Προφήτη Ενώχ, πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, όπως αναφέρει ο προφήτης Μαλαχίας και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος στην Αποκάλυψη.

Τη μνήμη του μεγίστου Προφήτου Ηλιού τιμά η Εκκλησία μας κατ’ έτος την 20ή Ιουλίου.

Ἀπολυτίκιον, ἦχος δ΄ Ταχύ προκατάλαβε

Ὁ ἔνσαρκος ἄγγελος, τῶν προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος πρόδρομος τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ο ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας Ἐλισαίῳ τήν χάριν, νόσους ἀποδιώκει καί λεπρούς καθαρίζει. Διό καί τοῖς τιμῶσιν αὐτόν βρύει ἰάματα.

Κοντάκιον αυτόμελον, ήχος β΄

Προφήτα και προόπτα των μεγαλουργιών του Θεού, Ηλία μεγαλώνυμε, ο τω φθέγματί σου στήσας τα υδατόρρυτα νέφη, πρέσβευε υπέρ ημών προς τον μόνον φιλάνθρωπον.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΠΗΓΗ:https://www.triklopodia.gr/%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b7%ce%bb%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%bf-%ce%bc%ce%ad%ce%b3%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%b7%cf%84%cf%8e/

Παρακολουθήσετε τη συνέντευξη ενός πραγματικού Έλληνα του Νίκου Αργυρόπουλου αδελφού και φίλου στον Δημοσιογράφο Τέρρυ Χατζηιερεμία.

/https://https://mail.google.com/mail/u/0/#inbox/FMfcgzGtwDFhfGmLhZTcdDMgBhSsRVCQ?projector=1

«Πρώτα ήταν ο covid τώρα ο καιρός»: “Πυρά” κατά των “κλιματικών τρομοκρατών”

ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ. – 20 Ιούλ 2023 – 19:15

Το διάβασαν: 105

«Μερικά όχι πολύ ασυνήθιστα φαινόμενα (π.χ. καύσωνες) απέκτησαν ξαφνικά τρομακτικά ονόματα».

Εντύπωση προκαλεί η στήλη της Βρετανίδας αρθρογράφου, Allison Pearson, στη Telegraph (και όχι σε κάποιο εναλλακτικό ΜΜΕ), με την οποία κατακεραυνώνεται η «κλιματική τρομοκρατία» των τελευταίων εβδομάδων.

Αφορμή αποτελούν οι καύσωνες, με το επιστημονικό κατεστημένο (ή αλλιώς η επιστημονικη ιερά εξέταση) να προσπαθεί να μας πείσει πως ο φετινός Ιούλιος είναι ο πιο θερμός…στην ιστορία στη Μεσόγειο και όχι μόνο!

Έχει τη σημασία της επίσης η πολύ στοχευμένη σύγκριση [1] με τον καιρό που δεχόμασταν τέτοιου είδους “κύματα τρομοκρατίας” από τα ΜΜΕ και τους “ειδικούς” σε ό,τι αφορούσε τον covid.

Μεταξύ άλλων τονίστηκαν τα εξής:

«Μπορεί να έχετε παρατηρήσει ότι η κλιματική καταστροφολογία έχει ενταθεί κατά τη διάρκεια της περασμένης εβδομάδας, αλλά ο παλιός καλός βρετανικός καιρός αρνείται να συνεργαστεί.

Ωστόσο, οι ρεπόρτερ ψάχνουν στην υπόλοιπη Ευρώπη για καλύτερα (δηλαδή κακά) νέα. Οι τουρίστες στη Φοντάνα ντι Τρέβι στη Ρώμη καλούνται να συμφωνήσουν ότι ο καιρός είναι «αφόρητος». Αν είναι αφόρητος, γιατί δεν επιστρέφουν στα δωμάτια του ξενοδοχείου τους με μια βρεγμένη πετσέτα στο κεφάλι τους αντί να γλείφουν χαρούμενα το παγωτό φιστίκι τους και να απολαμβάνουν τις ακτίνες;

Πραγματικά όχι πολύ ασυνήθιστα καιρικά φαινόμενα απέκτησαν ξαφνικά τρομακτικά ονόματα που προέρχονται από τις μυθολογικές φλόγες της κόλασης. Μετά τον Κέρβερο και τον Χάροντα, ετοιμαστείτε για το…«καύσωνα Άδη».

Υπάρχει κάτι τρομερά γνωστό σε όλες αυτές τις αποκαλυπτικές προειδοποιήσεις για καταστροφικές συνέπειες εάν οι άνθρωποι δεν ενεργήσουν. “Οι θερμοκρασίες σε όλη τη Μεσόγειο πλησιάζουν τις υψηλότερες που έχουν καταγραφεί ποτέ στην Ευρώπη με τους ταξιδιώτες να προειδοποιούνται ότι οι τοπικές ιατρικές υπηρεσίες και οι υγειονομικές υπηρεσίες είναι πιεσμένες σε ορισμένες περιοχές”.

Α, ναι, αυτό είναι. Ξέραμε ότι το είχαμε ξανακούσει: Μείνετε στο σπίτι, Εξοικονομήστε σε αντηλιακό, Υποστήριξη του Net Zero (σ.σ. μηδενικό αποτύπωμα άνθρακα).

Είναι σχεδόν σαν να ήταν και πάλι οι ίδιοι άνθρωποι που μας κατατρόμαξαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας, τρομοκρατώντας τους ανθρώπους να υπακούουν συχνά σε ανόητους κανόνες».

 

Και πράγματι, αν παρατηρήσετε και στην Ελλάδα οι περισσότεροι “ειδικοί” που βγαίνουν και προειδοποιούν τον κόσμο αυτές τις μέρες για τον καύσωνα τους βλέπαμε επί τρία χρόνια σχεδόν καθημερινά στα κανάλια να μας μιλάνε για τον covid!!

Και συνεχίζει το δημοσίευμα:

«Η ομάδα Behavioral Insights (σ.σ. Ομάδα Συμπεριφορικών Πληροφοριών) – που προέρχεται από το γραφείο του υπουργικού συμβουλίου και τώρα εργάζεται για πολλές μεγάλες εταιρείες, παγκόσμιους θεσμούς και εθνικές κυβερνήσεις – συνεργάζεται με ραδιοτηλεοπτικούς φορείς για να μεταφέρει μηνύματα σχετικά με την κλιματική αλλαγή.

Δεν χρειάζεται να είστε σκεπτικιστές για το κλίμα για να βρείτε κάτι κακό στην ιδέα των ραδιοτηλεοπτικών φορέων που σχεδιάζουν να χειραγωγήσουν το κοινό για να επιτύχουν τους «συλλογικούς μας στόχους». Τίνος είναι οι στόχοι; Γιατί δεν αμφισβητείται εάν αυτό είναι προς το συμφέρον του πληθυσμού ή όχι; Πού είναι οι εναλλακτικές απόψεις;

Μετά τον καταστροφικό αντίκτυπο της προπαγάνδας του Covid στην ψυχική και σωματική υγεία του έθνους, μια περίοδος ντροπιαστικής σιωπής θα ήταν ευπρόσδεκτη από αυτούς τους ανθρώπους».

Σ.γ.:Αλλά πολλά περιμένουμε από τους γνωστούς τρομολάγνους.

el.gr