Τεράστιος Σημίτης, σε πείσμα όλων των εχθρών του

Η δημοσιογράφος που τον έζησε από κοντά

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΙΟΝ AI

Όσο ήταν εν ενεργεία πρωθυπουργός, αλλά ακόμη και τώρα με την απώλειά του, ο Κώστας Σημίτης αντιμετώπισε δύο Ελλάδες: μια που σέβεται και τιμά την τεράστια εκσυγχρονιστική του προσπάθεια και το πολύπλευρο έργο του και μια δεύτερη, που οργίζεται και μόνο στο άκουσμα του ονόματός του.

Οι δυο αυτές Ελλάδες ως γνωστόν κινούνται παράλληλα και δεν πρόκειται ποτέ να συναντηθούν. Συνυπάρχουν στα κόμματα, στην κοινωνία, στον πολιτισμό, σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής. Η μια ομνύει στην ουσία, την αποτελεσματικότητα, την εργατικότητα, την πειθαρχία και την δωρικότητα στο ύφος των πολιτικών. Η άλλη κραδαίνει τα λάβαρα της ευκολίας, αντιπαθεί με μένος κάθε τι νεωτερικό, και ταυτόχρονα αγκαλιάζει με ζήλο τον κάθε επίδοξο λαϊκιστή. Ο Σημίτης ήταν το αντίθετο του λαϊκιστή και αυτό μια μεγάλη μερίδα του λαού και των πολιτικών ταγών μας δεν του το συγχώρησε ποτέ.

Ακόμη και την ημέρα του θανάτου του διάφοροι του επιτέθηκαν με μένος και τοξικότητα. Διαβάζεις τα ταυτόσημα σχόλια ακροδεξιών και συριζοκασσελαυγιτών για τον Σημίτη και έχεις μπροστά σου άλλη μία απτή απόδειξη της θεωρίας των δύο άκρων. Ή των δύο Ελλάδων. Μερίδα συμπολιτών μας, παρότι πάει στα ΑΤΜ και βγάζει ευρώ, χρησιμοποιεί το Ελ. Βενιζέλος, την Αττική Οδό, το Μετρό, τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, τους αυτοκινητοδρόμους της χώρας, δαιμονοποιεί ακόμη τον Σημίτη και την εκσυγχρονιστική του προσπάθεια.

Ο Σημίτης -που οι αντίπαλοί του αποκάλεσαν «λογιστάκο» και «δεξιό»- ήταν τόσο θαρραλέος που δεν δίστασε να τα βάλει ακόμα και με την ελληνική εκκλησία του πανίσχυρου Χριστόδουλου, καταργώντας το θρήσκευμα από τις ταυτότητες. Ή να εισάγει τον νόμο Γιαννίτση, θέλοντας να σπάσει τις συντεχνίες και τις αδράνειες του δημοσίου. Βρίζουν τον Σημίτη άνθρωποι που δεν αντελήφθησαν ποτέ το μέγεθος της πολιτικής του προσπάθειας και τον μέμφονται για τις προσωπικές τους αστοχίες π.χ. στο τζόγο που οι ίδιοι επέλεγαν να ρισκάρουν. Τον επικρίνουν επίσης για το ευχαριστώ στους Αμερικανούς, ενώ έπραξε το σωστό. Από την οργή που προκάλεσε ο Σημίτης, ακόμη και μέσα στο ΠΑΣΟΚ, έγινε στόχος σε κάθε συνωμοσιολογία που κατασκεύαζε ο ακροδεξιός και ακροαριστερός Τύπος. Ένας μεγάλος συνασπισμός εθνικολαϊκών και αντιευρωπαϊκών δυνάμεων στάθηκε με μένος απέναντί του.

Ανάμεσα τους βρέθηκαν και πολιτικοί όλων των κομμάτων, όπως ο Κώστας Καραμανλής που τον διαδέχτηκε στην εξουσία και ο ΓΑΠ που τον διαδέχτηκε στο κόμμα. Ο πρώτος έριξε τη χώρα στα βράχια, χωρίς ποτέ να προφέρει ένα mea culpa και πολέμησε αισχρά τον Σημίτη. Και ο δεύτερος διέγραψε τον προκάτοχό του από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, σβήνοντας με μια μονοκονδυλιά την εκσυγχρονιστική και φιλοευρωπαϊκή παρακαταθήκη του. Όμως ο Κώστας Σημίτης άφησε μια οικονομία καλύτερη από αυτή που βρήκε όταν ανέλαβε και είχε ένα όραμα γι’ αυτή τη χώρα. Η πολεμική εναντίον του, σε μεγάλο βαθμό, έγκειται ακριβώς σε αυτά του τα χαρακτηριστικά.
Advertisement

Ο Σημίτης είχε επίσης το σθένος να συστήσει ένα νέο πολιτικό πρότυπο. Μέσα σε μια κυρίαρχη κουλτούρα ξεχαρβαλώματος και ουσιαστικά μη αποδεκτός από το «βαθύ» ΠΑΣΟΚ, κατόρθωσε να εκλεγεί δύο φορές πρωθυπουργός. Μην ξεχνάμε ότι παρέλαβε μια κυβέρνηση από τον ασθενή στο Ωνάσειο Παπανδρέου, περιτριγυρισμένο από την γραφική αυλή της Δήμητρας, ισχυρές φατρίες και κομματικά συμφέροντα. Όποιος στήριζε γραμμή Σημίτη εκείνη την εποχή δεν θεωρούνταν ΠΑΣΟΚ από γεννηματικούς και τσοχατζοπουλικούς και δεχόταν σφοδρή αμφίπλευρη επίθεση. Είχε ωστόσο την απαραίτητη στοχοπροσήλωση να τηρήσει μια άλλη στάση πολιτικής και προσωπικής ζωής, εμπνέοντας όσους πιστεύαμε ότι μια άλλη Ελλάδα μας αξίζει. Αυτό το ιδεολογικό και αισθητικό πρότυπο Σημίτη δεν του το συγχώρησαν ποτέ οι αντίπαλοί του, εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ.

Είναι οι ίδιοι που ακόμη σήμερα του καταλογίζουν ότι δεν τα έκανε όλα τέλεια και δεν ξερίζωσε τη διαφθορά από το «βαθύ» ΠΑΣΟΚ. Αυτοί που τον κατηγορούν είναι οι ίδιοι λάτρεις και νοσταλγοί του παλιού ΠΑΣΟΚ και πρόθυμα μεταπήδησαν π.χ. στον ΣΥΡΙΖΑ για να βρουν τον χαμένο «ανδρεϊκό» λαϊκισμό. Ο Σημίτης αντιστάθηκε με όλες του τις δυνάμεις, πάλεψε με το «βαθύ» ΠΑΣΟΚ και προσπάθησε να εγκαταστήσει ένα άλλο ήθος της πολιτικής, κόντρα στο παραδοσιακό πελατειακό σύστημα. Αλλού πέτυχε, αλλού όχι. Αλλά ένα δεν θα του συγχωρήσουν ποτέ: ότι πρωτοστάτησε στο κίνημα του εκσυγχρονισμού της Ελλάδας και προσπάθησε να μετακινήσει το ΠΑΣΟΚ προς τον χώρο του ευρωπαϊκού κέντρου.

Ο αντι-Σημιτισμός είναι εν ολίγοις ιδεολογία και στάση ζωής. Ακόμη και σήμερα όσοι στοιχίζονται πίσω από τις αρχές του εκσυγχρονισμού είναι δακτυλοδεικτούμενοι. Πόσες φορές δεν κατηγόρησαν ακόμη και τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι οι σημιτικοί έκαναν εισοδισμό στην κυβέρνησή του, επιμολύνοντας την «γαλάζια» καθαρότητα της ΝΔ. Τι τους ενοχλεί στην πραγματικότητα; Μα η παρακαταθήκη του μεταρρυθμιστικού κέντρου: δηλαδή η σύγκρουση με τον κρατισμό και τον λαϊκισμό της αριστεράς και της λαϊκής δεξιάς, η μετριοπάθεια στην εξωτερική πολιτική και, φυσικά, ο σταθερός ευρωπαϊκός προσανατολισμός του Μητσοτάκη.

Προσωπικό Υστερόγραφο: Ενοχλεί για ένα πρόσωπο σαν τον Σημίτη, με βαρύνουσα σημασία στην μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας, η προσπάθεια ορισμένων να τον επικαλεστούν, προκειμένου να προβληθούν οι ίδιοι. Θα αρκεστώ από την πλευρά μου να παραθέσω μια επαγγελματική και όχι προσωπική στιγμή, παρά την κοινή πορεία με τον εκλιπόντα πολιτικό.

Τον Ιανουάριο λοιπόν του 1996 μου ζητήθηκε από τη γαλλική εφημερίδα Libération, της οποίας ήμουν ανταποκρίτρια, να γράψω για τον νέο πρωθυπουργό της Ελλάδας που θα εκλεγόταν μετά την παραίτηση του Παπανδρέου, που νοσηλευόταν ακόμη στο Ωνάσειο. Η εκλογή παιζόταν ανάμεσα σε τέσσερις υποψηφίους: τον Κώστα Σημίτη, τον Άκη Τσοχατζόπουλο, τον Γεράσιμο Αρσένη και τον Ιωάννη Χαραλαμπόπουλο.

Η συνεδρίαση της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ κράτησε πολλές ώρες, η ψηφοφορία έγινε σε δύο γύρους και ο χρόνος πίεζε. Έπρεπε να παραδώσω το κείμενό μου γύρω στις 3 το απόγευμα, πριν το «κλείσιμο» της εφημερίδας. Ο Άκης Τσοχατζόπουλος θεωρείτο φαβορί για την εκλογή. Ήδη το επιτελείο του είχε καταλάβει μια κεντρική αίθουσα στο ισόγειο της Βουλής, από όπου ακούγονταν γέλια και χαρούμενες ιαχές από οπαδούς και συνεργάτες του. Γνωστοί δημοσιογράφοι της εποχής μπαινόβγαιναν ορμητικά, αγκαλιάζονταν και πανηγύριζαν, βέβαιοι για την επικράτηση. Γκαρσόνια μετέφεραν ποτά και ουίσκι με τις κούτες.

Δεν ξέρω αν κινήθηκα από ένστικτο, άγνοια κινδύνου, ή πίστη στο νεότευκτο κίνημα του εκσυγχρονισμού, αλλά αποφάσισα να «ορίσω», αυθαίρετα εκείνη τη στιγμή, νικητή τον Σημίτη. Καθισμένη στην αίθουσα Τύπου της Βουλής και κλείνοντας τα αυτιά στα τρεχαλητά των οπαδών του Άκη στο διάδρομο, έγραψα για τον «socialiste rénovateur», τον εκσυγχρονιστή σοσιαλιστή που θα γινόταν ο επόμενος πρωθυπουργός. Διαβάστε εδώ.

Έστειλα στην Libération το κείμενό μου με φαξ και περίμενα κάμποσες ώρες ως το αποτέλεσμα: Στον δεύτερο γύρο, τα προγνωστικά ανατράπηκαν. Ο Κώστας Σημίτης επικράτησε με 86 έναντι 75 ψήφων του Άκη. Σήμερα, μετά τα τόσα που διαδραματίστηκαν στο μεταξύ, ένα θα ήθελα να προσθέσω: Μόνο και μόνο που κέρδισε στις εσωκομματικές του ΠΑΣΟΚ το 1996 και δεν είχαμε τελικά Άκη Τσοχατζόπουλο για Πρωθυπουργό της Ελλάδας, ένα άγαλμα το αξίζει ο Σημίτης!

ΠΗΓΗ:https://www.bing.com/search?q=%ce%a4%ce%b5%cf%81%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%bf%cf%82+%ce%a3%ce%b7%ce%bc%ce%af%cf%84%ce%b7%cf%82%2c+%cf%83%ce%b5+%cf%80%ce%b5%ce%af%cf%83%ce%bc%ce%b1+%cf%8c%ce%bb%cf%89%ce%bd+%cf%84%cf%89%ce%bd+%ce%b5%cf%87%ce%b8%cf%81%cf%8e%ce%bd+%cf%84%ce%bf%cf%85&efirst=0&ecount=50&filters=tnTID%3a%22TOBP2_1E2D11382BB368DF9C3AF51B34BF15A8%22+tnVersion%3a%22fc1cf53e-de75-46d0-8ee1-c57a822ab0b4%22+Segment%3a%22popularnow.carousel%22+tnCol%3a%221%22+tnOrder%3a%22cff485f1-84fa-4ae4-8ff1-3d1210b1f06f%22&form=HPNN01&ntref=1

Ωστόσο, παρά τον σχετικά καλό καιρό και το πλήθος του κόσμου που έδωσαν το παρόν στην τέλεση της αγίασης των υδάτων, ούτε ένα άτομο δεν φάνηκε στη κάμερα τοπικού μέσου που να βουτά για την άρση του σταυρού.

Οι συλλογισμοί περί «ισλαμοποίησης» της ένδοξης θρακικής πόλης δεν αποτελούν χίμαιρες, αλλά αντιθέτως μια απτή πραγματικότητα, με το σημερινό περιστατικό να επιβεβαιώνει τόσα πρότερα λάθη που λαμβάνουν χώρα στην Κομοτηνή.

Δείτε τη σχετική φωτογραφία:

«Απεβίωσε σήμερα σε ηλικία 88 ετών ο πρώην Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Σημίτης. Η 8ετής διακυβέρνησή του, σημαδεύτηκε κυρίως από αρνητικά γεγονότα όπως:

– Το θερμό ελληνοτουρκικό επεισόδιο στα Ίμια τον Ιανουάριο του 1996 που κατέληξε στον χαμό των τριών Ελλήνων Ηρώων του Πολεμικού Ναυτικού μας και στο “γκριζάρισμα” του Αιγαίου από τους Τούρκους. Ήταν η εποχή που ο ίδιος ο Σημίτης, μετά την αποκλιμάκωση στα Ίμια, εκστόμισε την τραγική φράση “ευχαριστούμε τους Αμερικανούς”, τσακίζοντας το εθνικό φρόνημα, αλλά και το “δεν διεκδικούμε τίποτα”, εγκαινιάζοντας επίσημα το γκριζάρισμα του Αιγαίου και την ενδοτικότητα στην εξωτερική μας πολιτική. Πολιτική που δυστυχώς φαίνεται να ακολουθείται πιστά από τη σημερινή κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

–Δεν ξεχνάμε την παράδοση στους Τούρκους, του μοναδικού αληθινού συμμάχου τότε της Ελλάδας, Κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν.

–Τη μη τοποθέτηση των πυραύλων S-300 που προορίζονταν για την θωράκιση της Κύπρου.

–Το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου που οδήγησε στην οικονομική καταστροφή εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων που παροτρύνονταν από τα πιο ”υπεύθυνα” κυβερνητικά χείλη να τζογάρουν για να κερδίσουν αφού υποτίθεται είχαμε σταθερή και ισχυρή οικονομία. Αλησμόνητες οι εκφράσεις τύπου: ” η άνοδος του δείκτη του Χ.Α.Α. είναι δείκτης υγείας της οικονομίας”. Δυστυχώς βέβαια ουδείς τιμωρήθηκε γι αυτό.

-Την υποχρεωτική μη αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες και την ανελέητη πολεμική διάθεση της κυβέρνησης Σημίτη κατά του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου.

– Την βεβιασμένη είσοδο της χώρας (με χαλκευμένα όμως στοιχεία) στην Ευρωζώνη, σε μία εποχή που η Ελλάδα ήταν οικονομικά ανέτοιμη, μόνο και μόνο για να πιστωθεί την είσοδο στο ευρώ, η κυβέρνηση Σημίτη.

– Δυστυχώς και η προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 που οι κυβερνήσεις του ετοίμασαν, αποδείχτηκαν οικονομικά καταστροφικές για την Ελλάδα εξαιτίας της οικονομικής κακοδιαχείρισή τους αλλά και την ατμόσφαιρα γενικευμένης διαφθοράς που απέπνεαν, ειδικά κατά τη δεύτερη τετραετία του ως πρωθυπουργού.

Tέλος ήταν αυτός που είχε χαρακτηριστεί ως ο πλέον διαπλεκόμενος πρωθυπουργός που μέσα από τα ”μεγάλα έργα” άνοιξε τον δρόμο να δημιουργηθούν οι μεγαλοεργολάβοι που λυμαίνονται τη χώρα μέχρι και σήμερα.

Ακατανόητη λοιπόν για εμάς η κήρυξη τετραήμερου εθνικού πένθους αλλά μάλλον όχι για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και του αμιγώς σημιτικού (σ.γ.:αλλιώς χαζαρομασονικού) Μαξίμου που στην πράξη αποδεικνύουν για ακόμη μία φορά πόσο ένθερμοι υποστηρικτές είναι της γενικότερης ”κληρονομιάς” του Κ. Σημίτη.

Κλείνοντας ως ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ, αν και πολιτικά διαφωνούμε κάθετα με την διακυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, σε ανθρώπινο επίπεδο λυπούμαστε για την απώλεια του εκλιπόντος και εκφράζουμε τα ειλικρινή συλλυπητήριά μας στους οικείους του.

Ο Θεός να τον αναπαύσει».

ΠΗΓΗ:https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/a-latinopoulou-gia-thanato-k-simiti-akatanoiti-i-kiryksi-tetraimerou-ethnikou-penthous/?utm_source=projectagora&utm_medium=contentdiscovery

Όταν το κράτος προχωρά σε κήρυξη εθνικού πένθους, οι σημαίες σε όλη τη χώρα αναρτώνται μεσίστιες. Το εθνικό πένθος γίνεται συνήθως με το κλείσιμο υπηρεσιών του Δημοσίου και σχολείων, ενώ αναστέλλονται όλες οι εορταστικές εκδηλώσεις.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες , το χρονοδιάγραμμα του Υπουργείου Παιδείας για την επανέναρξη των μαθημάτων παραμένει αμετάβλητο, με τους μαθητές να επιστρέφουν στα θρανία μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων.

Δεν είναι η πρώτη φορά που κηρύσσεται δημόσιο ή εθνικό πένθος στη χώρα, αν και μετά το 1974, η αυστηρή διάκριση μεταξύ εθνικού και δημόσιου πένθους έχει πάψει να υφίσταται στην πράξη.

Παρόμοια εκδήλωση πένθους μικρότερης διάρκειας είναι η τήρηση ενός λεπτού σιγής σε διάφορες συναθροίσεις και συγκεντρώσεις κόσμου.

Πότε έχει κηρυχθεί δημόσιο πένθος στην Ελλάδα

• Τον Ιούνιο του 1996, έπειτα από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, κηρύχθηκε τετραήμερο δημόσιο πένθος.
• Τον Ιούλιο του 1996, έπειτα από τον θάνατο του Παρθενίου Γ΄ Αλεξανδρείας, κηρύχθηκε τριήμερο δημόσιο πένθος.
• Τον Απρίλιο του 1998, έπειτα από τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Σεραφείμ, κηρύχθηκε τετραήμερο δημόσιο πένθος (10, 11, 12, 13 Απριλίου).
• Τον Νοέμβριο του 2002, έπειτα από τον θάνατο του Μιχαήλ Στασινόπουλου, κηρύχθηκε τετραήμερο δημόσιο πένθος.
• Τον Σεπτέμβριο του 2004, έπειτα από τον θάνατο του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρου Ζ΄, κηρύχθηκε τριήμερο δημόσιο πένθος (13, 14, 15 Σεπτεμβρίου).
• Τον Ιανουάριο του 2008, έπειτα από τον θάνατο του Μακαριστού Αρχιεπίσκοπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλου, κηρύχθηκε τετραήμερο δημόσιο πένθος (28, 29, 30, 31 Ιανουαρίου). Σ.γ.:Πιθανώς δολοφονηθείς, με δύο καρκίνους ταυτόχρονα, )ραδιενεργό Πολώνιο;) ο μοναδικός πανάξιος θρησκευτικός και πολιτικός ηγέτης της Ελλάδας μετά τον Καποδίστρια.
• Τον Μάιο του 2017, έπειτα από τον θάνατο του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, κηρύχθηκε τετραήμερο δημόσιο πένθος (29, 30, 31 Μαΐου & 1 Ιουνίου).
• Τον Δεκέμβριο του 2021, έπειτα από τον θάνατο του Καρόλου Παπούλια, κηρύχθηκε τετραήμερο δημόσιο πένθος (26, 27, 28 & 30 Δεκεμβρίου).
• Τον Φεβρουάριο του 2022, έπειτα από τον θάνατο του Χρήστου Σαρτζετάκη, κηρύχθηκε τετραήμερο δημόσιο πένθος (3, 4, 5 & 7 Φεβρουαρίου). Σ.γ.:Ισάξιος του Μακαριστού Χριστόδουλου.

• Τον Μάρτιο του 1994 έπειτα από τον θάνατο της Μελίνας Μερκούρη, κηρύχθηκε τριήμερο εθνικό πένθος.
• Τον Απρίλιο του 1998, έπειτα από τον θάνατο του Κωνσταντίνου Καραμανλή, κηρύχθηκε τριήμερο εθνικό πένθος.
• Τον Σεπτέμβριο του 2001, έπειτα από τις Επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, η 14η Σεπτεμβρίου κηρύχθηκε ημέρα εθνικού πένθους. Σ.γ.: Της υπονόμευσης και ανατίναξης των διδύμων πύργων από το βαθύ κράτος για να ξεκινήσει η εκστρατεια εναντίον του Ιράκ και των συνεχών εμπόλεμων επιχειρήσεων δήθεν κατά της τρομοκρατίας, στη Λιβύη, στην Συρία, εναντίον του Μπιν Λάντεν κ.λπ από το βαθυ κράτος των ΗΠΑ.
• Τον Αύγουστο του 2005, έπειτα από το αεροπορικό δυστύχημα της Helios, η 16η Αυγούστου κηρύχθηκε ημέρα εθνικού πένθους.
• Τον Αύγουστο του 2007, έπειτα από τις εκτενείς πυρκαγιές που έπληξαν την χώρα.
• Τον Νοέμβριο του 2017, έπειτα από τις φονικές πλημμύρες της Δυτικής Αττικής.
• Τον Ιούλιο του 2018, έπειτα από τις καταστροφικές πυρκαγιές της Αττικής, κηρύχθηκε τριήμερο εθνικό πένθος (24, 25, 26 Ιουλίου).
• Τον Σεπτέμβριο του 2021, έπειτα από τον θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη, κηρύχθηκε τριήμερο εθνικό πένθος (2, 3, 4 Σεπτεμβρίου).
• Τον Οκτώβριο του 2021, έπειτα από τον θάνατο της Φώφης Γεννηματά, η 27η Οκτωβρίου κηρύχθηκε ημέρα εθνικού πένθους.
• Τον Μάρτιο του 2023, έπειτα από τη πολύνεκρη σύγκρουση δύο αμαξοστοιχιών στα Τέμπη, κηρύχθηκε τριήμερο εθνικό πένθος (1, 2 και 3 Μαρτίου).
• Τον Ιούνιο του 2023, έπειτα από το πολύνεκρο ναυάγιο με παράνομους μετανάστες ανοιχτά της Πύλου, κηρύχθηκε τριήμερο εθνικό πένθος (14, 15 και 16 Ιουνίου.
• ΠΗΓΗ:https://www.pronews.gr/koinonia/ethniko-penthos-ti-kleinei-kai-ti-symvainei-me-ta-sxoleia-gia-poious-exei-kiryxthei/