Η εποχή του Μεταμοντέρνου και η μηχανική της μετατόπισης των εννοιών

Η αποδόμηση σαν μέθοδος με πραγματικά αποτελέσματα συνδέεται με το «Μεταμοντέρνο», όρο που υποτίθεται ότι περιγράφει την εποχή μας και τα χαρακτηριστικά της. Αυτά είναι ο κατακερματισμός, η σχετικότητα, η απροσδιοριστία, η άρνηση όλων των κοσμοθεωριών (σ.γ.:και των θρησκειών).

Έτσι, «αντικειμενική πραγματικότητα» δεν μπορούμε να γνωρίσουμε, (σ.γ.: σαν αφετηρία εκκίνησης και βάση στην οποία να στηρίξουμε μια ιδεολογία κι ένα πιστεύω) διάφορες κοινωνικές ομάδες αλλάζουν τη γλώσσα και δημιουργούν τη δική τους πραγματικότητα, έως ότου η εξουσία τους καμφθεί από νέες κοινωνικές ομάδες με τις δικές τους εκδοχές πραγματικότητας.

Ο φιλόσοφος του Μεταμοντέρνου Lyotard, γνωστός για το σύνθημα «Τέλος των μεγάλων αφηγήσεων!» αναλύει πως επανάσταση, έθνος, πρόοδος, ιδεολογίες που την εποχή του Μοντερνισμού έθεταν σε κίνηση τις συνειδήσεις, τώρα πλέον έχουν χάσει τη σαγήνη τους και έχουν φθάσει στο ναδίρ τους [3].

Η εξέλιξη αυτή όπως περιγράφεται στον Lyotard, αποτελεί νομοτελειακή, αναπόφευκτη έκβαση της πορείας του Δυτικού πολιτισμού, όπως ίσως θα την έβλεπε κάποιος έξω από τον ορυμαγδό των παροντικών συγκρούσεων για κυριαρχία, ας πούμε ένας ιστορικός του μέλλοντος. Εκείνο, όμως, που διαφεύγει της παρατηρήσεως έξωθεν, είναι ότι στο παρόν δρουν συγκεκριμένες δυνάμεις που επιδιώκουν την αποσύνθεση των αξιών, με σχέδιο και πολεμική τακτική, εξωκοινωνικές δυνάμεις που ενίοτε ηττώνται σε κάποιες μάχες από τις δυνάμεις της κοινωνίας και του έθνους (π.χ. στον πόλεμο των σχολικών εγχειριδίων ιστορίας στην Ελλάδα του 2007, το υπουργείο Παιδείας αναγκάσθηκε, λόγω της δυναμικής αντίδρασης των πολιτών, να αποσύρει από τα σχολεία το αποδομητικό βιβλίο Ιστορίας έκτης δημοτικού της Ρεπούση. Παρόμοια τροπή είχε ο «πόλεμος των εγχειριδίων» και σε άλλες χώρες της Δύσεως).

Το να θεωρεί κανείς εξ αποστάσεως ως «νομοτελειακές» εξελίξεις τα διακυβεύματα του παρόντος, ευνοεί μόνο την λιποταξία από την μάχη και την μοιρολατρία…

Ενδιαφέρουσα παρατήρηση που έχει γίνει από πολλούς ερευνητές αφορά στη σύνδεση της μεταμοντέρνας ανάλυσης με την αρχαία ελληνική σοφιστική. Και εδώ και εκεί δεν υπάρχει απόλυτη, μόνο υποκειμενική αλήθεια. Η πειθώ δεν προέρχεται από την αλήθεια, αλλά από μια απατηλή συλλογιστική (subtly false reasoning). Σ.γ.: Τι μπορεί να λεχθεί υπό αυτό το πρίσμα για τα θεμελιώδη δόγματα της θρησκείας π.χ. το τρισυπόστατο; Όλα τους καταργούνται κάτω από τη λαίλαπα της υποκειμενικής αλήθειας.

Για τον λόγο αυτό είναι αναγκαία η σύγκρουση με τους σύγχρονους «σοφιστές» με το όπλο της Λογικής, όπως ήδη παλιά έκαναν ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης. Το πρόβλημα, εν τούτοις, σήμερα είναι η διασύνδεση μεταμοντέρνας σοφιστικής και πολιτικής εξουσίας, η οποία δίνει στους σοφιστές –άνωθεν – το μεγάλο πλεονέκτημα να ορίζουν αυτοί τους όρους της συζήτησης (he who controls the terms controls the debate), συμπεριλαμβανομένων εκτός του ορισμού των εννοιών καθαυτών, του πού, ποιος, πώς, πότε και πού.

Στα Νικομάχεια Ηθικά του, ο Αριστοτέλης αναπτύσσει μια θεωρία περί αρετής, η οποία μπορεί να παράξει χρήσιμα συμπεράσματα για έναν τρόπο με τον οποίο οι σύγχρονοι σοφιστές επιτυγχάνουν, ανεπαισθήτως, μετατοπίσεις εννοιών κατά το δοκούν.

Η αρετή, εξηγεί ο μέγας διδάσκαλος, είναι μεσότης μεταξύ δύο άκρων με αρνητικό πρόσημο· όμως ομοιάζει περισσότερο με το ένα άκρο. Παράδειγμα η γενναιοδωρία, ως αρετή, τοποθετείται ανάμεσα στην ασωτία (ή σπατάλη) αφενός, στην τσιγκουνιά αφετέρου. Ομοιάζει, όμως, περισσότερο ο γενναιόδωρος με τον σπάταλο παρά με τον τσιγκούνη. Η ανδρεία πάλι τοποθετείται ανάμεσα στον παράτολμο και τον δειλό.  Ομοιάζει όμως περισσότερο ο ανδρείος με τον παράτολμο παρά με τον δειλό…

Από την παρατήρηση αυτή προκύπτει, ότι αν κάποιος επιδιώκει να αμαυρώσει την αρετή ενός άλλου, για να γίνει ευκολότερα πιστευτός, θα μετατοπίσει την έννοια που εκφράζει την αρετή (γενναιοδωρία, γενναιότητα) προς την παρόμοια έννοια του ενός άκρου (ασωτία, αποκοτιά) οπόταν η διάκριση είναι δύσκολη, παρά προς την έννοια του άλλου άκρου (τσιγκουνιά, δειλία), όπου η διαφορά αρετής και κακίας είναι ευδιάκριτη για τον μέσο παρατηρητή.

Ευκολότερα πιστεύεις ότι ο γενναίος είναι στην πραγματικότητα παράτολμος (ή θρασύς) παρά ότι είναι δειλός, πράγμα που αντίκειται ευθέως στην παρατήρηση. Ευκολότερα, για τον ίδιο λόγο, θα πιστέψεις ότι ο γενναιόδωρος είναι ενδεχομένως απλώς σπάταλος, παρά τσιγκούνης.

Οι σοφιστές της αποδόμησης ηρώων του έθνους ή των μεγάλων επιτευγμάτων ενός λαού, γνωρίζουν πώς να μετατοπίζουν τις έννοιες της αρετής προς την κακία με τον άνωθι τρόπο. Στόχος τους είναι να εξαλείψουν υποδειγματικούς χαρακτήρες και δράσεις του παρελθόντος που προσφέρονται για μίμηση από τους νεότερους. Στόχος τους είναι να αμαυρώσουν (πάντα με την «κριτική» ιστορική έρευνα), τις εμβληματικές προσωπικότητες και ιστορικές στιγμές ιδεαλιστικής ολοκλήρωσης, οι οποίες λειτουργούν υποδειγματικά για την συνομάδοση ανθρώπων γύρω από ένα κοινό όραμα, μία υψηλή στοχοθεσία.

Αυτό το ονομάζουν, πάλι με μία μετατόπιση εννοιών «εθνικισμό». Υλιστές, σκεπτικιστές και σχετικιστές όπως είναι, οι σύγχρονοι σοφιστές – αποδομητές, ενστικτωδώς επιδιώκουν την αναγωγή του Ανώτερου σε κατώτερα ένστικτα και ορμές (reductive method), της ζωντανής συλλογικότητας σε μάζα, της μάζας σε άτομα και των ατόμων σε ζώα.

Μια εξαίρεση σ’ αυτή τη συμπεριφορά, φαινομενικά, υπάρχει όταν οι αποδομητές χρησιμοποιούν την αντίστροφη διαδικασία αναβάθμισης της κακίας σε αρετή, πράγμα εφικτό βάσει του μηχανισμού που περιγράψαμε (ο παράτολμος παριστάνεται ως γενναίος και ο άσωτος ως γενναιόδωρος). Αυτό γίνεται, προκειμένου να αναβαθμίσουν περιθωριακές συμπεριφορές και ομάδες, οι οποίες θα διεμβολίσουν τις ήδη αποδομημένες κυρίαρχες ομάδες και τον πολιτισμό τους. Πρόκειται για μία εργαλειακή, ή αλλιώς καθαρά τακτικιστική ανάδειξη της αρετής. Στην πραγματικότητα, δεν πιστεύουν στην αρετή, διότι αυτή είναι εκτός του ορίζοντά τους.

Τεχνητά, συλλογικά πολιτικά υποκείμενα νεοτέρας κοπής, π.χ. οι γυναίκες, όπως νοηματοδοτήθηκαν από τον φεμινισμό, ή οι ομόφυλοι, ή οι έγχρωμοι, ή οι μετανάστες, ακόμα το Ισλάμ στα δυτικά εδάφη, πιόνια των στρατηγικών σχεδιαστών της αποδόμησης, αποπειρώνται με λάβαρο την Πολιτική Ορθότητα, να αλλάξουν τη γλώσσα που δημιούργησε η «καταπιεστική» κοινωνία και να επιβάλλουν τη δική τους γλώσσα και πραγματικότητα! Για να το επιτύχουν αυτό, αναγκαίο είναι να πάρουν στα χέρια τους το μονοπώλιο της ερμηνείας των λέξεων και των εννοιών, δηλαδή την πολιτική εξουσία εκείνη, που διασφαλίζει ότι η δική τους ερμηνεία θα προβάλλεται και ακούγεται και υποχρεώνει, ενώ παράλληλα, κάθε αντίθετη ερμηνεία θα αποβάλλεται, αποσιωπάται και λοιδορείται…

Το μονοπώλιο της Ορθής Σκέψης και Αληθινής Πίστης -από την αρχαία εποχή της Περσίας του Ζωροάστρη, της Βαγδάτης του Κορανίου ή της Ανατολικής Ρώμης του Ορθόδοξου δόγματος, ή της Δυτικής Ρώμης του Πάπα, ή της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος- επεδίωκε να διασφαλίσει κάθε μονάρχης και ιερατείο διά του μονοπωλίου της ορθής ερμηνείας του δόγματος. Μόνον έτσι μπορούσε να αποκλεισθεί σε μεγάλο βαθμό το ενδεχόμενο να εμφανισθεί κάπου στο «βασίλειο» ένας τυχάρπαστος προφήτης, ο οποίος ισχυριζόμενος ότι είναι κάτοχος της αυθεντικής ερμηνείας των γραφών, θα ήταν σε θέση -αλίμονο- να αμφισβητήσει την κεντρική εξουσία και την ερμηνεία. Η κίνηση της μόνης «ορθής ερμηνείας» είναι κυκλική: διασφαλίζεται πρώτα από την εξουσία και αυτή με τη σειρά της, στη συνέχεια, στηρίζει την εξουσία.

Άρα, τα «καταπιεσμένα» συλλογικά υποκείμενα νεοτέρας κοπής, οι κατασκευασμένες «μειονότητες», μπορούν να αποκτήσουν μονοπώλιο ορθής ερμηνείας των λέξεων, μόνον εάν πίσω τους έχουν τη δύναμη του κράτους. Όμως γιατί το κράτος να δώσει στις μειονότητες αυτές εξουσία, γιατί να θέσει στη διάθεσή τους τα ΜΜΕ, τα σχολεία, το δικαστικό σύστημα, την αστυνομία σκέψης και την αστυνομία άμεσης δράσης (σ.γ.:και κάθε κατασταλτικού μηχανισμού);

Οι μειονότητες έχουν στόχο την αποδόμηση της γλώσσας και του συνόλου πολιτισμού των πολιτών, ενώ το σύγχρονο κράτος είναι «δημοκρατικό», δηλαδή η εξουσία του προκύπτει από εκλογές που εκφράζουν πλειοψηφικά τη βούληση των πολιτών. Πώς λοιπόν πείθεται ή πειθαναγκάζεται το «δημοκρατικό» κράτος να συμμαχήσει με μειονότητες; Προφανώς, υπάρχει κάποια άλλη δύναμη πίσω από το κράτος, αόρατη δύναμη, η οποία ενάντια στη βούληση των πολιτών, ποδηγετεί το κράτος! Σ.γ.: Αυτή είναι η ηγετική δύναμη την οποία αναφέρουμε σαν κυριαρχούσα Ελίτ και έχουμε δια πολλών αναφέρει τους κωδικούς χειραγώγησης που χρησιμοποιεί για να διαλύσει την ενότητα των Εθνών και των λαών.

Το συμπέρασμα αυτό διατηρεί την ισχύ του ακόμα και όταν η κοινή γνώμη (δηλαδή η δημοκρατία), φαίνεται να αγκαλιάζει τα αιτήματα των «μειονοτήτων», αφού προηγούμενα διαπιστώσαμε, ότι το κράτος προθυμοποιείται να χρησιμοποιήσει την ισχύ του για να ποδηγετήσει την κοινή γνώμη, κατά του ιδίου της συμφέροντος υπέρ των «μειονοτήτων» τις οποίες ανέλαβε να αναδείξει.

Διαφορετικότητα και σεβασμός της διαφορετικότητας

Και πάλι στο οπλοστάσιο της αποδόμησης σημαντική θέση έχει ο φιλόσοφος Derrida, με την φιλοσοφική του εμμονή στην έννοια της διαφοράς (la difference). Οι μειονότητες νέας κοπής -από τους «ανθρώπους με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό» ως τους μετανάστες- αξιώνουν να γίνονται σεβαστοί επειδή είναι «διαφορετικοί». Στα προγράμματα της Ε.Ε. στα σχολεία μας και στο δημόσιο χώρο, επιτακτικά προβάλλεται η αξίωση να γίνεται σεβαστή η διαφορετικότητα.

Επί του προκειμένου, καλό είναι να βάλουμε αμέσως τα πράγματα στη θέση τους: η διαφορετικότητα καθαυτή δεν έχει τίποτε άξιο σεβασμού, πέραν της αρχικής καλής θελήσεως που οφείλουμε να έχουμε απέναντι σε κάθε άγνωστο άνθρωπο. Διαφορετικοί είναι και οι βιαστές, οι ληστές και οι δολοφόνοι. Δεν σεβόμεθα κάποιον επειδή είναι διαφορετικός, αλλά εάν και εφόσον είναι άξιος σεβασμού, παρά το ότι είναι διαφορετικός. Τελεία και παύλα.

Γεννάται ένα ερώτημα σε σχέση με την χρήση της αποδομητικής θεωρίας με εργαλείο τις νέες μειονότητες: δεν πρέπει να φοβούνται ότι το όπλο της αποδόμησης θα πυροβολήσει προς τα πίσω και θα αποδομήσει και τις ίδιες; Όχι! Διότι οι νέοι εξουσιαστές έχουν τη δύναμη να ελέγχουν τη χρήση του αποδομητικού εργαλείου, διασφαλίζοντας ότι οι βαλλόμενες από αυτούς πλειοψηφικές ομάδες δεν θα έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν την αποδόμηση εναντίον τους…

Εδώ ο καθηγητής Frederic Jameson αλλά και ο φιλόσοφος Ricoeur, συμφωνούν ότι οι αποδομητές έχουν διπλά μέτρα και σταθμά, ή κατά το ευγενικότερον, χρησιμοποιούν ανάλογα με την περίσταση μία «θετική» και μία «αρνητική» ερμηνευτική [4].

Η πρώτη εφαρμόζεται αποκλειστικά στους «φίλους», δηλαδή τις μειονότητες νέας κοπής.

Η δεύτερη στους αντιπάλους, δηλαδή τις κυρίαρχες «παραδοσιακές» ομάδες, οι οποίες πρέπει να εξουδετερωθούν μαζί με την ιδεολογία τους.

Ή αλλιώς, στους αποδομητές διακρίνεται αφενός η πρόθεση είτε να ακούσουν τον Άλλο (να τείνουν ευήκοον ους) είτε, αφετέρου και επιλεκτικά, να μην τον ακούσουν. Έτσι αποδομούν τις αντιλήψεις της πλειοψηφίας, ως μύθους και στερεότυπα, αλλά δέχονται χωρίς συζήτηση τους μύθους πάνω στους οποίους εδράζεται η ταυτότητα των μειοψηφικών ομάδων. Ενώ π.χ., οι ευρωπαϊκές λευκές φυλές ή έθνη, δεν έχουν άλλη ταυτότητα από ανυπόστατες δοξασίες περί πνευματικής ανωτερότητας, (ενώ εδράζονται σ’ ένα πολιτισμό δουλοκτητικό και πατριαρχικό, ήτοι τον ελληνικό), τα έθνη των μαύρων της Αφρικής έχουν, αντιθέτως, αναδείξει πραγματικά θαύματα αληθινής πνευματικότητας στον πολιτισμό τους και… last but not least, μια αξιοζήλευτη μητριαρχική δομή.

Η Αποδόμηση με όλη την θετικιστική αμφισβήτηση του μύθου που την διακρίνει, δεν διστάζει, παρά ταύτα, να δημιουργήσει νέους μύθους, ως βάση ταυτότητας νεόκοπων κατασκευασμένων, υποστασιοποιημένων συλλογικοτήτων. Οι τελευταίες χρησιμοποιούνται για να διεμβολίσουν τις ήδη αποσταθεροποιημένες (από τη χρήση της αποδόμησης) κυρίαρχες ομάδες με τις παραδοσιακές εθνικές ή θρησκευτικές τους ταυτότητες.

Η διαφορική μεθοδολογία αναδεικνύει συνεχώς νέες ταυτότητες (διαφορετικότητες) και οι οργανικοί διανοούμενοι της Νέας Τάξης (ή της Αυτοκρατορίας κατά Hardt και Negri [5]), οπορτουνιστικά επανεισάγουν τον μύθο για να στηρίξουν τις κατασκευασμένες ταυτότητες.

Από την εξάπλωση αυτού του είδους ανθρώπου (ψευδολόγου και υποκριτή), δεν προοιωνίζεται τίποτε καλό για την ανθρωπότητα εν γένει. Η Eurovision 2014 εξέπληξε πολλούς με την αναγόρευση σε νικητή ενός πλάσματος που ήταν άγνωστο είδος θηλυκού με … ανδρικά γένια! Όπως είναι γνωστό, εκπεφρασμένος στόχος της αμερικανικής «κριτικής παιδαγωγικής», είναι για την κάθε υποκειμενικότητα η «ελεύθερη δόμηση κοινωνικής ταυτότητας», χωρίς τον έλεγχο «ρατσιστικών» και «σεξιστικών» πρακτικών. (Η συγκεκριμένη «εντολή» περιλαμβάνεται υποχρεωτικά και σε οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το μάθημα της Ιστορίας, στις χώρες–μέλη, όπως και στις κατευθυντήριες γραμμές για τα ελληνικά σχολικά βιβλία μετά το 1996).

Στην υπηρεσία του άκρατου φιλελευθερισμού, η διαφορική μεθοδολογία κατασκεύασε και εδώ μια νέα «κοινωνική ταυτότητα», βασιζόμενη στο φύλο ως πρωτογενές υλικό τεχνολογικής μετάλλαξης, μια νέα «διαφορετικότητα». Και εδώ η Πολιτικά Ορθή στάση είναι η ανεκτικότητα, η αποδοχή και ο σεβασμός απέναντι σ’ αυτή τη διαφορετικότητα. Η δε δυσανεξία τιμωρείται, ανάλογα με τη χώρα, από το νόμο!

Επειδή δεν γνωρίζουμε να έχουν τεθεί νομικά όρια στην ελεύθερη δόμηση ταυτοτήτων, συμπεραίνουμε, ότι στο σωματικό επίπεδο αυτή θα ακολουθεί την εξέλιξη της τεχνοεπιστήμης. Ήδη προ καιρού έχει τεθεί το ζήτημα «Μετάνθρωπος», φουτουριστικό υβρίδιο ανθρώπου-μηχανής ή γενετική μετάλλαξη. Νέες υποκειμενικότητες με ταυτότητα τέρατος θα απαιτήσουν την διά νόμου επιβαλλόμενη συναίνεσή μας! Και αυτές θα έχουν «ανθρώπινα δικαιώματα» στο εγγύς μέλλον, όπως σήμερα ήδη έχουν τα παιδιά του σωλήνα. Εάν και εφόσον δεν υπάρξει γενικότερη αφύπνιση και αντίσταση, οι άνθρωποι θα μεταλλαχθούν. Και ειδικά η Ελλάδα, πιλοτικό πείραμα της Νέας Τάξης, θα είναι στη διεθνή πρωτοπορία των μεταλλάξεων [6].

Η γάτα κάνει νιάου στο Βερολίνο και νιάου στην Αθήνα. Όπου και να την απαντήσεις, η γάτα είναι γάτα, δεν μιλάει γερμανικά ή ελληνικά, δεν είναι Γερμανός ή Έλληνας, χριστιανός ή μουσουλμάνος, κομμουνιστής ή φιλελεύθερος. Οι διακρίσεις αυτές και οι διακριτοί πολιτισμοί που τις συνοδεύουν σηματοδοτούν τον Άνθρωπο κατ’ αποκλειστικότητα.

Στο πεδίο της ομοιομορφίας του είδους βρίσκεται το ζώο. Ο Άνθρωπος υπάρχει στον Αιγυπτιακό, τον Ελληνικό, τον Κινεζικό κλπ. πολιτισμό. Δεν υπάρχει ανθρώπινος πολιτισμός, υπάρχουν πολιτισμοί, διακριτοί ως γλώσσα, αισθητική αντίληψη, θρησκεία και εντοπιότητα. Ο αιγυπτιακός πολιτισμός γεννήθηκε σε μία γωνιά της βορειοανατολικής αφρικανικής ηπείρου, στην κοιλάδα του Νείλου. Ο κινεζικός στην Ασία, γύρω από δυο μεγάλους ποταμούς. Ο ελληνικός στην νοτιοανατολική χερσόνησο της Ευρώπης.

Χωρίς τόπους γεωγραφικούς δεν υπάρχουν πολιτισμοί και χωρίς διαφορετικούς πολιτισμούς δεν υπάρχει πολιτισμός. Ο «πολιτισμός» είναι μόνο μία αφαίρεση. Η «παγκοσμιοποίηση» εξαλείφει τις ιδιαιτερότητες που συγκροτούν τους πολιτισμούς, τα έθνη, τις παραδόσεις, τις γλώσσες, τις θρησκείες, την εντοπιότητα. Άρα εξαλείφει την ειδοποιό διαφορά του Ανθρώπου από το ζώο, που χωρίς αυτή ο άνθρωπος γίνεται ζώο! Αυτό θα είναι και το πεδίο ύπαρξης του θρυλούμενου «Μετανθρώπου» σαν πολιτισμικής οντότητας, ένας (μη-πολιτισμός) μιας αδιαφοροποίητης, ομογενοποιημένης παγκοσμιότητας, μια δυστοπία οργουελλική για την περιγραφή της οποίας ο όρος «ζώο» μάλλον αποτελεί ευφημισμό… Το ζώο προέρχεται από τη φύση, ενώ η μετάλλαξη είναι τερατογένεση της ανθρώπινης κακίας.

Ενώ ο άνδρας δεν είναι (για την Πολιτική Ορθότητα στην φεμινιστική της εκδοχή), παρά ένας κατασκευασμένος κοινωνικός ρόλος με βάση τις αμφίβολες εκείνες αρετές που αποτελούν τον ανδρισμό, η γυναίκα που χιλιάδες χρόνια εκείνος υποδούλωσε δεν είναι καθόλου κατασκευή, παρά απροσδόκητα, ενύπαρκτη οντότητα! [7].

Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους με «διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό», είναι -και αυτοί- ενύπαρκτα υποκείμενα, παιδιά αληθινά της φύσης, όπως οι ομόφυλοι πίθηκοι και τα ομόφυλα … δελφίνια! Παρά ταύτα, και αυτοί καταπιέζονται από τον εντελώς ανυπόστατο, κατασκευασμένο ανδρισμό…

Αυτά όσον αφορά την επιστημονική και ηθική ακεραιότητα του αποδομητικού κινήματος: έχει δυο μέτρα και δυο σταθμά. Αφενός αρνείται την «ουσιοκρατία» αφετέρου δεν διστάζει να προσφύγει σ’ αυτήν, όταν το επιτάσσει η σκοπιμότητα.

Ενδιαφέρουσα προς αυτοίς, θεωρώ ότι είναι η περίπτωση του Άγγλου ακαδημαϊκού πολίτη που -όντας ένθερμος αποδομητής- αποπειράθηκε να γράψει μελέτη που αποδομούσε … το Ολοκαύτωμα! Του υπέδειξαν στο πανεπιστήμιο να σταματήσει, οπότε συνειδητοποίησε ότι η θεωρία της αποδόμησης δεν ενδείκνυται για την μελέτη… «κάποιων περιοχών της ιστορικής επιστήμης»! [8]. Σ.γ.: Ενδείκνυται μόνο όταν πρόκειται να εξυπηρετήσει συγκεκριμένες σκοπιμότητες…

συνεχίζεται…

Η «Πολιτική Ορθότητα» και η αληθινή σημασία της

Πάνε και τα Χριστούγεννα!

Δυστυχώς, δεν έχει ακόμα προταθεί ένας συνεκτικός όρος που να κατονομάζει με κάποια επάρκεια την ως άνω παγκοσμιοποιητική, ή νεοεποχίτικη ή νεοταξίτικη ιδεολογία χειραγώγησης του δυτικού κόσμου στην μετα-ψυχροπολεμική εποχή, εκτός …εκτός από τον κάπου δυσκοίλιο όρο «Πολιτική Ορθότητα». Ο όρος αυτός αναφέρεται σε λόγους, ιδέες ή πολιτικές, οι οποίες αντιτίθενται σε διακρίσεις εναντίον μειονοτήτων προσδιοριζομένων από φύλο, φυλή, θρησκεία ή εθνότητα ή σεξουαλικό προσανατολισμό ή ανικανότητα κάθε είδους.

Απαγορεύει και ποινικοποιεί προφορικές  εκφράσεις ή συμπεριφορές που μπορούν να χαρακτηρισθούν προσβλητικές από τις ως άνω κατηγορίες ατόμων ή είναι  ικανές να διεγείρουν εναντίον τους το δημόσιο αίσθημα (όρος κλειδί: «hate speech», ήτοι λόγος που μεταφέρει μίσος).

Το κίνημα της Πολιτικής Ορθότητας (Political Correctness) ξεκίνησε στην Αμερική της δεκαετίας του ’70, μέσα από τους κόλπους του φεμινισμού και συνοδοιπορούντων αριστερίστικων κινημάτων, ενώ ο όρος «Πολιτική Ορθότητα» εφευρέθηκε από συντηρητικούς κριτικούς κατά του κινήματος της Πολιτικής Ορθότητας. (Σ.γ.: Ήταν τυχαίο ότι το 1973 η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία (American Psychiatric Association) ανακοίνωσε ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι διαστροφή (perversion) αλλά σεξουαλική παραλλαγή, ποικιλία, (diversion);

Η Πολιτική Ορθότητα υπερασπίζεται:

– τον πολυπολιτισμό,

– την θετική δράση («affirmative action»), δηλαδή την προτίμηση, μέσω ποσόστωσης, γυναικών ή μειονοτήτων στις θέσεις εργασίας και λειτουργήματα του ιδιωτικού ή δημόσιου τομέα,

– την ποινικοποίηση απόψεων αντιφρονούντων

-και την αλλαγή σχολικών βιβλίων και εκπαιδευτικών προγραμμάτων, τα οποία θεωρείται ότι διαιωνίζουν την υπεροχή της λευκής φυλής (όπως π.χ. η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία και το σύνολο της λογοτεχνικής παράδοσης της Δύσης) ή την κυριαρχία του ανδρός επί της γυναικός, στα πλαίσια πατριαρχικών παραδόσεων, ατόπημα που ανιχνεύεται εξίσου στον Όμηρο, την Παλαιά Διαθήκη, ή τον Σαίξπηρ.

Χαρακτηριστικά, καταγγέλλεται από τον φεμινισμό η ως άνω λογοτεχνική παράδοση ως έργα «νεκρών λευκών αρσενικών» (dead white males) και προωθούνται καινοφανή εκπαιδευτικά προγράμματα, με έργα γυναικών ή έγχρωμων κατ’αποκλειστικότητα. Έτσι στις ΗΠΑ έχουν κατά πολύ μειωθεί οι πανεπιστημιακές έδρες κλασικών ελληνικών σπουδών, ενώ σε ορισμένες πολιτείες υπάρχουν σχολεία τα οποία διδάσκουν στο σύνολο του αναλυτικού προγράμματος έργα μαύρων συγγραφέων κατ’αποκλειστικότητα. (Ανήμπορη οργή προκάλεσε στους παντελώς στερούμενους χιούμορ θιασώτες της Π.Ο. η ξερή παρατήρηση του συγγραφέα Saul Bellow: «αν η Αφρική βγάλει έναν Ντοστογιέφσκι θα τον διαβάσουμε»!).

Με ποικίλες δράσεις στοχοποιεί η Π.Ο. την λεγόμενη σεξιστική και ρατσιστική συμπεριφορά. Η πρώτη είναι ίδιον των ανδρών, ποτέ των γυναικών, η δεύτερη των λευκών, ποτέ των εγχρώμων!

Εδώ και πολλά χρόνια είναι ως εξαυτού, εξαιρετικά επικίνδυνο να είσαι δάσκαλος στις ΗΠΑ, διότι η επαγγελματική ανάγκη να μιλάς πολύ, σε εκθέτει στον κίνδυνο να χρησιμοποιήσεις άθελά σου πολιτικά μη ορθούς όρους, πυροδοτώντας έτσι καταγγελίες υπερευαίσθητων φοιτητών, με αποτέλεσμα να χάσεις τη θέση σου και να καταστρέψεις την καριέρα σου.

Τόσο στη διδασκαλία, όσο σε άλλα επαγγέλματα, ιδιαίτερα επικίνδυνες είναι οι κατηγορίες φοιτητριών ή συναδέλφων θηλυκού γένους για σεξουαλική παρενόχληση, εφόσον το μεταλλαγμένο από την Π.Ο. δικαστικό σύστημα επιτρέπει συχνά την καταδίκη τους ανδρός, χωρίς χρεία αποδεικτικών στοιχείων…

Οι συντηρητικοί ιστορικοί της γενεαλογίας της Π.Ο. ανάγουν την τελευταία στη σταλινική φάση της Οκτωβριανής Επανάστασης, όταν ήταν επικίνδυνο να εναχθείς για πολιτικά λανθασμένες απόψεις (ρεβιζιονιστικές, αντισοβιετικές, ιμπεριαλιστικές, κλπ.), αν δεν είχες διαβάσει το τελευταίο τεύχος της Πράβδα που περιείχε την τελευταία εκδοχή της μόνης ορθής κομματικής ντιρεκτίβας!

Αναμφισβήτητα, θα  μπορούσε κανείς να ανιχνεύσει παρόμοιες καταστάσεις στην επαναστατική Γαλλία με την τρομοκρατική αστυνόμευση της Επιτροπής Δημόσιας Σωτηρίας (Comittée du Salut Public) ή στις σχολαστικές, ορθολεκτικές ανακρίσεις της Ιεράς Εξέτασης, προς διαπίστωσιν κάποιας παρέκκλισης από την ορθή πίστη.

Και εδώ, ο πολιτικά ιδιοφυής συγγραφέας George Orwell, στο «1984», έδωσε ήδη το 1949 το στίγμα αυτού που σήμερα θεωρείται άνθρωπος με «πολιτικά ορθή σκέψη», κατά Orweel «good thinker»: είναι ένας άνθρωπος εκπαιδευμένος διανοητικά από μικρή ηλικία να ακολουθεί, χωρίς να σκεφθεί καν, «ενστικτωδώς», την ορθόδοξη άποψη. Πολλές από τις πεποιθήσεις και συμπεριφορές που απαιτούνται από αυτόν ουδέποτε εκτίθενται σαφώς, και δεν θα μπορούσαν να εκτεθούν χωρίς να φανούν οι εγγενείς τους αντιφάσεις. Ο good thinker-πολιτικά ορθώς σκεπτόμενος, έχει μάθει να σταματάει απότομα στο κατώφλι κάθε επικίνδυνης σκέψης («crime stop»). Έχει την παρά φύσιν ικανότητα να μην συλλαμβάνει αναλογίες και λογικά λάθη, να παρανοεί και τα απλούστερα επιχειρήματα, αν είναι αντίθετα στην ορθοδοξία και να βαριέται ή απωθείται από γραμμές σκέψεις που οδηγούν σε αιρετική κατεύθυνση. [1]

Όπως θα δούμε, η Πολιτική Ορθότητα δεν είναι λιγότερο σχολαστική στην επινόηση πολιτικής ορολογίας από την Ιερά Εξέταση ή το σταλινικό κόμμα· η μόνη διαφορά είναι ότι σήμερα με την τεχνολογία διάδοσης πληροφοριών, ολόκληρη η κοινωνία (και όχι όπως το μεσαίωνα κατ’ αποκλειστικότητα η Ιερά Εξέταση), μεταμορφώνεται εθελουσίως σε όργανο επιβολής ολοκληρωτικού ελέγχου στη γλώσσα και τη σκέψη! Σήμερα η πολιτική προπαγάνδα έχει πολύ μεγαλύτερη πρόσβαση στη συνείδηση των μαζών και δεν είναι απορίας άξιον ότι παράλογες νομοθεσίες στις δυτικές χώρες εισάγονται στα κοινοβούλια από τους πολιτικούς, κατ’ απαίτησιν της Κοινής Γνώμης. Στις ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδά, Αγγλία και Ευρωπαϊκή Ένωση, η υστερία είναι γενικευμένη, όπου το πολιτικά ορθό να παρουσιάζεται ως δημοκρατική αξίωση των πολιτών!

Η δικτατορία των ελάχιστων μειοψηφιών!

Η μειοψηφίες θα αποθεώνονται αρκεί να διαλύσουν τις πλειοψηφίες, μετά θα εφεύρουν άλλες μειοψηφίες αρκεί να αποδομήσουν τις κοινωνίες και τα Έθνη

Παρά ταύτα, από την ανάλυση διαφαίνεται ότι οι μεγάλες αλλαγές στους θεσμούς γίνονται στην πραγματικότητα εκ των άνω· ότι σήμερα η de facto επαναστατική δύναμη είναι, όσο παράδοξο και να φαίνεται, η ελίτ! Παραδείγματος χάριν, αυτή τη στιγμή στη Γερμανία έχει γίνει αποδεκτό το συμβόλαιο συμβίωσης ομοφύλων, ισοδύναμο νομικά με γάμο, ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται πρωτοβουλία πολιτών για τη συλλογή υπογραφών, προκειμένου το Κοινοβούλιο να αποδεχθεί και τον όρο «γάμος» αντί του ισχύοντος «συμφώνου συμβίωσης». Εν τω μεταξύ, το Ανώτατο Δικαστήριο έχει επικυρώσει τη δυνατότητα υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλους που διαβιούν με συμβόλαιο συμβίωσης.

Αν λάβουμε υπόψη ότι το σύνολο των ομόφυλων που ζουν μαζί σαν ζευγάρι στην Γερμανία δεν υπερβαίνει ένα κλάσμα της μονάδας (είναι δηλαδή πολύ λιγότερο του 1% του συνολικού πληθυσμού), γεννάται το εξής ερώτημα: Αφού μόνο μία ελάχιστη μειοψηφία ενδιαφέρονται για την αλλαγή του αρχαίου θεσμού του γάμου, και το αίτημα αυτό δεν αφορά κάποια ευρύτερη ανάγκη ή συμφέρον, πώς πείθεται η πολιτεία να νομοθετήσει υπέρ ελαχίστων περιθωριακών στοιχείων του πληθυσμού, καταστρατηγώντας θεσμούς που αφορούν όλους; Και να υπερθεματίσει μάλιστα προς την ίδια κατεύθυνση, αναγνωρίζοντας και δικαίωμα υιοθεσίας τέκνων από ομόφυλους;

Πέραν αυτού, πώς νομοθετείται από το κόμμα των Πρασίνων στη Βάδη-Βυτεμβέργη η αλλαγή των σχολικών αναλυτικών προγραμμάτων, ώστε τα παιδιά να μαθαίνουν από μικρή ηλικία ότι υπάρχουν διαφορετικά, όμως εξίσου φυσιολογικά είδη οικογένειας και, ότι υπάρχουν διαφορετικοί, όμως εξίσου φυσιολογικοί σεξουαλικοί προσδιορισμοί; Πώς αλλάζει ένας ελάχιστος αριθμός ενδιαφερομένων πολιτών έναν κοινωνικό θεσμό – αρχαιότερο της ίδιας της Χριστιανικής θρησκείας – αν δεν διαθέτει … αν δεν υπάρχει κάποιο ισχυρότατο λόμπι να προωθεί άνωθεν το αίτημά του; Ένα λόμπι που ελέγχοντας τα ΜΜΕ είναι εις θέσιν να προωθήσει, ως δημοκρατικό αίτημα ισότητας, ανθρώπινο δικαίωμα κτλ., την προπαγάνδα υπέρ του γάμου ομοφύλων στην φιλελεύθερη και δημοκρατικά γαλουχημένη μάζα των πολιτών; Η οποία μάζα, στη συνέχεια, θα απαιτήσει από την πολιτική ηγεσία να πράξει αυτό που εκείνη ήδη είναι άνωθεν προετοιμασμένη να πράξει, δηλαδή να νομοθετήσει «δημοκρατικά» κατ’ απαίτηση του λαού και του Ορθού Λόγου;

Σε όλες τις χώρες της Δύσης, μη εξαιρουμένης της Ελλάδας, γινόμαστε μάρτυρες του ίδιου θεάματος, πρωτοφανή ζητήματα, αιτήματα που ουδείς είχε θέσει ή διανοηθεί ποτέ, να εγείρονται από κάποια μικρή πρωτοπορία απ’ το πουθενά και σύντομα να προβιβάζονται σε κυρίαρχα θέματα στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου!

Γιατί αυτά τα θέματα και όχι κάποια άλλα; Ποιος και γιατί τα προωθεί; Ουδείς γνωρίζει! Δεν αργούν δε να σημειωθούν κάποια κρούσματα στην κοινωνία, κάποιο περιστατικό «ρατσιστικής» ή σεξιστικής βίας, που φωτίζεται με άπλετο φως από τα ΜΜΕ και αυτό, διότι, ω του θαύματος! το περιστατικό αυτό αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας, την επικαιρότητα του διαλόγου που ήδη διεξάγεται και καθιστούν αναγκαία, πλέον, στην συνείδηση όλων τη νομοθετική ρύθμιση του προβλήματος…

Την εμβέλεια σύγχρονης προπαγάνδας στις μάζες δείχνει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που δημοσιεύθηκε πέρυσι στην Frankfurter Allgemeine: η κυβέρνηση όρισε μία μέρα κατά την οποία σε συγκεκριμένο εσωτερικό χώρο θα γινόταν ανοιχτή συζήτηση, όπου όποιος ήθελε θα μπορούσε να προβάλλει τις αντιρρήσεις του στο  νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων, προτού αυτό έλθει σε ψηφοφορία. Ουδείς ενδιαφερόμενος ενεφανίσθη! Το φαινόμενο προβλημάτισε τον συντάκτη του εν λόγω άρθρου, ο οποίος αναρωτήθηκε: άραγε συμφωνούν όλοι ή φοβούνται να εκδηλωθούν;

Η απάντηση, προφανώς, είναι ότι όσοι δεν συμφωνούν, πολλοί ή λίγοι, όντως φοβούνται να εκδηλωθούν. Έχει γίνει γνωστό, π.χ., ότι στην Καλιφόρνια και στο Maine, διαφωνούντες με τον γάμο ομόφυλων προπηλακίσθηκαν άγρια από αντιφρονούντες. Πάλι, στην Αυστρία, γνωστός για την κριτική του στον φεμινισμό καθηγητής πανεπιστημίου, εμποδίστηκε από έξαλλους αναρχικούς να μιλήσει. Ανάλογα περιστατικά που σχετίζονται με τα δικαιώματα ομοφύλων έχει να επιδείξει και η Ελλάδα. Το σύστημα έχει το παρακράτος του για όσους δεν πείθονται από την προπαγάνδα και δεν φοβούνται την περιθωριοποίηση, αλλά θέλουν να συντηρήσουν τη σωματική τους ακεραιότητα. (Σ.γ.: Μια διάλεξη περί ομοφυλοφιλίας στο ξενοδοχείο ΑΣΤΗΡ της Πάτρας, με ομιλητή τον ιερέα και ψυχίατρο π. Βασίλειο Θερμό, διεκόπη βίαια από διαφωνούντες υπερασπιστές του κινήματος υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων και ΣΙΑ).

Στους υπέρμαχους της ελληνικής οξυδέρκειας, που θεωρούν ότι η χονδροειδής προπαγάνδα αφορά τους κουτόφραγκους αλλά όχι εμάς, θα προτείναμε να αναλογισθούν τινί τρόπω επιβλήθηκε ο λαθρεποικισμός στην Ελλάδα. Υπήρξε ποτέ λαϊκό αίτημα να γίνει η Ελλάδα πολυεθνικό κράτος, να μοιρασθεί το εθνικό έδαφος σε άγνωστες φυλές της Γης; Προφανώς όχι, έως ότου ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για «πολυπολιτισμό», έναν όρο τότε ελάχιστα καταληπτό στους περισσότερους, οι οποίοι ίσως σκέφτηκαν: αν ο «πολιτισμός» είναι καλός, ο «πολύς-πολιτισμός» θα είναι καλός εις την δευτέραν δύναμη! Όταν ο Σημίτης το 2001 διακήρυξε: «Η Ελλάδα πρέπει να γίνει πολυπολιτισμικό κράτος και πρέπει να δουλέψουμε προς την κατεύθυνση αυτή!» ελάχιστοι είδαν εδώ δόλο, αφού μάλιστα τα παπαγαλάκια διαβεβαίωναν πανταχόθεν ότι και η Ευρώπη, το μεγάλο υπόδειγμα, ήταν πολυπολιτισμική…

Το τελευταίο είναι βέβαια σε μεγάλο βαθμό ψεύδος, εφόσον παρά τους αλλοδαπούς, η Ευρώπη αποτελείται από διακριτά έθνη κράτη, τα οποία από τα μέσα της δεκαετίας 2000-2010, μετά από πολλές αρνητικές εμπειρίες -μουσουλμανικές διεκδικήσεις στα σχολεία, δολοφονίες, σαμποτάζ – έχασαν την πίστη τους στην προπαγάνδα του πολυπολιτισμού. Έτσι, από το 2014 και πρόσφατα το 2019, οι εκλογές για το κοινοβούλιο της Ευρώπης διεξάγονται  με το μεταναστευτικό πρόβλημα σε κεντρική θέση της ατζέντας των υποψηφίων, πράγμα αδιανόητο για την Ελλάδα, η οποία εντούτοις έχει πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα.

Άπαξ εδόθηκε άνωθεν η κατεύθυνση, ομόφωνα τα ελληνικά ΜΜΕ, θυμήθηκαν τα πάθη των ταλαίπωρων μεταναστών και την υποχρέωση της παραδοσιακής ελληνικής φιλοξενίας να περιμένει όσους παράνομα περνούν τα σύνορα μ’ ένα …«χαμόγελο». Πουθενά δεν έγινε λόγος για τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στη χώρα υποδοχής, το μέλλον του έθνους, το νομικό πολιτισμό, την παιδεία, τη λειτουργία των υποδομών, την υγεία.  Ελάχιστοι τόλμησαν π.χ., να συνδέσουν την εμφάνιση των νέων, αντεθνικών σχολικών εγχειριδίων με την ύπαρξη ενός νέου πολυεθνικού ακροατηρίου στις σχολικές τάξεις. Η επανάσταση της ελίτ άλλαξε ριζικά την Ελλάδα, με τους Έλληνες απόντες. Οι Έλληνες ήταν απασχολημένοι με αλλότρια, ολυμπιακούς αγώνες, κατανάλωση με δανεικά λεφτά, τα smartphones και το  lifestyle…

Η μέθοδος της Αποδόμησης

Η Δάφνη Βαρβιτσιώτη στο έργο της «Νέα Εποχή» αναφέρεται σχετικά σε ψυχροπολεμικές μεθόδους εξουθένωσης της βούλησης και μαχητικότητας, έλεγχο του νου και συλλογική υποβολή. Επισημαίνει ότι οι ψυχοτεχνολόγοι αποσκοπούν στην παύση του λογιστικού μέρους της ψυχής, ώστε το θυμικό να παρασυρθεί από τους υποβολιμαίους «λόγους» της Νέας Εποχής και να υποδουλωθεί το επιθυμητικό του… Διαμορφώνουν τον εύπλαστο άνθρωπο, τον ενδοτικό, τον κατευνασμένο, ανασφαλή, ανερμάτιστο, σχετικοποιημένο, παθητικό, άβουλο, υπάκουο, μικρόψυχο, μισόκαλο, ιδιοτελή, εφησυχασμένο, εύπιστο μέχρι μωρίας… τον άνθρωπο που δεν είναι, δεν θέλει να είναι ούτε Έλληνας ούτε Ευρωπαίος ούτε άνθρωπος, αλλά «ελεύθερος» και «έτοιμος για όλα». [2]

Ανεξαρτήτως του αν και κατά πόσον οι ψυχοτεχνολόγοι και η κοινωνική μηχανική (social engineering) έχουν πετύχει τους στόχους τους αναφορικά με τον Έλληνα, και σε ποιον βαθμό, βέβαιον είναι ότι στην Ελλάδα επικεντρώθηκε μεγάλο μέρος της δραστηριότητάς τους. Η Ελλάδα έγινε πιλοτικό πείραμα.

Εάν τα άτομα έχουν άποψη δική τους, είναι δύσκολο να χειραγωγηθούν. Ένας Γερμανός πολιτικός έγραψε πρόσφατα: «Βεβαίως και επηρεάζουμε την Κοινή Γνώμη: διότι στην αντίθετη περίπτωση τι θα εγένετο; Ο καθένας θα είχε τη δική του γνώμη. Και που οδηγεί αυτό; Στο χάος. Πώς όμως μπορεί να κυβερνηθεί η Δημοκρατία με χάος; Επομένως, για να υπάρξει η Δημοκρατία οφείλουμε να χειραγωγούμε τους ανθρώπους». Για να επιτευχθεί η χειραγώγηση (προς όφελος της… Δημοκρατίας παρακαλώ!), αναγκαίο είναι να καταρρεύσουν οι παλαιές βεβαιότητες που προσφέρουν στους ανθρώπους το Ιερό, η εθνική ιστορία, ακόμα και οι ίδιες οι γλωσσικές έννοιες και νοήματα. Τότε μόνο θα πάψουν οι άνθρωποι να έχουν ισχυρές πεποιθήσεις σχετικά με οτιδήποτε. Αν παύσουν οι άνθρωποι να έχουν πεποιθήσεις, είναι ανίκανοι και να δράσουν…

Ίσως εδώ εξηγείται το γιατί οι Έλληνες φαίνονται προς το παρόν ανίκανοι για πεισματική, αποτελεσματική αντίσταση σ’ αυτούς που τους έχουν καταδικάσει να είναι αποικία χρέους, εφόσον της έκρηξης του χρέους προηγήθηκε ένα συστηματικό, ανελέητο πριόνισμα των αξιών τους. Όσο η σχέση εξάρτησης της δράσης και πράξης αποστασιοποιείται από την κατάσταση της διάνοιας και της βούλησης και διαφεύγει της προσοχής, τόσο θα είναι αδύνατη η απάντηση στο ερώτημα γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν στην υποδούλωσή τους.

Μετά από αυτές τις παρατηρήσεις γίνεται προφανής ο ρόλος της Αποδόμησης (deconstruction) στην μεθοδολογία και στρατηγική της αναδυόμενης Νέας Τάξης Πραγμάτων. Ο φιλόσοφος Derrida, στην πρωτοπορία των αποδομητών, κάποια στιγμή επεσήμανε τους πολιτικούς στόχους της αποδόμησης ως εξής: Να αποδομηθούν τα έθνη-κράτη με τις απαγορευτικές μεταναστευτικές πολιτικές και την ρητορική του εθνικισμού της εντοπιότητας, την μεταφυσική της πατρώας γης και της μητρικής γλώσσας, να αποδομηθεί η ταυτότητα που έχτισαν τα έθνη-κράτη προκειμένου να προστατεύσουν τον εαυτό τους από Εβραίους, Άραβες και μετανάστες. Ο Derrida πίστευε ότι η αποδόμηση εγγυάται απελευθέρωση από τον Ολοκληρωτισμό.

Το κίνημα της αποδόμησης αφορούσε αρχικά μια μέθοδο επεξεργασίας κειμένων (το μεθοδολογικό αξίωμα της αποδόμησης είναι: όλη η ζωή είναι ένα κείμενο), για να επεκταθεί στη συνέχεια σε όλα τα φαινόμενα του πολιτισμού. Παίρνουμε ένα κείμενο, αφαιρούμε όλο το νόημά του και στη συνέχεια εισάγουμε όποιο νόημα επιθυμούμε. Έτσι π.χ. όλο το έργο του Σαίξπηρ αποκαλύπτεται ως κήρυγμα υπέρ της καταπίεσης των γυναικών και όλη η Βίβλος δεν μιλάει παρά μόνο για φυλή και φύλο. Ή στα καθ’ ημάς, οι οπλαρχηγοί του ’21 δεν διεπνέοντο καθόλου από ένα όραμα ελευθερίας, αλλά από εγωιστικό κίνητρο να αυξήσουν τη δύναμη και την περιουσία τους. Ή οι Σουλιώτισσες του Ζαλόγγου, δεν θυσιάσθηκαν αλλά αυτοκτόνησαν. Ή το ελληνικό έθνος ουδέποτε υπήρξε, αλλά δημιουργήθηκε ως ψευδής ιδεολογία μετά το 1830. Ή στην παραλία της Σμύρνης παρατηρήθηκε το 1922 ένας συνωστισμός (αλήθεια είναι αυτό), αλλά πώς να γνωρίζουμε τα κίνητρά του; Ή στον νόμο Παπανδρέου-Ραγκούση για την ιθαγένεια, Έλληνας είναι όποιος γεννιέται στον γεωγραφικό χώρο Ελλάδα ανεξαρτήτως γένους, φυλής, θρησκείας, προέλευσης. (Προφανώς του νομοσχεδίου είχε προηγηθεί η διαδικασία αποδόμησης του νοήματος του όρου Έλλην, το άδειασμα της έννοιας από όλα τα επί μέρους νοήματα που την συγκροτούν, έτσι ώστε να έχει χώρο για έναν καινούργιο, μινιμαλιστικό προσδιορισμό που να περιλαμβάνει τους λαθρομετανάστες).

Με την πολιτική οξυδέρκεια που τον διακρίνει, ο George Orwell περιέγραψε στο έργο του «1984» την πολιτική λειτουργία της αποδόμησης στον αναδυόμενο ολοκληρωτισμό της Νέας Τάξης – και αυτό ήδη το 1949 – αρκετά πριν την «ουδέτερη» φιλοσοφική διατύπωση της θεωρίας: «Τα γεγονότα του παρελθόντος, υποστηρίζεται, δεν έχουν αντικειμενική ύπαρξη, αλλά επιβιώνουν μόνο σε γραπτές αφηγήσεις και ανθρώπινες μνήμες. Το παρελθόν είναι οτιδήποτε περιέχεται στα γραπτά και τις μνήμες. Και αφού το Κόμμα ελέγχει πλήρως τα αρχεία, και εξίσου τα μυαλά των μελών του, έπεται ότι το παρελθόν είναι οτιδήποτε το Κόμμα θέλει να είναι». («1984», New York 1961, Signet Classics, σελ. 176).

Η κειμενική, ρευστή φύση της πραγματικότητας, επιτρέπει σ’ αυτούς που έχουν την εξουσία να ερμηνεύουν τα κείμενα και να επιβάλλουν την ερμηνεία τους στις μάζες, δηλαδή «το Κόμμα» στην αφήγηση του Orwell (κατά το πρότυπο του σταλινισμού) ή οι νεόκοποι πανεπιστημιακοί της Ελλάδας – οργανικοί διανοούμενοι της Νέας Τάξης – σε συνάρτηση με την κρατική εξουσία… Η εξουσία ορίζει το παρελθόν και την υφή της πραγματικότητας με τον δικό της επαναπροσδιορισμό των εννοιών. Προς αυτοίς, δημιουργεί νέα γλώσσα, το οργουελλικό «newspeak». (Οργουελιανή διάλεκτος πχ. Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για Υπουργείο καταστολής και καταπίεσης των δικαιωμάτων του πολίτη).

συνεχίζεται…

Για όποιο συνειδητοποιημένο Έλληνα πάσχει και πονάει για την αποδόμηση της πατρίδας ας προβληματιστεί με το υπέροχο και προφητικό (γράφτηκε το 2014) άρθρο του καθηγητή Κώστα Ρωμανίδη και ας βρει επιτέλους τρόπους αντίδρασης να προτείνει σε όλους όσους βλέπουν την διάλυση της Ελλάδας και την αποσύνθεσή της σαν εθνική οντότητα.

Συνιστούμε να το εκτυπώσετε και να το προτείνετε σε φίλους που έχουν παρόμοια ενδιαφέροντα.

Οι Μετατοπίσεις εννοιών, η Πολιτική Ορθότητα και o Μετάνθρωπος

Πριν από χρόνια παρακολουθούσα μεγάλη διαδήλωση στη λεωφόρο Αλεξάνδρας των Αθηνών, με συμμετοχή ξένων οργανώσεων και μεγάλα πανό που απαιτούσαν: «έξω η ξενοφοβία και ο ρατσισμός!» και αναρωτήθηκα με οργή: πώς προέκυψε αυτό; Γιατί οι δικοί μας νεολαίοι δυσφημούν την Ελλάδα ως ρατσιστική χώρα, τώρα μάλιστα που πολλοί ξένοι τουρίστες έχουν συρρεύσει να παρακολουθήσουν αγώνες αθλητικούς στην παραλιακή ακτή της Αθήνας και θα μεταφέρουν τις εντυπώσεις στην πατρίδα τους; Και από πότε διεπιστώθη ότι οι Έλληνες είναι «ρατσιστές», παρά το ότι οι πόλεις και τα σχολεία της φιλοξενούν τεράστιο αριθμό αλλοδαπών, οι οποίοι ενθαρρύνονται να εισέλθουν μαζικά, χωρίς χαρτιά, μέσα από αφύλακτα σύνορα; Και πώς οι αρχές επιτρέπουν διαδηλώσεις τόσο βλαπτικές για την Ελλάδα στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό;

Διότι ναι μεν είχα ήδη τότε κάποιες φορές αναρωτηθεί, πώς συνέβη μέσα σε λίγα χρόνια να έχει γεμίσει ο τόπος ξένους πληθυσμούς και γιατί άραγε συμβαίνει αυτό και που οδηγεί, ούτε είχα ονειρευθεί, όμως, ότι οι απορίες μου αυτές πιθανότατα ήσαν αποκυήματα μιας… ρατσιστικής προσωπικότητας. Ούτε ότι οι ανησυχίες και, έστω, οι φόβοι μου για την ξαφνική επέλαση παράνομων ξένων σήμαιναν ότι διακατέχομαι από φοβία, που είναι παθολογική κατάσταση.

Αισθάνθηκα έντονο το αίσθημα της αδικίας από τη δυσφήμηση εναντίον μου και εναντίον του Ελληνισμού γενικότερα, και αυτό παρά το ότι μου ήταν γνωστό, ότι ετικέτες του τύπου «ρατσισμός» και παρόμοια, χρησιμοποιούνται κατά κόρον στην Αμερική και στην Ευρώπη και ότι ήταν μόνο θέμα χρόνου να μεταφερθούν από τα εντόπια παπαγαλάκια στην Ελλάδα.

Θα είχαν άραγε μέλλον στην Ελλάδα ή θα ναυαγούσαν πάνω στα βράχια της ελληνικής οξυδέρκειας; Δυστυχώς, το μέλλον επρόκειτο να δείξει ότι οι διαδηλωτές μας δεν ήσαν μόνοι, με τις ξενόφερτες σκέψεις τους, αλλά μέρος ευρύτερου επιτελικού σχεδίου, με πρώτο το επίσημο κράτος να υπηρετεί πιστά την εφαρμογή του στην Ελλάδα!

Έτσι δεν αποτελεί έκπληξη, ότι δέκα χρόνια μετά, ετοιμάστηκε και εδώ πλέον, «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» προς ψήφιση στη Βουλή, νομοσχέδιο που ποινικοποιεί -όπως επεσήμανε ο Chomsky για την περίπτωση της Γαλλίας- ένα ευρύ φάσμα του δημόσιου διαλόγου. Ένα νομοσχέδιο, που και για άλλους παρατηρητές, αποτελεί προσπάθεια της πολιτικής εξουσίας να καταστείλει βίαια την σκέψη και την αντίδραση των πολιτών και να επιφέρει έτσι τη βίαιη μεταβολή της κοινωνίας. Ένα νομοσχέδιο παντελώς ασύμβατο με τις αρχές μιας ελεύθερης κοινωνίας.

Είναι ώριμες, άραγε, οι συνθήκες στην Ελλάδα για την επιβολή «αντιρατσιστικού» νόμου; Αν ληφθεί υπόψη ο συνολικός όγκος της προπαγάνδας από την εποχή του Σημίτη μέχρι σήμερα, δηλαδή η έκθεση του κοινού στα συνθήματα και στρεβλά νοήματα που έρχεται να κωδικοποιήσει ο αντιρατσιστικός νόμος, θα φανεί ότι η Ελλάδα δεν φοβάται τη σύγκριση με τις λοιπές χώρες του δυτικού κόσμου, μάλιστα ξεπερνάει τις περισσότερες, με μόνη ίσως εξαίρεση τις ΗΠΑ, όπου η προπαγάνδα έδρασε σωρευτικά σε πολύ μεγαλύτερο βάθος χρόνου.

Από τα πανεπιστήμια ως τα νηπιαγωγεία, από τα πανεπιστημιακά συγγράμματα ως τα σχολικά εγχειρίδια, από τα ΜΜΕ ως τους τοίχους των Εξαρχείων και τα… ντουβάρια, από την Κρήτη ως το Διδυμότειχο, το ελληνικό Κοινό, εκόν άκον, εξοικειώθηκε με την πρωτόγνωρη περί ρατσισμού ιδεολογία της Νέας Εποχής.

Η μεθοδευμένη αλλοτρίωση της ελληνικής ψυχής

Όπως από την ιστορική πείρα ήταν αναμενόμενο, η εξοικείωση με την προπαγάνδα και η διασφάλιση της παθητικότητας απέναντι σ’ αυτήν της κοινής γνώμης, δεν θα μπορούσε να αφεθεί στην τύχη, ήτοι στην διακριτική ευχέρεια του κάθε ατόμου-αποδέκτη, αλλά απαιτούσε και την συμπληρωματική δράση του εκφοβισμού των συνειδήσεων. Ο στόχος αυτός για να επιτευχθεί, προϋπέθετε την επίδειξη δύναμης με χιλιάδες νεολαιίστικες ιδέες, μαχητικές διαδηλώσεις και εκδηλώσεις σ’όλη την επικράτεια, με την δράση εκατοντάδων Μ.Κ.Ο. επιδοτούμενων από του υπουργείο εξωτερικών, με τη δράση «αντιεξουσιαστών» του νέου παρακράτους εναντίον «φασιστών», «ξενοφοβικών», «ομοφοβικών», «εθνικιστών», «σεξιστών» και «ελληνοκεντρικών» ατομικών ή συλλογικών υποκειμένων (π.χ. με το τρομοκρατικό σύνθημα: «τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά» ή «καταγγείλατε τους φασίστες στο τηλέφωνο τάδε»).

Τις εξόφθαλμες απειλές κατά της σωματικής ακεραιότητας του οιουδήποτε αντιφρονούντος, συνοδεύει παράλληλα, η απειλή της κοινωνικής, πολιτικής, ακαδημαϊκής και εργασιακής περιθωριοποίησης και καταστροφής του! Πού να στραφεί για την υπεράσπιση της νομιμότητας ο πολίτης; Από πού να προσμένει την στήριξη της ιστορικής του συνείδησης, των κοινωνικών ηθών και των πολιτικών θεσμών; Από τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου ως τον τελευταίο δικαστή, η αυτοάμυνα λογίζεται ως κακούργημα. Από το πανεπιστήμιο των κρατικοδίαιτων καθηγητών (και λυμεώνων των χιλίων ευρωπαϊκών προγραμμάτων για την ένταξη μεταναστών), ως τους θεατράρχες, τους καλλιτέχνες και τους ανθρώπους του γραπτού λόγου, αλλεπάλληλα έρχονται τα μηνύματα, ότι «ο Ελληνισμός δεν είναι στην πραγματικότητα παρά ένα συνονθύλευμα τυχάρπαστων ανθρώπων, με ηθικά επιλήψιμο παρελθόν και παρόν, ναρκωμένων από υποβολιμαίες δοξασίες και ψευδή ιστορικά στερεότυπα…». Τόσα άτεγκτα κριτικά πνεύματα, όσα εμφανίσθηκαν από το πουθενά στην Ελλάδα της τελευταίας δεκαπενταετίας, δεν διέθετε ούτε η Γαλλία τις παραμονές της Επανάστασης!

Η ίδια η Ελλάδα, χωρίς υπερβολή, έγινε το μεγαλύτερο διεθνές κέντρο… ανθελληνισμού! Ο ελληνικός αυτός ανθελληνισμός ήταν, που τροφοδότησε τέλος, από το 2010 και μετά, τα γερμανικά και ευρωπαϊκά ΜΜΕ, για να διεκπεραιώσουν μία άνευ προηγουμένου δολοφονία χαρακτήρος του Έλληνα, ως διεφθαρμένου συλλογικού υποκειμένου και ως εξ αυτού υπεύθυνου για την γενικότερη οικονομική κρίση!

Ναι, στην Ελλάδα βρίσκονται οι καλοθελητές προμηθευτές πληροφοριών στους γερμανούς δημοσιογράφους για τα «φακελάκια» και το πελατειακό σύστημα ( όχι βέβαια ότι αμφισβητώ τα πράγματα αυτά καθαυτά, αλλά αμφισβητώ την χρήση που έγινε αυτών, με αποδομητική και όχι εποικοδομητική πρόθεση), για το ψεύδος και την οκνηρία και τον παρασιτικό καταναλωτισμό. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι ο στόχος του ανθελληνισμού τότε μόνον επιτυγχάνεται πλήρως όταν οι ίδιοι οι Έλληνες απαρνούνται τον εαυτό τους…

Διότι οι ζώντες σήμερα Έλληνες στο γένος, είναι οι τελευταίοι μάρτυρες του όλου αξιακού οικοδομήματος του διαχρονικού ελληνικού πολιτισμού. Επομένως, ένας επερχόμενος παγκόσμιος ολοκληρωτισμός θα επιδιώξει να καταστρέψει πρώτα την συνείδηση και κατόπιν αυτού το σώμα του Υπαρκτού Ελληνισμού της σήμερον (όπως οι αιχμάλωτοι της Ιεράς Εξέτασης αναγκάζονταν να απαρνηθούν πρώτα τις πεποιθήσεις τους πριν οδηγηθούν στην πυρά).

Γι’ αυτό δεν είναι ίσως τυχαίο ότι η οικονομική κρίση επεβλήθη στην Ελλάδα προηγηθείσης της κρίσεως ιδεολογίας του Ελληνισμού: έχοντας, δηλαδή, προηγουμένως θρυμματίσει την ασπίδα της αυτοσυνειδησίας, τώρα μπορούν ευκολότερα να πλήξουν, με την οικονομική-υλική κρίση, το γυμνό σώμα του Ελληνισμού.. αυτή είναι η γενικότερη στρατηγική.

Η μετάλλαξη της Αριστεράς…

Ξαφνικά μας προέκυψε η αριστερά διανόηση

Με ποιο ακριβώς ιδεολογικό όπλο επιχειρείται σήμερα στην Ελλάδα το πλήγμα κατά του Υπαρκτού Ελληνισμού; Κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου της μεταπολεμικής εποχής γνωρίσαμε την προκρούστεια κλίνη του εθνικιστικού αντικομμουνισμού. Πριμοδοτήθηκε στην αμερικανική σφαίρα επιρροής ο εθνικισμός στον βαθμό που αυτός ενσωμάτωνε τον αντικομμουνισμό. Την εφαρμογή των προηγουμένων στην Ελλάδα είχε αναλάβει ένα δεξιόστροφο κράτος και ένα εξίσου δεξιόστροφο παρακράτος.

Μετά τη διάλυση του ανατολικού μπλοκ, οι σειρήνες των ΗΠΑ με τον Κλίντον μπροστά, διακήρυξαν την είσοδό μας στην ευλογία της «παγκοσμιοποίησης» (όπως ευφημιστικά βαφτίστηκε η παγκόσμια αμερικανική κυριαρχία), η οποία μέσω μίας επιταχυμένης κίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων και εργατικού δυναμικού σε πλανητικό επίπεδο, θα επέφερε την άμβλυνση των εθνικών εγωισμών και ανταγωνισμών και θα προωθούσε, με την βοήθεια της παράλληλα αναπτυχθείσας τεχνολογίας επικοινωνιών, την συνάντηση δήθεν των ανθρώπων σ’ ένα «πλανητικό χωριό». Τέλος με τις «εμμονές των παλαιών, δήθεν «κλειστών» κοινωνιών σε έθνη, κοινότητες, ιστορικές και φυλετικές καταγωγές, τέλος και με τις διακρίσεις φύλου, θρησκείας και σεξουαλικού προσανατολισμού.

Δηλαδή, τέλος όλων των διακρίσεων γενικώς; Όχι βέβαια, εφόσον επρόκειτο να διατηρηθεί μία από τις παλιές διακρίσεις, αυτή μεταξύ πλουσίων και φτωχών ατόμων, κοινωνικών τάξεων και χωρών. Αυτή η λεπτομέρεια διέφυγε, εντούτοις, της προσοχής ενός μέρους της διεθνούς Αριστεράς, η οποία ανταποκρίθηκε, όπως φάνηκε, στην πρόσκληση να ανταλλάξει επιτέλους τις κατακόμβες στις οποίες διαβιούσε επί αντικομμουνισμού με τα ολόφωτα ψηλώματα του διαπιστευμένου καθοδηγητή του δημόσιου βίου.

– Τάχα δεν ήταν η παγκοσμιοποίηση κάτι σαν τον αριστερό διεθνισμό;

– Και η κατάργηση των εθνών, επιτέλους σήμερα ορατή, ένας στόχος που με τις δικές της μεθόδους η Αριστερά επί έναν αιώνα επεδίωκε να πλησιάσει;

– Και δεν ισχύει το ίδιο για την κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων και του ρατσισμού μέσω της προώθησης του «πολυπολιτισμού»;

– Ή της θρησκείας, αυτού του «όπιου για τον λαό»; (όπου οι θρησκείες θα αντικατασταθούν από την νεοταξίτικη Πανθρησκεία…)

– Και τι χάσαμε που ξεπεράστηκε η ταξική πάλη, αφού αντ’ αυτής ανακαλύφθηκε η προαιώνια πάλη των δύο φύλων, ήτοι η μάχη της γυναίκας για ισότητα, ναι, όχι μόνο της γυναίκας, αλλά και των καταπιεσμένων «διαφορετικοτήτων» πάσης φύσεως;

Ή αλλιώς, γιατί να εμμένει κανείς στην διάκριση μεταξύ φτωχών και πλουσίων γυναικών, αφού το στήσιμο της διάκρισης αρσενικού-θηλυκού καλύπτει στη Νέα Εποχή εξίσου καλά το πρόταγμα της απελευθέρωσης, όσο παλαιότερα η διάκριση αστού-προλετάριου;

– Κι αν, τέλος, στη Δύση το λευκό προλεταριάτο απέκτησε αυτοκίνητο και ηλεκτρικό ψυγείο και πληρωμένες διακοπές κι έτσι ο Κομμουνισμός έχασε την εκλογική του βάση, δεν είναι τώρα παρήγορο ότι το δουλεμπόριο της παγκοσμιοποίησης, μας έφερε χωρίς καθυστέρηση στις χώρες μας ένα φρέσκο, νεανικό, και προπαντός, αληθινά ξυπόλητο προλεταριάτο, που χρειάζεται προστασία, πολιτικά δικαιώματα, εκλογική εκπροσώπηση, έδαφος για την βιολογική του αναπαραγωγή, ναούς και τεμένη για να θρησκεύεται, σχολεία και περίθαλψη, με άλλα λόγια μερίδιο από τον πλούτο των ξετσίπωτων προνομιούχων συμπατριωτών μας;

Να λοιπόν ο καινούργιος ταξικός μας εχθρός: οι αυτόχθονες συμπατριώτες μας, που θεωρούν το έδαφος τούτο δικό τους επειδή ήρθαν πρώτοι εδώ και δεν καταλαβαίνουν ότι η Γη είναι κτήμα όλων και ότι το Αιγαίο ανήκει… στα ψάρια του!(Σ.γ.:Και είμαστε πλεονέκτες αν θέλουμε να τα φάμε μόνο εμείς οι Έλληνες).

Αν θυμηθούμε ότι αυτές και άλλες (παρόμοιες) ιδέες της ιδίας κοπής επιδοτούνται από το κράτος (κατά προτεραιότητα), την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις μίζες του δουλεμπορίου και ότι οι διακεκριμένοι υπερασπιστές τους είναι τόσο πρωτοπορία της αστικής τάξης όσο του ελευθεριακού κινήματος, δεν μπορούμε παρά να μείνουμε ενεοί μπροστά στο θαύμα της ανάληψης της ροζ Αριστεράς στον ουρανό της παγκοσμιοποίησης…

συνεχίχζεται…

Ο Καρλ Γιουνγκ ήταν Ελβετός ψυχίατρος, ψυχαναλυμένος από τον Φρουντ, στις αρχές με μέσα του 20ου αιώνα που πιστώθηκε την δημιουργία της αναλυτικής ψυχολογίας.

Καρλ Γιούνγκ ο πατέρας των Αρχετύπων ο μεγαλύτερος Ψυχαναλυτής μετά τον Φρόιντ

Οι ιδέες του και θεωρίες του άνοιξαν τον δρόμο στις μοντέρνες ψυχιατρικές πρακτικές. Πιστώθηκε επίσης την δημιουργία των αρχετύπων: Συμπλέγματα, εξωστρέφεια, εσωστρέφεια και το συλλογικό ασυνείδητο

Ήταν ένας δημιουργικός φιλόσοφος που επηρέασε άμεσα μεγάλα μυαλά όπως οι Joseph Campbell, Herman Hesse, Alan Watts, Erich Neumann και πολλούς άλλους. Ένωσε μαζί την έμφυτη ανθρώπινη έμφυτη πνευματικότητα και την συσχέτισε με άλλες επιστήμες.

Η έρευνα « A Review of General Psychology» έκανε τον Γιουνγκ τον 23ο πιο συχνά αναφερόμενο ψυχολόγο του 20ου αιώνα. Μία από τις θεωρίες του στα ανθρώπινα στάδια ανάπτυξης ανέλυσε στα στάδια σε τέσσερα γενικά αρχέτυπα. Είναι συναρπαστικό το πώς επέλεξε να θέσει σε προτεραιότητα την ζωή και τις διαδικασίες της.

Το στάδιο του αθλητή

Αυτό το στάδιο είναι σημαδεμένο με την ενασχόληση με το σωματικό παρουσιαστικό. Χειριζόμαστε το πώς φαίνονται τα σώματά μας. Εδώ αναγνωρίζουμε τις δυνάμεις μας και ξεκινάμε να αναπτύσσουμε ανασφάλειες. Χρησιμοποιούμε τον σωματικό κόσμο για να αρχίσουμε να βασίζουμε τον εαυτό μας σε μια εκδοχή της πραγματικότητας.

Μετά την κατανόηση του πώς οι άνθρωποι αντιδρούν με εμάς και πώς αυτό μας κάνει να νιώθουμε, τα αισθήματά μας ξεκινάνε να έχουν προτεραιότητα. Αυτό οδηγεί στο επόμενο στάδιο.

Το στάδιο του πολεμιστή

Έχουμε καταλήξει στο να αναγνωρίζουμε διάφορα συναισθήματα με συγκεκριμένες δράσεις και σχέδια. Ξεκινάμε συγκριτικές σκέψεις για να εκμεταλλευτούμε προς όφελός μας το πώς μπορούμε να βγούμε από διάφορες καταστάσεις. Αυτό μας οδηγεί στο να θέλουμε να κυριαρχήσουμε και να επιβληθούμε στη θέλησή μας για το καλό μας.

Παλεύουμε να γίνουμε αυτό που θεωρούμε ότι είναι το «καλύτερο» όχι για κάποιον άλλο λόγο από το να είμαστε καλύτεροι από τους άλλους. Δε θέλουμε τίποτε περισσότερο από πλούτο, επιρροή και έλεγχο.

Το στάδιο της δήλωσης

Μετά το κυνήγι των στόχων ώστε να εξυπηρετηθεί το Εγώ σας, αρχίζετε να ψάχνετε για περισσότερο ικανοποιητικές δράσεις και τρόπους ζωής. Η έμφυτη υποτίμηση που συμβαίνει σε συγκριτικές σκέψεις έχει γίνει εμφανής. Ξεκινάτε να συνειδητοποιείτε ότι οι υλικές διαστάσεις της πραγματικότητας δεν είναι ο δρόμος για την αληθινή ευτυχία

Συνειδητοποιείτε ότι υπάρχει προοπτική στον υλικό κόσμο αλλά δεν δίνετε την ίδια σημασία όπως πριν. Μέχρι αυτό το σημείο έχετε δυναμώσει των ανήσυχο νου σας και το Εγώ. Αρχίζετε να συνειδητοποιείτε ότι το μυαλό σας και οι επιθυμίες σας είναι η ρίζα αυτού που σας σταματάει από την πνευματική ισορροπία και την ευχαρίστηση.

Αυτό το στάδιο είναι καλά σημαδεμένο από μια επιθυμία να εξυπηρετείτε τους άλλους. Ψάχνετε για λεωφόρους σοφίας που μπορούν να τιθασεύσουν το Εγώ που έχετε χτίσει.

Το στάδιο του πνεύματος

Αυτό το στάδιο είναι το τελευταίο στάδιο της ζωής, και ο Γιουνγκ επισήμανε ότι δε θα φτάσουν όλοι σε αυτό το σημείο της προσωπικής ανάπτυξης. Σε αυτό το στάδιο αναγνωρίζετε ότι όλα μέχρι αυτό το σημείο ήταν μέρος του ταξιδιού και ότι δεν ήσασταν «εσείς» όλο αυτό το διάστημα. Δοκιμάζατε τα όρια του ανθρώπινου βιώματος.

Στο πνευματικό αυτό στάδιο αρχίζετε να αναπτύσσεστε εσωτερικά ως άνθρωπος. Σταματάτε να είστε αρχέτυπα και ξεκινάτε να είστε ο εαυτός σας, γνωρίζοντας ότι είστε μια μόνιμα εξελίξιμη έννοια. Η παροδικότητα είναι κάτι που τώρα αναγνωρίζετε στη ζωή σας σε καθημερινή βάση.

Αφού βιώσετε τα όρια των ανθρωπίνων δυνατοτήτων και της ζωής, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτήν εμπειρία προς όφελός σας. Μπορείτε να κάνετε πίσω στον εαυτό σας, και να αναγνωρίσετε τα στοιχεία που αποτελούν το σύνολο του τι και ποιοι είστε.

Του Jeff Wilson

Πηγή: awakengr.com

Τα πιο κάτω που θα διαβάσετε αναφέρονται στους λίγους και μεμυημένους:

Οι κοινωνίες είναι αναπόσπαστα και στενά υποχείριες στον φυσικό νόμο που τις διακρίνει στην μεγάλη ομάδα που θα την αποκαλούμε στο εξής πλειοψηφία και στη μικρή, την μειοψηφία. Η πλειοψηφία θεμελιώνεται, ενεργεί, αναπτύσσεται και εξελίσσεται στην κοινή, επικρατούσα λογική και στις επιταγές των ενστίκτων της αυτοσυντήρησης και της διαιώνισης του είδους. Η τελευταία ορμέμφυτη τάση δεν εκτελείται συνειδητά από την πλειοψηφία με σκοπό την αναπαραγωγή και τη δημιουργία ανθρώπινης ζωής αλλά κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, για την απόλαυσή του οργασμού που οδηγεί τη μάζα στα τυφλά και καταλήγει να οδηγεί σε τεκνοποίηση, δηλαδή σε μπελάδες κι ευθύνες που οι πολλοί/λές δεν είναι έτοιμοι/μες να αναλάβουν.

Αντίθετα η συνειδητοποιημένη μειοψηφία επιδιώκει την ισορροπημένη ανάπτυξη θετικών επί το πλείστον συναισθημάτων, χαράς, αγάπης, φιλανθρωπίας δικαιοσύνης, αυτοελεγχόμενα και χωρίς να ξεφεύγει σε υπερβολές.

Στο άλλο άκρο η πλειοψηφία βιώνει ανεξέλεγκτα, χωρίς μέτρο και μη έχοντας, λόγω απαιδευσίας, αδιαφορίας και σαν αμύητη που είναι στα περί συνείδησης, υποσυνειδήτου και προεγώ, δυνατότητες αυτοελέγχου, άγρια, έντονα και εκρηκτικά αρνητικά συναισθήματα όπως οργή, θυμό, μίσος, απελπισία, πανικό, κατάθλιψη που παραλύει κάθε της δραστηριότητα και την οδηγεί συχνά σε ομαδικές υπερβολές, πολέμους, συλλογικές αυτοκτονίες (όπως συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα λόγω οικονομικής κρίσης), χυδαίες, έκτροπες ενέργειες παρέλαση ΛΟΑΤΚΙ, έξαρση της παιδοφιλίας, των σεξουαλικών οργίων αλλά Μύκονο, τρομοκρατία, αναρχία (βλέπε συγκρούσεις αναρχικών, τοξικομανών, διεθνιστών, με την υπηρετριούλα της ολιγαρχίας αστυνομία που το παίζει αρχή προστασίας του πολίτη. Ενώ στην ουσία η αποστολή της είναι κατ’ αρχάς η εγκατάλειψη του πολίτη στους κλέφτες, φονιάδες, πιστολοφόρους εγκληματίες, απατεώνες και πάω από όλα στα χέρια μιας ανήθικης εξουσίας που θέλει τους πολίτες απροστάτευτα, ανελεύθερα, υποταγμένα και φοβισμένα αντικείμενα).

Έτσι  καθημερινά γινόμαστε θεατές στις Νεαντερτάλειες αντιδράσεις τρωγλοδυτών. Νενατερτάλιες αντιδράσεις του άβουλου, ενστικτώδους πλήθους.

Τι Κούλης τι Νεαντερτούλης. Να τον χαίρονται όσοι τον ψήφισαν

Από την άλλη η μειοψηφία εξελίσσεται θετικά παρ’ όλες τις αντιξοότητες, βιώνει την αισιόδοξη, ισορροπημένη αντίληψη της ζωής, εξασκείται συνειδητά στη ενσυναίσθηση και τη συναισθηματική αφομοίωση, στη προσπάθεια να εφαρμόσει τον Ηθικό Νόμο που διακρίνεται στην εμπέδωση της αγάπης, της δικαιοσύνης, της φιλαλληλίας και προσφοράς προς τους έχοντες ανάγκη, στον σεβασμό της ελευθερίας του προσώπου, και συνειδητά βαδίζει κάτω από τις οδηγίες πνευματικών οδηγών, την οδό της ψυχικής κάθαρσης και του φωτισμού. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη τέτοιες ακτίνες φωτός, οάσεις αναψυχής, πνευματικοί ηγέτες για να επιλέξει.

Δυστυχώς η πλειοψηφία παραμένει στη στείρα στασιμότητα, επιδιώκοντας παθητικά, νωχελικά και τεμπέλικα, τη βολή της. Άγεται και φέρεται από τις πολιτικές αποφάσεις των ομοίων με αυτή καθώς είναι γέννημα θρέμμα της, εκπροσώπων, τους οποίους εκλέγει πάντα με κριτήριο το συμφέρον της τσέπης της – στην πράξη υποδουλωμένη στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης – και των ανεξέλεγκτων συναισθημάτων της στιγμής.

Σε αντιδιαστολή με αυτήν, η μειοψηφία βρίσκεται σε συνεχή ετοιμότητα και αφύπνιση, πνευματική και καρδιακή (συναισθηματική), κάνει ελεγχόμενη και πειθαρχημένη χρήση των χρημάτων, αντιμετωπίζει χωρίς να αφοσιώνεται αποκλειστικά δίνοντας κάθε ικμάδα της στα καθημερινά προβλήματα της ζωής. Την ίδια στιγμή η πλειοψηφία μηρυκάζει τις εμπειρίες ανάμνησης χωρίς να προοδεύει ή να ριζοσπαστικοποιείται, απλώς ικανοποιείται να αναμασά το παρελθόν και να το σχολιάζει χωρίς να βγάζει χρήσιμα συμπεράσματα και να τα αξιοποιεί για να μην εξαπατάται και θυματοποιείται ξανά και ξανά.

Αντίθετα η μειοψηφία χρησιμοποιεί τις αναμνήσεις της για να βαδίζει προς την πρόοδο και την ολοκλήρωση του ΕΓΩ των προσώπων που την απαρτίζουν.

Κέντρο ενδιαφέροντος και ιδανικό της πλειοψηφίας το χρήμα και η απόκτησή του, το κέρδος υπεράνω όλων των άλλων αξιών, η άνετη και εντυπωσιακή κοσμική ζωή. Αυτή η φιλοδοξία κρατά σε εγρήγορση τη σκέψη, πλημμυρίζει το νοητικό του εγκεφάλου και ισχυροποιεί το ένστικτο της επιβολής και κυριαρχίας στους άλλους, τους αδύναμους ψυχικά, οικονομικά, γνωσιακά, μορφωτικά, επαγγελματικά κ.λπ.

Η μειοψηφία θεωρεί το χρήμα μέσο την πραγματοποίηση στόχων και ικανοποίηση ευτελών αναγκών γιατί το κέντρο ενδιαφέροντος εστιάζει στην κατάκτηση πνευματικών στόχων.

Η πλειοψηφία είναι πάντοτε με το κόμμα που θα κερδίσει στην εκλογική αναμέτρηση καθώς προλειαίνεται το έδαφος για τον νικητή προεκλογικά από τις συνεχείς δημοσκοπήσεις οι οποίες σ’ αυτό ακριβώς αποβλέπουν, να επηρεάσουν τον επιπόλαιο, με χαμηλά έως ανύπαρκτα κριτήρια, μαζοποιημένο ψηφοφόρο. Επομένως ο ψηφοφόρος είναι εύκολο να θηρευθεί από τους κομματικούς μηχανισμούς που διαθέτουν εκατομμύρια, να πεισθεί όντας επιπόλαιος και αφελής από τις υποσχέσεις και τα ψέματα των ψυχοπαθητικών, αντικοινωνικών προσωπικοτήτων οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία των ηγετών των κομμάτων, υποσχέσεις και φαντασιώσεις που διεγείρουν τα κατώτερα ένστικτα και τελικά δεν πραγματοποιούνται.

Η μειοψηφία απεχθάνεται τα κόμματα και τους πολιτικούς των ισχυρών ιδίως κομμάτων εξουσίας, γιατί γνωρίζει την κενότητα των λόγων και το ανεφάρμοστο των υποσχέσεων σε μια δημοκρατία (στην ουσία συγκεντρωτική ολιγαρχία ή δικτατορία των ολίγων) που ξεκινά από ψυχοπαθητικούς εκπροσώπους με την ψυχιατρική έννοια του όρου. Ψηφίζει τα μικρά κόμματα σαν πιο αυθεντικά και πατριωτικά με γνήσια λαϊκά προγράμματα αλλά ξέρει ότι δεν έχουν καμιά πιθανότητα να κερδίσουν έστω και μια έδρα. Όταν συμμετέχουν στο πολιτικό παιχνίδι διακηρύττουν διαπρύσια ότι οι βουλευτικές εκλογές είναι φάρσα, στημένες από την ολιγαρχία τους ντόπιους μαφιόζους σε αγαστή συνεργασία με τους ευρωπαίους αρχιμαφιόζους κυρίως την Γερμανία, την πιο διεφθαρμένη χώρα από τις υπόλοιπες που απαρτίζουν την Ε.Ε.

Είναι επίσης ρεαλιστές και έχουν επαναστατικές προτάσεις και αιτιάσεις που η πλειοψηφία τις περιγελά, τις ειρωνεύεται και τις απορρίπτει σαν ανεφάρμοστες. Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ του Νικόλα Ψαρουδάκη, η Δημοκρατική Αναγέννηση του Στέλιου Παπαθεμελή, η ΚΟΙΝΩΝΙΑ του Β. Βολουδάκη, η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΙΣΟΠΟΛΙΤΕΙΑ του Αναστάσιου Πιέρριου, η ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ του στρατηγού Αϋφαντή, και άλλα τέτοια κομματίδια, έχουν εισπράξει πολύ περιφρόνηση και γελιοποίηση από το πολύ σίγουρο για τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, πλήθος. Φυσικά ούτε που τους περνάει από το μυαλό ότι οι εκλογές αντιπροσώπων στη Βουλή είναι ένα φαιδρό κι ανήθικο μείγμα αμοραλισμού, νεπωτισμού, μιζέριας και σκέτης περιφρόνησης του μέσου πολίτη, και ιδιαίτερα του πιο αδύναμου και ασήμαντου πληβείου ψηφοφόρου που φαντάζεται ότι τα κόμματα εξουσίας των υπηρετούν. Στο τέλος της τετραετίας ανακαλύπτει ότι τον πρόδωσαν και φτου κι από την αρχή. Ψάχνει μέσα στο τέλμα και το αδιέξοδο της διαφθοράς για το καλλίτερο, μεταξύ των βρώμικων απόνερων της ηγεσίας. Είναι δυνατόν μέσα από τη λάσπη να προκύψει κάτι καθαρό κι αμόλυντο;

Η πλειοψηφία πέπρωται εστιασμένη στο φυσικό δίκιο του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, να στηρίζει την ασυδοσία του πλούσιου και ισχυρού να καταπιέζει την μειοψηφία, να αγνοεί ή ακόμη και να δολοφονεί τα πρωτοποριακά πνεύματα που πάντοτε ανά τους αιώνες ανήκαν, ανήκουν και θα ανήκουν στην μειοψηφία. Ο κύριος λόγος και το κύριο επιχείρημα των δολοφονικών αποπειρών ότι απειλούνται οι ισχυροί, ή κρατούσα τάξη και ησυχία, ότι σειούνται και δονούνται επικίνδυνα τα θεμέλια της εξουσίας τους. Βλέπε Χριστός, Σαβοναρόλα, Τζορντάνο Μπρούνο, Λίνκολν, Γκάντι, Λούθερ Κινγκ και άλλοι πολλοί γνωστοί και άγνωστοι.

Οι πρωτοποριακές μορφές πρωταγωνιστούν στην ιστορία της ανθρωπότητας, ανήκουν πάντα στη μειοψηφία και είναι κεκηρυγμένοι εχθροί των γούστων και των προτάσεων ζωής της πλειοψηφίας καθώς εκπηγάζουν από την ηδονή και την ενστικτώδη απόλαυση και συνοδεύονται συνήθως μονοπωλιακά από αρνητικά συναισθήματα με τα οποία η λογική πολύ περιορισμένη δικαιοδοσία έχει.

Η πλειοψηφία θα προσηλώνεται, θα υπακούει φανατικά στον θεό της επικρατούσας θρησκείας άσχετα από τις εντολές και τις επιταγές της πίστης τις οποίες είναι καταδικασμένη να μην εφαρμόζει γιατί βαριέται, είναι νωθρή, τεμπελιάζει στα δύσκολα και πάσχει από τη βαριά νόσο που λέγεται ακηδία. Πρόκειται για τους Χριστιανούς που πηγαίνουν εθιμοτυπικά χωρίς να νιώθουν τίποτα ουσιαστικό στην Ανάσταση το Μ. Σάββατο και μετά τον όρθρο εξαφανίζονται για να φάνε τη μαγειρίτσα και τις λιχουδιές που μαγείρεψαν. Προσηλώνεται τυπικά και επιπόλαια σε κάτι σ’ ένα θρησκευτικό έθιμο π.χ. καρναβάλι, κούλουμα, νηστεία της μιας μέρας, ρουκετοπόλεμος το Πάσχα στη Χίο και άλλα τέτοια γιατί «έτσι τα βρήκαμε από τους γονείς μας».

Όλα αυτά τα επιφανειακά κι ανούσια οδηγούν στην άσκοπη κατανάλωση χρόνου ζωής και ενέργειας χωρίς ουσία, την ίδια ώρα που η μειοψηφία πιστεύει στο βαθύτερο νόημα των ιδεών, του Ηθικού Νόμου και κάνει βίωμα τους Πνευματικούς Νόμους και τις ηθικές εντολές εναντιούμενη στη μόδα και στη ρηχή επανάληψη ανούσιων εθίμων. Φυσικά ο εγωισμός των μετριοτήτων που απαρτίζει την πλειοψηφία δεν τους επιτρέπει να παραδεχθούν ότι λατρεύουν το ιδεατό ΕΓΩ τους, ότι κάθε ένα μέλος της είναι και παραμένει φανατικός οπαδός της στασιμότητας και παθητικότητας, ναρκισσιστής και αλαζόνας, οχυρωμένος πίσω από την νευρωσική του, αν όχι ψυχωσικών διαστάσεων πανοπλία του, την character armor, κατά τον Βίλχεμ Ράϊχ, εύκολος στόχος των πολιτικών μετριοτήτων που ψηφίζει οι οποίοι εξίσου με αυτόν μέτριοι, έως ανίκανοι να αλλάξουν την ποιότητα της ζωής του λαού, αδυνατούν να εμπνεύσουν ιδανικά στους πολλούς και να ανεβάσουν πνευματικά το επίπεδό τους.

Η αλαζονεία τους δεν τους επιτρέπει να αναγνωρίσουν το χαμηλό, μίζερο και εξαθλιωμένο, συχνά ζωώδη τρόπο ζωής με το οποίο έχουν συμβιβαστεί να ζουν, αντίθετα το υπεραναπληρώνουν βαυκαλιζόμενοι με το μότο: «Είμαστε οι πολλοί, άρα εμείς έχουμε δίκιο κι εσείς, οι λίγοι, οφείλετε να υποτάσσεσθε στις αποφάσεις της πλειοψηφίας». Η πλειοψηφία πάντα δέσμια πετρώνει και αυτοεγκλωβίζεται στην παθητικότητά της Έτσι οι πολλοί δεν παραδέχονται το λάθος τους, ότι είναι οι χρήσιμοι βλάκες και θύματα της υπόθεσης που λέγεται εκλογές. Δεν πάει το στενοκέφαλο μυαλό τους στην απλή κατανόηση ενός ρεαλιστικού γεγονότος ότι αντιδρούν αυτόματα και ηλίθια χωρίς λογική, ή περιορισμένη αντίληψη, παγιδευμένοι στις συναισθηματικές δεσμεύσεις τους «ο πατέρας μου ήταν ανέκαθεν δεξιός και όλη η οικογένεια», «ο παππούς μου πήγε εξορία σαν αριστερός και βασανίστηκε από τους δεξιούς γι’ αυτό και εγώ ψηφίζω μια ζωή ΚΚΕ» και άλλα παρόμοια φαιδρά. Δεν κατάλαβαν ότι εδώ και πολύ καιρό αυτές οι διακρίσεις έχουν πεταχτεί στα ντουλάπια της αχρηστίας και της λήθης. Και οι δεξιοί και οι αριστεροί είναι δύο κεφάλια φιδιού που οδηγούν στο ίδιο αχόρταγο, καταναλωτικό στομάχι της ύλης, της ευμάρειας και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από τον απάνθρωπο κεφαλαιοκράτη ή σοσιαλιστή εξουσιαστή.

Από πλευράς χριστιανοκοινωνικής ανάλυσης (για όσους αντιλαμβάνονται τι σημαίνει αυτό) και ερμηνείας όλων των ανωτέρω, τα όσα περιγράψαμε αποδεικνύουν περίτρανα πως η πλειοψηφία άγεται και φέρεται από ένα σατανικό, διχαστικό και ψυχοκτόνο πνεύμα, οι αντιδράσεις της έγκεινται επί τα πονηρά και καθοδηγούνται από ότι πιο κατώτερο, ενστικτώδες και αδελφοκτόνο κίνητρο μπορεί να φανταστεί κανείς. Γι’ αυτό επιμένουμε στην βασική αρχή μας, τα κόμματα διχάζουν, οι δήθεν δημοκρατικές κοινωνίες είναι μια ανόητη πλεκτάνη δαιμονικής αν θέλετε έμπνευσης για να παρασύρει τους αφελείς. Για να επιβιώσει η ανθρωπότητα και ο λαός μας, ή θα αγαπήσει ο ένας τον άλλο ή θα χαθούμε. Ο ελληνικός λαός και πάλι θα πρέπει να δώσει το φως στην ταλαίπωρη, παραπαίουσα ανθρωπότητα. Οι δυτικές δημοκρατίες είναι υλιστικά, ειδωλολατρικά σκύβαλα. Μόνο υπό την αγιαστική επίδραση του Πνεύματος μπορεί να υπάρξει προοπτική στον ελληνικό λαό και στον κόσμο, αλλιώς η ανθρωπότητα θα σέρνεται και θα χλευάζεται από τους ισχυρούς της δυνάστες, όπως με την φαρσοκωμωδία των εκλογών.

Ευαγγελάτος Γεώργιος   εγράφη June 28, 2019

Σπανουδάκης κατά εθνο-αποδομητών

Ο γνωστός μουσικοσυνθέτης Σταμάτης Σπανουδάκης από ό,τι φαίνεται δεν άντεξε τον κύκλο εθνοαποδόμησης της ιστορίας που ετοιμάζεται για το 2021 επ’ αφορμή των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση από τα μέλη της επιτροπής στα οποία ανέθεσε το πνευματικό έργο η κ. Γιάννα Αγγελοπούλου και μέσω του λογαριασμού του στα κοινωνικά δίκτυα έγραψε τα κάτωθι:

“Δεν θα έγραφα αυτά τα λίγα λόγια, αν δεν έβλεπα και άκουγα τι, αλλά κυρίως ποιοί μας ετοιμάζουν τις γιορτές, για το 1821.

Πόσο απροκάλυπτα πιά, δυστυχώς όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις μας και τα υπάκουα παρακλάδια και παπαγαλάκια τους, με το πρόσχημα της εορτής των 200 χρόνων, προσπαθούν και εκ δεξιών πια τώρα, να πληγώσουν και να γκρεμίσουν, όλα όσα είμαστε, πιστεύουμε και αγαπάμε.

Καλύτερα να ανέθεταν τις γιορτές τους, στο Τουρκικό υπουργείο πολιτισμού, αν βέβαια υπάρχει κάτι τέτοιο.

Οι Τούρκοι τουλάχιστον, θα σεβόντουσαν νομίζω αυτήν την ηρωική χούφτα ανθρώπων, που γονάτισε «για του Χριστού την πίστη την αγία», την «παντοδύναμη» αυτοκρατορία τους.

Κρίμα Νέα δημοκρατία, κρίμα κύριε πρωθυπουργέ, κρίμα πρόεδρε της παρ’ ολίγον δημοκρατίας, κρίμα και λοιπές πολιτικές, αδύναμες δυνάμεις.

Μα που πήγαν οι Έλληνες;
Πάντως όχι στην βουλή.

Αυτά τα λίγα περί των εορτών και των ανθρώπων που θα μας «διδάξουν» την «πραγματική» ιστορία μας.
Πως βρε παιδιά μου, θα καταφέρετε να βγάλετε απο το αίμα μας, την Ελλάδα που κυλάει;
Τούς ήρωες, τους αγωνιστές, τους Αγίους, και τελικά τον ίδιο τον Χριστό;
Το Α και το Ω;
Ποιοί είστε;
Ποιόν αντιπροσωπεύετε;

Αυτά γι’ αυτούς λοιπόν, που ένα γλυκό γαλανόλευκο αεράκι θα στείλει κάποια στιγμή, στο έρημο και μοναχικό σπίτι τους, να αναλογίζονται τα «περασμένα μεγαλεία» τους και ελπίζω, το τί «προσέφεραν» στην πατρίδα τους.

Στα δικά μας τώρα. Εγώ όπως ξέρετε γράφω για το 1821.
Σάς έπαιξα και ένα απόσπασμα τον Οκτώβριο στο Ηρώδειο.
Γράφω και για να απαντήσω σε όλους αυτούς και πολλούς άλλους, με το μόνο όπλο που διαθέτω. Την μουσική.
Κυρίως όμως, για να τιμήσω πραγματικά το 1821.
Όπως κάνω χρόνια τώρα για τον Αλέξανδρο, τον Ιωάννη, τον Κων/νο Παλαιολόγο, τον Πλαστήρα, την Πόλη, την Σμύρνη, την Ηλιοποτισμένη, και βέβαια την Δέσποινα και τον Χριστό.

Και με την ματαιοδοξία του καλλιτέχνη, αλλά και την σιγουριά του μουσικού μου παρελθόντος, ελπίζω ότι όταν η σκόνη κατακαθίσει και έκαστος κατεργάρης επιστρέψει στον πάγκο του, αυτή η μουσική θα μείνει στα αυτιά και τις ψυχές σας. Και των παιδιών σας.

Σαν προσευχή, σαν γαλάζια κυματιστή ανεπαίσθητη αύρα, ελληνικού δειλινού.
Πάντα Θεού θέλοντος”.

Σταμάτης Σπανουδάκης

Ως πότε η σκοτεινή Παγκόσμια Ελίτ θα ελέγχει και θα κατευθύνει τη ζωή μας; Τώρα ξέρουμε τους κωδικούς χειραγώγησης των λαών

Συνοψίζοντας, τον ρόλο της Ελίτ στο άμεσο μέλλον, καταλήγουμε ότι:

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ.

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΡΟΕΛΑΥΝΟΥΝ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ,

καταλαμβάνοντας ελληνική γη, θάλασσα και αέρα ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΟΥ 25ου ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΥ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ,

(ΣΤΡΑΤΟΣ, ΝΑΥΤΙΚΟ, ΚΑΙ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ) ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ. ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙΤΗΝ ΘΡΑΚΗ ΜΑΣ.

Ελληνίδες, Έλληνες,
Αδέλφια,
μέσα στον 20ο αιώνα οι Έλληνες σφαγιάσθηκαν τουλάχιστον 4 φορές από τους Τούρκους, βιάσθηκαν άντρες και γυναίκες και όσοι επιβίωσαν εκτοπίσθηκαν το 1914, το 1919, το 1922, το 1955, το 1974.
Θρηνούμε χαμένες πατρίδες σε Αρμενία, Πόντο, Μικρά Ασία, Κωνσταντινούπολη, Κύπρο.
Αυτό θα συμβεί και πάλι.
Αν δεν πάρουμε τα μέτρα μας.

ΕΛΛΗΝΙΚΕ ΛΑΕ,

ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΑ

για να υπερασπιστούμε όλοι μαζί την πατρίδα μας.

Μάθετε σκοποβολή όλοι,
άντρες και γυναίκες από ηλικία 14 ετών ως 70 ετών σε αθλητικά σωματεία
κι αποκτείστε νόμιμα όπλα.
ΕΣΟ ΕΤΟΙΜΟΣ, ΣΤΙΣ ΕΠΑΛΞΕΙΣ.

ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ.
ΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΕΘ ΗΜΩΝ![1]

Επί πλέον τρόποι και ενέργειες δράσης για την επιβίωση της χώρας μας:

1. Άμεσο κλείσιμο θαλάσσιων και χερσαίων συνόρων και δια νόμου απαγόρευση της λειτουργίας όλων των ξένων και ντόπιων ΜΚΟ που εμπορεύονται παράνομους μετανάστες,
2. Καταμέτρηση όλων των υπαρχόντων μεταναστών, υπαγωγή τους στον απόλυτο έλεγχο και στους νόμους του κράτους, παροχή ξεχωριστής εκπαίδευσης ανάλογης με τον πολιτισμό τους, μακριά πάντα από τα νευραλγικά κέντρα της χώρας μας και από τα ελληνικά σχολικά συγκροτήματα, με έναν, βεβαίως, ανθρώπινο τρόπο, αλλά μακράν του γνωστού δικαιωματισμού των μειοψηφιών των Antifa,
3. Δια νόμου απαγόρευση της λειτουργίας οποιασδήποτε οργάνωσης τύπου Antifa και ΜΚΟ όπως η Ανοικτή Κοινωνία του Τζώρτζ Σόρος και άλλων ορκισμένων εχθρών της χώρας, του πολιτισμού και του λαού μας, μια απαγόρευση που θα πρέπει να συνοδεύεται από την απαγόρευση και της Χρυσής Αυγής,
4. Αντικατάσταση και απαλλαγή εξ όλων των ανθελληνικών, οικουμενιστικών και πανθρησκειακών στοιχείων της Εκκλησίας,
5. Έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ακύρωση του Παγκόσμιου Συμφώνου για τη Μετανάστευση, απόρριψη της Συμφωνίας των Πρεσπών και των Συνθηκών για την υποτιθέμενη ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή, φληναφήματα για να κλείνουν τα μάτια των λαών με ουτοπίες που ουδέποτε η Ελίτ θα εφαρμόσει γιατί απεχθάνεται τους λαούς σαν μαζοπολτό που πρέπει να μειωθεί στο ελάχιστο και να μείνουν μερικά εκατομμύρια σκλάβοι.
6. Ανακήρυξη του χρέους ως παράνομο, επιβληθέν με πλαστογράφηση των στοιχείων της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας από τον Ανδρέα Γεωργίου με τη μεσολάβηση της Goldman Sacks, σε συνεργασία με το ΔΝΤ και την ΕΚΤ με σκοπό να καταστήσει την Ελλάδα δούλη και υποτακτικιά στην Γερμανική Ευρωπαϊκή Ένωση.
7. Εγκατάλειψη του γερμανικού ευρώ και επιστροφή στο εθνικό νόμισμα ώστε να βρούμε την χαμένη εθνική κυριαρχία και οικονομική αυτονομία, ξεμπερδεύοντας μια και καλή με την ΕΚΤ και το ΔΝΤ.
8. Ορκωτοι λογιστές να ελέγξουν τις  ελληνικές Τράπεζες και να βρουν που επήγαν τα 232 δισεκατομμύρια των ανακεφαλαιοποιήσεων τους από τον ελληνικό λαό.
9. Τριετής υποχρεωτική στρατιωτική θητεία για τους άνδρες και διετής για τις γυναίκες.
10. Επαναλειτουργία των ΤΕΑ και της Πολιτοφυλακής
11. Επαναφορά όλων των βιβλίων ιστορίας και θρησκευτικών στην προ του ανθελληνισμού και πανθρησκείας κατάσταση.
12. Τιμωρία των ενόχων και εθνικών μειοδοτών ιδιαίτερα της τελευταίας δεκαετίας.
13. Σεισάχθεια σε όσους έχασαν το σπίτι τους και τις επιχειρήσεις τους εξ αιτίας της βάναυσης και αυθαίρετης πολιτικής επιβολής των ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ.

Αν δεν γίνει τίποτε από τα παραπάνω, τότε η πατρίδα μας θα χαθεί, γιατί οι αυτόχθονες και οι απόδημοι Έλληνες, ο οικουμενικός ελληνισμός, η ηγεσία της Εκκλησίας της, και οι φιλέλληνες σε όλα τα πέρατα του κόσμου, αν δεν ενωθούν σε μια γροθιά δεν θα  συγκροτήσουν τελικά την κρίσιμη μάζα που θα σημάνει την ΑΝΑΣΤΑΣΗ της ΧΙΛΙΟΠΡΟΔΟΜΕΝΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ. [2] &[3].

[1]Έγραψε η Maroupa Eirini. Η Ειρήνη Μαρούπα είναι δικηγόρος από τον Πειραιά πασίγνωστη για τις πατριωτικές της θέσεις στην παρούσα οικονομικογεωπολιτική κρίση, την οποία διανύουμε.

ΠΗΓΗ: https://kerberos-hellas.blogspot.com/

[2]Οι περισσότερες από τις ανωτέρω προτάσεις προέρχονται από το ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ και  την Χρυσούλα  Μπουκουβάλα

[3]Οι 7 συνέχειες για την αποκάλυψη των κωδικών και των μεθόδων που χρησιμοποιεί η Ελίτ για να χειραγωγεί τους λαούς και φυσικά τον ελληνικό, θα ήταν αδύνατον να καταγραφούν χωρίς τη συμβολή της συναγωνίστριας Κατερίνας Αλεξανδράτου-Χατζηθεοδώρου με την εργασία της “Να σπάσουμε όλους τους κωδικούς χειραγώγησης που εφαρμόζει στους λαούς η Νέα Παγκόσμια Τάξη”. Πολλές πληροφορίες ελήφθησαν και από το βιβλίο της “ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ”  Υπότιτλος: “…και μια αιρετικη ερμηνεία της παγκόσμιας κρίσης”,  Εκδόσεις Γκοβόστη.

Συνηθίζουμε να λέμε ότι για όλα φταίει το κακό «Κεφάλαιο» ωσάν αυτό να είναι η αιτία της κακοδαιμονίας και όχι το Σύστημα και τα άτομα που το συναποτελούν, αλλά και ο τρόπος που χρησιμοποιούν το κεφάλαιο και τις παραγωγικές δυνάμεις.

Το Κατεστημένο, παρά την αλλαγή προσώπων, επιβιώνει και αναπαράγεται χειρότερο και απειλητικότερο. Με την σκόπιμη αυτή απόκρυψη το Σύστημα μένει στο απυρόβλητο, ενώ τα πυρά κατευθύνονται σε λάθος στόχο, δηλαδή στο… αόρατο κεφάλαιο που μπορεί σε αρκετές περιπτώσεις να είναι ευεργετικό στις κοινωνίες, όπως είναι στις οικογένειες και στα άτομα. Αρκεί αυτό να το χρησιμοποιούν για το καλό του συνόλου.

Σύμφωνα με το aporrito.blogspot.gr, αν το χρησιμοποιήσεις-όπως οι εθνικοί ευεργέτες-για το καλό της κοινωνίας (έργα εποποιίας, πολιτισμού, αγαθοεργίες κλπ ), τότε είναι ευεργετικό. Αντίθετα, αν το χρησιμοποιείς για πολέμους, επίδειξη, εκμετάλλευση της κοινωνίας τότε είναι κακό και ολέθριο. Τώρα οι κεντρικοί τραπεζίτες συγκεντρώνουν με απληστία το χρήμα- πριν καταρρεύσει το νομισματοπιστωτικό σύστημα- ώστε να βρεθούν ισχυροί με την έλευση της Παγκοσμιοποίησης. [Ο νέος Πρόεδρος της Ε. E κ. Herman van Rompuy που είναι τακτικό μέλος της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ δήλωσε ξεκάθαρα: «Η κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από δω και στο εξής είναι η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. Είπε ακόμη ότι η συνάντηση των Ηνωμένων Εθνών στην Κοπεγχάγη σε δύο εβδομάδες από σήμερα είναι ένα ακόμη βήμα για την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ του πλανήτη»].

Οι “30″ Κρίκοι της Παγκόσμιας Εξουσίας:

1. Ο Λευκός Οίκος -Πρόεδρος και το Κογκρέσο ΗΠΑ/The US Presidency-Congress. Ανεξαρτήτως ποιος εκλέγεται πρόεδρος η πολιτική των ΗΠΑ παραμένει αναλλοίωτη και σταθερή. Ο εκάστοτε πρόεδρος και το Κογκρέσο είναι όμηροι στα χέρια των Εβραίων μεγαλοτραπεζιτών, της ‘Wall Street’ και του ‘AIPAC’ (Ισραηλινό Λόμπι=παρακράτος). Αν ο πρόεδρος αρνηθεί μια μείζονα επιλογή τους (πόλεμο στο Ιράν, ή εχθρότητα στο Ισραήλ κλπ), τότε είτε θα τον καθαιρέσουν είτε θα τον δολοφονήσουν και οι γερουσιαστές δεν θα επανεκλεγούν.
2. Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεμάτων/Federal Reserve Bank. Η μεγάλη εξαπάτηση της κοινής γνώμης γίνεται με την ονομασία της Τράπεζας, ως Ομοσπονδιακής. H Fed είναι Εβραϊκή υπέρ-τράπεζα. Ιδρύθηκε το 1910 στη νήσο Τζέκιλ της Βιρτζίνια, ολίγο πριν ξεσπάσει ο Α! Π.Π . Αυτή ευθύνεται για την εισδοχή της Αμερικής στον πόλεμο αυτό, τον οποίο χρηματοδότησε, όπως επίσης χρηματοδότησε και την προεκλογική εκστρατεία του προέδρου Ουίλσον. Η Fed έχει το προνόμιο της εκδόσεως του Αμερικανικού νομίσματος και της ασκήσεως της Νομισματικής πολιτικής των ΗΠΑ. Η άγρια τοκογλυφία που ασκεί η Fed και οι λοιπές Εβραϊκές τράπεζες χρεοκόπησαν την πλουσιοτάτη Αμερική και τον κόσμο. [Ιδρυτές της είναι επτά(7) κορυφαίοι Εβραίοι:

α. Γερουσιαστής Aldridge μεγαλομέτοχος της J.P Morgan και πεθερός του Nelson Rockefeller

β. Abraham Andrew, τότε υφυπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ

γ. Frank Vanderlip, της National City Bank, που αντιπροσώπευε τα συμφέροντα των William Rockefeller, Kuhn Loeb & Co

δ. Henry Davidson κύριος μέτοχος της J.P Morgan

ε. Charles Norton, της μεγάλης τράπεζας First National Bank της N.Y

στ. Benjamin Strong της J.P Morgan και της Banker’s Trust Co. Αυτός έγινε και ο πρώτος διοικητής της F.E.D

ζ. Paul Warburg, Γερμανό-Εβραίος, συμμέτοχος της Kuhn Loeb & Co σαν εκπρόσωπος των δυναστειών Rockefeller και Rothschild.

Οι κληρονόμοι των ως άνω οικογενειών είναι τα σημερινά αφεντικά της Fed. Ο εκάστοτε διοικητής της Fed είναι Εβραίος και μάλιστα Ασκενάζι
(τον Greenspan αντικατέστησε ο Bernanke) Η Fed ευθύνεται για τους πολέμους, τις οικονομικές κρίσεις, καθώς και για την διαρπαγή του πλούτου και την χρεωκοπία της Αμερικής και ολοκλήρου του κόσμου.

3. Τράπεζες-Μεγαλοτραπεζίτες- Καρτέλ/’Banks-Bankers’-Cartel. Αυτοί χρηματοδοτούν τις προεκλογικές εκστρατείες των προέδρων και επομένως αυτοί ουσιαστικά ανεβάζουν και κατεβάζουν τον Πρόεδρο. Είναι οι απόλυτοι άρχοντες της Αμερικής και σκοπός τους είναι η αύξηση του πλούτου τους με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο(τοκογλυφία, πόλεμοι, εξοπλισμοί, κρίσεις, εκβιασμοί, ναρκωτικά, πορνεία, τζόγος, δουλεμπόριο, παιδεραστία, απάτες, έγκλημα, βία, συνωμοσίες κλπ) Οι πλείστοι εξ αυτών είναι Εβραίοι και μάλιστα Σιωνιστές και Μασόνοι-Ιλλουμινάτοι
4. Ολιγάρχες/Oligarchs’. Αυτοί είναι οι διευθύνοντες σύμβουλοι(CEO) και μεγαλομέτοχοι των πολυεθνικών. Είναι τα μεγάλα αφεντικά των μεγαθηρίων των οποίων ο Π/Υ υπερβαίνει κατά πολύ τους Π/Υ πολλών κρατών. Ο πλούτος 250 των πλουσιοτέρων ανθρώπων του κόσμου υπερβαίνει το 50% του παγκόσμιου πλούτου.
5. Νέα Τάξη Πραγμάτων/’New World Order’. Είναι η μεταναζιστική κοινωνία που θέλουν να χτίσουν οι Σιωνιστές και οι άνθρωποι της διεθνούς πλουτοκρατίας, με την εγκαθίδρυση της Παγκόσμιας Δικτατορίας. Η Ν.Τ.Π ολίγο θα διαφέρει στα κοινωνικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα της δουλοπαροικίας.
6. Εκλεκτοί/ Chosen. Είναι το Εβραϊκό έθνος , που θέλει να αυτοχαρακτηρίζεται ως «εκλεκτός λαός του θεού». Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι στο Ισραήλ έχει εγκατασταθεί ένα ναζιστικό και στρατοκρατικό καθεστώς (ναζιστικές μέθοδοι κατά Παλαιστινίων, Ανακρίσεις, φυλακές, φίμωση λόγου, στρατόπεδα συγκεντρώσεως κλπ) Υπάρχει ναζιστικό κόμμα και πολυάριθμοι ένθερμοι οπαδοί του ναζισμού, όπως συμβαίνει και στην Εβραιοκρατούμενη Γερμανία, στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες, όπου ξεφυτρώνουν οι νοσταλγοί των Ναζί σαν τα μανιτάρια.
7. ‘Wall Street’. Εκεί παίζονται όλα τα μεγάλα και βρώμικα κερδοσκοπικά παιχνίδια σε βάρος των λαών του κόσμου. Εκεί αποκομίζουν αστρονομικά κέρδη οι Εβραίοι κερδοσκόποι. Τα golden boys παίζουν με σημαδεμένα χαρτιά και με νόμους κλεπτοκρατικούς και κερδίζουν με μια και μόνον κίνηση δισεκατομμύρια, έτσι ώστε να μπορούν να χρεοκοπήσουν πανίσχυρα κράτη, όπως η Βρετανία (χτύπημα της λίρας Αγγλίας από το George Soros) Αργεντινή, η Ελλάδα κ.α.
8. Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (United Nations) Αυτός έχει μεταβληθεί σε όργανο των ΗΠΑ. Με την αρνησικυρία (veto) μπορούν τα μόνιμα μέλη να εξουδετερώνουν κάθε απόφαση της πλειοψηφίας των κρατών μελών. Ο ΟΗΕ σύρεται σαν ουραγός πίσω από τις θελήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ και ευλογεί τις επιθετικές ενέργειες και τους παράνομους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των.
9. Αστυνομικό Κράτος (‘Police State’) Όταν καταπιέζεται η κοινωνία και βιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι επόμενο να υπάρξει κοινωνική αναταραχή. Το Σύστημα για την αντιμετώπιση της λαϊκής εξέγερσης οργανώνει αστυνομικά κράτη (αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες, τάγματα εφόδου, αντιτρομοκρατικοί νόμοι κ. α) Αρκετές από τις μεθόδους που χρησιμοποιούν είναι βελτιώσεις των μεθόδων της Gestapo’
10. Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (‘IMF’) Αυτό είναι ένα καταπιεστικό οικονομικό όργανο που επιβάλλει καταναγκαστικούς κανόνες σε κράτη που εξαναγκάζονται να δανεισθούν κάτω από επαχθείς τοκογλυφικούς όρους. Όποια χώρα πέσει στα νύχια του ‘IMF’ στο τέλος θα εξέλθει σε κατάσταση μεγίστης ένδειας.
11. Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (Non Governmental Organizations) Είναι η 5η φάλαγγα του συστήματος που χωρίς δημοκρατική ή άλλη νομιμοποίηση κατασκοπεύουν και ελέγχουν τις χώρες στις οποίες δρουν. Συχνά χρηματοδοτούνται με έξοδα των Εβραίων σιωνιστών (‘Rockefeller’, Soros κ.α) αλλά όχι σπανίως και από τις χώρες που δέχονται την επιβουλή των εν λόγω οργανώσεων. Αυτοί που εργάζονται σε παρόμοιες οργανώσεις αποκαλούνται κατ’ ευφημισμόν κοινωνικοί ακτιβιστές’.
12. Παγκοσμιοποιητές – ‘Globalists’. Είναι οι άνθρωποι που πιστεύουν και προωθούν την παγκοσμιοποίηση σαν πολιτικό και κοινωνικό μοντέλο, και εργάζονται για «Μια Γη και την Παγκόσμια Κυβέρνηση» Αυτοί προωθούν την διάλυση του κράτους -έθνους, την οικογένεια, θρησκεία, παραδόσεις, διαχρονικές αξίες και τη Δημοκρατία. Παράλληλα προβάλλον παρακμιακές απαξίες, κακοήθειες και διαστροφές σαν νέες αξίες της σήμερον και του αύριο. Δυστυχώς, η Αριστερά και ορισμένοι δήθεν «προοδευτικοί διανοούμενοι» έχουν στρατευθεί στη Νέα Τάξη και έχουν γίνει εχθροί του Ελληνισμού.
13. Οικογένειες Rothschild και ‘Rockefeller’. Είναι δυο εκ των ισχυροτέρων Εβραϊκών οικογενειών μεγαλοτραπεζιτών και πλουτοκρατών στον κόσμο. Ο πρώτος επηρεάζει οικονομικά την Ευρώπη και ο δεύτερος οικονομικά και πολιτικά τις ΗΠΑ. Πρόκειται για δυο δυναστικές οικογένειες που διαθέτουν μέγιστη οικονομική, πολιτική και πολιτιστική δύναμη και επηρεάζουν τις εξελίξεις στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Είναι οι πατριάρχες του διεθνούς.
14. Νεοναζισμός – ‘Adolph Hitler’. Ο Αδόλφος Χίτλερ πέθανε αλλά το Ναζιστικό καθεστώς του παραμένει ως υπόδειγμα των Εβραίων Σιωνιστών. Και ενώ κατηγορούν δήθεν το Χίτλερ για το Ολοκαύτωμα, στην πραγματικότητα δείχνουν λαγνεία και θαυμασμό προς αυτόν. Επομένως δεν είναι απίθανον να δούμε αναβίωση του Ναζιστικού καθεστώτος χωρίς τον Χίτλερ, για να φέρουν εις πέρας την παγκόσμια επικράτηση τους και να την κρατήσουν εν ισχύ .
15. Πεντάγωνο/’Pentagon’. Το Αμερικανικό Επιτελείο των Ε.Δ είναι στην διάθεση του Διεθνούς Σιωνισμού για να καθυποτάξει δια των όπλων τους ανυπότακτους λαούς, που θέλουν να μείνουν ελεύθεροι. Διαθέτει 800 υπερπόντιες μεγάλες βάσεις και τον ισχυρότερο στρατιωτικό μηχανισμό στον κόσμο. Ενώ οι δυνατότητες του Αμερικανικού μισθοφορικού στρατού είναι συντριπτικές σε όπλα καταστροφής του αντιπάλου, το ηθικό του είναι λίαν χαμηλό για την διεξαγωγή παρατεταμένου πολέμου χαμηλής εντάσεως.
16. ΝΑΤΟ / Σύμφωνο Βορείου-Ατλαντικού. Τούτο είναι δημιούργημα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενώσεως, του ανετέθη ο ρόλος του Παγκόσμιου «χωροφύλακα» για την προώθηση της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Ελλείψει νέου εχθρού εφεύραν το φάντασμα της Τρομοκρατίας. Τώρα επανεξετάζουν το ρόλο του ΝΑΤΟ για την ασφάλεια των πετρελαιαγωγών, ενεργειακών πηγών, γραμμών συγκοινωνιών, αντιμετώπιση εσωτερικών ταραχών, περιβαλλοντικών καταστροφών, επαναστάσεων κ.α. Όμως ο πραγματικός στόχος του ΝΑΤΟ είναι η υπερφαλάγγιση της Κίνας και Ρωσίας και η διατήρηση της Ε.Ε σε κατάσταση πολιτικής, στρατιωτικής και ενεργειακής ομηρίας. Το ΝΑΤΟ ουσιαστικά κρατά υπό κατοχήν την Ευρώπη.
17. Μυστικές Υπηρεσίες. Central Intelligence Agency, NSA, Echelon, M15, Mossad κλπ Αυτές είναι η σύγχρονη Λερναία Ύδρα που περισφίγγει κράτη, λαούς και άτομα με την στενή παρακολούθηση των μέσων επικοινωνιών, συγκοινωνιών, τις συζητήσεις, κινήσεις , υγεία, ατομικά δεδομένα, δραστηριότητες, αγορές, συμβόλαια, εμπόριο, πόρους, πολιτική κλπ Τώρα σκέπτονται να ενσωματώσουν μικροκάψουλα στα άτομα για την συνεχή παρακολούθηση των πάντων επί μονίμου βάσεως και την καταγραφή των δεδομένων στον κεντρικό υπολογιστή μαμούθ. Τούτο θα υλοποιήσει τον εφιάλτη του BIG BRATHER.
18. Συμβούλιο Εξωτερικής Σχέσεων. ‘Council on Foreign Affairs Είναι Εβραϊκό όργανο για την χάραξη της στρατηγικής και εξωτερικής πολιτικής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
19. Ε.Ε, Βορειο-Aμερικανική Ένωση (Ασιατική και Αφρικανική Ένωση υπό διαμόρφωσιν) Η Ε.Ε αφού πρώτα μας χορήγησε τα πακέτα των κονδυλίων για την διάλυση της οικονομίας μας, τώρα μας έφερε το λογαριασμό της πληρωμής και δυστυχώς ελλείψει χρημάτων επτωχεύσαμεν’. Η Ε.Ε είναι ένα σιωνιστικό , πλουτοκρατικό και αντιδημοκρατικό δημιούργημα , που σκοπεύει στον οικονομικό και πολιτικό έλεγχο της Ευρώπης. Με την συνθήκη της Λισαβώνος εξελίσσεται στο 4ον Ράιχ. Παρόμοιο πείραμα έγινε και στην Βόρεια Αμερική (με τη NAFTA) με μικρότερη επιτυχία. Τώρα επιδιώκεται η γιγαντιαία Ένωση της Ασίας με κέντρο την Κίνα. Τα ίδια χιμαιρικά σχέδια προβλέπουν την Ένωση της Αφρικής, ούτως ώστε να υλοποιηθεί η τετραμερής διακυβέρνηση του κόσμου και να τυλίξει ο Ουροβόρος Όφις ολόκληρη τη Γη.

Όμως ο «Σιωνιστικός Όφις» είναι καταδικασμένος να αποτύχει και θα αποτύχει, διότι είναι αντιμέτωπος με τους λαούς και το υψιπετές Ελληνικό Πνεύμα(Ελευθερία-Δημοκρατία-Δικαιοσύνη κλπ)

20. Λέσχη Μπιλντερμπεργκ. ‘Bilderbergers’. Είναι μια Εβραϊκή λέσχη και ένα Κέντρο Σκέψεως εξεχόντων Εβραίων και άλλων υψηλόβαθμων αξιωματούχων και μεγαλοκροίσων, που σκοπό έχει να μελετάει και να χαράζει τη στρατηγική που θα ακολουθήσουν οι διάφορες κυβερνήσεις για να φθάσουν στη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Ιδρυτής της είναι ο διαβόητος Γερμανο-Εβραίος Χένρι Κίσινγκερ. Το όνομα της έλκει από την ομώνυμη πόλη της Ολλανδίας που πρωτοσυνεδρίασε το 1954. Σ’ αυτήν συμμετέχουν αρκετοί Έλληνες πολιτικοί και επιχειρηματίες.
21. Τριμερής Επιτροπή/ Trilateral Commition. Αυτή πραγματεύεται περισσότερο Αμερικανικά θέματα. Συμμετέχουν περίπου τα ίδια πρόσωπα και έχει παρόμοιους σκοπούς με τους ‘Bilderbergers’
22. Διεθνής Μασονία/ Τεκτονισμός. Είναι η σύγχρονη Λερναία Υδρα, η οποία υπό το κάλυμμα των αρχαίων παγανιστικών μυστηρίων , προωθεί Εβραϊκούς σκοπούς για την καθυπόταξη του κόσμου. Είναι όργανο της διεθνούς σιωνιστικής πλουτοκρατίας και στηρίζεται στη μυστικότητα, αποκρυφισμό, χάρις στην αυστηρή ιεραρχική δομή του. Προωθεί την αλληλογνωριμία και αλληλοϋποστήριξη των μελών του, τα οποία στρατολογεί μεταξύ των μορφωμένων αστών όλων των τάξεων. Έχει διεισδύσει σε όλα τα επίπεδα (κυβέρνηση, στρατό, αστυνομία, δικαστικό, νομοθετικό, οικονομία, εκκλησία κ.ο.κ) Στα πρότυπα του τεκτονισμού έχουν δημιουργηθεί διάφορες λέσχες(skull and bones κ.α) και ενώσεις(AHEPA, AIPAC κ.α) με ύποπτους και αμφιλεγόμενους σκοπούς.
23. Ολοκαύτωμα/’Holocaust’. Αυτό δημιουργήθηκε μετά τον Β! Π.Π από τους Εβραίους που διέφυγαν από τη Ναζιστική Γερμανία. Το χρησιμοποιούν σαν «εργαλείο» πίεσης της διεθνούς κοινής γνώμης για να:

α. Εκβιάσουν την ίδρυση του Κράτος του Ισραήλ στην Παλαιστίνη.

β. Απομυζήσουν χρήματα από τη Γερμανία-και όχι μόνον- ως αποζημιώσεις για τα 6 εκατ. Εβραίους’, που ποτέ δεν πιστοποιήθηκε ο αριθμός τους. Ακόμη και Εβραίοι σιωνιστές ομιλούν για μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες που πέθαναν εξ αιτίας της πείνας, ασθώνιών, στερήσεις ή σκοτώθηκαν συνεπεία των βομβαρδισμών.

24. Ιερατεία-Μονοθειστικές Θρησκείες. ‘Forces of Darkness’. Είναι οι τρεις μονοθεϊστικές εβραιογενείς (Αβρααμικές) θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Ισλαμισμός και οι αιρέσεις αυτών) που ευθύνονται για τους πολέμους, τη διχόνοια και το σκοτάδι στον κόσμο εδώ και 1700 περίπου χρόνια. Οι κοσμοπολιτικές θρησκείες είναι υλιστικές και δογματικές. Ένεκα τούτου δεν αρκούνται στους πνευματικούς κανόνες, αλλά θέτουν και κοινωνικούς κανόνες συμπεριφοράς στα άτομα και αναμειγνύονται στην πολιτική και στην οικονομία. Ο ακρογωνιαίος λίθος τους είναι η Ιουδαϊκή Βίβλος. Επομένως αν καταρρεύσει η ψυχοφθόρος Βίβλος, θα παρασύρει μαζί της και όλο το Κατεστημένο.
25. Τρομοκρατία/ Αλ-Κάιντα/’Al Qaeda’ Είναι εξτρεμιστική ισλαμική οργάνωση που εδρεύει στο Αφγανιστάν, πλην όμως έχει πλοκάμια σε όλες τις Ισλαμικές και στις Δυτικές χώρες. Αποτελεί συνέχεια των Αφγανών Μουζαχεντίν που διεξήγαγαν το Τζιχάντ (θρησκευτικό πόλεμο) για την εκδίωξη των Σοβιετικών κατοχικών στρατευμάτων, πράγμα που επέτυχαν. Αυτοί οργανώθηκαν στο τέλος της δεκαετίας του 70′ από τη CIA, αλλά σήμερον έχουν στραφεί ως τιμωροί της Αμερικής, του Ισραήλ και των χωρών που τις υποστηρίζουν, διότι θεωρούν μεγίστη αδικία τη γενοκτονία των Παλαιστινίων και την ρατσιστική μεταχείριση του Ισλάμ.
26. Υποτακτικές Κυβερνήσεις. Stooges Governments Αυτές παρότι εκλέγονται με δημοκρατικές διαδικασίες δεν είναι γνήσια δημοκρατικές διότι πειθαναγκάζονται να υπακούουν στη διεθνή εξουσία και να εκτελούν εντολές για τα σοβαρά θέματα γενικής στρατηγικής, της Ουάσιγκτον, των Βρυξελλών, του ΝΑΤΟ, του ΟΗΕ, του ΔΝΤ, της Διεθνούς Τράπεζας κ.α
27. Κοινοβούλια/Parliaments. Αυτά συνιστούν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία η οποία πόρρω απέχει από την Άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία. Οι αντιπρόσωποι του Κοινοβουλίου υποκλέπτουν την ψήφο του λαού και την καταχρώνται υπέρ της πλουτοκρατίας επί 4ετίαν και αυτό το θεωρούν δημοκρατία. Στις μέρες μας τα Κοινοβούλια βρίσκονται σε παρακμή ένεκα της διαπλοκής τους με τους οικονομικούς παράγοντες και την διαφθορά.
28. Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως/ Media. Αυτά ελέγχονται ασφυκτικότατα από μεγάλα συγκροτήματα και αποκρύπτουν την αλήθεια και διασπείρουν το ΨΕΜΜΑ. Έτσι οι πληροφορίες και γνώμες εμποδίζονται να φθάσουν στην κοινή γνώμη και η αλήθεια είτε αποσιωπάται είτε διαστρέφεται, είτε δίδεται η μισή. Η παραπληροφόρηση, ο στραγγαλισμός της διαφορετικότητος, της αμφισβήτησης και η τηλεθέαση των σκουπιδιών προς χάριν του κέρδους έχουν καταστεί ο κανόνας στις σύγχρονες κοινωνίες μας. Είναι ο θάνατος της δημοκρατίας.
29. Ανάκτορα Μπάκινχαμ / Buckingham Palace. Είναι το κέντρο της διεθνούς Μασονίας-Ιλλουμινάτων και της Ιουδαϊκής θεοκρατίας. Από εκεί εκπηγάζει η διεθνής εξουσία, διότι είναι ο αρχαιότερος εξουσιαστικός θεσμός. Εκεί εξυφαίνονται οι μεγαλύτερες συνωμοσίες, ραδιουργίες, ίντριγκες, διαφθορά, λαϊκή καταπίεση και εκμετάλλευση, αλλά και οι κρίσεις και οι πόλεμοι. Ο θεσμός αυτός θεωρείται ότι έλκει την αρχή του από τον πανάρχαιο βασιλιά- θεό, Ανού. [Σύμφωνα με την νεοεποχίτικη Σουμεριακή Μυθολογία οι Ανουνάκι ήλθαν από τον πλανήτη Νιπούρου, δημιούργησαν τους ανθρώπους , φτιάξανε την Εδέμ και μετά αποσύρθησαν στον πλανήτη τους, όπου από εκεί μας επισκέπτονται από καιρού εις καιρόν Οι εστεμμένοι του Μπάκινχαμ διατηρούν την παράδοση, ότι κατάγονται από τους Ανουνάκι και εκείθεν αντλούν την ελέω θεού κληρονομική μοναρχία τους]
30. Εγκέφαλος του Ουροβόρου Όφεως/Brain of the taileating Snake Πολλά θρυλούνται περί του εγκεφάλου της Συνωμοσίας(R &R ή Χ. K Κανείς δεν γνωρίζει το νέο παγκόσμιο Fόhrer.
    Συμπέρασμα

Τώρα γνωρίζεις όλους τους κρίκους του Κατεστημένου. Άλλοι μεγάλοι και άλλοι μικρότεροι, συμπλέκονται και διαπλέκονται και μέσα από τις αντιφάσεις και συγκρούσεις τους κατορθώνουν να κυβερνούν εδώ και 2.000 χρόνια. Έχουν ανακαλύψει το μυστικό της αθανασίας με την αέναη αλλαγή, την συνεχή προσαρμογή-σαν τους χαμαιλέοντες- το ψέμα, τον δόλο, την πανουργία, τη ραδιουργία, την καταπίεση και την διαβολή, παρμένα από την Ιουδαϊκή Βίβλο. Και πάντα ο λαός είναι ο ευκολόπιστος και χιλιοπροδομένος, ο καταπιεζόμενος και ο επαναστατημένος.

Ο εχθρός έχει όνομα. Είναι ο Εβραϊκός Σιωνισμός και οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι. Είναι το Παγκόσμιο Κατεστημένο: Ψεύτικο, δόλιο, άδικο, αντι-ζωικό, ραδιούργο, ανάλγητο, αλαζονικό, αχόρταγο, αρπακτικό, γραφειοκρατικό, ηδονιστικό, εξουσιαστικό, δογματικό, θεοκρατικό, υλιστικό, συνωμοτικό, πολεμοκάπηλο, ιμπεριαλιστικό και εγκληματικό (Ορα Γάζα, Αφγανιστάν, Ιράκ, Κύπρος κ.α. Τώρα είναι παρηκμασμένο, σάπιο και ετοιμόρροπο. Ο πλανήτης μας ασθενεί βαριά εξ αιτίας της κακοήθους βουλιμίας τους.

Το Κατεστημένο πνέει τα λοίσθια. Οι κυβερνήσεις, κατ’ εντολή των διεθνών τοκογλύφων, έγιναν οι μεγαλύτερες ληστρικές εταιρείες συγκεντρώσεως χρήματος. Έχουν επιπέσει στους λαούς να τους πιούν το αίμα . Αυτή είναι η εντολή των Κεντρικών Τραπεζών. Η Αντίσταση των λαών γρήγορα θα τους ανατρέψει. Υπάρχει όμως εναλλακτική λύση; Σίγουρα Ναι. Ο Ελληνικός Λόγος (το Ελληνικό δημοκρατικό πρότυπο και ο Ελληνικός τρόπος σκέψεως) που δοκιμάσθηκε πριν 2.500 χρόνια με απόλυτη επιτυχία σ’ αυτόν εδώ τον τόπο.

https://www.newsbomb.gr

Επιτρέπεται εμείς οι Έλληνες να είμαστε ανοχύρωτοι, έρμαια και μαριονέτες της εξουσιαστικής ντόπιας και ξένης Ελίτ; Και μόνο το παράδειγμα του Σπηλαίου του Πλάτωνα, από το 7ο Βιβλίο της Πολιτείας του να είχαμε διδαχθεί στο Γυμνάσιο, ή το Λύκειο θα ήταν αρκετό για να μας ενδυναμώσει, να μας ξυπνήσει ώστε ν’ αντιδράσουμε στα φανερά και κρυφά σχέδια της Εξουσίας να μας μετατρέψει σε αλυσοδεμένους σκλάβους που ζουν στον κόσμο των σκιών μακριά από την ουσία και πραγματικότητα. Ξαναγυρνώντας σε εποχές βαρβαρότητας με πρωτοστάτες την επέλαση του Ισλάμ.

Ας το δούμε από κοντά:

Το σπήλαιο του Πλάτωνα – Η σημαντικότερη ιστορία στον κόσμο για να δει κάποιος τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως φαίνονται ή του δείχνουν…

Ο μύθος του σπηλαίου παρουσιάζει τη σχέση των ανθρώπων προς τις βαθμίδες του πραγματικού κόσμου, σε συνάρτηση με τον βαθμό γνώσης που αυτοί κατέχουν.

Η κλιμάκωση τοποθετεί τη γνώση των δεσμωτών στο επίπεδο της εικασίας και της πίστεως, ενώ αυτοί που ανεβαίνουν στον επάνω κόσμο ανέρχονται στην γνωστική κατηγορία της διάνοιας, έχοντας τη δύναμη ν’ αντικρίσουν μόνο τα απεικάσματα των αντικειμένων.

Όσοι είναι οπλισμένοι με τη δύναμη της διαλεκτικής ατενίζουν τα ίδια πράγματα, συλλαμβάνοντας την υπόστασή τους. Αυτοί που μπορούν να δουν τον ίδιο ήλιο, είναι εκείνοι που μπορούν ν’ ατενίσουν την πηγή του Αγαθού, βρίσκονται, δηλαδή, στη γνωστική σφαίρα της νοήσεως.

Παρατηρείται πως η συνάντηση των ατομικών συνειδήσεων με τον κόσμος και η διαπίστωση της διαφοράς των δύο μεγεθών, είναι ανάλογη με τη διαπίστωση της διαφοράς των μερών της ίδιας συνείδησης, έτσι ώστε οι δεσμώτες του σπηλαίου να συμβολίζουν το κρυφό και ανεξερεύνητο κομμάτι του ανθρώπου, το οποίο θα πραγματοποιήσει τη σύζευξη το με το γνωστό μέρος μέσο της διαλεκτικής.

Από την «Πολιτεία του Πλάτωνα» Εκδόσεις Κάκτος

Ο μύθος είναι μια πολλαπλή αλληγορία. Μέσω αυτού ο Πλάτωνας αναπτύσσει τον δικό του κόσμο ιδεών. Αφενός, παραθέτοντας τα στοιχεία (βαθμίδες) που μπορούν να καταρτίσουν ένα δημοκρατικό κράτος, αφετέρου μέμφεται τη ζωή μέσα σε συγκεκριμένες συνθήκες όπου ο άνθρωπος οχυρώνεται σε ένα προσωπικό σύμπαν (το προσωπικό σύμπαν είναι η σπηλιά) με τους νόμους, τη θρησκεία και τους κανόνες αδιαφορώντας για την ευρύτητα του πνεύματος που υπάρχει έξω από αυτές τις συνθήκες (η ευρύτητα του πνεύματος είναι ο ήλιος που υπάρχει έξω από την σπηλιά και οι εντός της σπηλιάς φοβούνται να αντικρίσουν γιατί τα μάτια τους συνήθισαν στο σκοτάδι και άμα δουν το δυνατό φως του ήλιου –της αλήθειας- θα τυφλωθούν. Μάλλον φοβούνται ότι θα τυφλωθούν γιατί τυφλοί είναι μέσα. Είναι ο ίδιος φόβος που καλλιεργούν οι ιθύνοντες προς τους υποτακτικούς)

Δεσμώτες είναι οι ακαλλιέργητοι, απαίδευτοι, (όχι αμόρφωτοι όπως υποστηρίζουν πολλοί, ή αμόρφωτοι με την έννοια αυτών που έχουν μόνο τη μόρφωσητου επίσημου εκπαιδευτικού συστήματος, χωρίς να έχουν κάνει τις προσωπικές αναζητήσεις) που έχουν αλυσοδεθεί από την παιδική τους ηλικία και βλέπουν μόνο το βάθος της σπηλιάς, τίποτε άλλο.

Γνωρίζουν μόνο την γνώση που τους έχουν υποβάλει (σ.γ.:κι επιβάλει).

Υπάρχουν και οι απελεύθεροι, ή οι φιλόσοφοι που μπορούν να δουν το φως και την έξοδο. Έχουν όμως να επιλέξουν για το αν θα οδηγήσουν τους συνανθρώπους τους στην αφύπνιση και έξω από την σπηλιά, ή θα χρησιμοποιούσουν την αδυναμία τους στην όρασητους για να τους εκμεταλλευτούν και να γίνουν ισχυροί.

Με το φως της σπηλιάς βλέπουν τις σκιές πάνω στα τοιχώματα και νομίζουν πως είναι τα ίδια τα πράγματα και όχι οι σκιές τους. Αλλά μπορεί να είναι και τα πάθη παραμορφωμένα, έτσι όπως παραμορφώνουν και τη ζωή.

Ο Πλάτωνας γράφοντας αυτό το μεγαλειώδες αλληγορικό έργο που είναι ενταγμένο στην «Πολιτεία» ως το έβδομο βιβλίο της, ακτινογραφεί την κοινωνία και τον άνθρωπο, τη φύση και τους νόμους. Στους αιώνες που πέρασαν από τότε που γράφτηκε δοθήκαν δεκάδες ερμηνείες, αλλά αυτό που μένει κοινό σε όλους είναι το καταναγκαστικό σκοτάδι που επιβάλουν στους ανθρώπους από την ώρα που γεννιούνται ενταγμένοι σε μια κοινωνία που έχει ως δεδομένο την σκλαβιά και την υπηρέτηση των ανωτέρων οι οποίοι προκύπτουν από μια ιεραρχία που ατσαλώνει το επίσημο κράτος με νόμους, καθαγιάζει η θρησκεία και επιβάλει ο φόβος και με τους δύο.

Δέστε το βίντεο: