Τρεις άνδρες τα βάζουν με ολόκληρο το ευρωσύστημα και τους ντόπιους δοσίλογους μην το χάσετε.

Όσοι είσαστε από την Πάτρα σπεύσατε.

Ομιλία Καζάκη για τα μνημόνια-προσχέδια

ΑΝΘΙΜΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ : ΕΜΠΡΟΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΠΑΠΙΚΟΥΣ, ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ, ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ ΚΑΙ…ΔΕΝ ΣΥΜΜΑΖΕΥΕΤΑΙ!!!

Επιβεβαιώνει και ο ίδιος τη συνεργασία – Γιατί δεν δηλώθηκαν τα χρήματα που εισέπραξε από τον φιλοσκοπιανό δισεκατομμυριούχο;

Τσιμιτάκης Τσίπρας όμοιος ομοίω πελάζει

Σάλο και αναστάτωση στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν προκαλέσει οι αποκαλύψεις των DC Leaks (αντίστοιχα των wikileaks), ότι ο κ. Ματθαίος Τσιμιτάκης, υπεύθυνος για την Επικοινωνία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στα social media, συνεργάστηκε το 2015 επ’ αμοιβή με το αμφιλεγόμενο Ίδρυμα του φιλοσκοπιανού δισεκατομμυριούχου και επενδυτή Τζόρτζ Σόρος για τη θέση της Ελλάδας έναντι Ουκρανίας-Ρωσίας.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» τότε ήταν δημοσιογράφος της «Αυγής» και δεν εργαζόταν ακόμη στο Μαξίμου και όπως αναφέρει επίσης το δημοσίευμα, ο ίδιος παραδέχεται το γεγονός και λέει ότι το έκανε για τα λεφτά που τα είχε ανάγκη και δεν βλέπει κάτι κακό στη συνεργασία με το Ίδρυμα του Σόρος.

Μάλιστα, ο κ. Τσιμιτάκης είναι ο ίδιος που εκείνη την εποχή προκάλεσε σάλο με την ανάρτηση «όλοι λένε τα Σκόπια Μακεδονία».

Ερωτήματα προκαλεί το γεγονός κατά πόσο δηλώθηκε αυτό το εισόδημα, αφού από τα έγγραφα φαίνεται ότι θα τα εισέπραττε άλλος αντ’ αυτού!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά:

Είναι Μάρτιος του 2015, όταν ο Ματθαίος Τσιμιτάκης παίρνει ένα μακροσκελές ηλεκτρονικό μήνυμα στον υπολογιστή του. Ο αποστολέας του υπογράφει ως Iannis. Πίσω από την αγγλική εκδοχή του κοινού αυτού ελληνικού ονόματος βρίσκεται ο Γιάννης Καρράς.

Ένας καθηγητής πανεπιστημίου και ερευνητής που μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας. Ο Γιάννης όμως έχει και άλλη μία ιδιότητα: συνεργάζεται με το ίδρυμα Open Society που ανήκει στον επιχειρηματία Τζορτζ Σόρος. Με αυτή την ιδιότητα προσεγγίζει τον νεαρό δημοσιογράφο με τον οποίο διατηρεί στενές φιλικές σχέσεις. Εκτός από δημοσιογράφος, όμως, είναι και ένα από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που συνέβαλαν καθοριστικά στις εκλογικές καμπάνιες που οδήγησαν το μικρό κόμμα της Αριστεράς στην εξουσία. Την περίοδο εκείνη, μάλιστα, ο μετέπειτα σύμβουλος του πρωθυπουργού είναι απασχολημένος με την ηλεκτρονική έκδοση της «Αυγής». Το ηλεκτρονικό μήνυμα είναι γραμμένο στα αγγλικά καθώς, όπως εξηγεί ο συγγραφέας του, δεν θέλει να χάνει χρόνο, αλλά ο Ματθαίος μπορεί να του απαντήσει στα ελληνικά. Από τα συμφραζόμενα μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι οι δύο άνδρες έχουν ήδη συμφωνήσει να συγγράψουν από κοινού μία έκθεση για τη στάση της Ελλάδας απέναντι στη Ρωσία αναφορικά με τη σύγκρουση Ρωσίας – Ουκρα­νίας. Η έκθεση αυτή γίνεται για λογαριασμό του ιδρύματος Open Society. Στο email ξεκαθαρίζονται οι τελευταίες λεπτομέρειες.

Ο Γιάννης τον ενημερώνει ότι μόλις έφτασε μετά τη διαμονή του στην Αθήνα και την Κέρκυρα στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, όπου και εργάζεται για λογαριασμό του Ινστιτούτου Ευρωπαϊκών Σπουδών. Χωρίς να χάσει χρόνο ενημερώνει τον Τσιμιτάκη ότι πρέπει να πέσουν με τα μούτρα στη δουλειά, καθώς έχουν μπροστά τους μεγάλο όγκο και φόρτο εργασίας και ασφυκτικά χρονικά περιθώρια.

Ο Καρράς γράφει στον Τσιμιτάκη: «Θα το κάνουμε μαζί και θα μοιράσουμε την αμοιβή 50-50, αλλά πρέπει να μου πεις πώς να χειριστώ το φορολογικό κομμάτι. Αν έχω καταλάβει καλά, θέλεις το συμβόλαιο να είναι μόνο στο όνομά μου, σωστά; Θέλεις όμως το όνομά σου να εμφανίζεται στην έκθεση ή όχι; Απάντησέ μου σε όλα αυτά».

Λίγο πιο κάτω συνεχίζει: «Γενικά μην πεις ότι το κάνεις για λογαριασμό του Open Society. Κάτι τέτοιο θα έκλεινε πόρτες. Υπάρχει μεγάλη δυσπιστία για το ίδρυμα στην Ελλάδα, κυρίως εξαιτίας της δράσης του σε ό,τι αφορά την πρώην Γιουγκοσλαβία».

Το μήνυμα συνεχίζει δίνοντας οδηγίες στον δημοσιογράφο σχετικά με το πώς πρέπει να ολοκληρώσει την έκθεση, η οποία θα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα διατηρεί σχέσεις εξάρτησης με τη Ρωσία και ως εκ τούτου αδιαφορεί για την κρίση στην Ουκρανία.

Τσιμιτάκης: «Ναι, συνεργάστηκα με τον Σόρος»

Ο ίδιος ο συνεργάτης του κ. Τσίπρας επιβεβαιώνει τις πληροφορίες επιχειρώντας παράλληλα να υποβαθμίσει το γεγονός.

«Ηταν μια έρευνα στην οποία πράγματι συμμετείχα. Ανέλαβα το κομμάτι των media, καθώς σχετίζεται με τις σπουδές μου στη Βρετανία και με ενδιαφέρει ιδιαίτερα». Ο Τσιμιτάκης ξεκαθαρίζει ότι την περίοδο εκείνη δεν εργαζόταν ακόμα στο Μαξίμου. «Δεν ήμουν τότε στο Μαξίμου και δεν είχα καμία κομματική θέση. Ήμουν δημοσιογράφος στην “Αυγή”. Για τα social media και την επικοινωνία του πρωθυπουργού με προσέλαβαν αργότερα».

Ποιος είναι ο Ματθαίος Τσιμιτάκης

Πρόκειται για… παιδί του ΣΥΡΙΖΑ. Η μετέπειτα μετακίνησή του στο Μέγαρο Μαξίμου δεν ήρθε τυχαία. Ο πατέρας του είναι ενεργός στην Αριστερά και στενός φίλος σημερινών πρωτοκλασάτων κυβερνητικών στελεχών. Ως μαθητής συμμετείχε στο κύμα καταλήψεων της δεκαετίας του 1990 μαζί με τους συνομήλικούς του που σήμερα κατέχουν ηγετικές θέσεις στην κυβέρνηση και το κόμμα. Ήταν η περίοδος που διαμορφώθηκε η στενή σχέση που τον δένει μέχρι σήμερα με τον Αλέξη Τσίπρα. Οι δύο άνδρες είναι συνομήλικοι και γνωρίζονται από τα μαθητικά τους χρόνια. Η σχέση τους δεν θα μπορούσε να τον κρατήσει μακριά από την έφοδο του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία.

Αυτός ήταν που είχε αναλάβει την πρώτη πολιτική εκστρατεία του Αλέξη Τσίπρα ως νεοεκλεγμένου προέδρου του κόμματος. Επιπλέον, είχε συμβάλει καθοριστικά στις προεκλογικές καμπάνιες που εκτόξευσαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί με τον Ηλία Χρονόπουλο και τον Τάσο Κορωνάκη εργάστηκαν σκληρά για την εξωστρέφεια που χαρακτήρισε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης από το 2012 και μετά.

Πριν από τη νίκη του Ιανουαρίου 2015, ο Τσιμιτάκης έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό όταν πήρε την πρώτη διαδικτυακή συνέντευξη του εν αναμονή πρωθυπουργού. Όταν μετά τις δεύτερες νικηφόρες για τη σημερινή κυβέρνηση εκλογές, τον Σεπτέμβριο του 2015, ο υπεύθυνος των social media του πρωθυπουργού Ηλίας Χρονόπουλος εγκατέλειψε τον ΣΥΡΙΖΑ, η θέση έμεινε κενή. Η ένταξη του Ματθαίου Τσιμιτάκη στην επικοινωνιακή ομάδα κρίθηκε απαραίτητη μετά την γκάφα του διαχειριστή του ξενόγλωσσου λογαριασμού του πρωθυπουργού. Ήταν τότε που απευθυνόμενος στον Αχμέτ Νταβούτογλου δημοσίευσε ένα σχόλιο για τους πιλότους της Ελλάδας και της Τουρκίας που στη συνέχεια διεγράφη εξαιτίας των τουρκικών αντιδράσεων. Σύμφωνα με το ΦΕΚ 89, που δημοσιεύτηκε στις 19 Φεβρουαρίου του 2016, ο Ματθαίος Τσιμιτάκης, μέχρι πρότινος εργαζόμενος στην εφημερίδα «Αυγή» και στον ραδιοφωνικό σταθμό Στο Κόκκινο αλλά και εγκέφαλος της διαδικτυακής καμπάνιας του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2009, εντάχθηκε στο Γραφείο Τύπου του πρωθυπουργού. Αρμοδιότητά του να διαχειρίζεται τα social media του πρωθυπουργού και όχι μόνο.

Τη στιγμή, όμως, που έχει κληθεί στο Μαξίμου για να προστατεύει τον πρωθυπουργό από επικοινωνιακές γκάφες, αυτός είναι που θα υποκύψει σε μία. Λίγο μετά την πρόσληψή του βρίσκεται στη δίνη ενός κυκλώνα και αναγκάζεται να υποβάλει την παραίτησή του. Αιτία στέκεται η ανάρτησή του στα social media με την οποία υπερασπίζεται τον Γιάννη Μουζάλα. Είχε μόλις ξεσπάσει σάλος από την τηλεοπτική εμφάνιση του αναπληρωτή υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής επειδή είχε αποκαλέσει την ΠΓΔΜ «Μακεδονία».

Η αναφορά εκείνη είχε προκαλέσει κυβερνητική κρίση, καθώς ο αρχηγός των ΑΝ.ΕΛ. και υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος ζητούσε επιμόνως την απομάκρυνση του κ. Μουζάλα. Ο Τσιμιτάκης έσπευσε να ρίξει λάδι στη φωτιά. Σ’ ένα άτυχο τιτίβισμα έγραψε: «Μην πατάτε την μπανανόφλουδα παραίτησης Μουζάλα. Δεν επιβεβαιώνεται. Ποια πρώην; Όλοι Μακεδονία λένε πλην των εθνικιστών που απέτυχαν να συμβεί». Αν και αμέσως μετά διέγραψε την επίμαχη ανάρτηση, η ζημιά έγινε. Υπό την πίεση των αντιδράσεων υποχρεώθηκε να υποβάλει την παραίτησή του, η οποία δεν έγινε δεκτή.

Ιδιαίτερη ενόχληση στο Μαξίμου φαίνεται όμως να έχει προκαλέσει το γεγονός ότι τα χρήματα που εισέπραξε ο δημοσιογράφος κόπηκαν σε άλλο όνομα. «Σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι πράγματι υπάρχει ζήτημα μαύρου χρήματος, αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό».

To mail που απέστειλε στον Ματθαίο Τσιμιτάκη για τη συνεργασία του με το Ιδρυμα Σόρος ο καθηγητής πανεπιστημίου Γιάννης Καρράς:

Όλο το κείμενο για τη δουλειά με τον φιλοσκοπιανό Σόρος:

Το γράμμα του Γιάννη Καρρά προς τον Ματθαίο Τσιμιτάκη

«Ματθαίε,

Έχω επιστρέψει στο Φράιμπουργκ από την Αθήνα και την Κέρκυρα και σου γράφω στα αγγλικά για να μη χάνουμε χρόνο. Αν, θέλεις, απάντησε στα ελληνικά. Σε παρακαλώ σχολίασε όλα τα παρακάτω. Όπως μπορείς να δεις, δεν είναι μικρός όγκος δουλειάς και τα χρονικά περιθώρια είναι αρκετά στενά (1η Απριλίου η προκαταρκτική έκθεση, 1η Μαΐου τελική έκθεση). Θα την κάνουμε μαζί. Θα μοιραστούμε την αμοιβή 50-50, αλλά θα πρέπει να με καθοδηγήσεις ως προς το πώς να διαχειριστώ τα φορολογικά θέματα. Καταλαβαίνω ότι δεν θέλεις να υπάρχει το όνομά σου στο συμβόλαιο, ισχύει αυτό; Θέλεις να αναγράφεται το όνομά σου δίπλα στο δικό μου στην έκθεση; Κάνε σχόλια σε όλα τα παρακάτω.

Γενικά, και όπως κρίνεις εσύ, μην αναφέρεις ότι κάνεις αυτό το πρότζεκτ για το Open Society γιατί το πιο πιθανό είναι να σου κλείσει πόρτες. Υπάρχει πολύ καχυποψία για το Open Society στην Ελλάδα, βασικά λόγω της θέσης που έχει πάρει σχετικά με την πρώην Γιουγκοσλαβία.
Ταυτοχρόνως γράφω ένα άρθρο για το Aspen Review Eastern Europe, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως η οργάνωση για την οποία διεξάγεται αυτή η έρευνα.

https://www.newsbomb.gr/politikh/story/722094/vomva-sto-maximoy-symvoylos-toy-tsipra-synergastike-me-ton soros?fbclid=IwAR3ZeM2ZGCKyEuMtTjxfwduPQtiLeRkQELRurzKsNfGM5lSiMBMtPxoIRnw

Δεν ξέρω πόσο μεγάλος είναι ο «Θεός της Ελλάδας», αλλά κάποια στιγμή θα τα παρατήσει κι αυτός.

Θα έχει πάντως μεγάλη πλάκα (μέσα στη δυστυχία μας) αν οι Σκοπιανοί κάνουν τόσον κατάλληλα ακατάλληλες διορθώσεις στο Σύνταγμά τους, ώστε όταν έρθουν αυτές οι διορθώσεις στην Ελληνική Βουλή να μην μπορούν να τις επικυρώσουν ούτε οι βουλευτές του Σόρος, ούτε οι βουλευτές των Ρότσιλντ, χωρίς να τους κρεμάσουν κουδούνια και τα παρδαλά κατσίκια. Οψόμεθα…

Σκοπιανός σταυρωμένος από τους Έλληνες. Αλήθεια σας λέμε γυρίστηκε ταινία.

Στη Συμφωνία των Πρεσπών λοιπόν που υπό τη μορφή Τσιπροκοτζιά υπέγραψε ο κ. Πάιατ, οι αλλαγές που πρέπει να κάνει η γείτων χώρα στο Σύνταγμά της εις όσα μας αφορούν «πρέπει να είναι οι κατάλληλες»!!!

Αν δεν είναι τι γίνεται; Ουδείς πρόβλεψε γι’ αυτό, ούτε η Θεία Πρόνοια φυσικά, τα άφησε στον Κοτζιά δηλαδή στον Τσίπρα, τελικά στον Κατρούγκαλο. Είδατε χαιρετούρες με τον αντιπρόεδρο προχτές; Όλα πάνε κατ’ ευχήν για τους Αμερικανούς και τους Γότθους φίλους τους φυσικά που έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι.

Τράπεζες-πλούσιοι-ελίτ και από κάτω τα μιλιούνια οι λαοί που δεν λαμβάνονται υπόψη παρά μόνο σαν δούλοι που χρειάζονται να παράγουν για τους λίγους.

Αλλά ας μην ξεχνάμε και το ρόλο του Γκιόργκι Σβάρτς. Το Open Society Foundation του George Soros του δισεκατομμυριούχου επενδυτή που έχει χρηματοδοτήσει την αλλαγή του ονόματος της FYROM αλλά και το Athens pride για πολλοστή φορά εντός και εκτός Ελλάδος βρίσκεται στο επίκεντρο.

Τα χάλια μας με τις ευλογίες του Σόρος

Εσχάτως στις ΗΠΑ βρέθηκε στο επίκεντρο γιατί μεταξύ πολλών άλλων δέχθηκε ένα δέμα με εκρηκτικό μηχανισμό ενώ στην Ελλάδα φέρεται να έχει χρηματοδοτήσει τα σχέδια αλλαγής ονόματος στην FYROM.

Εύχομαι να ζούμε καθημερινά με μνήμη θανάτου. Δεν αλλάζουμε αλλιώς!

Είναι αδύνατο να αποκτήσει, ο άνθρωπος με τους τόσους πειρασμούς και καθημερινούς περισπασμούς, οι περισσότεροι άχρηστοι και αχρείαστοι, αλλά σκόπιμα επιβεβλημένοι στον λαό, αυτοσυνειδησία.

Να που έρχεται ένα παλιό, ταπεινό, που δεν του δίναμε ιδιαίτερη σημασία τραγούδι, όταν το τραγούδαγε η εθνική μας αοιδός, η Σοφία Βέμπο, να μας θυμίσει τη θνητότητά μας.

Ακούστε το από την μαργαρίτα Ζορμπαλά:

http://https://www.youtube.com/watch?v=jyDqN0k2ZOc

και ψιθυρίστε μαζί μας τα πιο κάτω λόγια του Μίμη Τραϊφόρου σε μουσική Κώστα Γιαννίδη:

Πόσο κουτοί είμαστε οι δυο πόσο κουτοί
ενώ η ζωή μας είναι τόσο λιγοστή
εμείς την παίρνουμε στα σοβαρά
λες και θα ζήσουμε κι άλλη φορά
 
Και δε σκεφτόμαστε το χρόνο που κυλά
να τον περάσουμε χαρούμενα κι απλά
και τον γεμίζουμε στη συμφορά
λες και θα ζήσουμε κι  άλλη φορά
 
Μια φορά μονάχα ζούμε
όλοι ερχόμαστε και γρήγορα περνούμε
μια φορά μονάχα ζούμε
στον κόσμο αυτό και γι’ αυτό
 
Η ζωή μας κάθε μέρα κάθε βράδυ
ας κυλάει μέσ’ το γέλιο μέσ’ το χάδι
γιατί όλοι σοβαρά ας το σκεφτούμε
μια φορά μονάχα ζούμε

Ενώ μι’ αγάπη μας τυλίγει αληθινή
κι είν’ η ζωή μας σαν τον ήλιο φωτεινή
λένε τα χείλη μας λόγια πικρά
λες και θα ζήσουμε κι άλλη φορά

Κι οι δυο δεν το `χουμε ποτέ συλλογιστεί
ότι θα σπάσει της ζωής μας η κλωστή
και τυραννιόμαστε τόσο σκληρά
λες και θα ζήσουμε κι άλλη φορά

Μια φορά μονάχα ζούμε
όλοι ερχόμαστε και γρήγορα περνούμε
μια φορά μονάχα ζούμε
στον κόσμο αυτό και γι’ αυτό

Η ζωή μας κάθε μέρα κάθε βράδυ
ας κυλάει μέσ’ το γέλιο μέσ’ το χάδι
γιατί όλοι σοβαρά ας το σκεφτούμε
μια φορά μονάχα ζούμε

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Βλέποντας την πολιτική συμβιβασμού-κατευνασμού και καθολικής υποχώρησης μιας κυβέρνησης άπειρης, αδύναμης που στηρίζεται σε μια ισχνή συμμαχία με έναν αστάθμητο πολιτικό σαν τον Καμμένο και με παραιτημένο των υπουργό εξωτερικών ακόμη και τα Αλβανά ξύπνησαν. Δείχνουν τον χαρακτήρα τους, την ωμότητα και το πρωτόγονο στοιχείο που κρύβουν κι έκρυβαν τόσο καιρό τα απομεινάρια του Χότζα ο οποίος ανάστησε γενεές επί γενεών με τη τυραννική εξουσία του.

Κι όλος αυτός ο εσμός θέλει να μπει σε μια ας το πούμε πολιτισμένη Ευρώπη, στην ουσία τη ληστοσυμμορία των τραπεζών και των χρηματοπιστωτικών οίκων. Κι όμως τόσουης Αλβανούς (όχι Βορειοηπειρώτες) θρέψαμε και θρέφουμε από το 1990.

Δυστυχώς ισχύει το όμοιος ομοίω αεί πελάζει. Εκείνο που αδυνατούμε να καταλάβουμε είναι τι θέλει ο ελληνισμός με όλο αυτό το συνονθύλευμα και κακό συναπάντημα; Μήπως έχουμε αλλοτριωθεί σε τέτοιο βαθμό που τους μοιάζουμε. Αν λάβουμε υπόψη τον Φαήλο Κρανιδιώτη να βομβαρδίσουμε τις εγκαταστάσεις της αστυνομίας τους, ίσως. Οφθαλμός αντί οφθαλμού, ότι εφαρμόζει το Ισραήλ στους βάρβαρους της Μουσουλμανίας. ασφαλώς έτσι γινόμαστε το ίδιο με τους πρωτανθρώπους γείτονές μας.

Δεν υπάρχουν διεθνείς κανόνες; Ασφαλώς. Να μην τους προωθήσουμε στην Σκύλλα της Ευρωπαϊκής Ένωσης τους αρκεί να παραμείνουν όπως και η Τουρκία στη Χάρυβδη που τόσα χρόνια, αν όχι αιώνες, βρίσκονται.

Την βαρβαρότητά τους πάντως την εξήντλησε ο πρωθυπουργός τους Έντυ Ράμα με τον μήνυμά του. Ας ακούσουμε τι είπε ο φιλάνθρωπος παροτρύνοντάς μας να ικετεύσουμε τον Θεό που δεν έγινε μεγαλύτερο κακό από τη δολοφονία ενός τρελού.

Σχολιάζοντας το γεγονός στο Twitter, ο Αλβανός πρωθυπουργός χαρακτηρίζει «εξτρεμιστική ανοησία» την ενέργεια του Έλληνα ομογενή και ισχυρίζεται ότι θα ήταν καλύτερο η Ελλάδα να προσεύχεται και να ευχαριστεί τον Θεό που δεν χάθηκε καμία αθώα ζωή.

«Αγαπητοί γείτονες, αντί να χαρακτηρίζετε απαράδεκτη την απώλεια της ζωής ενός τρελού που πυροβόλησε κατά της αστυνομίας μας, η οποία εκτέλεσε μόνο το καθήκον της, ελάτε μαζί μας να ευχαριστήσουμε το Θεό που καμία αθώα ζωή δεν χάθηκε σήμερα από την εξτρεμιστική ανοησία».

Το tweet του Ράμα

Από ό,τι ξέρουμε δεν δολοφονούν τους τρελούς τους στην Αλβανία κι έχουν τα ίδια φάρμακα με μας οι ψυχίατροί τους. Ο Ράμα δεν είναι βέβαια ψυχίατρος αλλά κάτι ξέρει από ψυχοπάθεια, άλλο αν ο Κατσίφας ήταν ένας πατριώτης Έλληνας και όχι τρελός. Ας δούμε τι λένε οι δικές τους εφημερίδες.

Τράβα τα μαλλιά σου που δεν έχεις Ράμα

Τρελός ο Εντι Ράμα με πιστοποίηση!

 «Η χρήση βίας έναντι της μητέρας και της συζύγου του εκείνης της περιόδου υποχρέωσαν τις Αρχές να εφαρμόσουν για τον ασθενή Ράμα ειδική ιατρική αγωγή, η οποία συνεχίστηκε στο Παρίσι. 

Η διάγνωση του ιατρικού team, όπως φαίνεται και από την κλινική καρτέλα του, ήταν «βεβαρημένη σχιζοφρένεια», με συμπτώματα χρήσης βίας που εμφανίζεται έναντι των μελών της οικογένειας και λοιπών ατόμων. 

Η σχιζοφρένεια προκάλεσε επιθετική κατάθλιψη και διακυμάνσεις μνήμης, που συνοδεύονταν από αϋπνίες του ασθενή Ράμα» συνεχίζει το δημοσίευμα της «TEMA», που ταράζει τα νερά στην Αλβανία.

Καλλιόπη Σουφλή

Αποκαλύψεις για το ψυχιατρικό ιστορικό του Αλβανού πρωθυπουργού Εντι Ράμα, που περιλαμβάνει και βία κατά της μητέρας του

Ο Εντι Ράμα, ο ανθέλληνας Αλβανός πρωθυπουργός, που προχωρά ακάθεκτος στο γκρέμισμα των περιουσιών των Ελλήνων της Χειμάρρας, είναι ψυχοπαθής! 

Αυτό υποστηρίζει αλβανική εφημερίδα, παρουσιάζοντας μάλιστα καρτέλες νοσοκομείου από τη δεκαετία του ’80 και αποκαλύπτοντας νέα δεδομένα για το παρελθόν του κ. Ράμα.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, οι καρτέλες της Νευροχειρουργικής Κλινικής των Τιράνων αποδεικνύουν ότι ο 53χρονος σήμερα πολιτικός έχει βεβαρημένο παρελθόν σχιζοφρένειας και νοσηλεύτηκε για τον λόγο αυτόν, τη δεκαετία του 1980, στα Τίρανα και στο Παρίσι.

Ο εκδότης της εφημερίδας «TEMA» Μέρο Μπάζε είναι αυτός που τόλμησε να προχωρήσει στις αποκαλύψεις κατά του Αλβανού πρωθυπουργού, δημοσιεύοντας την καρτέλα ασθενούς και άλλες ιατρικές γνωματεύσεις που αποδεικνύουν -σύμφωνα με όσα υποστηρίζει- πως νοσηλεύτηκε στη Νευροχειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου Αρ. 5 των Τιράνων για σχιζοφρένεια!

Σύμφωνα με την «TEMA» -που κάθε άλλο παρά φιλελληνική είναι-, o κ. Ράμα έχει νοσηλευτεί συστηματικά στη νευροχειρουργική κλινική του εν λόγω νοσοκομείου κατά τη δεκαετία του 1980 και αργότερα. Κατόπιν, ύστερα από συστάσεις της αρμόδιας ιατρικής επιτροπής, εστάλη στο Παρίσι για πιο εξειδικευμένη παρακολούθηση και εντατική θεραπεία. «Οι πρώτες ενδείξεις της ασθένειας του Ράμα χρονολογούνται από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, πράγμα που συμπίπτει με τις τακτικές επισκέψεις του στα νοσοκομεία.

Επιθετικός
Οπως αναγράφεται στις κλινικές καρτέλες και βάσει των ομολογιών των θεραπόντων ιατρών, ο ασθενής Ράμα εμφανιζόταν ιδιαίτερα επιθετικός όχι μόνο στα κοινωνικά περιβάλλοντα, αλλά και με τα μέλη της οικογένειάς του. 

Αυτό υποχρέωνε την οικογένεια να ζητά πάντα τη βοήθεια του νοσοκομείου. 

Εκείνη την εποχή, έχοντας υπόψη ότι ο πατέρας του, Κριστάκ Ράμα (γλύπτης, μέλος του Πολίτμπιρο επί Χότζα), ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της νομενκλατούρας, «στον Εντι επιφυλασσόταν ιδιαίτερη μέριμνα στους νοσοκομειακούς θαλάμους όπου νοσηλευόταν» σημειώνει η εφημερίδα, αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες που προκάλεσαν αίσθηση στη γειτονική μας χώρα και έγιναν θέμα συζήτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η διάγνωση του ψυχιατρικού team, όπως φαίνεται και από την κλινική καρτέλα του, ήταν «βεβαρημένη σχιζοφρένεια», με συμπτώματα χρήσης βίας που εμφανίζεται κατά των μελών της οικογένειας και λοιπών ατόμων. 

Η σχιζοφρένεια προκάλεσε επιθετική κατάθλιψη και διαταραχές των γνωστικών λειτουργιών, που συνοδεύονταν από αϋπνίες του ασθενή Ράμα» συνεχίζει το δημοσίευμα της «TEMA», που ταράζει τα νερά στην Αλβανία.

https://attikanea.blogspot.com/2018/10/t.html

Σ.γ.:Να γιατί επιμένουμε ότι οι πολιτικοί πρέπει να εξετάζονται κατά τακτά διαστήματα από επιτροπή ψυχιάτρων όπως επιμένει και ο Dr David Owen

Μετά τα γεγονότα με τον Κώστα Κατσίφα στους Βουλιαράτες δεν νομίζω να περιμένετε πως το ΝΑΤΟ θα επέμβη υπέρ μας ή θα αποδώσει δικαιοσύνη στην διεστραμμένη και φασιστική πολιτική της κυβέρνησης Έβντυ Ράμα.

Όχι φίλοι μου μας θέλει όλους του βαλκάνιους σε διέγερση και έτοιμους να βγάλουμε τα μάτια μας.

Γύρο γύρο όλοι και στη μέση ο Μανώλης ΝΑΤΟ

Όσο για την κυβέρνησή μας αυτή μας κλείνει τα μάτια με δικαιολογίες της πολάκας, πχ το ΝΑΤΟ έχει ανάγκη τη ΠΓΔΜ για να κυκλώσει στρατιωτικά τον παλιό του, πατροπαράδοτο εχθρό, τη Ρωσία. Τη μόνη χώρα της Ευρώπης που αντιστέκεται στην αλαζονεία της Αμερικάνικης υπερφίαλης αυτοκρατορικής πολιτικής. Το αμερικάνικο κατεστημένο δεν μπορεί να ανεχθεί, δεν θέλει αντίπαλους επί του πλανήτη, για να έχει τον απόλυτο έλεγχό του. Δηλαδή να τον αφαιμάσσει αδιαμαρτυρητί.

Το πόσο έχει ανάγκη τη FYROM αν θέλετε και τη Βαλκανική όλη φαίνεται από τα παρακάτω απλά και λογικά συμπεράσματα, αρκεί να βάλετε το μυαλό σας να δουλέψει. ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ…

Γιατί οι Αμερικανοί θέλουν την ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ

Προκειμένου να εμφανιστεί η Συμφωνία των Πρεσπών ως μεγάλη πρωτοβουλία της με στόχο τη ρύθμιση – επιτέλους – μιας χρονίζουσας ενοχλητικής εκκρεμότητας, η ελληνική κυβέρνηση, με τη βοήθεια «εργαλείων» της στο χώρο των media, αμφισβητεί το αμερικανικό πατρονάρισμα και τη διακηρυγμένη – ακόμη και δημόσια – επιθυμία της Ουάσιγκτον να εντάξει αυτή τη χώρα στο ΝΑΤΟ.

Τα επιχειρήματα που διατυπώνουν οι κυβερνητικοί αβανταδόροι αλλά και οι επαγγελματίες κλακαδόροι των αμερικανικών διπλωματικών κινήσεων συνοψίζονται σε γενικές γραμμές ως εξής:

● Οι ΗΠΑ δεν καίγονται να εντάξουν την ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ για να πιέσουν (και) στρατιωτικά τη Ρωσία.

● Το ΝΑΤΟ έχει ήδη βάσεις στα Βαλκάνια που βρίσκονται (Βουλγαρία- Ρουμανία) ακόμη πιο κοντά στη Ρωσία.

● Μέλη του ΝΑΤΟ έχουν επίσης γίνει πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, οι οποίες επίσης βρίσκονται δίπλα στη Ρωσία.

● Επίσης, η ίδια επιχειρηματολογία αναδεικνύει το γεγονός ότι σε διμερές επίπεδο οι ΗΠΑ βρίσκονται στρατιωτικά στην καρδιά των Βαλκανίων, καθώς σε κοινό έδαφος Κοσόβου και ΠΓΔΜ έχουν εγκαταστήσει μια από τις μεγαλύτερες βάσεις τους στον κόσμο.

Άρα, συμπεραίνουν οι… κυβερνητικοί αναλυτές, η ιστορία της ΠΓΔΜ είναι ήσσονος σημασίας για τους Αμερικανούς αφού έτσι κι αλλιώς είναι στα Βαλκάνια.

Οι απολογητές των κυβερνητικών επιλογών ωστόσο φαίνεται να αγνοούν πως:

● Για τις ΗΠΑ το ΝΑΤΟ αποτελεί – εκτός των άλλων – τον μηχανισμό ρυμούλκησης των συμμάχων τους (Γερμανών, Γάλλων, κ.λπ.) στην αντιρωσική (στην προκειμένη περίπτωση) ατζέντα τους. Για τους Αμερικανούς η νομιμοποίηση της δράσης τους μέσα από τη συμμετοχή των συμμάχων είναι μείζονος σημασίας για την εικόνα τους και για τη διαχείριση της αμερικανικής κοινής γνώμης.

● Πράγματι το ΝΑΤΟ αφομοίωσε στις δομές τους τις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας αγγίζοντας τα ρωσικά σύνορα. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουμε την αντίδραση της Ρωσίας στην Κριμαία και τη (διχοτομημένη) Ουκρανία.

Κατά τα λοιπά, οι …κυβερνητικοί αναλυτές, για να εξηγήσουν τα ανεξήγητα, αποδίδουν την πρωτοφανή αμερικανική (και δυτική) ανάμειξη στα εσωτερικά της ΠΓΔΜ ώστε να περάσει με κάθε τρόπο και κάθε μέσον η Συμφωνία των Πρεσπών στο ειλικρινές ενδιαφέρον τους για τη δημοκρατία, την πρόοδο και την ειρήνη…

Του Δημήτρη Μηλάκα

http://www.topontiki.gr/article/295187/giati-oi-amerikanoi-theloyn-tin-pgdm-sto-nato

Τι άλλο να περιμένει κανείς;

Από τα προηγούμενα άρθρα διαφαίνεται η ανάγκη οι Χριστιανοί σε κρίσιμες ώρες όπου διακυβεύιονται τα ιερά και τα όσια, της πίστης, της οικογένειας του Έθνους, τα ιδεώδη της πατρίδας της θρησκείας και της κοινωνικής συνοχής, επίτρέπεται η χρήση βίας και η ανάγκη ακόμη και δια των όπλων να επιδιωχθεί να διατηρηθεί και να συνεχίσει την ένδοξη πορεία κι επιβίωσή του το γένος των Ελλήνων, και να μην επιτραπεί η αλλοίωση της εθνικής μας συνείδησης, και πάνω από όλα η ορθόδοξη πίστη μας.

Δυο ερωτήματα τίθενται στην παρούσα κρίσιμη στιγμή για όλους τους Έλληνες.

Ερώτημα πρώτον, υπάρχει δημοκρατία στην Ελλάδα; Τηρούνται οι δημοκρατικοί θεσμοί και νόμοι; Σαφώς και ΟΧΙ.

Ερώτημα δεύτερον, επικρατεί σε όλους τους τομείς, και τις υπηρεσίεςτου κράτους το χάος, η φαυλότητα, το κομματικό συμφέρον και η χρήση αν όχι η κατάχρηση των νόμων ώστε να υπερισχύει το δίκαιο των δανειστών και ένα πολιτικό σύστημα ενισχυόμενο από τα Μέσα Κοινωνικής Αποχαύνωσης που αποσαρθρώνει την έννοια της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης; Αναντίρρητα ΟΧΙ.

Τι καλούμεθα τότε σαν χριστιανοί να πράξουμε κι εν γνώσει ότι δεν μπορεί ο ένας στην Αθήνα, ο άλλος στην Θεσσαλονίκη και ο τρίτος στην Πάτρα, να παίρνει το δίκαιο από μόνος του χωρίς να υπάρχει η έγκριση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού;

Την απάντηση προσπαθούν να την δώσουν αρκετοί προβληματιζόμενοι πιστοί και μη πιστοί αδερφοί μας συνέλληνες. Σήμερα θα παρουσιάσουμε τη γνώμη του Γεώργιου Ιεροδιακόνου, ενός ανθρώπου φίλου, που αγωνίζεται για τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία αλλά δεν έχει σχέσεη με την ορθόδοξη πίστη. Πλην όμως αυτά που διακηρύττει δεν είναι άνευ αξίας και οφείλουν να μας προβληματίσουν. Τα έχει αναρτήσει στο facebook με ημερομηνία 31 Μαρτίου 2018.

Ο φίλος και συναγωνιστής Γιώργος Ιεροδιάκονος

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΟΠΛΟΚΑΤΟΧΗ ΚΑΙ ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΑΜΥΝΑ

Η εκχώρηση του αποκλειστικού δικαιώματος οπλοκατοχής σε μια πολιτική ελίτ και στα εκτελεστικά της όργανα (τα σώματα ασφαλείας), δεν είναι ένδειξη δημοκρατίας. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι η παντελής έλλειψη δημοκρατίας!

Αφορμή για την συγγραφή του παρόντος, αποτέλεσε το πρόσφατο περιστατικό με τον 88χρονο που υποχρεώθηκε να χρησιμοποιήσει το όπλο του, προκειμένου να προστατέψει εαυτόν, την οικογένεια και την περιουσία του από τους εισβάλλοντες ληστές.

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο στο συγκεκριμένο περιστατικό για να μην αναλώνω παραγράφους και σελίδες σε μακρόσυρτους προλόγους και μπαίνω κατ’ ευθείαν στο ζήτημα. Το θέμα λοιπόν, συνοψίζεται στο χιλιοειπωμένο ερώτημα:…

Οπλοκατοχή ή όχι;

Το ερώτημα για να απαντηθεί πρέπει προηγουμένως να ξεκαθαριστεί από ποια σκοπιά τίθεται. Από την δημοκρατική, ή την ολιγαρχική; Διότι, διαφορετικά προσεγγίζει το δίλημμα μια δημοκρατική πολιτεία και διαφορετικά μια δεσποτική. Διότι, δεν είναι διόλου τυχαίο που, σε όποιες χώρες ιστορικά ανέλαβαν την διακυβέρνηση ολοκληρωτικά καθεστώτα, ή κατοχικές, ξένες Δυνάμεις, το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να κατάσχουν τα όπλα από τους ιδιώτες και να ποινικοποιήσουν την οπλοκατοχή.

Τα παραδείγματα άπειρα, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Από την σπαρτιατική ηγεμονία μετά τον πελοποννησιακό πόλεμο, οπόταν οι νικητές αφόπλισαν τις υποτελείς πόλεις-κράτη, μέχρι και την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία επίσης επέβαλε την απαγόρευση οπλοκατοχής για τα υποτελή έθνη. Το ίδιο και οι ευρωπαϊκές Ηγεμονίες του Μεσαίωνα, τα ευρωπαϊκά Πριγκιπάτα αργότερα, μέχρι και τα σύγχρονα εθνικά κράτη της γηραιάς Ηπείρου. Μέχρι και η Σοβιετική Ένωση προέβη σ’ αυτή την «ενδεδειγμένη» πράξη, αφοπλισμού των ιδιωτών.

Η ποινικοποίηση της οπλοκατοχής επιβάλλεται πάντοτε από εκείνους που επιχειρούν να καθυποτάξουν την ατομική, πολιτική και Εθνική ελευθερία. Ένα άοπλο Έθνος, είναι ένα υποδουλωμένο Έθνος.

Άπειρα επίσης και τα παραδείγματα λαϊκών εξεγέρσεων, των οποίων πάντοτε η πρώτη πράξη εκδήλωσής τους ήταν η έφοδος κατά των φρουραρχείων και των οπλοστασίων του Κράτους. Το ίδιο έγινε και το 64 μ.Χ. στην Ιουδαία, με την επανάσταση του Μαναήμ, το ίδιο και στην εξέγερση των Θεσσαλονικέων το 490 μ.Χ. Οι πρώτοι, επιτιθέμενοι κατά του οπλοστασίου του Ηρώδη και οι δεύτεροι κατά του φρουραρχείου της πόλης. Πρώτο μέλημα τους δηλαδή, ήταν η απαλλοτρίωση όπλων από τους δυνάστες που τους απαγόρευαν να έχουν δικά τους.

Ουσιαστικά, η τελευταία φορά στην ιστορία που επιτρεπόταν στους πολίτες να φέρουν οπλισμό, ήταν κατά την περίοδο της δημοκρατίας στην κλασική Αθήνα με τον θεσμό του πολίτη-οπλίτη. Για έρθει μετά από 2.000 χρόνια απόλυτου σκοταδισμού, να υιοθετηθεί αυτός ο δημοκρατικός θεσμός από τους «πατέρες» της Αμερικανικής ανεξαρτησίας.

Κυριολεκτικά, ένας από τους κυριότερους λόγους για τους οποίους μεγαλούργησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, είναι το Σύνταγμα της χώρας. Ένα Σύνταγμα επανάσταση για την εποχή που εκπονήθηκε, αποτελεί μέχρι σήμερα ένα σύγχρονο μνημείο ελευθερίας.

Αμέσως μετά την επιτυχία της αμερικανικής επανάστασης του 1776, οι πατέρες του αμερικανικού έθνους είχαν να αντιμετωπίσουν πλέον τους «Φεντεραλιστές», οι οποίοι οραματίζονταν μια ισχυρή κεντρική διοίκηση, υπερεξουσίες του προέδρου, ασφυκτικό έλεγχο των (12 τότε) Πολιτειών και το κυριότερο, αφοπλισμό των πολιτών και θέσπιση ενός τακτικού στρατού υπό τον έλεγχο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Ο Φεντεραλιστής Νώε Γουέμπστερ έγραφε: «Για να καταφέρει να κυβερνήσει ένας τακτικός στρατός πρέπει πρώτα να αφοπλίσει τους πολίτες, κάτι που γίνεται σε όλα σχεδόν τα βασίλεια της Ευρώπης. Η ανώτατη διοίκηση στην Αμερική δεν μπορεί να επιβάλει άδικους νόμους όταν όλοι οι πολίτες οπλοφορούν».

Απέναντί τους, οι αντιφεντεραλιστές προέβαλλαν την λογική μιας αδύναμης κεντρικής κυβέρνησης, ως εγγύηση για την ελευθερία των πολιτών. Κρίσιμο σημείο της διαμάχης ήταν ποιος έχει την στρατιωτική ισχύ στο νέο κράτος. Οι αντιφεντεραλιστές υποστήριζαν ότι οι πολίτες που φέρουν όπλα, μπορούν να αντισταθούν όχι μόνο σε έναν εξωτερικό εχθρό, αλλά κυρίως σε ένα επίδοξο δικτάτορα.

Στο τέλος, παρά την σφοδρή αντίδραση των «Φεντεραλιστών», πέτυχαν να ενταχθεί στο Σύνταγμα του 1787 η «Χάρτα Δικαιωμάτων των Πολιτών», που εμπεριέχει τις γνωστές συνταγματικές τροπολογίες και, κυριότερα την δεύτερη τροπολογία, που λέει ότι: «μια καλά ρυθμιζόμενη πολιτοφυλακή είναι αναγκαία για ένα ελεύθερο κράτος και το δικαίωμα των πολιτών να κατέχουν και να φέρουν όπλα δεν πρέπει να φαλκιδευτεί».

Ορίζεται μάλιστα σαφώς, ότι αυτό το δικαίωμα αφορά, όχι μόνο για να προστατεύονται πρωτίστως από κάποιον εξωτερικό εισβολέα, αλλά από έναν μελλοντικό εσωτερικό δυνητικό δυνάστη, ήτοι ένα κράτος που θα υποπέσει στον ολοκληρωτισμό.

Το παράδειγμα του αμερικανικού Συντάγματος, ακολούθησαν στη συνέχεια κι άλλα κράτη. Όπως η Ελβετία, όπου όλοι οι πολίτες, ηλικίας 18-34 ετών, αφού εκπληρώσουν την στρατιωτική τους θητεία, εφοδιάζονται με ένα επιθετικό τυφέκιο ή πιστόλι, το οποίο κρατούν μονίμως στο σπίτι τους, για την περίπτωση που κληθούν να υπερασπιστούν την πατρίδα τους. Κι εδώ αξίζει να δούμε τον βαθμό εγκληματικότητας σ’ αυτή τη χώρα, για να αντιληφθούμε γιατί κινείται σε τόσο χαμηλά επίπεδα, σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου απαγορεύεται η οπλοκατοχή. Διότι, πολύ απλά, στην Ελβετία ο μέσος πολίτης εκπαιδεύεται σε αυτήν την κουλτούρα ευθύνης.

Το Ισραήλ επίσης, αν και δεν φημίζεται για τις δημοκρατικές ευαισθησίες του, προσεγγίζει το ζήτημα στις αντικειμενικές του διαστάσεις, προτάσσοντας το δικαίωμα –αλλά και το καθήκον- όλων των κοινωνικών τάξεων να φέρουν περήφανα ένα όπλο, με το οποίο ασκούνται σε αυστηρό πλαίσιο από το κράτος.

Ακόμα και στο ελληνικό σύνταγμα (άρθρο 4, παρ. 6), ορίζεται πως «κάθε Έλληνας που μπορεί να φέρει όπλα είναι υποχρεωμένος να συντελεί στην άμυνα της πατρίδας, σύμφωνα με τους ορισμούς των νόμων». Κι όμως! Παρά του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος -αλλά και υποχρέωσης- των Ελλήνων πολιτών στην άμυνα της πατρίδας, εν τούτοις οι αναφερόμενοι νόμοι και πληθώρα υπουργικών αποφάσεων, που συνταγματικά θα έπρεπε να καθορίζουν το ρυθμιστικό πλαίσιο αυτού του δικαιώματος, έρχονται παντελώς αυθαίρετα, να το περιορίσουν έως εκμηδενίσουν.

Το επιχείρημα ότι ένας εγκληματίας δεν θα παρανομήσει αν απαγορεύεται η οπλοφορία, είναι τρομακτικά έωλο. Ο εγκληματίας θα εγκληματίσει ούτως ή άλλως και θα βρει τρόπο να προμηθευτεί όπλο. Στις πολιτείες της Νέας Υόρκης και της Καλιφόρνιας, όπου οι πολιτειακοί νόμοι είναι δρακόντειοι σε σχέση με τις υπόλοιπες πολιτείες αναφορικά με την έκδοση CCW (άδεια κεκαλυμμένης οπλοφορίας), τα ποσοστά εγκληματικότητας είναι σε δυσθεώρητα επίπεδα σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα. Αντιθέτως, σε πολιτείες όπως η Γιούτα, η Αριζόνα, το Τέξας, η Ιντιάνα και τόσες άλλες, όπου η πολιτική οπλοφορία είναι διαδεδομένη, η εγκληματικότητα βρίσκεται πάντοτε σε χαμηλά επίπεδα.

Από την άλλη, στη Βραζιλία, όπου νόμιμη άδεια οπλοφορίας μπορούν να έχουν μόνο αστυνομικοί και άτομα σε επαγγέλματα υψηλού κινδύνου, τα εγκλήματα με όπλα είναι πέντε φορές περισσότερα απ’ ότι στις ΗΠΑ. Στην Βρετανία επίσης, από τη στιγμή που ο Τόνι Μπλερ αποφάσισε τον πλήρη αφοπλισμό της κοινωνίας των πολιτών, η εγκληματικότητα χτύπησε κόκκινο.

Τα παραδείγματα, βέβαια, είναι πολλά. Όπως οι περιοριστικοί νόμοι της Γαλλίας στο ζήτημα της οπλοκατοχής, που άφησαν ουσιαστικά τους Γάλλους πολίτες έρμαια στα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι. Αν υπήρχαν νομίμως οπλοφορούντες πολίτες στο Μπατακλάν, θα θρηνούσαμε τόσα θύματα; Το πιθανότερο είναι πως όχι. Αντίθετα, στην Τσεχία από τότε που θεσπίστηκε το νομικό πλαίσιο περί πολιτικής οπλοφορίας, η εγκληματικότητα έπεσε.

Η υστερία, λοιπόν, δεν πρέπει να κατευθύνεται εναντίον της οπλοφορίας αυτής καθ’ εαυτής. Αυτά που πρέπει να απαιτούνται από μια ευνομούμενη Πολιτεία είναι ένα πολύ αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο για το ποιοι είναι ικανοί να φέρουν όπλα, η πολύ τακτική ψυχιατρική παρακολούθησή τους, ο τακτικός έλεγχος για το πού φυλάσσονται αυτά τα όπλα (κλειδωμένα σε ασφαλές σημείο εντός της οικίας, μη προσβάσιμα από ανήλικα παιδιά) και η εκπαίδευση του πολίτη από τα σχολικά χρόνια του για το πόσο σοβαρό προνόμιο, αλλά και τεράστια ταυτοχρόνως ευθύνη, αποτελεί ένα τέτοιο δικαίωμα. Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι ο πολίτης-οπλίτης ήταν αυτός που κράτησε την Ελλάδα ελεύθερη κατά τη διάρκεια των Περσικών Πολέμων.

Η απαγόρευση των όπλων είναι τόσο ανόητη, όσο το να απαγορεύσεις τα μαχαίρια, επειδή μπορεί να κόψεις το δάκτυλό σου. Δεν είναι τα όπλα που σκοτώνουν, αλλά οι άνθρωποι! Η εγκληματικότητα δεν συνδέεται τόσο με το δικαίωμα οπλοκατοχής ή όχι, αλλά με τις ιδιαίτερες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν σε κάθε χώρα. Επομένως, η απαγόρευση δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Ίσα-ίσα που ωφελεί τους επίδοξους εγκληματίες, που έχουν μπροστά τους άοπλους, άβουλους και, ως εκ τούτου, ανυπεράσπιστους πολίτες.

Η απαγόρευση της οπλοκατοχής όμως, οδηγεί στην απαγόρευση της ατομικής, πολιτικής και εθνικής ελευθερίας. Ένα άοπλο Έθνος είναι ένα υποδουλωμένο Έθνος. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που μετά την επιβολή του 1^ου μνημονίου στην Ελλάδα, η κυβέρνηση Παπανδρέου διέταξε την αφαίρεση του οπλισμού των Μονάδων Εθνοφυλακής στην περιοχή της κεντρικής και δυτικής Μακεδονίας. Ο αφοπλισμός της Εθνοφυλακής ήρθε ως προϋπόθεση για την «δανειακή διευκόλυνση» εκ μέρους των «εταίρων», διότι τόσο η ελληνική κυβέρνηση, όσο και οι Ευρωπαίοι ηγέτες -κυρίως οι δεύτεροι- έπρεπε να αποσοβήσουν και το παραμικρό ενδεχόμενο δυναμικής αντίστασης του λαού.

Επιβάλλεται λοιπόν, οι πολίτες μιας δημοκρατικής χώρας, όχι απλά να κατέχουν όπλα, αλλά και να ασκούνται σ’ αυτά από την εφηβική τους ηλικία -θεσμικά και οργανωμένα, βέβαια- έτσι ώστε η έννοια «πολίτης-οπλίτης» της δημοκρατικής αρχαιότητας να καταστεί ξανά αξιακός τρόπος ζωής. Κι αυτό το δικαίωμα της οπλοκατοχής, θα πρέπει να είναι σαφώς συνταγματικά κατοχυρωμένο με τον θεσμό του Σώματος Παλλαϊκής Άμυνας.

Στα πλαίσια του Σώματος Παλλαϊκής Άμυνας, όλοι οι ενήλικοι πολίτες θα πρέπει να δύνανται να έχουν στο σπίτι το ατομικό τους όπλο για την προάσπιση τόσο του ασύλου της εστίας τους, όσο και της νομιμότητας στην πόλη, αλλά και για την προάσπιση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Τα όπλα αυτά θα πρέπει να παρέχονται αδασμολόγητα στους πολίτες-οπλίτες, με την υποχρέωση βεβαίως, να τα δηλώσουν στις Αρχές. Τα δε ζητήματα δράσης, συντονισμού και εκπαίδευσης του Σώματος Παλλαϊκής Άμυνας, αλλά και γενικά των πολιτών-οπλιτών, θα πρέπει να ρυθμίζονται με σαφήνεια με σχετικό νόμο από το κοινοβούλιο.

Ειδικά για την χώρα μας, λόγω της θέσης στην οποία βρίσκεται γεωγραφικά, η ανάγκη ανάπτυξης οργανωμένων Σωμάτων Παλλαϊκής Άμυνας σε κάθε Δήμο –και ιδιαίτερα στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και στις παραμεθόριες περιοχές της βορείου Ελλάδος- καθίσταται τόσα αναγκαία, όσο σε καμιά άλλη χώρα στον πλανήτη.

Με τον εξ ανατολών επίδοξο επιβουλέα ευρισκόμενο μονίμως με το δάκτυλο στην σκανδάλη και τον μεγαλοϊδεατισμό και τις αλυτρωτικές βλέψεις των βορείων γειτόνων μας, εφησυχασμός και εθνική αυτοκτονία καθίστανται έννοιες ταυτόσημες.

Ειδικότερα μάλιστα, με την έξαρση των μεταναστευτικών ροών και την, συνεχώς αυξανόμενη, έκρηξη της εισαγόμενης εγκληματικότητας, το να εμμένει κάποιος σε πολιτικές αποκλειστικής ανάθεσης της αντιμετώπισής της σε Σώματα πραιτοριανών, ενέχουν αν μη τι άλλο, και την εγγενή ανασφάλεια κρατούντων έναντι του υποτελή λαού τους.

Σε τελική ανάλυση, οι ελλοχεύοντες κίνδυνοι για τον λαό, ως απότοκοι αυτών των πολιτικών, δεν είναι μόνο εξωγενείς, αλλά κυρίως προέρχονται ακριβώς από εκείνους που έχουν τους ιδιαίτερους ταξικούς τους λόγους να κρατούν τον λαό τους αφοπλισμένο.

Η ανάγκη λοιπόν, ανάπτυξης ενός οργανωμένου θεσμού Παλλαϊκής Άμυνας, είναι τόσο κραυγαλέα αδήριτη, όσο και το ιστορικό χρέος του καταδυναστευόμενου λαού να ανατρέψει ανεπιστρεπτί την πολιτικο-οικονομική κάστα που τον κρατά σε ομηρία και μόνιμη καταστολή. Και μάλιστα, με πλήρη επίγνωση των επιπτώσεων στον τομέα της εθνικής ασφάλειας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΣ 1 Απριλίου 2018

Επανέρχομαι διότι λησμόνησα να συμπεριλάβω μια απαραίτητη συνταγματική αναφορά στο δικαίωμα του πολίτη να υπερασπίζεται την εστία του. Στο σύνταγμα θα πρέπει να υπάρχει ρητή αναφορά, που θα μπορούσε να διατυπωθεί ώς εξής:

«Κάθε Έλληνας Πολίτης, δικαιούται να χρησιμοποιεί όλα τα μέσα, για να υπερασπιστεί την κατοικία του. Στην περίπτωση σωματικών βλαβών ή φόνου, η οποία τελέσθηκε εντός της κατοικίας του από τον ιδιοκτήτη ή τους ένοικους αυτής, σε άτομο/άτομα, τα οποία εισέβαλαν με αποδεδειγμένη πρόθεση τέλεσης εγκληματικής πράξης, ο ιδιοκτήτης και οι ένοικοι αυτού αυτοδικαίως και αμέσως απαλλάσσονται από οποιαδήποτε κατηγορία, ενώπιον των δικαστικών αρχών».

https://metopoeleftheriellada.blogspot.com/2018/03/blog-post_48.html?m=1

Χριστιανοί πολεμούν χριστιανούς. Αμφότεροι θεωρούν πως έχουν δίκιο

27-10-2016.

http://www.oodegr.com/oode/koinwnia/ethnika/polemos_1.htm

[1] Ο ίδιος ο Θεός ήταν αντίθετος στη στέψη Βασιλέα των Εβραίων από τον Σαμουήλ εκφράζοντάς του τις αμφιβολίες του για την αλλαγή πολιτεύματος. “Διότι δούλοι του βασιλιά σας θα γίνουν τα παιδιά σας τα κορίτσια σας, και θα σας καταπατά τις περιουσίες καταχρώμενος αυτές για την τσέπη του κ.λπ.”. Ο Σαμουήλ τα μετέφερε αυτά στον Ισραηλιτικό λαό αλλά αυτοί επηρεασμένοι από τους γύρω άπιστους πολυθεϊστές λαούς επέμεναν για βασιλέα αντι των Κριτών που είχαν ως τότε ηγέτες. Και ο Θεός δημοκρατικότατα υποχώρησε και επέτρεψε στον Σαμουήλ να χρίσει τον Σαούλ πρώτο βασιλιά του Ισραήλ. (Α’  Βασιλειών, κεφ. 8, στ. 10-22).

Τελικά όταν η βαβραρότητα ξεπερνά τα όρια της αγάπης η μόνη λύση είναι η άμυνα

Ρώσοι ιερείς ευλογούν τα όπλα στην Κριμαία

Η Α’ εν Νικαία Σύνοδος με τον 12 ον κανόνα της επιβάλλει αυστηρόν επιτίμιον εις τους εκ των Χριστιανών επανερχομένους εις τον στρατόν και φαίνεται εκ πρώτης όψεως ότι απαγορεύει εις τους Χριστιανούς την στρατιωτικήν υπηρεσίαν ως κάτι ασυμβίβαστο με την Χριστιανικήν διδαχήν.
Η Εκκλησιαστική ποινή όμως αυτή αναφέρετε όχι στην πράξη αλλά στα ελατήρια αυτής.
Οἱ δὲ προσκληθέντες μὲν ὑπὸ τῆς χάριτος, καὶ τὴν πρώτην ὁρμὴν ἐνδειξάμενοι, καὶ ἀποθέμενοι τὰς ζώνας, μετὰ δὲ ταῦτα ἐπὶ τὸν οἰκεῖον ἔμετον ἀναδραμόντες, ὡς κύνες, ὡς τινάς καὶ ἀργύρια προέσθαι, καὶ βενεφικίοις κατορθῶσαι τὸ ἀναστρατεύσασθαι· οὗτοι δέκα ἔτη ὑποπιπτέτωσαν, μετὰ τὸν τῆς τριετοῦς ἀκροάσεως χρόνον
Οι περί ων ο λόγος Χριστιανοί αποστρατεύτηκαν εκουσίως αποφασισμένοι να δεχθούν το Χριστιανικόν μαρτύριον αλλά μεταμελήθησαν, μετά δε την άρνησην της πίστεως ενήργησαν δια προσφοράς αργυρίων και δώρων ώστε να επανέλθουν εις την πρότερη κατάστασην, δηλαδή να επανέλθουν εις το στράτευμα. 
Όσοι λοιπόν έφυγαν από το στράτευμα αλλά μετά αρνήθησαν την πίστην και επανήλθαν εις τον στρατόν τιμωρούνταν με τον εν προκειμένω κανόνα της Εκκλησίας με το δεκαετές επιτίμιο των υποπιπτόντων και βγαίνουν από τον Ναό μαζί με τους Κατηχουμένους.
Επί τρία έτη θα υπάγονται εις την τάξιν των ακροωμένων και επί δέκα έτη εις την τάξιν των υποπιπτώντων.
Έτσι αυτός ο κανόνας τιμωρεί την πτώσην, δηλαδή την άρνησην της πίστεως, και όχι την στρατιωτικήν υπηρεσίαν, την οποία βλέπουμε ότι δεν μπορούσαν οι Αρχιερείς να απαγορεύσουν χωρίς να έλθουν εις αντίθεσην με το πνεύμα της Ευαγγελικής διδασκαλίας.
Το συμπέρασμα ότι η αρχαία Εκκλησία δεν αποδοκιμάζει ούτε τον πόλεμον, ούτε την στρατιωτικήν υπηρεσίαν, αποδεικνύεται τρανώς και από τας Λειτουργίας αλλά και τους ύμνους της.  
Τι δε άλλον είναι ο Ακάθιστος Ύμνος ειμή η συγκινητικοτέρα έκφρασις της τιμής, της αινέσεως και της ευγνωμοσύνης της Εκκλησίας προς την Θεοτόκον ως προς την υπέρμαχον Στρατηγόν και προστάτιδα αυτής ταύτης της Εκκλησίας και του Έθνους ημών; Όχι μόνον η αρχαία Εκκλησία και ημείς, αλλά και η Γραφή υμνεί και πλέκει το εγκώμιον όσων ηγωνίσθησαν υπέρ της δικαιοσύνης του Κυρίου. Εβρ.11,34 ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων·
Όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος εν τω αγώνι αυτού κατά του Μαξεντίου καθιέρωνε το εξ’ οράματος πολύκροτον λάβαρον, Χ-Ρ  ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ, ως στρατιωτικήν σημαίαν, απεκάλυπτε την Θείαν βουλήν περί αναγκαίων πολέμων και εις την περίοδον της Καινής Διαθήκης. Το συνταρακτικόν εκείνον όραμα ήτο το αίτιον αλλαγής του Κωνσταντίνου, ο δε Μαξέντιος είς τα ύδατα κατεβυθίσθει ως άλλος Φαραώ και επνίγει. 
Ο Λακτάντιος ανεγνώρισεν την Θεϊκήν βοήθειαν και απέδωσε τας νίκας του Κωνσταντίνου εις αυτήν, εννοών ότι η προτέρα γνώμην του ήτο εκτός πνεύματος της Εκκλησιαστικής διδασκαλίας.
Εις το περιστατικόν του εκατοντάρχου ο Κύριος τον εγκωμιάζει μεγάλως για την μεγάλη πίστη του η οποία μάλιστα είναι υπεράνω ολοκλήρου του Ισραήλ. Λουκ.7,9 ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασεν αὐτόν, καὶ στραφεὶς τῷ ἀκολουθοῦντι αὐτῷ ὄχλῳ εἶπε· λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον.  
Το επάγγελμα του δεν τον εμπόδιζε να έχει αυτή την μεγάλη πίστη ούτε ο Χριστός τον προτρέπει να αφήσει το επάγγελμα του στρατιωτικού.
Άλλος εκατόνταρχος, ο Κορνήλιος, ο οποίος, αν και ήτο στρατιωτικός, η Γραφή τον αποκαλεί ευσεβή. Ἀνὴρ δέ τις ἐν Καισαρείᾳ ὀνόματι Κορνήλιος, ἑκατοντάρχης ἐκ σπείρης τῆς καλουμένης Ἰταλικῆς εὐσεβὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεὸν σὺν παντὶ τῷ οἴκῳ αὐτοῦ. Πραξ. 10,1-2
Δεν θα ήτο δυνατόν να αποκαλεστεί έτσι εάν είχε ένα μεγάλο κώλυμα όπως η στρατιωτική υπηρεσία. Αντιθέτως η Γραφή αποκαλεί ευσεβή τον Κορνήλιο και ευσεβή τον στρατιώτη που στέλνει ο Κορνήλιος εις την Ιόππην.  
Είδες άραγε αναγνώστα πολλούς που δεν το άξιζαν να τους αποκαλεί η Γραφή ευσεβείς ; Καταλαβαίνεις πόσο μεγάλη τιμή είναι αυτή ;
Θα αποκαλούσε ποτέ ευσεβή ο Θεός έναν που καταπατεί τις εντολές ;
Φωνήσας δύο τῶν οἰκετῶν αὐτοῦ καὶ στρατιώτην εὐσεβῆ τῶν προσκαρτερούντων αὐτῷ.
Η στρατιωτική υπηρεσία δεν εμποδίζει Κορνήλιο και τον στρατιώτη από το να είναι ευσεβείς, ούτε τον απόστολο να βαπτίσει τον Κορνήλιο και αυτό δηλώνει περίτρανα ότι η Γραφή δεν απορρίπτει την στρατιωτικήν υπηρεσίαν και κατ’ επέκτασην τον στρατόν και πως θα μπορούσε άλλωστε αφού είναι έκδικος Θεού.
Από τοιούτων Ευαγγελικών ιδεών ορμωμένη η Εκκλησία εδέχετο ως νόμιμον το καθεστώς της στρατιωτικής υπηρεσίας, εφ’ ης εστηρίζετο η προστασία και η άμυνα του Κράτους. 
Η Εκκλησία λοιπόν δεν εφρόνει ότι το στρατιωτικόν στάδιον ήτο αμαρτωλόν έργον ούτως ώστε ο στρατιώτης να μην είναι δυνατόν να αποκαλεσθεί ευσεβής, να βαπτισθεί Χριστιανός ή αργότερα να διαπρέψει ως Άγιος.
Δια τούτο δεν είναι ολίγοι οι Άγιοι Μάρτυρες της Εκκλησίας οι προερχόμενοι εκ του στρατού, και δη και των βαθμούχων αυτού, ως ο Άγιος Μηνάς ο οποίος εορτάζει σήμερον 11η Νοεμβρίου.
Εις την περίπτωσην του δεσμοφύλακος, ο οποίος ήτο στρατιωτικός, ο Απόστολος προτρέπει τον δεσμοφύλακα να βαπτισθεί και να σωθεί. Αυτός βαπτίζεται με όλο τον οίκο του, όμως ούτε προτρέπεται από τους αποστόλους, ούτε εγκαταλείπει την στρατιωτική υπηρεσία του μετά το βάπτισμα και συνεχίζει ενώ είναι πια Χριστιανός να είναι υπό τα διαταγάς των στρατηγών όπως μαρτυρεί η Γραφή.
Ἡμέρας δὲ γενομένης ἀπέστειλαν οἱ στρατηγοὶ τοὺς ῥαβδούχους λέγοντες· ἀπόλυσον τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους ἀπήγγειλε δὲ ὁ δεσμοφύλαξ τοὺς λόγους τούτους πρὸς τὸν Παῦλον, ὅτι ἀπεστάλκασιν οἱ στρατηγοὶ ἵνα ἀπολυθῆτε νῦν οὖν ἐξελθόντες πορεύεσθε ἐν εἰρήνῃ.  
Ο Παύλος όμως απαντά: δείραντες ἡμᾶς δημοσίᾳ ἀκατακρίτους, ἀνθρώπους Ρωμαίους ὑπάρχοντας, ἔβαλον εἰς φυλακήν καὶ νῦν λάθρᾳ ἡμᾶς ἐκβάλλουσιν; οὐ γάρ, ἀλλὰ ἐλθόντες αὐτοὶ ἡμᾶς ἐξαγαγέτωσαν.
Διατί το πράττει αυτό ο Παύλος; Μήπως θίχτηκε το εγώ του; Όχι αλλά κοίταξε πως τους κηρύττει τις εντολές του Χριστού. Απαιτεί να έλθουν οι ίδιοι οι στρατηγοί να τον ελευθερώσουν ώστε με αυτό να καταλάβουν ότι επέβαλαν άδικες και αδικαιολόγητες ποινές και έτσι τους διδάσκει ότι δίδασκε πριν από αυτόν ο Ιωάννης στους στρατιώτες, ότι δηλαδή πρέπει να είναι δίκαιοι και τίμιοι. 
Τους κηρύττει τον λόγο του Θεού μέσω του ελέγχου την αδικίας τους, αλλά πουθενά δεν τους ελέγχει διότι είναι στην στρατιωτική υπηρεσία. Έχει άδικον λοιπόν ο Τερτυλλιανός που είπε ότι οι εντολές αυτές του Βαπτιστού δόθηκαν πριν την Χάρη.
Αυτή είναι η διδασκαλία της Καινής Διαθήκης. Ούτως εδίδασκαν οι απόστολοι και οι συνεχιστές τους διότι ούτως εδίδασκε ο Χριστός αφού εκείνος ήταν που είπε Ἀπόδοτε τά τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι και βλέπουμε καθαρά το ότι ο Χριστός δεν μας λέγει ότι η κοσμική εξουσία είναι απορριπτέα και η οποία κοσμική εξουσία θα καλέσει ενίοτε και εις πόλεμον ως διάκονος Θεού.
Ας δούμε και το παράδειγμα του αποστόλου των Εθνών ο οποίος δεν απεμπολεί άκριτα τα δικαιώματα του και την αξιοπρέπεια του, ούτε απορρίπτει την κοσμική εξουσία αλλά λέγει εἰ μὲν γὰρ ἀδικῶ καὶ ἄξιον θανάτου πέπραχά τι, οὐ παραιτοῦμαι τὸ ἀποθανεῖν· εἰ δὲ οὐδέν ἐστιν ὧν οὗτοι κατηγοροῦσί μου, οὐδείς με δύναται αὐτοῖς χαρίσασθαι· Καίσαρα ἐπικαλοῦμαι.
Δηλαδή, αν αδικώ και έχω διαπράξει κάτι άξιο της θανατικής ποινής δεν αρνούμαι να καταδικαστώ σε θάνατο. Αν όμως τίποτα δεν είναι αληθινό από εκείνα που αυτοί με κατηγορούν κανείς δεν έχει την εξουσία να με χαρίσει για να με θανατώσουν. 
Κάνω έφεση στον Καίσαρα και ζητώ να δικαστώ ενώπιον του. 
Δεν δέχεται ο απόστολος την επικράτησην της αδικίας ώστε το κακό να ευημερήσει. 
Αλλού ο ουρανοβάμων Παύλος παρατηρεί ότι εις τινάς περιπτώσεις αδύνατον εστί το ειρηνεύειν, εἰ δυνατόν, λέγει, τὸ ἐξ ὑμῶν μετὰ πάντων ἀνθρώπων εἰρηνεύοντες.
Ο Κύριος όταν στον οίκο του Αρχιερέως εις άξεστος υπηρέτης τον ράπισε αδίκως, δεν έστρεψε και την άλλην σιαγόναν αλλά ελέγχει τον υπηρέτη ζητώντας του τον λόγο. 
Εις άλλη περίπτωσην δεν διστάζει να εκδιώξει βιαίως, με το μαστίγιο που έφτιαξε ο ίδιος, τους εμπόρους από τον Ναό αφού η ειρήνη και η πραότητα δεν σημαίνει απάθεια εμπρός στο κακό και άκριτη απεμπόληση του δικαίου. 
Εις δε την Αποκάλυψην, εμφανίζεται ως πολεμιστής καθήμενος επί λευκού ίππου και εκ του στόματός του εκπορεύεται ρομφαία δίστομος οξεία (δηλαδή κοφτερό δίκοπο σπαθί). 
Η παγκόσμιος ειρήνη θα είναι καρπός της τηρήσεως των Χριστιανικών εντολών εκ μέρους όλων των ανθρώπων και όχι καρπός της άνευ διακρίσεως υποχωρητικότητος μερικών. Ως εκ τούτου η πλήρης επικράτησή της πραγματικής ειρήνης επί της Γης θα γινόταν εάν δέχονταν όλοι την διδασκαλία του Κυρίου. 
Χωρίς τους νόμους και την απόδοση του δικαίου η κοινωνία μετατρέπεται εις ζούγκλαν εις την οποίαν επικρατεί ο νόμος του ισχυρού και το άδικον, ενώ όσο περνά ο καιρός θα διαστέλλεται η αδικία, και ο άδικος έχοντας κατά νου την υποχωρητικότητα θα επιδράμει με μεγαλύτερη αρπακτική βουλιμία.
Ο Χριστός δεν καταργεί στρατό και αστυνομία, ούτε καταδικάζει την απόδοση δικαιοσύνης και την τιμωρία των ενόχων, ειδάλλως εάν το έκανε εισάγει τον νόμο της αναρχίας, αλλά διδάσκει την κατάργηση της αυτοδικίας και το πνεύμα εκδικήσεως.
Μια ερμηνεία του μηνύματος της αγάπης του Ευαγγελίου ως διδαχή, υποχωρητικότητος, καταργήσεως των θεσμών της ευνομούμενης πολιτείας, μη διώξεως των ενόχων, ακρίτου απεμπολήσεως του δικαίου, δεν είναι ερμηνεία του μηνύματος αγάπης του Ιησού αλλά μεγίστη παρερμηνεία.

Ομιλία Σεβασμιώτατου Χρύσανθου με την συμμετοχή ενός άλλου.τρίτου.ιερέως

Ο Θεός θέλησε να την εκφωνήσει ξανά ακριβώς 100 έτη μετά.

http://panoszero.blogspot.com/2014/11/blog-post.html