Ιούλ 27

Η ΑΠΟΙΚΙΑ ΥΠΕΚΥΨΕ ΣΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΛΣΤΑΤ

· 21 Ιούλ. 2017

   Η ελληνική αποικία των στυγνών εκβιαστών της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπέκυψε στις απαιτήσεις τους για τον κύριο Γεωργίου και του αποδίδει όλα τα δικαστικά έξοδα για την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ.

Έτσι παρά την απόφαση της Δικαιοσύνης απαλλάσσουν τον Γεωργίου! Πέρασαν νόμο για τον πρώην πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ στο ν/σ για φοροδιαφυγή και το ακατάσχετο.

Παρά την απόφασή της Δικαιοσύνης, η κυβέρνηση απαλλάσσει από κάθε κατηγορία και καταβάλει όλα τα δικαστικά έξοδα στον πρώην διοικητική της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου. Με άρθρο που περιλαμβάνεται σε νομοσχέδιο-σκούπα του υπουργείου Οικονομικών που κατατέθηκε πριν από λίγο στη Βουλή ρυθμίζεται η εκκρεμότητα της χώρας που αποτελούσε προαπαιτούμενο για την καταβολή της δόσης των 7,7 δισ. ευρώ.

Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να νομοθετήσει μετά την αναίρεση που άσκησε πριν από δύο ημέρες η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου στο βούλευμα που απάλλασσε τον Ανδρέα Γεωργίου από την κατηγορία της σκόπιμης και υπερβολικής διόγκωσης του ελλείμματος το 2009.

Την ρύθμιση για την κάλυψη των δικαστικών εξόδων και της δικηγορικής αμοιβής από το Δημόσιο, του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, Α. Γεωργίου συμπεριέλαβε η κυβέρνηση στο νομοσχέδιο – σκούπα του υπουργείου Οικονομικών που κατατέθηκε στη Βουλή. Στο άρθρο 45 του νομοσχεδίου προβλέπεται νομική υποστήριξη του νυν προσωπικού και του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ και πλήρης κάλυψη των δικαστικών εξόδων τυχόν δικαστικών διενέξεών τους. (Ακριβώς όπως υπαγόρευσαν οι δανειστές δήμιοι του ελληνικού λαού στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ)

Η πλακά της υπόθεσης είναι ότι το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ και της Φώφης ζήτησε από τον κ Μητσοτάκη να πάριε θέση, προφανώς για να δει πως θα αντιδράσει ο προηγούμενος πρωθυπουργός, κ Κώτσος Καραμανλής, στον οποίο έχουν αποδώσει το έλλειμμα του 2009.

Μετά κάποιοι ακόμα νομίζουν ότι ζουν σε ανεξάρτητη χώρα! Μάλιστα

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

Αξιολογήστε Το

Ιούλ 27

“Η πολιτική απάτη της διαπραγμάτευσης…”*

“Η προδοσία διεξάγεται από εμένα κανονικά με συνεχείς διαπραγματεύσεις”.

Ξέρετε πώς να ξεχωρίζετε έναν πολιτικό απατεώνα στις μέρες μας; Α, είναι πολύ απλό. Ρωτήστε τον, πώς θα πετύχει να ωφελήσει εσάς και τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών στην Ελλάδα; Ξαναλέω, ρωτήστε τον το «πώς», γιατί οι επαγγελματίες της πολιτικής πάσχουν από το ανίατο σύνδρομο να μιλάνε με συνθήματα. «Θα μειώσουμε τους φόρους,» υποσχέθηκε πρόσφατα ο κ. Μητσοτάκης, αλλά δεν είπε το «πώς»!

Δηλαδή «πώς» θα το πετύχει με δεδομένες τις δεσμεύσεις προς τους δανειστές της χώρας; «Πώς» θα το κάνει με δεδομένη την ψήφο του στο 3ο μνημόνιο, υπό καθεστώς «κόφτη» και με ολόκληρη την φορολογική πολιτική να έχει παραδοθεί στην Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων;

Μόλις όμως κολλήσει κανείς στον τοίχο τον κ. Μητσοτάκη και το υπόλοιπο παρδαλό είδος των επιτηδείων της πολιτικής με το ερώτημα «πώς», τότε καταφεύγουν στη μαγική λέξη: διαπραγμάτευση! Όλοι τους υπόσχονται μια καλύτερη διαπραγμάτευση από τους προηγούμενους. Για να πετύχουν τι;

Ο κ. Μητσοτάκης και το τσούρμο του υπόσχεται ότι θα διαπραγματευθεί να καταφέρει ότι δεν κατάφερε ο Παπανδρέου, ο Παπαδήμος, ο Σαμαράς κι ο Τσίπρας. Κι αν δεν πετύχει τίποτε καλύτερο από τους προηγούμενους, αλλά μας οδηγήσει στα χειρότερα; Ποιος θα κληθεί να πληρώσει το λογαριασμό; Το γνωστό υποζύγιο. Αυτό βεβαίως είναι ευκόλως εννοούμενο. Το τι θα πάθει ο Μητσοτάκης, το έχει σκεφτεί κανείς;

Απολύτως τίποτε. Όπως και οι προκάτοχοί του.

Υπόσχονται με ελαφρά τη καρδία ότι θα διαπραγματευθούν για ότι καλύτερο, ξέροντας ότι αν αποτύχουν μπορεί μερικές εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας να χάσουν τη μάχη της επιβίωσης, αλλά αυτοί που αποδείχθηκαν ανίκανοι, ανήμποροι ή απατεώνες, απλά δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε. Δεν υπάρχει πουθενά τίποτα για να λογοδοτήσουν. Ενώ τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ θα τους εξαγνίσουν για να τους επαναφέρουν στο πολιτικό διαιτολόγιο ενός λαού που αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη τραγωδία της ιστορίας του. Την τραγωδία του αφανισμού του.

Ο Μοντεσκιέ το είχε επισημάνει… όλες οι χούντες ζητούσαν νόμιμη επικάλυψη

Θυμάστε, κυρίες και κύριοι, εσείς που κατά κύριο λόγο ψηφίσατε τον Τσίπρα και τώρα βαρυγκωμάτε ότι όλοι ίδιοι είναι, τι σας είπε ο εν λόγω κύριος πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015; Σας έταξε ένα πρόγραμμα – το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης – χωρίς να σας πει το «πώς» θα πετύχει την εφαρμογή του. Και για να ξεφύγει από τη δύσκολη αυτή ερώτηση, τι σας είπε; «Θα διαπραγματευθώ!»

Και στην ερώτηση, «τι θα γίνει αν οι εταίροι πουν όχι;» τι απαντούσε ο κ. Τσίπρας; Διαβεβαίωνε ότι το πρόγραμμα διακυβέρνησής του θα γίνει αποδεκτό από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τόνιζε ότι «δεν υπάρχει ούτε μια στο εκατομμύριο να πει όχι η Μέρκελ γιατί θα επιδιώξει να καρπωθεί την έξοδο από την κρίση». Και θα ‘ναι μέρα μεσημέρι, όπως εμφατικά δήλωνε.

«Δεν έχουμε κρυφή ατζέντα, ούτε έχουμε Plan B. Μετά τις 25 Γενάρη θα γίνει αποδεκτό από την Ευρώπη το Plan A. Τα ψέματα τελειώνουν. Κανείς δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τρομοκρατικού χαρακτήρα απειλές», δήλωνε ο Αλέξης Τσίπρας δυο μέρες πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015.

Ξέρετε πώς λέγεται αυτή η τακτική στη γλώσσα του ελληνικού κινηματογράφου; Στρίβειν δια του αρραβώνος! Αντί να δεσμευτεί κάποιος στις πολιτικές που οφείλει να εφαρμόσει είτε έτσι, είτε αλλιώς, προς όφελος της πλειοψηφίας, σου πετάει ένα «διαπραγματεύομαι» και ίδωμεν. Η διαπραγμάτευση είναι η λέξη κλειδί της όλης απάτης. Γιατί περί απάτης πρόκειται.

Σήμερα, υπάρχει πλήθος άλλων που τάζουν διαπραγμάτευση στην διακορευθείσα κόρη. Από τον Μητσοτάκη μέχρι τον Λεβέντη.

Ο κ. Βαρουφάκης υπόσχεται ότι η Ελλάδα μπορεί να μείνει μέσα στο ευρώ και την ΕΕ, χωρίς να είναι υποχρεωμένη να εφαρμόζει μνημονιακές πολιτικές υπό καθεστώς αποικιακής κηδεμονίας. Πάντα με διαπραγμάτευση!

Ο κ. Μαριάς με τη σειρά του ανακάλυψε – μόνο αυτός και κανείς άλλος σ’ ολόκληρο τον πλανήτη – πώς μπορούμε να ανακτήσουμε τη νομισματική μας κυριαρχία, χωρίς να φύγουμε από την ευρωζώνη και φυσικά την ΕΕ. Φυσικά με διαπραγμάτευση κι αυτός!

Με διαπραγμάτευση μας λέει η παρέα Χιόνη, Καπερνάρου, Κατσανέβα, Μπουλούκου, ότι θα μας βγάλει από το ευρώ για να μας παραδώσει απευθείας στις ορέξεις του κ. Σόιμπλε. Βλέπετε τα κρατικοδίαιτα συμφέροντα που εκπροσωπεί η εν λόγω παρέα έχει τέτοια κεσάτια υπό καθεστώς κατοχής και εκποίησης της πατρίδας υπέρ των Ευρωπαίων, που λιμπίστηκε τα 50 δις ευρώ της δήθεν χρηματοδότησης της πρότασης ο Σόιμπλε.

Μέχρι και εθνικό νόμισμα υποτίθεται ότι μπορούμε να αποκτήσουμε και μάλιστα με τους καλύτερους δυνατούς όρους, αν διαπραγματευτούμε με τον κ. Ντράγκι. Κι έτσι κάθε λογής σούργελο, που ονειρεύεται βουλευτική ή κυβερνητική αργομισθία συνωστίζεται στην ουρά για ένα ακόμη freebie σε βάρος των Ελλήνων πολιτών. Πάντα με διαπραγμάτευση!

Είδατε τι ωραία κομπίνα έχουν στήσει; Μπορούν να σου τάξουν το οτιδήποτε, αλλά με διαπραγμάτευση, χωρίς δηλαδή να δεσμεύονται για το παραμικρό. Άμα πάει καλά η διαπραγμάτευση, σαν να λέμε δηλαδή άμα ξημερώσει από τα δυτικά θα έχουμε μέρα, αν όχι, ε, τι να κάνουμε, θα συνεχίσουμε στα τυφλά μέσα στη νύχτα κι όποιον πάρει ο Χάρος. Μην είμαστε και πλεονέκτες! Μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας!

Μόνο που οι αληθινές διαπραγματεύσεις δεν γίνονται έτσι. Ποτέ ένα κράτος, μια χώρα δεν εξαρτά την επιβίωσή της από μια διαπραγμάτευση. Εκτός κι αν είναι αποικία, ή τελεί υπό κατοχή και η διαπραγμάτευση γίνεται ανάμεσα σε δωσίλογους και κατακτητές.

Η πρώτη πράξη μιας αληθινής διαπραγμάτευσης είναι η κατοχύρωση της εθνικής κυριαρχίας ενός κράτους. Μόνο κυρίαρχα κράτη μπορούν να διαπραγματεύονται. Και ταυτόχρονα η διαμόρφωση εναλλακτικής, που οι ειδικοί ονομάζουν BATNA (Best Alternative to a Negotiated Agreement – Καλύτερη εναλλακτική λύση σε μια διαπραγματευόμενη συμφωνία).

Να τι λένε οι ειδικοί της διαπραγμάτευσης: «Ο λόγος για τον οποίο διαπραγματεύεστε είναι για να παράγετε κάτι καλύτερο από τα αποτελέσματα που μπορείτε να αποκτήσετε χωρίς να διαπραγματευτείτε. Ποια είναι αυτά τα αποτελέσματα; Ποια είναι αυτή η εναλλακτική λύση; Ποια είναι η BATNA σας – δηλαδή, η καλύτερη σας εναλλακτική λύση σε μια διαπραγματευόμενη συμφωνία; Αυτό είναι το κριτήριο σύμφωνα με το οποίο πρέπει να μετρηθεί οποιαδήποτε προτεινόμενη συμφωνία. Αυτό είναι το μόνο κριτήριο που μπορεί να σας προστατεύσει από την αποδοχή όρων που είναι πολύ δυσμενείς και από την απόρριψη όρων που θα ήταν προς το συμφέρον σας να αποδεχθείτε.» (Fisher & Ury, Getting to Yes, Boston, 1991, σ. 51)

ΒΑΤΝΑ δεν σημαίνει Plan B, αλλά αυτό που μπορεί να πετύχει κανείς χωρίς να χρειάζεται την διαπραγμάτευση. Μπορούμε να γίνουμε κυρίαρχο κράτος και να ασκήσουμε τις δικές μας πολιτικές προς όφελος της πλειοψηφίας με όρους αληθινής δημοκρατίας; Ναι, μπορούμε. Να λοιπόν ποιο είναι το δικό μας BATNA. Κι αυτό δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση. Αν τεθεί, τότε τα έχασες όλα. H διαπραγμάτευση ξεκινά από κει και πέρα.

Σας μίλησε ποτέ κανείς απ’ όλους τους θιασώτες της διαπραγμάτευσης για το ΒΑΤΝΑ της Ελλάδας; Όχι βέβαια. Διότι πολύ απλά δεν έχουν, θέλουν μια διαπραγμάτευση για να την χάσουν και να μας πάνε στα πολύ χειρότερα. Αυτό είναι το μικρό πονηρό μυστικό όσων ακούτε να εκθειάζουν μια νέα διαπραγμάτευση με τους εταίρους.

Δημητρης Καζακης

*Δημοσιεύτηκε στην kontranews, 2/7/2017

Αναδημοσιεύτηκε από το facebook του Γρηγόρη Πιερουτσάκου στις 3/7/2017 https://www.facebook.com/grigoris.pierroutsakos?hc_ref=ARS-ZdZQbXCCxxH6FfijdNwf2YMAuNF4dSOPRCVJu2FA6WklbmIHIOBU5NKlMaL_1KA&fref=nf

Ιούλ 27

Από απάτη σε απάτη, στο τέλος ξεπούλησαν κι εμάς και την πατρίδα!

Νέες αποκαλύψεις στην Εξεταστική Επιτροπή «καίνε» το ΠΑΣΟΚ που τώρα σπεύδει να ομολογήσει  ότι τα swaps του2001 της Goldman Sachs του Kώστα Σημίτη είναι αυτά που διόγκωσαν το έλλειμμα το 2009!

Όπου κι αν ψάξεις πίσω από τα δάνεια των κρατών που κρεμάνε τους λαούς-θύματα μια εβραϊκή τράπεζα καραδοκεί

Ο κύριος «dear Paul…» Ανδρέας Γεωργίου το κατέθεσε άλλωστε προχθές ξεκάθαρα λέγοντας ότι σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου της δημοσίευσης των στατιστικών στοιχείων όλων των κρατών–μελών, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, που αφορά τα στοιχεία του 2006 έως το 2009, «η Eurostat εκφράζει επιφυλάξεις σχετικά με την ποιότητα των στοιχείων που αναφέρθηκαν από την Ελλάδα λόγω της αβεβαιότητας σχετικά με το πλεόνασμα των ταμείων κοινωνικής ασφάλισης για το 2009, σχετικά με την ταξινόμηση ορισμένων δημόσιων οργανισμών και σχετικά με την καταγραφή των off market swaps».

 
Xαρακτηριστικά στις επίμονες ερωτήσεις του Παναγιώτη Κουρουμπλή για το πόσο επιβάρυναν  τα swaps του Κώστα Σημίτη, ο πρόεδρος της ΕΛ.ΣΤΑΤ. ανέφερε πολύ καθαρά ότι «η επίπτωση στο χρέος της γενικής κυβέρνησης για το 2009 ήταν 5,33 δισ. ευρώ, τα οποία αντιστοιχούσαν σε 2,26 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ» .
 
Μάλιστα ο πρόεδρος της ΕΛ.ΣΤΑΤ. διευκρίνισε ότι.. «τα swaps δεν επηρέασαν μόνο το 2009, αλλά και τα προηγούμενα έτη καθώς από τη στιγμή που δημιουργήθηκε το αρχικό swap, το μεγάλο της Goldman Sachs το 2001, το χρέος της γενικής κυβέρνησης μπορεί να επιβαρύνθηκε κατά 2,8 δισ. ευρώ, αλλά όταν αυτό τέθηκε υπό επαναδιαπραγμάτευση μετά και άλλαξε χέρια, η αγοραία του αξία αυξήθηκε και έφτασε το 2008–2009 να είναι 5,3 με 5,4 δισ. ευρώ…» .
 
Ο κ. Ανδρέας Γεωργίου μάλιστα «κάρφωσε» και τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου λέγοντας πως ο πρόεδρος της Eurostat, κ. Ραντερμάχερ, ζητούσε «επίμονα τα στατιστικά στοιχεία γύρω από τα swaps αυτά από τον Απρίλιο του 2010» αλλά  τα στοιχεία «δεν είχαν παρασχεθεί από τις ελληνικές αρχές…».
Οταν ο πρόεδρος της Επιτροπής, Χρήστος Πρωτόπαπας, ζήτησε να αποσαφηνίσει  ποιες ήταν «αυτές οι αρχές», ο κ. Α. Γεωργίου απάντησε πως «τα στοιχεία αυτά δεν υπάρχουν στην ΕΛ.ΣΤΑΤ., αλλά στο υπουργείο Οικονομικών που δεν τα είχε δώσει…», σπεύδοντας να πει πως «εγώ στα τέλη Αυγούστου επικοινώνησα με το υπουργείο Οικονομικών, ζήτησα να σταλούν αυτά τα στοιχεία… μου είπαν ότι υπάρχουν καθυστερήσεις. 
 
Και λόγω αυτών των καθυστερήσεων φαίνεται ότι υπήρξε το σχόλιο του κ. Ράντερμαχερ στις 8  Σεπτεμβρίου του 2010 ότι “ακόμα δεν ξέρουμε πως η Ελλάδα μαγείρεψε το χρέος”, για το οποίο εγώ προσωπικά δεν φέρω καμία ευθύνη…». 
 
Μια ημερομηνία, κατά την οποία  εκτοξεύθηκαν τα srpeads στα ύψη  για  την Ελλάδα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να δανειστεί η χώρα μας πλέον από τις αγορές.
 
Διάσταση όμως, από χθες, φαίνεται να προκύπτει μεταξύ του προέδρου της ΕΛ.ΣΤΑΤ., Ανδρέα Γεωργίου, και του γενικού γραμματέα του υπουργείου Οικονομικών, Ηλία Πλασκοβίτη, για το πώς εντάχθηκαν και τα χρέη των δημόσιων νοσοκομείων ύψους 5 με 6 δισ. ευρώ στο έλλειμμα. 
 
Ο κ. Α. Γεωργίου όταν ρωτήθηκε προχθές υποδύθηκε… τον Πόντιο Πιλάτο  λέγοντας πως «αυτά μπήκαν την περίοδο Μαρτίου–Απριλίου 2010, όταν ήταν υπεύθυνος στην ΕΛ.ΣΤΑΤ . ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών, Ηλίας Πλασκοβίτης – εμείς τα βρήκαμε μέσα στον υπολογισμό και συνεχίσαμε…». 
 
Χθες, σύμφωνα με όσα έλεγαν βουλευτές μέλη της Εξεταστικής Επιτροπής, ο κ. Ηλίας Πλασκοβίτης παραδέχθηκε ότι ο ίδιος ενσωμάτωσε τα χρέη των νοσοκομείων στα στατιστικά στοιχεία αλλά τα υποβάθμισε σε 2 δισ. ευρώ!
 
Ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών, Ηλίας Πλασκοβίτης, «άδειασε» τον κ. Ανδρέα Γεωργίου για την ηλεκτρονική επιστολή που έστειλε στον σκληρό της Τρόικας, Πολ Τόμσεν, ζητώντας του να αξιώσει από την κυβέρνηση να αλλάξει η λειτουργία διοίκησης της ΕΛ.ΣΤΑΤ., λέγοντας κατηγορηματικά πως «εγώ δεν θα ακολουθούσα την ίδια διαδικασία…».
 
Χθες πάντως το πρωί με επιστολή τους στον Πρόεδρο της Βουλής, Φίλιππο Πετσάλνικο, τα μέλη της Επιτροπής Παναγιώτης Κουρουμπλής και Δημήτρης Παπαδημούλης ζήτησαν να παρέμβει για να αποπεμφθεί ο κ. Ανδρέας Γεωργίου από τη θέση του προέδρου της  ΕΛ.ΣΤΑΤ.,  ο οποίος διορίστηκε από τη Βουλή.
Καλλιόπη Σουφλή
http://attikanea.blogspot.gr/2017/07/blog-post_594.html

Ιούλ 23

Κλείστε τη μέσα σε ψυχιατρείο είναι επικίνδυνη και ικανή για όλα, ακόμη και να ρίξει τον Τραμπ.

Busted! Hillary Clinton’s ILLEGAL campaign tactics revealed (jail her!)

Bust her immediately,what ever she does ends up to catastrophy

by Walter W. Murray, reporter

Maybe THIS is why your mailbox was overflowing with Hillary Clinton propaganda last year… and why material from conservative candidates never quite found its way to your home in one piece.

Turns out Clinton had some friends in high places helping her out.

Sponsored: Leaked! Hillary LOSES it on camera [footage inside]

The United States Postal Service was just busted for violating the Hatch Act, which prohibits federal workers from engaging in political activity while on the job. The violations in this case were so blatant that even Missouri Sen. Claire McCaskill — a Democrat — called it “shocking.”

Yes, the post office was in the tank for Hillary Clinton!

An investigation by the Office of Special Counsel revealed that the USPS worked in collusion with the National Association of Letter Carriers, the union that represents postal workers, to allow employees to push for Clinton.

Sponsored: Weird “brown bottle” invention could save thousands (will you be next?)

“The Labor 2016 program sought to ‘elect Hillary Clinton and pro-worker candidates across the country,’” the report stated, with 97 postal employees sent to campaign for Democrats in the battleground states of Florida, Nevada, North Carolina, Ohio, Pennsylvania and Wisconsin.

This little scam worked by exploiting a union-backed program for unpaid leave. The contract allows for USPS workers to use the time off for union business, including meetings and charity events.

It DOESN’T allow for unpaid time off to work a political campaign.

Sponsored: Wake up, America! This miracle changes EVERYTHING

In fact, the investigation found that if someone simply went to a supervisor and asked for unpaid time off to work for a politician, they would get a quick “No.”

But when the requests came via the union stating that the workers needed unpaid time off for union activity, they were almost never denied.

Since the union endorsed Clinton, that means workers were given time off to support her… but any worker who wanted unpaid time off of his own to work for the Donald Trump campaign would be told to go stick his head in a mailbox.

Sponsored: 743-year secret uncovered in ancient Rome

“The practice also put non-union employees, or union employees who supported other candidates, at a disadvantage,” Wisconsin Sen. Ron Johnson, a Republican, said in a statement.

That’s not only unfair. That’s ILLEGAL – but supervisors were practically bullied into allowing it. One told investigators he feared a complaint with the National Labor Relations Board if he didn’t allow the time off.

Even worse, many of the requests went from the union to upper management, and then were passed down to lower managers who “interpreted the communications as directives.”

REVEALED: Hillary’s plan to “overthrow” Trump [sponsored]

They looked like marching orders straight from Washington!

“When supervisors get the message, ‘You have to let these people off,’ that’s a pretty clear political operation, quite frankly,” Oklahoma Sen. James Lankford, a Republican, said at a hearing this week.

Now, federal workers of course have the same rights as every other American when it comes to supporting and working for the candidates they choose.

Are YOU taking any of these 7 “rip off” drugs? [sponsored]

But they have to do it in their own time and on their own dime.

And while unpaid time off means these workers weren’t paid by the USPS, it still cost the agency big money. They had to hire replacement workers, paying overtime and even penalty overtime (double pay) for them to do the work left behind by those out campaigning for Clinton.

The report finds it cost $90,000 in overtime to pay for the “unpaid” time off. That’s money out of your pocket – money you pay every time you mail a letter – being used to essentially pay for postal workers to campaign for Clinton.

Sponsored: Want to SILENCE any liberal in 17 seconds?

The report finds that the program “goes back many election cycles,” as far back as the 1990s… with one person interviewed for the investigation saying it may have started smack in the middle of the Bill Clinton presidency.

Everything seems to go back to the Clintons, doesn’t it?

It took a while, but it looks like at least one law finally caught up to them.

— Walter W. Murray is a reporter for The Horn News. He is a survival expert with decades of experience in prepping and the author of “America’s Final Warning.”

Ιούλ 23

Ιατροί, αν περιμένετε από τους Δημοσίου Δικαίου Συλλόγους σας να βρείτε προστασία ξεχάστε το. Τα κράτος δικαίου θα σας πάρει και το scalp σας ακόμη!

Το υποτελές υπό γερμανική κατοχή κράτος του Ελλαδιστάν θα πάρει και το κεφάλι σου γιατρέ αν το ζητήσουν οι δανειστές, εκτός και μεταναστεύσεις κατά Βερολίνο μεριά…

Ανακοίνωση του ΠΙΣ σελίδα 1η

Ανακοίνωση ΠΙΣ σελίδα 2η

 

Όταν το ΣΥΝΤΑΓΜΑ έχει γίνει από τις κυβερνήσεις ΓΑΠ, ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ, ΣΑΜΑΡΑ-ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, & ΤΣΙΠΡΟΚΑΜΜΕΝΟΥ κόσκινο, όταν τα τηλέφωνά μας παρακολουθούνται και με εντολή εισαγγελέα γίνονται απομαγνητοφωνήσεις των όσων συζητάμε εδώ και 10 τουλάχιστον χρόνια, όταν οι Τράπεζες για να σου δώσουν ένα POS ζητάνε να ξέρουνε όχι μόνο την Ε3 σου και τον φόρο που θα πληρώσεις αύριο, και σου επιβάλλουν να υπογράψεις ότι δέχεσαι την ηλεκτρονική υπογραφή, για ποιο απόρρητο ιατρού ασθενούς, για ποια προστασία της ιδιωτικής ζωής, μιλάτε βρε αιθεροβάμωνες; Γιατί δημιουργείτε φαντασιώσεις στους γιατρούς που αν δεν υπήρχαν οι δάσκαλοι θα ήσαν οι πιο αφελείς και μπουμπούνες κουταμαρόβιοι, που χάφτουν τα παραμύθια που τους λέτε;

Τα POS θα περάσουν είτε το θέλετε είτε όχι, το θέλουν οι Γερμανοί κατακτητές της χώρας και σεις σταματείστε να δημιουργείτε φρούδες ελπίδες στον χιλιοβασανισμένο ιατρικό κόσμο!

Ευαγγελάτος Γεώργιος Ψυχίατρος ενηλίκων, και παίδων, Νευρολόγος και Ψυχαναλυτής

Ιούλ 22

6 χρόνια μετά οι προβλέψεις Καζάκη εξακολουθούν να επαληθεύονται

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο “Ποντίκι” τον Φλεβάρη του 2017 και τυχαία ψάχνοντας το ανασύραμε. Είναι τραγικό ότι έχει διαχρονική ισχύ. Τα όσα έλεγε τότε ισχύουν ακόμη και με πιο βάρβαρο μάλιστα και ωμό τρόπο από τότε, όταν όλοι ψαχνόμαστε και είχαμε βγει στους δρόμους σαν αγανακτισμένοι.

Και οι αγανακτισμένοι φάγανε το ξύλο και τα χημικά της χρονιάς τους από τις δυνάμεις καταστολής της Κυβέρνησης κατά των πληβείων και σιώπησαν, όμως το χρέος παραμένει και αυξάνει.

Κι έτσι μπήκαμε για τα καλά στο χορό που μας επέβαλαν οι τράπεζες με τα χρέη που μόνο ο ελληνικός λαός δεν έκανε. Κι ο χορός αυτός καλά κρατεί όπως και το καθεστώς πεονίας στο οποίο με το στανιό μας εγκατέστησαν σαν χρεώστες θέλοντας και μη.

Γι’ αυτό αξίζει να το ξαναθυμηθούμε:

Καθεστώς πεονίας

 

Λαός Δεσμώτης

 

Τις τελευταίες ημέρες οι συζητήσεις για την «τελική λύση», που προετοιμάζουν οι τράπεζες και το πολιτικό τους προσωπικό για την Ελλάδα και το σύνολο των υπό χρεοκοπία χωρών της Ε.Ε., κορυφώνονται στο παρασκήνιο των ηγετικών κύκλων της ευρωζώνης. Οι πιέσεις, οι εκβιασμοί, τα ποικίλα πάρε – δώσε, τα πλασαρίσματα στην αγορά, οι διασυνδέσεις πολιτικής – κερδοσκόπων δίνουν και παίρνουν.

Όμως η Ελλάδα δεν πρέπει να ανησυχεί, διότι έχει πολιτικούς εκπροσώπους που στέκονται υπεράνω όλων αυτών. Το απέδειξαν ακόμη μια φορά τόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου όσο και ο πρωθυπουργός της χώρας κ. Παπανδρέου.

Έτσι, ενώ στις αγορές επικρατεί τρικυμία, είχαμε τον υπουργό Οικονομικών να δηλώνει στο Reuters (28.1) ότι αξίζει να συζητηθεί η ιδέα για την επαναγορά των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου σε τιμές χαμηλότερες από τις ονομαστικές.

Απαντώντας σε ερώτηση στο περιθώριο των εργασιών του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός σχετικά με την επαναγορά ομολόγων του Δημοσίου, ο κ. Παπακωνσταντίνου σημείωσε πως, για να γίνει κάτι τέτοιο, «χρειάζονται χρήματα και έτσι είναι μία από τις ιδέες που συζητούνται, όχι επίσημα». «Είναι» πρόσθεσε «μια ιδέα που αξίζει κάποια συζήτηση, όπως και άλλες».

Η δήλωση αυτή είναι η πρώτη επίσημη παραδοχή ότι η κυβέρνηση συζητά ή είναι ανοιχτή στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας. Και μάλιστα με «κούρεμα». Κάτι που μετά βδελυγμίας αρνείται επίσημα, π.χ., ο πρωθυπουργός της χώρας, ο οποίος σε συνέντευξή του στο CNN την ίδια ημέρα δήλωσε:

«Όσον αφορά την αναδιάρθρωση, οι απόψεις μας είναι σαφείς. Είμαστε στον σωστό δρόμο για να περιορίσουμε το χρέος μας. Μπορεί να αυξηθεί κατά τι, την επόμενη χρονιά, γιατί έχουμε ελλείμματα. Αλλά μετά θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Αυτό σημαίνει περιορισμό του χρέους μας και η ανάπτυξη θα περιορίσει το χρέος μας. Υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει, όμως, και είναι πολύ σημαντικό. Το χρέος, το οποίο συσσωρεύεται, ή τα δάνεια από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση θα επιμηκυνθούν, ώστε η αποπληρωμή να γίνει σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και, ενδεχομένως, με καλύτερους όρους. Αυτό είναι πολύ σημαντικό».

Ο πρωθυπουργός είναι ενάντια στην αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά είναι ανοιχτός στην επιμήκυνση τόσο του συνολικού χρέους όσο και του δανείου από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Αυτό που φαίνεται να καίει τον πρωθυπουργό δεν είναι αυτή καθαυτή η αναδιάρθρωση, αλλά το να μην υπάρξει «κούρεμα». Ποια συμφέροντα υπερασπίζεται ο πρωθυπουργός όταν δέχεται αφενός τη χειρότερη μορφή αναδιάρθρωσης, δηλαδή την επιμήκυνση, αλλά αρνείται ακόμη και ένα στοιχειώδες «κούρεμα»; Θα το δούμε πιο κάτω.

Περίεργες δηλώσεις

Ωστόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου έκανε ένα ακόμη βήμα: πυροδότησε επίσημα τη φημολογία περί επαναγοράς του χρέους, του κύριου δημόσιου χρέους της Ελλάδας, σε τιμές χαμηλότερες από τις ονομαστικές, δηλαδή με κούρεμα. Το γεγονός αυτό έφερε πανικό στην ίδια την κυβέρνηση, με τον κ. Πεταλωτή να δηλώνει: «Ο κ. Παπακωνσταντίνου είπε ότι υπάρχει η ιδέα για τη συζήτηση της επαναγοράς» συμπληρώνοντας πως «είναι μια δημόσια συζήτηση στην οποία εμείς δεν συμμετέχουμε αυτή τη στιγμή».

Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση πήρε αποστάσεις από τον κ. Παπακωνσταντίνου και προσπάθησε να υποβαθμίσει το όλο ζήτημα. «Υπάρχουν πολλά σενάρια (…) εμείς στη μόνη συζήτηση που συμμετέχουμε είναι η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους των 110 δισ. ευρώ και μένουμε εκεί» πρόσθεσε ο κ. Πεταλωτής.

Οι δηλώσεις αυτές δεν φαίνεται να πτόησαν ούτε να φρονημάτισαν τον κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος, δυο ημέρες αργότερα, επανέλαβε την ίδια δήλωση στην αυστριακή «Der Standard» (30.1). Απαντώντας στην ερώτηση για το ενδεχόμενο επαναγοράς κρατικών ομολόγων, ο κ. Παπακωνσταντίνου διευκρινίζει πως πρόκειται για πρόταση που βρίσκεται επί τάπητος, δεν προέρχεται από την Ελλάδα και δεν υπάρχει επίσημα σχετική συζήτηση, αλλά συζητείται ως ιδέα, όπως και άλλες σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Με άλλα λόγια, ο κ. Πεταλωτής επιβεβαιώνει αυτό που είναι ευρέως γνωστό. Δεν είναι η κυβέρνηση που αποφασίζει, αλλά οι «εταίροι», οι οποίοι διεξάγουν συζητήσεις για σενάρια και εναλλακτικές για την Ελλάδα ερήμην της. Η χώρα και ο λαός της θα κληθούν απλώς να πληρώσουν τις επιλογές που γίνονται ερήμην τους. Κι αυτό φυσικά ονομάζεται εθνικά υπερήφανη πολιτική, αντάξια των μελανότερων σελίδων του δωσιλογισμού που γέννησε αυτός ο τόπος.

Από την άλλη, ο κ. Παπακωνσταντίνου φημίζεται για τις δηλώσεις του, τις οποίες η χώρα έχει πληρώσει πολύ ακριβά στα κερδοσκοπικά παιχνίδια της αγοράς. Θυμηθείτε τις δηλώσεις του περί «Τιτανικού», περί όσων επενδύουν εναντίον της Ελλάδας, οι οποίοι «θα χάσουν τα πουκάμισά τους» κ.ο.κ. Δηλώσεις που γίνονταν πάντα σε τόσο καίριες στιγμές, ώστε πυροδοτούσαν άγριες κερδοσκοπικές εκρήξεις στις αγορές.

Το ίδιο επαναλαμβάνει και τώρα με τις δηλώσεις του περί επαναγοράς χρέους. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι υπάρχουν κινήσεις ήδη από τραπεζικά και επιχειρηματικά συμφέροντα εντός της Ελλάδας να αγοράσουν στη δευτερογενή αγορά ομόλογα του Δημοσίου κοψοχρονιά, τότε οι δηλώσεις Παπακωνσταντίνου γεννούν πολλά, μα πάρα πολλά ερωτήματα. Φυσικά μόνο ο δημόσιος, ανοιχτός έλεγχος των δημοσιονομικών του κράτους, αλλά και της ίδιας της κυβέρνησης, μπορεί να δείξει ποιοι και πώς κερδοσκοπούν με την κατάσταση της χώρας σήμερα.

Όμως η κυβέρνηση, διά στόματος πρωθυπουργού, έχει ξεκαθαρίσει ποιον εκπροσωπεί και τίνος τα συμφέροντα υπερασπίζεται.

 

Πρωθυπουργικό πατατράκ

Στο πλαίσιο του Νταβός, ο αρχισυντάκτης των «Financial Times», που συντόνιζε τη συζήτηση για την «Ευρώπη» (28.1), όπου συμμετείχαν οι Γ. Παπανδρέου, Nick Clegg, Jacob Wallenberg και Ζαν-Κλοντ Τρισέ, έκανε το λάθος να ρωτήσει τον Έλληνα πρωθυπουργό τα εξής:

«Ορισμένοι, όμως, θα μας ρωτήσουν: Γιατί τη στιγμή που ξαναγράφονται τα συμβόλαια, όπως π.χ. στον δημόσιο τομέα, που ο κόσμος χάνει τη δουλειά του και οι όροι των συνταξιοδοτικών συμβολαίων αλλάζουν, το συμβόλαιο αλλάζει, γιατί τελικά δεν θα αλλάξουν και οι όροι των συμβολαίων με εκείνους που αγοράζουν ομόλογα, ώστε να επωμιστούν μέρος της ζημιάς;».

Με άλλα λόγια, ο δημοσιογράφος ρώτησε: Αφού τα συμβόλαια με τον εργαζόμενο και τον συνταξιούχο αλλάζουν μονομερώς από την κυβέρνηση εις βάρος τους, γιατί δεν μπορεί να γίνει το ίδιο και με τα συμβόλαια των ομολογιούχων; Γιατί αυτοί δεν μπορούν να επωμιστούν μέρος της ζημιάς;

Ο κ. Παπανδρέου τα έχασε, άλλαξε χρώμα και ψέλλισε: «Το ερώτημά σας είναι θεωρητικό. Νομίζω ότι ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ θα μπορούσε να σας απαντήσει». Δηλαδή, το αν θα πρέπει να φροντίσει η κυβέρνηση να πληρώσουν τουλάχιστον μέρος της ζημιάς και εκείνοι που είναι οι πιο έχοντες, οι πιο κερδισμένοι, από όλους τους έχοντες και κατέχοντες, είναι ερώτημα «θεωρητικό», που θα πρέπει να απαντήσει ο κ. Τρισέ, δηλαδή ο αρχιτραπεζίτης της ευρωζώνης.

«Σε αυτό τον επικοινωνιακό κόσμο, οι δηλώσεις που κάνουμε εμείς οι πολιτικοί είναι μερικές φορές ισχυρότερες απ’ ό,τι χρειάζεται. Γι’ αυτό οι απαντήσεις που δίνουμε πρέπει να είναι εποικοδομητικές» πρόσθεσε με τέτοια αμηχανία ο κ. Παπανδρέου, που έκανε τον δημοσιογράφο να τον ειρωνευτεί: «Είναι φιλοσοφική η ερώτηση».

Τα χάχανα από το ακροατήριο προκάλεσαν ακόμη μεγαλύτερη αμηχανία στον πρωθυπουργό, ο οποίος, αντί να απαντήσει στην ερώτηση, έβαλε να παίξει η γνωστή κασέτα: «Καθόλου. Θα έλεγα, όμως, ότι έχουμε πάρει μια απόφαση, μια σαφή απόφαση, να ακολουθήσουμε έναν δρόμο. Μάλιστα, αυτή είναι μια απόφαση που έχει ήδη ληφθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση: η επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους μας στο ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έγιναν συζητήσεις, επίσης, για τους όρους του δανείου. Βρίσκονται σε εξέλιξη».

Με άλλα λόγια, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του δεν χρειάζεται να προβληματίζονται για εναλλακτικές, απλώς ακολουθούν τον δρόμο που έχουν επιλέξει οι τραπεζίτες και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν έχει καμιά σημασία πού οδηγεί αυτός ο δρόμος ούτε αν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Η κυβέρνηση έχει κάνει την επιλογή της. Πετά ο γάιδαρος, λέει η Ε.Ε. και οι τραπεζίτες. Πετά, απαντούν περιχαρείς ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του. Κι αφού το λένε αυτοί, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να το αμφισβητήσει. Ούτε η ίδια η πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει «αξιοπιστία» στον διεστραμμένο κόσμο της σημερινής κυβερνητικής πρακτικής.

Προσωπικά αναρωτιέμαι: Πότε άλλοτε είχε η χώρα έναν τέτοιο πρωθυπουργό; Πότε άλλοτε υπήρχε τέτοια υποτέλεια και εθελοδουλία; Ο λόγος είναι απλός: Η σημερινή κυβέρνηση δεν διαπλέκεται απλώς με τα γνωστά επιχειρηματικά συμφέροντα, που νέμονται για δεκαετίες το κράτος, την οικονομία και την κοινωνία στην Ελλάδα. Δεν λειτουργεί απλώς ως εγγυητής των συμφερόντων των ισχυρών «εταίρων» μας.

Όχι. Με τη σημερινή κυβέρνηση, εγκαινιάζεται ένα νέο καθεστώς προς όφελος των πιο παρασιτικών και ληστρικών συμφερόντων της διεθνούς αγοράς, δηλαδή της τραπεζικής και χρηματιστικής ολιγαρχίας. Πρόκειται για συμφέροντα που δεν έχουν καμιά σχέση με την παραγωγή, αλλά ξέρουν να κερδίζουν υπέρογκα ποσά από τις χρεωστικές απαιτήσεις που συσσωρεύουν έναντι των οφειλετών τους, ιδιωτών και κρατών. Κι έτσι, με όπλο την τοκογλυφία, τις πολιτικές και οικονομικές εκδουλεύσεις έναντι δανείων, κερδίζουν αδρά, χωρίς τις επιβαρύνσεις και τα κόστη που συνδέονται με τις επενδύσεις στην παραγωγή.

Φαύλος κύκλος

Σήμερα, πολύ περισσότερο από ποτέ, οι τράπεζες και τα επενδυτικά κεφάλαια αποτελούν την κυρίαρχη μορφή της παγκόσμιας οικονομίας, πολύ πιο ισχυρή και πολύτιμη από ό,τι τα ίδια τα κράτη. Είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από την «παγκοσμιοποίηση» και την επιβολή της «παγκόσμιας διακυβέρνησης». Το 2009 το ενεργητικό των τραπεζών ανήλθε σχεδόν στα 93 τρισ. δολ., όταν το παγκόσμιο ΑΕΠ έφτασε, σύμφωνα με το ΔΝΤ, στα 57,8 τρισ. δολ. Ειδικά στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη, η κατάσταση είναι ακόμη εκρηκτική. Στην Ε.Ε. με ΑΕΠ το 2009 15,3 τρισ. δολ. το ενεργητικό των τραπεζών ανερχόταν σε 41,7 τρισ. δολ. Με άλλα λόγια, η οικονομική επιφάνεια των ευρωπαϊκών τραπεζών ήταν 2,7 φορές μεγαλύτερη από την οικονομική επιφάνεια των κρατών – μελών της Ε.Ε.

Έτσι, για να μπορέσει να υπάρξει ανάπτυξη σε μια οικονομία που βασίζεται σ’ αυτά τα τεράστια ενεργητικά των τραπεζών, θα πρέπει οι τράπεζες να συνεχίσουν να δανείζουν και έτσι να διογκώνουν ακόμη περισσότερο τα ενεργητικά τους. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει τα κράτη και οι ιδιώτες να συνεχίσουν να αναζητούν δάνεια, δηλαδή να χρεώνονται ακόμη περισσότερο. Πώς είναι αυτό δυνατό στη σημερινή κατάσταση έκρηξης ιδιωτικού και δημόσιου χρέους;

Διαγράφουμε τα χρέη ή διαγράφουμε τα κράτη;

Το δίλημμα που από την ίδια τη φύση της σημερινής κρίσης έχει προκύψει είναι απλό: Ή διαγράφουμε τα χρέη ή διαγράφουμε τα κράτη. Αν διαγράψουμε τα χρέη, θα δεινοπαθήσουν οι τράπεζες και οι επενδυτές ομολόγων, αλλά είναι σίγουρο ότι θα σωθούν τα κράτη και οι λαοί. Αν διαγράψουμε τα κράτη, θα διαγράψουμε μαζί και τους λαούς αυτών των κρατών. Θυσία στον βωμό της ανάκαμψης των διεθνών αγορών κεφαλαίου και της διάσωσης του οικοδομήματος της «παγκόσμιας διακυβέρνησης». Τι προέχει;

Η κυβέρνηση, το ΔΝΤ, η Ε.Ε. και οι αρχιτραπεζίτες (σ.γ.: όλο το μαφιόζικο κατεστημένο) μεριμνούν για το δεύτερο. Όμως κι αυτό δεν είναι εύκολο. Για να διασφαλιστούν οι χρεωστικές απαιτήσεις των τραπεζιτών και των επενδυτών, δεν αρκεί πια η επιβολή των πολιτικών λιτότητας, ιδιωτικοποίησης και δραστικών περικοπών που για δεκαετίες εφαρμόζει το ΔΝΤ ανά την υφήλιο. Χρειάζεται κάτι παραπάνω. Χρειάζεται η υποθήκευση του συνόλου της χώρας, των πλουτοπαραγωγικών πηγών της, του εισοδήματος και της εργασίας του λαού της. Στην πράξη, αυτό σημαίνει επιβολή καθεστώτος πεονίας (peonage) πάνω σε λαούς και χώρες.

Τι είναι το καθεστώς πεονίας;

Πεονία ονομάζεται το καθεστώς όπου ο εργαζόμενος ασκεί ελάχιστο έως καθόλου έλεγχο στις συνθήκες και τους όρους της εργασίας του διότι είναι υπόχρεος στον δανειστή του. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζέιμς Ράσσελ, «ανάμεσα στους δυο πόλους της δουλείας και της ελεύθερης εργασίας υπάρχουν ενδιάμεσοι τύποι ανελεύθερης εργασίας – δουλοπαροικία, πεονία, καταναγκαστική εργασία…

Οι πεόν ήταν αγρότες ή εργάτες γης δεμένοι με συγκεκριμένους γαιοκτήμονες ή εργοδότες λόγω των δανείων που τους χρωστούσαν. Στη θεωρία, ήταν υποχρεωμένοι να δουλέψουν μέχρι το χρέος να αποπληρωθεί. Στην πράξη, ο δανειστής παραποιούσε συχνά τους λογαριασμούς, ώστε το χρέος να μην αποπληρώνεται ποτέ και να συνεχίζει να αυξάνεται. Το χρέος μπορούσε να μεταβιβαστεί ως υποχρέωση και στα παιδιά του οφειλέτη… Η πεονία υπήρχε από την αρχαιότητα έως, λίγο ώς πολύ, τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα σε μεγάλο αριθμό χωρών». Σύμφωνα με το δίκαιο των ΗΠΑ, «πεονία είναι μια κατάσταση ή συνθήκη υποχρεωτικής υπηρεσίας βασισμένη πάνω στο χρέος ενός προσώπου προς ένα άλλο».

Επίσημη δουλοπαροικία

Οι διεθνείς τοκογλύφοι και δανειστές δεν είναι η πρώτη φορά που επιβάλλουν καθεστώς πεονίας πάνω σε μια χώρα και στον λαό της με τη βοήθεια του ΔΝΤ.

Σύμφωνα με τον Μίλτον Φισκ, «το φαινόμενο της πεονίας του χρέους σημαίνει ότι οι εργάτες δαπανούν ένα σημαντικό μέρος της εργασίας τους όχι για την εθνική ανάπτυξη, αλλά για τις διεθνείς τράπεζες». Τον Οκτώβριο του 1985 στη Νέα Υόρκη, σε μια διεθνή συνδιάσκεψη υπό την αιγίδα του ΟΗΕ με αντικείμενο «Δημοκρατία στις διεθνείς σχέσεις», έγινε ιδιαίτερη μνεία στην επιβολή καθεστώτων πεονίας στις υπερχρεωμένες χώρες. Ο Τζόρτζ Γουόρντ (Νόμπελ Ιατρικής, 1967) είχε πει στη συνδιάσκεψη τα εξής:

«Όσο ζηλότυπα και αν τα υπερχρεωμένα έθνη αντιμετωπίζουν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία τους, έχουν καταστεί λόγω της υπερχρέωσής τους κάθε άλλο παρά ανεξάρτητα ή κυρίαρχα. Βρίσκονται σε μια κατάσταση την οποία θεωρώ ως εθνική πεονία. Μια αποικία, όπως ένας δούλος, βρίσκεται υπό κατοχή λόγω ιδιοκτησίας, όμως ένας πεόν βρίσκεται υπό κατοχή λόγω χρέους. Πεονία σημαίνει δουλεία λόγω χρέους».

Όμως, μέχρι σήμερα, αυτό το καθεστώς πεονίας πάνω σε κράτη και λαούς ήταν άτυπο. Με τη δανειακή σύμβαση της Ελλάδας, χάρη στο ευρώ και στους σχεδιασμούς της Ε.Ε. για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και την «οικονομική διακυβέρνηση», για πρώτη φορά το καθεστώς πεονίας που επιβάλλεται σ’ έναν λαό είναι καθ’ όλα θεσμοθετημένο. Αυτό το νόημα έχουν, αφενός, οι συζητήσεις για επιμήκυνση και, αφετέρου, οι προτροπές για αναθεώρηση του Συντάγματος. Ένα κράτος – πεόν χρειάζεται και το αντίστοιχο Σύνταγμα. Σ.γ.: Με τον Τσίπρα πρωθυπουργό, αν προλάβει, (ειδάλλως αυτή η υποχρέωση των υπόδουλων κυβερνήσεων θα ανατεθεί στον Κυριάκο Μητσοτάκη να ην φέρει εις πέρας), και την “αναθεώρησή του” θα θεσμοθετηθεί με το έτσι θέλω το καθεστώς πεονίας σαν θεμελιώδες άρθρο του Συντάγματος).

Το ενδιαφέρον λοιπόν δεν είναι γιατί ενεργεί έτσι η κυβέρνηση. Ούτε γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση διαφωνεί μόνο με τον τρόπο διαχείρισης. Αλλά γιατί όλοι οι άλλοι στην Αριστερά συμπεριφέρονται λες και δεν συμβαίνει τίποτε σημαντικό. Λες και πρόκειται για μια από τα ίδια. Κι έτσι ασκούν την ίδια αντιπολίτευση όπως και πριν. Αρνούνται να δουν – σκοπίμως ή όχι, αδιάφορο – ότι έχουμε τη θεσμοθέτηση ενός πρωτοφανούς καθεστώτος πεονίας, δηλαδή μια δουλοπαροικία χρέους. Ποιον εξυπηρετεί αυτή η τύφλωση; Ποια συμφέροντα προάγει;

6/2/2011

Του Δημήτρη Καζάκη

οικονομολόγου – αναλυτή

Τώρα ξέρουμε γιατί αδρανούσε η Αριστερά. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν η μεθεπόμενη λύση για το Κατεστημένο. Αύριο ίσως δείτε και τον Κομμουνιστή Κουτσούμπα να σαλτάρει στην εξουσία σας αρχικαπιταλιστής δημοκράτης! Υπομονή πόπολο!

 

Ιούλ 20

July 20, 2017 -Invasion of Cyprus – Eισβολή της Κύπρου

Ο χαμός τους η δυστυχία μας!

Today, I commemorate with you the tragic events and enduring consequences of the Turkish invasion of Cyprus on July 20 1974, that continues to this day. 

I extend my deepest sympathies to the families and friends of those who lost their lives during the summer of 1974 and hope that the pursuit of justice will help to honour their memories.

On this, the 43rd anniversary of the occupation, members of the international Cypriot Diaspora are marking the occasion by demanding the immediate withdrawal of Turkish troops from Cyprus and an end to the occupation. I encourage all parties to engage in constructive dialogue that will resolve the current situation based on goodwill and a respect for territorial integrity and human rights.

I have long advocated a ‘peace with justice’ solution for the island of Cyprus where thirty-seven per cent of the island, is occupied by Turkey.

Since 1988, I have visited Cyprus many times; participated in the Morfu Marches and other marches with the ‘Lobby for Cyprus’ and the Ayios Amvrosios Association; and, met, together with representatives of these organizations officials of the Government of Cyprus, the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) and UNESCO.

In 2013, I met with officials of the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) with respect to the destruction of the religious and cultural history in the northern part of Cyprus. 

I will continue to be actively involved with the community with respect to this critical situation.

I believe it is important for us to remember the lessons of history and uphold the values of peace, freedom, democracy and respect.

It is about time that the rest of the world holds the perpetrators responsible and demand the immediate withdrawal of the Turkish military forces

 

Eισβολή της Κύπρου

Σήμερα, τιμω μαζί σας τα τραγικά γεγονότα και τις διαρκεις συνέπειες της Τουρκικής εισβολήs στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου, 1974, η οποια συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

 Θα ήθελα να εκφράσω τα βαθύτατα συλληπητηρια μου προς τις οικογένειες και στους φίλους αυτων όσων έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1974 και ελπίζω ότι η απονομή δικαιοσύνης θα βοηθήσει να τιμήσει τις μνήμες τους.

Σε αυτη, την 43ή επέτειο της κατάληψης, μέλη της Κυπριακής Διασποράς σηματοδοτουν αυτη την ημερα απαιτώντας την άμεση αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο και το τέλος της κατοχής. Προτρέπω όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη να συμμετάσχουν σε εναν εποικοδομητικό διάλογο που θα επιλύσει την τρέχουσα κατάσταση με βάση την καλή θέληση και το σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
 
Έχω συνδικησει για πολλα χρονια υπέρ μιας λύσεως «ειρήνη με δικαιοσύνη» για το νησί της Κύπρου, όπου το τριάντα επτά τοις εκατό του νησιού, κατέχεται από την Τουρκία.

Από το 1988, έχω επισκεφθεί αλεπαλληλες φορές την Κύπρο, εχω συμμετασχει στις πορειες της Μόρφου και σε άλλες πορείες με το «Lobby for Cyprus» και τον Συνδεσμο του Αγίου Αμβροσίου; και, εχω συναντησει, μαζί με τους εκπροσώπους των οργανώσεων αυτών αξιωματούχων της κυβέρνησης της Κύπρου, την Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και την UNESCO.

Το 2013, συναντήθηκα με αξιωματούχους των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση, την Επιστήμη και τον Πολιτισμό (UNESCO), σε σχέση με την καταστροφή της θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιας στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. 

Θα συνεχίσω να συμμετέχω ενεργά με την κοινότητα σε σχέση με αυτήν την κρίσιμη κατάσταση.

Πιστεύω ότι είναι σημαντικό για μας να θυμόμαστε τα διδάγματα της ιστορίας και να στηρίζουμε τις αξίες της ειρήνης, της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του σεβασμού.

 Είναι καιρός πια ο υπόλοιπος κόσμος να κρατησει τους δράστες υπολογους και να απαιτήσουν την άμεση αποχώρηση των Τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων.

 

Regards,

Hon. Jim Karygiannis

Councillor Ward 39
Scarborough-Agincourt

100 Queen Street West, Suite A1
Toronto, ON  M5H 2N2
Phone: 416-392-1374
Fax.: (647) 723 0278
jim@karygiannis.net
www.karygiannis.net

Ιούλ 18

Γιατί ποτέ δεν θα έχουμε οικονομική ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας. Mάθημα Οικονομίας 8ο

Ανάπτυξη με Εθνικό Νόμισμα

Σπύρος Στάλιας –

08/07/2017

Για να κατανοήσουμε γιατί η οικονομική ανάπτυξη και η μείωση της ανεργίας είναι αδύνατον να επέλθει στη χώρα μας, θα πρέπει να κατανοήσουμε τα θεμελιώδη δόγματα πάνω στα όποια στηρίζεται το οικοδόμημα της ευρωζώνης. Αν αυτά δεν κατανοηθούν είναι αδύνατον να αντιδράσουμε, και ξεκάθαρα να δούμε τι πρέπει να κάνουμε στο άμεσο μέλλον για την ζωή μας, ως Λαός και Έθνος. Βεβαίως, αυτές τις αρχές, θα έπρεπε να τις είχαμε εμπεδώσει πριν εισέλθουμε στην ευρωζώνη. Αυτό το καθήκον όμως, να διευκρινιστεί ξεκάθαρα στον Ελληνικό Λαό τι πράγματι σήμαινε για αυτόν η είσοδος στην ευρωζώνη, ήταν ένα καθήκον της καθεστηκυίας τάξης και των πολιτικών κομμάτων, που δεν το έπραξαν, προφανώς από αγνωσία και από ιδιοτέλεια. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο, υποφέρουμε και θα υποφέρουμε. Αυτοί λοιπόν που το καθήκον αυτό δεν το έπραξαν, για τους δυο λόγους, θα πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά, όπως επίσης και αυτοί που διοίκησαν και διοικούν υπό καθεστώς μνημονίων, και εννοώ όλες τις εξουσίες που συνθέτουν την Διοίκηση του Ελληνικού Κράτους.

Μέρος Πρώτο

Το καθεστώς της Ευρωζώνης-Τα 4 θεμελιώδη αξιώματα της Ευρωζώνης και ο ένας της Νόμος

  1. Το πρώτο αξίωμα της ευρωζώνης έχει σχέση με τον ατομικό άνθρωπο. Ο άνθρωπος δρα ορθολογικά. Τι σημαίνει ο όρος ‘δρω ορθολογικά’; Εδώ έχουμε περίπτωση γλωσσικού ιμπεριαλισμού. Ο άνθρωπος δρα, όπως και κάθε τι άλλο που θέλει να επιβιώσει αιώνες τώρα, μεγιστοποιώντας την ωφέλεια του. Έτσι ορίζεται ο ορθολογισμός, μεγιστοποίηση της ατομικής ωφέλειας. Κατά συνέπεια ότι ο άνθρωπος δημιουργεί, επιχειρήσεις, οργανισμούς, κράτη, όλα έχουν ως στόχο την μεγιστοποίηση της ωφέλειας τους και δρουν σύμφωνα με αυτόν τον στόχο. Είναι μια σύλληψη της φύσης του ανθρώπου καθαρά Δαρβίνεια, που δεν έχει καμία σχέση με ότι ο Δυτικός Πολιτισμός ορίζει. Επί της ουσίας δεν υπάρχει κοινωνία αλλά άτομα.
  2. Το δεύτερο αξίωμα που δέχεται η ευρωζώνη είναι το ‘εργοδικό αξίωμα’ (ergodic axiom, έργο+οδός). Τι είναι αυτό; Ο εργοδικό αξίωμα ισχυρίζεται ότι το μέλλον είναι μια στατιστική σκιά του παρελθόντος. Κατά συνέπεια, το μέλλον είναι προβλεπτό, με βάση τις σημερινές και παρελθούσες στατιστικές παρατηρήσεις. Με άλλα λόγια, αν μπορούσαμε να πάρουμε στατιστικές μετρήσεις από το μέλλον αυτές θα συνέπιπταν με αυτές του παρόντος. Στην οικονομία λοιπόν, τα γεγονότα που θα επέλθουν είναι προβλέψιμα και μετρήσιμα, και υπ αυτή την έννοια το σύστημα είναι δεδομένο και σταθερό, αφού ως προβλέψιμα τα γεγονότα, είναι αντιμετωπίσιμα. Εδώ στηρίζεται και ο υπερφίαλος ισχυρισμός περί του τέλους της ιστορίας.
  3. Το τρίτο αξίωμα που στηρίζεται η ευρωζώνη είναι αυτό της υποκατάστασης των αγαθών. Αυτό ισχυρίζεται ότι αν οι τιμές των αγαθών αυξηθούν ή το εισόδημα μειωθεί, τότε οι καταναλωτές και πάλι θα ικανοποιηθούν, διαλέγοντας προϊόντα, με περίπου ιδία χαρακτηριστικά, αλλά με χαμηλότερη τιμή. Το αξίωμα ισχύει και αντιστρόφως. Με άλλα λόγια η ευελιξία των σχετικών τιμών εγγυώνται ότι οι αγορές θα είναι πάντα σε ισορροπία, δηλαδή η συνολική πρόσφορα θα είναι ίση με την ζήτηση.
  4. Το τέταρτο αξίωμα ισχυρίζεται ότι το χρήμα είναι ουδέτερο. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι οι μεταβολές της ποσότητας του χρήματος δεν επηρεάζουν τις πραγματικές μεταβλητές της οικονομίας, δηλαδή την απασχόληση, την κατανάλωση, τις επενδύσεις, τις αποταμιεύσεις, τις κρατικές δαπάνες, το ΑΕΠ αλλά μόνο το επίπεδο των τιμών. Το χρήμα επί της ουσίας είναι ένα πέπλο, που κρύβει το γεγονός ότι η οικονομία είναι ανταλλακτική, σου δίνω ένα προϊόν, και με βάση την σχετική τιμή του, μου δίνεις ένα άλλο. Το χρήμα είναι το μέσο για να μετράμε της σχετικές τιμές και το μέσο που διευκολύνει τις συναλλαγές μας. Αν, κατά το κοινώς λεγόμενο, ‘πέσουν λεφτά στην αγορά’, καμία από τις πραγματικές μεταβλητές δεν θα μεταβληθεί, αλλά μόνο οι τιμές, και τότε θα έχουμε πληθωρισμό, ίσως και υπερπληθωρισμό, θα γίνουμε Γερμανία της Βαϊμάρης, ίσως Ζιμπάμπουε αλλά το πιο πιθανό Βενεζουέλα.

Ο Νόμος του Say

Πάνω σε αυτά τα αξιώματα, στηρίζεται ο περίφημος νόμος του Say ή αλλιώς ο ‘νόμος των αγορών’. Οι νεοφιλελεύθεροι του ευρώ σκόπιμα σπανίως τον μνημονεύουν, ενώ γνωρίζουν ότι αυτό τον νόμο υπηρετούν. Χωρίς τα παραπάνω αξιώματα ο νόμος αυτός δεν ισχύει. Τι μας λέει ο περίφημος αυτός νόμος. Με δυο λόγια μας λέει ότι, η προσφορά δημιουργεί την ζήτηση. Αφού η προσφορά δημιουργεί την ζήτηση, αποκλείεται η ζήτηση να είναι ελλιπής και να δημιουργεί εμπόδια στην ανάπτυξη και συνεπώς να υπάρξει ανεργία. Η αύξηση της προσφοράς αγαθών, σημαίνει ταυτοχρόνως και αύξηση της ζήτησης, κατ’ αντιστοιχία, και συνεπώς θα έχουμε αέναη ανάπτυξη. Άρα όλες οι αγορές προϊόντων και υπηρεσιών θα είναι πάντα σε ισορροπία. Η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών γεννά τα εισοδήματα τα όποια αμέσως δαπανώνται ή αποταμιεύονται. Οτιδήποτε όμως αποταμιεύεται αμέσως επενδύεται. Έτσι από την παραγωγή πηγάζει εκείνη η αγοραστική δύναμη που αγοράζει όλη την παραγωγή του έτους. Η προσφορά και η ζήτηση ταυτίζονται, με την παραγωγή να καθορίζει την ζήτηση. Όλοι λοιπόν οι παραγωγικοί πόροι της οικονομίας απασχολούνται, σύμφωνα με την σύγχρονη εκδοχή του νόμου, μόνο εκούσια ανεργία μπορεί να υπάρξει.

Βλέπουμε από την περιγραφή της λειτουργίας του νόμου του Say, πως τα παραπάνω αξιώματα υλοποιούνται στην καθημερινότητα μας. Το χρήμα είναι δεδομένο και ουδέτερο πράγματι, γιατί δεν προσφέρει καμία ωφελιμότητα η παρακράτηση του, αφού μόνο οι υπηρεσίες και τα αγαθά προσφέρουν ωφελιμότητα. Το σύστημα λειτούργει μέσω της ευκαμψίας των τιμών και τυχόν δυσκαμψία θα οφείλεται ή στην παρέμβαση του κράτους ή στα εργατικά συνδικάτα. Και τα δυο θα πρέπει να αποσυρθούν από την οικονομία και να αφήσουν την αγορά μόνη της να δράσει και να λύσει το πρόβλημα. Το μέλλον λοιπόν είναι προβλεπτό και το σύστημα σταθερό.

Πως οι αποταμιεύσεις μετατρέπονται σε επενδύσεις-φυσικό επιτόκιο

Το ερώτημα που εγείρεται εδώ είναι πως οι αποταμιεύσεις μετατρέπονται σε επενδύσεις, αφού άλλοι είναι αυτοί που αποταμιεύουν και άλλοι αυτοί που επενδύουν. Πως οι αποταμιεύσεις είναι επί της ουσίας επενδύσεις, όπως ο νόμος του Say ισχυρίζεται, και απόηχος αυτού, είναι αυτό που λένε ο νεοκλασικοί οικονομολόγοι του ευρώ, ότι αν η οικονομία δεν παράξει αποταμιεύσεις πώς θα υπάρξουν επενδύσεις ή το άλλο, πώς να δώσουν δάνεια οι τράπεζες αφού δεν έχουν καταθέσεις (αποταμιεύσεις). Έφυγαν όλες οι καταθέσεις έξω!

Η μεταβλητή που εξισώνει τις αποταμιεύσεις με τις επενδύσεις είναι το φυσικό επιτόκιο. Πως λειτούργει αυτός ο μηχανισμός; Αν όλο το εισόδημα δεν καταναλωθεί, το υπόλοιπο ονομάζεται αποταμίευση και είναι τόσο μεγαλύτερη όσο το επιτοκιο της αγοράς είναι υψηλότερο του φυσικού επιτοκίου. Άρα οι αποταμιεύσεις ευθέως εξαρτώνται από το ύψος του επιτοκίου. Οι επενδύσεις από την άλλη, είναι τόσο μεγαλύτερες όσο το φυσικό επιτόκιο είναι μεγαλύτερο του φυσικού επιτοκίου. Άρα το επιτόκιο συνδέεται αντιστρόφως με τις επενδύσεις. Έτσι λοιπόν τυχόν απόκλιση μεταξύ αποταμιεύσεων και επενδύσεων, εξισώνεται με τις κινήσεις, πάνω και κάτω, του επιτοκίου προς το φυσικό επιτόκιο, και κάθε απόκλιση αίρεται.

Εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί κάτι, γιατί πολλοί στο νου τους νομίζουν ότι το φυσικό επιτόκιο ορίζεται από την επιθυμητή ρευστότητα της οικονομίας, με άλλα λόγια είναι νομισματικό θέμα. Δεν ισχύει αυτό στο νεοκλασικό υπόδειγμα της ευρωζώνης. Είδατε πουθενά χρήμα έως εδώ; Φυσικά όχι. Οι αποταμιεύσεις και οι επενδύσεις, ασχέτως αν εκφράζονται σε χρήμα, επί της ουσίας έχουν υλικό χαρακτήρα, και συνεπώς το φυσικό επιτόκιο θα πρέπει να το φανταστούμε και αυτό ως υλικό ‘αντικείμενο’, με την έννοια ότι αν κάποιος εισπράττει ένα ποσό τόκου, αυτό αμέσως θα το δαπανήσει για να αγοράσει υπηρεσίες ή εμπορεύματα. Με άλλα λόγια το φυσικό επιτόκιο ορίζεται ως το επιτόκιο εκείνο που εξισώνει τον φυσικό δανεισμό κεφαλαίου με την προσφορά αποταμιεύσεων εκπεφρασμένων σε φυσικό μέγεθος. Όταν αυτό το επιτόκιο εξισώσει τα μεγέθη αποταμίευσης και επένδυσης τότε έχουμε ισορροπία, που συνεπάγεται ότι οι τιμές στην οικονομία είναι σταθερές. Κατά συνέπεια το φυσικό επιτόκιο είναι ουδέτερο ως προς τις τιμές των άλλων προϊόντων. Ούτε τις αυξάνει ούτε τις μειώνει. Ασχέτως λοιπόν αν το επιτόκιο εκφράζεται με χρηματική μορφή, επειδή άλλοι αποταμιεύουν και άλλοι επενδύουν, επί της ουσίας είναι ‘υλικό πράγμα’.

Εδώ εγείρεται άλλο ένα πρόβλημα. Η όλη σύλληψη του φυσικού επιτοκίου ή του ουδετέρου επιτοκίου, είναι σύλληψη διανοητική. Κανείς δεν μπόρεσε και δεν μπορεί να δει αυτό το επιτόκιο. Πως είναι δυνατόν τότε να πούμε ότι το επιτόκιο της αγοράς συμπίπτει με το φυσικό επιτόκιο, αφού το φυσικό επιτόκιο δεν το γνωρίζουμε. Από την άλλη, εφ’ όσον έχουμε να κάνουμε με μια ελεύθερη οικονομία, αξιωματικά αυτή μπορεί να καθορίσει το φυσικό επιτόκιο και να το δούμε. Με δεδομένη την ποσότητα του χρήματος και με την μη δημιουργία νέου χρήματος, ποιός ο λόγος της ύπαρξης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να ασκεί νομισματική πολιτική, δηλαδή να καθορίζει τα επιτόκια. Εκ προοιμίου δεν θα έπρεπε να υπάρχει, εφ όσον αποκλείεται οι τιμές των εμπορευμάτων και των υπηρεσιών να αυξηθούν με την ελεύθερη εμφάνιση του φυσικού επιτοκίου, κάτι σαν το Θεόσταλτο Άγιο Φως.

Εν τούτοις η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα υπάρχει. Απάντηση γι αυτό δεν θα πάρετε ποτέ, άλλα γνωρίζουμε ότι ο μέγεθος που παρακολουθεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι ο πληθωρισμός, και με βάση τον προσδοκώμενο πληθωρισμό, θέτει το ύψος του επιτοκίου. Αν ο πληθωρισμός δεν αυξηθεί ή είναι στο επίπεδο που η Κεντρική Τράπεζα επιθυμεί, τότε υποτίθεται ότι το επιτόκιο της αγοράς συμπίπτει με το πλατωνικό φυσικό επιτόκιο και αντιστρόφως. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τρόπον τινά, έχει κάποια ευλογία που την Ιδέα του φυσικού επιτοκίου να την εμφανίζει στο φθαρτό μας κόσμο.

Με άλλα λόγια, πρωταρχικό στόχος της ευρωζώνης είναι η διατήρηση της αξίας του νομίσματος και τίποτα πέραν αυτού. Συνεπώς η αστάθεια του συστήματος αποκλείεται εκ προοιμίου ενώ πρωταρχικό μέλημα του συστήματος είναι η προστασία των Τραπεζιτών, με άλλα λόγια τα δάνεια. Όλα μπορούν να αλλάζουν άλλα ποτέ η αξία των δανείων.

Πως η ανεργία μειώνεται στην ευρωζώνη; Οι κακοί του ορθολογικού συστήματος

Τώρα θα δούμε τους κακούς του συστήματος και πως μπαίνουν σε τάξη. Όπως για κάθε προϊόν υπάρχει μια αγορά, στην όποια η προσφορά και η ζήτηση καθορίζουν την τιμή του, έτσι υπάρχει και η αγορά εργασίας που καθορίζει την αμοιβή της εργασίας, με βάση την ζήτηση της εργασίας από πλευράς επιχειρήσεων και την προσφορά της από την πλευρά των εργαζομένων. Η τιμή της εργασίας, ή αλλιώς ο πραγματικός μισθός, κάθε μέρα καθορίζεται στην αγορά εργασίας. Όσο πιο μεγάλη είναι η αμοιβή εργασίας τόσο πιο μεγάλη θα είναι η προσφορά εργασίας και μικρότερη η ζήτηση της. Δεδομένου ότι η αγορά είναι ελεύθερη, η προσαρμογή σε μια τιμή της αξίας της εργασίας γίνεται μέσω της ευκαμψίας των μισθών.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι αντιμετωπίζουμε μια αιφνίδια πτώση της ζήτησης στην αγορά προϊόντων και υπηρεσιών. Αυτό σημαίνει ότι το φυσικό επιτόκιο είναι μικρότερο του επιτοκίου που έχει επικρατήσει στην αγορά. Οι επιχειρήσεις που ήδη έχουν παράξει σε επίπεδο πλήρους απασχόλησης, θα αναγκαστούν να μειώσουν τις τιμές τους για να πουλήσουν ότι παρήχθη. Αλλά πτώση των τιμών, σημαίνει αύξηση των πραγματικών μισθών, με την έννοια ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να αγοράζουν πιο πολλά προϊόντα τώρα απ ότι πριν, με τους δεδομένους μισθούς, και συνεπώς η προσφορά εργασίας αυξάνεται. Η ζήτηση όμως εργασίας μειώνεται λόγω αύξησης των πραγματικών μισθών και έτσι οδηγούμεθα στην ανεργία. Επειδή όμως υποθέτουμε ότι στην αγορά εργασίας οι μισθοί είναι ευέλικτοι, και αφού η προσφορά εργασίας είναι μεγαλύτερη από την ζήτηση, κατ’ ανάγκη οι μισθοί θα μειωθούν.

Αφού και οι μισθοί μειώνονται και οι τιμές των αγαθών επίσης μειώνονται, η οικονομία βρίσκεται με πιο πολύ χρήμα, το όποιο θα μειώσει το επιτόκιο της αγοράς στο επίπεδο του φυσικού επιτοκίου, το οποίο θα ενθαρρύνει τους επιχειρηματίες να δανειστούν τις αποταμιεύσεις και να επενδύσουν, και έτσι η παραγωγή να αυξηθεί και η ανεργία να μειωθεί. Τελικά η ισορροπία αποκαθίσταται στο επίπεδο της πλήρους απασχόλησης σε σχέση με την δυνητική παραγωγή, με τις τιμές , τους ονομαστικούς μισθούς και το επιτόκιο σε χαμηλότερο επίπεδα αλλά με τους πραγματικούς μισθούς αμετάβλητους.

Γιατί Μνημόνια;

Κατά συνέπεια, αν στην ευρωζώνη μια χώρα αντιμετωπίζει πρόβλημα ανεργίας, τότε για να επανέλθει η οικονομία στην πλήρη απασχόληση, οφείλει να μειώσει τις αμοιβές της εργασίας σε εκείνο το επίπεδο που θα αντιστοιχεί στην εξίσωση του φυσικού επιτοκίου με το επιτόκιο αγοράς, που θα παρακινήσει τους επιχειρηματίες να επενδύσουν ξανά. Η Κυβέρνηση δεν πρέπει να συμμετάσχει σε αυτή την διαδικασία, αλλά αν εμπλακεί θα εμπλακεί για την άρση κάθε εμποδίου στην διαδικασία που καθιστά τους μισθούς εύκαμπτους προς τα κάτω.

Συνοψίζοντας, το υπόδειγμα της ευρωζώνης υποθέτει την πλήρη χρήση των πόρων συμπεριλαμβανομένης και της εργασίας. Οι εύκαμπτοι μισθοί προς τα κάτω, οι εύκαμπτες τιμές και το επιτόκιο συνιστούν ένα μηχανισμό που αυτόματα προσαρμόζεται, έτσι ώστε όλο το σύστημα της ευρωζώνης να τείνει προς ισορροπία, με την πλήρη απασχόληση των πόρων και της εργασίας ανάλογα με την τεχνολογία που υπάρχει. Μακροχρονίως αυτό θα εξασφαλιστεί ούτος ή άλλως. Αν υπάρξει ανεργία, οι μισθοί θα προσαρμοστούν αυτομάτως, έτσι ώστε από πλευράς επιχειρήσεων να αυξηθεί η ζήτηση. Μετά το επιτόκιο με την σειρά του θα προσαρμοστεί, έτσι ώστε να εξασφαλίσει την ισορροπία που έχει ήδη επέλθει στην αγορά εργασίας, ώστε οι αποταμιεύσεις αμέσως να επενδύονται.

Αυτό ουσιαστικά είναι το μοντέλο της οικονομικής ανάπτυξης της ευρωζώνης. Διαρκής λιτότητα. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα μετά από 8 χρόνια λιτότητας το ΑΕΠ δεν αυξάνεται, αυτό σημαίνει ότι οι αμοιβές της εργασίας στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα καθώς και οι συντάξεις όπως και οι δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, την ασφάλεια, δεν έχουν μειωθεί επαρκώς, καθώς και η διάλυση του κράτους, σύμφωνα με το δεδομένο υλικό κεφάλαιο της χώρας, έτσι ώστε να αυξηθεί η ζήτηση για εργασία, να μειωθεί η ανεργία όσο είναι δυνατόν να μειωθεί, και τα επιτόκια να μειωθούν έτσι ώστε οι αποταμιεύσεις που θα παράγονται αυτόματα να επενδύονται που θα εξασφαλίζονται έτσι οι θέσεις εργασίας.

Η επιμονή στο πρόγραμμα λιτότητας και της φτώχειας του Λαού θα φέρει οπωσδήποτε μακροχρονίως το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πόσο μεγάλο ή μικρό χρονικό διάστημα είναι το ‘μακροχρονίως’ δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος να το απαντήσει, αλλά οπωσδήποτε όσο η ανάπτυξη δεν έρχεται, θα πουν ότι φταίνε οι Έλληνες. Αργούν τις ‘μεταρρυθμίσεις’!

Πολιτικά Συμπεράσματα

Από την περιγραφή του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος, που έχει υιοθετήσει η ευρωζώνη, θα έγινε πλήρως κατανοητό γιατί η Δημοκρατία όλο και υποχωρεί στην Ευρώπη.

Οι χώρες της ευρωζώνης δηλαδή, ουσιαστικά κυβερνώνται από την ΕΚΤ, με την βοήθεια της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, μέσα από τα υποκαταστήματα της, που είναι σε κάθε πρωτεύουσα των κρατών της ευρωζώνης, και εμφανίζονται ως οι Κεντρικές Τράπεζες, με όργανα τους τις δημοκρατικά εκλεγμένες εξουσίες, εκτελεστική και νομοθετική και την δικαιοσύνη, για λογαριασμό των Τραπεζικών Κεφαλαίων πρωταρχικά.

Οι κυρίαρχες πολιτικές που ασκεί ένα επικυρίαρχο κράτος υπέρ του λαού, δηλαδή η ανεξάρτητη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική, η εμπορική πολιτική, η συναλλαγματική πολιτική και η εισοδηματική πολιτική, ασκούνται αυστηρά και καθ’ υπόδειξη και συμφωνία με τον Ευρωπαίο Κεντρικό Τραπεζίτη και με την γραφειοκρατία των Βρυξελών.

Αφού επιλέξαμε να έχουμε νόμισμα το ευρώ και την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, εξ ορισμού αποκλείεται η άσκηση των παραπάνω πέντε πολιτικών που ασκούνται από επικυρίαρχα κράτη. Την ανάπτυξη μας την αναθέσαμε στις αγορές ή αλλιώς στις τράπεζες.

Οι Κυβερνήσεις στην Ελλάδα και στην Ευρωζώνη είναι πια ιδιωτικές αφού είναι το ευρώ ιδιωτικό. Παίζουν το ρόλο του δραγουμάνου, δηλαδή του διερμηνέα, του μεταφραστή, που στην εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο δραγουμάνος ήταν σημαντικό αξίωμα και το κατείχαν οι Φαναριώτικες συνήθως, αλλά σήμερα το αξίωμα αυτό το κατέχει ο Σύριζα, που μεταφέρει στη Βουλή τις επιθυμίες της Τρόικας τυπικά για να ψηφιστούν. Μην ξεχνάμε ότι το ευρώ το έχουν υιοθετήσει, η ΝΔ, το Πασοκ, το Ποτάμι, η Ενωση Κεντρώων, οι ΑΝΕΛ, ο Σύριζα και το ΚΚΕ, κάνοντας πως δεν χωνεύουν τις πολιτικές που το ευρώ απαιτεί, αλλά επί της ουσίας δεν μπορούν να προσφέρουν μέσα στο ευρώ μια εναλλακτική πρόταση, αφού θεωρητικά είναι αδύνατον να υπάρξει. Άπλα γκρινιάζουν για να γίνουν δραγουμάνοι στη θέση του δραγουμάνου. Η Κυβέρνηση έχει και την τιμή εκτός από δραγουμάνος να είναι και εκτελεστής των διαταγών της Τρόικας.

Υπ’ αυτή την έννοια, το να αγωνιστεί κάποιος για να ανατρέψει αυτό το σύστημα, θα πρέπει να κινηθεί πλέον, πέραν των ορίων που ορίζει η τρέχουσα νομοθεσία, αφού η νομοθεσία είναι προϊόν διαρκούς παράβασης του Συντάγματος.

Μέρος Δεύτερο

Αλλά αν πράγματι οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι του ευρώ , έχουν συλλάβει τους αιώνιους νόμους που διέπουν την οικονομία, με άλλα λόγια ‘δεν υπάρχει εναλλακτική λύση’, έτσι είναι το σύστημα και δεν υπάρχει άλλος τρόπος για την ανάπτυξη, τότε στα παραπάνω θα πρέπει να υπακούσουμε και να υποταχθούμε. Είναι κάτι παρόμοιο με το σοβιετικό υπόδειγμα, που δήθεν εξέφραζε πλήρως την σκέψη του Μαρξ, και συνεπώς και εκείνο το υπόδειγμα ήταν αιώνιο και αμετάβλητο.

Η ύβρις όμως είναι ανθρώπινο ελάττωμα και διαπράττεται μετά χαράς και από επιστήμονες Θα πρέπει λοιπόν να θέσουμε υπό τον έλεγχο της λογικής το υπόδειγμα της ευρωζώνης, και να δούμε αν ισχύουν τα αξιώματα που στηρίζεται, και μετά τον ένα νόμο που υλοποιεί τα αξιώματα στη λειτουργία της οικονομίας.

Ισχύουν τα αξιώματα της νεοφιλελεύθερης οικονομίας και ο μοναδικός της Νόμος;

Τα τέσσερα αξιώματα:

   1.η ουδετερότης του χρήματος

    2.η υποκατάσταση των αγαθών

    3.η εργοδικότης της οικονομίας

    4.η μεγιστοποίηση

    5.και ο Νόμος του Say

Ισχύουν τα αξιώματα που στηρίζεται η Ευρωζώνη; Ιστορικά, ξεκάθαρα μπορούμε να πούμε ότι η λιτότητα, ποτέ μα ποτέ, δεν έφερε την ανάπτυξη αλλά αντιθέτως πολέμους, εμφυλίους πολέμους και καταστροφές. Καλυτέρα όμως να ακολουθήσουμε τον δρόμο της λογικής.

Τα αγαθά στην οικονομία είναι δυο. Αυτά που παράγονται από το κεφάλαιο, την εργασία και την γη, και αυτά που δεν παράγονται με την χρήση των παραπάνω παραγωγικών συντελεστών, όπως είναι το χρήμα, οι μετοχές, τα ομόλογα, οι καταθέσεις και οι πάσης φύσεως κινητές αξίες. Δηλαδή το χρήμα, και οι άλλες κινητές αξίες, όταν ζητείται από τους ανθρώπους ως μέσο αποταμίευσης, ως μέσο αποθήκευσης αξίας, παρά να καταναλωθεί στην αγορά αγαθών της πρώτης κατηγορίας, δεν μπορεί να παραχθεί με την χρήση κεφαλαίου, εργατών και γης όπως γίνεται με τα άλλα αγαθά. Δεν μπορεί δηλαδή το χρήμα να το συλλέξουν άνεργοι έως τώρα εργάτες, από ένα χρηματόδεντρο, που θα τους πάρει γι αυτή την δουλειά ένας επιχειρηματίας. Αυτό σημαίνει ότι το χρήμα, και οι άλλες κινητές αξίες, έχει ελαστικότητα παραγωγής ίση με το μηδέν, δηλαδή όταν ζητείται δεν μπορεί να παραχθεί, σε αντίθεση με τα άλλα προϊόντα, που όταν ζητούνται, οι επιχειρήσεις θα τα παράξουν, και άρα έχουν ελαστικότητα παραγωγής μεγαλύτερη από το μηδέν.

Όταν οι άνθρωποι ζητούν χρήμα και άλλες κινητές αξίες, η ζήτηση τους αυξάνεται και συνεπώς έχουμε μεταβολή των σχετικών τιμών μεταξύ των κινητών αξιών και των προϊόντων της παραγωγής. Εν τούτοις δεν προκύπτει ότι η αυξημένη ζήτηση κινητών αξιών, θα στραφεί στα προϊόντα της παραγωγής που τώρα είναι σχετικώς φθηνότερα. Αυτό σημαίνει ότι η ελαστικότητα υποκατάστασης μεταξύ των προϊόντων της παραγωγής και των κινητών αξιών είναι ίση με το μηδέν.

Τις μας λένε οι παραπάνω δυο παράγραφοι. Όταν οι άνθρωποι επιθυμούν χρήμα και κινητές αξίες, σαν αποθήκες αξίας των αποταμιεύσεων τους, αφού το χρήμα και οι κινητές αξίες δεν παράγονται και αφού δεν υποκαθίστανται από τα προϊόντα της παραγωγής, τότε ένα μέρος του χρηματικού εισοδήματος τους, κατ ανάγκη θα αποταμιευτεί σε χρήμα και κινητές αξίες, που θα λείψουν από την παραγωγή και τότε η ανεργία είναι το πιο πιθανό μακροχρόνιο αποτέλεσμα. Οι αποταμιεύσεις δεν γίνονται επενδύσεις. Δεν επιστρέφει το χρήμα στην παραγωγή. Άρα θα έχουμε ύφεση.

Εν τούτοις οι φωστήρες του ευρώ και των μνημονίων, ισχυρίζονται ότι τα χρήμα δεν προσφέρει καμία ωφελιμότητα στον κάτοχο του, που αργά η γρήγορα θα το ‘αποταμιεύσει’ σε αγαθά που παράγονται, το χρήμα θα γυρίσει στην παραγωγή. Μάλιστα ισχυρίζονται πως αν κάποιος δεν συμπεριφερθεί με αυτό τον τρόπο τότε είναι τρελός, δεν είναι ορθολογικός. Αλλά ο κόσμος της εμπειρίας, ο πραγματικός κόσμος, εσείς που διαβάζεται αυτό το άρθρο, όλοι θέλετε να έχετε κάποιο ποσό στην άκρη, σε ρευστό, σύμφωνα με το εισόδημα σας για ασφάλεια.

Αυτό μας πάει σε ένα άλλο θέμα. Αν ο κόσμος ήταν προβλέψιμος, τότε δεν θα υπήρχε λόγος ο κόσμος να αποταμιεύει με μορφή ρευστότητας. Αποταμιεύει σε αυτή την μορφή, γιατί βαθειά γνωρίζει ότι το μέλλον είναι αβέβαιο και μη προβλεπτό. Αν το μέλλον ήταν προβλεπτό, θα έπρεπε τις διακυβερνήσεις των χωρών να τις αναθέταμε στην ‘Εθνική Ασφαλιστική’. Πόσες ασφαλιστικές εταιρείες δεν έχουν βουλιάξει στον κόσμο και άνθρωποι έχουν χάσει τις αποταμιεύσεις τους.

Όταν οι άνθρωποι επιζητούν κινητές αξίες να αποταμιεύσουν, αυτό σημαίνει ότι οι κινητές αξίες τους προσφέρουν ασφάλεια και κατά συνέπεια οι άνθρωποι δεν μεγιστοποιούν την ωφέλεια τους με αγαθά που η παραγωγή προσφέρει ή μόνον αυτή. Ο άνθρωπος επιζητεί πρωταρχικά ασφάλεια, φτιάχνοντας πόλεις, κράτη, νομοθεσίες, κοινωνικές αρχές, πολιτιστικά πρότυπα και μετά επιδιώκει σχετική ωφέλεια. Αν πρώτα επεδίωκε την μεγιστοποίηση της ωφελιμότητας του, τα προηγούμενα δεν ήσαν δυνατόν να γίνουν και δεν είναι τυχαίο που ο Πλατών τονίζει ότι το δίκαιο και η αιδώς είναι εγγεγραμμένα μέσα στον άνθρωπο.

Το χρήμα λοιπόν δεν είναι ουδέτερο ως προς την παραγωγή άλλα επηρεάζει, το ΑΕΠ, την απασχόληση, τις επενδύσεις την κατανάλωση, τις αποταμιεύσεις. Η έλλειψη του χρήματος μειώνει την παραγωγή, αυξάνει την ανεργία.

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι όλα αυτά μπορεί να συμβούν επειδή οι μισθοί δεν είναι εύκαμπτοι. Δυστυχώς για τους νεοφιλελεύθερους του ευρώ, έχει αποδειχθεί πια, ότι ακόμα και αν ζούσαμε σε κατάσταση πλήρους ανταγωνισμού, με εύκαμπτες τιμές και μισθούς, εφ όσον τα προϊόντα είναι παράγωγα της χρήσης των παραγωγικών συντελεστών και άλλα μη παράγωγα των παραγωγικών συντελεστών, πάντα θα υπάρχει η επιλογή, οι αποταμιεύσεις να τοποθετηθούν σε δραστηριότητες που δημιουργούν απασχόληση και σε κινητές αξίες που δεν δημιουργούν απασχόληση, αλλά μάλλον ανεργία. Κατά συνέπεια, η μέσω μείωσης των μισθών επιδιωκόμενη ανάπτυξη, δεν αποτελεί ικανή και αναγκαία συνθήκη να ξεφύγουμε από την ύφεση. Είναι μια πελώρια απάτη. Είναι αδύνατον η φτώχεια να φέρει πλούτο σε όλους, και σίγουρα η φτώχεια των πολλών φέρνει πλούτο σε λίγους, αλλά και κοινωνική επανάσταση αργά ή γρήγορα.

Σύνοψη

Συνοψίζοντας, ο κόσμος δεν είναι εργοδικός, το αξίωμα υποκατάσταση κινητών αξιών με τα υλικά προϊόντα δεν ισχύει, δεν ισχύει το αξίωμα ότι οι εύκαμπτοι μισθοί προς τα κάτω θα φέρουν την ανάπτυξη, το χρήμα δεν είναι ουδέτερο και τέλος ο άνθρωπος δεν είναι Δαρβίνειο γέννημα.

Τέλος ο νομός του Say, περιγράφει ένα κόσμο, που έτσι τον αντιλαμβάνονται και οι νεοφιλελεύθεροι του ευρώ, όπου ανταλλάσουμε προϊόντα. Αλλά ζούμε σε ένα κόσμο που η οικονομία είναι εγχρήματος, κατά την οποία το χρήμα παίζει θεμελιώδη ρολό απ’ ότι ο νομός του Say συνεπάγεται Το εισόδημα που παράγεται από την διαδικασία της παραγωγής δεν δαπανάται κατ ανάγκη για να αγοραστεί ότι παρήχθη. Οποιοδήποτε μέρος του εισοδήματος που δεν καταναλώνεται, μπορεί να διατηρηθεί σε μορφή χρήματος και να μην μετατραπεί σε επενδυτικά αγαθά. Οι άνθρωποι επιθυμούν να κρατούν μέρος του εισοδήματος τους σε χρήμα επειδή αντιλαμβάνονται την αβεβαιότητα του κόσμου. Κατά συνέπεια αν οι αποταμιεύσεις είναι μεγαλύτερες των επενδύσεων, θα έχουμε ύφεση και ανεργία.

Κατά συνέπεια κάποιος, αυτή την διαφορά μεταξύ αποταμιεύσεων και επενδύσεων θα πρέπει να την κλείσει, κάνοντας αυτός αυτή την δαπάνη για να έχουμε πλήρη απασχόληση. Ποιος μπορεί να είναι αυτός αν δεν είναι το επικυρίαρχο Κράτος που εκδίδει το νόμισμα του;

Άλλη λύση όπως είδαμε δεν υπάρχει. Αυτή που παρουσιάζουν ως λύση, είναι λύση απάτης για τους λαούς, καλή λύση κέρδους για τους τραπεζίτες, και φυσικά ούτε καν για τους βιομηχάνους.

Τι πρέπει να κάνουμε;

Είναι προφανές ότι η χώρα θα πρέπει άμεσα να αποχωρήσει από την ΕΕ και την ευρωζώνη, και αυτό θα το κάνει όχι ως μια εχθρική πράξη προς τους Λαούς που θέλουν να μείνουν στην ευρωζώνη, αλλά ως μια πράξη για να προστατευτούν τα συμφέροντα του Ελληνικού Λαού. Άμεσα θα πρέπει να εκδοθεί το νέο Εθνικό Νόμισμα.

Το εθνικό νόμισμα ανοίγει τον δρόμο για την επαναφορά της Δημοκρατίας στον τόπο, αφού αφήνει το περιθώριο οι οποιεσδήποτε πολιτικές να διατυπωθούν στο Λαό, που αυτές έχουν να κάνουν, επί της ουσίας, με πόσο Κράτος και με πόση Αγορά θα πάμε στην ανάπτυξη με το Εθνικό Νόμισμα ή ακόμα με καθόλου Κράτος και μόνο με Αγορά, ή μόνο με Κράτος και καθόλου Αγορά. Όπου θέλει κάποιο κόμμα τοποθετείται και ο Λαός επιλέγει.

Ωστόσο η κάθε Κυβέρνηση του Νέου Ελληνικού Κράτος θα πρέπει να έχει τις παρακάτω θεμελιώδεις υποχρεώσεις

1 Η Κυβέρνηση θα πρέπει να δαπανά έως ότου εξαλειφθεί πλήρως η ανεργία.
2. Η Κυβέρνηση πρέπει να διατηρεί τα επιτόκια σε αυτό το ύψος που συμφέρει την οικονομία.
3. Κάνοντας αυτά η Κυβέρνηση, θα πρέπει να αδιαφορεί για το αν ο προϋπολογισμός της είναι ελλειμματικός όσο και αν είναι μεγάλο το έλλειμμα. Αν πάλι χρειαστεί να είναι πλεονασματικός, αυτό πάλι μπορεί να το κάνει. Οι έννοιες ελλειμματικός ή πλεονασματικός προϋπολογισμός, δεν είναι καλές ή κακές, απλά είναι καταστάσεις για την επίτευξη των στόχων της πλήρους απασχόλησης ανθρώπων, πόρων, παροχής αξιοπρεπών αμοιβών, υψηλής παιδείας, υγείας και ασφάλειας.
Πάνω σε αυτό το πλαίσιο θα οικοδομηθεί το νέο Κράτος, με την επιθυμία του Λαού που εκφράζεται μέσω των πολιτικών κομμάτων. Ας φέρουμε πάλι την Πολιτική στη ζωή μας.

spyridonstalias@hotmail.com

Ιούλ 18

Opposing Zionism is not racism: Scottish court rules

Activists from the Scottish Palestine Solidarity Campaign protest against Israel outside the Glasgow Sheriff Court in Scotland, on 10 July 2017.
Activists from the Scottish Palestine Solidarity Campaign protest against Israel outside the Glasgow Sheriff Court in Scotland, on 10 July 2017.

A pro-Palestinian organization in Scotland has clinched a landmark victory in a UK court that ruled in favor of its members, who were accused of racism for having participated in a protest against Israel three years ago.

Glasgow Sherriff’s Court announced on Friday its verdict in favor of two members of the Scottish Palestine Solidarity Campaign (SPSC), which supports Palestinian issues in Britain.

The members of SPSC Mick Napier and Jim Watson had been facing charges of racism and aggravated trespass for a protest against an Israeli firm in September 2014.

The two were arrested in a shopping center back then when they refused to leave the demonstration, which was held against Israeli company Jericho cosmetics that operates in the occupied West Bank and had been involved in Israel’s 2014 military offensive against Palestinians in the Gaza Strip.

Napier said they “were accused of being motivated by hatred of Israelis rather than opposition to Israel’s repeated massacres, apartheid across the whole of Palestine and genocidal violence in Gaza.”

The prosecutor in Scotland claimed that the two were recycling an ancient anti-Semitic “Jewish blood libel” by speaking about Israel’s murdering of Palestinians.

Napier said these claims were being made in support of the Israeli regime, while the people of Gaza “were still looking for ice-cream freezers and vegetable refrigerators in which to store the bodies of children killed by Israel’s military.”

“When the Scottish government joined in by denouncing the ‘deep inhumanity’ of the Israeli massacre,” Napier said, the Scottish procurators were “working hand in glove with pro-Israel lobby groups to silence voices of Palestine solidarity.”

The SPSC has been under pressure from pro-Israel lobbyists and Scottish prosecutors who were trying to criminalize their actions in support of Palestinians.

Last year, two employees of the pro-Israel Community Security Trust made allegations against SPSC members but that was also thrown out by a court.

Comments of this site: Of course fighting Zionism is not racism. Fighting against a nation and its people is racism. In our days fighting against Zionism is equal ton fight against Nazism. Their practices against Palestenians remind us of Nazi Germans during B’ W.W.

Comments (38)

Ιούλ 18

Οι άνθρωποι πεθαίνουν και γλυτώνουν απ’ τα χρέη τους, τα κράτη όμως μένουν για να βασανίζουν τους “υπηκόους” τους, τα “καλά πρόβατα” εννοείται.

Όσον αφορά τον θνητό άνθρωπο και δη τον χρεοκοπημένοι Έλληνα…

 

Ιδού πως θα μας αποτελειώσουν.
Πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% έως το 2022 & 2% για τα επόμενα 38 χρόνια
Πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% έως το 2022 & 2% για τα επόμενα 38 χρόνια
Πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% έως το 2022 & 2% για τα επόμενα 38 χρόνια
Πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% έως το 2022 & 2% για τα επόμενα 38 χρόνια
Πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% έως το 2022 & 2% για τα επόμενα 38 χρόνια
Πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% έως το 2022 & 2% για τα επόμενα 38 χρόνια
Πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% έως το 2022 & 2% για τα επόμενα 38 χρόνια
Πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% έως το 2022 & 2% για τα επόμενα 38 χρόνια
Πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% έως το 2022 & 2% για τα επόμενα 38 χρόνια
Πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% έως το 2022 & 2% για τα επόμενα 38 χρόνια
Πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% έως το 2022 & 2% για τα επόμενα 38 χρόνια
Πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% έως το 2022 & 2% για τα επόμενα 38 χρόνια
Θάνατος
Θάνατος
Θάνατος
Θάνατος
Θάνατος
Θάνατος
Θάνατος
Θάνατος
Θάνατος
Θάνατος
Θάνατος
Θάνατος
Θάνατος

Η μόνη σας ελπίδα να μπορείτε από τώρα να ασκηθείτε ώστε να αρκείστε όπως οι πρόσφυγες από την Συρία, σε ένα στρώμα, ένα αντίσκηνο και κάποια συσσίτια της Εκκλησίας…

Καλό θα σας κάνει, θα πέσουν και οι υπερτοφικές κοιλιές σας από τις πατάτες και τα ζυμαρικά.

Αλλοίμονο στα παιδιά μας και τα εγγόνια μας! Ίσως να βγούν οφελημένα από τα βάσανα που τους φορτώσαμε!

Και κάποιοι, ελάχιστοι, θα ωφεληθούν πνευματικά από το μαρτύριο της πείνας και της Ασκητικής ζωής…