Επίθεση στη Βουλή με πούπουλα.

Φυσικά βρήκαν μπροστά τους τα ΜΑΤ, το ένοπλο σώμα προστασίας των κλεφτοκοτάδων που εξακολουθούν να το λένε Βουλή αντί για βρώμικο κοτέτσι. Μια Βουλή καταργημένη στην συνείδηση του λαού.

Μπράβο στη Ραχήλ και την Αυγή Βουτσινά που το σκέφτηκαν.

Πρόκειται για κλασικό παράδειγμα παθητικής αντίστασης. Συνιστούμε στο ΕΠΑΜ να μιμηθεί τις δυο αυτές ανήσυχες Μπουμπουλίνες!

Προς όσους αστυνομικούς διαμαρτυρήθηκαν η Ραχήλ Μακρή ανταπάντησε με την χαρακτηριστική της φωνή:

“Γιατί κάνουμε καμιά παράβαση; Εσείς μας κτυπάτε με γκλομπς κι εμείς σας ραίνουμε με πούπουλα. Την επόμενη φορά θα κουβαλήσουμε και πίσσα! Αφήστε μας να μπούμε να τα πετάξουμε σ’ αυτούς τους κλεφτοκοτάδες που το παίζουν βουλευτές κι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού!”

Δες τε το βίντεο και κατεβάστε αθώες αλλά με βαθύ συμβολισμό ιδέες να ξυπνήσετε τον ελληνικό λαό και να τον κινητοποιήσετε στον δρόμο της ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ των απατεώνων, πατριδοκάπηλων που μας κυβερνούν.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΕΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ!

http://www.newsit.gr/ellada/I-Raxil-Makri-epitithetai-sta-MAT-me-poypoyla-vid/687012

Η Οπτασία του μοναχού Ιωάσαφ επιβεβαιώνει αυτό που αιώνες τώρα όλοι οι πιστοί, όλοι οι άγιοι, όλη η των πατέρων παράδοση της Ορθοδοξίας μας από το διάβα των αιώνων μαρτυρεί:

Επαναλάμβανε Έλληνα κι Ελληνίδα συνεχώς και αδιαλείπτως τη νοερά προσευχή. Ιδιώς στις ώρες της φουρτούνας και της ταραχής. Δεν είναι δυνατόν να προσπελασθούν οι ώρες αυτές.Θα έρτθουν θέλοντας και μη.

Αργά ή γρήγορα έρχονται για τον καθένας μας κυρίως στις κρίσιμες τούτες ώρες που περνά η πατριδα μας και εμείς με τις ανοησίες μας πάμε να την παραδώσουμε βορά στους προτεστάντες και τους ισλαμιστές. Αρκετά, τα λάθη μας, η παθητικότητά μας αλλά και η πνευματική αμέλειά μας. Βλέπουμε τώρα  καθαρά που μας οδηγεί. Ως εδώ, δεν πάει άλλο.

Ας διδαχθούμε από το παράδειγμα του αμελούς Ιωάσαφ και ας προσέξουμε κάτι ακόμη. Τι του είπε του Αγίου Γεωργίου ο Παντοκράτωρ για τον Ιωάσαφ; Ότι θα καλοπέρναγε από δω και στο εξής; Ασφαλώς όχι, του είπε αυτό που δίνει την ουσιαστική λύση στην παθητικότητα, την αδιαφορία και την τεμπελιά κάτι από τα τρία αν όχι και όλα μαζί τα κουβαλάει μέσα του ο κάθε Έλληνας σήμερα. Η ΑΚΗΔΙΑ μας είναι η ΤΙΜΩΡΙΑ ΜΑΣ. Του είπε ο Ιησούς: “Όταν ετοιμασθεί θα τον αξιώσω να πιή το ποτήρι που ήπια και εγώ στον κατάλληλο καιρό”. 

Φαντάζομαι πως όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτή η υπόσχεση του Ιησού προς τον Ιωάσαφ και τον κάθε Χριστιανό, Το ποτήρι του ήπιαν όλοι οι Απόστολοι πρώτοι (πλην του Ιωάννη του αγαπημένου) και πολλοί, αναρίθμητοι, πλήθος πιστών στη συνέχεια και ΗΤΑΝ ΠΟΤΗΡΙΟ ΑΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑΣ.

Οπτασία του μοναχού Ιωάσαφ Γέροντος των Ιωσαφαίων εν Καρυαίς Αγίου Όρους

        Κατά το έτος 1854 ο μοναχός Ιωάσαφ, ευρισκόμενος αρκετά χρόνια στο Άγιο Όρος, μετέβη στο κονάκιο της Ιεράς Μονής του Αγίου Παντελεήμονος στις Καρυές για την αγρυπνία του Αγίου Γεωργίου. Καθισμένος στα ψαλτήρια του όρθρου στο στασίδι του, συλλογιζόταν την φιλανθρωπία του Θεού προκειμένου με την ενανθρώπηση, την σταύρωση και την ανάστασή Του να ανεβάση τον άνθρωπο στον ουρανό. Του ήλθε κατάνυξις και θείος πόθος να λέγει την νοερά προσευχή ακατάπαυστα. Τότε ενόμισε ότι βγήκε έξω από την εκκλησία και βρέθηκε η ψυχή του, χωρισμένη από το σώμα του, σε μια όμορφη και απέραντη πεδιάδα. Στο βάθος αυτής είδε ένα άπειρο πλήθος λαμπροστολισμένων νέων, που έλαμπαν σαν τον ήλιο και εβάδιζαν ρυθμικά , αργά και σεμνά. Απορούσε ποιοι άνθρωποι είναι αυτοί και σε ποιόν ανήκει αυτό το πανέμορφο περιβόλι. Προσπέρασε αυτό το πλήθος και κατόπιν βλέπει μια άλλη αναρίθμητη στρατιά νέων που φορούσαν στρατιωτικές στολές και ήταν όλοι ανδρειωμένοι και λαμπροί στην όψη. Στάθηκε λοιπόν και απελάμβανε την χάρι και δόξα τους. Ένας απ’ αυτούς είπε: «Αυτός ο αδελφός μας θέλει να πάει στον Βασιλέα και πρέπει κάποιος από εμάς να τον οδηγήσει». Ξεχώρισε τότε, ένας απ’ αυτούς και είπε: «Θα οδηγήσω εγώ μόνος μου τον αδελφό στον Βασιλέα, διότι μου έχει ιδιαίτερη αγάπη, ημέρα-νύκτα επικαλείται το όνομά μου και εγώ πολλές φορές στάθηκα εγγυητής στον Βασιλέα γι’ αυτόν».

Πράγματι ο στρατιωτικός αυτός νέος επλησίασε το μοναχό Ιωάσαφ και του είπε:     «Ακολούθησέ με και εγώ θα σε παρουσιάσω στον Βασιλέα».

-Αδελφέ, του λέγει ο Ιωάσαφ, ποιος είμαι εγώ που θα παρουσιασθώ στον Βασιλέα και τι να με κάνει εμένα ο Βασιλεύς; Ποιος είναι αυτός και πού με γνωρίζει εμένα ;

-Αδελφέ, του λέγει ο στρατιωτικός Άγιος, κάνεις πως δεν ξέρεις ποιος είναι ο Βασιλεύς και ποιος είμαι εγώ δεν με γνωρίζεις; Επειδή με αγαπάς και επικαλείσαι το όνομά μου, ήλθα εγώ να σε παρουσιάσω στον Βασιλέα και ακολούθησέ με».
Περπατώντας μαζί στην απέραντη εκείνη πεδιάδα, έφθασαν στο τέρμα της και μπήκαν σ’ ένα στενό και μακρύ δρόμο με πανύψηλα τείχη, ώστε ο μοναχός Ιωάσαφ φοβήθηκε πολύ μη ξέροντας ακόμη και ποιος είναι αυτός που τον οδηγεί.

-Ο οδηγός του βλέποντας τον Μοναχό να δειλιάζει, του λέγη: «Γιατί, αδελφέ, σε κυριεύει η αμέλεια και δεν προσέχεις με τον νου σου στην επίκλησι του ονόματος του Χριστού, στην ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό»; Ο Μοναχός όταν άκουσε αυτά, κατανύχθηκε και, όσο έλεγε την ευχή, θερμαινόταν η καρδιά του για τον πόθο του Θεού και αμέσως έλαβε θεία δύναμη, μη έχοντας πλέον δειλία και φόβο. Και πάλι ο οδηγός του του είπε: «Βλέπεις που τώρα είσαι καλλίτερα; Εάν θέλεις την σωτηρία της ψυχής σου, μην αφήνεις ποτέ την ευχή αυτή. Έτσι θα αποκτήσεις καθαρό νου και καρδιά και θα δείς μυστήρια Θεού. Πρόσεχε όμως να έχεις ακριβή και καθαρή εξομολόγηση στον Πνευματικό σου πατέρα για ο,τι κακό σου παρουσιασθεί.
Προχωρώντας ακόμη μέσα στο στενωπό αυτό δρομάκι που στις γωνίες του είχε σταυρούς, άρχισε ο αγγελόμορφος Άγιος να κάνει το σημείο του σταυρού, παρακινώντας να κάνει το ίδιο και ο Μοναχός, και ψάλλοντας συγχρόνως: «Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν, Δέσποτα και την αγίαν σου Ανάστασιν δοξάζομεν».
Μετά από αρκετό διάστημα πορείας, έφθασαν στην άκρη του δρόμου αυτού στην οποία στηριζόταν η άκρη μιας κρεμαστής τεραστίας γέφυρας, ενώ η άλλη της άκρη ακουμπούσε σ’ ένα πανύψηλο βουνό. Και πάλι φόβος και τρόμος κατέλαβε τον μοναχό Ιωάσαφ, σκεπτόμενον ότι θα διανύσει αυτή την γέφυρα που αιωρείτο σαν φύλλο του δένδρου. Ο οδηγός του Άγιος του είπε: «Αδελφέ, δώσε μου το χέρι σου και λέγε αδιάκοπα την ευχή, χωρίς να σκέπτεσαι τίποτε άλλο». Όταν έφθασαν στο μέσον αυτής της γέφυρας, κάτω από την οποία απλωνόταν βαθύτατη χαράδρα, είπε ο οδηγός του: «Εδώ κάνε το σταυρό σου και επικαλέσου το χαριτωμένο όνομα της Παναγίας και εκείνη θα σου δώση δύναμι!». Πράγματι εκείνος είπε: «Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθησέ με τον αμαρτωλό». Έλαβε θάρρος ώστε έφυγε όλη η δειλία που τον διακατείχε.
Φθάνοντας στο άλλο άκρο της γέφυρας, ανέβηκαν με δυσκολία το βουνό. Εκεί υπήρχε μια πόρτα και αφού σταυροκοπήθηκαν τρείς φορές, εμπήκαν μέσα. Εκεί είδαν ν’ απλώνεται μπροστά τους μία άλλη ανώτερη στην ομορφιά και την χάρη πεδιάδα που έμοιαζε με το στερέωμα του ουρανού. Όσο προχωρούσαν, τόσο ο μοναχός Ιωάσαφ αιχμαλωτιζόταν από το αμήχανο και εξωγήινο κάλλος αυτού του τόπου. Εκεί είδε πολλούς να φορούν καλογερικά ρούχα χρώματος κοκκινωπού και έλαμπαν σαν το ήλιο. Υποδέχθηκαν τον άγιο οδηγό του με ασπασμούς και πολλή χαρά λέγοντάς του:

Αγ. Γεώργιος ως και οι Τούρκοι τον σέβονται!

 -Χαίροις Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, αγαπημένε δούλε του Χριστού!

-Χαίρετε και εσείς, Όσιοι, αγαπημένοι του Χριστού!

Όλοι αυτοί οι Όσιοι έστρεψαν τα μάτια τους προς τον μοναχό Ιωάσαφ και του είπαν: «Εάν, αδελφέ, κερδίσει κάποιος όλο τον κόσμο και ζημιωθεί την ψυχή του, ποιό θα είναι το όφελος; Εάν ζήσης, εκατό, διακόσια και χίλια ακόμη χρόνια σ’ αυτό τον κόσμο που ζεις και κερδίσεις χρήματα, δόξες και ηδονές, τι θα σε ωφελήσουν όλα αυτά στην φρικτή ώρα του θανάτου σου; Γι’ αυτό, αδελφέ, άφησε την αμέλεια και γύρισε στην πρώτη και ενάρετη ζωή σου που ήταν γεμάτη ευλάβεια, κατάνυξη και ταπείνωση για να έλθης σ’ αυτή την μακαρία ζωή που αξιώθηκες να δεις χάρις στον προστάτη σου Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο που τόσο αυτός σε αγαπά και σ’ έφερε εδώ ν’ απολαύσης για λίγο τα πανευφρόσυνα κάλλη του παραδείσου. Μη προτιμήσης τα πρόσκαιρα από τα ουράνια. Μη σε κυριεύει η αμέλεια, ο ύπνος, οι μάταιες φροντίδες και αφήνεις τον πνευματικό σου αγώνα, ο οποίος θα σου χαρίση την αιώνια αγάπη του Χριστού. Μη λυπήσης τον Χριστό και Δεσπότη μας που μας εξηγόρασε με το πανάγιό Του Αίμα χύνοντάς το επί του Σταυρού. Εάν θέλης, να παρακαλούμε τον Θεό για σένα και για όλο τον κόσμο, διόρθωσε την ζωή σου να χαροποιήσεις τον Θεό και εμάς που αγαπούμε όλο τον κόσμο και θέλουμε να έλθετε όλοι εδώ στην Βασιλεία του Θεού».
Έπειτα εγύρισαν και είπαν στον Άγιο Γεώργιο: «Γεώργιε, αθλητά του Χριστού μας και αγαπημένε μας αδελφέ, λάβε την φροντίδα αυτής της ψυχής και να την παρουσιάσεις στον Βασιλέα των όλων διότι μεγάλη είναι η παρρησία σου προς Αυτόν». Τότε ο μοναχός Ιωάσαφ κατάλαβε ποιόν οδηγό είχε κοντά του, πόσες φορές τον εβοήθησε στον κόσμο, και τον είχε βάλει μεσίτη στον Δεσπότη Χριστό για την σωτηρία του. Πλημμυρισμένος, όπως ήταν από αγάπη και ευγνωμοσύνη για τον Άγιο, τον επλησίασε και επί πολλή ώρα τον ασπαζόταν με δάκρυα.
Βαδίζοντας ακόμη στην πανέμορφη αυτή πεδιάδα είδε ο Μοναχός και άλλους μοναχούς, ενδοξότερους από τους προηγούμενους, αλλά ολιγωτέρους. Ερώτησε τον οδηγό του: «Άγιε του Θεού, ποιοί είναι αυτοί οι αγιώτεροι από τους άλλους μοναχοί και ποια τα κατορθώματά τους;». Ο Άγιος του είπε: «Αδελφέ, αυτοί είναι από τους μοναχούς αυτού του αιώνος, που αγωνίσθηκαν μόνοι τους χωρίς πνευματικό οδηγό, βαδίζοντας επάνω στα ίχνη των παλαιών Πατέρων και επειδή ευχαρίστησαν τον Θεό, τους αντάμειψε Εκείνος με αυτή την δόξα που βλέπεις». «Μα σήμερα, του λέγει ο Μοναχός, χάθηκε κάθε ίχνος αρετής και πως είναι δυνατόν να ευρίσκωνται στον κόσμο τέτοιοι εκλεκτοί άνθρωποι;». Τότε ο Άγιος του είπε: «Αδελφέ, Ιωάσαφ λίγοι εκλεκτοί άνθρωποι ευρίσκονται σήμερα στον κόσμο, με την διαφορά ότι, όποιος κοπιάσει για λίγη αρετή, υπομείνει τον αδελφό του και δεν τον κατακρίνει, αυτός θα ευχαριστήσει τον Θεό και θα κληθεί «μέγας εν τη βασιλεία των ουρανών».
Συνεχίζοντας την πορεία τους έφθασαν στο μεγαλόπρεπο παλάτι του ουρανίου Βασιλέως. Εκεί στη είσοδο τους εχαιρέτησαν με τον εν Χριστώ ασπασμόν βαθμοφόροι και ένδοξοι άνδρες που έλαμπαν τα πρόσωπά τους και τους ωδήγησαν μέσα σε μια ολόφωτη αίθουσα. Δεξιά της εισόδου ήταν η Εικόνα του Χριστού, ενώ αριστερά της Παναγίας καθισμένης σε θρόνο.
Μέσα στην αίθουσα εκάθοντο αμέτρητο πλήθος νέων με μοναχικές στολές που κρατούσαν στα χέρια τους σταυρό και λουλούδια που ευωδίαζαν. Όλοι αυτοί επήραν στα χέρια τους τον Ιωάσαφ και μπροστά στην εικόνα του Χριστού και της Παναγίας έψαλαν το «Άξιον εστιν…». Κατόπιν προσκύνησαν αυτές τις Εικόνες και είπαν στον Μοναχό: «Αδελφέ, όλα αυτά που βλέπεις γίνονται για σένα, κύτταξε λοιπόν να γίνεις καλός και επιμελής στις αρετές για να έλθεις το συντομώτερο εδώ»
Μετά αποσύρθηκαν όλοι και έμειναν ο άγιος Γεώργιος και ο Μοναχός. Τότε άνοιξε μία μεγάλη πόρτα και ακούσθηκε από εκεί μία γλυκειά φωνή που έλεγε: «Μεγάλη σου είναι η ευσπλαχνία Κύριε, για τους ανθρώπους». Τότε είδε ο μοναχός Ιωάσαφ μια μεγάλη και αφαντάστου κάλλους εκκλησία, στην μέση της οποίας υπήρχε πύρινος θρόνος, πολύ λαμπρότερος από τον ήλιο. Εκεί στεκόταν ο Βασιλεύς της δόξης Χριστός εν μέσω μυριάδων ανθρώπων με στρατιωτικές στολές και πρόσωπα αστραπόμορφα. Ο Δεσπότης Χριστός φορούσε στην κεφαλή Του αδαμαντοκόσμητο στεφάνι και έλαμπε όλος ως αστραπή.
Ο αδελφός Ιωάσαφ στάθηκε έξω στην πόρτα κυττάζοντας προς τα μέσα με θαυμασμό και αχόρταστα. Μπήκε μέσα ο άγιος Γεώργιος, έκανε το σημείο του σταυρού, τρείς μετάνοιες και προσεκύνησε τον Βασιλέα. Κατόπιν ετοιμαζόταν να επιστρέψη για να φέρει μαζί του και το Ιωάσαφ, αλλά άκουσε την φωνή του Βασιλέως που του είπε: «Άφησέ τον αυτόν, δεν είναι άξιος να εισέλθη, διότι δεν έχει ένδυμα γάμου».

Ακούοντας αυτά ο μοναχός Ιωάσαφ φοβήθηκε μήπως καταδικασθεί και άρχισε με προθυμία να λέγη την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με και δος το έλεός Σου». Ο άγιος Γεώργιος έπεσε στα πόδια του Βασιλέως και του είπε: «Κύριε, θυμήσου το Αίμα που έχυσες επί του σταυρού για την σωτηρία των ανθρώπων, γι’ αυτό σε παρακαλώ συγχώρεσε την αμαρτωλή αυτή ψυχή και οδήγησέ την στον δρόμο της σωτηρίας. Γνωρίζω ότι πέλαγος και άβυσσος είναι η ευσπλαχνία Σου». Και τότε ο Βασιλεύς αποκρίθηκε:
-Γεώργιε γνωρίζεις καλά την αγάπη που έδειξα σ’ αυτόν και την χάρη που του έκανα να γνωρίσει αυτά τα μυστήρια της αγάπης μου, για την οποία άλλοι μεγάλοι αγωνιστές τα εζήτησαν και δεν τα επέτυχαν. Αυτός δεν είχε στην ψυχή του την δική μου αγάπη, με κατεφρόνησε, έζησε μέχρι τώρα με αμέλεια, και για τα ψεύτικα πράγματα του κόσμου, παρέβλεψε εμένα και γι’ αυτό δεν είναι άξιος συγχωρήσεως».
-Γνωρίζω, Κύριε, συνέχισε παρακλητικά ο Άγιος, ότι, εάν κρίνης με την δικαιοσύνη Σου, είναι άξιος τιμωρίας, αλλά, Σε παρακαλώ, άς περισσεύσει σ’ αυτόν η ευσπλαχνία Σου. Γνωρίζεις ότι ο κόσμος σήμερα ευρίσκεται στο πονηρό, επλεόνασε η κακία και δεν υπάρχουν πολλά παραδείγματα αρετής. Ας πλεονάσει η χάρις Σου, Κύριε, να σωθεί ο δούλος Σου, διότι έχει καλή προαίρεση και μόνο η συνήθεια του κακού τον νικά»
-Αγαπητέ μου Γεώργιε, γνωρίζω την κατάσταση του κόσμου, τις παραβάσεις των εντολών μου, τις αδικίες, πορνείες, μοιχείες και όλα τα γνωστά και τα κρυπτά των ανθρώπων. Υπομένω όμως περιμένοντας έστω και την μετάνοια ενός αμαρτωλού. Επιθυμώ όλοι οι άνθρωποι να σωθούν, γι’ αυτό άλλωστε έχυσα το Αίμα μου στον σταυρό και κάθε ημέρα θυσιάζομαι. Αλλά αυτός για τον οποίο με παρακαλείς, δεν ακούει τις εντολές μου και μέχρι σήμερα κάνει το θέλημά του. Δεν έπαυσα να του δείχνω τον σωστό δρόμο, εκείνος όμως πέφτει στην αμέλεια, περιφρονεί και παραγνωρίζει την θυσία μου.
Τότε ο άγιος Γεώργιος ασπαζόμενος τα πόδια Του με πολλή ταπείνωσι του είπε: «Θυμήσου, Κύριε το αίμα μου, που για την αγάπη Σου, έχυσα και χάρισέ μου αυτή την ψυχή. Συγχώρεσέ την, Κύριε και αξίωσέ την να πιεί το ποτήρι της αγάπης Σου και να κάνει το άγιο θέλημά Σου».
-Τότε ο Κύριος με χαρούμενο πρόσωπο του είπε: «Γεώργιε, άς γίνει το θέλημά σου». Του έδωκε με την δεξιά Του ένα ποτήρι και του είπε: «Πάρε το ποτήρι μ’ αυτό το ποτό και δώσε του να το πιεί, αυτό είναι το ποτήρι της αγάπης μου. Όλοι οι άγιοι απ’ αυτό το ποτήρι ήπιαν, διότι αυτό στην ψεύτικη ζωή είναι γεμάτο, βάσανα, δοκιμασίες, στεναγμούς, μαρτύρια και θάνατο του σώματος για να καθαρισθεί η ψυχή, και να χαίρεται εδώ στον παράδεισο αιώνια».
Ο άγιος Γεώργιος το επήρε και το έδωσε στον μοναχό Ιωάσαφ, ο οποίος, αφού το ήπιε, εμέθυσε από την αγάπη του Ουρανίου Νυμφίου Χριστού και μπαίνοντας στην εκκλησία εκείνη, σωριάσθηκε στα πόδια του Χριστού και τα καταφιλούσε με λαχτάρα και πολλή χαρά.
Ο Χριστός στρέφοντας την μορφή του στο Άγιο, του είπε: «Πάρε τον αδελφό Ιωάσαφ και πήγαινέ τον κάτω στο κόσμο ν’ αγωνισθεί για ν’ αποκτήσει την πρώτη μου αγάπη που έχασε με την αμέλεια. Όταν ετοιμασθεί θα τον αξιώσω να πιή το ποτήρι που ήπια και εγώ στον κατάλληλο καιρό».
Αφού ασπάσθηκαν τους πόδες του Κυρίου και εχαιρέτησαν όλους τους αυλικούς άρχοντες του ουρανίου παλατίου, κατέβαιναν για τον γυρισμό. Ο αδελφός Ιωάσαφ είπε στον οδηγό του: «Άγιε Γεώργιε, δεν είναι δυνατόν να μείνω και εγώ εδώ που είμαστε και να μην γυρίσω πάλι στον κόσμο;
-Αγαπητέ μου, του λέγει ο Άγιος, αυτό είναι αδύνατο, διότι το θέλημα του Κυρίου μας είναι να κατεβείς κάτω και, αφού πνευματικά στολισθείς με όλες τις αρετές, θα έλθεις μετά εδώ ν’ απολαμβάνεις την δόξα Του αιώνια».
Επιστρέφοντας από τον ίδιο δρόμο, έφθασαν στην μέση εκείνου του γεφυριού, οπότε ο Άγιος είπε στον Μοναχό: «Η Βασιλεία του Θεού βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν». Λοιπόν, την ευσπλαχνία του Θεού την γνωρίζεις, αγωνίσου ν’ αποκτήσης την πρώτη αγάπη και εγώ δεν θα σε αφήσω αβοήθητο». Λέγοντάς του αυτά, τον εσφράγισε τρεις φορές με το σημείο του σταυρού και έγινε άφαντος.
Την ίδια στιγμή ακούσθηκαν ανατριχιαστικές φωνές και απειλές των δαιμόνων που ανέβαιναν από την χαράδρα λέγοντες: «Τώρα που έμεινε μόνος του ο καλόγερος ελάτε να τον γκρεμίσουμε κάτω, πριν έλθη ο Γεώργιος». Ο αδελφός Ιωάσαφ δεν μπορούσε να πάει ούτε μπρός ούτε πίσω, ενώ οι δαίμονες ωρμούσαν να τον ρίξουν στον γκρεμό. Τότε εκείνος εσήκωσε τα χέρια του ψηλά και είπε: «Κύριε, βοήθησέ με αυτή την στιγμή διότι κινδυνεύω να καταποντισθώ από τους φοβερούς δαίμονες». Του ήλθε τότε φωνή από τον ουρανό που του έλεγε: «Αδελφέ, μη αμελείς, λέγε την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό», και με τις ευχές της Κυρίας Θεοτόκου δεν θα πάθεις τίποτε».
Αμέσως ο αδελφός άρχισε να λέγει συνεχώς την ευχή και χωρίς να το καταλάβει ευρέθηκε στον εαυτό του, όπως ήταν στο στασίδι καθισμένος. 

http://www.impantokratoros.gr/EB643500.el.aspx

Οπτασία του μοναχού Ιωάσαφ Γέροντος των Ιωσαφαίων εν Καρυαίς Αγίου Όρους για τον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο. Αρχική σελίδα \ Διάφορα Θέματα \ Θαυματουργικές επεμβάσεις \ Επιστροφή από την άλλη ζωή \ Οπτασία μοναχού Ιωάσαφ

Ο πρώτος καθηγητής της Ψυχιατρικής έρχεται στην Πάτρα.

Η περίπτωση του Πέτρου Χαρτοκόλλη αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα προώθησης εκ των ενόντων και εξ ιδίων.

Dr Πέτρος Χαρτοκόλλης

Ο Πέτρος Χαρτοκόλλης ήταν το 1973 ο «Έλληνας» associate professor της Ψυχιατρικής από όσο ενθυμούμαι και δίδασκε στο πολύ γνωστό Menninger School  της Ψυχιατρικής. Το γεγονός ότι ήταν Έλληνας αποτελούσε την πιο ελκυστική περίπτωση για μένα. Θα είχα μέσα στο απόλυτα ξένο πανεπιστημιακό τοπίο αλλά και στο χαμένο μέσα στο πουθενά Τopeka του Κάνσας έναν άνθρωπο «δικό μου» να αλλάζουμε απόψεις και να με συμβουλεύει πώς να κινηθώ και πώς να πετύχω τις καλλίτερες σε ποιότητα ψυχιατρικές προδιαγραφές. Ανέκαθεν είχα αποφασίσει πως ό,τι ειδικότητα να επέλεγα μόνο στις ΗΠΑ θα πήγαινα για μετεκπαίδευση. Ήταν εκ των «ων ουκ άνευ». Τελεία και παύλα.

Το Menninegr School of Psychiatry[1] για να με επιλέξει ζήτησε κάτι που στις άλλες σχολές και νοσοκομεία που επικοινωνούσα δι’ αλληλογραφίας δεν είδα να το απαιτούν. Τους αρκούσε το άμεσο Interview. Αυτοί του Menninger απαιτούσαν λεπτομερές βιογραφικό στα αγγλικά. Όπερ και εγένετο. Έγγραψα ακόμη και σε ποια κλινική ιδιωτική γεννήθηκα… Έχοντας μικτή πολιτισμική κουλτούρα ελληνοαμερικανική από την πλευρά της μητέρας, ήξερα ότι δεν ξεγελιούνται οι Αμερικάνοι με ψέματα και φαντασιώσεις και στημένα βιογραφικά όπως στην Ελλάδα. Όσα θα έγραφα όφειλαν να είναι ξεκάθαρα και πραγματικά και αυτά που γράφεις εκτιμούνται χωρίς να πηγαίνει το μυαλό τους στην καχυποψία και τον δόλο. Όχι ότι είναι κουτόφραγκοι, αλλά έτσι το έχει η κουλτούρα τους. Δίνουν βάση σε ό,τι λες και γράφεις. Αν σε πιάσουν όμως λανθάνοντα και ασυνεπή, χάθηκες. Όταν το έστειλα, όχι χωρίς κάποια αγωνία, περίμενα την απάντηση και απόλυτοι στη συνέπειά τους, οι γραμματείς και το staff (ιατρικό προσωπικό) της κλινικής μου απάντησαν παραμονές του ταξιδιού μου θετικά. Η χαρά μου μεγάλη. Είχα κι άλλες δυο προσφορές αλλά ο στόχος μου ήταν το Κάνσας. Μου έλεγαν πόσο απομονωμένο μέρος είναι η Topeka, το κρύο που κάνει το χειμώνα, τίποτα εγώ, τίποτα. Είχα βάλει γερά πλώρη για το Κάνσας. Φτάνω 1 ή 2 Ιουλίου του 1973 στο αεροδρόμιο Κέννεντυ της Νέας Υόρκης. Πάω στο γκισέ για να βγάλω εισιτήρια για το Κάνσας. Η πρώτη σφαλιάρα 200 δολάρια το  two way ticket (Μετ’ επιστροφής). Στην Ελλάδα μέχρι την περίοδο της εισόδου στην ευρωπαϊκή ένωση επικρατούσε όσοι θυμούνται το πιο αυστηρό σύστημα Capital control. 300 $ ήταν το όριο. Μην ξεχνάμε ότι το 1973 είχαμε στην Ελλάδα, χούντα. Η πατρίδα μας βρισκόταν κάτω από το άγος μιας στρατιωτικής δικτατορίας η οποία υποσχόταν στην πάντα ασταθή και ρευστή πολιτικά κατάσταση σταθερότητα, ησυχία, τάξη και ασφάλεια κάτω από τον θόρυβο των ερπυστριών των τανκς του Παττακού, του Μακαρέζου και του Παπαδόπουλου φυσικά.

Ήδη από τα φοιτητικά χρόνια είχα προειδοποιήσεις από τους συναδέλφους ότι παρακολουθούμαι γιατί είμαι αθυρόστομος και εκφράζομαι απρόσεκτα εναντίον της χούντας. Ιδίως απ’ την εποχή που δίναμε με τον Συνάδελφο Δημήτρη Καραμπελόπουλο νυν παιδίατρο την «ΚΡΙΤΙΚΗ του Συντάγματος υπό το Φως του ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ» μια κριτική καταπέλτης στο άθλιο ΣΥΝΤΑΓΜΑ που ο Παπαδόπουλος επέβαλε στους Έλληνες κι αυτοί περιδεείς και τρομοκρατημένοι το ψήφισαν σε ποσοστό 93%. Εξ αιτίας της ΚΡΙΤΙΚΗΣ που μοίραζα στην Αθήνα και Πάτρα είχα συλληφθεί από τον ασφαλίτη Αδαμόπουλο (ζει ακόμη)και η αστυνομία ήρθε στο σπίτι και αφού έψαξε ό,τι ντουλάπια, συρτάρια και βαλίτσες υπήρχαν, μου κατάσχεσαν κάμποσα τεύχη «της ΚΡΙΤΙΚΗΣ του Συντάγματος», το ανεπανάληπτο εκείνο τευχίδιο-καταπέλτης ενάντια στη χούντα του Νικόλα Ψαρουδάκη. Περιέσωσα από αυτό 1-2 τεύχη μέχρι σήμερα.  

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν η χούντα θα μου επέτρεπε να φύγω εκτός Ελλάδας. Τελικά δεν συνάντησα εμπόδια, είναι αλήθεια ότι η ΚΡΙΤΙΚΗ του Συντάγματος που έγινε, είχε προσωρινά τουλάχιστον, αφεθεί ελεύθερη από την επιτροπή λογοκρισίας να κυκλοφορεί και να διαδίδεται με την άδεια τους. Πιθανώς να στραβώθηκαν από το Θεό και το επέτρεψαν. Όταν είδαν όμως ότι είχε πέραση στο λαό, τότε ήραν την απόφασή τους και τα μάζευαν αθόρυβα από τα κιόσκια και από τα κεντρικά γραφεία της Χριστιανικής Δημοκρατίας στη Σόλωνος και της υπόλοιπης Ελλάδας. Λίγο αργότερα νομίζω επί Ιωαννίδη, σφράγισαν τα γραφεία και τον Ψαρουδάκη τον έστειλαν εξορία στη Γυάρο.

Εμένα πάντως δεν μου έφεραν εμπόδιο στο να ξενιτευτώ για λόγους σπουδών.

Βρίσκομαι στο αεροδρόμιο και ανακαλύπτω ότι τα χρήματα που είχα σε δολάρια μόλις έφταναν για να κάνω το ταξίδι αλερετούρ Κάνσας-Νέα Υόρκη. Πως θα ζούσα εκεί κάτω; Πόσο νοίκι θα πλήρωνα, θα έφθανε ο μισθός για τα έξοδα; Θα μπορούσα να αγοράσω τρόφιμα και τα απαραίτητα έπιπλα; Σε δύο μήνες θα κατέφθανε η γυναίκα και το πρώτο παιδί μας. Θα την έβγαζα καθαρή με μισθό εφταπλάσιο βέβαια από ό,τι θα έπαιρνα στην Ελλάδα (γύρω στις 3000 δραχμές έπαιρνε ο ειδικευόμενος και 21500 δραχμές ο resident στο Αμέρικα. Θα έφθανε όμως ο μισθός σε σχέση με το κόστος ζωής; Προ του διλήμματος αποφάσισα να απαρνηθώ τη σχολή του φίλου μου του Πέτρου Xαρτοκόλλη και να μείνω στην Νέα Υόρκη όπου διορίστηκα αμέσως στο Dunlap Manhattan State Hospital. Νομίζω ότι ήταν η καλλίτερη επιλογή, χάρις στον δάσκαλό μου Τershakovek και τον ατομικό και ομαδικό ψυχοθεραπευτή και  ψυχαναλυτή Greenbaum γνώρισα το ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο της Κaren Horney, επονομαζόμενο American Institute of Psychoanalysis of the Karen Horney Clinic από όπου και αποφοίτησα έξι χρόνια μετά ψυχαναλυτής, το όνειρό μου.

 Επτά χρόνια πέρασαν έκτοτε και επιστρέφοντας στην Ελλάδα άνοιξα ιδιωτικό ιατρείο στην Πάτρα. Ήμουνα μόνος ανάμεσα σε 5 συναδέλφους που με έβλεπαν, ομολογώ, με μισό μάτι. «Τι ψώνιο θα μας βγει τούτος εδώ;» έλεγαν κι αναρωτιούνταν. Πέρασαν χρόνια για να με αποδεχτούν, να με εμπιστευτούν όταν βλεπόμαστε στα διάφορα συνέδρια και τελικά να γίνουμε φίλοι. Αλλά έγινε.

Κάτω από μια ιδιαίτερη συγκυρία κι εύνοια της τύχης,  το 1981 μετά τον θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ, εγκαινιάζεται  στο ταχύρρυθμο παράρτημα του Νοσοκομείου Άγιος Ανδρέας η Ψυχιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Πατρών και στράβωσε ο Θεός τους εκλέχτορες και δεν έβγαλαν καθηγητή υποψήφιο από το Αιγινήτειο αλλά ποιον νομίζετε; Τον Πέτρο Χαρτοκόλλη. Έτσι αφού δε πήγε ο Μωάμεθ στο βουνό, ήρθε το βουνό στον Μωάμεθ. Ο Χαρτοκόλλης στην Πάτρα; Ποιος το περίμενε; Τον επισκέφθηκα, γνωριστήκαμε από κοντά, του διηγήθηκα την μικρή αλλά αλησμόνητη περιπέτεια στο αεροδρόμιο Κέννεντυ, και συναποφασίσαμε να συνεργαζόμαστε σαν νέοι και άπειροι από την ελληνική πραγματικότητα σε επίπεδο επιστημονικό. Είχαμε ήδη ξεκινήσει συμμετοχή σε κάποια στρογγυλά τραπέζια όπως μετά από πρόσκληση του Ιατρικού Συλλόγου Πύργου. Θα συμμετείχε πλην του Χαρτοκόλλη η Αύρα ή Σταυρούλα όπως εγώ συνήθιζα να την αποκαλώ Μπεράτη, σύζυγος του καθηγητή της Παιδιατρικής Μπεράτη. «Μανούλα μ’ έφαγες» ο Νίκος Μπεράτης, συγκεκριμένα οι φοιτητές αν καθυστερούσαν να πάρουν πτυχίο, οφειλόταν στην δυσκολία της εξέτασης από τον  Μπεράτη. Μικρός στο  δέμας αλλά βαρύς στις απαιτήσεις του ο Μπεράτης. Με μένα ήταν άκρως φιλικός . Όπως και η γυναίκα του Σταυρούλα την οποία για πρώτη φορά την γνώρισα στο Mount Sinai Hospital όπου έκανα rotation 6 μήνες υπό τον διευθυντή Ηoffman στο Mount Sinai στο Child Psychiatry Ward. Αυτά συμβαίναν γύρω στο, 1976 όταν ήμουν διορισμένος fellow της Παιδοψυχιατρικής στο Saint Vincent Hospital. Εκείνη εκπαιδευόταν στην Ψυχιατρική ή τελείωνε το ντοκτορά της. Προετοιμαζόμενη για πανεπιστημιακή καριέρα. Ελληνίδα αυτή Έλληνας εγώ, τα βρήκαμε και χαρήκαμε με τη γνωριμία. Στο ίδιο Νοσοκομείο δούλευε και ο σύζυγός της Νίκος Μπεράτης στον τομέα της γενετικής, όπου και γνωρίστηκαν. Τα αναφέρω όλα αυτά γιατί έχουν σχέση με όσα θα περιγράψω πιο κάτω.

Η αγαστή συνεργασία Χαρτοκόλλη-Ευαγγελάτου συνεχίσθηκε για τουλάχιστον 2 χρόνια. Ανταλλάσσαμε ακόμη και ασθενείς. Θυμάμαι ένα πολύ σοβαρό περιστατικό μεταιχμιακής διαταραχής της προσωπικότητας που μου εμπιστεύτηκε. Τότε είχα μια φαεινή ιδέα που δυστυχώς κάθε άλλο παρά με βοήθησε. Ενθουσιασμένος διότι είχα τόσο καλή φιλία κι επαφή με τον Πέτρο Χαρτοκόλλη, μέχρι και στα εγκαίνια του Νοσοκομείου Ρίου «Παναγιά η Βοήθεια» και στην τελετή απόθεσης του θεμέλιου λίθου,  με προσκάλεσε. Ενθουσιώδης και θαυμαστής του  εξηντάχρονου Π. Χαρτοκόλλη του πρότεινα μια πολύ συνηθισμένη για το εξωτερικό, άτυπη συνεργασία που θα μπορούσε να γίνει αργότερα τυπική και ό,τι άλλο προέκυπτε. Αν μας παρουσιάζονταν κάποια δύσκολα περιστατικά σαν του οριακού Μιλτιάδη που μου εμπιστεύθηκε, να τα συζητούσαμε όπως γινότανε στα ενδονοσοκομειακά meetings στις ΗΠΑ. Με ενδιέφερε να αξιοποιήσω και να ρουφήξω ό,τι περισσότερο γινόταν από την πείρα ενός τόσο εγνωσμένης αξίας ψυχαναλυτή. Να κάνω τις γνώσεις και την εμπειρία του μέρος της ψυχιατρικής μου γνώσης κι εμπειρίας. Δεν με ενδιέφερε η φαρμακευτική θεραπευτική κι αντιμετώπιση, αλλά η ψυχαναλυτική του πρόταση. Εξ αυτού ορμώμενος συμμετείχα και σ’ ένα πληκτικό Συνέδριο που διοργάνωσε στο Διεθνές Κέντρο των Δελφών η Ψυχιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών με τον τίτλο “Oedipus revisited” «Ο Οιδίποδας ξαναεπισκέπτεται». Η Σταυρούλα ήδη από τότε ανάμεσα σε μια χωρία ξένων και ντόπιων ψυχαναλυτών έκανε ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο. Για τον Χαρτοκόλλη δεν γινόταν λόγος ήταν αναγνωρισμένος. Όσο για μένα ποτέ δεν πήγαινα την Φροϋδική Ψυχαναλυτική Σχολή κυρίως διότι η έμφαση δινόταν στις σεξουαλικού τύπου συγκρούσεις αν και όχι μόνο. Έχοντας παρακολουθήσει πολλά ψυχαναλυτικού τύπου συνέδρια ακόμη και στην κλινική της Κάρεν Χορνάϊ, οφείλω να πως ότι δεν με ενθουσίαζε η προσέγγισή τους. Θεωρούσα, κι εξακολουθώ να θεωρώ ότι είναι σχεδόν αδύνατη η πενταήμερη ακόμη και η τριήμερη ψυχανάλυση της ώρας των 45 λεπτών που υποστηρίζουν οι φροϋδικοί αναλυτές για την ψυχαναλυτική διαδικασία. Ο θερμόαιμος Έλληνας, επιπόλαιος, θέλοντας άμεσα αποτελέσματα εδώ και τώρα, κακά αμειβόμενος πάντα, τσιγκούνης και ανασφαλής, μη καλυπτόμενος από καμμιά ασφάλεια (διότι η Ψυχανάλυση για τις  Ασφάλειες στην Ελλάδα θεωρείται πολυτέλεια και δεν καλύπτεται παρά μόνο από το ίδιον πορτοφόλι του ψυχαναλυόμενου ή των γονέων του), ήμουν σίγουρος ότι δεν θα άντεχε τέτοιου είδους επίμονη, επώδυνη και πολυέξοδη διαδικασία. Και δικαιώθηκα από την πράξη.

Η νοοτροπία των Ελλήνων ήταν και παραμένει ακόμη, πολύ περισσότερο τώρα στην οικονομική κρίση που μας δέρνει, «μια ψυχανάλυση και τέρμα». Κι αυτό εκδηλώνεται παντοιοτρόπως. Π.χ. στον τρόπο που ψηφίζει τους εκπροσώπους του. Άβουλες συνήθως μαριονέτες, συναθροιζόμενες ατάκτως γύρω από τον αυταρχικό μπαμπά –πρωθυπουργό (έτοιμο να τους πετάξει από το τρένο αν παρακούσουν τις εντολές του και δεν υποταχτούν στην αδιαμφισβήτητου κύρους “αυθεντία του”) οικογενειοκρατία, ανίκανους, παμπόνηρους απατεώνες που συνεχώς των εξαπατούν και με διάφορα ηλίθιου τύπου επιχειρήματα της αράδας και χαμηλού βαθμού πολιτικές αντιπαραθέσεις, επιπέδου γειτονιάς, του δίνουν προεκλογικές υποσχέσεις που ουδέποτε κρατούν. Το ρουσφέτι όμως και ο νεποτισμός  πάντα καλά κρατεί, διαιωνίζεται και  ανθοφορεί.

Τα πρώτα σύννεφα στη σχέση

Ξαναγυρίζοντας στον πατέρα της Ψυχανάλυσης Πέτρο Χαρτοκόλλη, προκειμένου να μάθω περισσότερα δεν δίστασα να του προτείνω να τον πληρώνω για κάθε ώρα εποπτείας ψυχαναλυτικού τύπου όπως έκανα και με τους τρεις επόπτες μου στο Ινστιτούτο στο Μανχάταν. Το δέχτηκε χωρίς αμφισβητήσεις ή τα γνωστά τσαλιμάκια των Ελλήνων «δεν πρέπει, είσαι συνάδελφος» και τα λοιπά, παρόμοια γλυκανάλατα. Όμως εδώ έκανα λάθος. Σε λίγο μέσα από το γραφείο του καθηγητή, εικάζω μια ψηλομύτα γραμματέα τα έσπερνε, άρχισαν να ακούγονται ψίθυροι και ειδήσεις που αν διέρρεαν πιο έξω θα με έβλαπταν επαγγελματικά, στο επιστημονικό κύρος και status το οποίο μέχρι τότε παρέμενε άκρως υψηλό. Ποιες ήταν οι κουβέντες και τα κουτσομπολιά; «Ο Ευαγγελάτος δεν ξέρει ψυχιατρική κι έρχεται στον Χαρτοκόλλη να του την μάθει». Όταν πρωτάκουσα αυτά τα γελοία σχόλια δεν μου άρεσαν βέβαια, αλλά δεν έδωσα σημασία, πίστευα ότι ο Χαρτοκόλλης ήλεγχε τους υπαλλήλους του. Αμ δε! Ο Χαρτοκόλλης ήδη μεγάλος, γνωστός, διάσημος, από πολύ πλούσια οικογένεια, χιλιάδες στρέμματα μου έλεγαν οι κακές γλώσσες ούτε ήλεγχε, ούτε ενδιαφερόταν για τις φήμες και τους  δυσφημιστικούς απόηχους που οι άλλοι έσπερναν και μετέδιδαν με απέραντη ελαφρότητα του είναι.  Τότε πήρα την απόφαση να του μιλήσω για όσα άκουγα. «Κύριε Πέτρο ακούγονται περίεργες κουβέντες έξω από το γραφείο σας και το προσωπικο σας, όπως, «ο Ευαγγελάτος δεν έχει ιδέα από Ψυχιατρική και μαθαίνω κοντά σας την ειδικότητα. Αυτό μου προκαλεί οδυνηρή εντύπωση και αίσθημα ματαίωσης. Μεσολαβήστε παρακαλώ να σταματήσει αυτή η δυσφημιστική, εις βάρος μου εκστρατεία».  Πίστευα ότι θα μπορούσε να τους επιβληθεί, ότι εγώ ήδη αναγνωρισμένος και διαπιστευμένος Ψυχίατρος έχοντας επιτυχώς περάσει από εξετάσεις γενικής Ψυχιατρικής από ιατρική επιτροπή υπό τον Κώστα Στεφανή θα έπρεπε να τύχω κάποιας αξιοπρεπούς μεταχείρισης.

Η απάντηση του Πέτρου με εξέπληξε, με πάγωσε, με σοκάρισε. Με απόλυτη ψυχραιμία, παγωμένος, στεκόταν ακίνητος, ανέκφραστος, λες και με έβλεπε για πρώτη φορά. Είπε μονολεκτικά: «Κάνε όπως νομίζεις!»

Κάτι γκρεμίστηκε μέσα μου. Κατάλαβα ότι ο Χαρτοκόλλης είχε κάνει τις επιλογές του, εμένα απλώς με ανεχόταν, ίσως να του έκλεβα χρόνο από το συνεχές πάνω κάτω Αθήνα –Πάτρα όπου εβδομαδιαία έκανε. Δίδασκε στην Πάτρα δύο συνήθως μέρες την εβδομάδα και μετέβαινε Αθήνα όπου έμενε μονίμως με την ψυχαναλύτρια ψυχολόγο σύζυγό του. Ίσως είχε κουραστεί και ήθελε να ξεφύγει από την τόσο χρήσιμη συζήτηση περιστατικών και επιστημονικών αναλύσεων που εγώ την έβρισκα μαζί του. Είπαμε είχε μεγάλο βάθος η ψυχαναλυτική του γνώση αλλά και η εμπειρία του και ήθελα να ρουφήξω ό,τι μπορούσε να δώσει.

Μετά από αυτό το συγκινησιακό σκαμπίλι, άρχισε να φυλλοροεί η σχέση μας. Έκοψα να πηγαίνω στις επί πληρωμή συναντήσεις μας. Δεν συζητούσαμε πια για περιστατικά. Όταν δίδασκε τους φοιτητές συχνά παρευρισκόμουν κυρίως όμως όταν προσκαλούσε κάποιους ομιλητές από την Αθήνα οπότε συμμετείχα, συζητούσα μαζί τους κατά την παράδοση, αλλά τι να το κάνεις είχε παγώσει η καρδιά μου, σιγά-σιγά αποκοβόμουν, ώσπου έμειναν μόνο κάποια συνέδρια για να δίνω το  παρόν. Βέβαια η κόπωση, η ευθύνη της δουλειάς και ο φόρτος εργασίας δεν ήταν αμελητέα ποσά.

Η τελική ρήξη και αποστασιοποίηση

Η τελική ρήξη ήρθε σε ένα συνέδριο  στο Χίλτον της Κερκύρας το 1985. Εκεί συμβήκαν τρία σημαντικά κατά τη γνώμη μου γεγονότα τα οποία επισφράγισαν το άδοξο τέλος αυτής της  φιλίας.

Το συνέδριο ήταν ένα καθαρά φαρμακευτικό από πλευράς Ψυχιατρικής κλειστό προς τους Έλληνες ψυχιάτρους οι οποίοι δεν είχαν προσκληθεί, μόνο ξένοι σύνεδροι ψυχίατροι, φαρμακοποιοί και χημικοί συμμετείχαν και το κεντρικό θέμα ήταν η αποτελεσματικότητα, οι παρενέργειες και η προοπτική να κυκλοφορήσει  προσεχώς ως αντικαταθλιπτικό η ουσία lofepramine. Λιαζόμενοι στην πισίνα του Χίλτον, υπό τους ήχους της ορχήστρας, σε ένα περιβάλλον χλιδής, οι σύνεδροι (με τα έξοδά τους όλα πληρωμένα και με το παραπάνω από την ενδιαφερόμενη φαρμακευτική εταιρεία) παρουσίαζαν τις εργασίες τους, διύλιζαν τον κώνωπα και αμέσως μετά έτρεχαν να χαρούν τον ήλιο, τη θάλασσα τις άπειρες ομορφιές της θάλασσας μαζί με την πανοραμική θέα του Χίλτον προς το Ποντικονήσι. Ελάχιστοι παρέμεναν μέσα στην αίθουσα να ακούσουν τους επόμενους ομιλητές. Βλέποντας ότι η lofepramine ήταν ένα απλό ήπιο αντικαταθλιπτικό, (αργότερα αποδείχθηκε ότι είχε αγχολυτικές και εναντίον των κρίσεων πανικού ιδιότητες) ζήτησα τον λόγο και υπέβαλα την πιο κάτω ερώτηση. «Οφείλω να ομολογήσω πως δεν βλέπω κάποια ιδιαιτερότητα σε αυτό το φάρμακο και πλεονέκτημα από τα υπόλοιπα ήδη χρησιμοποιούμενα αντικαταθλιπτικά. Ποιος λόγος υπαγορεύει τόσα εκατομμύρια δολάρια και μάρκα να ξοδεύονται προς χάριν ενός πανομοιότυπου με τα υπόλοιπα φάρμακα;»

Αυτό ήταν· έπεσαν επάνω μου Αμερικανοί και Γερμανοί κυρίως καθηγητές, καταγγέλλοντάς με ότι είμαι ενάντια στην πρόοδο και δεν αντιλαμβάνομαι την ουσία της έρευνας εκ μέρους των φαρμακευτικών εταιρειών οι οποίες ξοδεύουν -με το αζημίωτο- τόσα εκατομμύρια. Η ειλικρινής απάντηση βέβαια απέχει  πολύ από όσα εκείνοι έλεγαν. Είναι θέμα marketing. Η προώθηση ενός φαρμάκου, η διαφήμισή του από τους αντιπροσώπους της όποιας εταιρείας, αποδίδει εκατομμύρια στις φαρμακευτικές εταιρείες οι οποίες πάντα έχουν να παραπονούνται για τα έξοδα που καταβάλλουν για έρευνα, αλλά ποτέ δεν μαθαίνουμε εμείς τουλάχιστον οι ψυχίατροι, για τα κέρδη τους, δεν ξέρω κι αν οι εφοριακοί μαθαίνουν την αλήθεια. Το σύγχρονο σκάνδαλο της Novartis λέει πολλά.

Αργότερα, ιδιαιτέρως, ο Πέτρος Χαρτοκόλλης μου ψιθύρισε μισοχαμογελώντας με νόημα:  «Τους κτύπησες τον κάλο. Είδες πως αντέδρασαν;» Μωρ’ εγώ το είδα αυτός το είδε; Είχε αρχίσει να συμμορφώνεται με το σύστημα. Ή μάλλον είχε προ πολλού αποδεχτεί την παντοδυναμία του και το ανώφελο να ανθίσταται στη διαφθορά και τη μανία του κέρδους που πνίγει κάθε έμπνευση και πρωτοβουλία για ουσιαστική και πραγματική αλλαγή στον τομέα της ψυχικής υγείας. Μου θυμίζει την παράδοση και το ηττοπαθές σχόλιο ενός άλλου φίλου που τυχαίνει να είναι καθηγητής της Νευρολογίας, πολύ φίλος, στενός και καρδιακός, ό οποίος σε συζήτησή μας πρόσφατα παραδέχτηκε: «Δεν το βλέπεις Γιώργη ότι είμαστε σκουληκάκια μπροστά σε ένα παντοδύναμο σύστημα. Διαλύθηκαν  όλα τα Νοσοκομεία κι εμείς απλώς προσπαθούμε να διασώσουμε τα προσχήματα πως γίνεται θεραπεία και υπάρχει ιατρική!»

Το δεύτερο γεγονός που προδιέγραψε την μοναχική πορεία μου ήταν τούτο: Από καιρό είχα αφιερώσει το βιβλίο μου «ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ» στον αγαπητό μου φίλο και καθηγητή Πέτρο Χαρτοκόλλη. Είχε έρθει η ώρα να τον ρωτήσω  πως του φάνηκε. Μέσα στο λεωφορείο όπως ερχόμαστε προς Πάτρα τον ρώτησα. Η απάντηση με εξέπληξε: «Το βρήκα πολύ ρομαντικό» απάντησε μονολεκτικά, τίποτα παραπάνω.

Αργότερα όταν σκεπτόμουν το σχόλιο του, είδα ότι είχε δίκιο. Οι λύσεις που πρότεινα για την αντιμετώπιση της ανθρώπινης καταστροφικότητας απαιτούσαν πολλά βήματα προς την συνειδητοποίηση και ωρίμανση της ανθρωπότητας σαν άτομα και σαν σύνολο όπου τα ανθρώπινα ενστικτώδη πάθη πολύ λίγο ελεγχόμενα και κυριαρχούμενα από το εγώ (συνήθως αλαζονικό, ναρκισσιστικό και ιδεατό) μπορούσαν να γίνουν στην παρούσα φάση βαρβαρότητάς και κατρακυλίσματος της ανθρώπινης Ιστορίας που βρισκόμαστε. Και ήταν μόλις το 1985! Πριν από την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος που όλοι το χαρήκαμε σαν νέα ώθηση της ανθρωπότητας προς την ελευθερία του πνεύματος και το σεβασμό των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Διαψευστήκαμε οικτρά. Μας προέκυψε ένας πρωτόγονος, γεμάτος άγρια βαρβαρότητα που διψάει κυριολεκτικά για αίμα, ασύδοτος καπιταλισμός των φαρμακευτικών και πετρελαϊκών εταιρειών, των τραπεζών και των χρηματοπιστωτικών οίκων, που κατευθύνουν την ανθρωπότητα με τα ανθρωποειδή που κρύβονται σαν τα σκουλήκια μέσα στους σάπιους θεσμούς του. Σκουλήκια νεκροφάγα τα οποία επιβάλλουν στους λαούς το θέλημά τους αδιαφορώντας για τα εκατομμύρια των θυμάτων που αφήνουν πίσω τους. Γυναικόπαιδα, γέροντες, φυσικές καταστροφές από την κατάχρηση της γης και του χωρίς μέτρο και όριο ενεργειακού δυναμικού του πλανήτη.

Το τρίτο γεγονός συνέβη μέσα στο ίδιο εκείνο μοιραίο λεωφορείο. Εκεί που συνταξιδεύαμε με τον Πέτρο Χαρτοκόλλη δίπλα μου, τον ενημέρωσα για ένα μεγαλεπήβολο αληθινά σχέδιο που θα μπορούσε να εκτιμήσει επί πανεθνικού επιπέδου το επίπεδο γνώσης στην ανάγνωση, τη γραφή, το λεξιλόγιο και στα μαθηματικά των δεξιοτήτων των Ελλήνων μαθητών από την πρώτη δημοτικού μέχρι την Τρίτη Λυκείου. Θα επέτρεπε στο Υπουργείο Υγείας να πιάσει εκ των προτέρων της διαταραχές μάθησης, δυσλεξία, εκφραστική και προσληπτικού τύπου αφασίες, δυσφασίες, σύνδρομο υπερκινητικότητας και διαταραχής της συγκέντρωσης και προσοχής, την εκλεκτική αλαλία, την παιδική σχιζοφρένια από τη γένεσή της κ.λπ. Ακόμη και να προτείνει αξιολόγηση και περεταίρω αύξηση της μαθησιακής ύλης προς όφελος των μαθητών, των διδασκάλων αλλά και των γονέων. Οι δοκιμασίες  δεν θα είχαν σκοπό να αξιολογήσουν τους μαθητές αλλά το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Υπουργείου Υγείας  και την αποτελεσματικότητα των καθηγητών στον τομέα της διδασκαλίας από τα αποτελέσματα που θα απέδιδαν οι δοκιμασίες. Με άκουσε με προσοχή και όταν του ζήτησα την βοήθειά του φάνηκε δυστυχώς τόσο λίγος, τόσο γερασμένος και χωρίς τη ζέση και το κουράγιο να προωθήσει μία εργασία που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί όχι για ένα, αλλά για δέκα τουλάχιστον ντοκτορά. Ήξερα πως εδώ, από την αποδοχή ή όχι του πλάνου που του ανέπτυσσα, κρινόταν αν είχε ακόμη κάτι να δώσει για την πατρίδα και τα παιδιά της, ο προσφιλής μου καθηγητής. Μου απάντησε κάπως έτσι: «Να απευθυνθείς στην Σταυρούλα σαν παιδοψυχίατρος που είναι και καθηγήτρια της ψυχιατρικής που θα γίνει».

Το περίμενα, περίμενα ότι δεν μπορούσε να περάσει τον Ρουβικώνα, τα είχε δώσει όλα στην μεγάλη ρουφήχτρα διανοιών, τις ΗΠΑ. Τη Σταυρούλα ποτέ δεν την αμφισβήτησα, ψυχίατρος, παιδοψυχίατρος, ψυχαναλύτρια ήταν πανάξια καθηγήτρια, διδασκάλισσα, αλλά όχι για ένα τέτοιου βάθους και έκτασης έργο. Έτσι έπεσε άδοξα η αυλαία της συνεργασίας και των αισιόδοξων πλάνων που έκανα στην ωριμότερη στιγμή της ιατρικής μου καριέρας. Υπήρχε πιθανότητα να χρηματοδοτηθεί τέτοιο έργο γιγαντιαίας σημασίας για την Παιδεία και τη νεολαία μας από τις κυβερνήσεις και τον όποιο υπουργό Παιδείας; Μόνο ένας άνθρωπος κύρους μπορούσε να το προωθήσει, να επιμείνει και να έχει το τσαγανό να το επιβάλλει. Κι αυτός δυστυχώς δεν ήταν ο ηλικιακά κουρασμένος Πέτρος Χαρτοκόλλης. Λυπάμαι αλλά μια ακόμη ευκαιρία να αλλάξει κάτι σ’ αυτόν τον έρμο τόπο πήγε χαμένη. Κατά τη γνώμη μου είναι ακόμη και σήμερα εφαρμόσιμη, σε μια Ελλάδα προτεκτοράτο, άθυρμα των πιστωτών της. Εντούτοις μπορεί να γίνει ελπίδα ανασυγκρότησης και ουσιαστικής αλλαγής στον τομέα της εκπαίδευσης τεχνικής και θεωρητικής, ιδίως για τους νέους και τις νέες μας.  

Η οικογένεια Μέννινγκερ

[1]Menninger School of Psychiatry, 1946, Topeka, Kansas

Ιδρύθηκε το 1946 από τον Κάρολο Μέννινγκερ σε ένα παλκιό νοσοκομείο Βετεράνων του Β΄Π.Π. Ο Κάρολος με τον αδελφό του Γουίλιαμ Μέννινγκερ αποτέλεσαν το πρώτο διοικητικό συμβούλιο. Πολύ γρήγορα το Menninger School of Psychiatry έγινε η κύρια πηγή τροφοδοσίας ψυχιάτρων στη χώρα και το μεγαλύτερο κέντρο εκπαίδευσης ψυχιάτρων στον κόσμο. Η πρώτο ιδρυθείσα ψυχιατρική κλινική το 1946 περιλάμβανε 108 ιατρούς. Αργότερά επεκτάθηκε στην εκπαίδευση ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών . Επεκτάθηκε ακόμη και στη δημιουργία παιδοψυχιατρικού κέντρου όπου νοσηλεύονταν παιδιά με ψυχολογικά και μαθησιακά προβλήματα.  Σε κείνα τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια 5 με 7% όλων των ψυχιάτρων στις ΗΠΑ και στον Καναδά είχαν εκπαιδευτεί στο Μέννινγκερ του Κάνσας. Τελευταία η κλινική μεταφέρθηκε στο Τέξας λόγω αδυναμίας των ασφαλειών να καλύψουν τους εισαγόμενους ασθενείς όπως παλιά.

Αν το επιχειρούμενο πείραμα μετατροπής των Εθνών σε κότες λειράτες και γαϊδούρια  (για να επαναλάβουμε τα λόγια του Άδωνη κατά Πολάκη, παγκοσμιοποιητές και προδότες τους Έθνους και των ιδανικών της πατρίδας) και κοπάδι προβάτων από την παγκοσμιοποίηση των τευτόνων, των ροδοσταυριτών, των ιλλουμινάτων, των τραπεζιτων, των πετρελαϊκών και φαρμακευτικών εταιρειών, φαντάζεστε τι πρόκειται να επακολουθήσει στον πλανήτη.

Ένας οδοστρωτήρας που θα ισοπεδώσει τα πάντα. Το Πνεύμα, τα ιδανικά, το σεβασμό στο πιστεύω του κάθε λαού, και η παντελής υποχώρηση μέχρι ανυπαρξίας δημοκρατικών δικαιωμάτων, κι ελευθεριών στον πλανήτη. Ομάδες ένοπλων τρομοκρατών, αναρχικών, αντιεξουσιαστών και φασιστών θα συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής και καταπίεσης και θα πνίγουν κάθε έννοια σεβασμού του προσώπου ενώ θα καταστρέφουν τα υπολείμματα της ιδιωτικής περιουσίας των κουρελιάρηδων μαζών, με όσα δεν τους έκλεψε το κράτος. Εγκληματίες θα σκοτώνουν χωρίς να φέρουν ίχνος ενοχών στην παραλυμένη συνειδησήτους.

Αυτά μας φέρνει η παγκοσμιοποίηση, ακριβώς όπως τα περιέγραψε η Άννα Ψαρούδα Μπενάκη στην ομιλία της προς τον Κάρολο Παπούλια όταν πρωτοεκλέχτηκε πρόεδρος.

Όμως η εωσφορική επικράτηση της παγκοσμιοποίησης και του κατακερματισμού της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου, της αποδιοργάνωσής της και της δουλοπρεπούς υποταγής της δεν φαίνεται να εμποδίζει τους παγκοσμιοποιητές (γκλομπαλιστές) οι οποίοι διαθέτουν τεράστια ισχύ ξεκινώντας από τα υψηλότερα σκαλοπάτια της πολιτικής και φθάνουν μέχρι τους δικαστικούς αντιπροσώπους, τους διεθνιστές παιδαγωγούς, τους δήθεν φιλοσόφους που διακηρύσσουν την αθεΐα και την απενοχοποίηση από τον Ηθικό Νόμο.  Μια παραφύση διαμόρφωση της ηθικής συνείδησης και της απελευθέρωσης των πιο σκοτεινών ενστίκτων. Η ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε “ΜΑΤΙΑ ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΛΕΙΣΤΑ” εκφράζει μέσα από τις ανατριχιατικές σκηνές Σατανολατρείας που δείχνει, το πνεύμα της παγκοσμιοποίησης.

Εύλογο προκύπτει το ερώτημα ποια είναι η γενική στάση των ηγετών της ελληνικής πολιτικής σκηνής απέναντι στον globalism (την παγκοσμιοποίηση); Μην περιμένετε έλεος τα έχου πουλήσει όλα. Είναι μίσθαρνα όργανά της. Με πρωτοστάτη τον αρχιερέα της εθνικής μειοδοσίας, τον άνθρωπο που μας έδεσε στα μνημόνια με στατιστικές εξαπάτησης των δεδομένων για το ελληνικό χρέος Γεώργιο Παπανδρέου τον Β΄. Είναι ο άνθρωπος που διακήρυξε επισήμως της παράδοση της χώρας στην παγκοσμιοποίηση συμφωνώντας με το πιο βάναυσο τρόπο την υποταγή της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα και στις ακόρεστες ορέξεις των ιδιωτών δανειστών της Ε.Ε. 

Ήταν ο άνθρωπος που δήλωσε ξεκάθαρα: “Χρειαζόμαστε μια παγκόσμια κυβέρνηση, μια παγκόσμια οικονομική ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ”. Μόνο που το είπε στα αγγλικά για να μην το πολυκαταλάβουν οι ανίδεοι κι ανέτοιμοι, όσο κι ανεκπαίδευτοι, περί τα οικονομικά, Έλληνες κι Ελληνίδες:

“We need a global government, a global financial government. And we need it now!” 

Το πιο κάτω άρθρο του Νίκου Ιγγλέση στα “Επίκαιρα” το επιλέγουμε γιατί αποδεικνύει ότι τι Τσίπρας, τι Σαμαράς, τι ΓΑΠ, τι Παπαδήμος, τι καμμένος και Λεβέντης, είναι τα ίδια. Τι Κυριακούλης Μητσοτάκης (αυτός έχει ήδη δώσει δείγματα γραφής από τότε που έγινε υπουργός της Ν.Δ. επί Σαμαρά, αλλά οι Έλληνες πρέπει να συνεχίσουν να βασανίζονται, να φτύνουν αίμα και τυφλοί και κουφοί να ψηφίζουν τα πιο τρανά παραδείγματα εκ των εκπροσώπων της παγκοσμιοποίησης) στο ίδιο χάος θα συνεχίσει να μας σέρνει αν ανέβη στην εξουσία και γίνει πρωθυπουργός. Αλλά αν θέλετε και τα φασιστικού τύπου εθνικιστικά πρότυπα  του Νίκου Μιχαλολιάκου είναι παραλλαγές του ιδίου θέματος. Όργανα που στήνουν παγίδες στον ελληνικό λαό και τον παρασύρουν σε στρεβλά μονοπάτια που κινούνται, προσδιορίζονται και κατευθύνονται από την παγκοσμιοποίηση. Παράδειγμα που αποδεικνύει την ενοχή τους και την προσκόλληση στη νέα παγκόσμια τάξη. Γιατί δεν ακούγεται ποτέ και πουθενά και αποσιωπάται από τα Δημόσια και τα ιδιωτικά κανάλια η Χριστιανική Δημοκρατία του Γιάννη Ζερβού ή το ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ του Δημήτρη Καζάκη; Γιατί κτυπούν αλύπητα της παγκοσμιοποίηση. Γι’ αυτό και τα θάβουν για να μην τα μυριστεί ο αγανακτισμένος λαός και τα ψηφίσει. Αντίθετα ευνοεί την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον μαρξιστικό, μη πατριωτικό και διεθνιστικό χαρακτήρα της.

Αλλά ας δούμε το άθρο του Ν. Ιγγλέση:

Globalists vs Local Societies

Η ΛΑΘΟΣ ΕΠΙΛΟΓΗ -Η Ελλάδα στη συμμαχία των ηττημένων της παγκοσμιοποίησης

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

του Νίκου Ιγγλέση

Ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, δύο μήνες πριν παραδώσει τα κλειδιά του Λευκού Οίκου στο μεγάλο νικητή των αμερικανικών εκλογών της 8^ης Νοεμβρίου, Ντόλαλντ Τραμπ, επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα.

Κατά την άφιξή του στην Αθήνα, ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ότι η επίσκεψή του στη χώρα μας ήταν μια πολύ παλιά επιθυμία του, αλλά φαίνεται ότι επί οκτώ χρόνια δεν είχε καταφέρει να την ικανοποιήσει!

Αντίθετα, στην πρώτη περιοδεία του εκτός αμερικανικού εδάφους, τον Απρίλιο του 2009, είχε ευτυχήσει να επισκεφθεί τη γειτονική Τουρκία. Θυμίζουμε ότι σ’ εκείνη την επίσκεψή του ο Μπαράκ Ομπάμα είχε αποκαλέσει την Τουρκία «ευρωπαϊκή χώρα», προκειμένου να ωθήσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μιλώντας δε στην τουρκική Εθνοσυνέλευση χαρακτήρισε τη Μικρασιατική Εκστρατεία ως προσπάθεια κάποιων (σ.σ. των Ελλήνων) να αναστήσουν μια αρχαία αυτοκρατορία! Φαίνεται ότι κανείς από τους ανιστόρητους συμβούλους του δεν του είχε εξηγήσει ότι οι Έλληνες πολέμησαν στη Μικρά Ασία για να υπερασπιστούν τους ομοεθνείς τους και τους άλλους χριστιανικούς πληθυσμούς από την εθνοκάθαρση που εφάρμοζε ο στρατός του Μουσταφά Κεμάλ και οι άτακτοι Τσέτες του. Μια εθνοκάθαρση που είχε αρχίσει πριν αποβιβαστεί ο ελληνικός στρατός στη Σμύρνη με εντολή των συμμάχων – νικητών (συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ) του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η τελευταία περιοδεία του Αμερικανού προέδρου στην Ελλάδα, Γερμανία και Περού…
σχεδιάστηκε για να αποτελέσει ένα πανηγυρικό απολογισμό του έργου του πριν παραδώσει τη συνέχισή του στη Χίλαρι Κλίντον. Όταν όμως οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, οι θεοί γελούν. Ο Μπαράκ Ομπάμα κοιμήθηκε με τη Χίλαρι και ξύπνησε με τον Ντόναλντ, κι έτσι η περιοδεία του αναγκαστικά άλλαξε στόχο. Πλέον καλούνταν να υπερασπιστεί την οκταετή θητεία του και αυτό επιχείρησε με την ομιλία του στην Αθήνα.

Η ατζέντα Τραμπ

Για να αντιληφθούμε τι προσπαθεί να υπερασπιστεί ο Μπαράκ Ομπάμα πρέπει να κατανοήσουμε αυτό που συνέβη στις ΗΠΑ τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Ένας πρωτοεμφανιζόμενος -στην πολιτική σκηνή- επιχειρηματίας, ο Ντόναλντ Τραμπ κατέθεσε μια ριζοσπαστική και αντισυστημική ατζέντα, τα βασικά σημεία της οποίας είναι:

1. Πλήρης αντίθεση στο ελεύθερο -χωρίς δασμούς- εμπόριο που στερεί θέσεις εργασίας από του Αμερικανούς και αυξάνει την ανεργία. Αναθεώρηση της Συμφωνίας Διεθνούς Εμπορίου NAFTA (ΗΠΑ – Καναδάς – Μεξικό). Μη επικύρωση της Συμφωνίας ΤΤΡ (ΗΠΑ με άλλες έντεκα χώρες της Αμερικής, της Ασίας, την Αυστραλία και τη Ν. Ζηλανδία). Μη υπογραφή της Συμφωνίας ΤΤΙΡ (ΗΠΑ – ΕΕ). Οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις ένιωσαν το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους. Η πρόθεση επιβολής δασμών προκάλεσε πανικό στις μεγάλες εξαγωγικές χώρες όπως η Γερμανία και η Κίνα.
2. Φραγμό στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση, που συμπιέζει την αμοιβή της εργασίας στο εσωτερικό των ΗΠΑ, με την κατασκευή ενός φράχτη στα σύνορα με το Μεξικό και την απέλαση όσων έχουν εισέλθει παράνομα στη χώρα.
3. Αναθεώρηση των τεράστιων αμερικανικών αμυντικών δαπανών για το ΝΑΤΟ. Οι σύμμαχοι θα πρέπει να αναλάβουν το οικονομικό βάρος που τους αναλογεί αν θέλουν, σε περίπτωση ανάγκης, να έχουν την υποστήριξη των ΗΠΑ. Μεγάλη αναταραχή προκλήθηκε ιδιαίτερα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που θεωρούν ότι απειλούνται από τη Ρωσία.
4. Διάλογος και όχι επιβολή κυρώσεων και αντιπαράθεση με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν για τη διευθέτηση διεθνών ζητημάτων όπως αυτά της Συρίας και της Ουκρανίας.

Η επίθεση του συστήματος

Οι θέσεις αυτές προκάλεσαν διεθνή αναταραχή γιατί έθιγαν την «ιερή αγελάδα» του υπάρχοντος συστήματος, την παγκοσμιοποίηση (globalisation). Θυμίζουμε ότι οι τρείς βασικοί πυλώνες της παγκοσμιοποίησης, του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, είναι: α) η ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων, β) η ελεύθερη διακίνηση αγαθών – υπηρεσιών και γ) η ελεύθερη διακίνηση των ανθρώπων (ανοιχτά σύνορα). Η Χίλαρι Κλίντον κατηγόρησε τον Ντόναλντ Τραμπ ότι διχάζει τον αμερικανικό λαό, αλλά αυτός μίλησε για ένα κίνημα ξεσηκωμού (rebellion) ενάντια στη διεφθαρμένη γραφειοκρατία της Ουάσιγκτον και τα συμφέροντα των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών.

Από την αρχή της εκλογικής κούρσας ο Ντόναλντ Τραμπ δέχτηκε μια πρωτοφανή επικοινωνιακή επίθεση όχι μόνο στο εσωτερικό των ΗΠΑ αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι χαρακτηρισμοί που του αποδόθηκαν ξεπερνούν κατά πολύ και αυτούς που αποδίδονται στον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν. Ενδεικτικά καταγράφουμε μερικούς μόνο απ’ αυτούς: Ξενοφοβικός, ρατσιστής, εχθρός των μουσουλμάνων, ακροδεξιός, φασίστας, μισογύνης, σεξιστής, ναρκισσιστής, μισαλλόδοξος, υποκριτής, συγκρουσιακός, ανεξέλεγκτος, χαμαιλέων, άσχετος με την πολιτική, λαϊκιστής, λαοπλάνος, επικίνδυνος κλόουν και συνεργάτης των Ρώσων.

Globalists vs Local Societies

Απέναντι σ’ αυτόν τον «κίνδυνο» για την Αμερική και όλο τον πλανήτη, που ενσάρκωνε ένας άνθρωπος, πίσω από τη Χίλαρι Κλίντον συστρατεύτηκαν ο Μπαράκ Ομπάμα, που μετατράπηκε σε κομματάρχη -πρωτοφανές για εν ενεργεία Πρόεδρο να μιλάει στις συγκεντρώσεις υποψηφίου-, η συντηρητική ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, το σύνολο σχεδόν των μεγάλων έντυπων και ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης, οι σταρ του Χόλυγουντ, οι φίρμες της μουσικής σκηνής και του αθλητισμού καθώς και ξένοι ηγέτες όπως ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ, ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς κ.ά. Οι χορηγοί (μεγάλες εταιρείες, funds, ιδρύματα) έδιναν εκατομμύρια δολάρια για να ενισχύσουν τη Χίλαρι Κλίντον αλλά μόνο μερικές χιλιάδες για τον Ντόναλντ Τραμπ. Θα πρέπει το διακύβευμα να είναι πολύ μεγάλο για να δημιουργηθεί τέτοια πανστρατιά.

Η πραγματικότητα είναι ότι, όπως στο βρετανικό δημοψήφισμα, έτσι και στις αμερικανικές εκλογές, η σύγκρουση δεν ήταν μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών, μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς ή μεταξύ συντηρητικών και προοδευτικών. Η σύγκρουση ήταν ανάμεσα στους «globalists» (τους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης) και τις «local societies» (τις τοπικές κοινωνίες – τους λαούς των κρατών). Η πανστρατιά της παγκοσμιοποίησης ηττήθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ, ενώ οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, που έδιναν προβάδισμα, καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο, στην εκλεκτή του συστήματος Χίλαρι Κλίντον, εξευτελίστηκαν για ακόμη μία φορά.

Η ελληνική επιλογή

Μετά τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ οι επιθέσεις εναντίον του συνεχίστηκαν. Η ελληνική κυβέρνηση, τα κόμματα της μνημονιακής αντιπολίτευσης και τα συστημικά μέσα προπαγάνδας δεν έκρυψαν την απογοήτευση και τη δυσαρέσκειά τους για το εκλογικό αποτέλεσμα. Όλοι εξέφρασαν την εκτίμηση ότι η γραφειοκρατία και τα διάφορα ισχυρά κέντρα εξουσίας θα εμποδίσουν το νεοεκλεγέντα πρόεδρο να υλοποιήσει τις εξαγγελίες του. Αυτό είναι πιθανό να συμβεί, αλλά θα το διαπιστώσουμε στο μέλλον.

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπροέδρου στο Ευρωκοινοβούλιο Δημήτρη Παπαδημούλη την επομένη των αμερικανικών εκλογών: «Η νίκη Τραμπ αποτελεί ένα αρνητικό σοκ, μια σοβαρή αρνητική εξέλιξη για τη δημοκρατία και τη σταθερότητα σε όλο τον πλανήτη…Το οδυνηρό σοκ μπορεί να είναι κι ένα εγερτήριο μήνυμα για ένα ευρύ αντιφασιστικό – δημοκρατικό μέτωπο, παντού στον κόσμο, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι κίνδυνοι που σηματοδοτεί η νίκη Τραμπ». Αν καταλάβαμε καλά, ο κ. Παπαδημούλης ζητάει τη δημιουργία ενός αντιφασιστικού μετώπου ενάντια στο νέο Αμερικανό πρόεδρο για να μπορούμε μετά να κατηγορούμε τις ΗΠΑ για ανθελληνική στάση. Για τον ολοκληρωτισμό της παγκοσμιοποίησης που καταδικάζει ολόκληρους λαούς στην εξαθλίωση και το θάνατο ο κ. Παπαδημούλης δεν είπε τίποτα.

Ο διορατικός Ερντογάν

Στην άλλη πλευρά του Αιγαίου ο νέο-οθωμανός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξέχασε πάραυτα την εξαγγελία του Ντόναλντ Τραμπ για προσωρινή απαγόρευση εισόδου των μουσουλμάνων στις ΗΠΑ και αμέσως μετά τις εκλογές του τηλεφώνησε για να τον συγχαρεί, να επιβεβαιώσει τη σταθερή συμπαράσταση της χώρας του στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) , να του ζητήσει την έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν και να προτείνει τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία προκειμένου οι υποστηριζόμενοι από την Τουρκία αντάρτες να μην κινδυνεύουν από τη συριακή και ρωσική αεροπορία.

Δύο μέρες αργότερα, σύμφωνα με δημοσιεύματα τουρκικών εφημερίδων, ο Ταγίπ Ερντογάν επικοινώνησε ξανά με τον Ντόναλντ Τραμπ και του ζήτησε να επισκεφθεί την Τουρκία στην πρώτη περιοδεία που θα κάνει εκτός ΗΠΑ μετά την ορκωμοσία του.

Παράλληλα το τουρκικό λόμπι στην Αμερική δραστηριοποιήθηκε προκειμένου να επηρεάζει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό προσώπων που θα πάρουν θέσεις ευθύνης στη νέα κυβέρνηση. Μεταξύ αυτών είναι και ο απόστρατος υποστράτηγος Μάϊκλ Φλιν πρώην διευθυντής της υπηρεσίας Ασφαλείας των Ενόπλων δυνάμεων (DIA) που, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, προορίζεται για Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του νέου προέδρου. Εμείς θα απαντήσουμε με το αντιφασιστικό μέτωπο!

Το Μανιφέστο Ομπάμα

Μέσα σ’ αυτές τις κοσμοϊστορικές εξελίξεις ο Μπαράκ Ομπάμα ήρθε στην Ελλάδα. Στην ομιλία του στο Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» μίλησε για το όραμά του για τη δημοκρατία που το συνέδεσε αριστοτεχνικά με τη δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας και τον Περικλή. Αναφέρθηκε στους κινδύνους από την ενίσχυση της λαϊκίστικης ρητορικής της Δεξιάς και της Αριστεράς, στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Προειδοποίησε για την άνοδο του εθνικισμού, της εθνικής ταυτότητας που κτίζεται γύρω από ένα «εμείς» και ένα «αυτοί». Συνεχάρει τους Έλληνες για τη συμπόνια και τη γενναιοδωρία που δείχνουν στους πρόσφυγες και πρόσθεσε ότι η δημοκρατία τους ανοίγει την αγκαλιά της. Τέλος είπε ότι το μονοπάτι της παγκοσμιοποίησης πρέπει να καλυτερεύσει!

Ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε την Αθήνα για να παρουσιάσει ένα Μανιφέστο υπέρ της παγκοσμιοποίησης κάτω από το παγκόσμιο σύμβολο του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης. Θα μπορούσε κανείς να πει στον επικοινωνιακό πλην ανιστόρητο Μπαράκ Ομπάμα ότι η εθνική ταυτότητα δε χτίζεται από την άνοδο του εθνικισμού, αλλά ενυπάρχει στην ανθρώπινη ιστορία περνώντας από τη φυλή στο γένος και στη συνέχεια στο έθνος. Εθνική ταυτότητα είναι, κατά τον Ηρόδοτο, το όμοαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον. Επίσης θα μπορούσε να του πει ότι οι πρόσφυγες είναι τα θύματα των δικών του πολιτικών, την τελευταία οκταετία, που για γεωπολιτικούς και οικονομικούς λόγους ενθάρρυναν, χρηματοδότησαν και εξόπλισαν διάφορες οργανώσεις που εκπροσωπούν εθνικές ή θρησκευτικές μειονότητες, προκειμένου να ανατρέψουν μη αρεστές κυβερνήσεις, όπως π.χ. στη Λιβύη και στη Συρία.

Μετά την Αθήνα ο Μπαράκ Ομπάμα πήγε στο Βερολίνο όπου υπέγραψε από κοινού με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ ένα άρθρο -δημοσιεύθηκε στο γερμανικό οικονομικό περιοδικό Wirtschafts Woche- στο οποίο τονίζεται ότι δεν υπάρχει επιστροφή στον κόσμο που υπήρχε πριν την παγκοσμιοποίηση. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε άτυπη Σύνοδος Κορυφής με τους ηγέτες της Αμερικής και των πέντε μεγαλύτερων χωρών της Ευρώπης προκειμένου να δημιουργηθεί μια Διεθνής υπέρ της παγκοσμιοποίησης και ενάντια σε όσους την αμφισβητούν. Στη Σύνοδο συζητήθηκε και η παράταση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας για να δεσμευτεί προκαταβολικά ο Ντόναλντ Τραμπ. Η προσπάθεια συνεχίστηκε στο Περού. 

Δυστυχώς στην Ελλάδα που καταστράφηκε οικονομικά και κοινωνικά από την παγκοσμιοποίηση και το ευρωπαϊκό υποσύνολό της, την ΕΕ και την Ευρωζώνη, επικρατεί πολιτικός αυτισμός. Δέσμιες ιδεοληψιών, οι ετεροπροσδιορισμένες ηγεσίες των μνημονιακών κομμάτων σύρουν τη χώρα σε συμμαχία με τους ηττημένους. Όπως είχε πει ο Ταλεϋράνδος «Είναι κάτι χειρότερο από έγκλημα, είναι λάθος». 

Υ.Γ.

Ο Αστέρας της Βουλιαγμένης στον οποίο κατέλυσε ο Μπαράκ Ομπάμα ανήκει κατά ποσοστό περίπου 33% στον τουρκικό όμιλο Dogus. Ο ίδιος όμιλος ελέγχει σε ποσοστό 90% τις μαρίνες Γουβιών Κέρκυρας και Λευκάδας, κατά 75% τη μαρίνα Ζέας και κατά 32,2% τη μαρίνα Φλοίσβου. Ο τουρκικός όμιλος Dogus αγόρασε πρόσφατα και το 50% του Χίλτον των Αθηνών. Όταν οι Τούρκοι παραβιάζουν κάθε μέρα τον εναέριο χώρο της πατρίδας μας και οι πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας δίνουν ηρωικές μάχες για να τους αναχαιτίζουν, όταν κατέχουν επί 42 χρόνια το 38% της Κύπρου, οι πολιτικοί κατ’ εντολή των δανειστών ξεπουλάνε τα φιλέτα της Ελλάδας. Αυτό θα πει μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις γι’ αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τι εστί παγκοσμιοποίηση.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στις 25-11-2016.

από το «http://greekattack.wordpress.com»

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Στην προσφώνηση του ο Έλληνας πρωθυπουργός προς τον Αμερικανό πρόεδρο, Μπάρακ Ομπάμα, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στην Αθήνα, είχε τονίσει κάτι που το είχαμε ξεχάσει, πως το Κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής μιας ξένης δύναμης σε ένα ανεξάρτητο κράτος μέλος του ΟΗΕ.

Δυστυχώς αυτή η υπόμνηση φαίνεται πως ξεχάστηκε πριν καλά καλά γραφτεί στα ιστορικά πρακτικά της επίσκεψης για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια του Αμερικανού προέδρου στην Ελλάδα.

Το 2004 ο κυπριακός λαός υπό την ηγεσία του άξιου ηγέτη του, του ήρωα Τάσου Παπαδόπουλου, είχε πει ένα ηχηρό και ιστορικό όχι σε εκείνο το έκτρωμα που λέγονταν σχέδιο Ανάν και το οποίο υπεστήριξαν πολλοί Έλληνες πολιτικοί όπως ο Γιωργάκης Παπανδρέου, η κ Μπακογιάννη, ο Κωστάκης Καραμανλής, (έμμεσα), ο τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας που τώρα αναγορεύτηκε… μεγάλος ήρωας, ο κ Στεφανόπουλος και όσοι παρέδωσαν την Ελλάδα στη συνέχεια στην μνημονιακή κατοχή.

Σήμερα τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Το Διεθνές δίκαιο υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας αντικαταστάθηκε από την ευρωπαϊκή κατοχή της Ελλάδας και της Κύπρου.

Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι επείγονται οι ξένες κατοχικές δυνάμεις να υλοποιηθεί το σχέδιο του ενεργειακού αγωγού Κατάρ-Ισραήλ Κύπρου προς Τουρκία και Ευρώπη, έτσι ώστε να πληγεί για άλλη μια φορά η ενεργειακή εξάρτηση από την Ρωσία.

Ενώ όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει, η πραγματικότητα έχει μείνει αυτή που ήταν πάντα μετά το 1974. Ένας στρατός κατοχής που δεν έχει κανένα σκοπό να φύγει, ένας παράνομος εποικισμός από Ανατολίτες φανατικούς Τούρκους και το καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων που καταλύει την έννοια της ανεξαρτησίας του εκκολαπτόμενου νέου κρατικού εκτρώματος.

Η προδοσία είναι πάντα προδοσία, είτε αυτή έχει χρονολογία το 1974, είτε το 2004, είτε το 2010, είτε τέλος το 2017. Τώρα ετοιμάζουν μια διεθνή παρωδία διάσκεψης υπό τας διαταγάς των κατοχικών ευρωπαϊκών δυνάμεων και των ΗΠΑ, με την συμμέτοχη της Ελλάδας και της εισβάλουσας δύναμης στην Κύπρο, της Τουρκιάς του δικτάτορα Ερντογάν, για την fast επίλυση του προβλήματος.

Αν είναι δυνατό νοήμονες να θεωρούν ότι μπορεί έτσι με τις παρούσες συνθήκες να επιλυθεί το πρόβλημα.

Να μην συνεργήσει η ελληνική πλευρά, έστω και κατεχόμενη, στην νέα μεγάλη αυτή προδοσία του Ελληνισμού πριν είναι πολύ αργά, γιατί η Ιστορία γράφει και κάποτε όλοι λαμβάνουν την πρέπουσα τιμωρία.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
nikosxeiladakis.gr

Πηγή:

https://hellasforce.com/2016/12/13/%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b5%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%b9%ce%bd-%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%cf%81%ce%b3%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%bd%ce%b5%ce%bf-%ce%bc%ce%b5/