Ο πρώτος καθηγητής της Ψυχιατρικής έρχεται στην Πάτρα.

Η περίπτωση του Πέτρου Χαρτοκόλλη αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα προώθησης εκ των ενόντων και εξ ιδίων.

Dr Πέτρος Χαρτοκόλλης

Ο Πέτρος Χαρτοκόλλης ήταν το 1973 ο «Έλληνας» associate professor της Ψυχιατρικής από όσο ενθυμούμαι και δίδασκε στο πολύ γνωστό Menninger School  της Ψυχιατρικής. Το γεγονός ότι ήταν Έλληνας αποτελούσε την πιο ελκυστική περίπτωση για μένα. Θα είχα μέσα στο απόλυτα ξένο πανεπιστημιακό τοπίο αλλά και στο χαμένο μέσα στο πουθενά Τopeka του Κάνσας έναν άνθρωπο «δικό μου» να αλλάζουμε απόψεις και να με συμβουλεύει πώς να κινηθώ και πώς να πετύχω τις καλλίτερες σε ποιότητα ψυχιατρικές προδιαγραφές. Ανέκαθεν είχα αποφασίσει πως ό,τι ειδικότητα να επέλεγα μόνο στις ΗΠΑ θα πήγαινα για μετεκπαίδευση. Ήταν εκ των «ων ουκ άνευ». Τελεία και παύλα.

Το Menninegr School of Psychiatry[1] για να με επιλέξει ζήτησε κάτι που στις άλλες σχολές και νοσοκομεία που επικοινωνούσα δι’ αλληλογραφίας δεν είδα να το απαιτούν. Τους αρκούσε το άμεσο Interview. Αυτοί του Menninger απαιτούσαν λεπτομερές βιογραφικό στα αγγλικά. Όπερ και εγένετο. Έγγραψα ακόμη και σε ποια κλινική ιδιωτική γεννήθηκα… Έχοντας μικτή πολιτισμική κουλτούρα ελληνοαμερικανική από την πλευρά της μητέρας, ήξερα ότι δεν ξεγελιούνται οι Αμερικάνοι με ψέματα και φαντασιώσεις και στημένα βιογραφικά όπως στην Ελλάδα. Όσα θα έγραφα όφειλαν να είναι ξεκάθαρα και πραγματικά και αυτά που γράφεις εκτιμούνται χωρίς να πηγαίνει το μυαλό τους στην καχυποψία και τον δόλο. Όχι ότι είναι κουτόφραγκοι, αλλά έτσι το έχει η κουλτούρα τους. Δίνουν βάση σε ό,τι λες και γράφεις. Αν σε πιάσουν όμως λανθάνοντα και ασυνεπή, χάθηκες. Όταν το έστειλα, όχι χωρίς κάποια αγωνία, περίμενα την απάντηση και απόλυτοι στη συνέπειά τους, οι γραμματείς και το staff (ιατρικό προσωπικό) της κλινικής μου απάντησαν παραμονές του ταξιδιού μου θετικά. Η χαρά μου μεγάλη. Είχα κι άλλες δυο προσφορές αλλά ο στόχος μου ήταν το Κάνσας. Μου έλεγαν πόσο απομονωμένο μέρος είναι η Topeka, το κρύο που κάνει το χειμώνα, τίποτα εγώ, τίποτα. Είχα βάλει γερά πλώρη για το Κάνσας. Φτάνω 1 ή 2 Ιουλίου του 1973 στο αεροδρόμιο Κέννεντυ της Νέας Υόρκης. Πάω στο γκισέ για να βγάλω εισιτήρια για το Κάνσας. Η πρώτη σφαλιάρα 200 δολάρια το  two way ticket (Μετ’ επιστροφής). Στην Ελλάδα μέχρι την περίοδο της εισόδου στην ευρωπαϊκή ένωση επικρατούσε όσοι θυμούνται το πιο αυστηρό σύστημα Capital control. 300 $ ήταν το όριο. Μην ξεχνάμε ότι το 1973 είχαμε στην Ελλάδα, χούντα. Η πατρίδα μας βρισκόταν κάτω από το άγος μιας στρατιωτικής δικτατορίας η οποία υποσχόταν στην πάντα ασταθή και ρευστή πολιτικά κατάσταση σταθερότητα, ησυχία, τάξη και ασφάλεια κάτω από τον θόρυβο των ερπυστριών των τανκς του Παττακού, του Μακαρέζου και του Παπαδόπουλου φυσικά.

Ήδη από τα φοιτητικά χρόνια είχα προειδοποιήσεις από τους συναδέλφους ότι παρακολουθούμαι γιατί είμαι αθυρόστομος και εκφράζομαι απρόσεκτα εναντίον της χούντας. Ιδίως απ’ την εποχή που δίναμε με τον Συνάδελφο Δημήτρη Καραμπελόπουλο νυν παιδίατρο την «ΚΡΙΤΙΚΗ του Συντάγματος υπό το Φως του ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ» μια κριτική καταπέλτης στο άθλιο ΣΥΝΤΑΓΜΑ που ο Παπαδόπουλος επέβαλε στους Έλληνες κι αυτοί περιδεείς και τρομοκρατημένοι το ψήφισαν σε ποσοστό 93%. Εξ αιτίας της ΚΡΙΤΙΚΗΣ που μοίραζα στην Αθήνα και Πάτρα είχα συλληφθεί από τον ασφαλίτη Αδαμόπουλο (ζει ακόμη)και η αστυνομία ήρθε στο σπίτι και αφού έψαξε ό,τι ντουλάπια, συρτάρια και βαλίτσες υπήρχαν, μου κατάσχεσαν κάμποσα τεύχη «της ΚΡΙΤΙΚΗΣ του Συντάγματος», το ανεπανάληπτο εκείνο τευχίδιο-καταπέλτης ενάντια στη χούντα του Νικόλα Ψαρουδάκη. Περιέσωσα από αυτό 1-2 τεύχη μέχρι σήμερα.  

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν η χούντα θα μου επέτρεπε να φύγω εκτός Ελλάδας. Τελικά δεν συνάντησα εμπόδια, είναι αλήθεια ότι η ΚΡΙΤΙΚΗ του Συντάγματος που έγινε, είχε προσωρινά τουλάχιστον, αφεθεί ελεύθερη από την επιτροπή λογοκρισίας να κυκλοφορεί και να διαδίδεται με την άδεια τους. Πιθανώς να στραβώθηκαν από το Θεό και το επέτρεψαν. Όταν είδαν όμως ότι είχε πέραση στο λαό, τότε ήραν την απόφασή τους και τα μάζευαν αθόρυβα από τα κιόσκια και από τα κεντρικά γραφεία της Χριστιανικής Δημοκρατίας στη Σόλωνος και της υπόλοιπης Ελλάδας. Λίγο αργότερα νομίζω επί Ιωαννίδη, σφράγισαν τα γραφεία και τον Ψαρουδάκη τον έστειλαν εξορία στη Γυάρο.

Εμένα πάντως δεν μου έφεραν εμπόδιο στο να ξενιτευτώ για λόγους σπουδών.

Βρίσκομαι στο αεροδρόμιο και ανακαλύπτω ότι τα χρήματα που είχα σε δολάρια μόλις έφταναν για να κάνω το ταξίδι αλερετούρ Κάνσας-Νέα Υόρκη. Πως θα ζούσα εκεί κάτω; Πόσο νοίκι θα πλήρωνα, θα έφθανε ο μισθός για τα έξοδα; Θα μπορούσα να αγοράσω τρόφιμα και τα απαραίτητα έπιπλα; Σε δύο μήνες θα κατέφθανε η γυναίκα και το πρώτο παιδί μας. Θα την έβγαζα καθαρή με μισθό εφταπλάσιο βέβαια από ό,τι θα έπαιρνα στην Ελλάδα (γύρω στις 3000 δραχμές έπαιρνε ο ειδικευόμενος και 21500 δραχμές ο resident στο Αμέρικα. Θα έφθανε όμως ο μισθός σε σχέση με το κόστος ζωής; Προ του διλήμματος αποφάσισα να απαρνηθώ τη σχολή του φίλου μου του Πέτρου Xαρτοκόλλη και να μείνω στην Νέα Υόρκη όπου διορίστηκα αμέσως στο Dunlap Manhattan State Hospital. Νομίζω ότι ήταν η καλλίτερη επιλογή, χάρις στον δάσκαλό μου Τershakovek και τον ατομικό και ομαδικό ψυχοθεραπευτή και  ψυχαναλυτή Greenbaum γνώρισα το ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο της Κaren Horney, επονομαζόμενο American Institute of Psychoanalysis of the Karen Horney Clinic από όπου και αποφοίτησα έξι χρόνια μετά ψυχαναλυτής, το όνειρό μου.

 Επτά χρόνια πέρασαν έκτοτε και επιστρέφοντας στην Ελλάδα άνοιξα ιδιωτικό ιατρείο στην Πάτρα. Ήμουνα μόνος ανάμεσα σε 5 συναδέλφους που με έβλεπαν, ομολογώ, με μισό μάτι. «Τι ψώνιο θα μας βγει τούτος εδώ;» έλεγαν κι αναρωτιούνταν. Πέρασαν χρόνια για να με αποδεχτούν, να με εμπιστευτούν όταν βλεπόμαστε στα διάφορα συνέδρια και τελικά να γίνουμε φίλοι. Αλλά έγινε.

Κάτω από μια ιδιαίτερη συγκυρία κι εύνοια της τύχης,  το 1981 μετά τον θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ, εγκαινιάζεται  στο ταχύρρυθμο παράρτημα του Νοσοκομείου Άγιος Ανδρέας η Ψυχιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Πατρών και στράβωσε ο Θεός τους εκλέχτορες και δεν έβγαλαν καθηγητή υποψήφιο από το Αιγινήτειο αλλά ποιον νομίζετε; Τον Πέτρο Χαρτοκόλλη. Έτσι αφού δε πήγε ο Μωάμεθ στο βουνό, ήρθε το βουνό στον Μωάμεθ. Ο Χαρτοκόλλης στην Πάτρα; Ποιος το περίμενε; Τον επισκέφθηκα, γνωριστήκαμε από κοντά, του διηγήθηκα την μικρή αλλά αλησμόνητη περιπέτεια στο αεροδρόμιο Κέννεντυ, και συναποφασίσαμε να συνεργαζόμαστε σαν νέοι και άπειροι από την ελληνική πραγματικότητα σε επίπεδο επιστημονικό. Είχαμε ήδη ξεκινήσει συμμετοχή σε κάποια στρογγυλά τραπέζια όπως μετά από πρόσκληση του Ιατρικού Συλλόγου Πύργου. Θα συμμετείχε πλην του Χαρτοκόλλη η Αύρα ή Σταυρούλα όπως εγώ συνήθιζα να την αποκαλώ Μπεράτη, σύζυγος του καθηγητή της Παιδιατρικής Μπεράτη. «Μανούλα μ’ έφαγες» ο Νίκος Μπεράτης, συγκεκριμένα οι φοιτητές αν καθυστερούσαν να πάρουν πτυχίο, οφειλόταν στην δυσκολία της εξέτασης από τον  Μπεράτη. Μικρός στο  δέμας αλλά βαρύς στις απαιτήσεις του ο Μπεράτης. Με μένα ήταν άκρως φιλικός . Όπως και η γυναίκα του Σταυρούλα την οποία για πρώτη φορά την γνώρισα στο Mount Sinai Hospital όπου έκανα rotation 6 μήνες υπό τον διευθυντή Ηoffman στο Mount Sinai στο Child Psychiatry Ward. Αυτά συμβαίναν γύρω στο, 1976 όταν ήμουν διορισμένος fellow της Παιδοψυχιατρικής στο Saint Vincent Hospital. Εκείνη εκπαιδευόταν στην Ψυχιατρική ή τελείωνε το ντοκτορά της. Προετοιμαζόμενη για πανεπιστημιακή καριέρα. Ελληνίδα αυτή Έλληνας εγώ, τα βρήκαμε και χαρήκαμε με τη γνωριμία. Στο ίδιο Νοσοκομείο δούλευε και ο σύζυγός της Νίκος Μπεράτης στον τομέα της γενετικής, όπου και γνωρίστηκαν. Τα αναφέρω όλα αυτά γιατί έχουν σχέση με όσα θα περιγράψω πιο κάτω.

Η αγαστή συνεργασία Χαρτοκόλλη-Ευαγγελάτου συνεχίσθηκε για τουλάχιστον 2 χρόνια. Ανταλλάσσαμε ακόμη και ασθενείς. Θυμάμαι ένα πολύ σοβαρό περιστατικό μεταιχμιακής διαταραχής της προσωπικότητας που μου εμπιστεύτηκε. Τότε είχα μια φαεινή ιδέα που δυστυχώς κάθε άλλο παρά με βοήθησε. Ενθουσιασμένος διότι είχα τόσο καλή φιλία κι επαφή με τον Πέτρο Χαρτοκόλλη, μέχρι και στα εγκαίνια του Νοσοκομείου Ρίου «Παναγιά η Βοήθεια» και στην τελετή απόθεσης του θεμέλιου λίθου,  με προσκάλεσε. Ενθουσιώδης και θαυμαστής του  εξηντάχρονου Π. Χαρτοκόλλη του πρότεινα μια πολύ συνηθισμένη για το εξωτερικό, άτυπη συνεργασία που θα μπορούσε να γίνει αργότερα τυπική και ό,τι άλλο προέκυπτε. Αν μας παρουσιάζονταν κάποια δύσκολα περιστατικά σαν του οριακού Μιλτιάδη που μου εμπιστεύθηκε, να τα συζητούσαμε όπως γινότανε στα ενδονοσοκομειακά meetings στις ΗΠΑ. Με ενδιέφερε να αξιοποιήσω και να ρουφήξω ό,τι περισσότερο γινόταν από την πείρα ενός τόσο εγνωσμένης αξίας ψυχαναλυτή. Να κάνω τις γνώσεις και την εμπειρία του μέρος της ψυχιατρικής μου γνώσης κι εμπειρίας. Δεν με ενδιέφερε η φαρμακευτική θεραπευτική κι αντιμετώπιση, αλλά η ψυχαναλυτική του πρόταση. Εξ αυτού ορμώμενος συμμετείχα και σ’ ένα πληκτικό Συνέδριο που διοργάνωσε στο Διεθνές Κέντρο των Δελφών η Ψυχιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών με τον τίτλο “Oedipus revisited” «Ο Οιδίποδας ξαναεπισκέπτεται». Η Σταυρούλα ήδη από τότε ανάμεσα σε μια χωρία ξένων και ντόπιων ψυχαναλυτών έκανε ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο. Για τον Χαρτοκόλλη δεν γινόταν λόγος ήταν αναγνωρισμένος. Όσο για μένα ποτέ δεν πήγαινα την Φροϋδική Ψυχαναλυτική Σχολή κυρίως διότι η έμφαση δινόταν στις σεξουαλικού τύπου συγκρούσεις αν και όχι μόνο. Έχοντας παρακολουθήσει πολλά ψυχαναλυτικού τύπου συνέδρια ακόμη και στην κλινική της Κάρεν Χορνάϊ, οφείλω να πως ότι δεν με ενθουσίαζε η προσέγγισή τους. Θεωρούσα, κι εξακολουθώ να θεωρώ ότι είναι σχεδόν αδύνατη η πενταήμερη ακόμη και η τριήμερη ψυχανάλυση της ώρας των 45 λεπτών που υποστηρίζουν οι φροϋδικοί αναλυτές για την ψυχαναλυτική διαδικασία. Ο θερμόαιμος Έλληνας, επιπόλαιος, θέλοντας άμεσα αποτελέσματα εδώ και τώρα, κακά αμειβόμενος πάντα, τσιγκούνης και ανασφαλής, μη καλυπτόμενος από καμμιά ασφάλεια (διότι η Ψυχανάλυση για τις  Ασφάλειες στην Ελλάδα θεωρείται πολυτέλεια και δεν καλύπτεται παρά μόνο από το ίδιον πορτοφόλι του ψυχαναλυόμενου ή των γονέων του), ήμουν σίγουρος ότι δεν θα άντεχε τέτοιου είδους επίμονη, επώδυνη και πολυέξοδη διαδικασία. Και δικαιώθηκα από την πράξη.

Η νοοτροπία των Ελλήνων ήταν και παραμένει ακόμη, πολύ περισσότερο τώρα στην οικονομική κρίση που μας δέρνει, «μια ψυχανάλυση και τέρμα». Κι αυτό εκδηλώνεται παντοιοτρόπως. Π.χ. στον τρόπο που ψηφίζει τους εκπροσώπους του. Άβουλες συνήθως μαριονέτες, συναθροιζόμενες ατάκτως γύρω από τον αυταρχικό μπαμπά –πρωθυπουργό (έτοιμο να τους πετάξει από το τρένο αν παρακούσουν τις εντολές του και δεν υποταχτούν στην αδιαμφισβήτητου κύρους “αυθεντία του”) οικογενειοκρατία, ανίκανους, παμπόνηρους απατεώνες που συνεχώς των εξαπατούν και με διάφορα ηλίθιου τύπου επιχειρήματα της αράδας και χαμηλού βαθμού πολιτικές αντιπαραθέσεις, επιπέδου γειτονιάς, του δίνουν προεκλογικές υποσχέσεις που ουδέποτε κρατούν. Το ρουσφέτι όμως και ο νεποτισμός  πάντα καλά κρατεί, διαιωνίζεται και  ανθοφορεί.

Τα πρώτα σύννεφα στη σχέση

Ξαναγυρίζοντας στον πατέρα της Ψυχανάλυσης Πέτρο Χαρτοκόλλη, προκειμένου να μάθω περισσότερα δεν δίστασα να του προτείνω να τον πληρώνω για κάθε ώρα εποπτείας ψυχαναλυτικού τύπου όπως έκανα και με τους τρεις επόπτες μου στο Ινστιτούτο στο Μανχάταν. Το δέχτηκε χωρίς αμφισβητήσεις ή τα γνωστά τσαλιμάκια των Ελλήνων «δεν πρέπει, είσαι συνάδελφος» και τα λοιπά, παρόμοια γλυκανάλατα. Όμως εδώ έκανα λάθος. Σε λίγο μέσα από το γραφείο του καθηγητή, εικάζω μια ψηλομύτα γραμματέα τα έσπερνε, άρχισαν να ακούγονται ψίθυροι και ειδήσεις που αν διέρρεαν πιο έξω θα με έβλαπταν επαγγελματικά, στο επιστημονικό κύρος και status το οποίο μέχρι τότε παρέμενε άκρως υψηλό. Ποιες ήταν οι κουβέντες και τα κουτσομπολιά; «Ο Ευαγγελάτος δεν ξέρει ψυχιατρική κι έρχεται στον Χαρτοκόλλη να του την μάθει». Όταν πρωτάκουσα αυτά τα γελοία σχόλια δεν μου άρεσαν βέβαια, αλλά δεν έδωσα σημασία, πίστευα ότι ο Χαρτοκόλλης ήλεγχε τους υπαλλήλους του. Αμ δε! Ο Χαρτοκόλλης ήδη μεγάλος, γνωστός, διάσημος, από πολύ πλούσια οικογένεια, χιλιάδες στρέμματα μου έλεγαν οι κακές γλώσσες ούτε ήλεγχε, ούτε ενδιαφερόταν για τις φήμες και τους  δυσφημιστικούς απόηχους που οι άλλοι έσπερναν και μετέδιδαν με απέραντη ελαφρότητα του είναι.  Τότε πήρα την απόφαση να του μιλήσω για όσα άκουγα. «Κύριε Πέτρο ακούγονται περίεργες κουβέντες έξω από το γραφείο σας και το προσωπικο σας, όπως, «ο Ευαγγελάτος δεν έχει ιδέα από Ψυχιατρική και μαθαίνω κοντά σας την ειδικότητα. Αυτό μου προκαλεί οδυνηρή εντύπωση και αίσθημα ματαίωσης. Μεσολαβήστε παρακαλώ να σταματήσει αυτή η δυσφημιστική, εις βάρος μου εκστρατεία».  Πίστευα ότι θα μπορούσε να τους επιβληθεί, ότι εγώ ήδη αναγνωρισμένος και διαπιστευμένος Ψυχίατρος έχοντας επιτυχώς περάσει από εξετάσεις γενικής Ψυχιατρικής από ιατρική επιτροπή υπό τον Κώστα Στεφανή θα έπρεπε να τύχω κάποιας αξιοπρεπούς μεταχείρισης.

Η απάντηση του Πέτρου με εξέπληξε, με πάγωσε, με σοκάρισε. Με απόλυτη ψυχραιμία, παγωμένος, στεκόταν ακίνητος, ανέκφραστος, λες και με έβλεπε για πρώτη φορά. Είπε μονολεκτικά: «Κάνε όπως νομίζεις!»

Κάτι γκρεμίστηκε μέσα μου. Κατάλαβα ότι ο Χαρτοκόλλης είχε κάνει τις επιλογές του, εμένα απλώς με ανεχόταν, ίσως να του έκλεβα χρόνο από το συνεχές πάνω κάτω Αθήνα –Πάτρα όπου εβδομαδιαία έκανε. Δίδασκε στην Πάτρα δύο συνήθως μέρες την εβδομάδα και μετέβαινε Αθήνα όπου έμενε μονίμως με την ψυχαναλύτρια ψυχολόγο σύζυγό του. Ίσως είχε κουραστεί και ήθελε να ξεφύγει από την τόσο χρήσιμη συζήτηση περιστατικών και επιστημονικών αναλύσεων που εγώ την έβρισκα μαζί του. Είπαμε είχε μεγάλο βάθος η ψυχαναλυτική του γνώση αλλά και η εμπειρία του και ήθελα να ρουφήξω ό,τι μπορούσε να δώσει.

Μετά από αυτό το συγκινησιακό σκαμπίλι, άρχισε να φυλλοροεί η σχέση μας. Έκοψα να πηγαίνω στις επί πληρωμή συναντήσεις μας. Δεν συζητούσαμε πια για περιστατικά. Όταν δίδασκε τους φοιτητές συχνά παρευρισκόμουν κυρίως όμως όταν προσκαλούσε κάποιους ομιλητές από την Αθήνα οπότε συμμετείχα, συζητούσα μαζί τους κατά την παράδοση, αλλά τι να το κάνεις είχε παγώσει η καρδιά μου, σιγά-σιγά αποκοβόμουν, ώσπου έμειναν μόνο κάποια συνέδρια για να δίνω το  παρόν. Βέβαια η κόπωση, η ευθύνη της δουλειάς και ο φόρτος εργασίας δεν ήταν αμελητέα ποσά.

Η τελική ρήξη και αποστασιοποίηση

Η τελική ρήξη ήρθε σε ένα συνέδριο  στο Χίλτον της Κερκύρας το 1985. Εκεί συμβήκαν τρία σημαντικά κατά τη γνώμη μου γεγονότα τα οποία επισφράγισαν το άδοξο τέλος αυτής της  φιλίας.

Το συνέδριο ήταν ένα καθαρά φαρμακευτικό από πλευράς Ψυχιατρικής κλειστό προς τους Έλληνες ψυχιάτρους οι οποίοι δεν είχαν προσκληθεί, μόνο ξένοι σύνεδροι ψυχίατροι, φαρμακοποιοί και χημικοί συμμετείχαν και το κεντρικό θέμα ήταν η αποτελεσματικότητα, οι παρενέργειες και η προοπτική να κυκλοφορήσει  προσεχώς ως αντικαταθλιπτικό η ουσία lofepramine. Λιαζόμενοι στην πισίνα του Χίλτον, υπό τους ήχους της ορχήστρας, σε ένα περιβάλλον χλιδής, οι σύνεδροι (με τα έξοδά τους όλα πληρωμένα και με το παραπάνω από την ενδιαφερόμενη φαρμακευτική εταιρεία) παρουσίαζαν τις εργασίες τους, διύλιζαν τον κώνωπα και αμέσως μετά έτρεχαν να χαρούν τον ήλιο, τη θάλασσα τις άπειρες ομορφιές της θάλασσας μαζί με την πανοραμική θέα του Χίλτον προς το Ποντικονήσι. Ελάχιστοι παρέμεναν μέσα στην αίθουσα να ακούσουν τους επόμενους ομιλητές. Βλέποντας ότι η lofepramine ήταν ένα απλό ήπιο αντικαταθλιπτικό, (αργότερα αποδείχθηκε ότι είχε αγχολυτικές και εναντίον των κρίσεων πανικού ιδιότητες) ζήτησα τον λόγο και υπέβαλα την πιο κάτω ερώτηση. «Οφείλω να ομολογήσω πως δεν βλέπω κάποια ιδιαιτερότητα σε αυτό το φάρμακο και πλεονέκτημα από τα υπόλοιπα ήδη χρησιμοποιούμενα αντικαταθλιπτικά. Ποιος λόγος υπαγορεύει τόσα εκατομμύρια δολάρια και μάρκα να ξοδεύονται προς χάριν ενός πανομοιότυπου με τα υπόλοιπα φάρμακα;»

Αυτό ήταν· έπεσαν επάνω μου Αμερικανοί και Γερμανοί κυρίως καθηγητές, καταγγέλλοντάς με ότι είμαι ενάντια στην πρόοδο και δεν αντιλαμβάνομαι την ουσία της έρευνας εκ μέρους των φαρμακευτικών εταιρειών οι οποίες ξοδεύουν -με το αζημίωτο- τόσα εκατομμύρια. Η ειλικρινής απάντηση βέβαια απέχει  πολύ από όσα εκείνοι έλεγαν. Είναι θέμα marketing. Η προώθηση ενός φαρμάκου, η διαφήμισή του από τους αντιπροσώπους της όποιας εταιρείας, αποδίδει εκατομμύρια στις φαρμακευτικές εταιρείες οι οποίες πάντα έχουν να παραπονούνται για τα έξοδα που καταβάλλουν για έρευνα, αλλά ποτέ δεν μαθαίνουμε εμείς τουλάχιστον οι ψυχίατροι, για τα κέρδη τους, δεν ξέρω κι αν οι εφοριακοί μαθαίνουν την αλήθεια. Το σύγχρονο σκάνδαλο της Novartis λέει πολλά.

Αργότερα, ιδιαιτέρως, ο Πέτρος Χαρτοκόλλης μου ψιθύρισε μισοχαμογελώντας με νόημα:  «Τους κτύπησες τον κάλο. Είδες πως αντέδρασαν;» Μωρ’ εγώ το είδα αυτός το είδε; Είχε αρχίσει να συμμορφώνεται με το σύστημα. Ή μάλλον είχε προ πολλού αποδεχτεί την παντοδυναμία του και το ανώφελο να ανθίσταται στη διαφθορά και τη μανία του κέρδους που πνίγει κάθε έμπνευση και πρωτοβουλία για ουσιαστική και πραγματική αλλαγή στον τομέα της ψυχικής υγείας. Μου θυμίζει την παράδοση και το ηττοπαθές σχόλιο ενός άλλου φίλου που τυχαίνει να είναι καθηγητής της Νευρολογίας, πολύ φίλος, στενός και καρδιακός, ό οποίος σε συζήτησή μας πρόσφατα παραδέχτηκε: «Δεν το βλέπεις Γιώργη ότι είμαστε σκουληκάκια μπροστά σε ένα παντοδύναμο σύστημα. Διαλύθηκαν  όλα τα Νοσοκομεία κι εμείς απλώς προσπαθούμε να διασώσουμε τα προσχήματα πως γίνεται θεραπεία και υπάρχει ιατρική!»

Το δεύτερο γεγονός που προδιέγραψε την μοναχική πορεία μου ήταν τούτο: Από καιρό είχα αφιερώσει το βιβλίο μου «ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ» στον αγαπητό μου φίλο και καθηγητή Πέτρο Χαρτοκόλλη. Είχε έρθει η ώρα να τον ρωτήσω  πως του φάνηκε. Μέσα στο λεωφορείο όπως ερχόμαστε προς Πάτρα τον ρώτησα. Η απάντηση με εξέπληξε: «Το βρήκα πολύ ρομαντικό» απάντησε μονολεκτικά, τίποτα παραπάνω.

Αργότερα όταν σκεπτόμουν το σχόλιο του, είδα ότι είχε δίκιο. Οι λύσεις που πρότεινα για την αντιμετώπιση της ανθρώπινης καταστροφικότητας απαιτούσαν πολλά βήματα προς την συνειδητοποίηση και ωρίμανση της ανθρωπότητας σαν άτομα και σαν σύνολο όπου τα ανθρώπινα ενστικτώδη πάθη πολύ λίγο ελεγχόμενα και κυριαρχούμενα από το εγώ (συνήθως αλαζονικό, ναρκισσιστικό και ιδεατό) μπορούσαν να γίνουν στην παρούσα φάση βαρβαρότητάς και κατρακυλίσματος της ανθρώπινης Ιστορίας που βρισκόμαστε. Και ήταν μόλις το 1985! Πριν από την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος που όλοι το χαρήκαμε σαν νέα ώθηση της ανθρωπότητας προς την ελευθερία του πνεύματος και το σεβασμό των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Διαψευστήκαμε οικτρά. Μας προέκυψε ένας πρωτόγονος, γεμάτος άγρια βαρβαρότητα που διψάει κυριολεκτικά για αίμα, ασύδοτος καπιταλισμός των φαρμακευτικών και πετρελαϊκών εταιρειών, των τραπεζών και των χρηματοπιστωτικών οίκων, που κατευθύνουν την ανθρωπότητα με τα ανθρωποειδή που κρύβονται σαν τα σκουλήκια μέσα στους σάπιους θεσμούς του. Σκουλήκια νεκροφάγα τα οποία επιβάλλουν στους λαούς το θέλημά τους αδιαφορώντας για τα εκατομμύρια των θυμάτων που αφήνουν πίσω τους. Γυναικόπαιδα, γέροντες, φυσικές καταστροφές από την κατάχρηση της γης και του χωρίς μέτρο και όριο ενεργειακού δυναμικού του πλανήτη.

Το τρίτο γεγονός συνέβη μέσα στο ίδιο εκείνο μοιραίο λεωφορείο. Εκεί που συνταξιδεύαμε με τον Πέτρο Χαρτοκόλλη δίπλα μου, τον ενημέρωσα για ένα μεγαλεπήβολο αληθινά σχέδιο που θα μπορούσε να εκτιμήσει επί πανεθνικού επιπέδου το επίπεδο γνώσης στην ανάγνωση, τη γραφή, το λεξιλόγιο και στα μαθηματικά των δεξιοτήτων των Ελλήνων μαθητών από την πρώτη δημοτικού μέχρι την Τρίτη Λυκείου. Θα επέτρεπε στο Υπουργείο Υγείας να πιάσει εκ των προτέρων της διαταραχές μάθησης, δυσλεξία, εκφραστική και προσληπτικού τύπου αφασίες, δυσφασίες, σύνδρομο υπερκινητικότητας και διαταραχής της συγκέντρωσης και προσοχής, την εκλεκτική αλαλία, την παιδική σχιζοφρένια από τη γένεσή της κ.λπ. Ακόμη και να προτείνει αξιολόγηση και περεταίρω αύξηση της μαθησιακής ύλης προς όφελος των μαθητών, των διδασκάλων αλλά και των γονέων. Οι δοκιμασίες  δεν θα είχαν σκοπό να αξιολογήσουν τους μαθητές αλλά το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Υπουργείου Υγείας  και την αποτελεσματικότητα των καθηγητών στον τομέα της διδασκαλίας από τα αποτελέσματα που θα απέδιδαν οι δοκιμασίες. Με άκουσε με προσοχή και όταν του ζήτησα την βοήθειά του φάνηκε δυστυχώς τόσο λίγος, τόσο γερασμένος και χωρίς τη ζέση και το κουράγιο να προωθήσει μία εργασία που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί όχι για ένα, αλλά για δέκα τουλάχιστον ντοκτορά. Ήξερα πως εδώ, από την αποδοχή ή όχι του πλάνου που του ανέπτυσσα, κρινόταν αν είχε ακόμη κάτι να δώσει για την πατρίδα και τα παιδιά της, ο προσφιλής μου καθηγητής. Μου απάντησε κάπως έτσι: «Να απευθυνθείς στην Σταυρούλα σαν παιδοψυχίατρος που είναι και καθηγήτρια της ψυχιατρικής που θα γίνει».

Το περίμενα, περίμενα ότι δεν μπορούσε να περάσει τον Ρουβικώνα, τα είχε δώσει όλα στην μεγάλη ρουφήχτρα διανοιών, τις ΗΠΑ. Τη Σταυρούλα ποτέ δεν την αμφισβήτησα, ψυχίατρος, παιδοψυχίατρος, ψυχαναλύτρια ήταν πανάξια καθηγήτρια, διδασκάλισσα, αλλά όχι για ένα τέτοιου βάθους και έκτασης έργο. Έτσι έπεσε άδοξα η αυλαία της συνεργασίας και των αισιόδοξων πλάνων που έκανα στην ωριμότερη στιγμή της ιατρικής μου καριέρας. Υπήρχε πιθανότητα να χρηματοδοτηθεί τέτοιο έργο γιγαντιαίας σημασίας για την Παιδεία και τη νεολαία μας από τις κυβερνήσεις και τον όποιο υπουργό Παιδείας; Μόνο ένας άνθρωπος κύρους μπορούσε να το προωθήσει, να επιμείνει και να έχει το τσαγανό να το επιβάλλει. Κι αυτός δυστυχώς δεν ήταν ο ηλικιακά κουρασμένος Πέτρος Χαρτοκόλλης. Λυπάμαι αλλά μια ακόμη ευκαιρία να αλλάξει κάτι σ’ αυτόν τον έρμο τόπο πήγε χαμένη. Κατά τη γνώμη μου είναι ακόμη και σήμερα εφαρμόσιμη, σε μια Ελλάδα προτεκτοράτο, άθυρμα των πιστωτών της. Εντούτοις μπορεί να γίνει ελπίδα ανασυγκρότησης και ουσιαστικής αλλαγής στον τομέα της εκπαίδευσης τεχνικής και θεωρητικής, ιδίως για τους νέους και τις νέες μας.  

Η οικογένεια Μέννινγκερ

[1]Menninger School of Psychiatry, 1946, Topeka, Kansas

Ιδρύθηκε το 1946 από τον Κάρολο Μέννινγκερ σε ένα παλκιό νοσοκομείο Βετεράνων του Β΄Π.Π. Ο Κάρολος με τον αδελφό του Γουίλιαμ Μέννινγκερ αποτέλεσαν το πρώτο διοικητικό συμβούλιο. Πολύ γρήγορα το Menninger School of Psychiatry έγινε η κύρια πηγή τροφοδοσίας ψυχιάτρων στη χώρα και το μεγαλύτερο κέντρο εκπαίδευσης ψυχιάτρων στον κόσμο. Η πρώτο ιδρυθείσα ψυχιατρική κλινική το 1946 περιλάμβανε 108 ιατρούς. Αργότερά επεκτάθηκε στην εκπαίδευση ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών . Επεκτάθηκε ακόμη και στη δημιουργία παιδοψυχιατρικού κέντρου όπου νοσηλεύονταν παιδιά με ψυχολογικά και μαθησιακά προβλήματα.  Σε κείνα τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια 5 με 7% όλων των ψυχιάτρων στις ΗΠΑ και στον Καναδά είχαν εκπαιδευτεί στο Μέννινγκερ του Κάνσας. Τελευταία η κλινική μεταφέρθηκε στο Τέξας λόγω αδυναμίας των ασφαλειών να καλύψουν τους εισαγόμενους ασθενείς όπως παλιά.

Αν το επιχειρούμενο πείραμα μετατροπής των Εθνών σε κότες λειράτες και γαϊδούρια  (για να επαναλάβουμε τα λόγια του Άδωνη κατά Πολάκη, παγκοσμιοποιητές και προδότες τους Έθνους και των ιδανικών της πατρίδας) και κοπάδι προβάτων από την παγκοσμιοποίηση των τευτόνων, των ροδοσταυριτών, των ιλλουμινάτων, των τραπεζιτων, των πετρελαϊκών και φαρμακευτικών εταιρειών, φαντάζεστε τι πρόκειται να επακολουθήσει στον πλανήτη.

Ένας οδοστρωτήρας που θα ισοπεδώσει τα πάντα. Το Πνεύμα, τα ιδανικά, το σεβασμό στο πιστεύω του κάθε λαού, και η παντελής υποχώρηση μέχρι ανυπαρξίας δημοκρατικών δικαιωμάτων, κι ελευθεριών στον πλανήτη. Ομάδες ένοπλων τρομοκρατών, αναρχικών, αντιεξουσιαστών και φασιστών θα συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής και καταπίεσης και θα πνίγουν κάθε έννοια σεβασμού του προσώπου ενώ θα καταστρέφουν τα υπολείμματα της ιδιωτικής περιουσίας των κουρελιάρηδων μαζών, με όσα δεν τους έκλεψε το κράτος. Εγκληματίες θα σκοτώνουν χωρίς να φέρουν ίχνος ενοχών στην παραλυμένη συνειδησήτους.

Αυτά μας φέρνει η παγκοσμιοποίηση, ακριβώς όπως τα περιέγραψε η Άννα Ψαρούδα Μπενάκη στην ομιλία της προς τον Κάρολο Παπούλια όταν πρωτοεκλέχτηκε πρόεδρος.

Όμως η εωσφορική επικράτηση της παγκοσμιοποίησης και του κατακερματισμού της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου, της αποδιοργάνωσής της και της δουλοπρεπούς υποταγής της δεν φαίνεται να εμποδίζει τους παγκοσμιοποιητές (γκλομπαλιστές) οι οποίοι διαθέτουν τεράστια ισχύ ξεκινώντας από τα υψηλότερα σκαλοπάτια της πολιτικής και φθάνουν μέχρι τους δικαστικούς αντιπροσώπους, τους διεθνιστές παιδαγωγούς, τους δήθεν φιλοσόφους που διακηρύσσουν την αθεΐα και την απενοχοποίηση από τον Ηθικό Νόμο.  Μια παραφύση διαμόρφωση της ηθικής συνείδησης και της απελευθέρωσης των πιο σκοτεινών ενστίκτων. Η ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε “ΜΑΤΙΑ ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΛΕΙΣΤΑ” εκφράζει μέσα από τις ανατριχιατικές σκηνές Σατανολατρείας που δείχνει, το πνεύμα της παγκοσμιοποίησης.

Εύλογο προκύπτει το ερώτημα ποια είναι η γενική στάση των ηγετών της ελληνικής πολιτικής σκηνής απέναντι στον globalism (την παγκοσμιοποίηση); Μην περιμένετε έλεος τα έχου πουλήσει όλα. Είναι μίσθαρνα όργανά της. Με πρωτοστάτη τον αρχιερέα της εθνικής μειοδοσίας, τον άνθρωπο που μας έδεσε στα μνημόνια με στατιστικές εξαπάτησης των δεδομένων για το ελληνικό χρέος Γεώργιο Παπανδρέου τον Β΄. Είναι ο άνθρωπος που διακήρυξε επισήμως της παράδοση της χώρας στην παγκοσμιοποίηση συμφωνώντας με το πιο βάναυσο τρόπο την υποταγή της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα και στις ακόρεστες ορέξεις των ιδιωτών δανειστών της Ε.Ε. 

Ήταν ο άνθρωπος που δήλωσε ξεκάθαρα: “Χρειαζόμαστε μια παγκόσμια κυβέρνηση, μια παγκόσμια οικονομική ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ”. Μόνο που το είπε στα αγγλικά για να μην το πολυκαταλάβουν οι ανίδεοι κι ανέτοιμοι, όσο κι ανεκπαίδευτοι, περί τα οικονομικά, Έλληνες κι Ελληνίδες:

“We need a global government, a global financial government. And we need it now!” 

Το πιο κάτω άρθρο του Νίκου Ιγγλέση στα “Επίκαιρα” το επιλέγουμε γιατί αποδεικνύει ότι τι Τσίπρας, τι Σαμαράς, τι ΓΑΠ, τι Παπαδήμος, τι καμμένος και Λεβέντης, είναι τα ίδια. Τι Κυριακούλης Μητσοτάκης (αυτός έχει ήδη δώσει δείγματα γραφής από τότε που έγινε υπουργός της Ν.Δ. επί Σαμαρά, αλλά οι Έλληνες πρέπει να συνεχίσουν να βασανίζονται, να φτύνουν αίμα και τυφλοί και κουφοί να ψηφίζουν τα πιο τρανά παραδείγματα εκ των εκπροσώπων της παγκοσμιοποίησης) στο ίδιο χάος θα συνεχίσει να μας σέρνει αν ανέβη στην εξουσία και γίνει πρωθυπουργός. Αλλά αν θέλετε και τα φασιστικού τύπου εθνικιστικά πρότυπα  του Νίκου Μιχαλολιάκου είναι παραλλαγές του ιδίου θέματος. Όργανα που στήνουν παγίδες στον ελληνικό λαό και τον παρασύρουν σε στρεβλά μονοπάτια που κινούνται, προσδιορίζονται και κατευθύνονται από την παγκοσμιοποίηση. Παράδειγμα που αποδεικνύει την ενοχή τους και την προσκόλληση στη νέα παγκόσμια τάξη. Γιατί δεν ακούγεται ποτέ και πουθενά και αποσιωπάται από τα Δημόσια και τα ιδιωτικά κανάλια η Χριστιανική Δημοκρατία του Γιάννη Ζερβού ή το ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ του Δημήτρη Καζάκη; Γιατί κτυπούν αλύπητα της παγκοσμιοποίηση. Γι’ αυτό και τα θάβουν για να μην τα μυριστεί ο αγανακτισμένος λαός και τα ψηφίσει. Αντίθετα ευνοεί την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον μαρξιστικό, μη πατριωτικό και διεθνιστικό χαρακτήρα της.

Αλλά ας δούμε το άθρο του Ν. Ιγγλέση:

Globalists vs Local Societies

Η ΛΑΘΟΣ ΕΠΙΛΟΓΗ -Η Ελλάδα στη συμμαχία των ηττημένων της παγκοσμιοποίησης

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

του Νίκου Ιγγλέση

Ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, δύο μήνες πριν παραδώσει τα κλειδιά του Λευκού Οίκου στο μεγάλο νικητή των αμερικανικών εκλογών της 8^ης Νοεμβρίου, Ντόλαλντ Τραμπ, επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα.

Κατά την άφιξή του στην Αθήνα, ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ότι η επίσκεψή του στη χώρα μας ήταν μια πολύ παλιά επιθυμία του, αλλά φαίνεται ότι επί οκτώ χρόνια δεν είχε καταφέρει να την ικανοποιήσει!

Αντίθετα, στην πρώτη περιοδεία του εκτός αμερικανικού εδάφους, τον Απρίλιο του 2009, είχε ευτυχήσει να επισκεφθεί τη γειτονική Τουρκία. Θυμίζουμε ότι σ’ εκείνη την επίσκεψή του ο Μπαράκ Ομπάμα είχε αποκαλέσει την Τουρκία «ευρωπαϊκή χώρα», προκειμένου να ωθήσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μιλώντας δε στην τουρκική Εθνοσυνέλευση χαρακτήρισε τη Μικρασιατική Εκστρατεία ως προσπάθεια κάποιων (σ.σ. των Ελλήνων) να αναστήσουν μια αρχαία αυτοκρατορία! Φαίνεται ότι κανείς από τους ανιστόρητους συμβούλους του δεν του είχε εξηγήσει ότι οι Έλληνες πολέμησαν στη Μικρά Ασία για να υπερασπιστούν τους ομοεθνείς τους και τους άλλους χριστιανικούς πληθυσμούς από την εθνοκάθαρση που εφάρμοζε ο στρατός του Μουσταφά Κεμάλ και οι άτακτοι Τσέτες του. Μια εθνοκάθαρση που είχε αρχίσει πριν αποβιβαστεί ο ελληνικός στρατός στη Σμύρνη με εντολή των συμμάχων – νικητών (συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ) του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η τελευταία περιοδεία του Αμερικανού προέδρου στην Ελλάδα, Γερμανία και Περού…
σχεδιάστηκε για να αποτελέσει ένα πανηγυρικό απολογισμό του έργου του πριν παραδώσει τη συνέχισή του στη Χίλαρι Κλίντον. Όταν όμως οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, οι θεοί γελούν. Ο Μπαράκ Ομπάμα κοιμήθηκε με τη Χίλαρι και ξύπνησε με τον Ντόναλντ, κι έτσι η περιοδεία του αναγκαστικά άλλαξε στόχο. Πλέον καλούνταν να υπερασπιστεί την οκταετή θητεία του και αυτό επιχείρησε με την ομιλία του στην Αθήνα.

Η ατζέντα Τραμπ

Για να αντιληφθούμε τι προσπαθεί να υπερασπιστεί ο Μπαράκ Ομπάμα πρέπει να κατανοήσουμε αυτό που συνέβη στις ΗΠΑ τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Ένας πρωτοεμφανιζόμενος -στην πολιτική σκηνή- επιχειρηματίας, ο Ντόναλντ Τραμπ κατέθεσε μια ριζοσπαστική και αντισυστημική ατζέντα, τα βασικά σημεία της οποίας είναι:

1. Πλήρης αντίθεση στο ελεύθερο -χωρίς δασμούς- εμπόριο που στερεί θέσεις εργασίας από του Αμερικανούς και αυξάνει την ανεργία. Αναθεώρηση της Συμφωνίας Διεθνούς Εμπορίου NAFTA (ΗΠΑ – Καναδάς – Μεξικό). Μη επικύρωση της Συμφωνίας ΤΤΡ (ΗΠΑ με άλλες έντεκα χώρες της Αμερικής, της Ασίας, την Αυστραλία και τη Ν. Ζηλανδία). Μη υπογραφή της Συμφωνίας ΤΤΙΡ (ΗΠΑ – ΕΕ). Οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις ένιωσαν το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους. Η πρόθεση επιβολής δασμών προκάλεσε πανικό στις μεγάλες εξαγωγικές χώρες όπως η Γερμανία και η Κίνα.
2. Φραγμό στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση, που συμπιέζει την αμοιβή της εργασίας στο εσωτερικό των ΗΠΑ, με την κατασκευή ενός φράχτη στα σύνορα με το Μεξικό και την απέλαση όσων έχουν εισέλθει παράνομα στη χώρα.
3. Αναθεώρηση των τεράστιων αμερικανικών αμυντικών δαπανών για το ΝΑΤΟ. Οι σύμμαχοι θα πρέπει να αναλάβουν το οικονομικό βάρος που τους αναλογεί αν θέλουν, σε περίπτωση ανάγκης, να έχουν την υποστήριξη των ΗΠΑ. Μεγάλη αναταραχή προκλήθηκε ιδιαίτερα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που θεωρούν ότι απειλούνται από τη Ρωσία.
4. Διάλογος και όχι επιβολή κυρώσεων και αντιπαράθεση με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν για τη διευθέτηση διεθνών ζητημάτων όπως αυτά της Συρίας και της Ουκρανίας.

Η επίθεση του συστήματος

Οι θέσεις αυτές προκάλεσαν διεθνή αναταραχή γιατί έθιγαν την «ιερή αγελάδα» του υπάρχοντος συστήματος, την παγκοσμιοποίηση (globalisation). Θυμίζουμε ότι οι τρείς βασικοί πυλώνες της παγκοσμιοποίησης, του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, είναι: α) η ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων, β) η ελεύθερη διακίνηση αγαθών – υπηρεσιών και γ) η ελεύθερη διακίνηση των ανθρώπων (ανοιχτά σύνορα). Η Χίλαρι Κλίντον κατηγόρησε τον Ντόναλντ Τραμπ ότι διχάζει τον αμερικανικό λαό, αλλά αυτός μίλησε για ένα κίνημα ξεσηκωμού (rebellion) ενάντια στη διεφθαρμένη γραφειοκρατία της Ουάσιγκτον και τα συμφέροντα των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών.

Από την αρχή της εκλογικής κούρσας ο Ντόναλντ Τραμπ δέχτηκε μια πρωτοφανή επικοινωνιακή επίθεση όχι μόνο στο εσωτερικό των ΗΠΑ αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι χαρακτηρισμοί που του αποδόθηκαν ξεπερνούν κατά πολύ και αυτούς που αποδίδονται στον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν. Ενδεικτικά καταγράφουμε μερικούς μόνο απ’ αυτούς: Ξενοφοβικός, ρατσιστής, εχθρός των μουσουλμάνων, ακροδεξιός, φασίστας, μισογύνης, σεξιστής, ναρκισσιστής, μισαλλόδοξος, υποκριτής, συγκρουσιακός, ανεξέλεγκτος, χαμαιλέων, άσχετος με την πολιτική, λαϊκιστής, λαοπλάνος, επικίνδυνος κλόουν και συνεργάτης των Ρώσων.

Globalists vs Local Societies

Απέναντι σ’ αυτόν τον «κίνδυνο» για την Αμερική και όλο τον πλανήτη, που ενσάρκωνε ένας άνθρωπος, πίσω από τη Χίλαρι Κλίντον συστρατεύτηκαν ο Μπαράκ Ομπάμα, που μετατράπηκε σε κομματάρχη -πρωτοφανές για εν ενεργεία Πρόεδρο να μιλάει στις συγκεντρώσεις υποψηφίου-, η συντηρητική ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, το σύνολο σχεδόν των μεγάλων έντυπων και ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης, οι σταρ του Χόλυγουντ, οι φίρμες της μουσικής σκηνής και του αθλητισμού καθώς και ξένοι ηγέτες όπως ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ, ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς κ.ά. Οι χορηγοί (μεγάλες εταιρείες, funds, ιδρύματα) έδιναν εκατομμύρια δολάρια για να ενισχύσουν τη Χίλαρι Κλίντον αλλά μόνο μερικές χιλιάδες για τον Ντόναλντ Τραμπ. Θα πρέπει το διακύβευμα να είναι πολύ μεγάλο για να δημιουργηθεί τέτοια πανστρατιά.

Η πραγματικότητα είναι ότι, όπως στο βρετανικό δημοψήφισμα, έτσι και στις αμερικανικές εκλογές, η σύγκρουση δεν ήταν μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών, μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς ή μεταξύ συντηρητικών και προοδευτικών. Η σύγκρουση ήταν ανάμεσα στους «globalists» (τους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης) και τις «local societies» (τις τοπικές κοινωνίες – τους λαούς των κρατών). Η πανστρατιά της παγκοσμιοποίησης ηττήθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ, ενώ οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, που έδιναν προβάδισμα, καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο, στην εκλεκτή του συστήματος Χίλαρι Κλίντον, εξευτελίστηκαν για ακόμη μία φορά.

Η ελληνική επιλογή

Μετά τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ οι επιθέσεις εναντίον του συνεχίστηκαν. Η ελληνική κυβέρνηση, τα κόμματα της μνημονιακής αντιπολίτευσης και τα συστημικά μέσα προπαγάνδας δεν έκρυψαν την απογοήτευση και τη δυσαρέσκειά τους για το εκλογικό αποτέλεσμα. Όλοι εξέφρασαν την εκτίμηση ότι η γραφειοκρατία και τα διάφορα ισχυρά κέντρα εξουσίας θα εμποδίσουν το νεοεκλεγέντα πρόεδρο να υλοποιήσει τις εξαγγελίες του. Αυτό είναι πιθανό να συμβεί, αλλά θα το διαπιστώσουμε στο μέλλον.

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπροέδρου στο Ευρωκοινοβούλιο Δημήτρη Παπαδημούλη την επομένη των αμερικανικών εκλογών: «Η νίκη Τραμπ αποτελεί ένα αρνητικό σοκ, μια σοβαρή αρνητική εξέλιξη για τη δημοκρατία και τη σταθερότητα σε όλο τον πλανήτη…Το οδυνηρό σοκ μπορεί να είναι κι ένα εγερτήριο μήνυμα για ένα ευρύ αντιφασιστικό – δημοκρατικό μέτωπο, παντού στον κόσμο, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι κίνδυνοι που σηματοδοτεί η νίκη Τραμπ». Αν καταλάβαμε καλά, ο κ. Παπαδημούλης ζητάει τη δημιουργία ενός αντιφασιστικού μετώπου ενάντια στο νέο Αμερικανό πρόεδρο για να μπορούμε μετά να κατηγορούμε τις ΗΠΑ για ανθελληνική στάση. Για τον ολοκληρωτισμό της παγκοσμιοποίησης που καταδικάζει ολόκληρους λαούς στην εξαθλίωση και το θάνατο ο κ. Παπαδημούλης δεν είπε τίποτα.

Ο διορατικός Ερντογάν

Στην άλλη πλευρά του Αιγαίου ο νέο-οθωμανός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξέχασε πάραυτα την εξαγγελία του Ντόναλντ Τραμπ για προσωρινή απαγόρευση εισόδου των μουσουλμάνων στις ΗΠΑ και αμέσως μετά τις εκλογές του τηλεφώνησε για να τον συγχαρεί, να επιβεβαιώσει τη σταθερή συμπαράσταση της χώρας του στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) , να του ζητήσει την έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν και να προτείνει τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία προκειμένου οι υποστηριζόμενοι από την Τουρκία αντάρτες να μην κινδυνεύουν από τη συριακή και ρωσική αεροπορία.

Δύο μέρες αργότερα, σύμφωνα με δημοσιεύματα τουρκικών εφημερίδων, ο Ταγίπ Ερντογάν επικοινώνησε ξανά με τον Ντόναλντ Τραμπ και του ζήτησε να επισκεφθεί την Τουρκία στην πρώτη περιοδεία που θα κάνει εκτός ΗΠΑ μετά την ορκωμοσία του.

Παράλληλα το τουρκικό λόμπι στην Αμερική δραστηριοποιήθηκε προκειμένου να επηρεάζει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό προσώπων που θα πάρουν θέσεις ευθύνης στη νέα κυβέρνηση. Μεταξύ αυτών είναι και ο απόστρατος υποστράτηγος Μάϊκλ Φλιν πρώην διευθυντής της υπηρεσίας Ασφαλείας των Ενόπλων δυνάμεων (DIA) που, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, προορίζεται για Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του νέου προέδρου. Εμείς θα απαντήσουμε με το αντιφασιστικό μέτωπο!

Το Μανιφέστο Ομπάμα

Μέσα σ’ αυτές τις κοσμοϊστορικές εξελίξεις ο Μπαράκ Ομπάμα ήρθε στην Ελλάδα. Στην ομιλία του στο Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» μίλησε για το όραμά του για τη δημοκρατία που το συνέδεσε αριστοτεχνικά με τη δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας και τον Περικλή. Αναφέρθηκε στους κινδύνους από την ενίσχυση της λαϊκίστικης ρητορικής της Δεξιάς και της Αριστεράς, στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Προειδοποίησε για την άνοδο του εθνικισμού, της εθνικής ταυτότητας που κτίζεται γύρω από ένα «εμείς» και ένα «αυτοί». Συνεχάρει τους Έλληνες για τη συμπόνια και τη γενναιοδωρία που δείχνουν στους πρόσφυγες και πρόσθεσε ότι η δημοκρατία τους ανοίγει την αγκαλιά της. Τέλος είπε ότι το μονοπάτι της παγκοσμιοποίησης πρέπει να καλυτερεύσει!

Ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε την Αθήνα για να παρουσιάσει ένα Μανιφέστο υπέρ της παγκοσμιοποίησης κάτω από το παγκόσμιο σύμβολο του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης. Θα μπορούσε κανείς να πει στον επικοινωνιακό πλην ανιστόρητο Μπαράκ Ομπάμα ότι η εθνική ταυτότητα δε χτίζεται από την άνοδο του εθνικισμού, αλλά ενυπάρχει στην ανθρώπινη ιστορία περνώντας από τη φυλή στο γένος και στη συνέχεια στο έθνος. Εθνική ταυτότητα είναι, κατά τον Ηρόδοτο, το όμοαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον. Επίσης θα μπορούσε να του πει ότι οι πρόσφυγες είναι τα θύματα των δικών του πολιτικών, την τελευταία οκταετία, που για γεωπολιτικούς και οικονομικούς λόγους ενθάρρυναν, χρηματοδότησαν και εξόπλισαν διάφορες οργανώσεις που εκπροσωπούν εθνικές ή θρησκευτικές μειονότητες, προκειμένου να ανατρέψουν μη αρεστές κυβερνήσεις, όπως π.χ. στη Λιβύη και στη Συρία.

Μετά την Αθήνα ο Μπαράκ Ομπάμα πήγε στο Βερολίνο όπου υπέγραψε από κοινού με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ ένα άρθρο -δημοσιεύθηκε στο γερμανικό οικονομικό περιοδικό Wirtschafts Woche- στο οποίο τονίζεται ότι δεν υπάρχει επιστροφή στον κόσμο που υπήρχε πριν την παγκοσμιοποίηση. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε άτυπη Σύνοδος Κορυφής με τους ηγέτες της Αμερικής και των πέντε μεγαλύτερων χωρών της Ευρώπης προκειμένου να δημιουργηθεί μια Διεθνής υπέρ της παγκοσμιοποίησης και ενάντια σε όσους την αμφισβητούν. Στη Σύνοδο συζητήθηκε και η παράταση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας για να δεσμευτεί προκαταβολικά ο Ντόναλντ Τραμπ. Η προσπάθεια συνεχίστηκε στο Περού. 

Δυστυχώς στην Ελλάδα που καταστράφηκε οικονομικά και κοινωνικά από την παγκοσμιοποίηση και το ευρωπαϊκό υποσύνολό της, την ΕΕ και την Ευρωζώνη, επικρατεί πολιτικός αυτισμός. Δέσμιες ιδεοληψιών, οι ετεροπροσδιορισμένες ηγεσίες των μνημονιακών κομμάτων σύρουν τη χώρα σε συμμαχία με τους ηττημένους. Όπως είχε πει ο Ταλεϋράνδος «Είναι κάτι χειρότερο από έγκλημα, είναι λάθος». 

Υ.Γ.

Ο Αστέρας της Βουλιαγμένης στον οποίο κατέλυσε ο Μπαράκ Ομπάμα ανήκει κατά ποσοστό περίπου 33% στον τουρκικό όμιλο Dogus. Ο ίδιος όμιλος ελέγχει σε ποσοστό 90% τις μαρίνες Γουβιών Κέρκυρας και Λευκάδας, κατά 75% τη μαρίνα Ζέας και κατά 32,2% τη μαρίνα Φλοίσβου. Ο τουρκικός όμιλος Dogus αγόρασε πρόσφατα και το 50% του Χίλτον των Αθηνών. Όταν οι Τούρκοι παραβιάζουν κάθε μέρα τον εναέριο χώρο της πατρίδας μας και οι πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας δίνουν ηρωικές μάχες για να τους αναχαιτίζουν, όταν κατέχουν επί 42 χρόνια το 38% της Κύπρου, οι πολιτικοί κατ’ εντολή των δανειστών ξεπουλάνε τα φιλέτα της Ελλάδας. Αυτό θα πει μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις γι’ αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τι εστί παγκοσμιοποίηση.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στις 25-11-2016.

από το «http://greekattack.wordpress.com»

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Στην προσφώνηση του ο Έλληνας πρωθυπουργός προς τον Αμερικανό πρόεδρο, Μπάρακ Ομπάμα, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στην Αθήνα, είχε τονίσει κάτι που το είχαμε ξεχάσει, πως το Κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής μιας ξένης δύναμης σε ένα ανεξάρτητο κράτος μέλος του ΟΗΕ.

Δυστυχώς αυτή η υπόμνηση φαίνεται πως ξεχάστηκε πριν καλά καλά γραφτεί στα ιστορικά πρακτικά της επίσκεψης για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια του Αμερικανού προέδρου στην Ελλάδα.

Το 2004 ο κυπριακός λαός υπό την ηγεσία του άξιου ηγέτη του, του ήρωα Τάσου Παπαδόπουλου, είχε πει ένα ηχηρό και ιστορικό όχι σε εκείνο το έκτρωμα που λέγονταν σχέδιο Ανάν και το οποίο υπεστήριξαν πολλοί Έλληνες πολιτικοί όπως ο Γιωργάκης Παπανδρέου, η κ Μπακογιάννη, ο Κωστάκης Καραμανλής, (έμμεσα), ο τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας που τώρα αναγορεύτηκε… μεγάλος ήρωας, ο κ Στεφανόπουλος και όσοι παρέδωσαν την Ελλάδα στη συνέχεια στην μνημονιακή κατοχή.

Σήμερα τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Το Διεθνές δίκαιο υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας αντικαταστάθηκε από την ευρωπαϊκή κατοχή της Ελλάδας και της Κύπρου.

Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι επείγονται οι ξένες κατοχικές δυνάμεις να υλοποιηθεί το σχέδιο του ενεργειακού αγωγού Κατάρ-Ισραήλ Κύπρου προς Τουρκία και Ευρώπη, έτσι ώστε να πληγεί για άλλη μια φορά η ενεργειακή εξάρτηση από την Ρωσία.

Ενώ όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει, η πραγματικότητα έχει μείνει αυτή που ήταν πάντα μετά το 1974. Ένας στρατός κατοχής που δεν έχει κανένα σκοπό να φύγει, ένας παράνομος εποικισμός από Ανατολίτες φανατικούς Τούρκους και το καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων που καταλύει την έννοια της ανεξαρτησίας του εκκολαπτόμενου νέου κρατικού εκτρώματος.

Η προδοσία είναι πάντα προδοσία, είτε αυτή έχει χρονολογία το 1974, είτε το 2004, είτε το 2010, είτε τέλος το 2017. Τώρα ετοιμάζουν μια διεθνή παρωδία διάσκεψης υπό τας διαταγάς των κατοχικών ευρωπαϊκών δυνάμεων και των ΗΠΑ, με την συμμέτοχη της Ελλάδας και της εισβάλουσας δύναμης στην Κύπρο, της Τουρκιάς του δικτάτορα Ερντογάν, για την fast επίλυση του προβλήματος.

Αν είναι δυνατό νοήμονες να θεωρούν ότι μπορεί έτσι με τις παρούσες συνθήκες να επιλυθεί το πρόβλημα.

Να μην συνεργήσει η ελληνική πλευρά, έστω και κατεχόμενη, στην νέα μεγάλη αυτή προδοσία του Ελληνισμού πριν είναι πολύ αργά, γιατί η Ιστορία γράφει και κάποτε όλοι λαμβάνουν την πρέπουσα τιμωρία.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
nikosxeiladakis.gr

Πηγή:

https://hellasforce.com/2016/12/13/%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b5%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%b9%ce%bd-%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%cf%81%ce%b3%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%bd%ce%b5%ce%bf-%ce%bc%ce%b5/

Τα φάρμακα της Pfizer σας χαρίζουν την πιο μεγάλη ευτυχία!!!

Announcing the penalty as a warning to all drug manufacturers, Justice Department officials said the overall settlement is the largest ever paid by a drug company for alleged violations of federal drug rules, and the $1.2 billion criminal fine is the largest ever in any U.S. criminal case. The total includes $1 billion in civil penalties and a $100 million criminal forfeiture.

Authorities called Pfizer a repeat offender, noting it is the company’s fourth such settlement of government charges in the last decade. The allegations surround the marketing of 13 different drugs, including big sellers such as Viagra, Zoloft, and Lipitor.

As part of its illegal marketing, Pfizer invited doctors to consultant meetings at resort locations, paying their expenses and providing perks, prosecutors said.

“They were entertained with golf, massages, and other activities,” said Mike Loucks, the U.S. attorney in Massachusetts.

Loucks said that even as Pfizer was negotiating deals on past misconduct, they were continuing to violate the very same laws with other drugs.

To prevent backsliding this time, Pfizer’s conduct will be specially monitored by the Health and Human Service Department inspector general for five years.

In an unusual twist, the head of the Justice Department, Attorney General Eric Holder, did not participate in the record settlement, because he had represented Pfizer on these issues while in private practice.

Associate Attorney General Thomas Perrelli said the settlement illustrates ways the Justice Department “can help the American public at a time when budgets are tight and health care costs are rising.”

Perrelli announced the settlement terms at a news conference with federal prosecutors and FBI, and Health and Human Services Department officials.

The settlement ends an investigation that also resulted in guilty pleas from two former Pfizer sales managers.

Officials said the U.S. industry has paid out more than $11 billion in such settlements over the past decade, but one consumer advocate voiced hope that Wednesday’s penalty was so big it would curb the abuses.

“There’s so much money in selling pills, that there’s a tremendous temptation to cheat,” said Bill Vaughan, an analyst at Consumers Union, the nonprofit publisher of Consumer Reports.

“There’s a kind of mentality in this sector that (settlements) are the cost of doing business and we can cheat. This penalty is so huge I think consumers can have some hope that maybe these guys will tighten up and run a better ship.”

The government said the company promoted four prescription drugs, including the pain killer Bextra, as treatments for medical conditions different from those the drugs had been approved for by federal regulators. Authorities said Pfizer’s salesmen and women created phony doctor requests for medical information in order to send unsolicited information to doctors about unapproved uses and dosages.

Use of drugs for so-called “off-label” medical conditions is not uncommon, but drug manufacturers are prohibited from marketing drugs for uses that have not been approved by the Food and Drug Administration. They said the junkets and other company-paid perks were designed to promote Bextra and other drugs, to doctors for unapproved uses and dosages, backed by false and misleading claims about safety and effectiveness.

Bextra, for instance, was approved for arthritis, but Pfizer promoted it for acute pain and surgical pain, and in dosages above the approved maximum. In 2005, Bextra, one of a class of painkillers known as Cox-2 inhibitors, was pulled from the U.S. market amid mounting evidence it raised the risk of heart attack, stroke and death.

A Pfizer subsidiary, Pharmacia and Upjohn Inc., which was acquired in 2003, has entered an agreement to plead guilty to one count of felony misbranding. The criminal case applied only to Bextra.

The $1 billion in civil penalties was related to Bextra and a number of other medicines.

A portion of the civil penalty will be distributed to 49 states and the District of Columbia, according to agreements with each state’s Medicaid program.

Pfizer’s top lawyer, Amy Schulman, said the settlements “bring final closure to significant legal matters and help to enhance our focus on what we do best — discovering, developing and delivering innovative medicines.”

In her statement, Schulman said: “We regret certain actions taken in the past, but are proud of the action we’ve taken to strengthen our internal controls and pioneer new procedures.”

In financial filings in January, the company had indicated that it would pay $2.3 billion over the allegations.

The civil settlement announced Wednesday covered Pfizer’s promotions of Bextra, blockbuster nerve pain and epilepsy treatment Lyrica, schizophrenia medicine Geodon, antibiotic Zyvox and nine other medicines. The agreement with the Justice Department resolves the investigation into promotion of all those drugs, Pfizer said.

The government said Pfizer also paid kickbacks to market a host of big-name drugs: Aricept, Celebrex, Lipitor, Norvasc, Relpax, Viagra, Zithromax, Zoloft, and Zyrtec.

The allegations came to light thanks largely to five Pfizer employees and one Pennsylvania doctor, who will now share $102 million of the settlement money.

FBI Assistant Director Kevin Perkins praised the whistleblowers who decided to “speak out against a corporate giant that was blatantly violating the law and misleading the public through false marketing claims.”

To rein in the abuses, the government’s five-year monitoring will force Pfizer to notify doctors about Wednesday’s agreement, encourage them to report any similar behavior, and publicly post any payments or perks it gives to doctors.

Under terms of the settlement, Pfizer must pay $1 billion to compensate Medicaid, Medicare, and other federal health care programs. Some of that money will be shared among the states: New York, for example, will receive $66 million, according to the state’s attorney general, Andrew Cuomo.

When Pfizer originally disclosed the settlement figure, it also announced plans to acquire rival Wyeth for $68 billion. That deal, which would bolster Pfizer’s position as the world’s top drug maker by revenue, is expected to close before year’s end.

Σχόλιο γράφοντος: Να μην ξεχνούμε ότι οι πετρελαϊκές εταιρείες και οι φαρμακευτικές κατευθύνουν μαζί με τους τραπεζίτες το Eurogroup και την Ε.Ε. όπως έχουμε επανειλημμένως γράψει.

Comments of the writer: Don’t forget the oil companies, the Pharamaceutical ones and the bankers rule the European Commision and the European Union since the beginning of it, named European Coal and Steel Community.