Κούβα μια ατέλειωτη ιστορία σκλαβοπαζαρου, αποικιοκρατίας, αίματος, επαναστάσεων, εξεγέρσεων, θυσιών κάτω από την κυριαρχία της Ισπανίας και το ακοίμητο βλέμμα των ΗΠΑ οι οποίες ανέκαθεν την εποφθαλμιούσαν.
Μια χώρα σαν την Ελλάδα, ένα μαρτυρικό νησί στα νότια της Φλώριδας, με 11.220.000 κατοίκους. Πάντα υπό ξένη κυριαρχία ακόμη κι όταν έγινε ανεξάρτητη επί Κάστρο, η επίδραση του κομμουνισμού ήταν ολοφάνερη και εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη και σήμερα όπως και η φτώχια των περισσοτέρων κατοίκων.
Αυτό το μικρό νησί κόντεψε να γίνει η αιτία πυρηνικής σύγκρουσης μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων το1961. Ευτυχώς για άλλη μια φορά η ανθρωπότητα δεν αυτοκτόνησε, επέζησε, οι δυο κορυφαίοι ηγέτες του κόσμου αυτοσυγκρατήθηκαν.
Ο Φιντέλ Κάστρο στο απόγειο της ισχύος του
Ο Φιντέλ Κάστρο απεβίωσε σήμερα 25/11/2016 5 και 29 λεπτά στις 26/11/16 για μας.
“Ο κομαντάντε της κουβανικής επανάστασης απεβίωσε στις 22:29 (τοπική ώρα) χθες το βράδυ”, ανακοίνωσε ο αδερφός του Φιντέλ, Ραούλ Κάστρο, απευθυνόμενος στον λαό της Κούβας.
Ο πατέρας της επανάστασης Φιντέλ Κάστρο ήταν 90 ετών και από το 2006 και μετά είχε παραδώσει την εξουσία στον αδερφό του. Η σορός του “θα αποτεφρωθεί”, δήλωσε ακόμη ο νυν πρόεδρος της Κούβας, Ραούλ. «Σύμφωνα με την επιθυμία που είχε εκφράσει ο σύντροφος Φιντέλ, η σορός του θα αποτεφρωθεί τις πρώτες ώρες» του Σαββάτου, ανακοίνωσε ο Κουβανός πρόεδρος σε διάβημα του που μεταδόθηκε από την κρατική τηλεόραση.
Ο Φιντέλ ταυτίστηκε με τον λαό του και όλους τους καταδυναστευμένους από το καπιταλιστικό Σύστημα λαούς, Θεωρείται η προσωποποίηση της επανάστασης καθώς και του ασυμβίβαστου ηγέτη που δεν δίστασε να τα βάλει με μια κολοσσιαίας ισχύος δύναμη, τις ΗΠΑ. Σε όλη του τη ζωή τον συνόδευε το φάντασμα της απόπειρας δολοφονίας του από την CIA με αποτέλεσμα να γίνει μοναχικός και απόμακρος από τον πολύ κόσμο. Τουλάχιστον 638 απόπειρες εξόντωσης έγιναν εναντίον του. Μέχρι και δηλητήριο στην οδοντόβουρτσά του σκέφθηκιαν να βάλουν οι μυστικοί αμερικανοί πράκτορες. Όλες απέτυχαν, όμως δεν ξέφυγε από την κοινή μοίρα των ανθρώπων, τον θάνατο σαν θνητός. Έπασχε από καρκίνο του εντέρου αλλά σε μεγάλη ηλικία κι όσο κι αν τον εξάντλησε δεν θόλωσε το πνεύμα του.
Όταν διαγνώστηκε με καρκίνο στο παχύ έντερο, ο Φιντέλ Κάστρο παρέδωσε τα ηνία στον αδελφό του, Ραούλ, και ο ίδιος πραγματοποίησε έκτοτε ελάχιστες δημόσιες εμφανίσεις, πολύ μικρότερες σε χρονική διάρκεια σε σχέση με τις μαραθώνιες ομιλίες που συνήθιζε να κάνει.
“Ξεκίνησα της επανάσταση με 82 αντάρτες” περισσότερους από τον Άρη Βελουχιώτη.
Για 50 ολόκληρα χρόνια παρέμεινε στο τιμόνι της Κούβας από τότε που οι guerilleros του κατάφεραν να εκδιώξουν τον δικτάτορα Μπατίστα την Πρωτοχρονιά του 1959. “Πατρίδα ή θάνατος” ήταν το σύνθημά του, χρόνια πριν την εξομάλυνση των διπλωματικών σχέσεων με τον “μεγάλο εχθρό”. Σε μια από τις πιο πρόσφατες συνεντεύξεις του, είχε αναφέρει: “Όταν μια μέρα θα πεθάνω, κανείς δεν θα το πιστεύει… Σύντομα θα κλείσω τα 90. Σύντομα θα γίνω σαν όλους τους άλλους. Για όλους μας έρχεται κάποτε η ώρα μας”.
Πλησιάζοντας το τέλος
Και πώς γιόρτασε τα 90α του γενέθλια; Επικρίνοντας τον πρόεδρο Ομπάμα που πραγματοποιούσε επίσκεψη στη Χιροσίμα. “Του έλειψαν οι λέξεις ώστε να ζητήσει συγγνώμη για τις δολοφονίες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων”.
Στο τελευταίο άρθρο γνώμης του, ο “Ιστορικός Ηγέτης” κατηγόρησε τον Ομπάμα ότι κολάκεψε τον κουβανικό λαό κατά την επίσκεψή του στο νησί, την πρώτη ενός προέδρου των ΗΠΑ σε 88 χρόνια, και ότι αγνόησε τα επιτεύγματα της κομμουνιστικής διακυβέρνησης. Τα οποία δεν ήσαν βέβαια και τόσο λαμπρά, ιδίως μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Φτώχια του λαού και πορνεία με τους τουρίστες που επισκέπτονταν το νησί ο κύριος τρόπος επιβίωσης και εσόδων στο νησί πέραν του σακχαροκάλαμου.
Οι Κουβανοί δεν σταμάτησαν να τιμούν τον Φιντέλ επειδή απελευθέρωσε την Κούβα από την κυριαρχία των ΗΠΑ και εισήγαγε καθολική δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και εκπαίδευση.
Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στις 19 Απριλίου του 2016 όταν έκλεισε το Έβδομο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας. «Ίσως αυτή να είναι μια από τις τελευταίες φορές που σας μιλώ σε τούτη την αίθουσα. Οι ιδέες του κομμουνισμού θα παραμείνουν ως απόδειξη σε αυτό τον πλανήτη, ότι αν τις δουλέψει κανείς με πάθος και αξιοπρέπεια, μπορούν να παραγάγουν τα υλικά και πολιτιστικά αγαθά που χρειάζονται οι άνθρωποι», είχε πει τότε ο Κάστρο κλείνοντας τη σύντομη ομιλία του, προκαλώντας συγκίνηση και δάκρυα.
Ξεκκίνησε σαν δικηγόρος των φτωχών
Γόνος πλούσιας οικογένειας, ο Φιντέλ Αλεχάντρο Κάστρο Ρους γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου του 1926. Φοίτησε στο καλύτερο καθολικό σχολείο, στην συνέχεια πήγε στο ιησουιτικό κολέγιο, ενώ συνέχισε με νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο ώστε να γίνει δικηγόρος, όχι για να μεγαλώσει την ούτως ή άλλως μεγάλη περιουσία που του κληροδοτήθηκε όσο για να προσφέρει τις νομικές του υπηρεσίες στους καταπιεσμένους συμπολίτες του. Φυσικά αν και είχε θρησκευτικές καταβολές και ήταν ανεχτικός στους θρησκεύοντες, ακόμη και Ορθόδοξη ελληνική εκκλησία εγκαινίασε πρόσφατα στην Αβάνα, βασικά ήταν υλιστής, άθεος και γι’ αυτό ζήτησε να αποτεφρωθεί.
Με τον πατριάρχη Ρωσίας Κύριλλο
Γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο το 1945, αποφοίτησε το 1950, εγκατέλειψε το επάγγελμά του δύο χρόνια αργότερα, ενώ το 1954 πήρε διαζύγιο. Στα 43 του χρόνια ο Φιντέλ, είχε αποκτήσει τεράστια φήμη στο νησί, ενώ του είχε δοθεί ο χαρακτηρισμός, “ο δικηγόρος των φτωχών”, καθώς ποτέ δεν ζήτησε αμοιβή από κάποιον που δεν μπορούσε να την δώσει, είχε ήδη αναπτύξει μια κοινωνική ευαισθησία με ασαφή “αριστερό” προσανατολισμό. Θεώρησε λοιπόν, πως θα ήταν πιο χρήσιμος για την χώρα του ως βουλευτής παρά ως δικηγόρος.
Ο “δικηγόρος των φτωχών” λοιπόν, διεκδίκησε μια θέση στο κοινοβούλιο της χώρας του το 1952, όμως ο δικτάτορας ελέω ΗΠΑ, Μπατίστα ακύρωσε τις εκλογές εκείνης της χρονιάς κηρύσσοντας το στρατιωτικό πραξικόπημα του. Μετά την εξέλιξη αυτή, ο Κάστρο άρχισε να προπαγανδίζει στον κόσμο που τον υποστήριζε την ένοπλη αντίσταση στην αμερικανοκίνητη δικτατορία του Μπατίστα. Το παράδειγμα του Κάστρο ανοίγει ένα παράθυρο ελπίδας για τον Έλληνα ηγέτη (;) που θα αποφασίσει να ξεσηκώσει τους Έλληνες ενάντια στη δικτατορία των Βρυξελλών.
Συγκρότησε μια ομάδα, περίπου 120 “μαχητών της δημοκρατίας”.
Με αυτήν την ολιγάριθμη ομάδα, ο Φιντέλ Κάστρο σχεδίασε και πραγματοποίησε στις 26 Ιουλίου του 1953 επίθεση στο στρατόπεδο της Μονκάδα, μαζί με 85 ακόμα μαχητές, από τους οποίους ελάχιστοι επέζησαν καθώς η επίθεση πνίγηκε στο αίμα. Ο Φιντέλ καταδικάστηκε και έμεινε στην φυλακή για δύο χρόνια, ενώ με την απελευθέρωσή του αυτοεξορίστηκε πρώτα στις ΗΠΑ, από όπου όμως απελάθηκε και στην συνέχεια στο Μεξικό, όπου μαζί με τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και τον Καμίλο Σιενφουέγος ετοίμασαν νέο σχέδιο για την ανατροπή του καθεστώτος Μπατίστα, χωρίς ξεκάθαρη θέση για το νέο καθεστώς.
Εν τω μεταξύ, το 1955 το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας, είχε απορρίψει την έκκληση του Φιντέλ Κάστρο για ένοπλο αγώνα, καθώς την συγκεκριμένη περίοδο έδινε όλες τις δυνάμεις του στην πάλη για την δημιουργία μαχητικών επιτροπών στα εργοστάσια και στις κοινότητες και την δημιουργία ενός εθνικού δημοκρατικού μετώπου που θα ένωνε όλες τις αντίθετες με τον Μπατίστα δυνάμεις.
Στις 30 Νοεμβρίου του 1956, με το πλοιάριο “Γκράνμα” 82 επαναστάτες μεταξύ των οποίων ο Φιντέλ μαζί με τον Ερνέστο Γκεβάρα και τον Καμίλο Σιενφουέγος, αποβιβάστηκαν στους πρόποδες της οροσειράς της Σιέρα Μαέστρα. Ένας χωρικός που είδε το πλοιάριο ειδοποίησε τις αρχές και από τις επιδρομές της αεροπορίας, επέζησαν μόλις 20 μεταξύ των οποίων ο Φιντέλ, ο αδερφός του Ραούλ, ο Τσε κι ο Σιενφουέγος . Τα νέα όμως έκαναν το γύρο της Κούβας και ολοένα και περισσότεροι άρχισαν να βρίσκονται στο πλευρό του Φιντέλ και της ομάδας του.
Έτσι ξεκίνησε η εποποιία του αγώνα στα βουνά και οι διαδοχικές νίκες κατά του εκπαιδευμένου από Αμερικανούς ειδικούς στρατού του Μπατίστα. Παράλληλα, διεξαγόταν και ο αγώνας στις πόλεις από το κίνημα της 26ης του Ιούλη με επικεφαλής τον Φρανκ Παϊς, που είχε οργανώσει ένα τεράστιο παράνομο δίκτυο. Από το μακελειό στην Σιέρα Μαέστρα και έπειτα, χιλιάδες εθελοντές στρατολογήθηκαν στις γραμμές του αντάρτικου. Η Τέταρτη Φάλαγγα του Στρατού του Κάστρο άρχισε να σημειώνει μικρές νίκες ως το 1958.
Την πρωτοχρονιά του 1959, οι φάλαγγες του Τσε, του Καμίλο, του Ραούλ και του Φιντέλ κατέλαβαν προελαύνοντας την Αβάνα και ο δικτάτορας Μπατίστα έφυγε με αεροπλάνο από την χώρα.
Η επανάσταση είχε θριαμβεύσει.
Η νέα κυβέρνηση υπό τον Φιντέλ Κάστρο, πήρε φιλολαϊκά μέτρα, μερικά από τα οποία είχαν καθαρά σοσιαλιστική προοπτική, ανεξάρτητα από πόσο το αντιλαμβανόταν αυτό ακόμα και η ίδια η επαναστατική κυβέρνηση. Μαζί με την ανοικοδόμηση της χώρας με εγκαθίδρυση δωρεάν υγείας και παιδείας, κλιμακώθηκε και η προσπάθεια στραγγαλισμού της επανάστασης από τις ΗΠΑ.
Οι Αμερικανοί επιχείρησαν το 1961 απόβαση στον “Κόλπο των Χοίρων”, η οποία όμως κατέληξε σε αποτυχία, όπως και οι απόπειρες δολοφονίας του Φιντέλ Κάστρο από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.
Ακολούθησε η Κρίση από την εγκατάσταση των Πυραύλων, (η οποία ουδέποτε έγινε κάτω από την απειλή κήρυξης πυρηνικού πολέμου εκ μέρους των ΗΠΑ, στην αφηνιασμένη από μαρξιστικό επεκτατισμό ΕΣΣΔ στις χώρες της Λατινικής Αμερικής οι οποίες υπεφεραν από δικτατορικά καθεστώτα υπό τις ευλογίες των εκάστοτε αμερικανικών κυβερνήσεων) και τέλος ο Κάστρο μονιμοποίησε τη διακήρυξη του σοσιαλιστικού χαρακτήρα της κουβανέζικης επανάστασης και τη διεθνιστική βοήθεια της μικρής και αδύναμης Κούβας σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Αφρικής και της Ασίας. Κάτι που θυμίζει τα ουτοπικά όνειρα του πρόσφατα ανασκολοπισθέντα Μουαμάρ Καντάφι.
Το 1965, οι τρεις επαναστατικές οργανώσεις: το Κίνημα 26 του Ιούλη, το Κομμουνιστικό Κόμμα, που ονομαζόταν τότε Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Επαναστατικό Διευθυντήριο, συγχωνεύονται και σχηματίζουν το Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας.
Ο Φιντέλ θα πει δέκα χρόνια μετά: “Το Κόμμα είναι σύνθεση των πάντων. Μέσα σ’ αυτό συνδυάζονται τα όνειρα όλων των επαναστατών της ιστορίας μας. Το Κόμμα σήμερα, είναι η ψυχή της Κουβανικής Επανάστασης”.
Το 1975 έστειλε στρατεύματα στην Ανγκόλα στο πλευρό του Λαϊκού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας και το 1978 στην Αιθιοπία για την αντιμετώπιση της εισβολής της Σομαλίας. Το γεγονός αυτό, καθώς και η βοήθεια που πρόσφερε στους Σαντινίστας της Νικαράγουας το 1979, επιδείνωσε ακόμη περισσότερο τις σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 1991 η ανατροπή των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης σήμαναν την απαρχή μεγάλων οικονομικών δυσκολιών για την Κούβα και ο Κάστρο αναγκάστηκε να κάνει ορισμένα ανοίγματα προς την κατεύθυνση της φιλελευθεροποίησης της κουβανικής οικονομίας. Την ίδια χρονιά σκλήρυνε και η στάση των ΗΠΑ, οι οποίες συνέχισαν το εμπάργκο που στραγγάλισε οικονομικά την Κούβα από το 1960 μέχρι και την οριστική αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων που επισφραγίστηκε το 2014 επί προεδρίας Ομπάμα.
Ο Ομπάμα με τον αδερφό του Κάστρο Ραούλ, ιστορική προσέγγιση.
Βάρβαρος δικτάτορας
Είναι η άποψη του Ντόναλντ Τραμπ αλλά και των χιλιάδων κουβανέζων της Φλόριδας που γιορτάζουν έξαλλοι τον θάνατό του σήμερα και φωνάζουν ενθουσιασμένοι ότι ο σφαγέας τόσων Κουβανέζων έπαψε να υπάρχει και σε λίγες ώρες θα είναι στάκτη και θ’ ανήκει στην Ιστορία η οποία θα τον κρίνει αν προσέφερε ή έβλαψε. Ο ίδιος πάντως διακήρυξε: “Μέχρι την τελευταία ανάσα της ζωής μου δεν θα πάψω ν’ αγωνίζομαι για την επικράτηση ενός σοσιαλιστικού κόσμου!”
Ευχόμαστε η παγκοσμιοποίηση και ο καπιταλισμός να μην καταπιούν την Κούβα με τον θάνατο του αδερφού του Ραούλ αλλά να συνεχιστούν οι προσπάθειες από τους διαδόχους του για μια ισότιμη, ισόνομη και ελεύθερη κοινωνία η οποία θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον άνθρωπο σαν κυριαρχούσα αξία και την αυτοτέλεια, τον ντόπιο πολιτισμό και τις παραδόσεις των λαών. Ενάντια στον παγκομιοποιητικό οδοστρωτήρα.
Στο καλό Φιντέλ και μακάρι να είχαμε έναν Έλληνα σαν και σένα. Έναν πατριώτη ηγέτη να μας απελευθερώσει από το κατάντημα του αξιολύπητου χρεοκοπημένου προτεκτοράτου. Προτεκτοράτου που από το 2009 έγινε αποκλειστικό άθυρμα υποτελών τυραννίσκων τοποθετημένων από τις Βρυξέλλες με δήθεν νόμιμο τρόπο. Μέσω κατ’ επίφαση δημοκρατικά εκλεγμένων από τοι λαό κυβερνήσεων και βουλευτών… στην ουσία μαριονετών του καπιταλιστικού Συστήματος.
Πρόσφατα Σχόλια