Το δόλωμα της αρκούδας γίνεται επικίνδυνο παιχνίδι

Το δόλωμα της αρκούδας γίνεται επικίνδυνο παιχνίδι

Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς

Αυτό που ξεχνούν όλοι οι λεγόμενοι Ρώσοι εμπειρογνώμονες και πολιτικοί είναι ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν στρατεύματα διάσπαρτα στην Πολωνία, τη Ρουμανία, τις χώρες της Βαλτικής και άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που καθυστερούν στο ΝΑΤΟ, επειδή η Ουάσιγκτον νοιάζεται για αυτές τις χώρες και αισθάνεται ηθικά υποχρεωμένη να τις προστατεύσει από τη Ρωσία που δεν τους θέλει. Στην πραγματικότητα, η Ουάσιγκτον δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την Ουκρανία, την Πολωνία, τη Ρουμανία και ούτε για τους Αμερικανούς.

Οι λόγοι για την παρουσία της Ουάσιγκτον στην Ανατολική Ευρώπη είναι εντελώς διαφορετικοί.   Ένας λόγος είναι ότι η Ουάσιγκτον θέλει τις χώρες ως τοποθεσίες για βάσεις πυραύλων όπως η Ουάσιγκτον έχει τοποθετήσει στην Πολωνία και τη Ρουμανία.   Αυτές οι βάσεις βρίσκονται στα σύνορα της Ρωσίας, χωρίς να αφήνουν χρόνο απόκρισης στους πυρηνικούς πυραύλους που εκτοξεύονται από αυτές.   Οι βάσεις δίνουν στην Ουάσιγκτον το πλεονέκτημα σε μια αντιπαράθεση να υποχωρήσει τη Ρωσία.

Ένας άλλος λόγος είναι ότι οι χώρες του ΝΑΤΟ παρέχουν πελάτες για την αμερικανική βιομηχανία εξοπλισμών. Η Ουάσιγκτον συνεχίζει να πιέζει τα μέλη του ΝΑΤΟ να «κάνουν το ρόλο τους» και να ξοδέψουν περισσότερα για τη δική τους άμυνα. Τόσο μεγάλο μέρος της ανάλυσης και των σχολίων σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση στην Ουκρανία παρουσιάζει την Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ ως διασώστες με λευκά άλογα που ιππεύουν για την άμυνα των κρατών που απειλούνται από τη Ρωσία. Αν η Ρωσία ήταν πραγματικά απειλή, η Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ δεν θα ήταν τόσο επιθετικά.

Η Σοβιετική Ένωση είχε ως αποθήκη την Ανατολική Ευρώπη.   Οι περισσότεροι Ρώσοι ειδικοί εκείνη την εποχή κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το Σύμφωνο της Βαρσοβίας αποτελούσε καθαρή αποστράγγιση των σοβιετικών πόρων.   Η ευθύνη για αυτές τις χώρες σήμερα είναι το τελευταίο πράγμα που θέλει η Ρωσία.

Το μόνο που θέλει η Ρωσία είναι οι ΗΠΑ να απομακρύνουν τις στρατιωτικές βάσεις από το κατώφλι της.   Αυτή είναι μια λογική απαίτηση και η συμμόρφωσή της θα ανακουφίσει τις εντάσεις που διαφορετικά θα μπορούσαν να ξεσπάσουν σε πόλεμο.   Η επιθετική πολιτική της Ουάσιγκτον φαίνεται σχεδιασμένη για έναν μόνο λόγο: να προκαλέσει πόλεμο.

Λίγοι καταλαβαίνουν ότι οι κυρώσεις των ΗΠΑ κατά της Ρωσίας βασίζονται εξ ολοκλήρου σε ψέματα και στην πραγματικότητα αποτελούν πολεμικές πράξεις. Το ότι η Ρωσία τους ανέχτηκε ερμηνεύεται από την Ουάσιγκτον ως ρωσική αδυναμία. Ο λόγος που η Ρωσία δέχεται τόση κακοποίηση είναι ότι δεν κάνει τίποτα γι’ αυτό.

Η αφήγηση είναι ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία αποδεχόμενη την ψήφο στην Κριμαία για επανένωση με τη Ρωσία. Μέχρι το 1991, η Κριμαία ήταν μέρος της Ρωσίας από το 1783. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που ζουν εκεί είναι Ρώσοι. Μεταξύ 1991 και 2014, όταν οι ΗΠΑ ανέτρεψαν την ουκρανική κυβέρνηση με πραξικόπημα, η Κριμαία καταλήφθηκε από τη Ρωσία, καθώς η ναυτική βάση της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα βρίσκεται εκεί. Οι ρωσικές δυνάμεις ήταν ήδη εκεί, επειδή η Ρωσία είχε μακροπρόθεσμη μίσθωση στην περιοχή.

Ήταν οι ΗΠΑ που εισέβαλαν στην Ουκρανία ενώ το Κρεμλίνο ήταν απασχολημένο με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι. Το σχέδιο των ΗΠΑ ήταν η κυβέρνηση-μαριονέτα που εγκατέστησε να ανακαλέσει τη μίσθωση και να διώξει τους Ρώσους από τη ναυτική τους βάση. Ήταν ένα τολμηρό σχέδιο που δεν είχε καμία πιθανότητα επιτυχίας. Για να μην καταλάβουν οι Αμερικανοί την κατάσταση, ξεκίνησε η αφήγηση ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Κριμαία.

Υπάρχουν Αμερικανοί που παρουσιάζονται ως Ρώσοι ειδικοί που υποστηρίζουν ότι ο Πούτιν έχει εδαφικές φιλοδοξίες να αποκαταστήσει τη σοβιετική αυτοκρατορία. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ειδικοί. Είναι ψεύτες. Εάν ο Πούτιν έχει εδαφικές φιλοδοξίες, γιατί δεν ενσωμάτωσε εκ νέου τη Γεωργία στη Ρωσία; Γιατί αρνείται επί 8 χρόνια να τιμήσει την ψήφο των Ρώσων του Ντονμπάς για επιστροφή στη Ρωσία; Η περιοχή Donbass, όπως και η Κριμαία, είναι ιστορικά μέρος της Ρωσίας. Και οι δύο μεταφέρθηκαν στην ουκρανική επαρχία της Σοβιετικής Ένωσης από τη σοβιετική κυβέρνηση, αλλά εκεί ζουν Ρώσοι και όχι Ουκρανοί.

Σε πανεπιστήμια και δεξαμενές σκέψης των ΗΠΑ, οι αναλύσεις των ερευνητών καταλήγουν σε συμπεράσματα που συμφωνούν με τις απόψεις εκείνων που χρηματοδοτούν την έρευνά τους. Αυτός είναι ο λόγος που δεν υπάρχουν πλέον Stephen Cohens που να δίνουν μια ανεξάρτητη αντικειμενική ανάλυση της πραγματικής κατάστασης. Πράγματι, στις ΗΠΑ σήμερα μια αντικειμενική ανάλυση θεωρείται ότι είναι φιλορωσική και ο συγγραφέας λέγεται ότι είναι Ρώσος πράκτορας.

Ως αποτέλεσμα, έχουμε μια μονόπλευρη ιστορία. Το πρόβλημα με τις μονόπλευρες ιστορίες είναι ότι το υπονοούμενο είναι ότι η άλλη πλευρά φταίει εξ ολοκλήρου και δεν έχει πόδι να σταθεί. Αυτή είναι η θέση στην οποία βρίσκεται η Ρωσία και είναι ο λόγος που η Δύση δεν ακούει ούτε μια λέξη που λέει. Είναι πολύ επικίνδυνο να αγνοείς τη Ρωσία όταν λέει ότι βρίσκει την κατάσταση αφόρητη. Η Ρωσία μερικές φορές φαίνεται να είναι μαζοχιστική, αλλά αργά ή γρήγορα θα την αντισταθεί.

ΠΗΓΗ:https://www.paulcraigroberts.org/2022/02/21/baiting-the-bear-is-becoming-a-dangerous-game/