Η πικρή αλήθεια για τη Λιβύη ισχύει για όποια χώρα θέλει ν’ αποκτήσει την ανεξαρτησία και αυτοτέλειά της. Το τέλος της ουτοπίας. Μέρος 4ο

Συνεχίζουμε…Γιατί τα παθήματα των άλλων πρέπει να μας κάνουν συνετότερους και γρονιμότερους…

Καντάφι, Χαφέζ Άσαντ και Ανουάρ Σαντάτ όταν ονειρεύονταν την Ομοσπονδία Αραβικων Κρατών

Καντάφι, Χαφέζ Άσαντ και Ανουάρ Σαντάτ όταν ονειρεύονταν την Ομοσπονδία Αραβικων Κρατών!

Τρώγοντας τα λεφτά του Λιβυκού λαού

Η λίστα του τρόμου είναι σαν τους οίκους αξιολόγησης. Την μια μέρα είσαι 3Α, την άλλη 3 γάμμα. Τη μία μέρα είσαι σπόνσορας της τρομοκρατίας, την άλλη εχθρός της. Και αυτό το παράδοξο της αιφνίδιας μεταμόρφωσης δεν είναι άλυτο: παρόμοια συμφέροντα ελέγχουν και τη λίστα του τρόμου και τους οίκους αξιολόγησης. Από τη στιγμή που βάλαν τη Λιβύη στο ταψί του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η Λιβύη συνέχισε να χορεύει στους σκοπούς του.

Σ.γ.: Μην σας φαίνεται επομένως παράδοξο για το πως χορεύουν οι δικοί μας δοσίλογοι ματά από τρία μνημόνια και την επέλαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Θεός ξέρει πόσα ακόμα θα υπογράψουν και πόσους Έλληνες εν γνώσει τοτς θα οδηγήσουν στον τάφο…

Ήταν σειρά της Goldman Sachs να φάει και αυτή το κάτι τις της από την υγιέστατη Λιβυκή οικονομία και τα πλεονασματικά κεφάλαια της: Το 2008 η Goldman Sachs έπαιξε και έχασε το 98% (!!!) Λιβυκών κεφαλαίων ύψους $ 1,3 δις που ο Gaddafi είχε επενδύσει στην εταιρία- οικονομικό δολοφόνο. Ως αποζημίωση, η εταιρία του προσέφερε ένα δόλωμα για να τον δαγκώσει ακόμη πιο βαθειά και να τον παγιδεύσει ακόμη περισσότερο: Με άλλα ακόμα 3,7 δισεκατομμυριάκια, η Goldman Sachs θα έδινε στη Λιβύη μετοχές της εταιρίας συνολικής αξίας $5 δις (!!!), κάνοντας τη χώρα έναν από τους σημαντικούς μετόχους της εταιρίας . Φυσικά αυτό που ξέραν όλοι ήταν ότι όταν ο Gaddafi εξολοθρευόταν, το ρευστό της Λιβύης θα έμεινε έστω για κάποιο σημαντικό διάστημα εκεί που είχε επενδυθεί, αποτελώντας μια εξαιρετικά σημαντική εγγύηση ρευστότητας σε ένα εξαιρετικά επισφαλές οικονομικό σύμπαν.

Όσο σκοτεινή και αν φαντάζει αυτή η υπόθεση, υπάρχει μια άλλη, πολύ σκοτεινότερη υπόθεση εξαφάνισης Λιβυκών κεφαλαίων… Αυτή αφορά στο πυραμιδικό σχήμα (κοινώς απάτη που η προσδοκία κέρδους των εξαπατημένων δε βασίζεται σε οτιδήποτε άλλο παρά στα ίδια τα κεφάλαια των εξαπατημένων επενδυτών, μέρος μόνο των οποίων επιστρέφεται ως «κέρδη» στους επενδυτές ενώ το μεγαλύτερο κομμάτι των κεφαλαίων τους εξαφανίζεται σε λογαριασμούς των απατεώνων) που έστησε ο Allan Stanford μέσω της εταιρίας του Stanford Financial Group και της παράλληλης τράπεζας Stanford International Bank, με έδρα ένα από τα κρατίδια της καραϊβικής που αποτελούν παραδείσους για τη φοροδιαφυγή και για τα έσοδα που προέρχονται από το διεθνές οργανωμένο έγκλημα.

Η Stanford International Bank (SIB) αντικατέστησε μια άλλη βρώμικη τράπεζα με κύριο όγκο εργασιών το ξέπλυμα χρήματος από λαθρεμπόριο όπλων και ναρκωτικών, την BCCI, ως τράπεζα επιλογής της CIA, μια ακόμη ένδειξη της δικτύωσης ανάμεσα στο διεθνές οργανωμένο έγκλημα, τη διεθνή τρομοκρατία, τις μυστικές υπηρεσίες και το χρηματοπιστωτικό σύτημα. Ένας από τους βασικούς μετόχους της SIB ήταν και ο Yair Shamir, με πολύ καλή τοποθέτηση στην ισραηλινή αεροπορική βιομηχανία, το ισραηλινό χρηματοπιστωτικό σύμπαν και με ισχυρές πολιτικές διασυνδέσεις καθώς είναι ο γιός του πρώην ισραηλινού πρωθυπουργού, του «γερακιού» Yitzhak Shamir.

Ο Stanford μετά από επίσκεψή του στη Λιβύη, εξασφάλισε Λιβυκά κεφάλαια ύψους $500 εκατομμυρίων τα οποία εξαφανίστηκαν και τα οποία η Λιβύη δεν διεκδίκησε ποτέ, άλλο ένα άθελο δώρο του Gaddafi στους εχθρούς του. Αν όντως η CIA ήταν πελάτης της SIB, τότε μάλλον ήταν και από τους σημαντικότερους εντολείς της και αποδέκτες των κερδών της απάτης. Χάρη μάλλον στην γαρνιρισμένη με βρετανικό πτυχίο άγνοια του γιού του Saif al Gaddafi, φαίνεται πως ο Gaddafi εν αγνοία του χρηματοδότησε την καταστροφή του καθώς δεν είναι απίθανο τα Λιβυκά κεφάλαια που υφαρπάχθηκαν από τα τσακάλια του χρηματοπιστωτικού συστήματος να ήταν αυτά που προετοίμασαν και αποζημίωσαν τη «Λιβυκή εξέγερση».

Ενδεικτική του που έμπλεξε o υιός Gaddafi τον πατέρα του και του πως τα αρπακτικά του χρηματοπιστωτικού συστήματος έβλεπαν τον Gaddafi σαν κελεπούρι, είναι μια πρόσφατη δήλωση του δισεκατομμυριούχου Donald Trump: «Και παρεμπιπτόντως, μπορώ να σας πω κάτι άλλο. Είχα νταραβέρια με τον Gaddafi. Του δάνεισα ένα κομμάτι γης. Με πλήρωσε περισσότερα για μια βραδιά από ότι η γη άξιζε για δύο χρόνια, και μετά δεν τον άφησα να χρησιμοποιήσει αυτή τη γη.» «Αυτό θα έπρεπε να κάνουμε. Δε θέλω να χρησιμοποιήσω τη λέξη «πήδηξα» αλλά τον «πήδηξα». Αυτό θα έπρεπε να κάνουν» Και όντως αυτό κάναν. Με τα λεφτά κυρίως της Λιβύης «πήδηξαν» τον Gaddafi και το Λιβυκό λαό με κάθε δυνατό τρόπο.

O Saif, οι Rothschilds, το τυρί στη φάκα, οι Παπανδρέου και οι πραγματικοί λόγοι εξόντωσης του Gaddafi.

Καντάφι, παπανδρέου, Παπούλιας σε άλλες εποχές στην Ελούντα...

Καντάφι, Μιτεράν, Παπανδρέου, Παπούλιας σε άλλες καλές εποχές στην Ελούντα…

Παρά το φαινομενικό φλερτ του Gaddafi με τους δυτικούς σε ένα περίπλοκο διπλωματικό παιχνίδι όπου ο Gaddafi κέρδιζε χρόνο ενώ παράλληλα νόμιζε ότι κέρδιζε και κάποιες τοποθετήσεις στο δυτικό σύστημα ισχύος που του προσέδιδαν ασφάλεια, ο Gaddafi είχε θέσει τα δικά του όρια. Δυστυχώς ξέχασε ότι η αυτοκρατορία ξεπερνούσε διαρκώς κάθε όριο και κάθε αυτοπεριορισμό.

Ο Gaddafi, παρότι προσπαθούσε με τμήμα των πλεονασματικών της χώρας να κάνει τις δυτικές εταιρίες στις οποίες είχε επενδύσει σημαντικότατα ποσά να ασκήσουν επιρροή υπέρ της Λιβύης στις κυβερνήσεις τους, ήταν φανερό ότι δεν θα ξεπουλούσε τον πλούτο της χώρας του στους δυτικούς. Αυτό ήταν το χειρότερο και το μόνο είδος εθνικισμού που οι Δυτικοί απεχθάνονταν, καθώς τους αφαιρούσε τα κυριαρχικά τους «δικαιώματα» πάνω στον πλανήτη: τον εθνικισμό των πρώτων υλών. Σ.γ.: Την άνευ όρων αποικιοκρατία.

Και ο Gaddafi έγινε ακόμη πιο εξοργιστικός. Όχι μόνο πρότεινε τη δημιουργία ενός κοινού παναφρικανικού νομίσματος αλλά και πρότεινε αυτό το νόμισμα να είναι το «χρυσό δηνάριο». Αν αυτή του η κίνηση ευοδωνόταν, οι αφρικανικές χώρες όχι μόνο θα απελευθερώνονταν από την τυραννία του δολαρίου, αποδυναμώνοντας ένα από τα κεντρικά εργαλεία ισχύος της αγγλοαμερικανοσιωνιστικής αυτοκρατορίας, αλλά όντας πλούσιες σε χρυσό και πρώτες ύλες θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν οι ίδιες τον πλούτο τους.

Ο Gaddafi συνέχιζε να αποτελεί πραγματική, όχι ιδεατή απειλή για την αυτοκρατορία και τον αποικιοκρατικό της χαρακτήρα. Ήταν εμφανές ότι αυτή η απειλή έπρεπε να εξαλειφθεί. Και ο πιο εύκολος τρόπος για να γίνει αυτό ήταν ο δόλος και η εξαπάτηση στον οποίο οι δυτικοί επικυρίαρχοι, για τους οποίους η λέξη «ηθική» αποτελεί το πιο σύντομο ανέκδοτο, υπερτερούσαν κατά πολύ από τον ευέλικτο αλλά παρά ταύτα πολιορκημένο Gaddafi. Ο ρόλος του γιου του Saif και του ξεμυαλίσματος του από τη Δύση φαίνεται να ήταν καθοριστικός για την καταστροφή του πατέρα του.

Η παγίδα θανάτου στήνεται πολύ προσεκτικά: Το 2009 ο Saif μαζί με τον Λόρδο Mandelson βρίσκονται καλεσμένοι του Nat Rothschild στο εξοχικό του τελευταίου στην Κέρκυρα. Ο Mandelson του οποίου οι πανίσχυροι φίλοι και ο σκιώδης ρόλος του στη βρετανική πολιτική του έχουν βγάλει τη φήμη του ανθρώπου που χρησιμοποιεί την βρετανική εσωτερική και εξωτερική πολιτική για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των «φίλων», μοιάζει να αποτελεί «πατρική φιγούρα» για τον αναδυόμενο νέο πατριάρχη του οίκου των Rothschild, τον Nat. Στο τραπέζι του διαλόγου βρίσκονται το λιβυκό πετρέλαιο. Το αντάλλαγμα που ζητά ο Saif είναι η απελευθέρωση του «βομβιστή του Lockerbie», του Abdelbaset al-Megrahi, ο οποίος σάπιζε σε φυλακή της Σκωτίας για ένα έγκλημα που ποτέ του δεν διέπραξε, ενώ είχε διαγνωστεί και με καρκίνο του προστάτη. Ο Saif «κερδίζει».

Σε μια παραβίαση κάθε έννοιας σεβασμού προς το γράμμα του νόμου, ο al-Megrahi σε μικρό διάστημα από την «κουβέντα» στην Κέρκυρα, μεταφέρεται στην Λιβύη και ο Muammar διοργανώνει μια μεγάλη γιορτή για την επιστροφή του. Το δώρο του Rothschild και του Mandelson στον Gaddafi ήταν όμως μια μεταμφιεσμένη βόμβα. Επανέφερε στη μνήμη των Λίβυων το γεγονός ότι ο Gaddafi είχε ουσιαστικά προδώσει έναν ισλαμιστή συμπολίτη τους για πολιτικές σκοπιμότητες που οι ίδιοι δε θα μπορούσαν να καταλάβουν. Η πόλωση εντάθηκε και θα συνέχιζε να εντείνεται. Και οι Παπανδρέου τον χρησιμοποίησαν – και χρησιμοποιήθηκαν ως δέλεαρ για τον Gaddafi:

Η ΜΚΟ I4cense (Institute for Climate and Energy Security) του αδερφού του πρωθυπουργού, του Ανδρέα Παπανδρέου, το ίδρυμα που προωθεί την πράσινη ανάπτυξη, στη σύσκεψη που διοργανώθηκε στην Αθήνα το 2009, στην εναρκτήρια μέρα της οποίας ομιλητής ήταν και ο ίδιος ο (πρώην) Πρωθυπουργός, υποδέχτηκε με παιάνες τον Saif al-Gaddafi: «Η δεύτερη μέρα του συνεδρίου ήταν εξίσου σημαντική, παρουσιάζοντας την πολύ-αναμενόμενη παρουσίαση του κ. Saif al Islam al Gaddafi, γιό του Muammar Gaddafi, σχετικά με το ενεργειακό δυναμικό του ανέμου και της θερμότητας της ερήμου».

Toν Ιούνιο του 2010 ο τότε Πρωθυπουργός επισκέπτεται τη Λιβύη και υπογράφει ένα μνημόνιο συνεργασίας ύψους 220 δις ευρώ με τον Καντάφι. Με δεδομένη την κατάσταση της Ελλάδας και το ότι έκτοτε τίποτα δεν ακούσαμε για το περίφημο μνημόνιο, είναι λογικό να υποθέσουμε ότι η σύναψη του μνημονίου έγινε για να ρίξει στάχτη στα μάτια όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και του Muammar…

Δίνοντας κι άλλη δύναμη στο λαο!

Πριν περάσουμε στην επανάσταση αξίζει να αναφερθούμε σε ένα ακόμη γεγονός που προδίδει την αφοσίωση που είχε ο Gaddafi στο ιδανικό της άμεσης δημοκρατίας την οποία λόγω συνθηκών ποτέ του δεν μπόρεσε να δει να ανδρώνεται στη Λιβύη. Το 2009 και εν μέσω παραπόνων από τους Λίβυους πολίτες για διαφθορά της κυβέρνησης ο Gaddafi προτείνει στις λαϊκές συνελεύσεις το αδιανόητο: τη διάλυση της κυβέρνησης και την απόδοση των πετρελαϊκών εσόδων χωρίς διαμεσολάβηση απευθείας στους Λίβυους πολίτες, κίνηση που θα απέφερε σε ένα εκατομμύριο Λίβυων ετήσιο εισόδημα ύψους $23000!!! Η πρόταση καταψηφίστηκε από την πλειονότητα των λαϊκών συνελεύσεων. Οι Λίβυοι δεν ήταν έτοιμη για την αυτοδιαχείριση τους και προτίμησαν αντί αυτής τα δεκανίκια μιας κεντρικής κυβέρνησης … Όπως ήταν αναμενόμενο, η κίνηση αυτή του Gaddafi προκάλεσε πανικό στα κυβερνητικά στελέχη που βλέπαν τον Gaddafi να απειλεί και τη δικιά τους εξουσία: Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που όταν ξεκίνησε η αποσταθεροποίηση στη Λιβύη, τα κυβερνητικά στελέχη αποστάτησαν το ένα μετά το άλλο σε νούμερα ρεκόρ για καθεστωτική κυβέρνηση…

Το φρικτό τέλος του καντάφι κυριολεκτικά τον λυντσάρισαν για να θέλει να αλλάξει την Αραπιά από δούλα σε αφέντρα.

Το φρικτό τέλος του Καντάφι κυριολεκτικά τον λυντσάρισαν για να θέλει να αλλάξει την Αραπιά από δούλα σε αφέντρα!

Η εξέγερση, οι εχθροί του Gaddafi και η «απελευθερωμένη Λιβύη»

Παρουσιάστηκε σαν κίνημα στα πλαίσια της «Αραβικής άνοιξης». Μετασχηματίστηκε σε εξέγερση. Έγινε εμφύλιος. Κατέληξε πόλεμος ανάμεσα στον άξονα «επαναστατών-ΝΑΤΟ» και τον Gaddafi. Οι ανακολουθίες της δυτικής τρομοκρατίας βρίσκονται παντού: Στο Κουβετιανό προπαγανδιστικό εργαλείο της αγγλοαμερικανοσιωνιστικής αυτοκρατορίας Al Jazeera, o Λίβυος «αντικαθεστωτικός» συγγραφέας Mahmuod el-Shaman παρουσίασε μια αφήγηση που πάσχιζε να στηρίξει την εκδοχή της «ειρηνικής επανάστασης για τη δημοκρατία», περιγράφοντας πως οι διαδηλωτές μέσα σε λίγες μέρες επεκτάθηκαν σε χιλιάδες χιλιόμετρα Λιβυκών εδαφών. Αυτή η κινητικότητα φυσικά δεν περιγράφει αυθόρμητες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και αιτήματα για τον εκδημοκρατισμό αλλά πολεμική επιχείρηση. Στην ίδια εκπομπή, ο αποστάτης Nouri al-Masmari επαναλάμβανε ξανά και ξανά «είμαστε οργανωμένοι, είμαστε πολύ οργανωμένοι».

Οι αντικαθεστωτικές διαμαρτυρίες ξεκίνησαν στα μέσα του Φλεβάρη. Η χρήση «κοινωνικών μέσων» όπως το Facebook έπαιξε μεγάλο ρόλο. Ο δικηγόρος και ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Fathi Terbil φαίνεται να είναι ανάμεσα στους υποκινητές της θεματικής «μέρα οργής» που προγραμματίζεται στις 17 Φεβρουαρίου του 2011 από ανώνυμους κυρίως ακτιβιστές. O Fathi Terbil συλλαμβάνεται στις 15 Φεβρουαρίου. Με την απελευθέρωσή του την ίδια μέρα στήνει μια δικτυακή κάμερα που «επιβλέπει την κεντρική πλατεία της Βεγγάζης, όπου κάποιες οικογένειες διαμαρτύρονταν. Με τη βοήθεια εξόριστων Λίβυων στον Καναδά και σε όλο τον κόσμο, το βίντεο διαδόθηκε ραγδάια στο ίντερνετ.»

Κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής συνέντευξης του στο Al Jazeera, o Λίβυος συγγραφέας Idris al- Mesmari αναφέρει ότι η αστυνομία πυροβολούσε τους διαδηλωτές. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο η συνομιλία διακόπηκε απότομα. Η δραματικοποίηση των γεγονότων είχε τηλεοπτικοποιηθεί. Από κει και πέρα οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Μια παράλληλη αφήγηση των αρχικών συνθηκών στο BBC από αυτόπτη μάρτυρα δίνει μια άλλοτε συμπληρωματική και άλλοτε αντιφατική εικόνα: «Ένας-δύο άνθρωποι μέσα στο πλήθος άρχισαν να τραγουδούν αντικυβερνητικά συνθήματα και το πλήθος παρασύρθηκε από αυτό. Υπήρξαν συγκρούσεις με υποστηρικτές της κυβέρνησης και μετά αυτοί διαλύθηκαν και οι υπηρεσίες ασφαλείας κατέφθασαν και χρησιμοποίησαν μάνικες με ζεστό νερό» Κάπου εδώ μπαίνουμε στη σφαίρα της σκευωρίας. Γιατί παράλληλα με τη δραματικοποίηση των συμβάντων από τον Idris al- Mesmari ζωντανά στο Al-Jazeera, στο ίντερνετ διαδόθηκε ένα βίντεο με διαδηλωτές να φεύγουν έντρομοι από πυροβολισμούς και έναν άνθρωπο να σκοτώνεται… μονάχα που αυτό το βίντεο φαίνεται να είχε τραβηχτεί ένα χρόνο νωρίτερα… Η εξέγερση είχε σκηνοθετηθεί…

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η προγραμματισμένη για της 17 Φεβρουαρίου «μέρα οργής», γίνεται μέρα επανάστασης. Σύντομα αποστάτες στρατιωτικοί πυκνώνουν τις τάξεις των αρχικού πυρήνα διαδηλωτών. Κυβερνητικά κτήρια πυρπολούνται. Τα σε μεγάλο βαθμό σκηνοθετημένα επεισόδια μετατρέπονται σε εξέγερση και μετέπειτα σε εμφύλιο. Ανάμεσα στους επαναστάτες βρίσκονται πλέον άνθρωποι που σηκώνουν την σημαία του πρώην βασιλιά Idris (βασιλόφρονες δηλαδή), ισλαμιστές φονταμενταλιστές ενώ παρατηρείται και από δυτικούς παρατηρητές δραστηριότητα της «Al Qaeda». Ίσως το πιο σημαντικό συμβάν που κλιμάκωσε την αντιπαλότητα και οδήγησε σε μετωπικό εμφύλιο ήταν η δολοφονία τριών φιλοκυβερνητικών διαδηλωτών που έφεραν λευκές σημαίες και κλάδους ελαίας κατά τη διάρκεια μιας πορείας για ειρήνευση στη Bin Jiwad.

Η είδηση ή οι φήμες ότι ο Gaddafi έχει στρατολογήσει αφρικανούς μισθοφόρους για να καταπνίξει την εξέγερση οδηγούν σε ρατσιστική μανία και εκκαθαρίσεις από την πλευρά των «επαναστατών». Μετανάστες εκβιάζονται να ενωθούν με τους επαναστάτες, αναφέρονται περιστατικά όπου το χέρι των μεταναστών δένεται σε τιμόνι φορτηγών για να μην αποδράσουν. (Σ.γ.: Αυτά να τα θυμόμαστε σκεπτόμενοι πιο ρόλο θα παίξουν οι δικοί μας πρόσφυγες και μετανάστες των “hotspots” σε περίπτωση που κάποιοι θέλουν να οδηγήσουν τους Έλληνες σε έναν νέο εμφύλιο και πλήρη σαλαμοποίηση της χώρας).

Υπάρχουν αναφορές για επιχείρηση φυλετικής εκκαθάρισης της κατοικημένης από μαύρους πόλης Tawargha. Μετά την επιχείρηση «η πόλη που είχε πληθυσμό 10.000, ήταν άδεια» Δεν είναι το ότι το καθεστώς του Gaddafi δεν αντέδρασε με θηριωδίες. Απλά η δυτική προπαγάνδα επίμεινε στο ψέμα των δημοκρατών και φιλειρηνικών πολιτών που επαναστατούσαν κατά του τρελού δικτάτορα, όταν οι «επαναστάτες» αναφέρεται ότι βομβάρδισαν «τις πόλεις Sirte και Bani Walid… οι επαναστάτες έκοψαν το νερό και τον ηλεκτρισμό και αρνήθηκαν να επιτρέψουν φάρμακα να μπουν στα νοσοκομεία»

Για να συνθέσουμε πληρέστερη εικόνα για τη σύνθεση και τις προθέσεις των επαναστατών πρέπει να δούμε τη σύνθεση του οργάνου που δημιουργήθηκε για να την εκπροσωπήσει πολιτικά, του «Εθνικού Μεταβατικού συμβουλίου» ή NTC. Ο πολιτικός ηγέτης του National Transitional Council κατά την περίοδο του εμφυλίου ήταν ο Mustafa Abdel Jalil, ο ισλαμιστής υπουργός δικαιοσύνης στη Λιβυκή κυβέρνηση από το 2007 μέχρι το 2011. Ο Jalil, έχοντας ισχυρή στήριξη από τον Saif al Gaddafi, κρατούσε ρεκόρ, «αντικαθεστωτικών» αποφάσεων οι οποίες είχαν να κάνουν ως επί το πλείστον με φυλακίσεις ισλαμιστών. Με το θάνατο του Gaddafi και την διακήρυξη της «απελευθέρωσης της Λιβύης» τον Οκτώβριο του 2011 ο Jalil ανακήρυξε τον ισλαμικό νόμο, τη Σαρία ως υπέρτατο νόμο και επομένως και νόμο και του κράτους. Μετά την Αίγυπτο, η πολυπόθητη από τους γεωπολιτικούς σχεδιαστές ισλαμοποίηση της Β. Αφρικής προχωρά όπως είχε σχεδιαστεί.

Ο στρατιωτικός ηγέτης του NFL Abdel Hakim Belhaj είναι όχι μόνο φανατικός ισλαμιστής που είχε πολεμήσει στη γεωπολιτική παγίδα που στήσαν οι ΗΠΑ στην ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν αλλά και μέλος της «Λιβυκής Ισλαμικής Μαχόμενης Οργάνωσης» της εξτρεμιστικής ισλαμικής οργάνωσης που το 1996 αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Gaddafi. Και κάπου εδώ οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη μεγαλοφυία των πολιτικών αποσταθεροποίησης των γεωπολιτικών σχεδιαστών των ΗΠΑ: Με την συνεργασία ΗΠΑ-Λιβύης στα θέματα της τρομοκρατίας και το πρόγραμμα «της έκτακτης παράδοσης», η CIA θα συλλάβει τον Belhaj, τον οποίο ο Bush θα στείλει πακέτο στον Gaddafi. Μέσω της πόλωσης ισλαμιστών και της «κοσμικής» εξουσίας που συμβόλιζε ο Gaddafi, o Belhaj θα απελευθερωθεί και θα ηγηθεί του στρατού που θα καταστρέψει τον Gaddafi.

Το NFL, κατά τη διάρκεια του πολέμου, έλαβε χρηματοδότηση κατά τη διάρκεια της θητείας της Hillary Clinton αρχικά 50 και στη συνέχεια άλλων $100 εκατομμυρίων ενώ παράλληλα συζητούσε ήδη με τις πετρελαϊκές εταιρίες. Τι συζητούσαν; Μια καλή ιδέα μας δίνει μια ανοιχτή επιστολή της εποχής από τον Karl Muth του Global Policy, του περιοδικού που ο George Soros μας λέει «ότι αυτοί που ασχολούνται με τα παγκόσμια θέματα δε θα θέλουν να χάσουν». Λέει λοιπόν ο Muth με τον απαράμιλλο αμερικάνικο κυνισμό στο άρθρο του «Πως οι επενδυτές μπορούν να σώσουν τη Λιβύη (και να βγάλουν χρήματα κάνοντάς το): «Το λιβυκό πρόβλημα δεν είναι ένα πρόβλημα που θα λυθεί από πολιτικούς. Είναι ένα πρόβλημα για να λυθεί από επενδυτές».

Οι τραπεζίτες έχουν πολύ μεγαλύτερη ελπίδα στο να βοηθήσουν τους Λίβυους επαναστάτες από ότι οι διπλωμάτες… Το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι επαναστάτες στη Λιβύη είναι ένα πρόβλημα ρευστότητας. Αφήστε με να το επαναλάβω: αυτό που βλέπετε όταν βλέπετε λήψεις του BBC επαναστατών που πολεμούν στη Λιβύη είναι ένα πρόβλημα ρευστότητας. Ας πούμε ότι υπάρχουν πετρέλαια αξίας 300 δις δολαρίων κάτω από τους άμμους της Λιβύης. Ας πούμε επιπρόσθετα ότι οι επαναστάτες έχουν πιθανότητα ένα προς τρία να ρίξουν την τωρινή κυβέρνηση… Αυτό σημαίνει, ότι ως ηγέτες του μεταβατικού συμβουλίου στη Λιβύη, έχετε 100 δις δολάρια για να παίξετε με αυτά. Ας πούμε ότι για ένα δις δολάρια θα μπορούσατε να προσλάβετε, νοικιάσετε,…, αποκτήσετε τη συμμετοχή αρκετών μισθοφόρων και εξοπλισμού για να παροπλίσετε ή να καταστρέψετε ολοκληρωτικά το παρόν καθεστώς- αυτό είναι μόνο το ένα εκατοστό των κονδυλίων σας. Το πρόβλημα είναι ότι οι μισθοφόροι δεν θα δουλέψουν για συμβόλαια που τους παραχωρούν μειοψηφικά συμφέροντα σε πετρέλαιο που μπορεί να μην είναι διαθέσιμο στο μέλλον, (για συμβόλαια) που μπορεί να μην είναι εφαρμόσιμα στο μελλοντικό λιβυκό δικαστικό σύστημα.

Οι άντρες που διοικούν κορυφαία μισθοφορικά σώματα στην Αφρική δεν κάναν τα λεφτά τους με το να δέχονται κερδοσκοπικά συμβόλαια ως αμοιβή- ούτε ακόμα και όταν είχαν να κάνουν με τους Βέλγους- τα κάναν (τα λεφτά τους) με τον παλαιομοδίτικο τρόπο, με μετρητά στην κάνη του όπλου τους… Οι επαναστάτες έχουν μια πιθανότητα … να ελέγξουν ένα πολύ μεγάλο περιουσιακό στοιχείο (τη Λιβύη) που έχει κάποια αξία … Μόνο ένα μικρό κλάσμα αυτής της αξίας χρειάζεται για να ενοικιαστούν αρκετοί μισθοφόροι και εξοπλισμοί ώστε να ανατρέψουν την παρούσα κυβέρνηση… Υπάρχει ένα είδος ατόμου του οποίου η δουλειά είναι να λύνει καταστάσεις όπου οι άνθρωποι χρειάζεται να αξιοποιήσουν μεγάλες, μη ρευστές περιουσίες… Λέγονται τραπεζίτες επενδύσεων… Αν οι επαναστάτες ήταν λίγο περισσότερο οικονομικά εκσυγχρονισμένοι θα μπορούσαν να …
1) να κάνουν ελκυστική την περίπτωση επένδυσης σε μια μισθοφορική δύναμη στη Λιβύη… 2) να φτιάξουν ένα business plan το οποίο θα περιλάμβανε την παραχώρηση σε εξωτερικούς επενδυτές μεριδίου των πετρελαϊκών συμφερόντων…
3) να στείλουν κάποιον στη Ν.Υόρκη ή το Λονδίνο να διαπραγματευτεί επενδύσεις με ομάδα τραπεζιτών επενδύσεων με υψηλό βαθμό ανταποδοτικότητας για αυτήν τους την επένδυση… Αν εσείς είστε οι επαναστάτες και χρειάζεστε περισσότερο προσωπικό και υλικό, πρέπει να το κάνετε τώρα… Και θα σας βγει ακριβό. Διακυβεύεται μια περιουσία πολυδισεκατομμυρίων και υπάρχουν άνθρωποι που θα ασχοληθούν μαζί σας με αυτούς τους όρους. Αν κλείσετε μια συμφωνία σήμερα, θα έχετε λεφτά στο χέρι και θα είσαστε σε θέση να προσλάβετε τους καλύτερους μισθοφόρους και εξοπλισμό, τους καλύτερους δικηγόρους και άλλους συμβούλους… και να επικηρύξετε με μεγάλα ποσά τους κορυφαίους διοικητές που είναι ακόμη πιστοί στον Καντάφι. Πάνω από όλα, θα καταφέρετε να βγείτε από πάνω λέγοντας ότι είχατε σκληρές επιλογές να κάνετε αλλά καταφέρατε να κερδίσετε αυτόν τον πόλεμο με τους δικούς σας όρους αντί να φαίνεστε ανοργάνωτοι, απροετοίμαστοι και υφιστάμενοι των γραφειοκρατικών συσκέψεων του ΟΗΕ. Οπότε επαναστάτες, τώρα που τα περιουσιακά στοιχεία του Καντάφι έχουν παγώσει, εσείς έχετε όλα τα λεφτά. Είναι ώρα να καλέσετε τους τραπεζίτες και να βάλετε κάποια από αυτά σε χρήση…»

O ρόλος του ΝΑΤΟ και ο αυτοκράτορας OBAMA

Πολύ σύντομα ο Gaddafi απογυμνώθηκε από το στρατό και του απόμεινε κυρίως η προσωπική φρουρά του, η αεροπορία και ίσως και κάποιες πολιτοφυλακές. Το ότι ο στρατός δεν ήταν και τόσο πιστός στον Gaddafi όπως θα περίμενε κανείς να συμβαίνει με έναν δικτάτορα το γνωρίζαν οι αμερικάνοι γεωσκακιστές. Ήδη από τις 5 Μαρτίου του 2011 ο «μεγάλος» Zbigniew Brzezinski, σύμβουλος του Obama σε θέματα εθνικής ασφάλειας, δηλώνει ότι «μια μεγαλύτερη αλλά έμμεση ανάμειξη των ΗΠΑ θα έστελνε το σωστό μήνυμα και θα κινούσε τα δρώμενα στη Λιβύη προς τη σωστή κατεύθυνση… κάτι τέτοιο θα ήταν μια υπόδειξη στον πολύ αβέβαιο και διαιρεμένο Λιβυκό στρατό ότι δεν είναι προς το συμφέρον τους να στηρίζουν τον Gaddafi» Λίγες μέρες μετά ο ΟΗΕ ψηφίζει (λες και κατά παραγγελία Brzezinski) την ζώνη απαγόρευσης πτήσεων. Με την πρόφαση της εφαρμογής του ψηφίσματος, ΗΠΑ-Γαλλία-Αγγλία το παραβιάζουν και επιχειρούν κατά θέσεων του Gaddafi.

Η ανθρωπιστική επέμβαση ήταν από την αρχή η πρόφαση για έναν προσχεδιασμένο πόλεμο. Ο πόλεμος αυτός ήταν ακόμη και για τα αμερικανικά δεδομένα παράνομος αφού ο Obama δεν πήρε την έγκριση του Κογκρέσου. Όσον αφορά τη Γαλλία, να τονιστεί ότι πέρα από τα Γαλλικά συμφέροντα στη Λιβύη, ο πρόεδρος Sarkozy έχει καλό λόγο να υπηρετεί την Αμερική: Ενδεικτικά, ο δεύτερος ξάδερφος του, ο Olivier Sarkozy είναι διευθύνων σύμβουλος της Carlyle Group, μιας γιγαντιαίας επενδυτικής εταιρίας στενά συνδεδεμένης με την οικογένεια Bush, με θέσεις στην πολεμική βιομηχανία και με παλαιότερη θέση και της οικογένειας Laden (πως λέμε Osama bin Laden) σε αυτή …

Για να εμπλακεί ο Πρόεδρος Obama σε ένα πόλεμο χωρίς εξουσιοδότηση, έπρεπε να φανεί ότι επηρεάστηκε από κάποιον ώστε η ηθική ευθύνη να πέσει σε αυτόν τον κάποιο. Αυτό το ρόλο τον έπαιξε η Samantha Powers, πρώην δημοσιογράφος με προσωπική εμπειρία βαλκανικών εθνοκαθάρσεων και νυν σύμβουλος του εθνικού συμβούλου ασφαλείας (NSC) σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σύζυγος του Cuss Sunstein ο οποίος με τη σειρά του είναι στέλεχος της κυβέρνησης του Οbama και ένας νεοσυντηρητικός υπό την προβιά του δημοκρατικού. Η Samantha Powers επικαλέστηκε ως λόγο για την ανάμειξη των ΗΠΑ στη Λιβύη το R2P. Το δόγμα R2P (Responsibility to Protect) προβλέπει ότι κάθε κράτος έχει την υποχρέωση να προστατεύει τον πληθυσμό του από γενοκτονίες, εθνοκαθάρσεις και εγκλήματα πολέμου. Αν το κράτος δεν τηρεί αυτή του την υποχρέωσή, η διεθνής κοινότητα έχει το δικαίωμα να παρέμβει για να προστατεύσει τον πληθυσμό.

Σ.γ.: Αυτό το δόγμα φυσικά δεν ισχύει για την Ελλάδα μόνο, καθ’ ότι εκ των τεκταινομένων, φαίνεται η ελληνική κυβέρνηση να προστατεύει τους μουσουλμάνους λαθρομετανπαστες και πρόσφυγες και όχι τους Έλληνες, τους οποίους έχει εγκαταλείψει ως πρόβατα επί σφαγής στις ορέξεις των διεθνών τραπεζιτών-δανειστών.

To δόγμα R2P λοιπόν, που παρά τις αυτονόητες ανθρωπιστικές του διατυπώσεις ανοίγει νέα παράθυρα παρεμβατικότητας και επεμβάσεων στην εθνική κυριαρχία. Το Global Center for the Responsibility to Protect ιδρύθηκε το 2007 για αυτόν ακριβώς το λόγο: Το δόγμα όφειλε να έχει έναν επίσημο φορέα ώστε να διατυπωθεί, να αποκτήσει υπόσταση και επιρροή, να προωθηθεί και να εδραιωθεί. Η μία από τις δύο οργανώσεις που χρηματοδότησε το κέντρο ήταν το «Open Society Institute». To ινστιτούτο που εδώ και δεκαετίας «ανοίγει» τις χώρες στις ορέξεις της ολιγαρχίας του πλούτου, δημιουργώντας αποσταθεροποίηση μέσω «χρωματιστών επαναστάσεων». Το ίδρυμα του κερδοσκόπου, κάποτε συνεταίρου των Rothschild και μάγου της κοινωνικής μηχανικής, George Soros, του ανθρώπου που μετά την προετοιμασία του εδάφους για την οικονομική και πολιτική επέκταση των αφεντικών του στις χώρες του πρώην ανατολικού Block, τώρα, συμβάλει στον ανασχηματισμό και την ανακατάληψη της Β. Αφρικής μέσω της Αραβικής άνοιξης και της Ευρώπης μέσω της κρίσης χρέους.

Ο κόσμος χωρίς τον Gaddafi

Το όραμα για μια Αφρική ενωμένη, αυτόνομη, πλούσια, εμπορική δύναμη με κοινό νόμισμα το χρυσό δηνάριο, με μια διαφρικανική κεντρική τράπεζα που θα ανήκε στα κράτη και όχι στους ιδιώτες, με ένα Αφρικανικό Νομισματικό Ταμείο που θα παραγκώνιζε το μισητό ΔΝΤ, πέθανε μαζί με τον Gaddafi. Ένα μεγάλο κομμάτι της Αφρικής θα πληγεί και οικονομικά από την έλευση της «δημοκρατίας» στη Λιβύη. Ο Gaddafi έδινε δανεικά και αγύριστα σε χώρες τις Αφρικής, ενώ -χωρίς να είναι υποχρεωμένος- πλήρωνε αποζημιώσεις για τη συμμετοχή της Λιβύης σε πολέμους στην αφρικανική ήπειρο. Με όλα του τα κατάμαυρα σημεία, ο Gaddafi ήταν από τους λίγους ηγέτες που στάθηκε απέναντι στη χρεοκρατία, την εταιριοκρατία και την αποικιοκρατία που αποτελούν τα δομικά συστατικά της «δημοκρατίας» του Αγγλοαμερικανικού τύπου. Για ολόκληρες δεκαετίες παρείχε στο λαό του ένα ασύγκριτα ανώτερο για τα δεδομένα της περιοχής και τον πολύχρονο οικονομικό αποκλεισμό της Λιβύης από τη Δύση, βιωτικό επίπεδο.

Χίλαρι: Ήρθαμε να σας σώσουμε, είδαμε το χάος που σας προκαλέσαμε, αυτός όμως συντρίφθηκε. Χα,χα, χα...

Χίλαρι: “Ήρθαμε να σας σώσουμε, είδαμε το χάος που σας προκαλέσαμε, αυτός όμως συντρίφθηκε. Χα,χα, χα…”

Ο Gaddafi είχε πει ότι θα πεθαίνει σα μάρτυρας. Τον δολοφόνησαν εξευτελιστικά. Παρά ταύτα, αν κάποτε τα αραβικά και τα αφρικανικά κράτη απελευθερωθούν από το Δυτικό ζυγό, θα τον μνημονεύουν ως ήρωα.

από το «http://agriazwa.blogspot.gr/»

http://www.gataros.net/2016/10/diethni-tromokratia-usa.html

Σ.γ.: Αν η δήμιος Υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι καλλίτερος, εκλεγεί προεδρίνα αλλίμονο στους ευρωπαίους πολίτες. Ήδη πολλοί από μας μυρίζονται τι πρόκειται να ακμολουθήσει…

Με την Χίλαρι πρόεδρο το αμερικανοσιωνιστικό όνειρο της μουσουλμανοποίησης της Ευρώπης θα λάβει σάρκα και οστά.

Με την Χίλαρι πρόεδρο το αμερικανοσιωνιστικό όνειρο της μουσουλμανοποίησης της Ευρώπης θα λάβει σάρκα και οστά.Χαχαχα.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση του email σας δεν θα δημοσιευθεί.