Ζήτωσαν τα κίτρινα γιλέκα. Μ’ ένα βήξιμό τους κατάφεραν τo φάντασμα του 1789 να πλανιέται πάνω από τη Γαλλία και την Ευρώπη. Μέρος 16Γ

Αλέξανδρος Rothschild 37 ετών, o τελευταίος της δυναστείας ανέλαβε τα πάντα ως γνήσιος απόγονος

Ρότσιλντ παραιτήσου! Rothchild demission!

Κι ο Μακρόν, ο πρώην τραπεζίτης των Ρότσιλντ, που τον εμφανίζουν τώρα οι Γάλλοι στα πλακάτ τους ως Λουδοβίκο 16ο, τους έχει βοηθήσει περισσότερο από οτιδήποτε και οποιονδήποτε άλλο να το καταλάβουν.

Αποφασίζοντας οι Άρχοντες του Χρήματος να βάλουν έναν υπάλληλό τους, τον τραπεζίτη τους τον ίδιο, Πρόεδρο της Γαλλίας, συνέβαλλαν όσο κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να κάνει στην έκρηξη του επαναστατικού κινήματος.

Για να κάνουν τον Μακρόν Πρόεδρο, χρειάστηκε να καταστρέψουν ότι απέμενε από τα παραδοσιακά κόμματα της Γαλλίας, το Σοσιαλιστικό και τη Δεξιά. Γέμισαν το κοινοβούλιό της με κλώνους του Μακρόν, ανθρώπινα  ρομπότ δηλαδή, σαν έναν Πρόεδρο που δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει πλήρως την ανθρώπινη ιδιότητα, έμεινε καθηλωμένος Κύριος Οίδε σε πιο παραμορφωμένο και τραυματισμένο παιδικό παρελθόν, έναν άνθρωπο που πιθανώς ανέθρεψαν για να γίνει Πρόεδρος, όπως παλιά έκαναν με τους Πρίγκιπες – το παρατσούκλι του άλλωστε ήταν  Μικρός Πρίγκιπας.

Καταστρέφοντας με διάφορες συνωμοσίες τα κύρια πολιτικά κόμματα, τους Σοσιαλιστές και τους Γκωλικούς, αρνούμενοι κάθε παραχώρηση στα συνδικάτα και αχρηστεύοντάς τα έτσι, αφήνοντας χωρίς πραγματική δύναμη τους Δημάρχους κατέστρεψαν οι ίδιοι, από μόνοι τους, όλα τα αμορτισέρ του καθεστώτος. Έλεγξαν μέχρι αηδίας τα μέσα ενημέρωσης, κάνοντάς τα μέσα μιας ολοκληρωτικής προπαγάνδας και τι πέτυχαν στο τέλος; Να μην δίνουν οι άνθρωποι σημασία σε αυτά που τους λένε.

Ήταν άψογος στην τελετή της ενθρόνισής του ο Μακρόν. Ένα ψεγάδι είχε μόνο. Δεν μπορούσε να τραγουδήσει τη Μασσαλιώτιδα στο τέλος, όπως όλοι οι άλλοι γύρω του. Γιατί νοιώθει εχθρός, δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον Λαό, με το Έθνος που οι προϊστάμενοί του τον έστειλαν να διοικήσει.

Η αντιανθρώπινη μορφή του Προέδρου ταυτίστηκε και άθελά του αποκάλυψε γυμνό, το ολοκληρωτικό περιεχόμενο του κοινωνικού προγράμματος της Αυτοκρατορίας του Χρήματος, που η θρησκεία της δεν είναι άλλη από τον Θάνατο. Ένοιωσαν οι άνθρωποι τι τους περιμένει. Παίρνοντας η ίδια, απροκάλυπτα, όλη την εξουσία, η Αυτοκρατορία του Χρήματος προσέφερε στον γαλλικό λαό τον τέλειο εχθρό.

Δεν υπάρχει σήμερα πιο μισητό πρόσωπο σε όλη την Ευρώπη από τον Πρόεδρο της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν. Κι αν κάτι συμπυκνώνει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την ψυχική κατάσταση του γαλλικού λαού είναι το σύνθημα «Μακρόν παραιτήσου». Σ.γ.: Κάτι που δεν έκαναν οι Έλληνες κι ας φωνάζαμε κάποιοι εξ ημών «habemus Papam Papadimum» όταν η αυτοκρατορία του Χρήματος επέλεξε για την φτωχιά Ελλάδα ως πρωθυπουργό να συμπληρώσει το τραγικό έλλειμμα εξουσίας, τον τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμο. Ένα ανθρωπάκι ιδίου μεγέθους και αναστήματος όπως ο Κωνσταντίνος Κόλλιας της χούντας Παπαδόπουλου που πρωθυπούργευσε για περίπου 9 μήνες.

Πιθανώς έρχονται και χειρότερα, γιατί η ‘Υβρις οδηγεί στη Νέμεση. «Ρότσιλντ παραιτήσου» (Rothchild demission) είδαμε χτες στη φωτό ενός αυτοσχέδιου πλακάτ.

Ο Μαξιμιλιανός Φραγκίσκος Μαρία Ισίδωρος Ροβεσπιέρος, όπως ήταν ολόκληρο το όνομά του, πρόλαβε πριν από το 1789 και τη Γαλλική Επανάσταση και σπούδασε Νομικά στο Παρίσι… Ήταν αδέκαστος για εχθρούς και φίλους γι’ αυτό τον μίσησαν πολλοί

Από κοντά κι ο Ροβεσπιέρος!

Όταν όμως εμφανισθεί το φάντασμα του Λουδοβίκου, αναπόφευκτα κάπου θα φανεί και αυτό του αντιπάλου του, του επαρχιώτη δικηγόρου από το Αρράς, του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου, που ηγήθηκε της Γαλλικής Επανάστασης και που οι συμπατριώτες του ονόμασαν «Αδιάφθορο» (ή, για να είμαστε ακόμα πιο ακριβείς, «αυτόν που είναι αδύνατο να διαφθείρεις», incorructible).

Τόπιασε στον αέρα ο ηγέτης της Ανυπότακτης Γαλλίας, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, στην καλύτερη ίσως ομιλία της καριέρας του και, απευθυνόμενος από το Μπορντώ, στις 8 Δεκεμβρίου, στους κυβερνητικούς βουλευτές, τους υπενθύμισε τα λόγια ακριβώς που είχε χρησιμοποιήσει κι ο Ροβεσπιέρος προς τους βουλευτές της Συντακτικής:

«Μην ξεχνάτε νομοθέτες, δεν είστε αντιπρόσωποι μιας προνομιούχας κάστας, αλλά αντιπρόσωποι του γαλλικού λαού. Μην ξεχνάτε ότι πηγή της εξουσίας σας είναι η δικαιοσύνη κι ο πιο σίγουρος εγγυητής της δημόσιας γαλήνης η ευτυχία των πολιτών. Οι παρατεταμένοι σπασμοί που ξεσκίζουν τα κράτη, δεν είναι παρά το αποτέλεσμα του αγώνα των προκαταλήψεων εναντίον των αρχών, του εγωισμού εναντίον του γενικού συμφέροντος, των δυνατών εναντίον των δικαιωμάτων και των αναγκών των αδύνατων».

Ο ρήτορας υπερασπίζεται την νομιμότητα της εξέγερσης των κίτρινων γιλέκων και θυμίζει στο ακροατήριό του ότι ήταν το Σύνταγμα της πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας, που χαρακτήρισε ως το πιο ιερό από τα δικαιώματα, αλλά και την πιο χρήσιμη από τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα, το δικαίωμα και την υποχρέωση του λαού, ή ενός τμήματός του, να εξεγερθεί όταν η κυβέρνηση παραβιάζει το δίκαιο  και τους νόμους.

Και με το κύρος που του προσφέρει η ίδια η υπεράσπιση της νομιμότητας της εξέγερσης, εν επιγνώσει προφανώς και της βίας που μπορεί σε δεδομένη στιγμή να εξαπολύσει το καθεστώς, όπως έχει κάνει ξανά και ξανά στην ιστορία του, από την Κομμούνα μέχρι τον πόλεμο της Αλγερίας, εν επιγνώσει πιθανώς και της βίας που μπορεί να προκαλέσει η συμπυκνωμένη οργή της κοινωνίας, καλεί με πάθος τους πολίτες να διαφυλάξουν τον ειρηνικό χαρακτήρα της επανάστασής τους.

Τροτσκιστής κι αυτός στα νιάτα του, όπως και τα μισά τουλάχιστο στελέχη της γαλλικής αριστεράς, αναμφισβήτητα ο πιο μορφωμένος από τους τρέχοντες Γάλλους πολιτικούς, ξέρει ότι οι εξεγερμένοι είναι επιφυλακτικοί και απέναντί του, όπως και απέναντι σε όλα τα κόμματα. Νοιώθει ότι δεν έχει πέσει το τείχος της δυσπιστίας ανάμεσα στον λαό και σε όσους φιλοδοξούν να τον εκπροσωπήσουν. Καλεί τα στελέχη του κινήματός του, της Ανυπότακτης Γαλλίας, να μην δοκιμάσουν να οικειοποιηθούν το κίνημα, αλλά να αφήσουν αυτό να τους οικειοποιηθεί.

Οι Έλληνες φτιάξαμε τη λέξη αλήθεια από το στερητικό α και τη λέξη λήθη. Να θυμάσαι, Τα σπουδαία και τα σημαντικά. (Όχι όλα, γιατί τότε γίνεσαι σαν τους Βουρβώνους, που «τίποτα δεν έμαθαν και τίποτα δεν ξέχασαν»).

Για να αντιτάξουν τη δική τους Αλήθεια στην Αλήθεια του Χρήματος, οι Γάλλοι υποχρεώνονται τώρα να αναστήσουν την Ιστορία τους.

Βολταίρος από τα πιο σπιρτόζικα και φιλοσοφημένα πρόσωπα όλων των εποχών

Όταν οι διανοούμενοι πουλιούνται, ο Βολταίρος μετακομίζει.

Η όλη υπόθεση ξεκίνησε δι’ ασήμαντον αφορμήν. Μια αύξηση της τιμής των καυσίμων, που όμως επιβάρυνε δυσανάλογα τους φτωχούς κατοίκους των ημιαστικών και αγροτικών περιοχών και τους έπεισε ότι πρέπει επιτέλους να κάνουν κάτι, ότι δεν μπορούσαν πια να αφήσουν την εξουσία να τους καννιβαλίζει, ότι δεν είχαν κανέναν άλλο, παρεκτός του ίδιους και μόνο για να στηριχτούν.

Ήταν οι φτωχοί αρχικά, αλλά συνάντησαν γρήγορα τη συμπαράσταση των εργατών και των χαμηλότερων μεσαίων στρωμάτων, όσων δεν είναι ακόμα φτωχοί, αλλά τρομάζουν βλέποντας τη μοίρα των φτωχών που φοβούνται ότι περιγράφει το δικό τους μέλλον.

Η εξέγερση, πρέπει επίσης να τονίσουμε, γίνεται σε μια χώρα που πέρασε ήδη και πατάει τώρα στην «καρτεσιανή» εμπειρία του δημοψηφίσματος του 2005, κατά τη διάρκεια του οποίου η μαζική συζήτηση, ακόμα και για τα πιο περίπλοκα προβλήματα της οικονομίας και της διεθνούς κατάστασης, αυτά που πιστεύεται ότι μόνο σπουδαίοι ειδικοί μπορούν να εξετάσουν, έφτασε και στο τελευταίο καφενείο, τείνοντας προς μια κατάσταση που θύμιζε, με την ποιότητα των επιχειρημάτων και των αναλύσεων και τη μαζικότητά της, τηρουμένων των αναλογιών, την Αγορά της Αρχαίας Αθήνας, οργανωμένη μέσω του Ίντερνετ!

Το 2005, μια ομάδα δέκα διανοουμένων που μάζεψε μια μέρα στο γραφείο του ένας, παλιός τροτσκιστής κι αυτός, σύμβουλος Επικρατείας, ο Υβ Σαλές, αποφάσισε να τα βάλει με όλα τα μεγάλα πολιτικά κόμματα, όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλη την Ευρώπη, κάνοντας καμπάνια υπέρ του Όχι στην Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη. Κατάφεραν να πείσουν τους Γάλλους με τις ιδέες και τα επιχειρήματά τους. Το Όχι κέρδισε με 55%.

Αλλά δεν υπήρχαν πολιτικά υποκείμενα ικανά και διατεθειμένα να συνεχίσουν τον αγώνα, ούτε και προγραμματικές ιδέες για να οδηγήσουν από το Όχι σε κάποιο Ναι, σε ένα όραμα δηλαδή για μια καινούρια Γαλλία, για μια καινούρια Ευρώπη. Μετά από δύο κοινωνικές εκρήξεις, το 2005 και το 2006, ο Σαρκοζί εξελέγη κάνοντας το Όχι Ναι, μέσω της κοινοβουλευτικής επικύρωσης της Συνθήκης της Λισσαβώνας, δηλαδή όσων είχαν απορρίψει οι Γάλλοι στο δημοψήφισμα.

Δεν ξέχασαν οι Γάλλοι την κοροϊδία. Αλλά και πατάνε επίσης τώρα πάνω στο «πνευματικό» κεκτημένο της βαθειάς παλλαϊκής και πανεθνικής συζήτησης του 2005, για να οδηγήσουν σε νέες κορυφές την δια της ψήφου εξέγερσή τους του 2015.

Άλλωστε, όχι  μόνο οι Γάλλοι, ο κόσμος ολόκληρος πια έχει συνειδητοποιήσει τις αποτρόπαιες συνταγές που θέλουν να εφαρμόσουν οι κυβερνήτες του.

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος από το ιστολόγιο Δρόμος Ανοιχτός





Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση του email σας δεν θα δημοσιευθεί.