Ζήτωσαν τα κίτρινα γιλέκα μ’ ενα βήξιμό τους κατάφεραν το φάντασμα της Επανάστασης του 1789 να πλανάται πάνω από τη Γαλλία. Μέρος 16Δ

Κίτρινα γιλέκα η δύναμη των πάντα περιφρονημένων πληβείων

Η πνευματική δύναμη των Πληβείων

Η ηθική, η στάση που υιοθετεί κάποιος απέναντι στον κόσμο, όχι η εξυπνάδα και η μόρφωση καθεαυτές, που παίζουν ασφαλώς πολύ σημαντικό, εν τέλει όμως δευτερεύοντα ρόλο, είναι η πιο θεμελιώδης βάση κάθε ουσιαστικής πνευματικής δημιουργίας. Θέλει κουράγιο να σκεφτείς και να πεις την αλήθεια, είναι αντίθετα πολύ κερδοφόρο να την παραμορφώσεις.

Αυτή ακριβώς, η ηθική στάση που επέλεξαν, επέτρεψε στη ρώσικη ιντελλιγκέντσια του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, την τεράστια συμβολή της στην παγκόσμια ιστορία και τον πολιτισμό. Αυτή επέτρεψε στους Γάλλους διανοουμένους, εδώ και μερικούς αιώνες και έως το 1980 την τεράστια επιρροή τους στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια κουλτούρα και πολιτική. Αυτή ήταν και η βάση της συμβολής των Αρχαίων από τον Ηράκλειτο στον Αριστοτέλη, από τον Δημόκριτο στον Πρωταγόρα, τον δάσκαλο και μέντορα του  Περικλή.

Διωγμένα από τις μεσαίες και ανώτερες τάξεις, σε μεγάλο βαθμό εκτοπισμένα από τη δημόσια ζωή, ηθική και πνευματική δύναμη, κριτική σκέψη δεν έχουν που αλλού να καταφύγουν παρά στον λαό, στους πληβείους.

Κι όταν οι ιδέες γίνουν κτήμα των απλών λαϊκών ανθρώπων, που είναι εκατό, χίλιες φορές πιο αποφασισμένοι, πιο δραστήριοι και πιο πρακτικοί από τους διανοούμενους, όταν οι Θεοί της Ανάγκης τους βγάλουν από τη συνήθη απάθεια και τον όχι σπάνιο ξεπεσμό τους, τότε μπορούν να γίνουν η πιο ακαταμάχητη δύναμη. Προπάντων οι γυναίκες, που πρωταγωνιστούν και είναι οι πιο μαχητικές στα κόκκινα γιλέκα, όπως και σε όλες ανεξαιρέτως τις μεγάλες, βαθιές επαναστατικές κινήσεις στην ιστορία.

Πατώντας στο ήδη κατακτημένο πνευματικό τους επίπεδο, πατώντας στις εμπειρίες των περασμένων ηττηθεισών εξεγέρσεων, με τη βοήθεια των λαϊκών διανοουμένων και ηγετών που ξεφυτρώνουν κάθε μέρα στις τάξεις τους, όπως τα μανιτάρια στο δάσος, μετά τη βροχή, τα Κίτρινα Γιλέκα λύνουν κάθε μέρα τα προβλήματα που εμφανίζονται, ανακαλύπτουν τα επιχειρήματα που πρέπει να χρησιμοποιήσουν, οδηγώντας σε νέα επίπεδα το κίνημά τους και ξεφεύγοντας, μέχρι τώρα τουλάχιστο, από τις κακοτοπιές και τις παγίδες που τους στήνουν. Το κίνημά τους μετατρέπεται σε μια παγκόσμιας σημασίας εμπειρία άμεσης δημοκρατίας.

Γι’ αυτό κι από τη στιγμή που άρχισε να φουσκώνει το κίνημα δεν μπορούσε να σταματήσει. Γι’ αυτό η μάζα παραμέρισε γρήγορα οτιδήποτε θα τη δίχαζε, όπως αίφνης το μεταναστευτικό-προσφυγικό, για να συγκεντρωθεί σταδιακά στο Κοινωνικό και, εν συνεχεία, στο Πολιτικό, στον ίδιο τον τρόπο της διακυβέρνησης.

Οι Δεξιοί Φιλελεύθεροι προσπάθησαν να εμφανίσουν και να εκτρέψουν ταυτόχρονα το κίνημα ως ένα αντιφορολογικό κίνημα, που, τασσόμενο εναντίον των φόρων, τάσσεται κατά της χρηματοδότησης του κράτους πρόνοιας. Δεν ήταν αυτή η πρόθεση των εξεγερθέντων, που γρήγορα έβαλαν και μια ολόκληρη σειρά καθαρά κοινωνικών αιτημάτων (σ.γ.:τα έχουμε ήδη δημοσιεύσει) με πρώτο και καλύτερο την ήδη ικανοποιηθείσα αύξηση του κατώτερου νόμιμου μισθού, του SMIC.

Το πνευματικό επίπεδο της Γαλλίας και το επίπεδο συνείδησης του γαλλικού λαού επέτρεψε γρήγορα στα γιλέκα να κονιορτοποιήσουν τα «οικολογικά» επιχειρήματα του Μακρόν, σε μια πορεία άρσης ενδεχόμενων αντιθέσεων του «οικολογικού» με το «κοινωνικό», που κατέληξε στο παρισινό φλερτ γιλέκων και διαδηλωτών για την κλιματική αλλαγή.

Ειρωνικά, ήταν τα γιλέκα που υιοθέτησαν το προεκλογικό σύνθημα του Μακρόν «ούτε αριστερά, ούτε δεξιά». Το επέβαλλε το ίδιο το συμφέρον του κινήματος, αφού οι φτωχοί τριχοτομήθηκαν στις τελευταίες εκλογές ανάμεσα στους απέχοντες, τη Λεπέν και τον Μελανσόν. Αλλά και γιατί έχουν την εμπειρία δεκαετιών εξαπατήσεων από όλες τις πολιτικές δυνάμεις τους και από τα συνδικάτα και δεν έχουν εμπιστοσύνη σε κανέναν. Σε βαθμό που αρνούνται οποιαδήποτε συγκεντρωτική συντονιστική δομή, που ενδεχομένως επιβάλλει πια η ίδια η έκταση του κινήματος.

Κάθε μέρα που περνούσε οι συζητήσεις στα μπλόκα άναβαν, γίνονταν γενικότερου ενδιαφέροντος, τα αιτήματα βάθαιναν διαρκώς, οι άνθρωποι ξαναβρήκαν, παρά το κρύο στους δρόμους, τη ζεστασιά μιας χαμένης προ πολλού κοινωνικότητας στις ερήμους των γαλλικών προαστίων και χωριών, όπου ούτε ένα καφενείο της προκοπής δεν βρίσκεις. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνοι τους, πολύ περισσότερο να ευτυχήσουν. Σιγά σιγά οι Γάλλοι μαύρης και βορειοαφρικάνικης καταγωγής, που αντιπροσωπεύουν την χειρονακτική εργατική τάξη της Γαλλίας, έκαναν κι αυτοί την εμφάνισή τους στα μπλόκα.

Γαλλία και Ευρώπη
Αν ο Μακρόν είναι το πιο μισητό πρόσωπο στη χώρα του, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι ο πιο μισητός από τους θεσμούς. Αλλά οι Γάλλοι είναι που ίδρυσαν την Ευρώπη, δεν είναι κατά της Ευρώπης, είναι κατά της συγκεκριμένης Ευρώπης του Μάαστριχτ. Δεν έχουν όμως βρει ακόμα τον τρόπο να συμβιβάσουν τις δύο ανάγκες, νοιώθουν ότι δεν είναι έτοιμοι να ζητήσουν ένα Frexit που ακούγεται βέβαια, αλλά μόνο σε μερικές παρυφές του κινήματος. Το πρόβλημα άλλωστε μπορεί να μη λύνεται απλά με αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας σε ένα περιβάλλον παγκοσμιοποιημένης Ευρώπης και κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου. Θα φανεί γρήγορα, νομίζουμε, ότι αυτό δεν είναι ένα πρόβλημα μόνο κοινωνικό και οικονομικό αλλά και βαθειά γεωπολιτικό.

Προς το παρόν όμως τους Γάλλους απασχολεί πως να ξεμπερδεύουν με τη δική τους εξουσία, το πρώτο εμπόδιο στην επαναστατική διαδικασία που τους έσπρωξε ο ίδιος ο ρους της δικής τους και της ευρωπαϊκής Ιστορίας.

Η Ελλάδα το 2010-15 ήταν η γενική δοκιμή του πολέμου ανάμεσα στις Κοινωνίες και στο Χρήμα στην Ευρώπη, όπως η Ισπανία το 1936-39, η γενική δοκιμή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τώρα, ο πόλεμος μεταφέρθηκε  στο κέντρο της Ηπείρου.

Πηγή: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ http://www.dromosanoixtos.gr/2018/12/to-fantasma-tou–1789.html

Leave a Reply

Your email address will not be published.