ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΠΕΙΝΑ

Η ανησυχία για την αδυναμία κάλυψης των ενεργειακών αναγκών των ισχυρών χωρών
της ευρωπαϊκής Ένωσης επιτείνεται, καθώς οδεύουμε προς τον χειμώνα. Τα δελτία ειδήσεων
μας ενημερώνουν για τα μέτρα που προτίθενται να λάβουν οι κυβερνήσεις, προκειμένου να
αντιμετωπίσουν το πρόβλημα εκ της ανεπάρκειας και, επί τέλους, ακούγεται και ο όρος
εξοικονόμηση ενέργειας. Μέχρι τώρα ένας από τους δείκτες προόδου των δυτικών χωρών ήταν
και η κατά κεφαλή κατανάλωση ενέργειας ακόμη και ο κατά κεφαλή όγκος σκουπιδιών.
Παρασυρμένοι και εμείς από τον χείμαρρο της αφροσύνης, πριν από μερικές δεκαετίες, όταν
ζούσαμε την επίπλαστη ευμάρεια καταβροχθίζοντας τα χρήματα εκ του εξωτερικού δανεισμού
ακούγαμε σε διαφήμιση: «Το παιδί με το φανελάκι»! Πώς αυτό το παιδί, που μεγάλωσε με
όλες τις ανέσεις, να εννοήσει ότι ο πατέρας του μεγάλωσε σε οικία, στην οποία υπήρχε ένας
και μόνο θερμαινόμενος χώρος με τζάκι ή θερμάστρα ξύλων και οι λοιποί χώροι είχαν, κατά τον
χειμώνα, θερμοκρασία ψυγείου και τα παιδιά τρόμαζαν να συνέλθουν καλυπτόμενα πλήρως
κάτω από τη χοντρή βελέντζα και χουχουλίζοντας (άγνωστη σήμερα λέξη) για να
προσαρμοστούν!

Επειδή πάντοτε επιδιώκεται το άλλοθι για τα κοινωνικά προβλήματα, προβάλλεται ως
αιτία του κακού ο δικτάτορας Πούτιν, ο φιλοπόλεμος και αιμοδιψής, ο εχθρός της Δύσης, που
προκάλεσε την τραγωδία του ουκρανικού λαού με την εισβολή του. Και ότι είναι
αναμφισβήτητα καταδικαστέα η εισβολή, το έγραψα και σε προηγούμενα άρθρα. Το ότι όμως
κατηγορείται και για εκβιασμό των δυτικών χωρών, είναι επιεικώς κρινόμενο αστείο, καθώς η
Δύση επέβαλε πλήθος κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας, για να δείξει την «αλληλεγγύη» της
στον ουκρανικό λαό. Και η χώρα μας για να δείξει ότι βρίσκεται στην πρωτοπορεία (δεν
αποδεχόμαστε ότι διατάχθηκε) απέστειλε στους αμυνόμενους και πολεμικό εξοπλισμό, με
συνέπεια να θεωρηθεί κατ’ εξοχήν εχθρική προς τη Ρωσία χώρα. Ποιος θα μας κάνει γνωστές
τις συνέπειες για την οικονομία μας λόγω απώλειας σημαντικής αγοράς για τη διάθεση των
αγροτικών μας προϊόντων, πολύ πιο σημαντικής από την κατά πολύ πιο εύπορη αγορά των
«εταίρων» μας; Και ενώ εμείς υφιστάμεθα, για μία ακόμη φορά, τις συνέπειες της υποτέλειάς
μας, πολιτικής και οικονομικής, μας βομβαρδίζουν με την είδηση της έκδηλης ανησυχίας για
την πιθανή πλήρη διακοπή της ροής ρωσικού φυσικού αερίου, μέσω του αγωγού της Βαλτικής
μετά το πέρας της συντήρησης αυτού κατά τον Αύγουστο. Έτσι δικαιολογείται η εκτίναξη της
τιμής αυτού στα ύψη με οδυνηρές τις οικονομικές συνέπειες για τη μερίδα των φτωχών μεταξύ
των προνομιούχων χωρών, η οποία ογκώνεται με την πάροδο του χρόνου. Και καθώς έχουμε
πάψει να σκεπτόμαστε δεν θέτουμε ερωτήματα όπως: Γιατί συνέχιζε η Ρωσία να προμηθεύει
αέριο στις ευρωπαϊκές χώρες; Είχε μεγάλη ανάγκη συναλλάγματος; Αλλά έχει γραφεί ότι τις
απώλειες έχει ήδη καλύψει μέσω συμβάσεων προμήθειας σε μεγάλες ασιατικές χώρες. Μήπως
τελικά όλα είναι ένα θέατρο; Μήπως οι βιομήχανοι και οι έμποροι όπλων τρίβουν τα χέρια τους
από την παρατεινόμενη σύρραξη στο ουκρανικό έδαφος, καθώς οι παραγγελίες πολεμικού
εξοπλισμού έχουν τρομακτικά διογκωθεί, επειδή κάποιες ευρωπαϊκές χώρες φαίνεται να
τρέμουν στη σκέψη πιθανής εξάπλωσης του πολέμου σ’ αυτές, λόγω της βουλιμίας του Πούτιν;
Τελικά ποιοι αποφασίζουν για τον πόλεμο και την ειρήνη; Οι πολιτικοί ηγέτες, μεταξύ των
οποίων κάποιοι χαρακτηρίστηκαν στο παρελθόν ηλίθιοι ή τρελοί;

Μήπως όμως αυτοί είναι οιμαριονέτες ενός «αόρατου» συστήματος εξουσίας, το οποίο θεωρεί τους λαούς αναλώσιμουλικό, χρήσιμο μόνο για την επαύξηση των κερδών του;
Η ανακάλυψη των μηχανών εσωτερικής καύσης σήμανε το τέλος της Οθωμανικής
αυτοκρατορίας, η οποία τότε κατείχε τις πλέον σημαντικές περιοχές με κοιτάσματα
πετρελαίου. Ήταν ο φόνος του διαδόχου του αυστριακού θρόνου στο Σεράγιεβο η αιτία για την
έναρξη του πρώτου αιματηρού πολέμου του 20 ου αιώνα ή η αφορμή; Ο αγώνας για τον έλεγχο
της Μέσης Ανατολής ήταν ορατός ήδη από την αρχή του αιώνα. Φάνηκαν στην αρχή να
προηγούνται οι Γερμανοί, στο τέλος όμως κατατροπώθηκαν. Εμείς, μεταξύ των νικητών,
διαταχθήκαμε να υποτάξουμε, για χάρη των ισχυρών, τη Μικρά Ασία και υποστήκαμε την
πανωλεθρία της μικρασιατικής καταστροφής χάρη στην αφροσύνη και τη διχόνοιά μας, αλλά
και χάρη στην ολόθερμη υποστήριξη των «συμμάχων» μας και των Μπολσεβίκων προς τον
Κεμάλ. ΟΙ πρώτοι είχαν εδραιώσει την παρουσία τους στη Μέση Ανατολή αφήνοντας
πικραμένο τον Λώρενς, που είχε δώσει ελπίδες στους Άραβες. Έκτοτε ισχύει το ρητό: Όπου
υπάρχει πετρέλαιο αυτό αναμειγνύεται με αίμα! Το ένοιωσαν αυτό κατ’ επανάληψη οι λαοί της
Μέσης Ανατολής και οι άλλοι, που συγκροτούν το μετααποικιακό κράτος της Νιγηρίας. Στην
εξέγερση της Μπιάφρας είδαμε να θυσιάζεται ο λαός της επαρχίας αυτής σε πόλεμο, κατά τον
οποίο στήριζαν τους εμπόλεμους ετερόκλητες «συμμαχίες» συμφερόντων, από τις οποίες δεν
απουσίαζαν ούτε οι Σοβιετικοί, «εχθροί» του καπιταλισμού! Η Νιγηρία ταλανίζεται και στις
ημέρες μας από πόλεμο μεταξύ βορείων, με μέλη φανατικούς μουσουλμάνους, και νοτίων,
«εκχριστιανισμένων» από τους αποικιοκράτες, φυλών! Και οι περιοχές, στις οποίες αντλείται το
πετρέλαιο έχουν μετατραπεί σε «κόλαση»!
Η τιμή του φυσικού αερίου είχε αρχίσει να αυξάνεται πριν από τη ρωσική εισβολή στην
Ουκρανία. Αφού οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, με πλέον υποτελή αυτή της χώρας μας, είχαν
μεταβάλει την ενεργειακή πολιτική, καταδικάζοντας τα στερεά καύσιμα και στρεφόμενες στο
φυσικό αέριο και τις ΑΠΕ, ήλθε η ώρα της αύξησης της τιμής του φυσικού αερίου. Είναι δυνατή
η επάνοδος στη χρήση πετρελαίου στις οικοδομές, στις βιομηχανίες και στα οχήματα και με
ποιο κόστος; Και φυσικά η τιμή του αερίου δεν θα μειωθεί αισθητά και μετά το πέρας του
πολέμου στην Ουκρανία, το οποίο μάλλον δεν θα το αποφασίσει ο Πούτιν. Εμείς εσπευσμένα
επανήλθαμε στην αυξημένη χρήση λιγνίτη με αυξημένο και το κόστος βέβαια, μετά την άφρονα
εγκατάλειψή του προς «σωτηρία» του πλανήτη, ενώ χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία και οι ΗΠΑ
εντείνουν τη χρήση στερεών καυσίμων. Βέβαια ο μύθος της κλιματικής αλλαγής έχει εμποτίσει
μεγάλη μερίδα των λαών της Ευρώπης. Δεν αμφισβητώ την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας
κατά τα τελευταία έτη. Σκέπτομαι όμως μήπως αυτή δεν οφείλεται πρωτίστως στην ανθρώπινη
δραστηριότητα, αλλά σε περιοδικές μεταβολές στο ηλιακό μας σύστημα. Κάποιοι ίσως να το
γνωρίζουν. Μήπως όμως και οι επιστήμονες δεν είναι υποταγμένοι στο σύστημα εξουσίας;
Τι θα κάνει η χώρα μας, αν παραταθεί η κρίση, στην οποία εμπλέκεται και η διακίνηση
φυσικού αερίου; Θα μας σώσουν οι ΑΠΕ και ο τουρισμός ή το «φθηνό» υγροποιημένο αέριο
των ΗΠΑ, που ετοιμάζονται να μεταφέρουν με τα δεξαμενόπλοιά τους «Έλληνες» πλοιοκτήτες,
όπως μετέφεραν και το ληστεμένο από το Ιράκ και τη Συρία πετρέλαιο, που παραλάμβαναν
από τουρκικά λιμάνια; Μήπως αντί χρήσης φυσικού αερίου επανέλθουμε, η μεγάλη μερίδα του
λαού, στη χρήση του καυσόξυλου αποκλειστικά, λόγω οικονομικής αδυναμίας; Αν βέβαια
μείνουν τα δάση και δεν καούν όλα λόγω των υψηλών θερμοκρασιών και μόνο (!) και όχι

βέβαια λόγω εμπρησμών! Πάντως η πλούσια Καλιφόρνια οπωσδήποτε θα αποψιλωθεί πλήρως,
για να φανεί η γύμνια της «υπερδύναμης», που σπέρνει πολέμους και έχει λησμονήσει τα έργα
ειρήνης και προστασίας των πολιτών της. Αλλά και εμείς λησμονήσαμε την παράδοσή μας.
Κάποτε δενδροφυτεύαμε, τώρα πάψαμε. Κάποτε δεν αφήναμε χωράφι ακαλλιέργητο. Τώρα η
καλλιέργεια κατέστη εν πολλοίς ασύμφορη. Ας είναι καλά το σιτάρι της Ουκρανίας! Αλλά θα
είναι; Ο άγιος Κοσμάς προφήτευσε: Οι άνθρωποι θα πεινάσουν, γιατί θα πάψουν να αγαπούν
τα δένδρα! Θα επαληθευθεί στον καιρό μας και αυτή η προφητεία του;

Έγραψε ο συνεργάτης και αδελφός «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

Οι μακροχρόνιοι νευροψυχιατρικοί κίνδυνοι που προκαλούνται από τον COVID μπορεί να διαρκέσουν πάνω από 2 χρόνια. Λύση για προστασία από ή αντιστροφή της κατάστασης

Σε αυτό το άρθρο, εξετάζουμε τη μεγαλύτερη  μελέτη σχετικά με τα νευρολογικά επακόλουθα του COVID-19 και τη θεμελιώδη αιτία τραυματισμού του νευρικού μας συστήματος από τον COVID-19. Στοχεύοντας τη βασική αιτία, ενδέχεται να αντιστρέψουμε την κατάσταση και ενδεχομένως να ζήσουμε περισσότερο.

Το ιατρικό περιοδικό Lancet Psychiatry δημοσίευσε πρόσφατα μια μεγάλης κλίμακας μελέτη για τα νευροψυχιατρικά επακόλουθα της λοίμωξης COVID-19.

Αυτή είναι μια ανάλυση αναδρομικών μελετών κοόρτης από επτά επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στο Ηνωμένο Βασίλειο, με επικεφαλής τον καθηγητή Paul Harrison, ψυχίατρο στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Οι μελέτες κάλυψαν τέσσερις ηπείρους (που πραγματοποιούνται στις ΗΠΑ, την Αυστραλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισπανία, τη Βουλγαρία, την Ινδία, τη Μαλαισία και την Ταϊβάν) και 62 ιατρικά ιδρύματα. Οι μελέτες διεξήχθησαν σε περίοδο δύο ετών και τριών μηνών, από τον Ιανουάριο του 2020 έως τον Απρίλιο του 2022.

Από τα ηλεκτρονικά ιατρικά αρχεία περίπου 89 εκατομμυρίων ασθενών, οι ερευνητές εντόπισαν περισσότερα από 1,28 εκατομμύρια κρούσματα μόλυνσης από τον COVID-19 και τα ταίριαξαν με μια κοόρτη ασθενών χωρίς COVID-19 που έπασχαν από άλλες λοιμώξεις του αναπνευστικού. Δηλαδή, ταίριαξαν ακριβώς στην πειραματική ομάδα, ως προς την ηλικία, το φύλο, το επάγγελμα, τους παράγοντες κινδύνου για ασθένειες και την κατάσταση εμβολιασμού, κατά την ίδια χρονική περίοδο. Υπήρχαν περισσότεροι από 1,2 εκατομμύρια ασθενείς ο καθένας στην πειραματική και την ομάδα ελέγχου.

Καμία προηγούμενη μελέτη περιπτώσεων COVID-19 δεν έχει επιτύχει τόσο αποτελεσματικό ταυτόχρονο έλεγχο.

Η ανάλυση αξιολόγησε χρονικά μεταβαλλόμενους λόγους κινδύνου δύο ετών για 14 νευρολογικά και ψυχιατρικά επακόλουθα της λοίμωξης COVID-19. Αυτές οι διαταραχές περιελάμβαναν:

• Εγκεφαλική ομίχλη, άνοια, Πάρκινσον και αϋπνία
• Αγχώδεις διαταραχές, διαταραχές διάθεσης και ψύχωση
• Επιληψία, εγκεφαλίτιδα, ενδοκρανιακή αιμορραγία και ισχαιμικό εγκεφαλικό
• Σύνδρομο Guillain-Barré, νευρολογικές διαταραχές ρίζας και πλέγματος και νευρομυϊκές διαταραχές αρθρώσεων και μυών

Από τους 1.284.437 ασθενείς με λοίμωξη COVID-19, η μέση ηλικία τους ήταν 42,5 έτη, από παιδιά έως ηλικιωμένους.

Αυτή η ανάλυση μας έδωσε πολύτιμες πληροφορίες.

Υψηλότερος κίνδυνος θνησιμότητας στην ομάδα COVID από την ομάδα ελέγχου

Πρώτον, έξι μήνες μετά τη διάγνωση, οι περισσότερες από τις 14 νευρολογικές και ψυχιατρικές διαταραχές εξακολουθούσαν να έχουν σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο νοσηρότητας μεταξύ των ασθενών με COVID σε σχέση με τους ασθενείς χωρίς COVID.

Δεύτερον, ακόμη και στο τέλος της διετούς περιόδου παρακολούθησης, ο κίνδυνος γνωστικών ελλειμμάτων (δηλαδή ομίχλης του εγκεφάλου ), άνοιας, ψύχωσης, συνδρόμου Guillain-Barré και επιληψίας παρέμεινε αυξημένος, με εκτεταμένες συνέπειες για την υγεία.

Ας χρησιμοποιήσουμε την άνοια, ένα τυπικό σύμπτωμα, ως παράδειγμα για να εξηγήσουμε την κατάσταση.

Συγκρίνοντας τη σωρευτική επίπτωση της άνοιας στην ομάδα που είχε μολυνθεί από τον COVID και την ομάδα ασθενών με άλλες λοιμώξεις του αναπνευστικού (δηλαδή την ομάδα ελέγχου), διαπιστώθηκε ότι στους έξι μήνες διάγνωσης, ο κίνδυνος άνοιας ήταν σημαντικά υψηλότερος στην πρώτη ομάδα. παρά στην ομάδα ελέγχου.

Αυτός ο κίνδυνος παρέμεινε υψηλότερος στην πρώτη ομάδα από εκείνον της ομάδας ελέγχου στο τέλος της διετούς περιόδου παρακολούθησης.

Ένα άλλο τυπικό σύμπτωμα είναι η εγκεφαλική ομίχλη, της οποίας η αναλογία κινδύνου παρέμεινε υψηλότερη από αυτή της ομάδας ελέγχου έξι μήνες μετά τη διάγνωση καθώς και μετά από δύο χρόνια.

Ο κίνδυνος κοινών ψυχικών ανωμαλιών όπως οι διαταραχές της διάθεσης και οι αγχώδεις διαταραχές επανήλθε μετά από 1 έως 2 μήνες.

Ο κίνδυνος ψύχωσης, νευρομυϊκών διαταραχών, άνοιας και εγκεφαλικής ομίχλης είναι σημαντικά υψηλότερος σε ηλικιωμένους άνω των 65 ετών. Το ποσοστό των ηλικιωμένων ασθενών που ανέπτυξαν οποιοδήποτε από αυτά τα νευρολογικά και ψυχιατρικά επακόλουθα σε διάστημα δύο ετών ήταν περίπου 32 τοις εκατό, και το ποσοστό αυτών των ηλικιωμένων ασθενών που ανέπτυξαν αυτά τα νευροψυχικά επακόλουθα που πέθαναν κατά τη διάρκεια της διετούς παρακολούθησης ήταν έως και 34,1 τοις εκατό.

Αξίζει ιδιαίτερα να σημειωθεί ότι εκείνοι οι ηλικιωμένοι που διαγνώστηκαν με άνοια, εγκεφαλική ομίχλη ή επιληψία είχαν ποσοστά θνησιμότητας 71%, 61% και 83% αντίστοιχα, κατά την περίοδο παρακολούθησης δύο ετών.

Είναι προφανές ότι οι παραπάνω πληροφορίες αποτελούν ένδειξη σοβαρής ασθένειας. Με άλλα λόγια, η εμφάνιση άνοιας και εγκεφαλικής ομίχλης στην παρακολούθηση αυτών των ηλικιωμένων ασθενών προμηνύει μια μάλλον δυσμενή πρόγνωση για αυτούς.

Η σοβαρότητα των επακόλουθων ποικίλλει μεταξύ διαφορετικών παραλλαγών

Επιπλέον, οι ερευνητές είχαν επίσης αναλύσει πληροφορίες για διαφορετικές παραλλαγές του COVID-19, συμπεριλαμβανομένων των Alpha, Delta και Omicron κατά τη μακρά περίοδο παρακολούθησης. Αυτός ο τύπος μοναδικών δεδομένων έχει δοθεί σπάνια από άλλες μελέτες.

Η παραλλαγή Delta έχει σημαντικά αυξημένους κινδύνους για την πλειοψηφία τόσο της επίπτωσης νευρολογικών ή ψυχολογικών συνεπειών όσο και της θνησιμότητας ασθενών, όπως ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο, επιληψία, ομίχλη εγκεφάλου, αϋπνία και άγχος.

Η παραλλαγή Alpha δεν έχει προκαλέσει καμία αλλαγή ούτε στη συχνότητα εμφάνισης ούτε στη θνησιμότητα.

Η συχνότητα εμφάνισης αρκετών νευροψυχιατρικών συνεπειών αυξήθηκε σημαντικά μετά από λοίμωξη από παραλλαγή Omicron, όπως άνοια, διαταραχές διάθεσης και νευρογενείς διαταραχές. Ωστόσο, δεν υπήρξε αύξηση στη θνησιμότητα των ασθενών.

Γιατί οι νευροψυχιατρικές βλάβες επιμένουν για 2 χρόνια μετά τη μόλυνση;

Από τις παραπάνω πληροφορίες, μπορούμε να δούμε ότι ακόμη και δύο χρόνια μετά τη μόλυνση από τον COVID-19, η συχνότητα εμφάνισης ορισμένων νευροψυχιατρικών συνεπειών εξακολουθούσε να είναι επίμονα υψηλότερη από αυτή της ομάδας ελέγχου.

Αυτό αποτελεί ένδειξη ότι ο ιός SARS-CoV-2 είναι πράγματι διαφορετικός από άλλους ιούς, καθώς, από νευροψυχιατρική άποψη, όταν ένας ασθενής μολυνθεί, δεν είναι εύκολο να αναρρώσει.

Η έρευνα σε αυτόν τον τομέα πολλαπλασιάζεται και έχει απασχολήσει τους ερευνητές εδώ και πολύ καιρό.

Σύμφωνα με δύο άρθρα που δημοσιεύθηκαν χωριστά στο περιοδικό Nature τον Ιούλιο του 2022 και στο περιοδικό Science τον Ιανουάριο του 2022, ο ιός SARS-CoV-2 μπορεί άμεσα ή έμμεσα να προκαλέσει βλάβη στα νευρικά κύτταρα μέσω τουλάχιστον επτά μηχανισμών που μπορεί να επηρεάσουν το σώμα πολύ μετά την οξεία μόλυνση .

1. Προκαλεί άμεσα απόπτωση των νευρωνικών προγονικών κυττάρων.
2. Επιτίθεται . στα αιμοφόρα αγγεία του εγκεφάλου, προκαλώντας ισχαιμία και υποξία: Οι ενδοθηλιακές ασθένειες μπορεί να οδηγήσουν σε βλάβη ή ευθραυστότητα των εγκεφαλικών αιμοφόρων αγγείων, θρομβωτικά επεισόδια ή αιμορραγίες

3. Προκαλεί αυτοάνοσες επιθέσεις: αυτοάνοσο όχι μόνο επιτίθεται στον ιό, αλλά μπορεί επίσης να επιτεθεί στα συστατικά των δικών του νευρώνων, συμπεριλαμβανομένου του εξωτερικού προστατευτικού στρώματος των νεύρων (μυελίνη), το οποίο έχει παρόμοια λειτουργία με το μονωτικό δέρμα των ηλεκτρονικών καλωδίων. Μόλις καταστραφεί η μυελίνη, τα νεύρα μας δεν θα μπορούν να μεταδώσουν νευρωνικά σήματα όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που σκεφτόμαστε πιο αργά, ανταποκρινόμαστε πιο αργά και κινούμαστε πιο αργά.

4. Φλεγμονή του νευρικού συστήματος φλεγμονή προκαλεί τραυματισμούς στα φυσιολογικά νευρικά μας κύτταρα.

5. Μιτοχονδριακή βλάβη στα νευρικά κύτταρα: Τα μιτοχονδριακά οργανίλια είναι το δυναμικό μας. Μόλις καταστραφεί, τα νεύρα χάνουν την τροφοδοσία τους. Τα κύτταρά μας δεν θα είναι σε θέση να λειτουργήσουν σωστά.
6. Προσβολή των λιπιδίων των νευρικών κυττάρων Διαταραχές του μεταβολισμού : τα λιπίδια αντιπροσωπεύουν το 60 τοις εκατό του εγκεφάλου. Οι διαταραχές των λιπιδίων συνδέονται άμεσα με τη δυσλειτουργία του νευρωνικού συστήματος.
7. Αναστολή της αυτοφαγικής δραστηριότητας: Η αυτοφαγία είναι ένας μηχανισμός με τον οποίο τα νευρικά κύτταρα ανανεώνονται και απομακρύνουν τα απόβλητα. Η διαδικασία της αυτοφαγίας είναι σαν το εσωτερικό μας σύστημα ανακύκλωσης απορριμμάτων. Οι ανασταλτικές επιδράσεις στην αυτοφαγική διαδικασία θα προκαλέσουν περισσότερα σκουπίδια που θα κορυφωθούν χωρίς ένα αποτελεσματικό σύστημα επεξεργασίας και κάθαρσης των σκουπιδιών, (όπως ελέυθερες ρίζες που συνδέονται με πρωτείνες και άλλες ενώσεις) επιταχύνοντας τελικά τη διαδικασία γήρανσης των εγκεφαλικών κυττάρων

Είναι προφανές ότι ο αντίκτυπος της λοίμωξης COVID-19 στον εγκέφαλο και τα νεύρα είναι πολύπλευρος και περιεκτικός. Αυτή η ζημιά είναι εκτεταμένη και μακροχρόνια και είναι πολύ δύσκολο να ανακτηθεί.

Ένα φαινόμενο αξίζει να σημειωθεί. Δηλαδή, η μελέτη ανέφερε ότι η συχνότητα των διαταραχών της διάθεσης και του άγχους σε ασθενείς με COVID-19 αυξήθηκε παροδικά, υποδηλώνοντας ότι αυτά τα συμπτώματα μπορεί να προκαλούνται από ορισμένους παροδικούς παράγοντες ενεργοποίησης. Οι αιτίες τέτοιων διαταραχών της διάθεσης και άγχους διαφέρουν από τον μηχανισμό της απόπτωσης και της απώλειας των νευρώνων λόγω ομίχλης του εγκεφάλου ή/και άνοιας.

Οι ήπιες λοιμώξεις COVID-19 μπορούν επίσης να αλλάξουν τον εγκέφαλο

Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Nature τον Μάρτιο του 2022 διαπίστωσε ότι ακόμη και μια ήπια λοίμωξη COVID-19 μπορεί να αλλάξει τον εγκέφαλο.

Σε αυτή τη μελέτη, οι νευροεπιστήμονες του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης χρησιμοποίησαν βιο-δείγματα της UK Biobank από σχεδόν 800 συμμετέχοντες, οι μισοί από τους οποίους ήταν μολυσμένοι με COVID-19 και οι άλλοι μισοί ήταν μη μολυσμένοι. Το ενενήντα έξι τοις εκατό από αυτούς δεν νοσηλεύτηκαν, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι περισσότεροι είχαν μολυνθεί ήπια.

Αυτά τα άτομα υποβλήθηκαν σε μαγνητική τομογραφία του εγκεφάλου πριν και μετά τη μόλυνση.

Οι ερευνητές ανέλυσαν τις δομικές αλλαγές στον εγκέφαλό τους και βρήκαν τρεις σημαντικές.

Πρώτον, οι μολυσμένοι με COVID συμμετέχοντες είχαν σημαντική μείωση στον όγκο του εγκεφάλου, κοινώς γνωστή ως ατροφία του εγκεφάλου, υποδηλώνοντας πιθανή αύξηση της συχνότητας εμφάνισης άνοιας. Σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου, η μέση επιπλέον απώλεια όγκου εγκεφάλου ήταν 0,2 τοις εκατό έως 2 τοις εκατό στους ασθενείς που είχαν μολυνθεί από τον COVID.

Δεύτερον, οι περιοχές του εγκεφάλου με μειωμένο όγκο είναι κυρίως ο τροχιακός μετωπιαίος φλοιός (που σχετίζεται με τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων) και το πάχος της φαιάς ουσίας της παραιππόκαμπιας έλικας (που σχετίζεται με τη γνώση, το συναίσθημα και τη μνήμη) χάθηκε σε μεγαλύτερο βαθμό, υποδηλώνοντας αυξημένο κίνδυνο εγκεφαλικής ομίχλης.

Τρίτον, η βλάβη σε περιοχές που σχετίζονται με τον οσφρητικό φλοιό ήταν επίσης σημαντική.

Το πιο σημαντικό, αυτό υποδηλώνει ότι η βλάβη του ιού SARS-CoV-2 στον εγκέφαλο δεν σχετίζεται με τη σοβαρότητα της νόσου. Δομικές και λειτουργικές ανωμαλίες του εγκεφάλου μπορεί να εμφανιστούν ακόμη και σε ήπιες περιπτώσεις.

Όπως προαναφέρθηκε, η μόλυνση από το Omicron δεν έχει υψηλό ποσοστό σοβαρής νόσου ή θνησιμότητας, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχουν πολλά ήπια περιστατικά. Ωστόσο, μπορεί επίσης να προκαλέσει μακρά COVID , τα επακόλουθα της λοίμωξης COVID-19, συμπεριλαμβανομένης της άνοιας και των νευρολογικών ασθενειών, όπως αναφέρθηκε στην προηγούμενη μελέτη.

Φυσικά, μελέτες έχουν αναφέρει ότι το ποσοστό του μακροχρόνιου COVID λόγω μόλυνσης από το Omicron είναι το μισό από αυτό της Delta. Ωστόσο, λόγω της μεγάλης αύξησης του μολυσμένου πληθυσμού, ο αριθμός των ασθενών με COVID-19 λόγω του Omicron δεν είναι απαραίτητα μικρότερος από αυτόν των προηγούμενων παραλλαγών.

Ο εγκέφαλος έχει την ικανότητα να αναγεννάται: Ο μακροχρόνιος COVID μπορεί να αντιστραφεί

Υπάρχει τουλάχιστον μία αιτία για κάθε ασθένεια και μπορεί να είναι περίπλοκη. Εάν η υποκείμενη αιτία μπορεί να βρεθεί και να επιλυθεί, τότε η ασθένεια μπορεί να θεραπευτεί ή ακόμα και να αντιστραφεί.

Τι κρύβεται πίσω από τη νευρολογική βλάβη που προκαλείται από τη μόλυνση από τον COVID-19;

Παρακολουθώ εδώ και πολύ καιρό το νευρολογικό και ψυχολογικό θέμα του COVID-19 και έχω διαβάσει πολλή λογοτεχνία. Έχω επίσης προηγούμενη ερευνητική εμπειρία στη νευρολογία. Σύμφωνα με την κατανόηση και το συμπέρασμά μου, αν και ο ιός SARS-CoV-2 χτυπά το ανθρώπινο νευρικό σύστημα από επτά πτυχές, η πιο σοβαρή αιτία βρίσκεται στη θανατηφόρα επίθεση του ιού στα νευρικά βλαστοκύτταρα.

Με άλλα λόγια, η επίθεση του ιού SARS-CoV-2 σε νευρικά βλαστοκύτταρα οδηγεί στην καταστροφή του μηχανισμού αναγέννησης νευρικών κυττάρων στον εγκέφαλο, που είναι η ουσία του προβλήματος.

Ακόμα κι αν φαίνεται να υπάρχει σοβαρή βλάβη στον εγκέφαλο, υπάρχουν ακόμα τρόποι για να την επιδιορθώσετε. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει την ικανότητα να επισκευάζεται και να αναγεννάται.

Η ικανότητα αναγέννησης του εγκεφάλου θεωρείτο παλαιότερα αδύνατη και αυτό ήταν ένα συμπέρασμα που γράφτηκε κάποτε σε σχολικά βιβλία. Από το 1960, οι επιστήμονες έχουν παρουσιάσει πειστικά στοιχεία ότι τα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου σε ενήλικα ζώα ή ενήλικους ανθρώπους μπορούν να αναγεννηθούν.

Για παράδειγμα, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η περιοχή του ιππόκαμπου παράγει 600 έως 700 νέους νευρώνες την ημέρα. Φυσικά, ο εγκέφαλος έχει συνολικά 100 δισεκατομμύρια κύτταρα και αυτά τα 600 με 700 νευρικά κύτταρα μπορεί να μην φαίνονται πολλά. Ωστόσο, δείχνει ότι ο εγκέφαλος είναι ικανός για αναγέννηση, κάτι που αποτελεί βασικό μηχανισμό για τη διατήρηση της πλαστικότητας και της ανθεκτικότητας του εγκεφάλου.

Και είναι αυτός ο μηχανισμός στον οποίο επιτίθεται ο ιός SARS-CoV-2 και είναι αυτή η αναγεννητική δύναμη που αναστέλλει. Για να λύσουμε λοιπόν το πρόβλημα των νευρολογικών συνεπειών μετά τη μόλυνση από τον COVID-19, πρέπει να το μελετήσουμε από την προοπτική της αναγέννησης.

Οι κύριες περιοχές της αναγέννησης των νευρικών κυττάρων είναι η υποκοιλιακή ζώνη/ο οσφρητικός βολβός (καθώς συνδέονται μεταξύ τους) και η παραιππόκαμπια έλικα.

Ο ιός SARS-CoV-2 προσβάλλει τον οσφρητικό βολβό και την παραιππόκαμπια έλικα.

Αυτές οι δύο περιοχές είναι σαν τις εγκαταστάσεις κατασκευής νευρικών κυττάρων στο σώμα μας και είναι οι πιο σημαντικές θέσεις για την αναγέννηση των νευρικών κυττάρων. Με άλλα λόγια, ο ιός SARS-CoV-2 επιτίθεται στον πυρήνα του εγκεφάλου – την περιοχή που είναι υπεύθυνη για την αναγέννηση των νευρικών κυττάρων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα επακόλουθα της νευρικής βλάβης που προκαλείται από τη μόλυνση COVID-19 διαρκούν τόσο πολύ και είναι τόσο εκτεταμένα.

Πόσο καιρό λοιπόν διαρκεί η διαδικασία αναγέννησης των νευρικών κυττάρων;

Σίγουρα θα ήλπιζε κανείς ότι αυτή η διαδικασία είναι όσο το δυνατόν πιο γρήγορη. Στην πραγματικότητα, η αναγέννηση των νευρικών κυττάρων δεν είναι αργή. Χρειάζονται τρεις ημέρες για τα νευρικά βλαστοκύτταρα να δημιουργήσουν νευρικά προγονικά κύτταρα, άλλες δύο εβδομάδες για να διαφοροποιηθούν σε αφελή νευρικά κύτταρα (δηλ. ανώριμοι νευρώνες) και άλλες τέσσερις εβδομάδες για να αναπτυχθούν σε ώριμα νευρικά κύτταρα. Έτσι, η όλη διαδικασία διαρκεί συνήθως τουλάχιστον έξι έως επτά εβδομάδες.

Εξαιρετικά απλή αερόβια άσκηση για την αναγέννηση των νευρικών κυττάρων

Στις μέρες μας, η αναγέννηση των νευρικών κυττάρων είναι ένα δημοφιλές ερευνητικό θέμα. Πολλοί επιστήμονες χρησιμοποιούν μεθόδους όπως η εμφύτευση νευρικών βλαστοκυττάρων και οι νευροτροφικοί παράγοντες, ωστόσο υπάρχουν σημαντικοί περιορισμοί όσον αφορά την εφαρμογή και τα αποτελέσματα.

Έχω συμβουλευτεί πολλή βιβλιογραφία για να βρω μεθόδους που είναι βολικές, προσβάσιμες και επίσης αποτελεσματικές για να βοηθήσουν το μυαλό και το σώμα. Υπάρχουν πράγματι πολλές περισσότερες φυσικές μέθοδοι, και μπορώ να τις παρουσιάσω αργότερα όταν έχω την ευκαιρία.

Εδώ σας παρουσιάζω έναν από τους απλούστερους , χωρίς κόστος, εύκολους τρόπους για την αναγέννηση νευρώνων που είναι άμεσα διαθέσιμοι σε όλους. Αυτή η μέθοδος είναι συνεπής, τακτική, χαλαρωτική και εθελοντική αερόβια άσκηση.

Είναι γενικά γνωστό ότι η άσκηση μπορεί να φέρει περισσότερη ροή αίματος στην καρδιά, στους πνεύμονες, ακόμη και στον εγκέφαλο. Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι η τακτική αερόβια άσκηση μπορεί επίσης να προωθήσει την αναγέννηση των νευρικών κυττάρων του εγκεφάλου στους ενήλικες.

Ας ρίξουμε πρώτα μια ματιά στα δεδομένα από ένα πείραμα σε ζώα.

Σε μια μελέτη στο Salk Institute for Biological Sciences στην Καλιφόρνια, οι ερευνητές χώρισαν τα ενήλικα ποντίκια σε δύο ομάδες. Η πειραματική ομάδα είχε τροχούς τρεξίματος και άλλες ευνοϊκές συνθήκες άσκησης στα κλουβιά της, ενώ η ομάδα ελέγχου όχι. Διαπιστώθηκε ότι μετά από τέσσερις εβδομάδες εθελοντικής και χαλαρωτικής άσκησης από τα ενήλικα ποντίκια, η αναγέννηση των νευρικών κυττάρων της οδοντωτής έλικας του ιππόκαμπου αυξήθηκε σημαντικά.

Τα ποντίκια στην πειραματική ομάδα είχαν αναγεννήσει περίπου τρεις έως τέσσερις φορές περισσότερα νευρικά κύτταρα από αυτά της ομάδας ελέγχου.

Επιπλέον, η άσκηση επιτάχυνε την ανάπτυξη των αναγεννητικών νευρώνων τους.

Το 2017, ορισμένοι Αργεντινοί νευροεπιστήμονες δημοσίευσαν μια μελέτη στο Cell Reports. Ο πειραματικός σχεδιασμός ήταν παρόμοιος με αυτόν της προηγούμενης μελέτης. Αυτή η μελέτη ανακάλυψε ότι μετά από 21 ημέρες άσκησης, οι νεοαναπτυγμένοι νευρώνες των ποντικών που ασκούνταν ήταν σημαντικά πιο ώριμοι, με δενδρίτες τέσσερις φορές μακρύτερους και πιο διακλαδισμένους από αυτούς των καθιστικών (χωρίς συνθήκες άσκησης) ποντικών.

Οι νευρώνες των καθιστικών ποντικών στο γράφημα έμοιαζαν με μικρά φύτρα φασολιών. ενώ εκείνα των ποντικών που ασκούνταν έμοιαζαν με καλά καλλιεργημένα φύτρα φασολιών.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας δοκιμής ηλεκτροφυσιολογικής λειτουργίας, τα κοκκώδη κύτταρα των καθιστικών ποντικών δεν είχαν δυναμικά δράσης ή λειτουργία. Τα κοκκώδη κύτταρα των ποντικών που ασκούνταν εκφόρτιζαν επανειλημμένα ηλεκτρισμό, υποδεικνύοντας ότι μετέδιδαν πληροφορίες και επικοινωνούσαν με άλλους νευρώνες.

Η ανάπτυξη των νευρικών κυττάρων επιταχύνεται μόνο μετά από μια μεγάλη περίοδο (τρεις εβδομάδες), αντί για μια σύντομη περίοδο (μία εβδομάδα) άσκησης. Σε μία εβδομάδα, τα νευρικά κύτταρα δεν έχουν υποστεί ακόμη τόσες πολλές δομικές και λειτουργικές αλλαγές.

Άρα, η αποτελεσματική άσκηση πρέπει να είναι τρέξιμο;

Όχι απαραίτητα. Το περπάτημα, τα καθημερινά ψώνια και οι δουλειές του σπιτιού, που σχετίζονται με σωματικές δραστηριότητες, είναι όλα αποτελεσματικές ασκήσεις.

Πόση σωματική δραστηριότητα πρέπει να κάνουμε καθημερινά υπέρ της νευροαναγέννησης; Υπάρχουν δύο μελέτες που μπορούν να μας δώσουν κάποιες πληροφορίες.

Η πρώτη είναι μια προοπτική μελέτη , στην οποία 716 ηλικιωμένοι χωρίς άνοια παρακολουθούνταν συνεχώς για την καθημερινή σωματική τους δραστηριότητα για τέσσερα χρόνια.

Μετά από τέσσερα χρόνια, 71 άτομα ανέπτυξαν κλινική νόσο του Αλτσχάιμερ, η οποία είναι μια μορφή άνοιας, ενώ όσοι είχαν υψηλά επίπεδα συνολικής καθημερινής φυσικής δραστηριότητας είχαν περίπου 53 τοις εκατό χαμηλότερο κίνδυνο νόσου Αλτσχάιμερ.

Ο σχεδιασμός αυτής της μελέτης ήταν αυστηρός και η ανάλυση απέκλεισε άλλους συγχυτικούς παράγοντες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την εμφάνιση της άνοιας στην τρίτη ηλικία, όπως η ηλικία, το φύλο, η εκπαίδευση, η κοινωνική και γνωστική δραστηριότητα, καθώς και παράγοντες όπως το τρέχον επίπεδο κινητικής λειτουργίας. συμπτώματα κατάθλιψης, χρόνιες παθήσεις υγείας και κατάσταση αλληλόμορφου APOE.

Δηλαδή, αυτοί οι συγχυτικοί παράγοντες ήταν ισορροπημένοι και στις δύο ομάδες ηλικιωμένων ενηλίκων. Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το καθημερινό επίπεδο φυσικής δραστηριότητας ήταν ένας ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας για την εμφάνιση άνοιας στους ηλικιωμένους.

Σε μια άλλη μελέτη , η οποία ήταν πιο λεπτομερής, 299 ενήλικες (με μέση ηλικία τα 78 έτη) παρακολουθήθηκαν για να εξετάσουν τη συσχέτιση μεταξύ του όγκου της φαιάς ουσίας, της σωματικής δραστηριότητας και της γνωστικής εξασθένησης.

Σε αυτή τη μελέτη, η σωματική δραστηριότητα υπολογίστηκε ως ο αριθμός των μπλοκ που περπατήθηκαν σε μια εβδομάδα και ο όγκος της φαιάς ουσίας ήταν ένας δείκτης που σχετίζεται με την αναγέννηση του εγκεφάλου.

Με βάση την ποσότητα της φυσικής τους δραστηριότητας, οι ερευνητές χώρισαν τα 299 άτομα σε τέσσερις ομάδες από το Q1 έως το Q4 (η ομάδα Q1 είχε τη χαμηλότερη δραστηριότητα και η ομάδα Q4 είχε την υψηλότερη δραστηριότητα). Μετά από παρατήρησή τους για 13 χρόνια, ανακαλύφθηκε ότι ο όγκος της φαιάς ουσίας στην ομάδα Q4 ήταν σημαντικά μεγαλύτερος από εκείνους των άλλων τριών ομάδων με λιγότερη φυσική δραστηριότητα. Η διαφορά αυτή ήταν στατιστικά σημαντική, ενώ δεν υπήρχε διαφορά στους όγκους της φαιάς ουσίας των άλλων τριών ομάδων.

Επιπλέον, η ομάδα του Q4 είχε διπλάσιο κίνδυνο γνωστικής έκπτωσης από τις άλλες ομάδες μετά από 13 χρόνια.

Λοιπόν, πόσο περπάτησε η ομάδα Q4 κάθε εβδομάδα;

Περπατούσαν συνολικά 72 τετράγωνα την εβδομάδα (περίπου 6 έως 9 μίλια την εβδομάδα).

Επομένως, μπορούμε να προσαρμόσουμε την ποσότητα της προπόνησης και της άσκησης στις δικές μας συνθήκες.

Έτσι, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, επιβλήθηκαν lockdown σε όλο τον κόσμο και μερικοί άνθρωποι δεν μπορούσαν να βγουν έξω και να ασκηθούν ελεύθερα, δεν ήταν ευεργετικό για τη νευροαναγέννηση του εγκεφάλου τους.

Το σώμα χρειάζεται μια οργανική ισορροπία κίνησης και ακινησίας

Ορισμένα σήματα υγείας είναι απλά, αλλά εύκολα παραβλέπονται. Στην πραγματικότητα, το ανθρώπινο σώμα και το μυαλό συνδέονται στενά.

Εκτός από την ανάγκη για θρεπτικά συστατικά όπως γλυκόζη και οξυγόνο, οι λειτουργίες αυτο-επισκευής και αναγέννησης του εγκεφάλου διευκολύνονται από την καθημερινή καταπραϋντική, χαλαρωτική και εθελοντική άσκηση.

Έχουμε αναφέρει προηγουμένως τα οφέλη που ο διαλογισμός φέρνει στον εγκέφαλο. Αυτό δεν έρχεται απαραίτητα σε αντίθεση με τις συμβουλές άσκησης. Το ανθρώπινο σώμα είναι μια οργανική ισορροπία που απαιτεί ισορροπία κίνησης και ακινησίας. Εάν η κίνηση και η ακινησία μας μπορούν να εξισορροπηθούν καλά δυναμικά, ο εγκέφαλός μας επωφελείται αρκετά από μια τέτοια δυναμική ισορροπία.

Γι’ αυτό τονίζαμε πάντα ότι η αερόβια άσκηση που σε κάνει να νιώθεις άνετα είναι η καλύτερη. Όλοι μπορούμε να το κανονίσουμε κατάλληλα σύμφωνα με το πρόγραμμα της ζωής και της εργασίας μας.

Υπάρχει ένα ρητό, «Το να περπατάς εκατό βήματα μετά από κάθε γεύμα μπορεί να σε βοηθήσει να ζήσεις μέχρι τα 99 χρόνια». Μια τέτοια άσκηση δεν είναι μόνο χρήσιμη για τα έντερα και την πέψη μας, αλλά επίσης ευεργετική για την αναγέννηση του εγκεφάλου και των νεύρων μας. Είναι εύκολο, χωρίς κόστος και φυσικό. Θα μπορούσε ενδεχομένως να μας βοηθήσει να αποτρέψουμε τη γήρανση και τις νευρολογικές/ψυχολογικές συνέπειες του COVID. Εδώ μπορείτε να δείτε ξανά ένα άλλο παράδειγμα για το πώς μια μικρή υγιεινή συνήθεια θα μπορούσε να μας κάνει πιο υγιείς και ακόμη και να μας αλλάξει τη ζωή.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι οι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις των The Epoch Times. Η Epoch Health καλωσορίζει την επαγγελματική συζήτηση και τη φιλική συζήτηση. Για να υποβάλετε ένα άρθρο γνώμης, ακολουθήστε αυτές τις οδηγίες και υποβάλετε μέσω της φόρμας μας εδώ .

ΠΗΓΗ:https://www.theepochtimes.com/long-covid-induced-neuropsychiatric-risks-can-last-for-over-2-years-1-remedy-to-protect-or-reverse-the-situation_4725558.html?utm_source=healthnoe&utm_campaign=health-2022-09-15-2&utm_medium=email&est=2Cqa3oqsV%2BSlr1JikS5qh0ax1zEc6y1j2VzaylB88fkcKtWYUKtjlDktM3xrnz%2BCbefk

Παράγοντες, που δεν φαντάζεστε, που φέρνουν καρκίνο του προστάτη. Tροφές που εμποδίζουν την ασθένεια

ΥΓΕΙΑ. – 15 Σεπ 2022

 

Πολλές φορές τα πρώτα συμπτώματα του καρκίνου του προστάτη προέρχονται από τις μεταστάσεις σε διάφορα απομακρυσμένα όργανα, κυρίως στα οστά.

του Αλέξανδρου Γιατζίδη, M.D,  medlabnews.gr iatrikanea

Η Ευρωπαϊκή Ημέρα κατά του Καρκίνου του Προστάτη καθιερώθηκε με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ουρολογικής Εταιρείας και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Σεπτεμβρίου για να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει τον ανδρικό πληθυσμό της Γηραιάς Ηπείρου σχετικά με τους κινδύνους που αντιμετωπίζει από τον καρκίνο του προστάτη.

Ο προστάτης είναι ένας αδένας που έχει μέγεθος όσο ένα κάστανο και βρίσκεται ακριβώς κάτω από την ανδρική ουροδόχο κύστη. Περιβάλλει την ουρήθρα, δια μέσου της οποίας αποβάλλονται τα ούρα. Η κύρια λειτουργία του προστάτη είναι να εκκρίνει ένα ειδικό υγρό, το προστατικό υγρό που μαζί με τα σπερματοζωάρια και το υγρό των σπερματοδόχων κύστεων εξέρχεται διαμέσου της ουρήθρας σαν σπέρμα, κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής.

Οι παράγοντες που ενοχοποιούνται για την εμφάνιση του καρκίνου του προστάτη είναι: 

• Ηλικία: ο καρκίνος του προστάτη αυξάνεται δραματικά με την πρόοδο της ηλικίας. Άτομα ηλικίας άνω των 80 ετών κινδυνεύουν να αναπτύξουν τη νόσο χίλιες φορές περισσότερο από άτομα κάτω των 40 ετών. Το 70% των ατόμων ηλικίας άνω των 90 ετών πάσχει από καρκίνο του προστάτη.
• Κληρονομικότητα: τα άτομα που έχουν στενή συγγενική σχέση με καρκινοπαθείς από προστάτη διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο από τον υπόλοιπο πληθυσμό.
• Διατροφή: στους πληθυσμούς που καταναλώνουν τροφή με μεγάλη περιεκτικότητα λίπους, εμφανίζεται συχνότερα η μορφή του καρκίνου αυτού.
• Οικογενειακή κατάσταση: οι έγγαμοι άνδρες και μάλιστα οι πολύτεκνοι παρουσιάζουν πιο συχνά καρκίνο του προστάτη, συγκριτικά με τους άγαμους ή τους έγγαμους χωρίς παιδιά.
• Εργασία: άτομα που η εργασία τους έχει άμεση σχέση με καουτσούκ ή με κάδμιο, διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να προσβληθούν από τη νόσο.
• Παθολογικές καταστάσεις: άτομα που πάσχουν από ηπατική κίρρωση αποτελούν ομάδα υψηλού κινδύνου για την εμφάνιση του προστατικού καρκίνου.

 

Συμπτώματα

Τα τοπικά συμπτώματα είναι πόνος προς τα πίσω, επώδυνη ούρηση και εκσπερμάτιση, καθώς και δυσκολία στη συγκράτηση των ούρων ή στην έναρξη της ούρησης. Όταν ο προστάτης διογκώνεται και αρχίζει να πιέζει την ουρήθρα, τότε τα ούρα βγαίνουν σε σταγόνες αντί να ρέουν ελεύθερα και είναι πιθανόν να περιέχουν και αίμα. Δυστυχώς όμως, πολλές φορές τα πρώτα συμπτώματα του καρκίνου του προστάτη προέρχονται από τις μεταστάσεις σε διάφορα απομακρυσμένα όργανα, κυρίως στα οστά. Περίπου το 20 έως 40% των πασχόντων από καρκίνο του προστάτη παρουσιάζεται στον ορθοπεδικό για οσφυαλγία ή παράλυση ή επισκέπτεται τον παθολόγο με γενικά συμπτώματα, όπως καταβολή δυνάμεων ή απώλεια βάρους, χωρίς όμως να εμφανίζει τοπικά συμπτώματα της νόσου.

Διάγνωση

Η διάγνωση της νόσου συνήθως γίνεται με απλή κλινική εξέταση.

• Η δακτυλική εξέταση του ορθού και η ψηλάφηση του προστάτη μπορούν να μας δώσουν μια πρώτη εικόνα για την ύπαρξη του προβλήματος.
• Ο αιματολογικός έλεγχος, συμπεριλαμβανομένης κάποιας ειδικής εξέτασης, όπως η όξινη φωσφατάση, ή ο ειδικός καρκινικός δείκτης του προστάτη ΡSA, δίνουν σοβαρές ενδείξεις της νόσου.

• Το διορθικό υπερηχογράφημα προστάτη είναι πολύ αξιόπιστη εξέταση.
• Η αξονική τομογραφία μπορεί να ορίσει την έκταση του προβλήματος.
• Η βιοψία του προστάτη δίνει πληροφορίες για τον τύπο του καρκίνου.

Εφόσον η διάγνωση τεθεί, πρέπει να γίνει ευρύτερος έλεγχος του σώματος, συμπεριλαμβανομένου ολόσωμου σπινθηρογραφήματος οστών, καθώς και έλεγχος των πνευμόνων για ανεύρεση τυχόν μεταστάσεων.
Επιστήμονες στη Βρετανία ανέπτυξαν ένα νέο τεστ αίματος που πιστεύουν ότι μπορεί να φέρει μεγάλη βελτίωση στη φαρμακευτική θεραπεία των ανδρών με προχωρημένο καρκίνο του προστάτη.
Το τεστ αποκαλύπτει ποιοι ασθενείς είναι κατάλληλοι και ποιοι όχι για θεραπεία με το νέο αντικαρκινικό φάρμακο ολαπαρίμπη, το πρώτο που ανήκει στην κατηγορία των λεγόμενων «αναστολέων PARP». Τα εν λόγω φάρμακα μπλοκάρουν ορισμένα ένζυμα, τα οποία εμπλέκονται στην επιδιόρθωση των καρκινικών κυττάρων, βοηθώντας έτσι στην καταστροφή τους.

Θεραπεία του καρκίνου του προστάτου

Η επιλογή της θεραπείας του καρκίνου του προστάτη εξαρτάται από την σταδιοποίηση του όγκου, την ηλικία και το προσδόκιμο επιβίωσης του ασθενούς. Η χειρουργική θεραπεία περιλαμβάνει την ριζική προστατεκτομή και την διουρηθρική προστατεκτομή.

Ριζική Προστατεκτομή. Αφαιρείται ολόκληρος ο προστάτης αδένας προτείνεται στην περίπτωση που ο καρκίνος δεν έχει επεκταθεί εντός των ορίων του προστάτη, σε ασθενείς που βρίσκονται σε καλή γενική κατάσταση.

Διουρηθρική Προστατεκτομή. Αφαιρείται μέρος του προστάτη αδένα που περιβάλλει την ουρήθρα, προτείνεται στην περίπτωση που ο ασθενής δεν μπορεί ή δεν θέλει να υποβληθεί σε ριζική προστατεκτομή. Ανακουφίζει τον ασθενή από τα αποφρακτικά φαινόμενα που μπορεί να προκαλέσει ο προστατικός καρκίνος. Δεν αποτελεί ριζική θεραπεία της νόσου συνήθως ακολουθεί κάποια άλλη μορφή θεραπείας.

Οι εναλλακτικές μη χειρουργικές θεραπευτικές λύσεις περιλαμβάνουν:

Τοπική ακτινοβολία: αποτελεί εναλλακτική λύση για αυτούς που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να χειρουργηθούν. Έχει θέση στον καρκίνου του προστάτη που είναι περιορισμένος μέσα στον αδένα ή έχει επεκταθεί σε παρακείμενους ιστούς.

Ορμονική θεραπεία: χρησιμοποιείται σε ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο προστάτη. Σκοπός της ορμονικής θεραπείας είναι να καταστείλει την παραγωγή των ανδρικών ορμονών, των ανδρογόνων, με σημαντικότερη την τεστοστερόνη. Τα ανδρογόνα παράγονται κυρίως στους όρχεις και προκαλούν την ανάπτυξη των καρκινικών προστατικών κυττάρων. Η ορμονική θεραπεία δεν θεραπεύει τον καρκίνο του προστάτη, προκαλεί όμως ελάττωση του καρκινικού όγκου και καθυστερεί την ανάπτυξή του.

Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι η ορχεκτομή, τα LHRH ανάλογα, τα αντιανδρογόνα και τα οιστρογόνα.

Απλή παρακολούθηση: σε ασθενείς με καρκίνο του προστάτη που είναι προχωρημένης ηλικίας ή έχουν άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας. Αποτελείται από απλή παρακολούθηση της τιμής του P.S.A. και δακτυλική εξέταση κάθε 6 μήνες. Συστήνεται όταν ο καρκίνος είναι ενδοπροστατικός αναμένεται να έχει αργή εξέλιξη στον χρόνο και δεν προκαλεί συμπτώματα.

Σε μεγάλο επιστημονικό συνέδριο επιβεβαιώθηκε για μία ακόμη φορά η ευεργετική δράση που έχουν κατά του καρκίνου του προστάτη διάφορες τροφές.

Ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Surrey μελέτησε τροφές, διαιτολόγια και τρόπους μαγειρέματος που βοηθούν στην καθυστέρηση ή και στην παρεμπόδιση της εμφάνισης του καρκίνου του προστάτη. Μια σαλάτα που θα αποτελείται από ωμό μπρόκολο, χυμό ντομάτας και καρύδια Βραζιλίας αποτελεί, σύμφωνα με τους ερευνητές, γεύμα- ασπίδα κατά του καρκίνου του προστάτη, αφού αυτές οι τροφές περιέχουν αντικαρκινικές ουσίες, οι οποίες εμποδίζουν την εμφάνιση της ασθένειας.

Άλλες τροφές που έχουν ανάλογη δράση εναντίον του καρκίνου του προστάτη είναι σύμφωνα με τους ερευνητές

• το κουνουπίδι, 
• τα λαχανάκια Βρυξελλών, 
• το ρόδι, 
• τα φασόλια σόγιας, 
• τα κρεμμύδια και 
• το σκόρδο.

Οι ερευνητές αναφέρουν ότι για να έχει θετικά αποτελέσματα η κατανάλωση αυτών των τροφών θα πρέπει να μαγειρεύονται με τρόπο τέτοιο ώστε να μην καταστρέφονται οι αντικαρκινικές ουσίες που περιέχουν.

Για παράδειγμα, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα θα πρέπει αφού κοπούν να παραμένουν για διάστημα δέκα λεπτών στον μαγειρικό πάγκο πριν μπουν στην κατσαρόλα, στο τηγάνι ή στον φούρνο. Υποστηρίζουν επίσης ότι στο μαγείρεμα θα πρέπει να χρησιμοποιείται κραμβέλαιο, το οποίο έχει διαπιστωθεί ότι είναι πλούσιο στα ευεργετικά για τον οργανισμό ω-3 λιπαρά οξέα. «Εχουμε πλέον στη διάθεσή μας αποδείξεις ότι η κατανάλωση συγκεκριμένων τροφών, σε συγκεκριμένες ποσότητες και με συγκεκριμένους τρόπους μαγειρέματος, μπορεί να καθυστερήσει ή και να εμποδίσει την εμφάνιση του καρκίνου του προστάτη. Αυτά τα διαιτολόγια είναι ιδανικά για όσους έχουν οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του προστάτη ή έχουν αντιμετωπίσει το πρόβλημα στο παρελθόν και τώρα είναι καλά» δηλώνει η Μάργκαρετ Ρέιμαν, καθηγήτρια Διατροφικής Ιατρικής και επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας, η οποία μάλιστα εξέδωσε και ένα βιβλίο με συνταγές κατά του καρκίνου του προστάτη.

ΠΗΓΗ:https://www.triklopodia.gr/%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%b3%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ac%ce%b6%ce%b5%cf%83%cf%84%ce%b5-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%86%ce%ad%cf%81/

European Association of Urology

Ηλεκτρομαγνητικές Ακτινοβολίες: Το 5G είναι Θανάσιμα Επικίνδυνο – Α. Κεφαλάς.

Σύμφωνα με τον διδάκτορα Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ στη Βρετανία και διευθυντή Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά, οι συχνότητες της τεχνολογίας 5G επηρεάζουν τη συγκέντρωση των ελεύθερων ριζών στα κύτταρα και συνεπώς τον μεταβολισμό και την απορρόφηση οξυγόνου.

Ο δρ Αλκιβιάδης Κεφαλάς λέει:

«H θέση ότι η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία δεν έχει αρκετή ενέργεια για να σπάσει τους χημικούς δεσμούς είναι ψευδοεπιστημονική και την επικαλούνται μόνο ημιμαθείς και πονηροί για ιδιοτελείς σκοπούς. Η μικροκυματική ακτινοβολία μπορεί να σπάσει χημικούς δεσμούς με έναν πολύπλοκο μηχανισμό, τον οποίο κατανοούν μόνο εξειδικευμένοι επιστήμονες και βεβαίως όχι οι συντάκτες των ‘Hoaxes’ και των επιπόλαιων ΜΜΕ».

Όπως εξηγεί ο Ελληνας επιστήμονας, είναι γνωστό και τεκμηριωμένο με χιλιάδες επιστημονικές δημοσιεύσεις σε διεθνή έγκριτα επιστημονικά περιοδικά ότι η μικροκυματική ακτινοβολία θραύει τους χημικούς δεσμούς του DNA/RNA.

«Επί παραδείγματι, η μικροκυματική ακτινοβολία καταστρέφει τους ιούς, κάτι που είναι γνωστό από τη δεκαετία του 1960» σημειώνει, παραθέτοντας την αντίστοιχη βιβλιογραφία.

Στη συνέχεια, επικαλούμενος έρευνα που δημοσιεύθηκε το 2015 στο έγκριτο περιοδικό «Scientific Reports Nature», υπογραμμίζει ότι η μικροκυματική ακτινοβολία συσσωρεύει ενέργεια στα κύτταρα, σε συντονισμό με τις ακουστικές συχνότητες του μορίου. Όπως εξηγεί, μάλιστα, η εγκυρότητα του περιοδικού αυτού είναι τέτοια που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης και μάλιστα από μη ειδικούς.

Επιπτώσεις

Σύμφωνα με τον καθηγητή, η αλληλεπίδραση των Μη Ιονιζουσών Ακτινοβολιών (ΜΙΑ) και των Ιονιζουσών στην ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον είναι ένα σχετικά παλαιό πρόβλημα, που πρωτοεμφανίστηκε στην ερευνητική δραστηριότητα της NASA ήδη από το τέλος της δεκαετίας του 1950. Ωστόσο, πρόσφατα οι ερευνητές πίστευαν ότι η αλληλεπίδραση των ΜΙΑ ήταν μόνο θερμική και, συνεπώς, μπορεί να οριστεί ένα κατώτερο κατώφλι βλάβης.

Οι έρευνες

«Οι νέες επιστημονικές έρευνες, όμως, έχουν αποδείξει ότι η αλληλεπίδραση είναι κυρίως μη θερμική, δηλαδή χημική, όπως έχει επικρατήσει ο όρος, παρά το γεγονός ότι είναι μάλλον ένας λανθασμένος όρος. Η χημική αλληλεπίδραση συνεπάγεται ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει κατώτερο όριο ασφαλείας, ώστε ακόμη και πολύ χαμηλής έντασης Μη Ιονίζουσας Ακτινοβολίας να προκαλεί βιολογική βλάβη» επισημαίνει. Το φαινόμενο -όπως λέει- έχει επιβεβαιωθεί πλειστάκις πειραματικά και μπορεί να εξηγηθεί και θεωρητικά με τη χρήση της κβαντικής θεωρίας πεδίου, που ελάχιστοι επιστήμονες είναι σε θέση να κατανοήσουν. «Πράγματι, οι συχνότητες των Μη Ιονιζουσών Ακτινοβολιών στη μικροκυματική περιοχή συντονίζονται με τις περιστροφικές κινήσεις των μορίων του νερού και συνεπώς απορροφούνται από αυτό. Είναι γνωστό, όχι όμως σε πολλούς ερευνητές, ότι στην περίπτωση μικροκυματικού συντονισμού η πιθανότητα απορρόφησης είναι μεγαλύτερη από την πιθανότητα εκπομπής, κατάσταση που δεν συμβαίνει βεβαίως στην ορατή και υπεριώδη περιοχή του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος» εξηγεί, προσθέτοντας ότι η ενέργεια της ΜΙΑ «αποθηκεύεται» στα μόρια του νερού, με αποτέλεσμα τη θραύση των μορίων.

«Προσφάτως, εμφανίστηκε στο επιστημονικό περιοδικό Scientific American, που μαζί με το “Nature” αποτελούν τα πλέον έγκυρα επιστημονικά περιοδικά στον κόσμο, ένα άρθρο όπου τεκμηριώνεται η θέση ότι δεν έχουμε κανέναν λόγο να πιστεύουμε ότι το σύστημα 5G είναι ασφαλές» λέει ο κ. Αλκιβιάδης Κεφαλάς και προσθέτει:

«Παρά το γεγονός ότι εκατοντάδες ειδικοί επιστήμονες και καθηγητές από όλο τον κόσμο έχουν δημιουργήσει μία πλήρη διαδικτυακή πλατφόρμα σχετική με τις επικίνδυνες επιπτώσεις της Μη Ιονίζουσας Ηλεκτρομαγνητικής Ακτινοβολίας στην ανθρώπινη υγεία, όπου ο κάθε ενδιαφερόμενος είναι σε θέση να ενημερωθεί υπεύθυνα και αναλυτικά για τα επιστημονικά δεδομένα, οι κρατικοί φορείς στην Κύπρο και την Ελλάδα αγνοούν την πληθώρα των ευκόλως προσβάσιμων στοιχείων, υιοθετώντας μία άκρως επικίνδυνη θέση για τη δημόσια υγεία».

“Οι 2.500 δημοσιεύσεις στην κυπριακή Βουλή και η έκθεση για θάνατο 5χρονο”:

Ο Αλκιβιάδης Κεφαλάς και ο ομότιμος καθηγητής Γενετικής Βιολογίας Κυττάρου και Ανάπτυξης Χρήστος Γεωργίου κατέθεσαν στην κυπριακή Βουλή 2.500 δημοσιεύσεις που αποδεικνύουν ότι η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία της κινητής τηλεφωνίας προκαλεί σοβαρές βλάβες στην υγεία. Μάλιστα, ο δρ Κεφαλάς συνέταξε έκθεση για τον 5χρονο Οδυσσέα Θεοδοσιάδη από την Κύπρο, που πέθανε από λευχαιμία το 2014.

Στην έκθεση αυτή, ο δρ Κεφαλάς αποδεικνύει μέσα από επιστημονικές αναφορές ότι η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία σπάει τους χημικούς δεσμούς των μορίων -ιδίως του DNA-, προκαλώντας καρκίνο, όπως συνέβη στην περίπτωση του αδικοχαμένου Οδυσσέα. για τον 5χρονο Οδυσσέα Θεοδοσιάδη από την Κύπρο, που πέθανε από λευχαιμία το 2014.

Άφωνοι και μάλλον… ζαλισμένοι παραμένουν οι σύγχρονοι μαντατοφόροι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που ακούν στο όνομα Ελληνικά Hoaxes αλλά και τα ΜΜΕ. Τα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ της «Δημοκρατίας», με στοιχεία από αναγνωρισμένους επιστήμονες που αναδεικνύουν τον βρώμικο ρόλο του 5G και τους κινδύνους που  ελλοχεύει για την υγεία του πληθυσμού, συγκέντρωσαν πυρά και κατηγόριες, που όμως δεν συνοδεύτηκαν από τα απαραίτητα επιχειρήματα.

Αυτό εντείνει τις σοβαρές υποψίες περί εμπαθούς και ιδεοληπτικής αντιμετώπισης του ζητήματος από τους σκοτεινούς κύκλους των αυτόκλητων υποστηρικτών της διαδικτυακής «Θέμιδος» και προκαλεί δεύτερες σκέψεις για τη σκοπιμότητά τους.

Κεφαλάς Αλκ.-Κων/νος: “ΤΟ #5G ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ” Εργ. Κέντρο Καλαμάτας 06-10 -2019

★Ο Διδάκτορας Φυσικής τού Πανεπιστημίου MANCHESTER και Διευθυντής Ερευνών τού Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών κ. Αλκιβιάδης – Κωνσταντίνος Κεφαλάς και ο Νομικός Περιβάλλοντος, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Δημόσιο & Κοινοτικό Δίκαιο στο PARIS II, και Πολιτικές Επιστήμες στην Ecole des Etudes Politiques κ. Κωνσταντίνος Διάκος ανέπτυξαν ο καθένας από την δική του επιστημονική «σκοπιά» το ζήτημα της πιλοτικής – πειραματικής ασύρματης τεχνολογίας 5G και ανάδειξαν με αδιάσειστα επιστημονικά στοιχεία την επικινδυνότητα της.

ΠΗΓΗ:https://www.filoi-esfigmenou.com/articles/article/12859

Ευτυχώς που υπάρχει ο Robert kennedy Junior να τους κατονομάσει. Φοβερές αποκαλύψεις για τα Ιδρύματα Ροκφέλερ, Bill and Melinda Gates, και για τα μεγαλύτερα Πανεσπιστήμια των ΗΠΑ  που χειραγωγούνται από την παγκόσμια Ελίτ.

Το Ίδρυμα Ροκφέλερ, και δικοί του μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί ξοδεύουν εκατομμύρια σε έρευνα για τη συμπεριφορική ψυχολογία για να «ωθήσουν» περισσότερους ανθρώπους να κάνουν εμβόλια για τον COVID

Το Ίδρυμα Ροκφέλερ, το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών και άλλοι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί ρίχνουν εκατομμύρια δολάρια σε μια ερευνητική πρωτοβουλία «για να αυξήσουν την απορρόφηση των εμβολίων για τον COVID-19 και άλλα συνιστώμενα μέτρα δημόσιας υγείας καταπολεμώντας την παραπληροφόρηση και την παραπληροφόρηση».

Το αυθεντικό άρθρο στα Αγγλικά:

Rockefeller Foundation, Nonprofits Spending Millions on Behavioral Psychology Research to ‘Nudge’ More People to Get COVID Vaccines

The Rockefeller Foundation, the National Science Foundation and other nonprofits are pouring millions of dollars into a research initiative “to increase uptake of COVID-19 vaccines and other recommended public health measures by countering mis- and disinformation.”

ΠΗΓΗ:https://childrenshealthdefense.org/defender/rockefeller-foundation-nonprofits-behavioral-psychology-covid-vaccines/?utm_source=salsa&eType=EmailBlastContent&eId=25571782-5efc-45cf-aafd-3065a6b7bfaf

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Περισσότερο φοβούμαι τα δικά μας σφάλματα παρά των εχθρών τα σχέδια»

Θουκιδίδου Ιστορίαι Α 144, Επιτάφιος Περικλέους

Παντού προπορεύεται η διχόνοια. Βγάζουμε τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια. Αιώνια εγωϊστές και αλαζόνες. Αυτές τις συνέπειες πληρώσαμε τότε και τις πληρώνουμε ακόμη…

Ευαγγελάτος Γεώργιος

«Η πτώση της Κωνσταντινούπολης για το Έθνος μας, δεν είχε τέτοια σημασία, όπως αυτή η έξοδος του Ελληνισμού από ολόκληρη την Ανατολή. Ένα φοβερό πράμα…».

Διδώ Σωτηρίου

Το παρόν άρθρο είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής και αφιερώνεται στην μνήμη των χιλιάδων Ελλήνων στρατιωτών και προσφύγων που σκοτώθηκαν κατά την μικρασιατική εποποιία, αφήνοντας τα  κόκκαλά τους στην ιερά αιματοβαμμένη Ιωνική γη.

Φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την ανείπωτη μικρασιατική καταστροφή που συγκλόνισε ολόκληρο τον Ελληνισμό, σημαδεύοντας ανεξίτηλα για πολλές δεκαετίες την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας και πληγώνει μέχρι σήμερα τις καρδιές όλων των Ελλήνων.

Η μικρασιατική καταστροφή του 1922 συνιστά αναντίρρητα την μεγαλύτερη εθνική τραγωδία στην Ιστορία του νεότερου Ελληνικού Κράτους. Ο απόηχος του σπαραγμού για την τραγική απώλεια της Ιωνικής γης που φθάνει έως σήμερα, κρατά ζωντανή την Ιστορική Μνήμη για τις θλίψεις, τα δεινά και τα βάσανα που υπέστη ο μαρτυρικός Μικρασιατικός Ελληνισμός από την τουρκική θηριωδία.

Ο βίαιος ξεριζωμός του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας που σημειώθηκε υπό τις δραματικές συνθήκες των σφαγών, πυρπολήσεων και λεηλασιών αποτελεί κορυφαίο ιστορικό γεγονός στην εθνική ζωή των Ελλήνων, γιατί όχι μόνο θέτει οριστικά ταφόπλακα στο όνειρο της «Μεγάλης Ιδέας», αλλά κυρίως επειδή τερματίζει άδοξα την μακραίωνη παρουσία μας στα Μικρασιατικά παράλια.

Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές η παρουσία του Ελληνισμού στην Μικρά Ασία καταγράφεται τουλάχιστον από την 2η χιλιετηρίδα π.Χ., καθώς ειδικά στα μικρασιατικά παράλια εγκαταστάθηκαν από πολύ νωρίς διάφορα ελληνικά φύλα (Ίωνες, Αιολείς, Δωριείς), ιδρύοντας σημαντικότατες αποικίες που αποτέλεσαν στο διάβα των αιώνων μεγάλα διοικητικά, οικονομικά, εμπορικά και πολιτιστικά κέντρα της Μεσογείου. Σπουδαιότερες από αυτές τις αποικίες υπήρξαν η Σμύρνη, η Μίλητος, η Έφεσος, η Φώκαια και άλλες.

Στην Διάσκεψη των Νικητών στο Παρίσι τον Φεβρουάριο του 1919, κατατέθηκε από την Ελληνική Αντιπροσωπεία υπόμνημα που απευθυνόταν προς στο Ανώτατο Συμμαχικό Συμβούλιο, με το οποίο επιδιωκόταν η αναγνώριση των εθνικών μας αξιώσεων στα μικρασιατικά εδάφη που ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες με την εθνολογική σύνθεση του πληθυσμού, καθόσον σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής πλευράς στην Μικρά Ασία διαβιούσαν 1.694.000 Έλληνες, ενώ στην περιοχή της Θράκης και της Κωνσταντινούπολής διαβιούσαν επιπλέον περίπου 731.000.

Στο πλαίσιο της παραπαίουσας φεουδαρχικής Αυτοκρατορίας οι ελληνικές κοινότητες διακρίνονταν για το υψηλό μορφωτικό τους επίπεδο και για την οικονομική τους ευμάρεια, αποτελώντας την μεσαία και ανώτερη κοινωνική τάξη του Οθωμανικού Κράτους και προξενώντας παράλληλα τον φθόνο των Νεότουρκων¹. Ο Ελληνισμός της Ανατολίας κυριαρχούσε εμπορικά, οικονομικά και πολιτισμικά, διατηρώντας ακέραιη την ορθόδοξη και εθνική του συνείδηση μέσα σε ένα συχνά εχθρικό και αφιλόξενο περιβάλλον.

Έχουν γραφτεί δεκάδες βιβλία που διασώζουν την ιστορική μνήμη περιγράφοντας με ζωηρά χρώματα την πρωτοφανή σε έκταση εθνική συμφορά της Μικρασιατικής Καταστροφής, επιχειρώντας να αποδώσουν (στο μέτρο του δυνατού) την αγωνία, τον θρήνο, και την οδύνη για την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου, την πυρπόληση της κοσμοπολίτικης Σμύρνης από τους Τούρκους, τον μαρτυρικό θάνατο του μετέπειτα Αγίου Εθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης², τις σφαγές, τους βασανισμούς, τους βιασμούς και τις φρικαλεότητες που διέπραξαν οι αιμοσταγείς κεμαλικές ορδές εις βάρος τόσο των Ελλήνων στρατιωτών, όσο και του άμαχου ελληνικού πληθυσμού.

Τα βιβλία που περιγράφουν το δράμα του ξεριζωμού και της προσφυγιάς του Μικρασιατικού Ελληνισμού έχουν γραφεί από διακεκριμένους Έλληνες και ξένους ιστορικούς αλλά και από πολιτικά και στρατιωτικά πρόσωπα που υπήρξαν πρωταγωνιστές των συγκλονιστικών γεγονότων της κατάρρευσης του Μετώπου, τα οποία διαφωτίζουν (στο μέτρο που υπηρετείται η αμερόληπτη ιστορική αλήθεια) τα πολιτικοοικονομικά και στρατιωτικά αίτια της ταπεινωτικής ήττας ενός περήφανου και αξιόμαχου (αλλά πολιτικά προδομένου) ελληνικού στρατού που οδήγησε στην εξαφάνιση της μακραίωνης παρουσίας του Ελληνισμού από την Μικρασιατική γη.

Το παρόν άρθρο φιλοδοξεί να αναδείξει μια άγνωστη στο ευρύ κοινό και μικρή σε τοπική έκταση αλλά μεγαλειώδη σε σημασία νίκη των Ελλήνων Ευζώνων, που επιτεύχθηκε υπό την εμπνευσμένη και ηρωική καθοδήγηση του συνταγματάρχη Νικολάου Πλαστήρα³ και υπήρξε καθοριστική για την σωτηρία ολοκλήρου του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος.

Στις 13 Αυγούστου (παλαιό ημερολόγιο) του 1922 στην πόλη του Αφιόν Καραχισάρ εκδηλώθηκε η καλά προετοιμασμένη και σχεδιασμένη επίθεση του τουρκικού στρατού, υπό την διοίκηση και εποπτεία του Κεμάλ Ατατούρκ, εναντίον ενός ηθικά παρηκμασμένου ελληνικού στρατού που βρισκόταν –μετά την καταστροφική και εθνικά εγκληματική προέλαση προς τον Σαγγάριο– σε κατάσταση απειθαρχίας, αποσυντονισμού και ημιδιάλυσης, περιμένοντας μοιρολατρικά την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου.

Το Σαλιχλή ήταν κωμόπολη που απείχε 96 χιλιόμετρα ανατολικά της Σμύρνης και αποτελούσε σημαντικό συγκοινωνιακό και σιδηροδρομικό κόμβο που συνδεόταν σιδηροδρομικώς με το λιμάνι της Σμύρνης. Ως εκ τούτου, ο έλεγχος της πόλης είτε από τις ελληνικές είτε από τις τουρκικές δυνάμεις αποκτούσε μεγάλη στρατηγική σημασία για την εξέλιξη του μικρασιατικού πολέμου.

Οι τουρκικές δυνάμεις διατάχθηκαν να προελάσουν προς το Σαλιχλή, με σκοπό να καταλάβουν το σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης και να αποκόψουν την υποχώρηση του διαλυμένου στο Αφιόν Καραχισάρ ελληνικού στρατού.

Η Διοίκηση της Στρατιάς Σμύρνης εκδίδει κατεπείγουσα διαταγή, σύμφωνα με την οποία ελληνικά στρατιωτικά τμήματα πρέπει να προωθηθούν εγκαίρως προς το Σαλιχλή, κρατώντας ανοιχτή την σιδηροδρομική γραμμή, ώστε να διευκολυνθεί η υποχώρηση των αποδιοργανωμένων μεραρχιών, καθώς και η φυγή των προσφύγων της Φιλαδέλφειας που συνέρρεαν στην πόλη σε ατελείωτα καραβάνια.

Το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων με μερικές άλλες στρατιωτικές μονάδες συναπάρτιζαν το Απόσπασμα Πλαστήρα, το οποίο στάθμευε λίγο έξω από την Φιλαδέλφεια και ήταν το μόνο αξιόμαχο και συντεταγμένο τμήμα του Ελληνικού Στρατού που θα μπορούσε να φέρει σε αίσιο πέρας την κρίσιμη αποστολή, προκειμένου το Σαλιχλή να παραμείνει υπό ελληνική διοίκηση και κατοχή.

Πρωταρχικό μέλημα της ελληνικής στρατιωτικής διοίκησης ήταν να παραμείνει ελεύθερος ο σιδηροδρομικός δίαυλος επικοινωνίας που συνέδεε το Σαλιχλή με την Σμύρνη, ώστε να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη μεταφορά των υποχωρούντων ελληνικών τμημάτων και των προσφυγικών πληθυσμών, πριν προλάβουν οι δυνάμεις του τουρκικού στρατού να τον καταλάβουν.

Την νύχτα όμως της 23ης Αυγούστου 1922 δύο μεραρχίες του τουρκικού ιππικού, εκμεταλλευόμενες την αδράνεια της ελληνικής ταξιαρχίας ιππικού, βρήκαν την ευκαιρία να διεισδύσουν στην πόλη από βορρά προς τον νότο, καταλαμβάνοντας καίριες θέσεις απέναντι από τον σιδηροδρομικό σταθμό. Ενώπιον αυτής της τραγικής κατάστασης, ο Πλαστήρας αποφασίζει να αμυνθεί με κάθε δυνατό μέσο, επιχειρώντας να αναχαιτίσει την τουρκική προέλαση.

Το Σαλιχλή έπρεπε πάση θυσία να ανακαταληφθεί και να απωθηθούν οι τουρκικές δυνάμεις, ώστε να φυγαδευτούν με σχετική ασφάλεια οι καταπονημένες μεραρχίες που υποχωρούσαν προς την Σμύρνη αλλά και να διασωθούν τα χιλιάδες γυναικόπαιδα που κατέφθαναν αλαφιασμένα από την μικρασιατική ενδοχώρα καθώς τελούσαν υπό την άμεση απειλή των τουρκικών ωμοτήτων.

Ο συγγραφέας και ιστορικός Σέφης Αναστασάκος στο τρίτομο έργο του «Ο Πλαστήρας και η εποχή του», περιγράφει την επική μάχη του Σαλιχλή ως εξής:

«Άρχισε μία σκληρή αναμέτρηση μέσα στην πόλη, μεταξύ των τσολιάδων του 5/42 και μιας μονάδας ιππικού, με τους Τούρκους Ιππείς και τους άτακτους. Στην πρώτη φάση, οι Τούρκοι κυριάρχησαν στην πόλη, αφού είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο ένα τάγμα του 5/42. Στην συνέχεια, στις επικές οδομαχίες μπήκαν ορμητικά και οι τσολιάδες των δύο άλλων ταγμάτων, που ήταν ακόμη έξω από την πόλη, οπότε μεταβλήθηκε ο συσχετισμός δυνάμεων. Οι τσολιάδες καθοδηγούμενοι προσωπικά από τον Πλαστήρα –που και ο ίδιος πολεμούσε με το πιστόλι στο χέρι–, σιγά αλλά σταθερά, απωθούσαν τους Τούρκους. Μετά από σκληρές οδομαχίες, η έκβαση της αναμέτρησης παρέμεινε ακόμα αμφίρροπη.

Σε μία από τις αρχικές συγκρούσεις, διαδόθηκε η φήμη ότι ο Μαύρος Καβαλάρης σκοτώθηκε και προς στιγμήν επικράτησε σύγχυση. Πράγματι, σε κάποια στιγμή που με τους τσολιάδες του επιχειρούσε με έφοδο ν’ απωθήσει τους Τούρκους, τραυματίστηκε ελαφρά, αλλά ο ίδιος δεν εγκατέλειψε τη μάχη.

Οι αξιωματικοί όμως του 5/42, παρά την αβάσιμη, όπως αποδείχτηκε, πληροφορία, συνέχιζαν με πείσμα τις οδομαχίες, ανατρέποντας τις θέσεις των Τούρκων σε οχυρωμένες κατοικίες και πυκνοκατοικημένες συνοικίες. Η σύντομη διάψευση της φήμης αυτής έδωσε νέα επιθετική ορμή στους τσολιάδες, που τώρα είχαν να αντιμετωπίσουν και νέες τουρκικές ενισχύσεις, που κατέφθαναν ολοένα στην πόλη. Ο Πλαστήρας και οι άνδρες του βρέθηκαν τώρα μεταξύ δύο πυρών, χωρίς να διαθέτουν και εφεδρείες, γιατί όλοι έπαιρναν μέρος στις οδομαχίες.

Το Σαλιχλή, όμως, έπρεπε να ανακαταληφθεί με κάθε κόστος και το λάθος της Ταξιαρχίας ιππικού έπρεπε να διορθωθεί εκ των ενόντων. Σε αντίθετη περίπτωση, αν συνεχιζόταν ο έλεγχος της πόλης απ’ τους Τούρκους, αυτό θα οδηγούσε σε εγκλωβισμό των υποχωρούντων τμημάτων της Στρατιάς, την αιχμαλωσία τους, αλλά και την ανελέητη σφαγή χιλιάδων καταδιωκόμενων.

Ήδη, οι πληροφορίες από παντού μιλούσαν για ομαδικές σφαγές αθώων ανθρώπων, γυναικόπαιδων στα χωριά και στις πόλεις αδιακρίτως, όπου έμπαινε ο τουρκικός στρατός και ιδιαίτερα οι άτακτοι Τσέτες.

Οι πιο αδίστακτοι από αυτούς προέβαιναν σε ομαδικούς βιασμούς και επιδίδονταν στην αρπαγή χριστιανικών περιουσιών, καθώς και σε εκτέλεση των ιδιοκτητών, που έβλεπαν τα σπίτια τους να ληστεύονται και να καίγονται. Οι πρωτοφανείς αυτές θηριωδίες και αγριότητες των Τούρκων σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού δεν εκδηλώνονταν βέβαια τώρα για πρώτη φορά. Από τις αρχές του αιώνα, είχε ήδη αρχίσει συστηματική γενοκτονία σε βάρος του ελληνικού χριστιανικού στοιχείου, στο πλαίσιο της πολιτικής εθνοκάθαρσης των Νεότουρκων.

Η μάχη στο Σαλιχλή κράτησε όλη τη νύχτα και το 5/42 και οι έμπειροι και πειθαρχημένοι τσολιάδες απωθούσαν τις τουρκικές δυνάμεις, οι οποίες αγωνίζονταν να κρατηθούν μέσα στην πόλη. Στη φάση αυτή, κατά το σχέδιο, θα έπρεπε να εμφανιστεί το ελληνικό ιππικό ώστε να  πλευροκοπήσει τους Τούρκους. Αυτό όμως δεν έγινε και οι τσολιάδες είχαν τώρα ν’ αντιμετωπίσουν και τις τουρκικές εφεδρείες.

Το πρωί της άλλης ημέρας, ο Πλαστήρας ήλεγχε το Σαλιχλή μετά από μάχες σπίτι με σπίτι και οι αμαξοστοιχίες, η μία πίσω από την άλλη, μετέφεραν πλέον με ασφάλεια τις μονάδες της Στρατιάς με κατεύθυνση το λιμάνι του Τσεσμέ και τους χιλιάδες πρόσφυγες προς τη Σμύρνη»⁴.

Μετά από επικό ηρωικό αγώνα και το πνεύμα αυτοθυσίας και αυταπάρνησης που επέδειξαν οι τσολιάδες του Αποσπάσματος Πλαστήρα, η Νίκη στεφάνωσε τα ελληνικά όπλα. Ο ελληνικός στρατός μετά από σκληρή αναμέτρηση κατόρθωσε να επιβληθεί των υπέρτερων τουρκικών δυνάμεων, διατηρώντας ανοικτή την σιδηροδρομική γραμμή Σαλιχλή-Σμύρνης.

Υπό τα δεδομένα αυτά, αν οι Τούρκοι είχαν κατορθώσει να ελέγξουν μέχρι τέλους το σιδηροδρομικό σταθμό του Σαλιχλή, θα ματαίωναν την ασφαλή υποχώρηση των ελληνικών μεραρχιών, γεγονός που θα οδηγούσε στην αιχμαλωσία ολόκληρης της Στρατιάς, καθώς είχε προηγηθεί νωρίτερα η παράδοση των κύριων τμημάτων του Α΄ και Β΄ Σώματος Στρατού.

Παράλληλα, θα καθίστατο ανέφικτη η φυγή και η σωτηρία χιλιάδων Ελλήνων προσφύγων που εγκατέλειπαν μαζικά τις πατρογονικές τους εστίες, προκειμένου να λυτρωθούν από τις μαζικές σφαγές, τις βιαιοπραγίες και τους εξανδραποδισμούς των Τσετών, του τακτικού τουρκικού στρατού και των φανατικών μωαμεθανών πολιτών.

Η περίτρανη αυτή νίκη του Ελληνικού στρατού που επιτεύχθηκε χάρη στην ηρωική, αποφασιστική και στιβαρή ηγεσία του συνταγματάρχη Πλαστήρα, παραμένει εν πολλοίς άγνωστη μεταξύ των Ελλήνων, μολονότι χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες και Μικρασιάτες πρόσφυγες διεσώθησαν από τον εγκλωβισμό, την περικύκλωση και τον βέβαιο θάνατο.

Δεν διέλαθε όμως της προσοχής του μεγάλου σφαγέα του Μικρασιατικού και Ποντιακού Ελληνισμού Μουσταφά Κεμάλ,ο οποίος αναγνωρίζοντας την ηρωική και ανεκτίμητη προσφορά του Πλαστήρα καθ’ όλη την διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας δήλωσε τα εξής:

«Ο Πλαστήρας είναι άξιος κάθε τιμής και εγώ ως εχθρός έχω καθήκον να ομολογήσω πρώτος την μεγάλη αξία του αντιπάλου μου. Ο Πλαστήρας δεν έσωσε μόνο την τιμή των Ελληνικών όπλων, έσωσε ακόμη και την Ελλάδα, η οποία χωρίς την πατριωτική επέμβασή του θα ήταν τελείως κατεστραμμένη».

Δυστυχώς, όμως, παρατηρείται σήμερα, ειδικά μεταξύ των νέων ανθρώπων, άμβλυνση της εθνικής τους συνείδησης, γεγονός που, αν δεν αντιμετωπιστεί, θα οδηγήσει στην ιστορική λήθη της Μικρασιατικής Καταστροφής που συνετάραξε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο.

Οι εκδηλώσεις μνήμης περιορίζονται σε θεατρικά και μουσικοχορευτικά δρώμενα που αποσιωπούν τον πόνο της προσφυγιάς, τον θρήνο και την οδύνη για τον ξεριζωμό του Ελληνισμού από την πατρογονική του εστία, καλλιεργώντας μια ανάλαφρη, επιδερμική και επιφανειακή ιστορική σχέση με τα δραματικά γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Και ένας λαός που ξεχνά την Ιστορία του, θα υποχρεωθεί μοιραία να την ξαναζήσει στην πολύ χειρότερη εκδοχή της, ώστε να την ξαναθυμηθεί.

Όμως, η μακραίωνη και αδιάλειπτη παρουσία των Ελλήνων στην γη της Ιωνίας για σχεδόν 3000 χρόνια δεν είναι δυνατόν να ξεριζωθεί, αφού έχει γαλουχήσει με θύμησες, τραγούδια, αφηγήσεις παλαιοτέρων, σμυρναίικες συνταγές μαγειρικής και τοπωνύμια την «ματωμένη ψυχή» του  Μικρασιατικού Ελληνισμού, που μεταλαμπαδεύτηκε στην «Παλαιά Ελλάδα», σφραγίζοντας ανεξάλειπτα την Ιστορική Μνήμη του Έθνους.

Ολόκληρη η Ανατολία των Αγίων και των Ηρώων λαχταρά να ακούσει ξανά τον ήχο της καμπάνας, να μυρίσει την ευωδία του θυμιάματος, να περιφέρει στα χωριά και στις κωμοπόλεις τον Επιτάφιο της Μεγάλης Παρασκευής, ενώ η Αγία Φωτεινή και ο Άγιος Βουκόλος⁵ (Πολιούχος πρώτος Επίσκοπος Σμύρνης) περιμένουν καρτερικά την ώρα που θα λάβουν ξανά την περίοπτη θέση την οποία κατείχαν στις ψυχές των ευλαβών Μικρασιατών.

Ας κρατήσουμε όλοι στα μύχια της ψυχής μας ζωντανή την ελπίδα να σιγοκαίει προσδοκώντας με ειλικρινή θέρμη ότι η αλησμόνητη Μικρασιατική γη θα ξαναγίνει, με το Θέλημα του Θεού, η αγαπημένη μας πατρίδα, του Μύθου και του Θρύλου!

Εξάλλου, ας είμαστε ρεαλιστές, ας επιδιώκουμε το αδύνατο!

(*) Η μάχη του Στάλινγκραντ (από 17 Ιουλίου 1942 μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου 1943) υπήρξε η φονικότερη και η κρισιμότερη (για το Ανατολικό Μέτωπο) στρατιωτική αναμέτρηση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ των Ρώσων και των Γερμανών που έληξε με την επικράτηση των πρώτων. Προκάλεσε τρομακτικές απώλειες σε έμψυχο υλικό και στις δύο πλευρές των εμπολέμων. Υπολογίζονται σε πάνω από 1.500.000 οι νεκροί και οι αγνοούμενοι του πολέμου. Το κύριο χαρακτηριστικό της μάχης του Στάλινγκραντ ήταν ότι εξελίχθηκε σε ανηλεείς οδομαχίες εντός του αστικού ιστού της πόλης, από δρόμο σε δρόμο και από σπίτι σε σπίτι. Έχει καθιερωθεί να χαρακτηρίζεται «ως μάχη του Στάλινγκραντ» κάθε πολεμική σύγκρουση που λαμβάνει χώρα εντός κατοικημένης περιοχής.