Άλλο ένα επεισόδιο ανεξήγητης βίας που οδήγησε σε φόνο και αυτοκτονία ένα ζευγάρι
Έγκλημα στη Μακρακώμη: Μαζί θα ταφεί το τραγικό ζευγάρι
Ανεξήγητη αυτοκτονία και φόνος αγαπημένου ζευγαριού
Στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας θα γραφτεί σήμερα Παρασκευή (24/1) ο επίλογος της ιστορίας του ζευγαριού από τη Μακρακώμη Φθιώτιδας.
Εκεί θα τελεστεί η εξόδιος ακολουθία για τη Μαίρη Φασιάνη, η οποία -όπως όλα δείχνουν, έπεσε νεκρή από τα πυρά του 48χρονου συζύγου της Νίκου Μπήτου, ο οποίος στη συνέχεια αυτοκτόνησε.
Το χρονικό της τραγωδίας
Οι δύο σύζυγοι βρέθηκαν νεκροί το μεσημέρι της Πέμπτης μέσα στο σπίτι τους, που βρίσκεται πάνω από το πρατήριο υγρών καυσίμων που διατηρούσαν στην είσοδο της κωμόπολης.
Ουδείς μπορεί να πιστέψει πώς έγινε το φονικό, καθώς όλοι οι γείτονες μιλούν με τα καλύτερα λόγια για το ζευγάρι.
«Πολύ καλά παιδιά και τα δύο. Εκείνος καλοσυνάτος, εργατικός, πολύ ήρεμος και ηπίων τόνων άνθρωπος. Εκείνη επίσης εξαιρετικός άνθρωπος. Ανοιχτόκαρδη, κοινωνική, συνέχεια με το χαμόγελο να σε εξυπηρετήσει. Όσοι τους ξέραμε δεν μπορούμε να δώσουμε κάποια λογική εξήγηση σε αυτό το κακό…» ήταν τα πρώτα λόγια συγγενών και φίλων, σύμφωνα με το lamiareport.gr.
Κάθε πρωί ο Νίκος άνοιγε το πρατήριο. Το γεγονός ότι εκείνη την ημέρα παρέμενε κλειστό μέχρι το μεσημέρι ανησύχησε τους γνωστούς του ζευγαριού, κάποιοι εκ των οποίων προσπάθησαν να επικοινωνήσουν μαζί τους χωρίς αποτέλεσμα.
Στο σπίτι τους πήγαν αμέσως η μητέρα της γυναίκας και ο πατέρας του πρατηριούχου, αλλά δεν μπορούσαν να μπουν μέσα. Κάλεσαν το Αστυνομικό Τμήμα Σπερχειάδας και οι αστυνομικοί που κατέφθασαν στο σημείο με τη βοήθεια κλειδαρά κατόρθωσαν να ανοίξουν την πόρτα. Μόλις μπήκαν στο εσωτερικό του σπιτιού, είδαν το ζευγάρι νεκρό, σε μια λίμνη αίματος.
Η 50χρονη γυναίκα είχε πυροβοληθεί από 38άρι περίστροφο στο πρόσωπο, ενώ ο 48χρονος σύζυγος βρισκόταν κι εκείνος νεκρός μέσα στα αίματα λίγο πιο μακριά, από βολή του ίδιου όπλου στον διάδρομο του σπιτιού.
Η πρώτη εκδοχή είναι ότι ο 48χρονος πυροβόλησε τη σύζυγό του στο πρόσωπο, πριν στρέψει το ίδιο όπλο επάνω του και αυτοπυροβοληθεί στον δεξιό κρόταφο.
Η έρευνα από το Εγκληματολογικό που έκανε φύλλο και φτερό το σπίτι έφερε στο φως ακόμη ένα πιστόλι.
Ο πρατηριούχος φέρεται να κατείχε τα όπλα ως μέσα προστασίας από ληστές, καθώς παλιότερα στο κατάστημά του είχε γίνει κάποια απόπειρα.
Από την έρευνα που έχει αναλάβει η Ασφάλεια Λαμίας ίσωςξετυλιχθεί το κουβάρι του νήματος αυτής της τραγικής ιστορίας, η οποία έχει συγκλονίσει την κοινωνία της δυτικής Φθιώτιδας.
Ακόμη μία φορά αισθάνομαι μεγάλο κορόιδο. Ακόμη μία φορά δεν βλέπω κάτι, που βρίσκεται μπροστά στα μάτια μου. Και όχι, το ότι οι άλλοι επίσης δεν το βλέπουν (ή το ότι περιμένουν δικές μου αναρτήσεις, για να το καταλάβουν), δεν με παρηγορεί καθόλου.
Αφορμή για το παρόν, υπήρξαν δύο αναρτήσεις: Πρώτη, και δεύτερη. Η πρώτη, η οποία αναφέρεται στην ψηφιακή τηλεόραση, έχει μέν πολλά τεχνικά κενά, αλλά κατά βάση έχει δίκιο. Η δε δεύτερη, είναι ακόμη μία είδηση (απ’ τις πολλές των τελευταίων ημερών), όπου:
Και χωρίς κάποιο προηγούμενο ψυχοπαθολογικό ιστορικό, τουλάχιστον φανερό. (Αυτό είναι σαφές πως το εφευρίσκουν εκ των υστέρων τα ΜΜΕ, τα οποία «κάτι έτυχε ν’ ακούσουν από κάποιον γείτονα», κτλ. Απλώς για να ‘χουν κάτι να γεμίσουν τις σελίδες τους και τον χρόνο τους «στον αέρα».), Αλλά ας δούμε κι άλλα πολύ πιο τρανταχτά σε συνέπιες παραδείγματα από τον καθημερινό τύπο Δολοφονία στην Νέα Αλικαρνασσό: “Από τις κλωτσιές το παιδί γεννήθηκε με αναπηρία”
Καημένη Αδαμαντία και ακόμη πιο κατακαημένε Ιωάννη-Δούκα!
Δεν σταματούν να σοκάρουν οι αποκαλύψεις για την ενδοοικογενειακή βία, με κατάληξη τη δολοφονία, σε βάρος της 33χρονης Αδαμαντίας Αντύπα. “Ο 54χρονος θεωρούσε την κόρη μου κτήμα του” είπε μετά την κηδεία της ο πατέρας, Ιωάννης Αντύπας. Αποκαλύπτει δε, ότι, ήταν τόσο απάνθρωπο το μένος του δράστη που τη χτυπούσε ακόμη κι όταν εγκυμονούσε με επιπτώσεις στην υγεία του τετράχρονου, σήμερα, Ιωάννη – Δούκα. Στη φυλακή ο συζυγοκτόνος από τη Νέα Αλικαρνασσό, δηλώνει τώρα “μετανιωμένος”.
Σοκάρουν τα όσα περιγράφει ο αστυνομικός πατέρας της δολοφονημένης Αδαμαντίας Αντύπα, Ιωάννης Αντύπας, ο οποίος κατηγόρησε τον 54χρονο συζυγοκτόνο από την Νέα Αλικαρνασσό, πως κακοποιούσε την 33χρονη. “Και τότε που ήταν έγκυος την χτυπούσε. Ακόμη και στην κοιλιά” είπε, μετά την κηδεία της νεαρής μητέρας, που τελέστηκε το μεσημέρι τη Τρίτης (24.12.2019) στην γενέτειρά της, την Πάτρα.
“Ο 54χρονος θεωρούσε την κόρη μου κτήμα του” είπε Ιωάννης Αντύπας, σημειώνοντας πως από τα χτυπήματα που δεχόταν η Αδαμαντία κατά την εγκυμοσύνη της, ο τετράχρονος, σήμερα, εγγονός του και γιος της 33χρονης, Ιωάννης – Δούκας, είναι ΑμεΑ…
Όλο αυτό το μαρτύριο ήταν και ένας από τους λόγους που πριν από περίπου δύο χρόνια, η Αδαμαντία είχε φύγει από το σπίτι τους στην Νέα Αλικαρνασσό Ηρακλείου Κρήτης και είχε πάει στους γονείς της στην Αχαΐα. Ωστόσο, φαίνεται πως τα βρήκε με τον σύζυγό της κι επέστρεψε στην Κρήτη.
Πάντως και οι μαρτυρίες των γειτόνων του ζευγαριού συγκλονίζουν, αφού, σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, ο 54χρονος δε δίσταζε να χτυπάει τη γυναίκα του μέχρι και στο δρόμο.
Στη φυλακή ο συζυγοκτόνος
Ο 54χρονος καθ’ ομολογίαν δολοφόνος, μετά την απολογία του, κρίθηκε προφυλακιστέος για το φονικό στη Νέα Αλικαρνασσό.
Στην απολογία του, ο 54χρονος υδραυλικός δήλωσε συντετριμμένος και μετανιωμένος για ό,τι έπραξε, σύμφωνα με τη συνήγορο υπεράσπισής τους, η οποία χαρακτήρισε αναμενόμενη την προφυλάκισή του και πρόσθεσε: “Στην εξέλιξη αυτή συνετέλεσε το γεγονός ότι υπάρχει απαξία στην πράξη, ανεξαρτήτως του ότι υπάρχουν πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι νομίζω πως έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα και λαμβάνονται υπόψιν ιδιαιτέρως σε επόμενο στάδιο ή κατά την ακροαματική διαδικασία”.
Η συνήγορος του 54χρονου συζυγοκτόνου, Αλεξάνδρα Σπανάκη, ανέφερε το κύριο μέλημα στο εξής είναι το παιδί του τραγικού ζευγαριού και η λήψη μέτρων προστασίας του προς όλες τις κατευθύνσεις και από όλες τις απόψεις.
Υπενθυμίζεται ότι σε βάρος του Λ.Κ. είχε ασκηθεί δίωξη για “ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση…”.
Πελοπόννησος: Δύο μείζονες παρεμβάσεις δημόσιας υγείας
Θέματα: Συστάσεις για «αντιγριπικό εμβολιασμό» και για ρητή αποφυγή «αλόγιστης χρήσης αντιβιοτικών»
Δύο παρεμβάσεις δημόσιας υγείας αποφασίστηκαν από τους Ιατρικούς Συλλόγους Πελοποννήσου και την Ιατρική Εταιρεία Δυτικής Ελλάδας και Πελοποννήσου στα πλαίσια της προσυνεδριακής εκδήλωσης του 14ου Παμπελοποννησιακού Συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε στον Πύργο και την Ολυμπία στις 08-09/11/19.
Αντιγριππικός εμβολιασμός
Η γρίπη είναι οξεία νόσος του αναπνευστικού συστήματος που προκαλείται από τους ιούς της γρίπης και μεταδίδεται πολύ εύκολα από το ένα άτομο στο άλλο. Μπορεί να προκαλέσει από ήπια έως και πολύ σοβαρή νόσο. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να προστατευθεί κανείς από τη γρίπη είναι ο έγκαιρος εμβολιασμός, ο οποίος συστήνεται να γίνεται κατά τους μήνες Οκτώβριο – Νοέμβριο, κάθε χρόνο.
Η διαχρονική παρακολούθηση του νοσήματος στην Ελλάδα δείχνει ότι η δραστηριότητα της εποχικής γρίπης συνήθως αρχίζει να αυξάνεται κατά τον Ιανουάριο, ενώ κορυφώνεται κατά τους μήνες Φεβρουάριο – Μάρτιο. Το αντιγριππικό εμβόλιο πρέπει να χορηγείται έγκαιρα και πριν την έναρξη της συνήθους περιόδου εμφάνισης της έξαρσης των κρουσμάτων γρίπης, δεδομένου ότι απαιτούνται περίπου δύο εβδομάδες για την επίτευξη ανοσολογικής απάντησης.
Ο αντιγριππικός εμβολιασμός συνιστάται σε όλα τα άτομα ηλικίας μεγαλύτερης των 6 μηνών που έχουν ένδειξη εμβολιασμού και περιλαμβάνει μία δόση του εμβολίου.
Σύμφωνα με το Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών της χώρας μας, ο αντιγριππικός εμβολιασμός πρέπει να εφαρμόζεται συστηματικά σε άτομα (ενήλικες και παιδιά) που ανήκουν στις ομάδες αυξημένου κινδύνου:
Εργαζόμενοι σε χώρους παροχής υπηρεσιών υγείας (ιατρονοσηλευτικό προσωπικό και λοιποί εργαζόμενοι).
Άτομα ηλικίας 60 ετών και άνω
Παιδιά (6 μηνών και άνω) και ενήλικες με επιβαρυντικούς παράγοντες ή χρόνια νοσήματα.
Κλειστοί πληθυσμοί
Για την προφύλαξη από τη διασπορά του ιού της γρίπης απαραίτητοι είναι οι κανόνες υγιεινής:
Αποφυγή στενής επαφής με άτομα που εμφανίζουν συμπτώματα γρίπης
Κάλυψη του βήχα και φτερνίσματος με χαρτομάντιλο
Καλό πλύσιμο χεριών
Αποφυγή συνωστισμού σε κλειστούς χώρους
Πλήρης ανάρρωση των ασθενών μέχρι την επιστροφή στις δραστηριότητες τους.
Σε περίπτωση σοβαρής νόσησης υπάρχουν ειδικά αντι-ιικά φάρμακα που είναι δραστικά έναντι του ιού της γρίπης. Τα αντι-ιικά φάρμακα δεν είναι αντιβιοτικά.
Συνταγογραφούνται από τον θεράποντα γιατρό και χορηγούνται κατά προτίμηση εντός 48 ωρών από την έναρξη των συμπτωμάτων.
Ηχηρό ΟΧΙ στην αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών
Σε απειλητικά επίπεδα για την Δημόσια Υγεία φτάνει η υπερκατανάλωση αντιβιοτικών στην Ελλάδα, η οποία συνεχίζει να κατέχει την πρώτη θέση στην Ευρώπη.
Το 70% των ανθρώπων που καταναλώνουν αντιβιοτικά, δεν τα χρειάζονται. Τα λαμβάνουν καταχρηστικά για απλές καθημερινές χειμωνιάτικες ιώσεις που εκδηλώνονται με βήχα πονόλαιμο και συνάχι. Καταστάσεις που δεν χρειάζονται καν πολλές φορές, ιατρική βοήθεια.
Οι πολίτες δεν πρέπει να προμηθεύονται αντιβιοτικά από το φαρμακείο χωρίς ιατρική συνταγή, καθώς έχει αναπτυχθεί υψηλή αντοχή των μικροβίων στα αντιβιοτικά, όχι μόνο στα νοσοκομεία αλλά και στην κοινότητα, με δυσάρεστα αποτελέσματα στην ατομική και τη δημόσια υγεία. Το μικρόβιο του πνευμονιόκκοκου έχει αποκτήσει 40% αντοχή και το κολοβακτηρίδιο (ουρολοιμώξεις) αντοχή στην κοινότητα 15%. Συνέπεια της υπερκατανάλωσης είναι «η καταστροφή της δράσης των αντιβιοτικών» και η μετάδοση του υψηλού βαθμού αντοχής των μικροβίων από άτομο σε άτομο.
Η ισχύς των αντιβιοτικών μπορεί να αποκατασταθεί εάν μειωθεί δραματικά η κατανάλωση στην κοινότητα κατά 90%. Η συλλογική ευθύνη των πολιτών είναι μεγάλη καθώς η αναπτυσσόμενη ανθεκτικότητα των μικροβίων στα αντιβιοτικά αφοπλίζει τη θεραπευτική δυνατότητα των ιατρών με τραγικές συνέπειες για την υγεία του ασθενούς.
Οι συνυπογράφοντες απαιτούμε αυστηρή τήρηση της νομοθεσίας περί απαγόρευσης διάθεσης φαρμάκων χωρίς ιατρική συνταγή όπως γίνεται σε όλα τα ευνομούμενα κράτη.
Η ιστορία του Χανς Κριστιαν Άντερσεν επαναλαμβάνεται διαχψρονικά
Μια παιδική Χριστουγεννιάτικη ιστορία, που με συγκινούσε από μικρό παιδάκι, ήταν η πασίγνωστη του Hans Christian Anderson, που μιλά για τα όνειρα και τις γιορτινές προσδοκίες και ελπίδες ενός κοριτσιού, που αντιμετωπίζει τον επικείμενο του θάνατο, μέσα στους παγωμένους δρόμους ενώ οι άνθρωποι γιόρταζαν στα στολισμένα τους σπίτια, κοντά στο τζάκι…..Πουλούσε σπίρτα το φτωχό κοριτσάκι….και στην προσπάθεια του να ζεσταθεί….άναψε ένα …..και το άπλετο του φως την ζέστανε και της έφερε οράματα ….. αγάπης, χριστουγεννιάτικα στολισμένα δέντρα….και η μικρή με το φωτισμένο προσωπάκι ….ξεψύχησε παγωμένο …. Στη μέση του δρόμου…..με ένα γαλήνιο ανεπανάληπτο παιδικό χαμόγελο…. Αφήνοντας πίσω της ιερά διδάγματα ανθρωπιάς…και Χριστουγεννιάτικης αγάπης…..ελπίδας και ειρήνης….
Πραγματικά ο Anderson με το διήγημα του αυτό δίνει διδάγματα ανθρωπιάς και απεικονίζει μια συγκινητική πραγματικότητα, που πρέπει όλοι να αφουγκραστούμε μεγάλοι και μικρά παιδιά και να απλώσουμε φιλόπονα και στοργικά τα χέρια σε όλα τα δυστυχισμένα αλλά και ηρωϊκά παιδιά που μας διδάσκουν σαν μεγάλοι φιλόσοφοι ανεπανάληπτα διδάγματα με τις αξιέπαινες τους πράξεις στον αγώνα της ζωής τους όλης……
Ας μας διηγηθεί εν συντομία και ο Άγιος Βασίλης της Κύπρου μια άλλη διδακτική ιστορία παιδική που, βασίζετε σε απόλυτα πραγματικά γεγονότα με διαφορετικό σενάριο….που αφήνει και αυτή ιερά και ανεπανάληπτα διδάγματα….από παιδάκια μικρούς ήρωες και ηρωϊδες….
Μια φορά και ένα καιρό τα Ματωμένα Χριστούγεννα του 1963 στην Κύπρο….
Η μικρή Αγγελίνα Γιωργούλλα ήταν 12 χρονών, όταν κακά ξωτικά ήρθαν στο όμορφο χωριό της την Ομορφίτα, ένα προάστιο της Λευκωσίας, για να την διώξουν με την οικογένεια της από το πατρικό τους σπίτι…. Φίλοι πολλοί κατέφθασαν για να υπερασπιστούν και την οικογένεια της μικρής Γιωργούλλας, αλλά και των άλλων αθώων παιδιών….
Η μικρούλα ηρωίδα μεταμορφώθηκε σε άγγελο των υπερασπιστών της…., που πολεμούσαν τα διαβολικά ξωτικά ….Πανέξυπνη, μικρόσωμη, ευκίνητη και με ιδιαίτερο θάρρος μαζί με άλλα παιδάκια περνούσαν μέσα από τα λαγούμια και τις στοές που οδηγούσαν στα μετερίζια των φίλων. όπου με τόλμη πολεμούσαν και έδιωχναν τους βάρβαρους καλικαντζάρους….Τους μετέφερε τροφή, όπλα, σφαίρες και αψηφούσε τις ομοβροντίες που έπεφταν γύρω της…Τραγουδούσε Χριστουγεννιάτικους ύμνους ..επι γης ειρήνη….τραγουδούσε εμβατήρια…, τον εθνικό ύμνο…. Και αγέρωχη όρθια αέρινη νεράϊδα, περνούσε ανάμεσα στα χαλάσματα μέχρι να φτάσει στους αγαπημένους της υπερασπιστές…, που την λάτρευαν σαν δικό τους παιδί…..Δυστυχώς για την μικρούλλα Γιωργούλλα το μοιραίο δεν άργησε να έρθει …..όσον και αν την προστάτευε ο θεός…, ήταν παράτολμη…, πετούσε σαν περιστέρι και τραγουδούσε…, με χαμόγελο αγγέλου…που εμψύχωνε τους αγωνιστές…., γαλήνη και θάρρος τους πρόσφερε…τις αιματοβαμμένες αυτές Άγιες μέρες……
Μικρή μας αγγελίνα, αγάπη μας, παιδί μας που πας με τόσο θάρρος μέσα σε κόλαση φωτιάς και σιδήρου……Και όμως ….αψηφώντας τους πολυβολισμούς των κακών ξωτικών ( Τούρκων) η μικρή άφοβη νεράϊδα μπαίνει σε διασταυρούμενα πυρά….έπρεπε να δώσει τρόφιμα και πυρομαχικά στους πεινασμένους και άοπλους υπερασπιστές της, που τους ώφειλε ευγνωμοσύνη και αγάπη……Βγαίνει από το λαγούμι και τρέχει σαν ζαρκάδι ανάμεσα στους καπνούς και τη φωτιά…..φορτωμένη στο αδύναμο σωματάκι της τα τρόφιμα και τα πυρομαχικά….Την έχασε ακόμη και αυτό το Άγιο χέρι που ήταν η ασπίδα της όλες αυτές τις μέρες…..Οι Τούρκοι από απέναντι την εντοπίζουν και καθώς και άλλες φορές προσπάθησαν να δολοφονήσουν το παιδί φάντασμα…. την πολυβολούν άγρια…., φτάνει τρεκλίζοντας στο ελληνικό φυλάκιο…., ματωμένη η καρδούλα της…, αιματόβρεκτο το σωματάκι της …., πέφτει στα χέρια των εθελοντών…, πέφτει ηρωικά μαχόμενη…, ψέλνοντας τον Εθνικό Ύμνο….για την Λευτεριά της πατρίδας της και αφήνει την τελευταία της πνοή….. η γαλήνη απλώνετε στο αγγελικό της παγωμένο προσωπάκι…..Ένας άγγελος επί της γής….τα δάκρυα των εθελοντών…πυρακτωμένα καίνε τα άγια χώματα…..Ο θάνατος της αγαπημένης τους μικρής Γιωργούλλας τους δίνει δύναμη και κουράγιο ….Τις επόμενες μέρες, το θείο πνεύμα της αδικοχαμένης μας αγγελίνας οδηγεί τους ήρωες εθελοντές και κατατροπώνουν τα κακά ξωτικά ..τους βάρβαρους καλικάντζαρους, που μόλυναν και τα Χριστούγεννα μας και τα ιερά μας χώματα…..Το πνεύμα και η θυσία της αγαπημένης Γιωργούλλας μέχρι σήμερα πλανάται αθάνατο στους έρημους δρόμους του αγαπημένου της χωριού και δίνει μηνύματα Λευτεριάς και αυταπάρνησης….
Η μικρή ηρωίδα αγγελίνα Γιωργούλλα συνάντησε στα ουράνια όλα τα Κυπριόπουλα παιδιά της Λευτεριάς. που έχυσαν το παιδικό τους αγνό αίμα για να ποτίσουν το δέντρο της Λευτεριάς της Κύπρου…Δεν ήταν λίγα…..Την υποδέχτηκαν στον παιδικό Παράδεισο επίση οι Άγγελοι …ο 16χρονος Γεώργιος Ψαράς που και αυτός καθώς βοηθούσε τους εθελοντές Τούρκος ελεύθερος σκοπευτής τον πυροβολεί στο στήθος….Ο Γιώργος «έφυγε» την προηγούμενη μέρα στις 23/12/1963….Την υποδέχετε ο μικρός 7 χχρονος ήρωας Δημητράκης Δημητριάδης….καί άλλα παιδάκια ψέλνοντας Χριστουγεννιάτικους ύμνους.. ήταν όλα τα παιδιά εκεί που μεταμορφώθηκαν σε αγγέλους τα ματωμένα Χριστούγεννα του 1963…., που οι Τούρκοι βεβήλωσαν για ακόμη μια φορά…Το αθώο παιδικό αίμα στίγμα παραμένει μέχρι σήμερα στα ματοβαμμένα τους χέρια…
Τα παιδιά μας, τα παιδιά της ηρωικής Κύπρου…, .έκαναν Χριστούγεννα αγκαλιά με τον στοργικό πατέρα όλων τον Χριστό….και γύρω τους οι Άγγελο του Παραδείσου….έψελναν Χριστουγεννιάτικους ύμνους και τραγούδια….…πλήθος στρατιάς ουρανίου έψαλλε και υμνούσε τον Θεό και έλεγε ΔΟΞΑ ΕΝ ΥΨΙΣΤΟΙΣ ΘΕΩ ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ ΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ ΕΥΔΟΚΙΑ….
Το τελευταίο αναμμένο σπίρτο έγινε δάδα άσβεστη Ελευθερίας στα παιδικά χέρια της Γιωργούλλας μας και των άλλων αδικοχαμένων παιδιών μας….. Ας χύνει άπλετο Χριστουγεννιάτικο θείο φως για να μας φωτίζει και μας αφήνει εσαεί ιερά διδάγματα σε όλους μας μικρούς και μεγάλους….
Τα δάκρυα μας ας ποτίζουν σαν αγίασμα την πονεμένη αιματοβαμμένη ιερή γη της Κύπρου και όλου του Ελληνισμού, για να μεγαλώνουν αειθαλή δέντρα Λευτεριάς…..Τα μικρά παιδιά μας δίδαξαν Ιστορία…..
ΤΟ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΑΦΗΓΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΟΤΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΜΟΛΥΝΑΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ 1963 ΤΑ ΙΕΡΑ ΧΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΒΟΡΕΙΩΝ ΠΡΟΑΣΤΙΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑ, ΠΟΥ ΕΣΩΣΑΝ ΟΙ ΟΛΙΓΟΙ ΗΡΩΙΚΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ….
Η ΜΙΚΡΗ 12 ΧΡΟΝΗ ΓΙΩΡΓΟΥΛΛΑ, ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΗΡΩΙΚΑ ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ ΤΗΣ 24ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1963, ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΟΝΑΧΟΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΠΟΥ ΔΙΕΜΕΝΕ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΤΑΣ……ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΤΑΝ ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΣΥΜΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΟΥ.
ΑΓΓΕΛΙΝΑ ΜΑΣ ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΜΑΧΟΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΜΑΣ…..
*ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΝΤΩΝΑΣ – ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΠΡΟ.
*ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΝΕΟΥ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΟΥ ΧΡΙΣΤΑΚΗ ΑΝΤΩΝΑ, ΠΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΠΕΣΕ ΗΡΩΙΚΑ ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ ΤΟΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1974, ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΟΥ.
Το τσάι του βουνού είναι ποώδες φυτό που φτάνει τα 30 εκατοστά ύψος, με λεπτά και στρογγυλά κλαδιά και χνουδωτά φύλλα. Τα άνθη του είναι συνήθως ροζ ή μοβ ή κίτρινα και βρίσκονται σε ταξιανθίες. Οι διάφορες ποικιλίες του απαντούν σε ορεινές και πετρώδεις περιοχές κυρίως και όλες αναδίδουν μια υπέροχη αρωματική μυρωδιά.
Τα περισσότερα είδη του γένους Sideritis αποτελούνται από πολυετή ποώδη φυτά, τα οποία αυτοφύονται σε χώρες της Μεσογείου, ενώ πολλά είδη του γένους αυτού υπάρχουν και στην Ασία. Στην περιοχή της Μεσογείου, όπου φαίνεται να είναι και το κέντρο καταγωγής του φυτού, έχουν καταγραφεί πάνω από 100 διαφορετικά είδη του γένους Sideritis. Η μεγαλύτερη ποικιλία ειδών συναντάται στην Ιβηρική Χερσόνησο, με 45 τουλάχιστον είδη τα περισσότερα των οποίων είναι ενδημικά, ενώ 14 από αυτά απειλούνται σήμερα με εξαφάνιση. Χώρες πλούσιες σε πληθυσμούς και ποικιλία ειδών είναι επίσης η Ελλάδα, η Ιταλία και χώρες των ακτών της βόρειας Αφρικής. Σε όλες σχεδόν τις Μεσογειακές χώρες είδη του γένους αυτού είναι γνωστά, σε τοπική κλίμακα, ως βότανα για διάφορες χρήσεις.
Στην Ελλάδα αυτοφύονται περίπου 17 είδη του φυτού. Το τσάι του βουνού είναι γνωστό σαν τσάι ελληνικό, καθώς και με διάφορες τοπικές ονομασίες, όπως τσάι βλάχικο, τσάι του Ολύμπου, τσάι από το Βελούχι, τσάι Παρνασσού, τσάι Δέλφι και στην Κρήτη μαλοθήρα.
Η S. raeseri είναι η πιο κοινή ποικιλία σιδερίτη που καλλιεργείται στην Ελλάδα, στην Αλβανία και στην ΠΓΔΜ, όπου υπάρχουν επίσης εξελιγμένα υβρίδια.
Το φύτεμα συνιστάται να γίνεται σε δύο περιόδους, από τον Οκτώβριο ως τον Νοέμβριο και από τον Φεβρουάριο ως τον Μάρτιο (στο βόρειο ημισφαίριο) και η συγκομιδή τον Ιούλιο, όταν έχει ανθίσει πλήρως. Το φυτό τυπικά ξηραίνεται πριν την χρήση του.
Συστατικά που περιέχονται στο τσάι του βουνού
Το τσάι του βουνού περιέχει φλαβονοειδή, αιθέρια έλαια, τριτερπενικά οξέα, διτερπένια, κουρκουμίνη και καρυοφυλλίνη. Περιέχει επίσης, φαινολοπροπάνια, ιριδοειδή, κουμαρίνες, λιγνάνες και στερόλες. Θεωρείται ότι περιέχει πολλές αντιοξειδωτικές ουσίες που είναι πολύτιμες για τον οργανισμό.
Ιστορία και Παράδοση
Το τσάι του βουνού είναι ένα από τα πιο αγαπητά και διαδεδομένα βότανα της ελληνικής υπαίθρου, που καταναλώνεται εδώ και αιώνες. Ο Διοσκουρίδης αναφέρει το τσάι του βουνού με το όνομα “σιδηρίτης”, καθώς οι σύγχρονοί του πίστευαν ότι το φυτό ήταν αποτελεσματικό κατά των πληγών που προκαλούνταν από σιδερένια αντικείμενα, κατά τη διάρκεια των μαχών.
Για άλλους, το όνομα χαρακτήριζε τους βλαστούς του φυτού, οι οποίοι είχαν σέπαλα που έμοιαζαν με την αιχμή του δόρατος, ενώ κάποιοι εικάζουν πως η ονομασία προέρχεται απλούστατα από την περιεκτικότητα του βοτάνου σε σίδηρο.
Θεραπευτικές δράσεις και χρήσεις για το τσάι του βουνού
-Είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό για την αντιμετώπιση των κρυολογημάτων, της ρινικής συμφόρησης, των αναπνευστικών προβλημάτων και του επίμονου βήχα.
-Ανακουφίζει από τη δυσπεψία και το στομαχόπονο.
-Είναι τονωτικό και διουρητικό, βοηθώντας στις περιπτώσεις νεφρολιθίασης.
-Είναι ισχυρό στυπτικό και χρησιμοποιείται ενάντια στη διάρροια, την κολίτιδα και τους κολικούς του πεπτικού.
-Καταπραϋντικό του πεπτικού, εφιδρωτικό, αποτοξινωτικό, θερμαντικό και σπασμολυτικό για το αναπνευστικό.
– Έρευνες δείχνουν ότι το γένος Sideritis scardica έχει πιθανές φαρμακολογικές ιδιότητες όπως αντιφλεγμονώδεις, αναλγητικές και αντιοξειδωτικές, σε βαθμό αντίστοιχο του πράσινου τσαγιού.
-Επιστημονικές μελέτες και έρευνες υποδεικνύουν ότι μπορεί να δρα προληπτικά κατά της εμφάνισης καταρράκτη, θρόμβων και υπέρτασης.
-Βοηθά στην καταπολέμηση των παθήσεων των τριχοειδών αγγείων και της καρδιάς, χάρη στις φλαβονοειδείς ουσίες που περιέχει.
-Έχει χαλαρωτική και αγχολυτική δράση.
-Μπορεί να συνεισφέρει στην πρόληψη της οστεοπόρωσης.
-Βοηθά στην αναιμία χάρη στο σίδηρο που περιέχει.
–Είναι διεγερτικό του εγκεφάλου και των μυών.
-Ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα.
-Βοηθά στην πρόληψη του καρκίνου, χάρη στις πολλές αντιοξειδωτικές ουσίες που περιέχει.
Παρασκευή – Δοσολογία
Αφέψημα
Βράζουμε 1-2 κ.γ τσάι του βουνού για κάθε φλιτζάνι νερό για 2-3 λεπτά, το σουρώνουμε και το πίνουμε.
Έγχυμα
Σε ένα φλιτζάνι βραστό νερό ρίχνουμε 2 κ.γ τσάι του βουνού, το σκεπάζουμε και το αφήνουμε για 10 περίπου λεπτά. Στη συνέχεια, το σουρώνουμε και το πίνουμε.
Μπορούμε να καταναλώνουμε άφοβα, αρκετά φλιτζάνια την ημέρα, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις κρυολογήματος, δεδομένου ότι το τσάι του βουνού δεν περιέχει καφεΐνη. Με λίγο μέλι και μερικές σταγόνες φρέσκου λεμονιού, το υπέροχο αυτό τσάι, θα μας ανακουφίσει άμεσα.
Ρόφημα για χαλάρωση και ήρεμο ύπνο
Φτιάχνουμε ένα έγχυμα από τσάι του βουνού και τίλιο. Προσθέτουμε προαιρετικά 1 κ.γ μέλι ή καστανή ζάχαρη. Εκτός από την υπέροχη γεύση του, θα σας χαρίσει και ένα υπέροχο και ήρεμο ύπνο, αν το πιείτε το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθείτε.
Για πρωινό τονωτικό ρόφημα
Φτιάξτε έγχυμα από τσάι του βουνού και προσθέστε 2-3 στήμονες κρόκου. Έχει ένα υπέροχο άρωμα και θα σας τονώσει, καθώς ξεκινάτε την ημέρα σας.
Ενδιαφέροντα στοιχεία για το τσάι του βουνού
-Η μεγάλη ζήτηση του φυτού τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργήσει έντονη απειλή για την εξαφάνισή του. Γι’ αυτόν το λόγο είναι ιδιαίτερα σημαντικές οι προσπάθειες προώθησης των καλλιεργειών, προκειμένου να υπάρξει προστασία των αυτοφυών ειδών.
-Στη Μαγνησία και πιο συγκεκριμένα στη Βρύναινα, στον Άγιο Ιωάννη και στα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου Σούρπης παράγεται ετησίως σχεδόν το 80% του ελληνικού τσαγιού. Στη Βρύναινα, κάθε Ιούνιο, γίνεται η γιορτή του τσαγιού, σε υψόμετρο 650 μέτρων, στις ανατολικές πλαγιές του όρους Όθρυος.
-Αναλύσεις από Έλληνες ερευνητές, που έχουν γίνει σε φυτά sideritis, έδειξαν ότι περιέχουν πολλά αιθέρια έλαια με αντιμικροβιακή επίδραση (έναντι κυρίως Gram+ μικροβίων αλλά και έναντι συγκεκριμένης σειράς του μύκητα Candida Albicans), ενώ το τσάι της Εύβοιας εμφάνισε δραστικότητα έναντι συγκεκριμένων μικροβίων, ανάλογη των αντιβιοτικών αμπικιλλίνη και αμικασίνη.
-Έλληνες επιστήμονες, μερικοί από τους οποίους είναι οι Τριανταφύλλου, Κεφαλάς, Τσάκνης, Χαραμή, Λιναρδάκη, Βασιλοπούλου και Στάγκος, σε συνθήκες εργαστηρίου, απέδειξαν την αντιοξειδωτική ισχύ που έχει το τσάι του βουνού.
-Το 2004 ερευνητές της Ιατρικής Σχολής Αθηνών (εργαστήριο βιολογικής χημείας) αποφάνθηκαν πως εκχυλίσματα των ειδών τσάι της Εύβοιας και τσάι του Μαλεβού ενδέχεται να αποτελέσουν μελλοντικά τη βάση για τη δημιουργία λειτουργικών τροφίμων κατά της οστεοπόρωσης ενώ αρκετά χρόνια αργότερα, η ερευνητική ομάδα της καθηγήτριας Ισμήνης Δοντά δείχνει ότι το εκχύλισμα του τσαγιού της Εύβοιας έχει οστεοπροστατευτικές επιδράσεις, έτσι όπως τουλάχιστον διαφαίνεται σε πειραματόζωα.
-Μια από τις πιο πρόσφατες αξιόλογες έρευνες που έγινε από ομάδα Γερμανών επιστημόνων, με επικεφαλής τον καθηγητή J. Pahnke του Πανεπιστημίου του Μαγδεμβούργου,που στηρίχτηκε σε εργαστηριακά δεδομένα που έδειχναν πως το τσάι του βουνού και συγκεκριμένα το είδος τσάι του Ολύμπου επηρεάζει την αναστολή της επαναπρόσληψης ουσιών του εγκεφάλου, με τις οποίες διεκπεραιώνεται η μεταφορά μηνυμάτων από το ένα εγκεφαλικό κύτταρο στο άλλο (ουσίες που λέγονται νευροδιαβιβαστές όπως η ακετυλοχολίνη, η σεροτονίνη, η ντοπαμίνη και άλλες), προχώρησε σε μια ενδιαφέρουσα έρευνα σε ποντίκια με νόσο Αλτσχάιμερ.
Παρατήρησαν, λοιπόν, πως τα ποντίκια που πήραν εκχύλισμα τσαγιού του Ολύμπου, σε αντίθεση με αυτά που δεν πήραν (ή που πήραν άλλο βότανο), παρουσίασαν σημαντική μείωση της πρωτεΐνης β-αμυλοειδές, η συσσώρευση της οποίας θεωρείται ένοχη για Αλτσχάιμερ. Πολλές αναφορές αναδεικνύουν τον καθηγητή J. Pahnke σε θερμό υποστηρικτή της δράσης του τσαγιού του Ολύμπου στη βελτίωση της συμπτωματολογίας της νόσου Αλτσχάιμερ.
Ο 38χρονος καθηγητής, που κουράρει 1.500 ασθενείς από όλο τον κόσμο ετησίως, αφού δοκίμασε τις ιδιότητες του τσαγιού του βουνού και στους ανθρώπους, είπε:
«Πίνοντας καθημερινά τσάι για έξι μήνες, η ασθένεια υπαναχωρεί στο επίπεδο που ήταν εννέα μήνες νωρίτερα και μετά από αυτό σταθεροποιείται σημαντικά»
Ο ίδιος ο καθηγητής J. Pahnke, σε ερώτηση για το αν και κατά πόσο έχει τεκμηριωμένα στοιχεία για την επίδραση του βοτάνου σε ανθρώπους με τη συγκεκριμένη νόσο και αν έχει ερμηνεύσει τον αιτιολογικό μηχανισμό πίσω από την όποια επίδραση, απάντησε πως σύντομα θα δημοσιεύσει τις μελέτες του σε ασθενείς που έλαβαν για τουλάχιστον έξι μήνες τσάι του Ολύμπου, τονίζοντας πως το βότανο “λειτουργεί” και ότι οι ασθενείς του το πίνουν καθημερινά!
Αξίζει να σημειωθεί ότι, στη Γερμανία, πάσχουν από τη νόσο του Αλτσχάιμερ 800.000 άτομα περίπου και γύρω στα 30.000.000 σε όλο τον κόσμο, ενώ τα σενάρια αυξάνουν τους δυνητικούς ασθενείς σε περισσότερους από 110.000.000 παγκοσμίως, το 2050.
Προφυλάξεις – Παρενέργειες
Το τσάι του βουνού δεν περιέχει καφεΐνη κι έτσι, μπορεί να καταναλωθεί σε αρκετή ποσότητα άφοβα.
Εφόσον δεν εμφανίζει διεγερτική δράση, μπορεί να καταναλώνεται σε λογική ποσότητα από τα παιδιά.
Στη χώρα μας, ως προς το εθνικό συμφέρον της, συχνότατα το «άσπρο» γίνεται «μαύρο», και η μειοδοσία παρουσιάζεται ως πατριωτισμός. Έτσι έγινε με την παράνομη και επαχθή «Συμφωνία των Πρεσπών», τα εθνοκτόνα Μνημόνια που περιόρισαν την κυριαρχία της χώρα μας για 99 χρόνια, την αντιστροφή του δημοψηφίσματος της 5/7/2015, το κλείσιμο των πολεμικών βιομηχανιών μας, την παράδοση των πλουτοπαραγωγικών πηγών μας, μαζί με λιμάνια, αεροδρόμια, οδικά δίκτυα. Όλα παρουσιάστηκαν ως «επιτυχίες για τη σωτηρία της πατρίδος».
Το δικαστήριο μαριονέτα της Χάγης όπου χωρίς συγκεκριμένα κριτήρια διορίζονται δικαστές κατά τα θέλω των Δυνάμεων (δήθεν) Ασφαλείας του ΟΗΕ. Κάθε άλλο παρά ανεξάρτητες αποφάσεις παίρνει.
Σε αυτή την ολέθρια ατζέντα εθνικής μειοδοσίας σειρά πήρε τώρα το θέμα της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔΧ) για τις «ελληνοτουρκικές διαφορές» (πληθυντικός!). Αυτό ανακοίνωσε ξαφνικά ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης. Κι αμέσως οι ενδοτικοί εγκάθετοι, πολιτικοί, καθηγητές, δημοσιογράφοι, πιάσαν δουλειά για την δήθεν «ανάγκη να παραπεμφθούν στην Χάγη όλες (!) οι ελληνοτουρκικές διαφορές». Κατ’ αυτούς: «πρέπει να υπάρξει συνεκμετάλλευση, το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο, η Τουρκία έχει μεγάλη ακτογραμμή, άρα δικαιούται να ζητάει το μισό Αιγαίο σαν ‘‘γκρίζες ζώνες’’, δεκαοκτώ έως εκατόν σαράντα οκτώ ελληνικά νησιά, αφοπλισμό των νησιών μας, και μεγάλα τμήματα της ελληνικής ΑΟΖ.»
Οι ελληνώνυμοι μειοδότες, αδρά αμειβόμενοι και από τον Τζορτζ Σόρος, προπαγανδίζοντας πάσει δυνάμη την «προσφυγή» εξαφανίζουν την αρχή των πραγμάτων που καθορίζεται από τα εξής ερωτήματα: τι ακριβώς είναι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης; Τι δικάζει; Ποιες είναι οι αρμοδιότητές του και πού είναι παντελώς αναρμόδιο;! Είναι ή όχι αρμόδιο να δικάσει τις επινοημένες από την Τουρκία «ελληνοτουρκικές διαφορές»;
Τι κρύβουν για τη φύση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ΔΔΧ)
Το ΔΔΧ ΔΕΝ αποτελεί αυτοτελή οργανισμό, αλλά είναι το κύριο δικαστικό όργανο του ΟΗΕ, ως τμήμα του Καταστατικού του χάρτη, (28/6/1945, Σαν Φρανσίσκο, ΗΠΑ). Ειδικά στο Κεφάλαιο ΙΔ τα άρθρα 92-96 αφορούν το ΔΧΧ το οποίο ΔΕΝ είναι ένα παγκόσμιο ανεξάρτητο δικαστήριο που προέκυψε από την κράση διεθνών δικαιικών οργάνων. Γιατί το ΔΔΧ είναιυπάλληλο εξάρτημα των μεγάλων δυνάμεων και των καταστάσεων που διέπουν-ελέγχουν τον ΟΗΕ. Έναν οργανισμό που στις μέρες μας έχει ουσιαστικά αυτο-ακυρωθεί στην πράξη, σε μία σειρά μικρών και μεγάλων υποθέσεων. Πρόσφατο καθ’ ημάς παράδειγμα η «Συμφωνία των Πρεσπών» η οποία μέχρι σήμερα παραμένει νομικά εκκρεμής, καθώς δεν έχει ολοκληρωθεί όπως προέβλεπαν οι Αποφάσεις 817 και 845 του Συμβουλίου Ασφαλείας (Σ.Α.).
Οι δικαστές του ΔΔΧ εκλέγονται «με βάση τα προσόντα τους» χωρίς να υπάρχουν προκαθορισμένα και δεσμευτικά κριτήρια γι’ αυτά τα «προσόντα». Και πώς να υπάρχουν, αφού καταλυτικό ρόλο στην εκλογή τους έχουν τα μέλη του Σ.Α. Δηλαδή διορίζονται ανάλογα με τα συμφέροντα κάθε μεγάλης δύναμης.
Το Σ.Α. αλλά και η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ μπορούν να ζητήσουν από το εν λόγω δικαστήριο γνωμοδότηση ΜΟΝΟ για νομικά ζητήματα. Και αυτή είναι η λέξη κλειδί: «νομικά», και βέβαια όχι πολιτικά. Όμως, ακόμη και τα «νομικά» ζητήματα ελέγχονται απολύτως από την πολιτική βούληση των μεγάλων δυνάμεων και φυσικά «επιλύονται» (αν επιλύονται…) με απολύτως πολιτικά κριτήρια. Άρα δεν υπάρχει καν αντικείμενο δίκης με καθαρά νομικά κριτήρια.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ότι το ΔΔΧ εκδίδει αποφάσεις που έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα, ενώ οι γνωμοδοτήσεις του ΔΕΝ δεσμεύουν κανέναν. Ωστόσο, ούτε οι αποφάσεις του δεσμεύουν… Πρόσφατα, κατόπιν προσφυγής των Φιλιππίνων εναντίον της Κίνας, για τη Νότια Σινική θάλασσα, το ΔΔΧ εξέδωσε καταδικαστική απόφαση για την Κίνα (άρα υπάρχει δεσμευτικός… χαρακτήρας). Όμως το Πεκίνο χαρακτήρισε «αστήρικτη και άκυρη» την απόφαση, ενώ αντιθέτως οι ΗΠΑ την έκριναν «τελεσίδικη και δεσμευτική». Το ερώτημα είναι ποιος θα αναγκάσει μία πυρηνική δύναμη, όπως η Κίνα, να εφαρμόσει αυτή την απόφαση. Προκύπτει λοιπόν ευθέως ότι το ΔΔΧ είναι ένα κακοπαιγμένο θέατρο αποφάσεων οι οποίες εφαρμόζονται σε βάρος των αδυνάτων ακόμη και όταν τους ευνοούν!
Η δήλωση, 3/1/2020, του κυβερνητικού εκπροσώπου, Στέλιου Πέτσα, περί μελλοντικής «συνεκμετάλλευσης με την Τουρκία ενεργειακών πόρων στο Αιγαίο εφόσον εκπληρωθούν μία σειρά προϋποθέσεις», καθιστά σαφές αυτό που ήδη μεθοδεύεται: μια προσφυγή στη Χάγη η οποία θα είναι απείρως πιο ολέθρια και από την εθνοκτόνο «Συμφωνία των Πρεσπών». Εάν η Ελλάδα εναποθέσει στα χέρια του ΔΔΧ την εθνική της κυριαρχία κινδυνεύει να χάσει κατά ποσοστό εδάφη-νησιά, χωρικά ύδατα, FIR, και ΑΟΖ ή ό,τι απαιτήσει η Τουρκία. Το φτηνό, δόλιο σκεπτικό των μισέλληνων φανατικών της προσφυγής (η οποία ήδη «πωλείται» προς κάποιες ξένες πρεσβείες), είναι να μεθοδευτεί έτσι το πράγμα, ώστε να φανεί πως για όλα θα φταίει το ΔΔΧ και όχι η κυβέρνησή που θα έχει διαπράξει την εγκληματική προσφυγή.
Ο ολισθηρός δρόμος της μειοδοσίας
Σε αυτόν τον εθνικά καταστροφικό δρόμο πρώτος μας οδήγησε αμέσως μετά το 1974 ο Κων. Καραμανλής, ο Α΄, (Κ. Κ.).
Τα αρχεία των ΗΠΑ για την περίοδο 1977-80 είναι πλέον αποχαρακτηρισμένα. Συγκεκριμένα ένα έγγραφο της CIA, του Μαΐου 1979, είναι αποκαλυπτικό. Βάσει αυτού ο ΥΠΕΞ ΗΠΑ, Σάιρους Βανς έστειλε στο Κ.Κ. ένα τηλεγράφημα, 2 Φεβρουαρίου 1977, με θέμα τα συγχαρητήρια του προέδρου Κάρτερ για την ορκωμοσία (του Κ.Κ.) ως πρωθυπουργού.
Στο ίδιο έγγραφο της CIA γίνεται λεπτομερής αναφορά στην απαντητική επιστολή που έστειλε ο Κ. Κ. στον Αμερικανό ΥΠΕΞ, και στην οποία κατηγορεί την Τουρκία για τη δεύτερη εισβολή στην Κύπρο (Αττίλας 2, Άγουστος 1974). Ταυτόχρονα, όμως, ο Κ.Κ., αναφέρεται στο Αιγαίο, τα ζητήματα της υφαλοκρηπίδας και του ελληνικού εναέριου χώρου. Δηλαδή νομιμοποιεί γραπτώς την πρώτη… ατζέντα των τουρκικών διεκδικήσεων, ενώ θα μπορούσε να αφήσει τα θέματα στην προφορική διπλωματία! Στην εν λόγω επιστολή του, ο Κ.Κ., αναλύει μάλιστα διεξοδικά την πρόταση της Αθήνας για κοινή προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγηςμε την Τουρκία, η οποία αρχικά την αποδέχθηκε και κατόπιν απέρριψε. Συμφωνία Καραμανλή–Ντεμιρέλ, 1975.
Έκτοτε ο ολισθηρός δρόμος της μειοδοσίας συνεχίστηκε πιο κατηφορικός. Ορόσημα εθνικού αίσχους είναι: α. η Σύνοδος της Μαδρίτης, Ιούλιος 1977, όπου η Ελλάς αναγνώρισε: «νόμιμα ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο και παραιτήθηκε από ενέργειες χωρίς την συγκατάθεση της Τουρκίας». Και β. το Ελσίνκι, 10/12/1999. Και στα δύο πρωθυπουργός ήταν ο Κ. Σημίτης και ΥΠΕΞ ο Γ. Α. Παπανδρέου, ο Β΄. Στο Ελσίνκι η Ελλάς υπέγραψε το κείμενο συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπου η χώρα μας αποδέχτηκε: «όλες τις εκκρεμούσες συνοριακές διαφορές και άλλα σχετικά θέματα.» (εδάφιον 4). Ενώ στα εδάφια 9, 12 η Ελλάς ΔΕΣΜΕΥΤΗΚΕ να τα επιλύσει με διαπραγματεύσεις με την Τουρκία. Όπως ΔΕΣΜΕΥΤΗΚΕ και για το εάν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις να αναλάβει την προώθηση όλων των θεμάτων το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (Ε.Σ.), το οποίο με δική του πρωτοβουλία, θα τα παρέπεμπε στο ΔΔΧ.
Προβληματίζει το ποια μειοδοσία είναι χειρότερη. Η αναγνώριση «συνοριακών διαφορών» και «σχετικών ζητημάτων» Ελλάδος–Τουρκίας, και άρα η ουσιαστική ακύρωση της Συνθήκη της Λοζάννης 1923, την οποία τώρα θέτει ευθέως η Τουρκία, ή η εν λευκώ εξουσιοδότηση προς το Ε.Σ. να προσφύγει στη Χάγη ερήμην της Ελλάδος (!), ωσάν η χώρα μας να μην υπήρχε καν;!
Γιατί είναι ουσιαστικά και τυπικά αναρμόδιο το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης
Κατά την εξόφθαλμα μειοδοτική ντόπια προπαγάνδα η Ελλάς «πρέπει» να προσφύγει στη Χάγη άρον άρον, δελεάζοντας την Τουρκία με το να αποδεχτεί τις κατάφωρα παράνομες απαιτήσεις της, ώστε να υποβάλλει και αυτή συνυποσχετικό.
Ως γνωστόν δεν βάζουμε το κάρο μπροστά από το άλογο. Και το κάρο είναι η Τουρκία ενώ το άλογο η εκ μέρους της (μη) αναγνώριση του ΔΔΧ.
Η Ελλάδα με δήλωσή της, 1994, αναγνώρισε ως υποχρεωτική τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου, υπό την αίρεση της αμοιβαιότητας. Αντίθετα η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει τη γενική δικαιοδοσία του ΔΔΧ, κι όσο δεν το κάνει αυτό η προσφυγή στη Χάγη είναι από ανεδαφική έως δόλια…
Σύμφωνα με το Καταστατικό του ΔΔΧ: «τα κράτη έχουν δικαίωμα να καταθέτουν δηλώσεις με τους όρους υπό τους οποίους αποδέχονται τη δικαιοδοσία του ως υποχρεωτική.» Η Ελλάδα το 2015 κατέθεσε τη σχετική δήλωση, μαζί με άλλα 74 κράτη. Όμως η Τουρκία δεν το έκανε. Στην ελληνική δήλωση τονίζονται τρεις εξαιρέσεις έναντι της Χάγης. 1. Δεν συζητούμε αποστρατιωτικοποίηση νησιών. 2. Δεν δεχόμαστε αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας ούτε σε μικρά νησιά του Αιγαίου. 3. Δεν δεχόμαστε συζήτηση για το εύρος των χωρικών μας υδάτων και του εναερίου χώρου μας.
Ακόμη και εάν μετά από αυτά υποτεθεί ότι η Τουρκία αποδεχτεί την δικαιοδοσία του ΔΔΧ είναι γνωστόν ότι ΔΕΝ έχει υπογράψει ούτε τη Σύμβαση του Μοντέγκο Μπαίυ, περί Δικαίου της θάλασσας, 1982. Οπότε με ποιο δίκαιο θα δικάσει η Χάγη τον μονομερή (!) διαμοιρασμό του Αιγαίου και της ελληνικής ΑΟΖ –αφού η Ελλάδα ΔΕΝ διεκδικεί κάτι από την γείτονα;!
Και εδώ τίθεται ένα ακόμη μέγιστο ζήτημα: δεν υπάρχει αμοιβαιότητα αμφισβήτησης νομικών ζητημάτων, αφού η Ελλάδα ΔΕΝ διεκδικεί τίποτε από την Τουρκία και δεν αμφισβητεί τα διεθνώς νομικά ισχύοντα. Άρα πώς θα συνυπογράψει η χώρα μας νομικές διαφορές τις οποίες ΔΕΝ αναγνωρίζει;
Όσα θέτει η Τουρκία έχουν ξεκάθαρο χαρακτήρα πολιτικών διεκδικήσεων. Αυτονόητο είναι, ότι το ΔΔΧ ως νομικό δικαστήριο και όχι σαν πολιτικό δεν έχει καμία δικαιοδοσία σε πολιτικές υποθέσεις.
Το συγκεκριμένο θέμα έχει αναλυθεί διεξοδικά και από τον τ. πρόεδρο της Δημοκρατίας Χρ. Σαρτζετάκη στο: «Λόγος εναντίον εθνικώς επιζήμιου αυτοπαγιδεύσεως», κείμενο δημοσιευμένο στο: http://www.sartzetakis.gr/points/ellinismos11.html (αναδημοσίευση ΕΣΤΙΑ, 31/12/2019.)
Ο τ. πρόεδρος Δημοκρατίας και έμπειρος νομικός υπογραμμίζει πως στο Άρθρο 36 παρ. 3 του Καταστατικού του ΟΗΕ, και στο Άρθρο 36 του Καταστατικού του ΔΔΧ ορίζεται σαφέστατα ότι αυτό «επιλαμβάνεται επίλυσης μόνο νομικών διαφορών. Ενώ, από τις Συνθήκες του Λοκάρνο, 1926, ως νομική διαφορά εννοείται η αμοιβαία αμφισβήτηση νομίμου δικαιώματος.» Ήδη προαναφέραμε, ότι η Τουρκία θέτει μόνο πολιτικά ζητήματα-διεκδικήσεις ενώ απορρίπτει επιλεκτικά, και μόνο αυτή, ό,τι δεν την συμφέρει, μέχρι και τη Συνθήκη της Λοζάννης, 1923. Μεταξύ άλλων απορρίπτει την Ιταλο-τουρκική συνθήκη του 1932, όλα τα νόμιμα δικαιώματα της Ελλάδος που βασίζονται σε διεθνείς συνθήκες ειρήνης, τη Συνθήκη ενσωμάτωσης στην Ελλάδα της Δωδεκανήσου, 1947, τη Σύμβαση Γενεύης, 1958, Άρθρα 1-3, βάσει των οποίων «τα νησιά ΕΧΟΥΝ δική τους υφαλοκρηπίδα», κ.α.
Έτσι δεν πρόκειται για «αμοιβαία αμφισβήτηση νομίμου δικαιώματος» αλλά για μονομερή πολιτική αμφισβήτηση της Τουρκίας. Συνεπώς ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει «συνυποσχετικό», παρά μόνον εάν συντελεσθεί από μία ελληνική κυβέρνηση το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας.
Αποτελέσματα παλαιότερης ελληνικής προσφυγής στο ΔΔΧ. Η αναρμοδιότητα
Η αναρμοδιότητα του ΔΔΧ απεδείχθη καθ’ ομολογίαν του ιδίου, του δικαστηρίου! Ως γνωστόν η Ελλάς προσέφυγε στο ΔΔΧ το 1976, και ζητούσε από αυτό επιβολή «προσωρινών μέτρων», εναντίον της Τουρκίας, όταν αυτή επιχειρούσε γεωλογικές έρευνες σε περιοχή της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Η απάντηση του ΔΔΧ ήταν: 1. να εκδόσει, 11 Σεπτεμβρίου 1977, «εντολή» με την οποία απέρριπτε το ελληνικό αίτημα για «προσωρινά μέτρα» με το αιτιολογικό, ότι δεν πάθαμε δα και «ανεπανόρθωτη βλάβη». 2. να υποδείξει πως μόνο σε περίπτωση ζημίας η Ελλάς θα μπορούσαμε να διεκδικήσει επανόρθωση (!) και 3. Ένα χρόνο και τρεις μήνες αργότερα από την πρώτη «εντολή» του, και δύο χρόνια μετά από την ελληνική προσφυγή, στις 19 Δεκεμβρίου 1978, το ΔΔΧ κήρυξε τον εαυτό του αναρμόδιο να κρίνει επί της ουσίας τη διαφορά. Κάθε σχόλιο είναι περιττό.
«Τι να κάνουμε», (όπως έγραψε ο Λένιν ως λογοκλόπος του Τσερνιτσέφκσι)
Όπως έχουμε γράψει και στο παρελθόν: «Η Ελλάς είναι μια ένδοξη χώρα αλλά μικρή σήμερα, η οποία παράγει δυσανάλογα μεγάλο αριθμό δωσίλογων πολιτικών σε σχέση με όσους μπορεί να αντέξει ο περήφανος λαός της.»
Έτσι, εάν θέλουμε να επιβιώσουμε ως έθνος και χώρα τα προτεινόμενα βήματα έχουν ήδη προκύψει ως κοινή αντίληψη της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων:
Συνέχιση και εντατικοποίηση της διεθνούς διπλωματικής-νομικής εκστρατείας με ισχυροποίηση των συμμαχιών μας. Άμεση ανακοίνωση της ελληνικής ΑΟΖ.
Ίδρυση για πρώτη φορά ενός πραγματικού «Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας».
Άμεση, κατακόρυφη αύξηση πολεμικών δαπανών για ισχυροποίηση των ενόπλων δυνάμεων, ξηράς, αέρος, θαλάσσης.
Ξεκάθαρη προειδοποίηση στην Τουρκία για βύθιση οποιουδήποτε ερευνητικού της σκάφους παραβιάσει την ελληνική ΑΟΖ. Το πάλαι ποτέ: «βυθίσατε το Χόρα» είναι απολύτως επίκαιρο.
Αναμονή της Τουρκίας να διαπράξει εκείνη την πρώτη πολεμική της ενέργεια η οποία θα επιφέρει την άμεση, παλλαϊκή, καταλυτική άμυνά μας. Φωτεινό παράδειγμα το 1940.
Εδώ που φτάσαμε η «έσχατη κοινή ανάγκη» δεν πρέπει να εκδηλωθεί μετά από μια νέα σαρωτική αυτή τη φορά εθνική καταστροφή, αλλά πριν από αυτήν. Όπως είναι γνωστόν «για να έχεις ειρήνη προετοιμάσου για πόλεμο» (Si vis pacem, para bello).Και στην περίπτωσή μας πρέπει να προετοιμαστούμε πολύ καλά για πόλεμο σκληρό και ολοκληρωτικό (Σ.γ.: όχι τριών με πέντε ημερών). Μόνο τότε θα μας σεβαστούν.
Η Ελλάδα με δήλωσή της, 1994, αναγνώρισε ως υποχρεωτική τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου, υπό την αίρεση της αμοιβαιότητας. Αντίθετα η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει τη γενική δικαιοδοσία του ΔΔΧ, κι όσο δεν το κάνει αυτό η προσφυγή στη Χάγη είναι από ανεδαφική έως δόλια…
Ο συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής Γιώργος Ρωμανός, μιλώντας σήμερα 28/1/20 στον 98.4 υποστήριξε ότι στη χώρα μας, ως προς το εθνικό συμφέρον της, συχνότατα το «άσπρο» γίνεται «μαύρο» και η μειοδοσία παρουσιάζεται ως πατριωτισμός. Είναι αξιοπερίεργο είπε πως την περασμένη Τρίτη το ΕΛΙΑΜΕΠ κάλεσε τον Τούρκο πρέσβη (ο οποίος μας απείλησε μιλώντας για γκρίζες ζώνες) για συζήτηση και στη συνέχεια χωρίς να είναι κάποιοι επίσημο κρατικό όργανο, συνομίλησε για τα ελληνοτουρκικά με τον Πρωθυπουργό στο Μαξίμου.
Σε αυτή την ολέθρια ατζέντα εθνικής μειοδοσίας, ισχυρίζεται ο κ. Ρωμανός, σειρά πήρε τώρα το θέμα της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔΧ) (τους δικαστές τους διορίζουν οι 5 μεγάλες Δυνάμεις του ΟΗΕ κατά τα συμφέροντά τους ) για τις «ελληνοτουρκικές διαφορές» (πληθυντικός!), παρότι ο πρωθυπουργός μιλάει μόνο για την διαφορά της οριοθέτησης ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας όπως είπε, ενδοτικοί εγκάθετοι, πολιτικοί, καθηγητές, δημοσιογράφοι, πιάσανε δουλειά για την δήθεν «ανάγκη να παραπεμφθούν στην Χάγη όλες (!) οι ελληνοτουρκικές διαφορές».
Κατ’ αυτούς: «πρέπει να υπάρξει συνεκμετάλλευση, το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο, η Τουρκία έχει μεγάλη ακτογραμμή, άρα δικαιούται να ζητάει το μισό Αιγαίο σαν ‘‘γκρίζες ζώνες’’, δεκαοκτώ έως εκατόν σαράντα οκτώ ελληνικά νησιά, αφοπλισμό των νησιών μας, και μεγάλα τμήματα της ελληνικής ΑΟΖ.» .
Κυρίως όμως ανέλυσε αυτό που κατά την γνώμη του αποσιωπούν όλοι τους. Την φύση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ΔΔΧ). Η Ελλάδα με δήλωσή της, 1994, αναγνώρισε ως υποχρεωτική τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου, υπό την αίρεση της αμοιβαιότητας. Αντίθετα η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει τη γενική δικαιοδοσία του ΔΔΧ, κι όσο δεν το κάνει αυτό η προσφυγή στη Χάγη είναι από ανεδαφική έως δόλια…
Σύμφωνα με το Καταστατικό του ΔΔΧ: «τα κράτη έχουν δικαίωμα να καταθέτουν δηλώσεις με τους όρους υπό τους οποίους αποδέχονται τη δικαιοδοσία του ως υποχρεωτική.» Η Ελλάδα το 2015 κατέθεσε τη σχετική δήλωση, μαζί με άλλα 74 κράτη. Όμως η Τουρκία δεν το έκανε. Στην ελληνική δήλωση τονίζονται τρεις εξαιρέσεις έναντι της Χάγης. 1. Δεν συζητούμε αποστρατιωτικοποίηση νησιών. 2. Δεν δεχόμαστε αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας ούτε σε μικρά νησιά του Αιγαίου. 3. Δεν δεχόμαστε συζήτηση για το εύρος των χωρικών μας υδάτων και του εναερίου χώρου μας. Ακόμη και εάν μετά από αυτά υποτεθεί ότι η Τουρκία αποδεχτεί την δικαιοδοσία του ΔΔΧ είναι γνωστόν ότι ΔΕΝ έχει υπογράψει ούτε τη Σύμβαση του Μοντέγκο Μπαίυ, περί Δικαίου της θάλασσας, 1982. Οπότε με ποιο δίκαιο θα δικάσει η Χάγη τον μονομερή (!) διαμοιρασμό του Αιγαίου και της ελληνικής ΑΟΖ –αφού η Ελλάδα ΔΕΝ διεκδικεί κάτι από την γείτονα;! Και εδώ τίθεται ένα ακόμη μέγιστο ζήτημα: δεν υπάρχει αμοιβαιότητα αμφισβήτησης νομικών ζητημάτων, αφού η Ελλάδα ΔΕΝ διεκδικεί τίποτε από την Τουρκία και δεν αμφισβητεί τα διεθνώς νομικά ισχύοντα. Άρα πώς θα συνυπογράψει η χώρα μας νομικές διαφορές τις οποίες ΔΕΝ αναγνωρίζει;
σοφή η πρόσκληση του σημερινού σας καλεσμένου κ. Σαχίνη. Σαφως κ από την στιγμή που δέχεται η τουρκία να παμε Χαγη ξέρει εκ των προτέρων ότι θα έχει τους δικαστες με το μερος της. Το Ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν το ενδιαφέρει εάν το δικαστήριο είναι ήδη πριν την οποια δίκη υπερ της Τουρκιας. Το Ελληνικο πολιτικό σύστημα το ενδιαφερει να πει στον Ελληνικο λαο,να οριστε η αποφαση του διεθνές δικαστηρίου. Η Τουρκία εχει αυτα κ αυτα τα δικαιώματα. Η Ελλάδα ότι θα υπονομευτεί δεν παίζει σημασια για το Ελληνικο πολιτικο συστημα. Αυτο που το νοιαζει ειναι να μην αναγκαστεί να βρεθεί αντιμέτωπο με την Τουρκία στρατιωτικά. Οπότε οσο πιο πολλά δώσει ενα διεθνές δικαστήριο στην Τουρκία τοσο πιο ευχαριστημένη θα ειναι η εκάστοτε Ελληνική πολιτική ηγεσία του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος της χωρας μας. Θελουν να φερουν μια αποφαση προς τον λαο που να λέει ”ααα να..εγω προσπαθησα πηγα στο δικαστήριο κ δειτε τι αποφάνθηκε!!Οπότε απο εδω κ μπρος οταν η Τουρκία βγαζει τα καραβια της νοτίως της Κρητης εγω σαν Ελλαδα δεν μπορω να στείλω Ελληνικες φρεγατες οπως ελεγα μέχρι πρότινος. Τι να κανουμε παιδια?Αποφαση δικαστηρίου..Μην ειστε τωρα εθνικιστες κ υπερβολικοι. ‘Εντιμος συμβιβασμός κ μαλιστα με αποφαση διεθνές δικαστηρίου” θα γυρισουν να σου πουνε μετα. Αυτο θα γινει. Νεες Πρεσπες δλδ κ χειροτερες αν τα βαλεις σε ζυγαρια για την βαρύτητα της μίας παραχωρησης κ της αλλης. Κ βεβαια η Τουρκία ως βουλιμική ποτέ δεν θα αρκεστεί μόνο σε αυτα που θα πάρει μεσα απο ενα πουλημένο δικαστήριο. Θα συνεχίσει να διεκδικεί κ άλλα κ άλλα κ άλλα κ αλλα…Κ εμεις ως ΚΟΤΕΣ λυράτες στο ονομα του μη πολεμου θα υποχωρούμε ψαχνοντας μανδύα να τυλιχτούμε καλύπτοντας ετσι υποτίθεται τις προδοτικες μας αποφασεις που θα βοηθανε την εκαστοτε πολιτικη Ελληνικη ελιτ να ξεφυσάει ανακουφισμένη γιατί βγηκε ετσι απο την δυσκολη θεση να ριξει μια πιστολια κ να σου λέει κ απο πανω ”ΝΑ ΡΕ..ΕΓΩ ΕΔΩΣΑ ΛΥΣΗ!!!” Αυτα θα γινουν,έτσι σκέφτονται οι υπάρχοντες Ελληνες πολιτικοί ανεξαιρέτως εντός βουλής.
Γύρω από το αγγλικό Κοινοβούλιο συγκεντρώνεται κόσμος σήμερα και ζητωκραυγάζei “Βy Βy Ε.U.”. Οι Ευρωπαϊκές σημαίες που υπήρχαν στο χώρο πριν αναμεμειγμένες με του Ηνωμένου Βασιλείου αντικαταστάθηκαν.
Βάλανε φωτιά στη σημαία της ΕΕ στις Βρυξέλλες
Αρκετά υπέμεναν οι υπερήφανου Άγγλοι τη γερμανική κατοχή με τη μορφή υβριδικού πολέμου και την Αγέλα Δωροθέα Μέρκελ να μπήγει τις σπόντες της έμμεσα, εις βάρος των υπολοίπων.
Όσο για μας, εμείς απόλυτα υποταγμένοι στη μοίρα μας, στην αδυναμία μας, με τους γερμανόφιλους ηγέτες που έχουμε οι ίδιοι ψηφίσει, να αντισταθούμε, ούτε μας περνάει να φύγουμε. Η αδυναμία μας ξεκάθαρη, σ’ ολόκληρο το μεγαλείο της. Τριβόμαστε στα ρούχα οποιουδήποτε ξένου πολιτικού μας υπόσχεται ότι “συμφωνεί μαζί μας ” πως η Τουρκία υπερβαίνει τα όρια της νομιμότητας.
Μήπως θα τολμούσαμε να ορθώσουμε κεφάλι; Το ανάστημά μας το ανύπαρκτο! Όσο για το λαό λίγο πολύ ξέρει πως το χρέος δεν υπάρχει περίπτωση να το πληρώσουμε όσο ζούμε, ούτε τα εγγόνια μας. Μόνη λύση η μονομερής διαγραφή του γιατί οδηγεί το λαό μας στην γενοκτονία .
Ξέρουν καλά ότι αν θέλουμε να υπάρξουμε σαν Έθνος πρέπει να γίνουν ριζικές αλλαγές από ηγέτες που αγαπούν την πατρίδα τους και δεν “χρωστάνε” στα ντόπια και ξένα συμφέροντα.αλλά το χρήμα, τα συμφέροντα και η δύναμη της υπερεθνικής Ελίτ δεν επιτρέπουν να γνωρίσει ο λαός τους άξιους.
Πως να παλέψει κανείς την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση όπως έκανε με τόσες δυσκολίες και παλινδρομήσεις ο βρετανικός λαός με δύο εκλογές. Εδώ δημοψήφισμα έγινε και οι κυβερνητικοί του ΣΥΡΙΖΑ κάνανε το ΟΧΙ του 62,3% του ελληνικού λαού ΝΑΙ.
Ο πρόεδρος του ΣΤΕ Νίκος Σακελλαρίου είπε την καυτή αλήθεια και παραιτήθηκε
Μήπως και με τους ανώτερους δικαστές που ο ίδιος ο ανώτατος δικαστής Νικόλαος Σακελλαρίου χαρακτήρισε ότι επηρεάζονται από την εξουσία και χαρακτήρισε αδιανόητη και απαράδεκτη αυτή την παραβίαση του δικαστικού απορρήτου την οποία όπως είπε, αντικειμενικά αδυνατούσε να ελέγξει, μπορεί να ελπίζει ότι οι φταίχτες και υπαίτιοι του μνημονίου σε αγαστή συνεργασία με τους ντόπιους και ξένους τραπεζίτες που οδήγησαν στο να χρεωθεί η χώρα για όσο ζούμε, θα δικασθούν σαν δοσίλογοι και εθνοπροδότες; Η αδικία και η οργή του λαουτζίκου δεν έχει τέτοια δύναμη, ούτε έχει χρόνο στον αγώνα για επιβίωση να ασχοληθεί με αυτά. Έτσι η δικαιοσύνη θα τους περάσει άβρεχτους αλλά Χριστοφοράκο και Γεωργίου.
Κι αν δεν γίνει κάθαρση και με Συντακτική Εθνοσυνέλευση δεν προταθεί ένα νέο λαϊκό Σύνταγμα που θα καταργήσει τη βουλευτική ασυλία καμμιά ουσιαστική αλλαγή δεν μπορεί να γίνει σ’ αυτόν τον τόπο. Πολύ περισσ’ότερο να μιμηθούμε το παράδειγμα του βρετανικού λαού που εορτάζει έξαλλος το BREXIT και τη νέας μορφής ανθρώπινη δουλεία στους τραπεζίτες και στο γερμανικό Anschluss.
Βρετανοί αφαίρεσαν τη σημαία της ΕΕ από την αγγλική πρεσβεία στις Βρυξέλλες πριν καν το επίσημο Brexit.
Από τότε που ήμουνα πρωτοετής της ιατρικής Σχολής φαινόταν ότι η ενίσχυση του ανοσοποιητικού μας συστήματος θα ήταν η λύση για την ίαση από τον καρκίνο. Αλησμόνητη θα μου μείνει μια ταινία που πρόβαλαν στο Θεαγένειο της Θεσσαλονίκης κι έδειχνε σε αρχετυπική κατάσταση, τα πιο κάτω.
Η ενίσχυση του ανοσοποιητικού θα συντελέσει όπως φαίνεται τα μέγιστα για την αναγνώριση των καρκινικών κυττάρων ως εχθρούς του ανθρώπινου σώματος και η ισχυροποίησή των λευκοκυττάρων και των χυμικών ουσιών του οργανισμού μας θα οδηγήσει στην φαγοκυττάρωση τους και την εξαφάνισή τους άρα την ίαση.
Επιπρόσθετα είναι πέρα ως πέρα σίγουρο πως θα αποδειχθεί μια μέρα ότι η χημειοθεραπεία και οι ακτινοβολίες επειδή καταστρέφουν και τα φυσιολογικά ζωντανά κύτταρα του ανθρώπου, είναι μεσοβέζικες θεραπείες, μια παρηγοριά αφού οι γιατροί δεν έχουν τίποτα καλλίτερο να δώσουν στον χειμαζόμενο κι απελπισμένο ασθενή τους. Ας δούμε όμως το δημοσίευμα του Βήματος που ενισχύει όλα τα ανωτέρω κι ας ελπίσουμε να σημάνει το τέλος της επάρατης νόσου.
Ευαγγελάτος Γεώργιος
Τελειώνουν τον καρκίνο
Μια υποομάδα Τ λεμφοκυττάρων αποδεικνύεται ικανή να εξολοθρεύει καρκινικά κύτταρα ενώ παράλληλα αδιαφορεί για τα υγιή. Βρισκόμαστε άραγε μερικά βήματα πριν από μια καθολική αντικαρκινική θεραπεία;
T lymphocytes and cancer cell. Coloured scanning electron micrograph (SEM) of T lymphocyte cells (smaller round cells) attached to a cancer cell. T lymphocytes are a type of white blood cell and one of the components of the bodys immune system. They recognise a specific site (antigen) on the surface of cancer cells or pathogens and bind to it. Some T lymphocytes then signal for other immune system cells to eliminate the cell. Cytotoxic T lymphocytes eliminate the cell themselves by releasing a protein that forms pores in the cells membrane. The genetic changes that cause a cell to become cancerous lead to the presentation of tumour antigens on the cells surface. Magnification: x2500 at 10 centimetres wide. Δύο Τ-λεμφοκύτταρα επιτίθενται σε ένα μεγαλύτερό τους καρκινικό.
Το όνειρο της ανεύρεσης ενός φαρμάκου το οποίο θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αν όχι όλους, τουλάχιστον την πλειονότητα των καρκίνων φαίνεται πως παραμένει ακόμη ζωντανό. Και τούτο παρά το γεγονός ότι στον μισό σχεδόν αιώνα που έχει περάσει από τo 1971, χρονολογία κατά την οποία ο αμερικανός πρόεδρος Νίξον κήρυξε τον πόλεμο εναντίον του καρκίνου υπογράφοντας το σχετικό διάταγμα (National Cancer Act) και πυροδοτώντας μια παγκόσμια άνθηση της έρευνας που αφορά τη νόσο, οι επιστήμονες αντιλήφθηκαν ότι ο καρκίνος έχει πολλά «πρόσωπα» και πείστηκαν ότι για την αποτελεσματική αντιμετώπισή του θα χρειαζόταν μια πλειάδα θεραπευτικών «όπλων».
Μεταξύ των επιστημονικών ειδήσεων που κυριάρχησαν στην επικαιρότητα της περασμένης εβδομάδος, μία τράβηξε την προσοχή και αναπαρήχθη στα μέσα ενημέρωσης περισσότερο από τις άλλες: επρόκειτο για την ανακάλυψη ενός τύπου κυττάρων του ανθρώπινου ανοσοποιητικού συστήματος ο οποίος, υπό εργαστηριακές συνθήκες, επιτίθεται και σκοτώνει μια πλειάδα καρκινικών κυττάρων (προστάτη, μαστού, πνεύμονα, παγκρέατος, ωοθηκών, μελανώματος, λευχαιμιών…). Η ανακάλυψη έγινε από ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ στη Βρετανία και η συνεπαγωγή ήταν προφανής: αυτά τα κύτταρα έχουν ό,τι χρειάζεται για να γίνουν η βάση για τη θεραπεία όλων των καρκίνων!
Φονικό «ένστικτο»
Είναι όμως έτσι; Μήπως όλο αυτό είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό; Το ΒΗΜΑ-Science επικοινώνησε με τον επικεφαλής των ερευνών, καθηγητή Ανοσολογίας Andrew K. Sewell, ο οποίος επιβεβαίωσε την ισχυρή αντικαρκινική δράση των εν λόγω κυττάρων. «Πρόκειται για τα ισχυρότερα φονικά Τ κύτταρα τα οποία έχω δει, και έχουμε μελετήσει χιλιάδες από αυτά»δήλωσε χαρακτηριστικά ο Βρετανός επιστήμονας, ο οποίος ειδικεύεται ερευνητικά στη μελέτη των μοριακών μηχανισμών της ανοσίας.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: όπως περιγράφεται στο σχετικό άρθρο των Βρετανών επιστημόνων το οποίο δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση Nature Immunology, ένας πληθυσμός Τ λεμφοκυττάρων απομονώθηκε από υγιή δότη και πολλαπλασιάστηκε στο εργαστήριο παρουσία καρκινικών κυττάρων. Μια υποκατηγορία από αυτά τα κύτταρα, τα οποία η ερευνητική ομάδα ονόμασε MC.7.G5, αποδείχθηκαν ικανά να σκοτώνουν την πλειονότητα των καρκινικών κυττάρων, πάντα σε εργαστηριακές συνθήκες. Η προσπάθεια περαιτέρω ταυτοποίησης των MC.7.G5 κυττάρων έδειξε ότι όντως επρόκειτο για Τ λεμφοκύτταρα, τα οποία έφεραν έναν χαρακτηριστικό υποδοχέα TCR (T cell receptor). Σε αυτόν αποδίδει ο Βρετανός καθηγητής τη φονική ικανότητά τους: «Δεν γνωρίζουμε επακριβώς πού οφείλεται η ιδιαίτερη επιθετικότητα των κυττάρων MC.7.G5, αλλά φαίνεται πως είναι μια ιδιότητα του υποδοχέα TCR. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι όταν τον μεταφέρουμε σε άλλα Τ κύτταρα, καθένα από αυτά αποκτά την ικανότητα να σκοτώνει πολλούς καρκινικούς τύπους».
Ικανότητα διάκρισης
Η επιθετικότητα των MC.7.G5 κυττάρων εναντίον των καρκινικών κυττάρων συνοδεύεται παράλληλα από μια φιλική και ειρηνική διάθεση προς τα υγιή κύτταρα: η βρετανική ερευνητική ομάδα πραγματοποίησε μια σειρά πειραμάτων κατά τα οποία χρησιμοποιήθηκαν πλήθος διαφορετικών κυττάρων από υγιείς δότες, χωρίς κανένα από αυτά να γίνει στόχος των MC.7.G5. Υπήρξε δε πολύ διεξοδική σε αυτή τη διερεύνηση: είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ανάμεσα στα κύτταρα που δοκιμάστηκαν ήταν και κύτταρα προσβεβλημένα από μικροοργανισμούς, αλλά και κύτταρα που είχαν υποβληθεί σε στρες, καταστάσεις οι οποίες πυροδοτούν την ενεργοποίηση κυττάρων του ανοσοποιητικού που σπεύδει να αντιμετωπίσει την κατάσταση, συχνότατα σκοτώνοντας τα στρεσαρισμένα και προσβεβλημένα κύτταρα (προκειμένου να προφυλαχθούν τα υπόλοιπα).
Όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται στο σχετικό άρθρο, τα MC.7.G5 κύτταρα «αναγνώρισαν και σκότωσαν τους περισσότερους τύπους καρκινικών κυττάρων μέσω της πρωτεΐνης MR1, (χυμικής ουσίας) ενώ παρέμεναν ανενεργά στα κανονικά κύτταρα».
Η διαμεσολάβηση της πρωτεΐνης MR1 στην αναγνώριση των καρκινικών κυττάρων και κατά συνέπεια στην επιλεκτική επίθεση εναντίον τους φαίνεται πως είναι το άλλο «κλειδί» στον αντικαρκινικό μηχανισμό που ανακάλυψαν οι Βρετανοί επιστήμονες. Ωστόσο, αυτό υπήρξε μια έκπληξη και για τους ίδιους: «Η πρωτεΐνη MR1, η οποία αναγνωρίζεται από τον υποδοχέα TCR, υπάρχει σε μικρές ποσότητες στην επιφάνεια όλων των κυττάρων, καρκινικών και μη, και είναι μονομορφική. Δεν διαφέρει δηλαδή από κύτταρο σε κύτταρο» εξήγησε ο καθηγητής Sewell.
Πώς μπορεί λοιπόν μια πρωτεΐνη που δεν αλλάζει από κύτταρο σε κύτταρο να συμβάλλει στον διαχωρισμό υγιών και καρκινικών κυττάρων; Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα κρύβεται πιθανότατα στο γεγονός ότι η MR1 λειτουργεί ως «βάση» για να προσδένονται πάνω της άλλα μόρια τα οποία με αυτόν τον τρόπο γίνονται εμφανέστερα στα Τ λεμφοκύτταρα. Και ενώ αυτή δεν αλλάζει, αλλάζει το «φορτίο» της, το οποίο μαρτυρεί την ταυτότητα του κυττάρου από το οποίο προέρχεται. Στο άρθρο των ερευνητών δεν αναφέρεται το είδος του «φορτίου» της MR1 το οποίο λειτουργεί ως κόκκινο πανί για τα Τ λεμφοκύτταρα. Ερωτώμενος, ο καθηγητής Sewell απάντησε ότι υπάρχουν κάποιες ενδείξεις για αυτό, αλλά καθώς ο πειραματισμός συνεχίζεται δεν θα ήθελε να αποκαλύψει περισσότερα. Εκτιμάται πάντως ότι τα μόρια-φορτία της MR1 θα πρέπει να είναι χαρακτηριστικά (τοξικά παράγωγα) προϊόντα του μεταβολισμού (μεταβολίτες) των καρκινικών κυττάρων.
Θεραπευτικό δυναμικό
Πιθανότατα η βρετανική ερευνητική ομάδα άφησε στην άκρη τη διαλεύκανση του μηχανισμού μέσω του οποίου επιτυγχάνεται η επιλεκτική επίθεση προς τα καρκινικά κύτταρα προκειμένου να διερευνήσει περαιτέρω το θεραπευτικό δυναμικό τους. Έτσι, από τα in vitro πειράματα πέρασαν στα in vivo. Με άλλα λόγια, από τον δοκιμαστικό σωλήνα πέρασαν σε ζωντανούς οργανισμούς. Αρχικά εκτέλεσαν ένα κλασικό πείραμα χρησιμοποιώντας πειραματόζωα μοντέλα για τη λευχαιμία. Τα ειδικά σχεδιασμένα ζώα φέρουν ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα και υπό κατάλληλες συνθήκες παθαίνουν ανθρώπινου τύπου λευχαιμία. Όταν στα ζώα χορηγήθηκαν τα MC.7.G5, επτά ημέρες μετά την εκδήλωση της λευχαιμίας, διαπιστώθηκε ύφεση της νόσου. Σύμφωνα με τους ερευνητές η παρατηρούμενη ύφεση είναι αντίστοιχη με εκείνη που καταγράφεται σε αντίστοιχα πειραματόζωα που λαμβάνουν την προσφάτως εγκεκριμένη για ασθενείς με λευχαιμία ανοσοθεραπεία CAR-T. (Η εν λόγω θεραπεία συνίσταται στην απομόνωση Τ κυττάρων από την αιματική κυκλοφορία του ασθενούς, στη γενετική τροποποίησή τους έτσι ώστε να αναγνωρίζουν χαρακτηριστικούς καρκινικούς στόχους, στον πολλαπλασιασμό τους στο εργαστήριο και τέλος στη χορήγησή τους στον ασθενή.)
Κάνοντας ένα ακόμη βήμα στη διερεύνηση του θεραπευτικού δυναμικού των MC.7.G5 κυττάρων, οι Βρετανοί επιστήμονες απομόνωσαν Τ κύτταρα από ασθενείς με μελάνωμα. Στη συνέχεια τα τροποποίησαν γενετικά έτσι ώστε να εκφράζουν τον χαρακτηριστικό υποδοχέα TCR και δοκίμασαν τη δύναμή τους: διαπίστωσαν ότι αυτά ήταν σε θέση να σκοτώνουν στον δοκιμαστικό σωλήνα τόσο τα κύτταρα μελανώματος του ασθενούς από τον οποίο προήλθαν, όσο και καρκινικά κύτταρα διαφορετικών τύπων προερχόμενα από άλλους ασθενείς.
Από τη θεωρία στην πράξη
Συνοψίζοντας, οι Βρετανοί ερευνητές φαίνεται πως όντως διαθέτουν ένα ισχυρό αντικαρκινικό όπλο, το οποίο εκτός από αποτελεσματικό διαφαίνεται και ασφαλές: τα MC.7.G5 λεμφοκύτταρα είναι άκρως επιθετικά εναντίον μιας πλειάδας καρκινικών κυττάρων, ενώ παράλληλα δείχνουν χαρακτηριστική «αδιαφορία» για τα υγιή. Τα παραπάνω καθιστούν τον καθηγητή Sewell αισιόδοξο ότι η δουλειά του «θα αποτελέσει τη βάση για εξατομικευμένες αντικαρκινικές θεραπείες».
Προφανώς και η αισιοδοξία του είναι δικαιολογημένη αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αγνοεί πόσο μακρύς είναι ακόμη ο δρόμος. Το ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα δεν αντιδρά καλά όταν οι ισορροπίες του διαταράσσονται, και αυτό το γνωρίζουν όλοι πολύ καλά. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο παρελθόν πολλά υποσχόμενες ανοσοθεραπευτικές προσεγγίσεις σκόνταψαν στο ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα που συχνότατα υπεραντιδρά και επιτίθεται στα ζωτικά όργανα προκαλώντας ακόμη και θανατηφόρο πολυοργανική ανεπάρκεια.«Η ανοσοθεραπεία CPI (checkpoint inhibitor therapy), η οποία απελευθερώνει τους περιορισμούς στη δράση όλων των Τ λεμφοκυττάρων, έχει όντως την ικανότητα να οδηγήσει σε επιθέσεις εναντίον των υγιών ιστών και όχι μόνο καρκινικών όγκων. Αλλά και η θεραπεία CAR-T έρχεται με πολλές παρενέργειες. Μέχρι να δοκιμάσουμε σε ασθενείς την ασφάλεια της δικής μας προσέγγισης κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ποιες θα μπορούσαν να είναι οι παρενέργειες» σημείωσε ο καθηγητής Sewell, προσθέτοντας: «Έχουμε ακόμη πολλά να μάθουμε»
Πράγματι, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει αν μεγάλοι αριθμοί MC.7.G5 λεμφοκυττάρων χορηγηθούν σε κάποιον ασθενή. Αλλά και κανείς δεν ξέρει ακόμη πόσα κύτταρα θα πρέπει να χορηγηθούν ώστε η θεραπεία να είναι αποτελεσματική. Για να πάρουν απαντήσεις σε όλα αυτά οι Βρετανοί ερευνητές σκοπεύουν να πορευθούν βαθμηδόν και με μικρά βήματα: «Παρά το γεγονός ότι σύντομα θα αρχίσουμε με τον πρώτο ασθενή, θα είναι μόνο ένας ασθενής και πολύ μικρή η δόση» μας είπε ο καθηγητής Sewell και προσέθεσε: «Ομοίως, ακόμη και αν αρχίσουμε τις κλινικές δοκιμές πριν από το τέλος του έτους, δεν προβλέπω να λαμβάνουν τη θεραπεία περισσότεροι από μια χούφτα ασθενείς μέχρι το τέλος του 2021, αν όλα βαίνουν καλώς. Οι αρχικές δοκιμές θα αφορούν την ασφάλεια της θεραπείας και θα γίνουν σε μια σειρά ασθενών που θα τη λαμβάνουν ο ένας μετά τον άλλον, όχι ταυτόχρονα».
Εννοείται ότι θα είμαστε σε «ανοιχτή γραμμή» με τον Βρετανό επιστήμονα και ας ελπίσουμε ότι τα MC.7.G5 λεμφοκύτταρα θα αποδειχθούν όντως η καθολική θεραπεία για τον καρκίνο.
Τα «αντισυμβατικά» Τ κύτταρα
Τα Τ κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος αποτελούν μια μεγάλη και ετερογενή ομάδα. Κομβικό ρόλο στην προστασία μας από βλαβερούς μικροοργανισμούς διαδραματίζουν τα συμβατικά κύτταρα. Αυτά αναγνωρίζουν τα πεπτιδικά αντιγόνα, δηλαδή μικρά πρωτεϊνικά τμήματα (πεπτίδια) τα οποία προέρχονται από την αποικοδόμηση των πρωτεϊνών του μικροοργανισμού. Τα αντιγόνα αυτά συνδέονται σταθερά με πρωτεΐνες του Συστήματος Μείζονος Ιστοσυμβατότητας και παρουσιάζονται στην επιφάνεια των κυττάρων που έχουν προσβληθεί, προκειμένου να αναγνωριστούν από τα Τ λεμφοκύτταρα. Η αναγνώριση, η οποία επιτυγχάνεται με τη βοήθεια υποδοχέων στην επιφάνεια των Τ λεμφοκυττάρων, πυροδοτεί την ευρύτερη ανοσολογική ανταπόκριση του οργανισμού, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η μόλυνση.
Από τη δεκαετία του 1990 (και συγκεκριμένα το 1993 και στη συνέχεια το 1999) διαπιστώθηκε η ύπαρξη Τ λεμφοκυττάρων τα οποία δεν ενέπιπταν στην παραπάνω περιγραφή και ως εκ τούτου χαρακτηρίστηκαν αντισυμβατικά. Δύο ήταν οι βασικές διαφορές των μη συμβατικών Τ λεμφοκυττάρων σε σχέση με τα συμβατικά: αφενός δεν αναγνώριζαν πεπτιδικά μόρια αλλά μικρά μόρια, όπως λιπίδια, τα οποία ήταν παράγωγα του κυτταρικού μεταβολισμού, και αφετέρου η παρουσία τους στην επιφάνεια του κυττάρου γινόταν με τη βοήθεια μονομορφικών πρωτεϊνών, ενώ το χαρακτηριστικό του Μείζονος Συστήματος Ιστοσυμβατότητας είναι η πολυμορφικότητα των πρωτεϊνών του.
Μόλις το 2014 έγινε αντιληπτό (από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βασιλείας στην Ελβετία) το γεγονός ότι τα μη συμβατικά Τ λεμφοκύτταρα δεν περιορίζονταν στην αναγνώριση μικροοργανισμών, αλλά μπορούσαν να αναγνωρίσουν και αντιγόνα προερχόμενα από καρκινικά κύτταρα διαφόρων τύπων. Το εύρημα αυτό αύξησε το ενδιαφέρον για τα μη συμβατικά Τ λεμφοκύτταρα. Καθώς τα τελευταία χρόνια η ανοσοθεραπεία κάνει δυναμική εμφάνιση στην αντιμετώπιση του καρκίνου, ήταν αναμενόμενο να διερευνηθεί η πιθανότητα αξιοποίησης των μη συμβατικών Τ λεμφοκυττάρων σε αυτό το πεδίο.
Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η περαιτέρω μελέτη των κυττάρων αυτών έχει καταδείξει σημαντικές κοινές λειτουργικές ιδιότητες με τα συμβατικά, πράγμα που κάνει τους επιστήμονες να θεωρούν την αντίστιξή τους περιττή.
Στους έξι μήνες της θεραπείας το 36% των ασθενών με λέμφωμα Χότζκιν (Hodgkin) απαλλάχθηκε από τον καρκίνο και σε οκτώ στους δέκα παρατηρήθηκε συρρίκνωση όγκων κατά 50% – Το φάρμακο δημιουργείται από το ίδιο το αίμα του ασθενή – Αισιοδοξούν οι γιατροί παρά τις επιφυλάξεις για παρενέργειες
Λέμφωμα Hodgkin οπισθοαυχενικός όγκος
Ακόμη μία πρωτοποριακή γονιδιακή θεραπεία κατάφερε να εξαφανίσει καρκίνο τελικού σταδίου σχεδόν στο ένα τρίτο των ασθενών. Μάλιστα, το φάρμακο δημιουργείται από το ίδιο το αίμα του ασθενή, σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε η βρετανική φαρμακευτική εταιρεία Kite Pharma που διεξάγει τις κλινικές δοκιμές εδώ και έξι μήνες.
Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα, που αναμένεται να ανακοινωθούν επίσημα τον Απρίλιο στο Συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης για την Αντικαρκινική Έρευνα (American Association for Cancer Research), στους πρώτους έξι μήνες της θεραπείας, το 36% των συμμετεχόντων έδειξε πλήρη απαλλαγή από τον καρκίνο και στους οκτώ στους δέκα οι όγκοι είχαν συρρικνωθεί κατά το ήμισυ. Στην κλινική μελέτη συμμετείχαν 101 ασθενείς με λέμφωμα Hodgkin για έξι μήνες. Βαλκανική Ομάδα για το πολλαπλό μυέλωμα με Έλληνα επικεφαλής τον πρύτανη και καθηγητή Αιματολογίας-Ογκολογίας Μελέτιο-Αθανάσιο Δημόπουλο και μέλη τους αναπληρωτές καθηγητές Ευάγγελο Τέρπο (αιματολόγο) και Ευστάθιο Καστρίτη (ογκολόγο) κατέληξε πως «Τα ποσοστά είναι εξαιρετικά». Αντιμετωπίστηκαν βαριά περιστατικά που δεν είχαν καμία άλλη θεραπευτική επιλογή. Καμία ελπίδα», σχολιάζει με ενθουσιασμό ο δρ Γρεντ Λόκ, ειδικός στους αιματολογικούς καρκίνους από το Αντικαρκινικό Κέντρο Moffitt στην Τάμπα και υπεύθυνος της μελέτης.
Η θεραπεία είναι ένα «ζωντανό φάρμακο» που δημιουργείται από γιατρούς, οι οποίοι «φιλτράρουν» το αίμα του ασθενή και αφαιρούν τα κύτταρα – κλειδιά του ανοσοποιητικού συστήματος (Τ-κύτταρα). Ακολούθως, τα αναπρογραμματίζουν γενετικά στο εργαστήριο, ώστε να αναγνωρίζουν και να επιτίθενται στα κύτταρα του καρκίνου.
Τα κακοήθη κύτταρα έχουν την ιδιότητα να ξεγελούν τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, τα οποία σταματούν κάθε επίθεση στον οργανισμό. Η νέα θεραπεία, που ονομάζεται CAR-T, ενδυναμώνει τα ανοσοκύτταρα και έτσι ο καρκίνος δεν μπορεί να ξεφύγει. Δυναμώνει δηλαδή τον οργανισμό και του δίνει νέες ιδιότητες ώστε να μπορεί να τα αντιμετωπίσει. Οι ασθενείς που συμμετείχαν στη μελέτη είχαν εκδηλώσει έναν από τους τρεις τύπους του λεμφώματος Hodgkin, μία νόσο που εμφανίζουν κάθε χρόνο περίπου 400 Έλληνες, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Η θεραπείες που ακολουθούνται είναι συνδυαστικές (χημειοθεραπείες, ακτινοθεραπείες) και ιδιαίτερα ισχυρές.
Στις δοκιμές που έκαναν οι Βρετανοί ειδικοί, συμμετείχε και ο 43χρονος Παντίλα Δίμας από το Ορλάντο των ΗΠΑ, του οποίου η κατάσταση είχε επιδεινωθεί μετά από τις χημειοθεραπείες, οι οποίες παράλληλα δεν του πρόσφεραν τίποτα. Με τη γονιδιακή θεραπεία όμως ο καρκίνος πέρασε στο παρελθόν. «Σκεφτόμουν πώς θα ανακοινώσω στη μητέρα, τη σύζυγο και τα παιδιά μου ότι η ζωή μου τελειώνει», λέει ο ίδιος στην εφημερίδα The Telegraph.
Όπως πάντα, μετά τον ενθουσιασμό της επιτυχίας υπάρχουν και αρκετές επιφυλάξεις για τις ανεπιθύμητες ενέργειες που μπορεί να έχει μία θεραπεία. Κατά τη διάρκεια των συγκεκριμένων κλινικών δοκιμών δύο ασθενείς έχασαν τη ζωή τους, καθώς το ανοσοποιητικό τους δεν λειτούργησε όπως αναμενόταν μετά τη γονιδιακή τροποποίηση. Το 13% εκδήλωσε μία επικίνδυνη κατάσταση κατά την οποία το ανοσοποιητικό σύστημα υπεραντιδρά στον πόλεμο κατά των καρκινικών κυττάρων, ενώ το ένα τρίτο των ασθενών παρουσίασε αναιμία ή άλλα αιματολογικά προβλήματα.
Το λέμφωμα είναι μια κακοήθης νεοπλασματική νόσος του λεμφικού συστήματος, που με την σειρά του αποτελεί μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος. Περιλαμβάνει τα λεμφαγγεία, που διακλαδώνονται στον οργανισμό όπως τα αιμοφόρα αγγεία, καθώς και τους λεμφαδένες (μικρά οργανίδια που διατάσσονται κατά μήκος αυτού του δικτύου) και φιλτράρουν ό,τι τοξικό κυκλοφορεί μέσα στο αίμα.
Νormal-and-swollen-lymph-nodes
Μέσα στα λεμφαγγεία κυκλοφορεί η λέμφος, ένα διάφανο υγρό που περιέχει κύτταρα της άμυνας του οργανισμού, τα λεμφοκύτταρα. Οι δε λεμφαδένες σχηματίζουν ομάδες στις μασχάλες, στον τράχηλο, στο θώρακα, στη βουβωνική χώρα και στην κοιλία. Μέρος του λεμφικού συστήματος είναι και ο σπλήνας, ο θύμος αδένας, οι αμυγδαλές και ο μυελός των οστών.
Το λέμφωμα παρουσιάζεται όταν, για κάποιο άγνωστο λόγο, ένα λεμφοκύτταρο υποστεί καρκινική εξαλλαγή και αρχίσει να πολλαπλασιάζεται ανεξέλεγκτα. Αυτό μπορεί να συμβεί σε έναν λεμφαδένα ή οπουδήποτε αλλού υπάρχει λεμφικός ιστός και με αφετηρία αυτό το σημείο να επεκταθεί σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος. Τα αίτια της νόσου παραμένουν αδιευκρίνιστα.
O Γιώργος Ευαγγελάτος ψυχίατρος – ψυχαναλυτής παρέχει ψυχιατρική βοήθεια και συμβουλευτική σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προσωπικές ή οικογενειακές ψυχολογικές και ψυχοκοινωνικές δυσκολίες. Μάθετε περισσότερα για εμάς εδώ.
Προτρέπω καθένα που κυλάει ακόμη στις φλέβες του αίμα ελληνικό, να διαβάσει το πιο άρθρο αυτό του Γιώργου Ρωμανού, όπως και αυτό ενός Ιταλού εδώ https://hellasjournal.com/2020/01/i-aoz-tou-fovou-i-chagi-tis-morias-ta-diachronika-lathi-ena-dolofoniko-migma-me-pithanes-apolies-ke-dakria/ και να βγάλει συμπεράσματα για το που μας οδηγούν νενέκοι πολιτικοί που η ιστορία του τόπου αυτού θα τους θάψει στο μέτρο που αναλογεί στο σπιθαμιαίο μπόϊ τους.
Στη χώρα μας, ως προς το εθνικό συμφέρον της, συχνότατα το «άσπρο» γίνεται «μαύρο», και η μειοδοσία παρουσιάζεται ως πατριωτισμός. Έτσι έγινε με την παράνομη και επαχθή «Συμφωνία των Πρεσπών», τα εθνοκτόνα Μνημόνια που περιόρισαν την κυριαρχία της χώρα μας για 99 χρόνια, την αντιστροφή του δημοψηφίσματος της 5/7/2015, το κλείσιμο των πολεμικών βιομηχανιών μας, την παράδοση των πλουτοπαραγωγικών πηγών μας, μαζί με λιμάνια, αεροδρόμια, οδικά δίκτυα. Όλα παρουσιάστηκαν ως «επιτυχίες για τη σωτηρία της πατρίδος».
Το δικαστήριο μαριονέτα της Χάγης όπου χωρίς συγκεκριμένα κριτήρια διορίζονται δικαστές κατά τα θέλω των Δυνάμεων (δήθεν) Ασφαλείας του ΟΗΕ. Κάθε άλλο παρά ανεξάρτητες αποφάσεις παίρνει.
Σε αυτή την ολέθρια ατζέντα εθνικής μειοδοσίας σειρά πήρε τώρα το θέμα της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔΧ) για τις «ελληνοτουρκικές διαφορές» (πληθυντικός!). Αυτό ανακοίνωσε ξαφνικά ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης. Κι αμέσως οι ενδοτικοί εγκάθετοι, πολιτικοί, καθηγητές, δημοσιογράφοι, πιάσαν δουλειά για την δήθεν «ανάγκη να παραπεμφθούν στην Χάγη όλες (!) οι ελληνοτουρκικές διαφορές». Κατ’ αυτούς: «πρέπει να υπάρξει συνεκμετάλλευση, το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο, η Τουρκία έχει μεγάλη ακτογραμμή, άρα δικαιούται να ζητάει το μισό Αιγαίο σαν ‘‘γκρίζες ζώνες’’, δεκαοκτώ έως εκατόν σαράντα οκτώ ελληνικά νησιά, αφοπλισμό των νησιών μας, και μεγάλα τμήματα της ελληνικής ΑΟΖ.»
Οι ελληνώνυμοι μειοδότες, αδρά αμειβόμενοι και από τον Τζορτζ Σόρος, προπαγανδίζοντας πάσει δυνάμη την «προσφυγή» εξαφανίζουν την αρχή των πραγμάτων που καθορίζεται από τα εξής ερωτήματα: τι ακριβώς είναι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης; Τι δικάζει; Ποιες είναι οι αρμοδιότητές του και πού είναι παντελώς αναρμόδιο;! Είναι ή όχι αρμόδιο να δικάσει τις επινοημένες από την Τουρκία «ελληνοτουρκικές διαφορές»;
Τι κρύβουν για τη φύση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ΔΔΧ)
Η δήλωση, 3/1/2020, του κυβερνητικού εκπροσώπου, Στέλιου Πέτσα, περί μελλοντικής «συνεκμετάλλευσης με την Τουρκία ενεργειακών πόρων στο Αιγαίο εφόσον εκπληρωθούν μία σειρά προϋποθέσεις», καθιστά σαφές αυτό που ήδη μεθοδεύεται: μια προσφυγή στη Χάγη η οποία θα είναι απείρως πιο ολέθρια και από την εθνοκτόνο «Συμφωνία των Πρεσπών». Εάν η Ελλάδα εναποθέσει στα χέρια του ΔΔΧ την εθνική της κυριαρχία κινδυνεύει να χάσει κατά ποσοστό εδάφη-νησιά, χωρικά ύδατα, FIR, και ΑΟΖ ή ό,τι απαιτήσει η Τουρκία. Το φτηνό, δόλιο σκεπτικό των μισέλληνων φανατικών της προσφυγής (η οποία ήδη «πωλείται» προς κάποιες ξένες πρεσβείες), είναι να μεθοδευτεί έτσι το πράγμα, ώστε να φανεί πως για όλα θα φταίει το ΔΔΧ και όχι η κυβέρνησή που θα έχει διαπράξει την εγκληματική προσφυγή.
Ο ολισθηρός δρόμος της μειοδοσίας
Σε αυτόν τον εθνικά καταστροφικό δρόμο πρώτος μας οδήγησε αμέσως μετά το 1974 ο Κων. Καραμανλής, ο Α΄, (Κ. Κ.).
Τα αρχεία των ΗΠΑ για την περίοδο 1977-80 είναι πλέον αποχαρακτηρισμένα. Συγκεκριμένα ένα έγγραφο της CIA, του Μαΐου 1979, είναι αποκαλυπτικό. Βάσει αυτού ο ΥΠΕΞ ΗΠΑ, Σάιρους Βανς έστειλε στο Κ.Κ. ένα τηλεγράφημα, 2 Φεβρουαρίου 1977, με θέμα τα συγχαρητήρια του προέδρου Κάρτερ για την ορκωμοσία (του Κ.Κ.) ως πρωθυπουργού.
Στο ίδιο έγγραφο της CIA γίνεται λεπτομερής αναφορά στην απαντητική επιστολή που έστειλε ο Κ. Κ. στον Αμερικανό ΥΠΕΞ, και στην οποία κατηγορεί την Τουρκία για τη δεύτερη εισβολή στην Κύπρο (Αττίλας 2, Άγουστος 1974). Ταυτόχρονα, όμως, ο Κ.Κ., αναφέρεται στο Αιγαίο, τα ζητήματα της υφαλοκρηπίδας και του ελληνικού εναέριου χώρου. Δηλαδή νομιμοποιεί γραπτώς την πρώτη… ατζέντα των τουρκικών διεκδικήσεων, ενώ θα μπορούσε να αφήσει τα θέματα στην προφορική διπλωματία! Στην εν λόγω επιστολή του, ο Κ.Κ., αναλύει μάλιστα διεξοδικά την πρόταση της Αθήνας για κοινή προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης με την Τουρκία, η οποία αρχικά την αποδέχθηκε και κατόπιν απέρριψε. Συμφωνία Καραμανλή–Ντεμιρέλ, 1975.
Έκτοτε ο ολισθηρός δρόμος της μειοδοσίας συνεχίστηκε πιο κατηφορικός. Ορόσημα εθνικού αίσχους είναι: α. η Σύνοδος της Μαδρίτης, Ιούλιος 1977, όπου η Ελλάς αναγνώρισε: «νόμιμα ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο και παραιτήθηκε από ενέργειες χωρίς την συγκατάθεση της Τουρκίας». Και β. το Ελσίνκι, 10/12/1999. Και στα δύο πρωθυπουργός ήταν ο Κ. Σημίτης και ΥΠΕΞ ο Γ. Α. Παπανδρέου, ο Β΄. Στο Ελσίνκι η Ελλάς υπέγραψε το κείμενο συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπου η χώρα μας αποδέχτηκε: «όλες τις εκκρεμούσες συνοριακές διαφορές και άλλα σχετικά θέματα.» (εδάφιον 4). Ενώ στα εδάφια 9, 12 η Ελλάς ΔΕΣΜΕΥΤΗΚΕ να τα επιλύσει με διαπραγματεύσεις με την Τουρκία. Όπως ΔΕΣΜΕΥΤΗΚΕ και για το εάν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις να αναλάβει την προώθηση όλων των θεμάτων το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (Ε.Σ.), το οποίο με δική του πρωτοβουλία, θα τα παρέπεμπε στο ΔΔΧ.
Προβληματίζει το ποια μειοδοσία είναι χειρότερη. Η αναγνώριση «συνοριακών διαφορών» και «σχετικών ζητημάτων» Ελλάδος–Τουρκίας, και άρα η ουσιαστική ακύρωση της Συνθήκη της Λοζάννης 1923, την οποία τώρα θέτει ευθέως η Τουρκία, ή η εν λευκώ εξουσιοδότηση προς το Ε.Σ. να προσφύγει στη Χάγη ερήμην της Ελλάδος (!), ωσάν η χώρα μας να μην υπήρχε καν;!
Γιατί είναι ουσιαστικά και τυπικά αναρμόδιο το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης
Κατά την εξόφθαλμα μειοδοτική ντόπια προπαγάνδα η Ελλάς «πρέπει» να προσφύγει στη Χάγη άρον άρον, δελεάζοντας την Τουρκία με το να αποδεχτεί τις κατάφωρα παράνομες απαιτήσεις της, ώστε να υποβάλλει και αυτή συνυποσχετικό.
Ως γνωστόν δεν βάζουμε το κάρο μπροστά από το άλογο. Και το κάρο είναι η Τουρκία ενώ το άλογο η εκ μέρους της (μη) αναγνώριση του ΔΔΧ.
Η Ελλάδα με δήλωσή της, 1994, αναγνώρισε ως υποχρεωτική τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου, υπό την αίρεση της αμοιβαιότητας. Αντίθετα η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει τη γενική δικαιοδοσία του ΔΔΧ, κι όσο δεν το κάνει αυτό η προσφυγή στη Χάγη είναι από ανεδαφική έως δόλια…
Σύμφωνα με το Καταστατικό του ΔΔΧ: «τα κράτη έχουν δικαίωμα να καταθέτουν δηλώσεις με τους όρους υπό τους οποίους αποδέχονται τη δικαιοδοσία του ως υποχρεωτική.» Η Ελλάδα το 2015 κατέθεσε τη σχετική δήλωση, μαζί με άλλα 74 κράτη. Όμως η Τουρκία δεν το έκανε. Στην ελληνική δήλωση τονίζονται τρεις εξαιρέσεις έναντι της Χάγης. 1. Δεν συζητούμε αποστρατιωτικοποίηση νησιών. 2. Δεν δεχόμαστε αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας ούτε σε μικρά νησιά του Αιγαίου. 3. Δεν δεχόμαστε συζήτηση για το εύρος των χωρικών μας υδάτων και του εναερίου χώρου μας.
Ακόμη και εάν μετά από αυτά υποτεθεί ότι η Τουρκία αποδεχτεί την δικαιοδοσία του ΔΔΧ είναι γνωστόν ότι ΔΕΝ έχει υπογράψει ούτε τη Σύμβαση του Μοντέγκο Μπαίυ, περί Δικαίου της θάλασσας, 1982. Οπότε με ποιο δίκαιο θα δικάσει η Χάγη τον μονομερή (!) διαμοιρασμό του Αιγαίου και της ελληνικής ΑΟΖ –αφού η Ελλάδα ΔΕΝ διεκδικεί κάτι από την γείτονα;!
Και εδώ τίθεται ένα ακόμη μέγιστο ζήτημα: δεν υπάρχει αμοιβαιότητα αμφισβήτησης νομικών ζητημάτων, αφού η Ελλάδα ΔΕΝ διεκδικεί τίποτε από την Τουρκία και δεν αμφισβητεί τα διεθνώς νομικά ισχύοντα. Άρα πώς θα συνυπογράψει η χώρα μας νομικές διαφορές τις οποίες ΔΕΝ αναγνωρίζει;
Όσα θέτει η Τουρκία έχουν ξεκάθαρο χαρακτήρα πολιτικών διεκδικήσεων. Αυτονόητο είναι, ότι το ΔΔΧ ως νομικό δικαστήριο και όχι σαν πολιτικό δεν έχει καμία δικαιοδοσία σε πολιτικές υποθέσεις.
Το συγκεκριμένο θέμα έχει αναλυθεί διεξοδικά και από τον τ. πρόεδρο της Δημοκρατίας Χρ. Σαρτζετάκη στο: «Λόγος εναντίον εθνικώς επιζήμιου αυτοπαγιδεύσεως», κείμενο δημοσιευμένο στο: http://www.sartzetakis.gr/points/ellinismos11.html (αναδημοσίευση ΕΣΤΙΑ, 31/12/2019.)
Ο τ. πρόεδρος Δημοκρατίας και έμπειρος νομικός υπογραμμίζει πως στο Άρθρο 36 παρ. 3 του Καταστατικού του ΟΗΕ, και στο Άρθρο 36 του Καταστατικού του ΔΔΧ ορίζεται σαφέστατα ότι αυτό «επιλαμβάνεται επίλυσης μόνο νομικών διαφορών. Ενώ, από τις Συνθήκες του Λοκάρνο, 1926, ως νομική διαφορά εννοείται η αμοιβαία αμφισβήτηση νομίμου δικαιώματος.» Ήδη προαναφέραμε, ότι η Τουρκία θέτει μόνο πολιτικά ζητήματα-διεκδικήσεις ενώ απορρίπτει επιλεκτικά, και μόνο αυτή, ό,τι δεν την συμφέρει, μέχρι και τη Συνθήκη της Λοζάννης, 1923. Μεταξύ άλλων απορρίπτει την Ιταλο-τουρκική συνθήκη του 1932, όλα τα νόμιμα δικαιώματα της Ελλάδος που βασίζονται σε διεθνείς συνθήκες ειρήνης, τη Συνθήκη ενσωμάτωσης στην Ελλάδα της Δωδεκανήσου, 1947, τη Σύμβαση Γενεύης, 1958, Άρθρα 1-3, βάσει των οποίων «τα νησιά ΕΧΟΥΝ δική τους υφαλοκρηπίδα», κ.α.
Έτσι δεν πρόκειται για «αμοιβαία αμφισβήτηση νομίμου δικαιώματος» αλλά για μονομερή πολιτική αμφισβήτηση της Τουρκίας. Συνεπώς ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει «συνυποσχετικό», παρά μόνον εάν συντελεσθεί από μία ελληνική κυβέρνηση το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας.
Αποτελέσματα παλαιότερης ελληνικής προσφυγής στο ΔΔΧ. Η αναρμοδιότητα
Η αναρμοδιότητα του ΔΔΧ απεδείχθη καθ’ ομολογίαν του ιδίου, του δικαστηρίου! Ως γνωστόν η Ελλάς προσέφυγε στο ΔΔΧ το 1976, και ζητούσε από αυτό επιβολή «προσωρινών μέτρων», εναντίον της Τουρκίας, όταν αυτή επιχειρούσε γεωλογικές έρευνες σε περιοχή της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Η απάντηση του ΔΔΧ ήταν: 1. να εκδόσει, 11 Σεπτεμβρίου 1977, «εντολή» με την οποία απέρριπτε το ελληνικό αίτημα για «προσωρινά μέτρα» με το αιτιολογικό, ότι δεν πάθαμε δα και «ανεπανόρθωτη βλάβη». 2. να υποδείξει πως μόνο σε περίπτωση ζημίας η Ελλάς θα μπορούσαμε να διεκδικήσει επανόρθωση (!) και 3. Ένα χρόνο και τρεις μήνες αργότερα από την πρώτη «εντολή» του, και δύο χρόνια μετά από την ελληνική προσφυγή, στις 19 Δεκεμβρίου 1978, το ΔΔΧ κήρυξε τον εαυτό του αναρμόδιο να κρίνει επί της ουσίας τη διαφορά. Κάθε σχόλιο είναι περιττό.
«Τι να κάνουμε», (όπως έγραψε ο Λένιν ως λογοκλόπος του Τσερνιτσέφκσι)
Όπως έχουμε γράψει και στο παρελθόν: «Η Ελλάς είναι μια ένδοξη χώρα αλλά μικρή σήμερα, η οποία παράγει δυσανάλογα μεγάλο αριθμό δωσίλογων πολιτικών σε σχέση με όσους μπορεί να αντέξει ο περήφανος λαός της.»
Έτσι, εάν θέλουμε να επιβιώσουμε ως έθνος και χώρα τα προτεινόμενα βήματα έχουν ήδη προκύψει ως κοινή αντίληψη της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων:
Εδώ που φτάσαμε η «έσχατη κοινή ανάγκη» δεν πρέπει να εκδηλωθεί μετά από μια νέα σαρωτική αυτή τη φορά εθνική καταστροφή, αλλά πριν από αυτήν. Όπως είναι γνωστόν «για να έχεις ειρήνη προετοιμάσου για πόλεμο» (Si vis pacem, para bello). Και στην περίπτωσή μας πρέπει να προετοιμαστούμε πολύ καλά για πόλεμο σκληρό και ολοκληρωτικό (Σ.γ.: όχι τριών με πέντε ημερών). Μόνο τότε θα μας σεβαστούν.