Σχόλιο Αιρετικών Ιδεών:

Από την εξαιρετική ιστορική γλώσσα του Δημήτρη Φωτιάδη και το βιβλίο του «Καραϊσκάκης», επιλέξαμε το συγκεκριμένο απόσπασμα σε μια προσπάθεια να φωτίσουμε αυτό που η επίσημη ιστοριογραφία επιθυμεί να κρατηθεί στο σκοτάδι. Ότι η επανάσταση για την εθνική παλιγγενεσία στην Ελλάδα, θεμελιώθηκε από τον απλό λαό, όπου τριακόσια εξήντα οκτώ χρόνια υπέμενε την σκλαβιά των Οθωμανών και την απαράμιλλη απανθρωπιά των δικών του αρχόντων και προυχόντων. Που ανέβαινε στα βουνά για να μυρίσει τον αέρα της ελευθερίας μη αποδεχόμενος ποτέ ότι η μοίρα που του ετάχθη θα μείνει για πάντα να τον σκλαβώνει.

Η ελληνική επανάσταση ξεχωρίζει γιατί ενέπνευσε τα ιδανικά της ελευθερίας έτσι όπως τα μετέδωσε ο Ρήγας που πήραν σάρκα από την καρδιά, το ανεξάρτητο κι ελεύθερο πνεύμα των χωριατών, των παρακατιανών και των αποδιοπομπαίων αυτού του τόπου. Και την χαρακτηρίζει πιότερο απ’ όλα, ότι η ανάγκη και η δίψα για εθνική ανεξαρτησία δεν ξεχώρισε το κοινωνικό της πρόσημο, αφού η κύρια αντίθεση ανάμεσα στην τυραννία και την απελευθέρωση , δεν δίστασε να θεμελιωθεί απέναντι σε κάθε επιβήτορα, σε κάθε εξουσιαστή ντόπιο και ξένο, είτε άκουγε στο όνομα του κατακτητή, είτε στους θιασώτες της ξενολατρείας.

Πολύ περισσότερο σήμερα, που οι καιροί με τους νέους τους όρους δεν διαφέρουν και πολύ από την περίοδο πριν την επανάσταση του ’21, και που σύσσωμο το ελληνικό πολιτικό σύστημα, ως ο κύριος εκπρόσωπος εκείνου του κοτζαμπασισμού, φοβάται όπως ο διάολος το λιβάνι να αναδείξει αυτήν την βασική και κύρια αντίθεση, ανάμεσα στον απλό λαό και τους εξουσιαστές του.

Πιστεύουμε ότι ο λαός μας γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει. Και θα βρει τον τρόπο πολύ σύντομα, να ξαναπιάσει το νήμα από την αρχή, έτσι ώστε στα 200 χρόνια από το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης του ’21, να βρουν την πατρίδα ελεύθερη και πραγματικά αναγεννημένη και ανεξάρτητη. Από την πλευρά μας εμείς εργαζόμαστε γι’ αυτό.

Καλή ανάγνωση!

Τα δύο Εικοσιένα -Λαός και κοτζαμπάσηδες

 
Για να γνωρίσει κανείς τ’ αληθινό Εικοσιένα, πρέπει να σκύψει πάνω σ’ άλλα κείμενα. Σ’ εκείνα που προετοίμασαν τον σηκωμό, σ’ αυτά που γράφτηκαν όσο βρόνταγε το καριοφίλι κι άστραφτε το γιαταγάνι και στ’ απομνημονεύματα των αγωνιστών – του Μακρυγιάννη, του Κασομούλη, του Κολοκοτρώνη, του Φωτάκου, του Περαιβού, του Σπηλιάδη και τόσων άλλων.

Δύο ήταν τα εικοσιένα. Το ένα του λαού και των πιό προοδευτικών ανθρώπων εκείνου του καιρού, τ’ άλλο των κοτζαμπασήδων και των πολιτικάντηδων. Του πρώτου οι ρίζες αντλούνε τους χυμούς τους από τα «Δίκαια του ανθρώπου» του Ρήγα Βελεστινλή. Πάνω στ’ άλλο πέφτει βαρύς ο ίσκιος της «Πατρικής διδασκαλίας» του Μακαριωτάτου Πατριάρχη του Γρηγορίου.

«Ο σκοπός όπου απ’ αρχής κόσμου οι άνθρωποι εσυμαζώχθησαν από τα δάση την πρώτην φοράν δια να κατοικήσουν όλοι μαζί, κτίζοντας χώρας και πόλεις, είναι δια να συμβοηθώνται και να ζώσιν ευτιχισμένοι και όχι να συναντιτρώγονται ή να ρουφά το αίμα τους ένας (…) Αυτά τα φυσικά δίκαια είναι: πρώτον, το να είμεθα όλοι ίσοι και όχι ο ένας κατώτερος από τον άλλον. Δεύτερον, να είμεθα σίγουροι εις την ζωήν μας και κανένας να μην ημπορή να μας την πάρει αδίκως και κατά φαντασίαν»

Αυτή είναι η φωνή του Ρήγα στα «Δικαιώματα του ανθρώπου» κι αυτό είναι το πρώτο Εικοσιένα.

«Κλείσατε τ’ αυτία σας, και μην δώσετε καμμίαν ακρόασιν εις ταύτας τα νεοφανείς ελπίδας της ελευθερίας εναντίον εις τα ρητά της θείας γραφής και των Αγίων Αποστόλων, όπου μας προστάζουν να υποτασσώμεθα εις τα υπερεχούσας αρχάς, όχι μόνο τας επιεικείς, αλλά και σκολία, διά να έχωμεν θλίψη σε αυτόν τον κόσμον.»

Αυτό είναι το φαρμάκι της «Πατρικής διδασκαλίας» κι αυτό στέκεται το αντι-Εικοσιένα.

ΤΟ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ δεν ήταν μια εξέγερση, μα μιά επανάσταση. Μια επανάσταση που είχε όχι μονάχα εθνικό, μα και κοινωνικό περιεχόμενο. Γι’ αυτό και δεν στάθηκε έργο της άρχουσας τάξης των ραγιάδων, μα του δυναστευόμενου λαού και των πιό φωτισμένων πρωτοπόρων του.

Άλλοι απ’ αυτούς όπως ο Κοραής, πίστευαν πως το έθνος θα λυτρωνόταν από την σκλαβιά με την μάθηση και την παιδεία κι άλλοι, οι πιό ρεαλιστές, με πρώτο τον Ρήγα Βελενστινλή, κατάλαβαν πως ο μοναδικός δρόμος για να καταχτήσουν την λευτεριά στεκόταν ο ένοπλος αγώνας.

Ο ένας από τους τρείς πρωτεργάτες της Φιλικής Εταιρείας, ο Εμμ. Ξάνθος, αντικρούοντας την ανεδαφική άποψη πως το έθνος έπρεπε να φωτιστείν πρώτα κι ύστερα να λευτερωθεί, να τι έγραφε:

«Πολλοί των ομογενών και άλλων Ευρωπαίων ήσαν και είναι με την σφαλεράν ιδέαν, ότι το Ελληνικόν έθνος δεν ήτον ακόμη αρκετά φωτισμένον και ώριμον, ώστε να ζητήσει την ελευθέρωσίν του, αλλ’ έπρεπε να περιμένη να φωτισθή αρκούντως και άλλην ευνοκοτέραν περίστασιν…. Αλλ’ έθνος, το οποίον ευρίσκεται υπό την πλέον απάνθρωπον τυραννίαν και υπό τον βάρβαρον ζυγόν, ως είναι εκείνος των αμαθέστατων και άγριων Τούρκων, δύναται να φωτισθεί;»

Οι κοτζαμπάσηδες κι ο ανώτερος κλήρος κράτησαν, εξόν από εξαιρέσεις, εχθρική στάση τόσο στο φωτισμό του λαού όσο και στην εξέγερση του έθνους, όπως φοβόταν μη χάσουν τα προνόμιά τους. …Αυτοί δεν ήταν εχθροί της εθνικής παλιγγενεσίας όπως την έλεγαν, υποστήριζαν όμως, τρέμοντας για το βιός τους που καζάντησαν, πως δεν χρειάζεται να πολεμήσει το έθνος για την λευτεριά του. Προτίμαγαν να πιστεύουν πως θα του τη χάριζαν οι ισχυροί της γης.

Ο λαός όμως που στέναζε κάτω από τον διπλό ζυγό του αγά και του κοτζάμπαση, έβλεπε διαφορετικά τα πράγματα. Γι’ αυτόν ο κάθε χρόνος που πέρναγε μέσα στην σκλαβιά – ακόμα τούτη η άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι, ραγιάδες, ραγιάδες, ήταν μια μαχαιριά στην καρδιά του. Πάνω του είχανε πέσει με την ίδια αρπαχτικιά διάθεση μπέηδες και προύχοντες, ρουφώντας το λιγοστό του αίμα.

Ο ανώνυμος συγγραφέας της «Ελληνικής Νομαρχίας» ανιστοράει με τα πιό μαύρα χρώματα το τι τραβούσαν οι ραγιάδες από του Τούρκους, τους κοτζαμπάσηδες και το ιερατείο. Αν έβγαζε να πούμε, εκατό οκάδες γεννήματα, του έπαιρνε τις εβδομήντα, άρπαζε κι ο κεχαγιάς του άλλες δέκα κι απόμεναν στο ζάβαλο που όργωσε την γη μονάχα είκοσι για να ζήσει αυτός κι η φαμελιά του και να πλερώσει και το χαράτσι.

«Οι γεωργοί, η σεβασμιωτέρα κλάσις μιας πολιτείας, ο σταθερώτερος στύλος της πολιτικής ευτυχίας, ζη χειρότερα από τα ίδια τα ζώα. Βέβαια ο πλούσιος Οθωμανός, τρέφει τ’ αλογά του με πολλά καλιότερα φαγητά από εκείνα οπού φυλάττουσιν εις την ζωήν και είς τας θλίψεις τον αθώον και δίκαιον χωριάτην. Αλλά μήπως τελειώνει είς αυτά η δυστυχία του; Αυτός ο ταλαίπωρος πρέπει προς τούτοις, ώ εντροπή ανυπόφορος! – πρέπει λέγω να χορτάσει την λύσσαν και του ληστού της εκκλησίας, ήτοι του αρχιεπισκόπου… Αλλά τι να ειπώ δια τους πολίτας; Αί, αυτοί χωρίς να έχουν ολιγώτερους κόπους και μόχθους από τους χωριάτας, έχουν τα βάσανα και περισσότερα και φοβερώτερα από αυτούς. Οι τεχνίται λοιπόν δουλεύουν σχεδόν 18 ώρας το ημερόνυχτον και ποτέ δεν ημπορούν να αναπληρώσουν τας αναγκαίας χρείας των. Οι προεστοί με τα άδικα δοσίματα οπού επιφορτώνωσι, τους αρπάζουσιν από το έν μέρος, τον ολίγον καρπόν των ιδρώτων των. εκείνοι λέγω οι άφρονες και μωροί άνθρωποι όπου κράζονται προεστοί και άρχοντες, οίτινες από την βρωμεράν συνήθειαν έχασαν σχεδόν και την εντροπή των ανθρώπων και τον φόβον του Θεού και με άκραν αναισχυντίαν δεν διστάζουσιν από το να αρνώνται πότε μεν τας ποσότητας των πληρωμών, πότε δε να ξαναζητώσι εκείνο οπύ έλαβαν ήδη και, το χειρότερον, να καυχώνται εις το να δεικνύωνται πιστοί οπαδοί και δούλοι του τυράννου εκούσιοι»[1]

Αυτοί ήταν οι κοτζαμπάσηδες κι έτσι τυράνναγαν, πιστά τσιράκια των Τούρκων, τον λαουτζίκο, τον φακίρ φουκαρά, όπως τον ελέγανε. Όταν όλοι οι ήρωες της Επανάστασης, κι οι Κολοκοτρώνηδες κι ο Παπαφλέσσηδες κι οι Καραϊσκάκηδες κι οι Μακρυγιάννηδες κι οι Αντρούτσοι τους έλεγαν τουρκοκοτζαμπάσηδες, κι είχαν πέρα για πέρα δίκιο.

Μπροστά σε τούτη την διπλή τυραννία, δεν απόμενε πολλές φορές άλλο τίποτα στον κατατρεγμένο, παρά να αδράξει ένα παλιοντούφεκο και να βγει κλέφτης στα βουνά. Εκεί φύσαγε άλλος αέρας – η λεβεντιά που μας αποθανάτισαν τα δημοτικά μας έργα.

«– Βασίλη κάτσε φρόνιμα, να γίνεις νοικοκύρης,
για ν’ αποχτήσεις πρόβατα, ζευγάρια κι αγελάδες,
χωριά κι αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν.

– Μάνα μου εγώ δεν κάθομαι να γίνω νοικοκύρης
να κάμω αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν,
και νά’μαι σκλάβος των Τουρκών, κοπέλι των γερόντων.

Φέρε μου τ’ αλαφρό σπαθί και το βαριό ντουφέκι,
να πεταχτώ σαν το πουλί ψηλά στα κορφοβούνια.
Εγώ ραγιάς δεν γένομαι, Τούρκους δεν προσκυνάω,
δεν προσκυνώ τους άρχοντες και τους κοτζαμπασήδες.»

Κι ο Μακρυγιάννης περιγράφοντας ένα από τα εικοσιτέσσερα κάδρα που έφτιασε κάτω από τις οδηγίες του, ο Παναγιώτης Ζωγράφος, μας δίνει, με τούτα τα λίγα κι ολοζώντανα λόγια, ολόκληρη την ιστορία του τόπου μας στα τριακόσια πενήντα τόσα χρόνια της σκλαβιάς του:

«Εμάς μας τρώγει η γύμνια και η ταλαιπωρία τόσους αιώνες δι’ αυτήνη την πατρίδα – δεν την βλέπετε όπου είναι αλυσωμένη καιμ καταφρονεμένη; τα παράσημά της πεταμένα και σεις ακόμα σίγρι κάνετε;

Ως πότε τουρκοραγιάδες, ως πότε να σας βυζαίνουν οι Τούρκοι κι οι οπαδοί τους κοτζαμπασήδες και τουρκοκαπεταναίγοι; Αφού αυτήνοι οι τρεις ‘θουσιάσαν τους πολίτες, φαίνεται ο Ρήγας Βελεστίνος, το αγαθό παιδί της πατρίδας, και βαστάγει ένα σακουλάκι με τον σπόρο της λευτεριάς και σπέρνει αυτόν τον σπόρο».

Τα δύο Εικοσιένα -Λαός και κοτζαμπάσηδες

Η πικρή αλήθεια είναι, ότι πολλούς τους έβαλαν στα γηροκομεία οι συγγενείς τους και μετά τους ξέχασαν. Επίσης, το προσωπικό σε αυτές τις εγκαταστάσεις είναι συνήθως τόσο απασχολημένο, που δεν προλαβαίνει να γνωρίσει σε βάθος τους ηλικιωμένους.

Όταν ο Mark Fisher πέθανε στη γηριατρική πτέρυγα ενός οίκου ευγηρίας, οι νοσοκόμες πίστευαν, ότι δεν άφησε πίσω του τίποτα που να έχει αξία.

Ωστόσο, όταν άρχισαν να καθαρίζουν το δωμάτιο του, για να το ετοιμάσουν για τον επόμενο ένοικο, μια από τις νοσοκόμες βρήκε κάτι αναπάντεχο.

Βρήκε ένα ποίημα. Η νοσοκόμα εντυπωσιάστηκε από το ποίημα του Fisher και αποφάσισε να κάνει αντίγραφα και να τα μοιράσει σε όλους τους υπαλλήλους του γηροκομείου.

Ένας εκκεντρικός γέρος

“Τι βλέπετε νοσοκόμες; Τι βλέπετε;

Τι σκέφτεστε, όταν με κοιτάτε;

Έναν εκκεντρικό γέρο…όχι πολύ σοφό.

Αβέβαιες συνήθειες..με μια μακρινή ματιά.;

Ο οποίος πετάει το φαγητό του..και δεν φέρνει αντιρρήσεις.

Όταν λες με δυνατή φωνή..Εύχομαι να είχατε δοκιμάσει!

Ο οποίος φαίνεται να μην παρατηρεί…όσα κάνεις.

Και πάντα χάνει..μια κάλτσα ή ένα παπούτσι.

Ο οποίος είτε αντιστέκεται είτε όχι σε αφήνει να κάνεις ό,τι θέλεις.

Με το μπάνιο και το φαγητό..Είναι μεγάλη η μέρα που πρέπει να γεμίσουμε.

Αυτό σκέφτεσαι; Αυτό βλέπεις;

Μετά ανοίγεις τα μάτια σου, νοσοκόμα..δεν με βλέπεις.

Θα σου πως ποιος είμαι…Όσο κάθομαι εδώ ακίνητος.

Είμαι ένα μικρό παιδί 10 ετών…Με έναν πατέρα και μια μητέρα.

Αδελφούς και Αδελφές…που αγαπούν ο ένας τον άλλον.

Ένας έφηβος 16 ετών.. με φτερά στα πόδια του,

ο οποίος ονειρεύεται το μέλλον..την γυναίκα που θα αγαπήσει.

Και σύντομα ένας γαμπρός στα 20 του..η καρδιά μου φτερουγίζει.

Ενθυμούμενος τους όρκους που υποσχέθηκα να κρατήσω.

Τώρα στα 25 έχω εγώ ο ίδιος έναν γιο.

Ο οποίος χρειάζεται από μένα να τον καθοδηγήσω και να του εξασφαλίσω ένα ασφαλές σπίτι.

Ο άντρας στα 30..Ο μικρός μου μεγαλώνει γρήγορα,

δεμένοι ο ένας με τον άλλον με ισχυρούς δεσμούς.

Στα 40 οι γιοι μου έχουν μεγαλώσει και έχουν φύγει,

αλλά η γυναίκα μου είναι στο πλευρό μου..για να σιγουρευτεί, ότι δεν στεναχωριέμαι.

Στα 50 για άλλη μια φορά τα μωρά παίζουν γύρω μου.

Για άλλη μια φορά, η αγαπημένη μου και εγώ.

Η δύσκολη ώρα ήρθε..Η γυναίκα μου πέθανε.

Κοιτάζω στο μέλλον..και ανατριχιάζω από φόβο.

Σκέφτομαι τα χρόνια…και την αγάπη που γνώρισα.

Τώρα είμαι ένας γέρος άντρας…και η φύση είναι σκληρή.

Είναι αστεία τα γηρατειά…μοιάζουν με έναν ανόητο.

Το σώμα θρυμματίζεται…η δύναμη και η χάρη εξαφανίζονται.

Τώρα υπάρχει μια πέτρα στην θέση που ήταν η καρδιά.

Αλλά μέσα σε αυτό το παλιό κουφάρι ζει ακόμα ένας νέος άντρας.

Και τώρα πάλι…η κακοποιημένη καρδιά μου πρήζεται.

Θυμάμαι τις χαρές…Θυμάμαι τον πόνο.

Ζω και αγαπώ την ζωή ξανά και ξανά.

Σκέφτομαι τα χρόνια, πολύ λίγα..Πέρασαν τόσο γρήγορα.

Αποδέχεσαι την γυμνή αλήθεια..Τίποτα δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα.

Γι’ αυτό, ανοίξτε τα μάτια σας άνθρωποι…ανοίξτε και δείτε.

Δεν είμαι ένας εκκεντρικός γέρος.

Κοίτα πιο κοντά..βλέπεις.. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ! https://www.pentapostagma.gr/2018/06/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CF%80%CE%AD%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B5-%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B7%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%BF.html

Αυτα ειναι τα 2 αρθρα που ανοιγουν ματια και που πρεπει να διαβαζετε. Και οχι μονον, διαβαστε τωρα και το συνημμένο να ιδειτε….Ενω η συμφωνια των Πρεσπων οδηγει προς διαλυσιν της Ελλαδος……Τωρα και οι Αμερικανοι θελουν την Θεσσαλονικη προτευουσα των Bαλκανιων.

Το Στρατιωτικό-Βιομηχανικό Καθεστώς Προκαλεί τις… Ρωσία και Κίνα

Oι αλαζονικές προκλήσεις του στρατιωτικό-βιομηχανικού συμπλέγματος της Ουάσιγκτον ποτέ δεν παύουν να προκαλούν απορία στον υπόλοιπο κόσμο, μέγα μέρος του οποίου αναγκάζεται να παραδεχτεί ότι αυτή  η αλαζονεία απλά εκφράζει μιαν εθνική στρατηγική που οδηγεί σε σύγκρουση με την Ρωσία και την Κίνα.

Μια από τις πιο θορυβώδεις φωνές στην συγκρουσιακή χορωδία είναι του Διοικητή Αμερικανικών Ναυτικών Δυνάμεων στην Ευρώπη, Ναυάρχου Φόγκο ΙΙΙ, ο οποίος ξέρει ότι όσο μεγαλύτερο θόρυβο κάνει τόσο περισσότερο χρήμα θα διαθέσει η κυβέρνηση για να αγοραστούν ακόμη ακόμη περισσότερα πολεμικά πλοία. 

Το 2016 είχε γράψει ένα ιδιαίτερα πολεμοκάπηλο άρθρο για το Αμερικανικό Ναυτικό Ινστιτούτο, υπό τον τίτλο «Η Τέταρτη Μάχη του Ατλαντικού», στο οποίο κατηγορούσε την Ρωσία επειδή δεν παραδέχεται τις ΗΠΑ ως υπερδύναμη. Εδήλωνε ότι «η νέα ρωσική εθνική στρατηγική παρουσιάζει τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ως απειλές  κατά της ρωσικής ασφάλειας και μας κατηγορεί ότι εφαρμόζουμε «πολιτική, οικονομική, στρατιωτική και πληροφοριακή πίεση στην Ρωσία»

Και έχει απόλυτα δίκιο σε ότι αφορά την απειλή ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, αφού δεν έπαψε να ενισχύεται επί είκοσι χρόνια σχεδόν. Μετά την διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, τον Μάρτιο του 1991, το ΝΑΤΟ -μολονότι είχε στερηθεί πια κάθε λόγου ύπαρξης-  κατάφερε να  διογκώνεται και το 1999 πρόσθεσε στα 16 μέλη του την Πολωνία, την Τσεχία και την Ουγγαρία. ´Όπως είχε σημειώσει το BBC , αυτές οι χώρες αποτέλεσαν «τα πρώτα κράτη του πρώην σοβιετικού στρατοπέδου που εντάσσονται στο ΝΑΤΟ, επεκτείνοντας τα σύνορα της συμμαχίας κατά 400 μίλια (640 χιλιόμετρα)  πλησιέστερα στην Ρωσία».

Η Ρωσία είχε κάθε λόγο να αναρωτιέται τι μπορούσαν να  μηχανεύονται οι σκοτεινοί εγκέφαλοι των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ.

Οι Τάϊμς της Νέας  Υόρκης σημείωναν ότι η επέκταση  αυτή του ΝΑΤΟ «άνοιγε μιαν νέαν οδό για την στρατιωτική συμμαχία» και εξέφραζε ενθουσιασμό για την τελετή που οργανώθηκε στην πόλη Ιντεπέντενς του Μισούρι, όπου «η συναισθηματική υπουργός των Εξωτερικών Μαντλέν Ωλμπράιτ έβλεπε τους τρείς υπουργούς να υπογράφουν  τα έγγραφα  της ένταξής τους και έπειτα , αφού τα υπέγραψε και η ίδια, τα σήκωσε ψηλά σαν  έπαθλα νίκης.»

Η κ. Ωλμπράιτ είχε γεννηθεί Μαρία  Κορμπελόβα, στην Πράγα, και               « δεν έκρυβε σήμερα την χαρά της που η πατρίδα της και άλλες δυο χώρες εντάσσονταν στην συμμαχία.». Αλλά ούτε αυτή ούτε άλλος κανείς δεν βγήκε να εξηγήσει ποιο «νέο δρόμο» επρόκειτο να πάρει το ΝΑΤΟ.

Το ΝΑΤΟ συνέχισε να επεκτείνεται γύρω από τα σύνορα της Ρωσίας, προσκαλώντας την Βουλγαρία, την Εσθονία, την Λεττονία, την Λιθουανία, την Ρουμανία, την Σλοβακία, και την Σλοβενία να ενταχθούν στην συμμαχία το 2002, όπερ και έκαναν δυο χρόνια αργότερα.

Είναι περίεργο ότι η Ρωσία ανησυχεί για τις προθέσεις του ΝΑΤΟ, όσο βλέπει την επιθετική συμμαχία να ορμάει ολοένα πιο πρόθυμη για σύγκρουση;

Επιπλέον οι ΗΠΑ διαθέτουν εκατοντάδες (800 ως 1000) βάσεις  διάσπαρτες σε όλον γύρω τον κόσμο. Επίσημα το υπουργείο Αμύνης διατηρεί 4.775 «εγκαταστάσεις» σε 50 κράτη, οκτώ σε αμερικανικά εδάφη και 45 σε ξένες χώρες. 

Συνολικά 514 από τις εγκαταστάσεις βρίσκονται στο εξωτερικό, σύμφωνα με τον «Φάκελο Ιδιοκτησίας στο Εξωτερικό» του Πενταγώνου… Αλλά η τελευταία έκδοση αυτού του Φακέλου, που εκδόθηκε στις αρχές του 2018 και είναι γνωστός ως ´Εκθεση Διάρθρωσης Βάσεων, δεν αναφέρει την αλ-Τανφ, ή άλλη αμερικανική βάση στην Συρία, ή στο Ιράκ, ή στο Αφγανιστάν, ή στην Νιγηρία, ή στην Τυνησία, ή στο Καμερούν, ή στην Σομαλία. ´Η σε  όποιον αριθμό χωρών που τέτοιες  αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις είναι γνωστό ότι υπάρχουν και μάλιστα –με την εξαίρεση της Συρίας- να επεκτείνονται.

Και όμως, ο ναύαρχος Φόγκο επιμένει «μια επίμονη  επιδίωξη της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής είναι σήμερα να προκαλεί το ΝΑΤΟ και να ανεβάσει και πάλι την Ρωσία στην ευρωπαϊκή σκηνή.» Μα δεν είναι φυσικό να θέλει η Ρωσία να είναι παρούσα στην ευρωπαϊκή σκηνή και  χρειάζεται να υπομνησθεί ότι η Ρωσία είναι πιο κοντά σε αυτήν την σκηνή από τις ΗΠΑ; Θέλει πράγματι η Ρωσία  να έχει εμπορικές συναλλαγές με την Ευρώπη  -κάτι που εκτιμάται από τις κύριες ευρωπαϊκές δυνάμεις- και θα ήταν παρανοϊκό να παίρνονται μέτρα παρεμπόδισης αυτής της αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας.

Δυστυχώς, η Πολωνία και οι Βαλτικές χώρες – Εσθονία, Λεττονία και Λιθουανία- τείνουν προς την ψύχωση με την  υποτιθέμενη «ρωσική απειλή», μολονότι δεν έχει υπάρξει η παραμικρή ένδειξη ότι η Ρωσία έχει την πρόθεση να τις βλάψει κατά οποιονδήποτε τρόπο. Το εμπόριο γι’ αυτές τις χώρες είναι επίσης σημαντικό, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την παρανοϊκή τετράδα να  ερωτοτροπεί με μιαν εξαιρετικά  δαπανηρή επιχείρηση διακοπής του εφοδιασμού τους με ρωσική ενέργεια, παρά το γεγονός ότι η Ρωσία, από την οποία εξαρτώνται οι Βαλτικές χώρες για τον ενεργειακό εφοδιασμό τους, ουδέποτε  τους διέκοψε τον εφοδιασμό σε ενέργεια ή απείλησε να το κάνει.

Όλα αυτά αποτελούν συμπτώματα της αντιρωσικής ψύχωσης που οξύνεται σε μέγα μέρος της Δύσης και λύνουν τα χέρια κάποιων σαν τον ναύαρχο Φόγκο, οποίος τώρα, κάπου τρεις μήνες μετά το ναυτικό επεισόδιο στα στενά του Κερτς, τον περασμένο Νοέμβριο, αναγγέλλει ότι τον «ενοχλεί ατελείωτα» ότι η Ρωσία συνέλαβε και φυλάκισε 24 Ουκρανούς ναύτες, (που συμμετείχαν στην παράνομη παραβίαση των ρωσικών χωρικών υδάτων  από ουκρανικά πολεμικά, κοντά στην νέα γέφυρα της Κριμαίας). 

Η λύσσα του Φόγκο οφείλεται στο ότι «´Ηταν ένστολοι Ουκρανοί ναύτες, αξιωματικοί και  κυβερνήτες. Δεν ήταν εγκληματίες και ούτε δικάστηκαν με τον ποινικό κώδικα .»

Καμιά πό τις δηλώσεις του δεν έχει λογική βάση, αλλά στις 19 Φεβρουαρίου ο Φόγκο  έστειλε στον Εύξεινο Πόντο το αντιτορπιλικό κατευθυνόμενων πυραύλων Ντόναλντ Κουκ, για να διεξαγάγει  «ναυτικές επιχειρήσεις ασφαλείας και να ενισχύσει την περιφερειακή ναυτική σταθερότητα, συνδυαστική ετοιμότητα και ναυτική ικανότητα με τους συμμάχους στο ΝΑΤΟ και του εταίρους  μας στην περιοχή.» Η προκλητική αποστολή του αντιτορπιλικού δεν θα επιτύχει τίποτα, εκτός να οξύνει την ένταση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, που, δυστυχώς, είναι και ο πραγματικός σκοπός αυτής της επιχείρησης.

Γεγονός που μας μεταφέρει σε μια άλλη περιοχή, όπου το αμερικανικό ναυτικό χορεύει Φαντάγκο για την ελευθερία, στην Νότια Κινεζική Θάλασσα.

Σε αυτήν την πλευρά του κόσμου, οι ΗΠΑ εκπροσωπούνται στρατιωτικά  από τον ναύαρχο Φίλιπ Ντέϊβιντσον, επικεφαλής  της Διοίκησης Ειρηνικού-Ινδικού,  που αντιπαθεί την Κίνα. Στις 12 Φεβρουαρίου προειδοποίησε την επιτροπή ενόπλων δυνάμεων της Γερουσίας ότι «η πρώτη κινεζική ομάδα συνοδείας αεροπλανοφόρου, με ένα επισκευασμένο αεροπλανοφόρο ρωσικής κατασκευής, έφθασε σε επιχειρησιακή ικανότητα στα μέσα του 2018 και ότι «το πρώτο κινεζικής κατασκευής αεροπλανοφόρο τελείωσε τέσσερεις σειρές δοκιμών το περασμένο Μάιο και θα ενταχτεί προφανώς στον κινεζικό στόλο εντός του 2019.» 

Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, αλλά αυτό που δεν λέει είναι ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν 11, σε πλήρη επιχειρησιακή ικανότητα, ομάδες συνοδείας αεροπλανοφόρων, μία από τις οποίες, υπό το αεροπλανοφόρο John C Stennis βρίσκεται  στην  περιοχή επιχειρήσεων του 7ου Στόλου , «στην Νότια Κινεζική Θάλασσα», όπου θα ανεβάζει την ένταση, πλέοντας σε ύδατα που η Κίνα διεκδικεί ως δικά της.

 Ο Ναύαρχος  Ντέιβιντσον ανακοίνωσε ότι η Κίνα δεν συμμορφώνεται προς την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας και φυσικά του διέφυγε η διασκεδαστική λεπτομέρεια ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν επικυρώσει αυτήν την Σύμβαση. Αλλά σε κάθε περίπτωση, στην αντίληψη του στρατιωτικό-βιομηχανικού κράτους της Ουάσιγκτον οι αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών ισχύουν μόνο όταν συμπίπτουν με την αμερικανική πολιτική.

Στις 7 Ιανουαρίου o Αμερικανικός Στόλος του Ειρηνικού ανακοίνωσε ότι το αντιτορπιλικό κατευθυνομένων πυραύλων Μακ Κάμπελ επραγματοποίησε μιαν επιχείρηση «ελεύθερου διάπλου» σε απόσταση 12 ναυτικών μιλίων από τα νησιά Πάρασελ της Κίνας   «σε αμφισβήτηση υπερβολικών ναυτικών διεκδικήσεων». Επανήλθαν και πάλι  στις 11 Φεβρουαρίου, με το CNN  να μεταδίδει ότι δυο αντιτορπιλικά κατευθυνομένων πυραύλων έπλευσαν σε απόσταση 12 μιλίων από τα  νησιά Σπράτλυ» για να αμφισβητήσουν υπερβολικές διεκδικήσεις και να προστατεύσουν την πρόσβαση σε θαλάσσιες οδούς , κατά τις διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου.»

Η Ουάσιγκτον έχει εξυφάνει έναν καμβά στρατιωτικών προστριβών από την Βαλτική και τα Στενά του Κερτς στον Εύξεινο Πόντο μέχρι το Νότιο Σινική Θάλασσα, σε ανταγωνισμό με την Ρωσία και την Κίνα. Μπορεί να λεχθεί ότι προκλητικές ενέργειες στον αέρα, στην θάλασσα και στην  ξηρά, αναλαμβάνονται με σκοπό να αλλάξουν την πολιτική της Ρωσίας και της Κίνας, αλλά η μόνη συνέπεια  αυτών των ανώριμων  παληκαρισμών είναι η αύξηση της δυσφορίας, η όξυνση της έντασης και η εξώθηση στην διέξοδο του πολέμου.

Το μόνο που μπορεί να ελπίσει κανείς είναι ότι ο Τραμπ ίσως δει το φως της συνεργασίας και της ευημερίας, αντι να συνεχίσει στον δρόμο της αντιπαράθεσης. Αλλά φαίνεται να είναι δέσμιος του Στρατιωτικό-βιομηχανικού κράτους. ´Αν αυτό πράγματι συμβαίνει, μόνο μεγάλες συμφορές μπορεί να  αναμένονται.

——————————————————
Ο   Βrian Cloughly, πρώην στρατιωτικός, διετέλεσε υποδιοικητής της στρατιωτικής αποστολής των Ηνωμένων Εθνών στο Κασμίρ και στρατιωτικός ακόλουθος της Αυστραλίας στο Πακιστάν.  
—– Message from Unknown on Unknown —–

Μ. Πάλμερ, βοηθός ΥΠΕΞ των ΗΠΑ:

Ο στατηγικός διάλογος ΗΠΑ-Ελλάδας ενισχύει τις διμερείς σχέσεις

«Ψάχνουμε τρόπους με τους οποίους μπορούμε να συνεργαστούμε για να προωθήσουμε τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της Ελλάδας μαζί και συλλογικά» δήλωσε από την Αθήνα ο βοηθός υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάθιου Πάλμερ, αρμόδιος για τις ευρωασιατικές σχέσεις.
Σε ενημέρωση Ελλήνων δημοσιογράφων στην Αθήνα, στο πλαίσιο της επίσκεψής του στη χώρα μας για επαφές εργασίας, ο κ. Πάλμερ χαρακτήρισε τη Συμφωνία των Πρεσπών ως αξιοσημείωτο διπλωματικό επίτευγμα.
«Για ένα διεθνή επενδυτή με πολλά χρήματα που ψάχνει ένα μέρος να επενδύσει τα λεφτά και θέλει να αξιοποιήσει το πλεονέκτημα της βαλκανικής αγοράς, το πιο ελκυστικό μέρος θα είναι η Θεσσαλονίκη» τόνισε χαρακτηριστικά και μιλώντας Ελληνικά χαρακτήρισε τη Θεσσαλονίκη «πρωτεύουσα των Βαλκανίων».
Κλειδί για την ευρωπαϊκή πορεία της Βόρειας Μακεδονίας η υλοποίηση της Συμφωνίας των Πρεσπών
«Η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν ένα αξιοσημείωτο διπλωματικό επίτευγμα. Αναμφισβήτητα ήταν το πιο σημαντικό καθαρά διπλωματικό επίτευγμα στην περιοχή από τη Συμφωνία του Ντέιτον» τόνισε ο Μάθιου Πάλμερ. Αυτό που την έκανε δυνατή ήταν η δημιουργικότητα, η καλή θέληση, οι ισχυρές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων που είχαν επιφορτιστεί με τη διαπραγμάτευση της Συμφωνίας, επισήμανε.
Επίσης, έστειλε το μήνυμα στη γείτονα χώρα πως η υλοποίηση της Συμφωνίας είναι το «κλειδί» για την πρόοδο της Βόρειας Μακεδονίας στην πορεία ένταξής της στην ΕΕ.
Σε αυτό το σημείο, τόνισε την ανάγκη οι ηγεσίες στην Αθήνα και τα Σκόπια να εργαστούν από κοινού για να βρουν τρόπους, να αντιμετωπίσουν και να επιλύσουν αποτελεσματικά τα όποια σημεία τριβής μπορεί να προκύψουν κατά τη διάρκεια της εφαρμογής της Συμφωνίας των Πρεσπών, αλλά και να είναι επικεντρωμένες στη μεγάλη εικόνα, στην ενίσχυση και την εμβάθυνση των σχέσεων τους και στον ευρωπαϊκό δρόμο της Βόρειας Μακεδονίας.
Αναφερόμενος στον ρόλο της Ρωσίας, είπε πως η Μόσχα εργάζεται εναντίον της Συμφωνίας των Πρεσπών και συμπλήρωσε: «Πιστεύουμε ότι το Κρεμλίνο συνεχίζει να δρα με τέτοιο τρόπο ώστε να προσπαθήσει να υπονομεύει την υλοποίηση της Συμφωνίας των Πρεσπών». Συνεχίζοντας στην κατεύθυνση αυτή, σημείωσε πως «οι Ρώσοι επιθυμούν τις προστριβές και τις αναταραχές στην περιοχή αυτή και σε κάποιο βαθμό τη δυσπιστία μεταξύ και ανάμεσα στα κράτη των Δυτικών Βαλκανίων» και προσέθεσε ότι η Ρωσία εργάζεται ενάντια σε οτιδήποτε ανοίγει δρόμους προς το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

«Η Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα των Βαλκανίων»
Είναι ιδιαίτερα σημαντική η Συμφωνία των Πρεσπών για την προσέλκυση επενδύσεων στην Ελλάδα, τόνισε απαντώντας σε ερώτηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ ο βοηθός υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάθιου Πάλμερ. «Δεν υπάρχει τίποτα που να αρέσει περισσότερο στους επιχειρηματίες από την προβλεψιμότητα. Και η Συμφωνία των Πρεσπών θα προσφέρει προβλεψιμότητα και ασφάλεια», διαμήνυσε ο Αμερικανός διπλωμάτης απαντώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Κατέστησε σαφές πως αυτό θα γίνει περισσότερο ορατό όταν η Βόρεια Μακεδονία ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με την ΕΕ και αρχίσει να εναρμονίζει τις πρακτικές και τα πρότυπα της με αυτά της ΕΕ και τόνισε πως πρέπει να γίνουν μια σειρά από μεταρρυθμίσεις στη Βόρεια Μακεδονία, συμπεριλαμβανομένου του κράτους δικαίου.
Ακόμα απευθύνθηκε στις ελληνικές επιχειρήσεις, λέγοντας πως ανοίγει ευκαιρίες γι’ αυτές και ιδιαίτερα για εκείνους που δραστηριοποιούνται στη Βόρεια Ελλάδα, και κυρίως στη Θεσσαλονίκη, ως σημείο εισόδου στα Δυτικά Βαλκάνια. «Για ένα διεθνή επενδυτή με πολλά χρήματα που ψάχνει ένα μέρος να επενδύσει τα λεφτά και θέλει να αξιοποιήσει το πλεονέκτημα της βαλκανικής αγοράς, το πιο ελκυστικό μέρος θα είναι η Θεσσαλονίκη» υπογράμμισε και μιλώντας Ελληνικά είπε πως είναι «η Θεσσαλονίκη είναι η πρωτεύουσα των Βαλκανίων». Ξεδιπλώνοντας τα πλεονεκτήματα της Θεσσαλονίκης για τους επενδυτές που θέλουν να επενδύσουν στα Βαλκάνια, είπε πως έχει τις υποδομές, τις διασυνδέσεις, εύκολη πρόσβαση και τώρα πολιτικές σχέσεις που καθιστά ευκταία την κεφαλαιοποίηση των ευκαιριών και των επενδύσεων. Συνεχίζοντας στο ίδιο μήκος κύματος, εκτίμησε πως θα προσελκύσει διεθνείς επενδυτές.

Ο Στρατηγικός Διάλογος Ελλάδας-ΗΠΑ επαναβεβαιώνει τη δύναμη των σχέσεων τους
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο βοηθός υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ στη σημασία του Στρατηγικού Διαλόγου μεταξύ των δύο χωρών, τα εγκαίνια του οποίου έγιναν στην Ουάσιγκτον τον περασμένο Δεκέμβριο από τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο και τον Έλληνα ομόλογό του, Γιώργο Κατρούγκαλο. Κατά την έναρξή του Στρατηγικού Διαλόγου τον Δεκέμβριο στην Ουάσιγκτον οι δύο χώρες επαναβεβαίωσαν τη δύναμη της σχέσης τους και τον βαθμό που οι απόψεις τους για την ευρύτερη περιοχή συμπίπτουν και επικαλύπτονται, αλλά και τους τομείς που μπορούν να συνεχίσουν να εργάζονται περαιτέρω για την εμβάθυνση και την ενδυνάμωση της σχέσης τους, τόνισε ο κ. Πάλμερ.

Εξέφρασε μάλιστα την προσμονή της αμερικανικής πλευράς για την πραγματοποίηση της επόμενης συνάντησης και για τη συνέχιση της συζήτησης μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών, καθώς επίσης και σε χαμηλότερο επίπεδο με εμπειρογνώμονες. «Ψάχνουμε τρόπους με τους οποίους μπορούμε να συνεργαστούμε για να προωθήσουμε τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της Ελλάδας μαζί και συλλογικά» ανέφερε αποτυπώνοντας τη βούληση της αμερικανικής πλευράς.
Σε ερώτηση δημοσιογράφου αν οι σχέσεις ΗΠΑ-Ελλάδας θα είναι ίδιες με αλλαγή κυβέρνησης στην Ελλάδα, ο Μάθιου Πάλμερ είπε πως οι σχέσεις είναι μεταξύ της Ελλάδας και των ΗΠΑ και όχι μεταξύ των κυβερνήσεων. Τόνισε πως οι σχέσεις των δύο χωρών είναι ισχυρές, υγιείς, δυναμικές και θετικές.

Εμβληματική για την πορεία των ελληνοαμερικανικών σχέσεων η περυσινή ΔΕΘ

Ξεκινώντας την εισήγησή του, ο Μάθιου Πάλμερ έκανε ξεχωριστή αναφορά στην περσινή ΔΕΘ κατά την οποία οι ΗΠΑ ήταν τιμώμενη χώρα. «Ήμουν στη Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβριο για τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Πραγματικά πιστεύω ότι ήταν εμβληματική για τη θετική πορεία των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Προέκυψε από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ ήταν τιμώμενη χώρα της ΔΕΘ και από την τεράστια προσέλευση στο αμερικανικό περίπτερο» επισήμανε ο Αμερικανός διπλωμάτης και χαρακτήρισε συγκινητική τη συμμετοχή του κόσμου και απόδειξη της στενής σχέσης ΗΠΑ-Ελλάδας.

«Συγκρατημένα αισιόδοξος για το Κυπριακό»
Την υποστήριξη των ΗΠΑ για την επίλυση του Κυπριακού υπό τον ΟΗΕ στη βάση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, επανέλαβε κατά την ενημέρωσή του στην Αθήνα ο Αμερικανός βοηθός υφυπουργός Εξωτερικών. Επίσης, εξέφρασε την υποστήριξη των ΗΠΑ στην ειδική απεσταλμένη του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Τζέιν Χολ Λουτ και στις συνομιλίες που διεξάγει και δήλωσε αισιόδοξος ότι θα υπάρξουν ευκαιρίες για τη διεξαγωγή ενός νέου γύρου συνομιλιών στο άμεσο μέλλον. Ειδικότερα, για τη διευθέτηση του Κυπριακού, είπε πως είναι συγκρατημένα αισιόδοξος.
Σε ό,τι αφορά την επανέναρξη των συνομιλιών, ο Αμερικανός διπλωμάτης είπε πως «θέλουμε να δούμε τα αποτελέσματα των συνομιλιών της Τζέιν Χολ Λουτ για να πάρουμε μια αίσθηση πού βρίσκονται τα μέρη, για τις θέσεις των κοινοτήτων και ποιες είναι οι διαφορές».
Ειδική μνεία έκανε ο Μάθιου Πάλμερ για τα ενεργειακά, διατυπώνοντας την ελπίδα ότι η ανακάλυψη των ενεργειακών κοιτασμάτων από την Κύπρο θα προχωρήσει με τέτοιο τρόπο ώστε να ενθαρρυνθούν όσοι εργάζονται για λύση. Εν τω μεταξύ, προσέθεσε, οι ΗΠΑ ενθαρρύνουν όλους τους εμπλεκόμενους να συμπεριφέρονται συγκρατημένα και υπεύθυνα και να αποφεύγουν οτιδήποτε είναι προκλητικό.

«Οι ΗΠΑ δεν υποστηρίζουν την αλλαγή των συνόρων στην περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων»
Η ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ της Σερβίας και του Κοσόβου θα αναδιαμορφώσει την περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων, εκτίμησε ο Αμερικανός διπλωμάτης. Εξήγησε πως θα ανοίξει τον ευρωπαϊκό δρόμο στη Σερβία και την ευρωπαϊκή προοπτική για το Κόσοβο και συμπλήρωσε πως αίρει την πιο σημαντική πηγή επιρροής της Ρωσίας στη Σερβία και θα ελευθερώσει το Βελιγράδι να επιδιώξει τις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες του. Επίσης, ανέφερε πως θα δώσει στους κατοίκους του Κοσόβου ελπίδα ότι υπάρχει ένα μέλλον για αυτούς παραμένοντας στο Κόσοβο.
Περαιτέρω επισήμανε πως οι ΗΠΑ επιθυμούν ιδιαιτέρως να δουν μια συμφωνία για τη συνολική ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ της Σερβίας και του Κοσόβου, τονίζοντας πως το κεντρικό κομμάτι θα πρέπει να είναι η αμοιβαία αναγνώριση μεταξύ Κοσόβου και Σερβίας. Αναγνώρισε παράλληλα πως πολιτικά είναι πολύ δύσκολο για το Βελιγράδι να το κατανοήσει αυτό.
Απευθυνόμενος στην κυβέρνηση του Κοσόβου, είπε πως θα θέλαμε να δούμε να επιστρέφει η διαδικασία διαλόγου.
Την ίδια στιγμή, ξεκαθάρισε πως οι ΗΠΑ δεν υποστηρίζουν την αλλαγή των συνόρων στην περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων, σημειώνοντας παράλληλα: «Δεν λέμε ότι δεν μπορούν να συζητήσουν οριοθέτηση των συνόρων. Εάν αυτό είναι μέρος μιας συνολικής συμφωνίας, θα το εξετάσουμε προσεκτικά».
Τέλος, εξέφρασε την ανησυχία του για την κατάσταση στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

BRIAN CLOUGHLEY, Strategic Culture, 26-2-2019  

Συνέντευξη τύπου στα ΜΜΕ της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης παραχώρησε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας με αφορμή την περιοδεία του στην περιοχή, προμηνύοντας «μουσουλμανικό συμβούλιο» παρά τω Πρωθυπουργό και εισαγωγή της τουρκικής γλώσσας στα σχόλεια.

Ουσιαστικά, αναγνωρίζει «τουρκική μειονότητα» και ακολουθεί την προπαγάνδα του τουρκικού προξενείου, ικανοποιώντας τα παράλογα αιτήματά του.

Σε μια περίοδο προεκλογική και μετά από την εθνική τραγωδία της Συμφωνίας των Πρεσπών, οι δηλώσεις αυτές προκαλούν ερωτηματικά.

Ταυτιζόμενος με τη γραμμή του τουρκικού Προξενείου ομογενοποίησε τη μειονότητα και εξαφάνισε πλήρως τους Πομάκους και το δικαίωμα τους στη διδασκαλία της δικής τους μητρικής γλώσσας.

Γιατί ο κ.Μητσοτάκης, γνωρίζοντας τις αντιδράσεις που θα προκληθούν, προχώρησε στις εν λόγω δηλώσεις;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρθηκε σε επιμέρους ζητήματα του προγράμματός του ενώ μίλησε και για τις πολιτικές που θα υλοποιήσει για την μειονότητα σε συνέχεια των όσων είχε πράξει ο πατέρας του Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

Μάλιστα αποκάλυψε πως θα δημιουργήσει «Μουσουλμανικό Συμβούλιο παρά τω Πρωθυπουργώ. 

Ώστε η μειονότητα να μπορέσει να έχει επίσημη έκφραση στο ανώτατο δυνατό επίπεδο και ο διάλογος αυτός κεντρικής πολιτείας με μειονότητα, να αποκτήσει θεσμικά χαρακτηριστικά».

«Η Θράκη είναι ένα υπόδειγμα ειρηνικής συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων.

Και αυτό το υπόδειγμα ειρηνικής συνύπαρξης, παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν, και στις οποίες θα αναφερθώ στη συνέχεια, είναι ένα κεκτημένο το οποίο πρέπει να διαφυλαχθεί και να υποστηριχθεί ως κόρη οφθαλμού.

Δεν ισχυρίζομαι ότι ήταν πάντα απόλυτα επιτυχημένη και σίγουρα θα υπάρχουν ακόμη αρκετές εκκρεμότητες οι οποίες πρέπει να αντιμετωπιστούν. 

Ζητήματα που έχουν να κάνουν με την εκπαίδευση, τον εκσυγχρονισμό και την εφαρμογή του νόμου για τα Βακούφια, με τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τα ειδικά τοπικά χαρακτηριστικά της ανάπτυξης, ειδικά στους νομούς, στις περιφερειακές ενότητες της Ροδόπης και της Ξάνθης» εξήγησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Όσον αφορά την εκπαίδευση της μειονότητας άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο τα τουρκικά να διδάσκονται ως δεύτερη γλώσσα: «η δίγλωσση παιδεία να αποκτήσει πραγματικό και ποιοτικό περιεχόμενο.

Και νομίζω ότι υπάρχουν προτάσεις σε αυτήν την κατεύθυνση τις οποίες θα ήμουν διατεθειμένος να συζητήσω, ξεκινώντας από το νηπιαγωγείο, προχωρώντας στο δημοτικό, πηγαίνοντας στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο.

Κατά το πόσο, παραδείγματος χάρη στο δημόσιο σχολείο, θα μπορεί να διδάσκεται η Τουρκική ως ξένη γλώσσα, ώστε τα παιδιά της μειονότητας, τα οποία επιλέγουν τελικά το ελληνικό δημόσιο σχολείο, όπως ολοένα και περισσότερα ή αρκετά εν πάση περιπτώσει το κάνουν, να έχουν τη δυνατότητα να κρατήσουν την επαφή τους με τη μητρική τους γλώσσα, τη γλώσσα που έμαθαν και ομιλείται μέσα στο σπίτι τους. 

Πρέπει να δείξουμε ανοιχτό πνεύμα σε αυτή τη συζήτηση.

Και βέβαια τα ελλείμματα και μειονεκτήματα που έχουν να κάνουν με τις υποδομές της μειονοτικής εκπαίδευσης θα πρέπει και αυτά να αντιμετωπιστούν».

Σφοδρή ήταν η αντίδραση του στρατηγικού αναλυτή, Αθανάσιου Δρούγου, στα λεγόμενα του κ.Μητσοτάκη, ο οποίος με μακροσκελές κείμενο στα κοινωνικά δίκτυα καταδικάζει τις εν λόγω δηλώσεις και τις χαρακτηρίζει «απαράδεκτες» και «εκτός πραγματικότητας».

Μεταξύ άλλων αναφέρει: «Οι δηλώσεις Μητσοτάκη για τη σύσταση «Μουσουλμανικό Συμβούλιο παρά τω Πρωθυπουργώ», αλλά και η εισαγωγή της Τουρκικής ως ξένης γλώσσας στα δημόσια δημοτικά σχολεία, προκαλεί ήδη έντονες αντιδράσεις στο χώρο της εθνικά ευαίσθητης Θράκης.

Μετά την πληγή με το Μακεδονικό και τις Πρέσπες, έρχεται να προστεθεί αυτό της Θράκης…Από άγνοια, από ασχετοσύνη ή και από κάτι άλλο…»

«Δυστυχώς για πολλοστή φορά θα τονιστεί ότι, η μειονότητα της Θράκης δεν είναι εθνική αλλά θρησκευτική και αποτελείται από 3 ομάδες (Τουρκογενείς ,Πομάκοι και Αθίγγανοι / Ρομά).

Αυτό σημαίνει ότι οι Πομάκοι και οι Ρομά υποχρεούνται να μαθαίνουν Τουρκικά, χωρίς να τους αναγνωρίζεται το δικαίωμα της εκμάθησης της δικής τους «μητρικής» γλώσσας.

Ας μας πουν ΟΛΑ τα πολιτικά κόμματα ποια είναι η θέση τους για αυτό, έχοντας υπόψη ότι η Τουρκία προωθεί το μότο… οι Μουσουλμάνοι στα Βαλκάνια είναι Τούρκοι(Βούλγαροι-Βόσνιοι, κα)…»

Συνεχίζει αναφερόμενος στα δύο «μεγάλα» κόμματα: «Από τα τελευταία γεγονότα (Πρέσπες και περιοδεία Μητσοτάκη στη Θράκη) διαφαίνεται ότι τα 2 κόμματα «εξουσίας» δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει «εθνικά θέματα» και μετά λύπης επίσης διαφαίνεται η ανικανότητα όλων των συμβούλων των πολιτικών αρχηγών, μηδενός εξαιρουμένου (που σίγουρα γνωρίζουν τη Θράκη μόνο από το χάρτη ή αν είχαν το προνόμιο να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία στο Δ’ ΣΣ δηλαδή σε μονάδες και σχηματισμούς ανατολικά του Νέστου.), για τις ατυχείς δηλώσεις του εν δυνάμει πρωθυπουργού σε επιλεκτικά Θρακικά ΜΜΕ και όχι στο σύνολό τους.»

Κλείνει το κείμενό του επισημαινόντας: «…να είστε όλοι σας έτοιμοι να θερίσετε θύελλες αν επιμένετε στο να σπείρετε ανέμους… για ξανασκεφτείτε το.

Εκτός κι αν μετανιώσατε που προηγείστε δημοσκοπικά (όπως λέγεται) και θέλετε να απαλλαγείτε από το…. ποτήριο τούτο.

Γιατί υπάρχουν και όρια στην ανοχή και την υπομονή του λαού.https://www.pentapostagma.gr/2019/03/%CE%BF-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7-%CE%B8%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7-t%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85.html

Μη παίζετε με αυτή.»

Σ.γ.: Κατά τα άλλα ψηφείστε τους παγκοσμιοποιητές νεοδημοκράτες και τον Κούλη τον απόγονο ενός από τους τραγικούς συντελεστές της ελληνικής τραγωδίας από το 1965 μέχρι σήμερα.

Με πολύ ειρωνική διάθεση η ιστοσελίδα κατιούσα, προφανώς αριστερή, σχολιάζει την ευχή του Βορειοατλαντικού Συμφώνου για την ημέρα ανεξαρτησίας της χώρας μας. Πότε, τότε, το 1821. Τώρα; είμαστε ανεξάρτητοι; Υπάρχουν Έλληνες που να υποστηρίζουν κάτι τέτοιο; βεβαίως και υπάρχουν διαβάστε το πιο κάτω. Κατά την κατιούσα πάντα.

Λευτεριά ή ΘαΝΑΤΟς – Η βορειατλαντική συμμαχία μας εύχεται χρόνια πολλά για την 25η Μαρτίου

Σαν να μη μας έφταναν τα ρίγη συγκίνησης ως έθνος που κάθε χρόνο ο εκάστοτε πλανητάρχης παραθέτει επίσημη δεξίωση στο Λευκό Οίκο για να τιμήσει την 25η Μαρτίου, φέτος το φρόνημά μας έρχονται να τονώσουν οι νατοϊκοί μας σύμμαχοι.

Είναι γνωστό ότι στα πλαίσια της διαδικτυακής καμπάνιας #WeAreNATO με αφορμή τα 70χρονα της συμμαχίας που πλησιάζουν σε λίγες μέρες, ο φιλάνθρωπος αυτός οργανισμός επιχειρεί να μας θυμίσει τις όμορφες στιγμές που περάσαμε μαζί, τα πλεονεκτήματα που μας φέρνει η συμμετοχή σε αυτό, αλλά και για να δείξει ότι λαμβάνει υπόψη την ιδιαίτερη ταυτότητα κάθε κράτους – μέλους. Το τελευταίο στοιχείο είναι αυτό που κυριαρχεί στην τελευταία ανάρτηση, προερχόμενη από το λογαριασμό του νατοϊκού στρατηγείου στο ολλανδικό Brunssum, όπου μας εύχεται “Ευτυχισμένη Ημέρα Ελληνικής Ανεξαρτησίας”, διευρύνοντας παράλληλα τους γνωστικούς ορίζοντες των αναγνωστών ρωτώντας τους “αν ήξεραν πως η Ελλάδα μπήκε στη συμμαχία το 1952”:

Δεν ξέρουμε για τους άλλους λαούς των κρατών μελών, ο ελληνικός πάντως και να ήθελε, δε θα μπορούσε να λησμονήσει αυτές τις δεκαετίες συμμετοχής μας στην ευαγή συμμαχία, στις οικονομικές υποχρεώσεις της οποίας εξάλλου διαπρέπει, κατακτώντας διαχρονικά τη δεύτερη θέση πίσω από τις ΗΠΑ.

Τι σχέση έχει βέβαια οποιαδήποτε έννοια ανεξαρτησίας με το ΝΑΤΟ, που δεν αναγνωρίζει σύνορα, που αλωνίζει στο Αιγαίο τάχα για να μας “προστατεύσει” από τους πρόσφυγες (ωσάν να επρόκειτο για κακοποιούς), που έχει βάσεις που λειτουργούν ως κράτος – εν κράτει σε διάφορα σημεία της χώρας, με την αριστερή κυβέρνηση να έχει συμφωνήσει σε δημιουργία ακόμα περισσότερων, μόνο η άρχουσα τάξη και το πολιτικό της προσωπικό το γνωρίζουν. Η δική τους ανεξαρτησία, όπως και η εκούσια και συνειδητή παραχώρησή της στα πλαίσια της πολυπόθητης “γεωστρατηγικής αναβάθμισής της” δεν αφορά καθόλου την ανεξαρτησία του λαού, ενός λαού πραγματικά κυρίαρχου στην επικράτειά του, τους πόρους της και τον πλούτο που ο ίδιος παράγει.

Μυριόστομη ας είναι η φωνή μας στην παρέλαση:

Μακεδονία ξακουστή,
του Αλεξάνδρου η χώρα,
που έδιωξες τους βάρβαρους
κι ελεύθερη είσαι τώρα.

Ήσουν και θα ‘σαι ελληνική,
Ελλήνων το καμάρι,
κι εμείς θα σ’ αντικρίζουμε
περήφανα και πάλι.

Οι Μακεδόνες δεν μπορούν
να ζούνε σκλαβωμένοι,
όλα και αν τα χάσουνε
η λευτεριά τους μένει.

Το μόνο που μας μένει για να διατηρήσουμε το αυτάδελφο έθνος μας, την Ιστορία μας και τον προαιώνιο πολιτισμό μας είναι το τρίπτυχο ΘΡΗΣΚΕΪΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ.

Το πιο κάτω άρθρο αποτελεί επιτομή των όσων έχουμε γράψει από το 2012 σε τούτη την ιστοσελίδα. Ο Αλκιβιάδης Κεφαλάς είναι σημαντικός άνθρωπος και ξέρει να λέει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, διαβάστε τον:

Τα κόμματα εξουσίας ασκούν απόλυτα εξαρτώμενη πολιτική, τη στιγμή που οι τοπικές ελίτ δεν έχουν εθνική συνείδηση

Από τον  Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά*

Ο Γάλλος γιατρός και συγγραφέας Γκουστάβ λε Μπον (1841-1931) στο σύνολο του έργου του διαχειρίζεται το γεγονός ότι η μάζα συμπεριφέρεται χαοτικά και συναισθηματικά, και συνεπώς αδυνατεί να εκφραστεί λογικά, άνευ της καθοδήγησής της από έναν «ηγέτη».{1] Η αποστολή του ηγέτη είναι, αφενός, να ελέγχει την ανακόλουθη σκέψη της μάζας, αφετέρου να την κατευθύνει εκεί όπου αυτός αποφασίζει, χρησιμοποιώντας τα αιώνια εργαλεία χειραγώγησης των πληθυσμών, όπως 1)της εξαπάτησης, 2)της παραπληροφόρησης, 3)της κυριαρχίας της αισθητικής των ενστίκτων, 4)του χαμηλού επιπέδου παιδείας, 5)της καλλιέργειας του φόβου μέσω της κοινωνικής ανασφάλειας 6)με την ενθάρρυνση της εγκληματικότητας (απελευθερώνοντας δια νόμου επικίνδυνους εγκληματίες με τη δικαιολογία του υπεράριθμου των φυλακισμένων), 7) μέσω της ελεγχόμενης παροχής τροφίμων, 8)της απουσίας εργασίας, 9)της απειλής αφαίρεσης των περιουσιακών στοιχείων με επιπρόσθετους φόρους την ίδια ώρα που οι μισθοί είναι πενιχροί ή κόβονται και ξανακόβονται), 10)της απειλής της οικονομικής εξαθλίωσης, 11)καθώς και της κοινωνικής πόλωσης μέσω διχαστικών ψευδοϊδεολογικών οχημάτων και διλημμάτων (ένεκα του πολυκομματισμού και της διαρκούς σύγχυσης που τα κόμματα σπέρνουν στο λαό) με αποτέλεσμα να τον διαιρούν τον λαό, και να τον καθιστούν διαχειρίσιμο.

Ο ηγεμών πρέπει επίσης να χρησιμοποιεί εντέχνως το απόλυτο όπλο της μαζικής εξαπάτησης, που συνίσταται στην πολιτική θέση ότι δήθεν «ο λαός αποφασίζει». Η μάζα τώρα διακατέχεται από την ψευδαίσθηση ότι χειρίζεται αυτή το μέλλον και την τύχη της μέσω των «δημοκρατικών εκλογών», και συνεπώς αποτελεί τον κυρίαρχο του πολιτικού παιχνιδιού. Τα πρόσφατα πολιτικά γεγονότα, όμως, όπως το τελευταίο δημοψήφισμα, η παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στα Σκόπια, ο πολιτικός καιροσκοπισμός, η διογκούμενη φτωχοποίηση και η κλιμακούμενη λαϊκή εξαθλίωση απέδειξαν ακόμα μία φορά ότι η σύγχρονη λειτουργία και έκφραση του «δημοκρατικού πολιτεύματος» δεν συσχετίζεται με το εννοιολογικό νόημα των δύο λέξεων, ότι δηλαδή οι πολίτες αποφασίζουν για τα κοινά, αλλά αποτελούν την απόδειξη των θέσεων του Γκουστάβ λε Μπον. Σ.γ.:  Στην ουσία μόνο οι πολίτες δεν αποφασίζουν. Κι αν αποφασίσουν η κάθε κυβέρνηση μπορεί να αλλοιώσει τις αποφάσεις του λαού, όπως συνέβη με το δημοψήφισμα του 2015.

Ο ηγεμών, λοιπόν, είναι το εκτελεστικό όργανο της αιώνιας αδικίας, όπου μέσω της νομοθεσίας και της φορολογίας ληστεύονται οι πολίτες και απογυμνώνονται από το προϊόν της εργασίας και τον πλούτο τους, με σκοπό αυτά να μεταφερθούν στις ολιγάριθμες οικονομικές ελίτ, ενώ ο ηγεμών θεωρείται επιτυχημένος όταν η διαδικασία της κλοπής και της εξαθλίωσης εκτελούνται ομαλά, χωρίς κοινωνικές επαναστάσεις.

Ταυτόχρονα, η σύγχρονη τεχνολογία του «ήχου» και της «εικόνας» αποτελεί το απόλυτο όπλο ελέγχου και αποβλάκωσης των μαζών, συνεπώς δεν ελέγχονται από τον ηγεμόνα-εκτελεστικό όργανο, αλλά από τις οικονομικές ελίτ. Η εικόνα και ο λόγος αποσκοπούν στο να κατασκευάσουν δύο ή τρεις διαφορετικούς κλώνους του ηγεμόνα, ώστε να αποκλειστεί η εμφάνιση διαφορετικών «αντιγράφων», που θα θέσουν σε κίνδυνο τον έλεγχο της εξουσίας και την εξαπάτηση των μαζών. Η μάζα δεν έχει άλλη επιλογή από το να επιλέγει κάθε τέσσερα χρόνια μέσω των «δημοκρατικών εκλογών» έναν πολιτικό κλώνο, ο οποίος θα πράξει ακριβώς τα ίδια με αυτά που έπραξε ο προηγούμενος και με αυτά που θα πράξει ο επόμενος.

Οι ελίτ λοιπόν ελέγχουν την επικοινωνία, την αισθητική, τη ροή του χρήματος, την εργασία, τον «άρτο», τα δημόσια έργα, το θέαμα, καθώς και την κυρίαρχη ιδεολογία, την οποία δεν διστάζουν να αποκαθηλώνουν μέσω του θιάσου σκιών των πολιτικών υπαλλήλων τους, όταν το απαιτούν τα συμφέροντά τους. Αυτή λοιπόν είναι η μεγάλη εικόνα του πολιτικού παιχνιδιού στην Ελλάδα και την Ευρώπη, ενώ οι διαφοροποιήσεις εκφράζονται από τον βαθμό του ελέγχου που εξασκούν οι οικονομικές ελίτ επί του πολιτικού προσωπικού. Η εμφάνιση πολιτικών ρευμάτων αποκλινόντων από το «πολιτικώς ορθό» (π.χ., Brexit) οφείλεται στο ότι ένα μέρος των οικονομικών ελίτ έχει αρχίσει να αισθάνεται απειλούμενο από την παγκοσμιοποίηση και την απόλυτη εξαθλίωση των μαζών, κατανοώντας το περιεχόμενο του πολιτικού συνθήματος των «κίτρινων γιλέκων» στη Γαλλία, ότι ο λαός «βαρέθηκε τη φτώχεια».

Έτσι, οι διεθνείς οικονομικές ελίτ, λόγω του ισχυρού αισθήματος αυτοσυντήρησης που διαθέτουν, έχουν αρχίσει να αναζητούν εκ νέου την ασφάλεια της τάξης τους εντός της πολιτικής αρχής του εθνικού κράτους.

Στην Ελλάδα, βεβαίως, τέτοιοι προβληματισμοί είναι απόντες, επειδή απαιτούν εκλεπτυσμένη πολιτική σκέψη. Εδώ, η πολιτική των κομμάτων εξουσίας είναι απόλυτα εξαρτώμενη και διεφθαρμένη, η δε μεγαλοαστική τάξη, κατά τον Αριστοτέλη Ωνάση, είναι άξεστη, ρηχή, μιμητική, χωρίς τοπική και χρονική πατίνα, συνεπώς στερείται εθνικής συνείδησης. Έτσι, παρά τον τεράστιο πλούτο που η μεγαλοαστική τάξη έχει συσσωρεύσει, δεν ήταν δυνατόν να βρεθεί έστω ένας από αυτήν που θα επεδίωκε εκτός του πλαισίου των προσωπικών συμφερόντων του να ελέγξει την πολιτική με το χρήμα, αντιγράφοντας προς την αντίθετη κατεύθυνση το επιτυχημένο εγχείρημα του Τζορτζ Σόρος, για να αποτρέψει την καθοδική πορεία και την καταστροφή της χώρας.

Σ.γ.: Άρα το βούλιαγμα της Ελλάδας, των Ελλήνων και του ελληνικού λαού θα συνεχισθεί χωρίς να υπάρχει εναλλακτική λύση, ανατροπής αυτής της παρακμιακής ολισθηρής πορείας προς απόλυτη υποδούλωση των Ελλήνων.

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Πρωτοβουλία Πολιτών Πάτρας

[1]Για τον τρόπο εξαπάτησης των λαών από τον απατεώνα πολιτικό έχουμε γράψει εκτενέστατα στο βιβλίο μας “ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ” Ευαγγελάτου Γεωργίου Εκδόσεις ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ.

Έχει περάσει η εποχή, μάλλον ανεπιστρεπτί, όπου ήσουν ότι δηλώσεις, όπως έλεγε ο Τσαρούχης, ένας αναρχοαυτόνομος αυτοπροσδιορισμός, δηλωτικός, σήμερα, αντικαθεστωτικού φρονήματος. Επειδή οι κρατούντες θέλουν να προσδιορίζουν αυτοί ποιος είσαι, κρίνοντας πράξεις και ιδέες κατά το γούστο τους. Ατρόμητοι ενώπιον του γελοίου οι κυβερνώντες και κομματικοί του ΣΥΡΙΖΑ κατηγόρησαν τους διαδηλωτές-ψηφοφόρους τους ότι είναι φασίστες.

Στη Γαλλία, πρώτοι, κατηγόρησαν τη Λεπέν, με το επιχείρημα «κινδυνεύει η Δημοκρατία». Στο ευρωιερατείο γενίκευσαν εναντίον κάθε αντιφρονούντα (Όρμπαν, Σαλβίνι) και στην Αθήνα πιθήκισαν, ως συνήθως, τις διδαχές εξ Ευρώπης. Ελλείψει κομμουνιστών έβγαλαν από τη ναφθαλίνη τον φασισμό. Σύμφωνα με το δόγμα των ελίτ, «είσαι αυτό που λέμε εμείς ότι είσαι». Αλλιώς είσαι στιγματισμένος, ρυπαρός και απόβλητος.

Για όσο καιρό το καθεστώς εξασφάλιζε το τυπικό «ψωμί και ελευθερία» μπορούσε να επιβάλλει την άποψή του χωρίς πρόβλημα. Η άνοδος των αντισυστημικών δυνάμεων στην Ευρώπη φανερώνει την αδυναμία του καθεστώτος να εξασφαλίσει αυτό που έχει υποσχεθεί: δημοκρατία, ευημερία και ασφάλεια. Η πτώχευση της δημοκρατίας, η εκτεταμένη διαφθορά, η περιφρόνηση της λαϊκής ψήφου, και η ανασφάλεια από την επιταχυνόμενη φτώχεια ταυτόχρονα με τη ραγδαία αύξηση της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, είχαν συνέπειες.

Το μοιραίο λάθος!

 
Ο κόσμος έπαψε να είναι υπάκουος. Το κρίσιμο είναι ότι όλο και περισσότεροι έπαψαν να φοβούνται το σκιάχτρο του φασισμού που οι ελίτ κουνάνε εμπρός του. Βλέπει ο κόσμος ότι αυτοί που φωνάζουν «λύκος στο μαντρί» είναι αυτοί που ουρλιάζουν μέρα μεσημέρι με προληπτικές συλλήψεις στην Ελλάδα μην τυχόν και ενοχληθούν οι κυβερνώντες ή με την ασυγκράτητη βία των «δυνάμεων της Τάξης» εναντίον των διαδηλωτών στο Παρίσι.
Μετά την πτώση του κομμουνισμού εξαφανίστηκαν ουσιαστικά οι διαφορές των κομμάτων.

Η παγκοσμιοποίηση, ως όχημα διάδοσης και επικράτησης της ηγεμονίας των ΗΠΑ, εξομοίωσε τις πολιτικές των κομμάτων. Οι ελίτ έσπρωξαν τα πράγματα στα άκρα μεθοδεύοντας διαδικασίες προεπιλογής των στελεχών που θα ήταν επιτρεπτό να διεκδικήσουν την ηγεσία των κομμάτων και των χωρών. Έτσι ο κόσμος λέει «όλοι ίδιοι είναι». Για να γίνεις αρχηγός δεν αρκεί να εκλεγείς από το κόμμα.

Περνάς από τη Λέσχη Μπίντελμπεργκ, (σ.γ.: και από τη μασονική Στοά) από δημόσιες και άλλες, λιγότερο γνωστές επαφές, δίνεις εξετάσεις σε πολλούς, τυπικά αναρμόδιους. Ο Φρανσουά Φιγιόν, πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας, καθόλα δεξιός, έκανε το μοιραίο λάθος να αποκαλύψει ότι «μας κυβερνάει η Μπίντελμπεργκ» (αναφέρθηκε στο γαλλικό ιστολόγιο agora vox). Έκτοτε τον σέρνουν, με τη γυναίκα του, σε δίκες με διάφορες κατηγορίες, ανάλογης αντικειμενικότητας με αυτές που συνέτριψαν τον Στρος-Καν.

Ο κόσμος αφυπνίζεται

 
Τρία σημεία σημαδεύουν την πορεία σταδιακής αφύπνισης του κόσμου, αλληλένδετα:
Το πρώτο σημείο ρήξης είναι ότι ο κόσμος απαλλάσσεται σταδιακά, αλλά με σημαντική επιτάχυνση, από το φόβο που διοχετεύουν οι ελίτ ότι θα επέλθει καταστροφή αν αλλάξει το καθεστώς.

Το δεύτερο σημείο είναι ταυτόχρονα προϋπόθεση αλλά και συνέπεια του πρώτου. Ο μίτος βρίσκεται στη συνειδητοποίηση ότι τα κόμματα και οι ηγεσίες μοιάζουν σαν ομογάλακτα αδέλφια για τους λόγους που έχουν ήδη αναφερθεί. Ανεξάρτητα από τις ιδεολογίες που ισχυρίζονται ότι έχουν και ακολουθούν.

Οι σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες καταρρέουν επειδή προτείνουν τις ίδιες, νεοφιλελεύθερες, πολιτικές με τη Δεξιά και την ίδια στάση υποταγής στις ΗΠΑ. Οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες δεν καταρρεύσαν όταν έκαναν, παλιά, κυβέρνηση με τους χριστιανοδημοκράτες επειδή διατηρούσαν πολιτική αυτονομία. Τώρα εξομοιώθηκαν, υπηρέτησαν την ίδια πολιτική και συντρίβονται. Ζημιώνοντας και την ισορροπία του Συστήματος.

Ο θρίαμβος της κυρίαρχης ελίτ

 
Το τρίτο σημείο, κρίκος στην ίδια αλυσίδα, είναι ότι ο θρίαμβος της κυρίαρχης ελίτ, δηλαδή ότι αφομοίωσε και ισοπέδωσε κάθε διαφορετική φωνή, έγινε επιθανάτιος ρόγχος. Ο μόνος πραγματικός, όχι φανταστικός αλλά με υλική υπόσταση, εχθρός είναι η ίδια της η ύπαρξη. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και η εθελούσια υποταγή στις ΗΠΑ οδηγούν στον θάνατο, το δικό της και της κάθε χώρας όπου επικρατεί. Με υπόδειγμα τον Μακρόν και φυσικά τον ΣΥΡΙΖΑ.

Υπάρχει και τέταρτο σημείο. Η ιστορική Αριστερά έχει πάψει να είναι ορατή, εναλλακτική δύναμη, επί του παρόντος. Απομένουν, λοιπόν, δεξιές δυνάμεις ως απειλή εκ των ένδον, όπως ο Σαλβίνι και η Λεπέν ή πολιτικά ακαθόριστες, όπως οι 5 Αστέρες. Για τη δημιουργία μιας διαδοχής. Άγνωστης. Ενδεχομένως και απροσδόκητης.

Τώρα αυτό που λέμε Δεξιά δεν είναι πια συμπαγές, ίδιο με αυτό που ξέραμε. Η τομή, ατελής αλλά υπαρκτή, χωρίζει αυτούς που εναντιώνονται στην Παγκοσμιοποίηση και την αμερικανική ηγεμονία από όσους υπερασπίζονται την αυτονομία του Έθνους και του Κράτους. Άλλη Δεξιά υποστηρίζει το παλαιό καθεστώς της ομάδας των Κλίντον/Ομπάμα. Και άλλη Δεξιά, πολιτικά και ταξικά, φλερτάρει με τον Τραμπ (σ.γ.: ο οποίος σήμερα απηλλάγη από τις κατηγορίες που του προσήψαν οι δημοκρατικοί για συνεργασία με τη Ρωσία κλπ) έως τον Ιταλό Σαλβίνι, τον Μαγυάρο Όρμπαν, τη Γαλλίδα Λεπέν. Ούτε εθνικιστές είναι, ούτε φασίστες, όχι τουλάχιστον όπως τους περιγράφουν οι Βρυξέλλες που δεν τολμούν να χαρακτηρίσουν ομοίως τον Τραμπ. (Σ.γ.: ο οποίος σήμερα απηλλάγη από τις κατηγορίες που του προσήψαν οι δημοκρατικοί για συνεργασία με τη Ρωσία κλπ).

Ωστόσο, το πρόβλημα αυτών δεν διαφέρει ριζικά από όλων των άλλων, δεξιών και αριστερών. Δεν έχουν συνολική πρόταση για το αύριο. Για το μέλλον των λαών τους, των χωρών τους, το μέλλον της Ευρώπης. Οι Βρετανοί, με το BREXIT, παλεύουν μια απάντηση στο σκοτάδι. Το BREXIT είναι πείραμα, δεν είναι λύση ορατής σιγουριάς, ούτε καταστροφής, εκ των προτέρων. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες αντιστοιχούν, το πολύ, σε μια μικρομεσαία επαρχία της Κίνας (ή της Ινδίας), οι μικρές χώρες είναι χωριά. Μπορεί, άραγε, σε τέτοιες συνθήκες να βρεθεί διέξοδος για την Ευρώπη; Έγραψε ο Απόστολος Αποστολόπουλος

από το «https://slpress.gr/»

«Ο νόμος δεν μπορεί να στηρίξει το πνεύμα, ούτε να γεννήσει την επιθυμία της αρετής. Αυτή είναι δουλειά του ποιητή ή του φιλοσόφου, που πείθουν επειδή ακριβώς δεν έχουν τη δύναμη να επιβάλουν. Η δύναμη που έχει η εξουσία δεν μπορεί να νομοθετήσει ενάντια στα πάθη της ανθρώπινης καρδιάς, όσο κι αν τα πάθη αυτά απειλούν να καταλύσουν την τάξη».Σ.γ.: Γιατί τα πάθη δαμάζονται μόνο με τον αγώνα για την κατάκτηση αυτοσυνειδησίας ή επί το χριστιανικότερον, αν γίνει το υποκείμενο φορέας αγιοπνευματικός. Γεγονός που προαπαιτεί το άδειασμα του εγώ.

Το απόσπασμα είναι από τον αριστουργηματικό «Αύγουστο» του John Williams, στην πολύτιμη μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου («Gutenberg»). Μας προκαλεί να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορεί, σε μια κοινωνία, να υπάρξει κάτι χειρότερο από την ανομία: Η απουσία ή η παράκαμψη του ποιητικού και του φιλόσοφου λόγου.

Ο νόμος δεν μπορεί να γεννήσει δυναμική σχέσεων κοινωνίας ούτε οι αετονύχηδες opinion makers μέτρα που να εκτιμούν την ποιότητα. Γι’ αυτό και μια κοινωνία που θέλει να σωθεί από τον εφιάλτη του εκχυδαϊσμού, τη λοιμική του αμοραλισμού και μηδενισμού, τιμά και φροντίζει τον δάσκαλο περισσότερο από τον δικαστή ή τον αστυνόμο, τον μεγάλο ποιητή περισσότερο από τον βουλευτή. Σ.γ.: Στη δική μας περίπτωση θέτει στρατιές αστυνομικών να προστατεύουν τους αμοραλιστές, δοσίλογους κι εθνοπροδότες κυβερνητικούς και μη πολιτικούς.

Στη σημερινή ελλαδική μας πραγματικότητα ο εκχυδαϊσμός έχει φτάσει στο καταληκτικό του στάδιο, τον μιθριδατισμό. Έχει γίνει αυτονόητο να μην υπάρχει πια πολιτική, μόνο εμπορία εντυπώσεων. Για να εμπορευθούν τις εντυπώσεις οι άνθρωποι της εξουσίας δέχονται και ανέχονται να γίνονται μαριονέτες των ανθρώπων του πλούτου. Σ.γ.: Βίβα Σόρος!

Δεν το θεωρούν διαφθορά, είναι ο κατεστημένος τρόπος για να κερδηθεί και ασκηθεί η εξουσία.

Κατεστημένη παντού η απόλυτη προτεραιότητα των εντυπώσεων, αποκλείει την επαφή με την πραγματικότητα. Την υποκαθιστούν τα ΜΜΕ με στρατιές από αναγκεμένους, στα όρια της λιμοκτονίας, δημοσιογράφους και ρομαντικούς (ακόμα) ή «εξαρτημένους» από το αλκοολίκι της δημοσιότητας «λογίους». Τα περιθώρια ασυδοσίας έντυπου και ραδιοτηλεοπτικού λόγου απεριόριστα, αφού στόχος σχέσεων κοινωνίας (σ.γ:και κράτους) δεν υπάρχει.

Και ο δάσκαλος; Ο δικαστής; Ο αυθεντικός ποιητής; Φυσικά στο κοινωνικό περιθώριο, διακοσμητικές φιοριτούρες ενός δήθεν σχολειού και μιας δήθεν δικαιονομίας ή ο ποιητής, της φτηνιάρικης μελοποιημένης λαϊκομαγκιάς. Όλα στο δήθεν, και ρεαλισμός μόνο η «κονόμα». Υποδειγματική κρατική αναίδεια, το εφεύρημα των «αναπληρωτών» στα σχολειά: Χιλιάδες δασκάλων που μισθοδοτούνται μόνο εφήμερα, για κάποιους μήνες κάθε χρόνο, καθηλωμένοι στο μαρτύριο της σαδιστικής αβεβαιότητας.

Όποιο κόμμα κι αν κυβερνάει, το σχολειό είναι στεγανά χρηστικό, δηλαδή ενεργά ψυχοκτόνο, συμφιλιωμένο με την προτεραιότητα του «φροντιστήριου». Μέσα σε σαράντα μόλις χρόνια, η ελλαδική κοινωνία βεβαιώνεται πρωτόγονα άγλωσση, θλιβερά ανιστόρητη, κωμικά ασυνάρτητη, μικρονοϊκά εύπιστη, εξευτελιστικά ασόβαρη. Σ.γ.:Άρα ας μην διαμαρτυρόμαστε που ξαναγίνουμε σκλάβοι όχι των Τούρκων αλλά των προτεσταντοκαθολικών δυτικών σταυροφόρων.

Οριστικά αποκομμένος ο Νεοέλληνας από τη σύνολη προγενέστερη ελληνική γραμματεία – από τον Όμηρο ως και τον Παπαδιαμάντη.

Στη ρεαλιστική ορολογία της ψυχοπαθολογίας αυτό λέγεται συλλογική παράνοια ή συλλογική μονομανής θανατολαγνεία. (Σ.γ.: ή κατά μας όπως επανειλημμένως έχουμε αναφέρει, βιώνουμε μια μανιοκαταθλιπτική στάση ζωής επί σχιζοφρενικής βάσης)..

Κομματική διαφοροποίηση της εκπαιδευτικής πολιτικής δεν υπήρξε στα σαράντα πέντε χρόνια της μεταπολίτευσης. Καραμανλισμός, Παπανδρεϊσμός και «προοδευτικός» μηδενισμός υπηρέτησαν με εκπλήσσουσα σύμπνοια τον μεθοδικό αφελληνισμό της εκπαίδευσης, συνδυασμένον με την απροκάλυπτα τεχνουργημένη υποβάθμιση και απαξίωσή της. Ωσάν να έπρεπε να πεισθούν οι πάντες ότι η ελληνική κοινωνία είναι προφανώς ανίκανη να παιδαγωγήσει τους φορείς του μέλλοντός της, και μόνο η εμπορευματοποιημένη, «ιδιωτική» παιδεία (σχολειά και πανεπιστήμια) θα το κατορθώσουν.

Η μόνη πολιτική εξαίρεση σε αυτόν τον εκβιαστικό αφιονισμό ήταν, ως υπουργός Παιδείας, η Αννα Διαμαντοπούλου. Πάλαιψε να ξαναστήσει, με στέρεη ραχοκοκαλιά και αξιοπρέπεια, το κατασπαραγμένο από τις κομματικές σκοπιμότητες ελληνικό σχολειό και πανεπιστήμιο. Για λίγο. Μόλις γεύθηκε πρωθυπουργία ο Αντώνης Σαμαράς, ανέθεσε στον Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο να υπουργήσει την Παιδεία ξεριζώνοντας, μεθοδικά και βάναυσα, κάθε επίτευγμα της Διαμαντοπούλου. (Σ.γ. η οποία όμως δεν έπαψε να συμμετέχει στην Λέσχη Μπίλντερμπεργκ και να είναι από τους σταυροφόρους της παγκοσμιοποίησης).

Η καταγραφή των κακουργημάτων του ΣΥΡΙΖΑ στην Παιδεία θα απαιτήσει πολύ χρόνο και χαλκέντερο εισαγγελέα. Η Ν.Δ. έχει τολμήσει, για τα θέματα Παιδείας, πειραματισμό: Παραμέρισε το χιλιοφθαρμένο και δωσίλογο πολιτικό της προσωπικό και τοποθέτησε στον τομέα Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων τη Νίκη Κεραμέως. Το οικογενειακό της όνομα προκαλεί σέβας και δέος, θα δικαιολογούσε ελπίδες για ριζοσπαστικές αλλαγές στοχοθεσίας και κριτηρίων ποιότητας. Δυστυχώς ως σήμερα οι ελπίδες έχουν μείνει χωρίς αντίκρισμα έργου. Η Ν.Κ. έδωσε εντυπωσιακά δείγματα ικανότητας δημόσιων σχέσεων και διαφημιστικής αυτοπροβολής, αλλά ούτε ίχνος σοβαρής μελέτης και προτάσεων για τα προβλήματα της Παιδείας, μεταρρυθμιστικής τόλμης και κριτηρίων ποιότητας.

Αρκείται στην εξομοίωση με τον πολτό της αδράνειας, της απουσίας κάθε κοινωνικού οράματος, που χαρακτηρίζει το άνευρο αυτό κόμμα. Σ.γ.: Τούτο αποδεικνύει περίτρανα πως μέσα σε ένα φαύλο είτε καπιταλιστικό είτε μαρξιστικό σύστημα, ένας ικανός και ταλαντούχος άνθρωπος αν πει να εφαρμόσει μια εμπνευσμένη πολιτική αργά ή γρήγορα θα σαμποταριστεί, θα απομονωθεί και θα εκμηδενιστεί μέχρι αποθαρρύνσεως και περιφρόνησης ή οποιαδήποτε πρωτοβουλία του.

Επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά στην εφημερίδα Καθημερινή στις 10/3/19 Τα σχόλια δικά μας.