Ιαν 08

Αξιόλογα συμπεράσματα από την συνέντευξη της συζύγου του Πρώτου πολίτη της χώρας!

Τα όσα είπε η Περιστέρα Μπαζιάνα συνειδητά και ασυνείδητα στην πολιτική συνέντευξή της, http://www.iefimerida.gr/news/387088/i-synenteyxi-mpaziana-kathe-epeteio-toy- θα μας άφηναν τελείως ασυγκίνητους, όπως και τα ρετουσαρισμένα άρθρα των εκάστοτε πολιτικών δημοσιογράφων, αν, αν δεν ήταν η σύζυγος του Πρωθυπουργού της Ελλάδας. Ακριβώς γι’  αυτό νομίζουμε αξίζει να σταθούμε λίγο στα όσα κρίσιμα σημεία της συνέντευξης λέει.

Τα ακραία πολιτικά γεγονότα του 2015
Με έντονη διάθεση, αναμενόμενο άλλωστε, να δικαιολογήσει τον άνδρα της επισημαίνει ότι «Η διακυβέρνηση που παρέλαβε δεν ήταν ένα καθαρό, ένα άγραφο χαρτί, ώστε να ξεκινήσει από το μηδέν. Το τεφτέρι είχε πολλά χρωστούμενα. Έπρεπε να παζαρέψει, να διαπραγματευτεί πάνω σε αυτά, με άξονα τις αξίες στις οποίες εκλέχθηκε».

Με βάση τα πιο πάνω φαίνεται καθαρά ότι ο Αλέξης έβλεπε το τιμόνι της διακυβέρνησης να του έρχεται στα χέρια, αλλά επιπόλαιος, ανώριμος χωρίς ίχνος στοιχειώδους ψυχικής ωριμότητας, ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ ΔΕΝ ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΚΕ «θα αντέξω στην προδιαγεγραμμένη πορεία που οι δανειστές έχουν επιβάλλει με τα μνημόνια στη χώρα; Και αν ΝΑΙ με ποιο τρόπο θα αντισταθώ; Με ποιο plan 2 ή 3 θα υψώσω το ανάστημά μου στην Ε.Ε., στους τραπεζίτες και το Eurogroup, εκείνους τους αψήφιστους που είναι υπεράνω Ευρωκοινοβουλίου, που δεν εκλέγονται κι αποτελούν μια σπείρα που λυμαίνεται τους λαούς της Ε.Ε.; Κι αν τους πω τέλειωσε το παραμύθι με τα δάνεια και τα μνημόνια είναι έτοιμος ο ελληνικός λαός για μια ιστορική ανατροπή;»

Σίγουρα ελάχιστη αυτογνωσία και εμπειρία διέθετε όσο και παληκαριά και γενναιότητα. Κυρά Περιστέρα στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεσαι και συ. Ποτέ δεν παζαρεύεις τις αξίες σου με αδίστακτους οικονομικούς δολοφόνους τους δανειστές σου τους οποίους λίγο πιο κάτω αποκαλείς ότι συμπεριφέρονταν «σαν μια τιμωρητική, φασιστική μπότα που προσπαθούσε να σου λιώσει το κεφάλι, να σε πατήσει κάτω επειδή τόλμησες να ξεστομίσεις “δεν αντέχω άλλο”… Λες και δεν είχες δικαίωμα να αντιστέκεσαι».

Στο ναζισμό αν τολμήσεις να παραπονεθείς “δεν αντέχω άλλο” στον βασανιστή σου, επειδή ο ναζιστής και ο φασίστας είναι σαδιστικές προσωπικότητες και κατά τον Φρομμ ένα 15% εξ αυτών νεκρόφιλου[1] τύπου διεστραμμένες προσωπικότητες είναι σαν να τον επιβραβεύεις για το βασανισμό σου, του δίνεις τρομερή δύναμη και εξουσία να σε σαδίσει ακόμη περισσότερο, να σου πάρει όχι μόνο τα ρούχα αλλά και τα σώβρακα ακόμη και να σε βιάσει πρωκτικά και ότι άλλο θέλει γιατί αντιλαμβάνεται ότι έχεις εγκαταλειφθεί αντί στον λαό σου από όπου αντλείς τη δύναμη να υπάρχεις ως ηγέτης, στα χέρια του. Θυμηθείτε την τρομερή ταινία «Το εξπρές του Μεσονυχτίου».[2]

Προσπερνάμε τις κοινότυπες τετριμμένες δικαιολογίες για τους προηγούμενους ΓΑΠ, Σαμαρά, και τον «άνωθεν» επιβεβλημένο τραπεζίτη Παπαδήμο γνώριμο κι εγκεκριμένο από τους δυνάστες, δανειστές της χώρας. Δηλαδή σε τι διέφερε ο Τσίπρας  από δαύτους; Στο ότι μας έβαλε στο 3ο μνημόνιο ενώ οι προηγούμενοι στο 1ο και 2ο; Είναι διαφορά αυτή ;   

Το πάλεψε όσο μπορούσε

Το πόσο απροετοίμαστος ήταν να τα βάλει με το ΔΝΤ και το Γιουρογκρούπ και πανω από όλα με την απειρία του, φαίνεται από το πιο κάτω σχόλιο της γυναίκας του: «ο Τσίπρας το οδήγησε μέχρι εκεί που μπορούσε να το πάει, έχοντας συναίσθηση της ευθύνης για ό,τι είχε υποσχεθεί στον ελληνικό λαό αλλά και της ευθύνης μπροστά στο διακύβευμα. Γι’ αυτό δεν δέχομαι τις κατηγορίες περί προδοσίας και εξαπάτησης. Δεν είχε άλλα στο μυαλό του και άλλα έκανε, δεν είπε ψέματα, δεν οπισθοχώρησε. Πάλεψε να διαχειριστεί μια σκληρή, αμετακίνητη κατάσταση που ορθώθηκε μπροστά του άκρως απειλητική. Και το πήγε ως το όριο που είχε η χώρα μπροστά στην τρομακτική πίεση, τον πνιγμό, την τιμωρία. Είναι περιττό να πω αν συμφωνεί ο Τσίπρας με ό,τι αναγκάστηκε να κάνει, ότι θα ήθελε να κάνει τα πράγματα αλλιώς. Ναι, αγωνίστηκε όσο καλύτερα μπορούσε έχοντας απόλυτα συναίσθηση της επικίνδυνης κατάστασης. Και στην τελευταία πρόταση συμφωνίας από τους δανειστές, στο εκβιαστικό take it or leave it πάλεψε όσο άντεξε».

Συμπεριφορά Συνδρόμου της Ύβρεως

Και μόνο ότι πάλεψε και αγωνίστηκε μέχρι το όριο όπου η χώρα θα οδηγούνταν στην πίεση, τον πνιγμό, την τιμωρία, αποδεικνύει ότι κάτι που αφορούσε ολόκληρο το Έθνος πήρε αυτός το βάρος της ευθύνης να αποφασίσει για το μέλλον μας μπρος στο αδιέξοδο του “take or leave it”. Αν αυτό δεν είναι ένα λαμπρό παράδειγμα ασθενούς ο οποίος πασχει εκ του  Συνδρόμου της Ύβρεως, τότε τι είναι; Σύμφωνα με τον Βρετανό πολιτικό, ψυχίατρο και συγγραφέα Ντέιβιντ Όουεν πατέρα του Συνδρόμου της Ύβρεως, ο Τσίπρας έκανε το ίδιο λάθος το οποίο κάνουν όλοι οι πάσχοντες από το σύνδρομο[3]. Γεμάτοι αυτοπεποίθηση για τις επιτυχίες τους, περιφρονούν τις εισηγήσεις που διαφωνούν με τις πεποιθήσεις τους-όποτε καταδέχονται εισηγήσεις από τρίτους-και αρχίζουν να συμπεριφέρονται με τρόπο που μοιάζει να αψηφά την ίδια την πραγματικότητα.

Τι θα μπορούσε να γίνει;

Αυτό που θα εισηγηθούμε φαντάζει ανέφικτο για το υπάρχον πολιτικό σύστημα και το έλλειμμα πληροφόρησης αλλά και ουσιαστικής προσπάθειας εκπαίδευσης και πολιτικού ωριμάσματος του ελληνικού λαού σε επίπεδο τέτοιο ότι ο ίδιος οφείλει να παίρνει υπεύθυνες αποφάσεις για τη ζωή, το μέλλον των παιδιών του και της πατρίδας αντί να ακουμπά στους ώμους κάποιου σωτήρα που δεν υπάρχει.

Μ’ όλα ταύτα, ο λαός ενθουσιασμένος από την αριστερή κυβέρνηση στην οποία είχε εναποθέσει όλες τις ελπίδες του, είναι σίγουρο ότι θα δεχόταν ό,τι κι αν ο Αλέξης τους πρότεινε.

Κάποιες προτάσεις προς τον ελληνικό λαό, θα μπορούσαν να είναι:

«Η Ελλάδα όπως συνέβη το 1987 έχει για άλλη μια φορά καταστραφεί και χρεοκοπήσει.

Οι δανειστές μας θέλουν τις σάρκες μας και εγώ δεν είναι διατεθειμένος να σας κάνω θυσία στα κοράκια.

Δεν δέχομαι αν και οι πιέσεις τους είναι ασφυκτικές να υπογράψω άλλα δεσμευτικά μνημόνια, οπότε η λύση που έχω είναι να παραιτηθώ και ας αποφασίσετε εσείς ποια κυβέρνηση θέλετε, κάποια από τις προηγούμενες που σας εξαπατάει από το 2009 και φυσικά θα συνεχίσει να σας χαδεύει τα αυτιά στο μέλλον, ρισκάροντας χιλιάδες αυτοκτονίες απελπισμένων Ελλήνων, δημογραφική υγειονομική, πολιτισμική κ.λπ. κατάρρευση, μετανάστευση του καλλίτερου επιστημονικού και τεχνικού δυναμικού της χώρας, κατασχέσεις της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας από τους τοκογλύφους και την ολοκληρωτική εξαφάνισή μας σαν Έθνος!»

Υπάρχει και μια άλλη εξίσου επώδυνη λύση αλλά στο τέλος του Γολγοθά μας αχνοφαίνεται η ανάσταση του ελληνικού λαού.

«Αυτή είναι η έκδοση εθνικού νομίσματος, η έξοδος από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλαγή του Συντάγματος εκ βάθρων, με τίμια και υπερεθνική συντακτική Εθνοσυνέλευση αποτελούμενη από Έλληνες πατριώτες που στερούνται οποιασδήποτε ιδιοτέλειας. Ίδρυση αυθεντικής Κρατικής Τράπεζας η οποία θα ελέγχει με ορκωτούς λογιστές την οικονομική διαχείριση των ιδιωτικών τραπεζών κλείνοντας όσες έκαναν φοβερές παρατυπίες και καταχρήσεις ιδιαίτερα με τις ανακεφαλαιοποιήσεις. Ειδικό δικαστήρια για όσους ευθύνονται για τεράστιου μεγέθους σκάνδαλα όπως στις παραγγελίες εξοπλιστικών προγραμμάτων ή το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου. Αν δεν δέχεστε αυτή την προτεινόμενη λύση εγώ αποχωρώ γιατί γνωρίζω ποιες θα είναι οι συνέπειες για τον ελληνικό λαό!»

Δεν έκανε τίποτα από αυτά αλλά επιβεβαίωσε το Σύνδρομο όπως το καθορίζει ο Ντέιβιντ Όουεν στο βιβλίο του[4] θέτοντας 14 κριτήρια ενώ μόνο τρία να έχει αρκούν για να επιβεβαιώσουν την διάγνωση. Ο Τσίπρας έχει 10 από τα δεκατέσσερα.

«Η εξουσία έχει να κάνει ακόμη και με τη λίμπιντο του ανθρώπου»

Στο ερώτημα για το αν φοβάται την αλλοτρίωση που φέρνει η άσκηση εξουσίας η σύντροφος του πρωθυπουργού απαντά επιβεβαιώνοντας το Σύνδρομο της Ύβρεως από το οποίο πάσχει όποιος καταγίνεται με την εξουσία[5]: «Η εξουσία, ακόμα και η αριστερή, χτυπάει σε πολύ εσωτερικές χορδές του ανθρώπου, έχει να κάνει με την αυταρέσκειά του, την εικόνα του εαυτού του, ακόμα και με τη λίμπιντό του. Ο ναρκισσισμός καιροφυλακτεί. Ίσως η ψυχανάλυση να βοηθούσε τους πολιτικούς… Αλλά ποιος αντέχει να συγκρουστεί με το είδωλό του;».

[1]Φρομμ, Έριχ: «Η Ανατομία της Ανθρώπινης Καταστροφικότητας» Εκδόσεις Μπουκουμάνη, Αθήνα 1977, σελ. 445, 446, 501.

Άλαν Πάρκερ

[2] Πρόκειται για το πασίγνωστο έργο «Midnight Express», Το Εξπρές του Μεσονυχτίου είναι αμερικανική δραματική ταινία παραγωγής 1978, σε σκηνοθεσία Άλαν Πάρκερ. Το σενάριο έγραψε ο Όλιβερ Στόουν και είναι βασισμένο στο ομότιτλο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Μπίλι Χέιζ. Ο Χέιζ ήταν ένας Αμερικανός φοιτητής που κλείστηκε σε τουρκική φυλακή με την κατηγορία ότι προσπάθησε να περάσει λαθραία χασίς. Πρωταγωνιστούν οι Μπραντ Ντέιβις, Ιρέν Μίρακλ, Μπο Χόπκινς,

Ο διευθυντής των φυλακών ικανός εν ονόματι της εξουσίας να κάνει ό,τι του αρέσει

Πολ Λ. Σμιθ, Ράντι Κουέιντ και Τζον Χαρτ. Ο τίτλος στην αργκό των φυλακών, σημαίνει την προσπάθεια κρατούμενου να αποδράσει όπως όπως και με οποιαδήποτε τρόπο από το Κολαστήριο των φυλακών της Κωνσταντινούπολης.

[3]David Owen 1 and Jonathan Davidson, “Hubris syndrome: An acquired personality disorder? A study of US Presidents and UK Prime Ministers over the last 100 years”, Brain 2009:132; 1396-1406 | 1396.

[4]Ντέιβιντ Όουεν, «ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΗΓΕΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ», Εκδόσεις ΒΗΜΑ, 2015, σ.σ. 32-33.

[5]Θα ήταν ευχής έργο να υπήρχε μια ανεξάρτητη επιτροπή αποτελούμενη από έμπειρους, αδέσμευτους πολιτικούς συμβούλους, άτομα διαπρεπή που είναι γνωστά για τις φιλοσοφικές, ιατρικές, ψυχολογικές, ψυχαναλυτικές και ψυχιατρικές γνώσεις τους και ικανότητες. Ο Ντέιβιντ Όουεν πάντως σαν Ψυχίατρος συνιστά θεραπεία των πολιτικών που πάσχουν από το Σύνδρομο ιδίως για το χρονικό διάστημα που ευρίσκονται στην εξουσία γιατί όταν αποσυρθούν οι συνέπειες τόσο για τους ίδιους, όσο και για την οικογένειά τους ή τον λαό μετριάζονται, όσο είναι δυνατό ο ναρκισσισμός και ο Ιδεατός εαυτός (κατά την ψυχαναλύτρια Κάρεν Χορνάι), των ατόμων αυτών να περιοριστεί.

Ιαν 06

Ο Σατανισμός και η σατανολατρεία ζει και βασιλεύει και στον δαιμονικά καθοδηγούμενο κόσμο μας, θριαμβεύει.

Χτες βράδυ, παραμονή των Φώτων, είχα επικοινωνία με έναν πολύ φίλο πρώην μάγο, τον Βαγγέλη Κουτρουμπέλη και μεταξύ πολλών άλλων, ήρθε στη συζήτησή μας η αυτοκτονία των δύο σατανιστών στην Κεφαλονιά.

Ένας φίλος από τα παλιά, ο Βαγγέλης Κουτρουμπέλης

Υπάρχουν πολλά ερωτηματικά αν ήσαν σατανολάτρες ή σατανιστές; Η άποψη ότι ήσαν σατανιστές και  οι δύο νέοι πραγματοποίησαν σατανιστική τελετή, πρέπει να αποκλειστεί. Οι Σατανιστές ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ. Θυσιάζουν αθώα θύματα αλλά ΔΕΝ ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ. Το αποτέλεσμα των τοξικολογικών εξετάσεων, αναμένεται για να δείξει εάν οι δύο νέοι είχαν κάνει χρήση τοξικών ουσιών ή εάν προχώρησαν σε αυτήν την πράξη του αυτοχειριασμού έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάστασης. Αν βρεθούν ναρκωτικά και εξαρτησιογόνες ουσίες τότε προφανώς προχώρησαν στην πράξη τους χωρίς να έχουν επίγνωση για το τι κάνουν λόγω μιας αόριστης, μη προγραμματισμένης προτροπής που ο Γερμανός μέντορας της νεαρής Βουλγάρας επέβαλλε στην άπειρη κοπέλα.

Αν έκαναν σατανιστικού τύπου λατρεία ή όχι.

Και αυτό αποκλείεται, διότι σατανιστικές λατρείες γίνονται σε συγκεκριμένες ημερομηνίες όπως στις  7 Ιανουαρίου  όπου εορτάζεται o St. Winebald. Στη διάρκεια της λατρείας απαιτείται ανθρωποθυσία ή ζωοθυσία γιατί το αίμα είναι απαραίτητο σαν τελετουργικό στοιχείο. Προέρχεται εκ του ακρωτηριασμού μελών ζώων ή άρρενος αγοριού συνήθως ηλικίας από 15 έως 33 ετών.

Από τη συζήτηση με τον Βαγγέλη προέκυψε ότι υπάρχει η πιθανότητα τα δύο αυτά πρόσωπα να συνδέθηκαν διότι ανήκαν σε κάποια επικίνδυνη παραθρησκευτική σέχτα ή να έπεσαν θύματα πραγματικών σατανιστών που γνώριζαν την παραβατική συμπεριφορά του 30χρονου Γερμανού και τους παγίδευσαν στο νησί. Όμως ο χώρος που έγιναν οι αυτοχειρίες δεν έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που παραπέμπουν σε μία σατανιστική τελετή θυσίας κατά το πρότυπο των σατανιστών.

Δηλαδή, δεν υπήρχαν τα σύμβολα, δεν υπήρχε ο εξαγνισμός των τελετουργικών οργάνων, ακόμα και το μαχαίρι που έμπηξε στην καρδιά του δεν δείχνει ότι είχε περάσει από τη διαδικασία και το τυπικό που περιλαμβάνονται σε αυτού του είδους τις προετοιμασίες. Π.χ. να αναφέρει το όνομα του θυσιαζόμενου όπως γίνεται συνήθως σκαλισμένο επάνω του. Ούτε υπήρχε προστατευτικό κύκλος όπως γίνεται στις σατανιστικού τύπου λατρείες. Προφανώς κάτω από την επίδραση των ναρκωτικών έχασαν τον έλεγχο, άρχισαν να τραυματίζουν ο ένας τον άλλον και ο Γερμανός τραυμάτισε την κοπέλα βαριά. Οι χαρακιές και οι αιμάσσουσες πληγές συχνά προκαλούν ένα είδος έκστασης στον πράττοντα και τον εξωθούν να συνεχίσει το χαράκωμα ο ένας στον άλλον. Όταν ο καθοδηγητής και σύμβουλος επί τα σατανιστικά,  είδε ότι κοπέλα ξεμάτωσε μέχρι θανάτου αιφνιδιάστηκε, πανικοβλήθηκε με τη σκέψη ότι θα καταδικαζόταν ως υπαίτιος του θανάτου της και κάτω από την παράκρουση έμπηξε το μαχαίρι στον θώρακά του μη έχοντας καν συναίσθηση του τι έκανε.  

Αν τώρα οι τοξικολογικές εξετάσεις δείξουν ότι δεν ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών, πραγματικά όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Δεν πας σε μία περιοχή χωρίς να σε συνδέει τίποτα και χωρίς να υπάρχουν οι προϋποθέσεις κατά το σατανιστικό τυπικό και να κάνεις τελετή. Πρέπει να σε συνδέει ενεργειακά κάτι με τον χώρο. Αυτές οι λεπτομέρειες είναι σημαντικές. Εάν λοιπόν πήραν ψυχοτρόπες ουσίες, η υπόθεση είναι απλή. Εάν όχι, περιπλέκεται».

Αμφισβητεί ότι οι δύο νέοι πραγματοποίησαν σατανιστική τελετή, τονίζει όμως ότι οι τοξικολογικές εξετάσεις θα δείξουν εάν προχώρησαν στην πράξη τους χωρίς να έχουν επίγνωση για το τι κάνουν.

Είναι σίγουρο ότι πάντα οι καθοδηγητές εκμεταλλεύονται τα νεότερα άτομα. Δημιουργούν δεσμούς αίματος για να υπάρχει εξάρτηση. Στον σατανισμό, όμως όπως επειμένει ο Βαγγέλης εξ ιδιας πείρας, δεν έχουμε αυτοκτονίες, οπότε πρέπει να καταλήξουμε ότι αμφότερα τα πρόσωπα ανήκαν σε κάποια από τις γνωστές σέχτες, όπου εκεί αυτοκτονούν ομαδικά πάντα υπό το κράτος κάποιων εντολών οι οποίες δίνονται συνήθως από τον ηγέτη της σέχτας.

Οι σατανιστές επιλέγουν θύματα να θυσιάσουν και όχι να θυσιαστούν. Στις μεγάλες γιορτές του σατανισμού γίνονται θυσίες ανθρώπων και ζώων. Όχι αυτοθυσίες. Το να θυσίαζε ο 30χρονος την κοπέλα θα ήταν κατανοητό στους σατανιστικούς κύκλους. Όχι όμως να βάλει τέλος στη ζωή του. Εάν λοιπόν δεν έχουν κάνει χρήση ναρκωτικών, οι έρευνες θα πρέπει να εστιαστούν στην ανεύρεση της σέχτας που πιθανώς να ανήκαν. Σέχτες όπου οι οπαδοί αυτοκτόνησαν με παρακίνηση των καθοδηγητών τους υπήρξαν αρκετές στο παρελθόν με πολλά θύματα, όπως στην ανθρωποθυσία του WACO στο Τέξας το 1993 από τον David Koresh ή με παρότρυνση τoυ Jim Jones στην Jonestone στην Brittish Gyuana 1978. Το θέμα της αυτοχειρίας δεν είναι τόσο απλό όπως φαίνεται.

Το σατανικό σύμβολο του Μπαθομέτ

Όσον αφορά την πεντακολογία και την πεντάλφα που η κοπέλα φορούσε ανελλιπώς δεν φαίνεται να παίζει ιδιαίτερο ρόλο εκτός από το ότι είναι σατανιστικό σύμβολο όπου τα πέντε άκρα της πεντακτίνου συμβολίζουν την κεφαλή και τα τέσσερα άκρα του Εωσφόρουκαι την τεχνική με τη οποία ο διάβολος θα εξουσιάσει τον κόσμο και θα πλανήσει το ανθρώπινο γένος,εξουσιάζοντας τις πέντε αισθήσεις του και αποσκοπώντας στην θεοποίησή του και στον έλεγχο επάνω στα πέντε στοιχεία της φύσης  Αέρα, Πυρ, Αιθέρα, Γαία και Ύδωρ. Δεν φαίνεται από πουθενά να τη χρησιμοποίησαν σε τελετουργία ήταν ένα απλό σατανιστικό σύμβολο-φυλακτάρι.

Συμφωνήσαμε πάντως με τον Βαγγέλη ότι το καλλίτερο ναρκωτικό για τον σύγχρονο άνθρωπο είναι η αορασία του Εωσφόρου, ότι κρύβεται εκτός από τους μεμυημένους και τους ασκητές, όπως στο Άγιο Όρος, όπου αρκετοί αγιασμένοι μοναχοί τον βλέπουν και ορατά, ακριβώς όπως οι άγγελοι, οι οποίοι λαβάνουν υλική υπόσταση προκειμένου να επιτελέσουν κάποια αποστολή κατ’ εντολή του Δημιουργού. Για παράδειγμα η εμφάνιση του Αρχάγγελου Γαβριήλ στην Παρθένο Μαρία και η συζήτηση που διεξήχθη μεταξύ τους όπου της αποκαλύφθηκε ότι θα γίνει μητέρα και θα γεννήσει τον Μεσσία και Σωτήρα του κόσμου, απάτορα εκ Πατρός και Αμήτορα εκ μητρός.

Όμοια εμφανίστηκε στον πατέρα του Ιωάννη του Πρόδρομου, Ζαχαρία, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, που στεκόταν στα δεξιά του θυσιαστηρίου όπου εκαίετο θυμίαμα και τόσες άλλες φορές στην Παλαιά αλλά και τη Καινή Διαθήκη.

“Ότι ουκ αδυνατήσει παρά τω Θεώ ουδέν ρήμα”.

 

Ιαν 04

Η Ομοσπονδία Μακεδονικών Ενώσεων μαζεύει υπογραφές για την ονομασία των Σκοπίων

Με ψήφισμα ζητούν να διεξαχθεί δημοψήφισμα

Η Μακεδονία είναι αποκλειστικά ελληνική

Μέσω ιστοσελίδας η Ομοσπονδία Μακεδονικών Ενώσεων μαζεύει υπογραφές για να μην υπάρχει ο όρος «Μακεδονία» στην ονομασία του κράτους των Σκοπίων. Μάλιστα αναφέρουν πως θα πρέπει να διεξαχθεί δημοψήφισμα και να αποφασίσει ο λαός.

Σύμφωνα με όσα αναφέρουν στο site onomasia.gr ανάμεσα στους υποστηρικτές του εγχειρήματος είναι και Ελληνοαμερικανοί.

Μπαίνοντας στο site ο επισκέπτης διαβάζει μια ανακοίνωση που αναφέρει: «Μεγάλη κινητικότητα παρατηρείται στο θέμα της ονομασίας του κράτους των Σκοπίων. Σύμφωνα με δήλωση του ΥΠΕΞ κ. Νικόλαου Κοτζιά θα επιδιωχθεί οριστική λύση στο θέμα στους επόμενους μήνες. Σε αυτήν τη χρονική στιγμή όλοι οι Έλληνες οφείλουμε να εκφραστούμε για το μείζον αυτό εθνικό ζήτημα και να δώσουμε ως επιπλέον διπλωματικό εφόδιο στην Ελληνική Κυβέρνηση την αποκρυσταλλωμένη άποψή μας περί μη χρήσης του όρου “Μακεδονία” επουδενί στην οριστική ονομασία του κράτους των Σκοπίων. Απευθύνουμε έκκληση προς όλους τους Έλληνες να υπογράψουν το παρακάτω ψήφισμα που απευθύνεται στον Πρόεδρο της Κυβέρνησης κ. Αλέξη Τσίπρα».

Μέσω του ψηφίσματος που έχουν αναρτήσει στο διαδίκτυο ζητούν: «Να μην υπάρχει ο όρος «Μακεδονία» επουδενί στην ονομασία του κράτους των Σκοπίων, καθώς πιθανή ύπαρξή του θα συμβάλει στην αποσταθεροποίηση της περιοχής. Σε περίπτωση εκτροπής από την απόφαση των πολιτικών αρχηγών του 1992, να δοθεί ο λόγος στον Ελληνικό λαό για να αποφασίσει γι’ αυτό το μείζον εθνικό θέμα με την υπέρτατη μορφή άμεσης δημοκρατίας, που είναι το δημοψήφισμα».

https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/3162345/i-omospondia-makedonikon-enoseon-mazevi-ipografes-gia-tin-onomasia-ton-skopion

Ιαν 04

Το κομψοτέχνημα του Γκέραρντ

Επιμέλεια: Γιάννης Φιλέρης Δημοσίευση: 03 Ιαν. 2018

Ο Γιάννης Φιλέρης γράφει για το παράδοξο της ζωής αλλά και το κομψοτέχνημα του Ευγένιου Γκέραρντ, που έφυγε από τη ζωή συγκινώντας όλη την ποδοσφαιρική Ελλάδα

 

Δεν είναι δύσκολο να αγαπήσει κανείς την Κρήτη. Μια επίσκεψη και μόνο στο νησί φτάνει για να νιώσει κανείς την ευλογημένη γη του Μίνωα. Το ότι ο Ευγένιος Γκέραρντ, ένας Ολλανδός γεννημένος στο Μπρούνσουμ, λάτρεψε την Κρήτη δεν είναι καθόλου παράλογο. Στην περίπτωσή του, το παράδοξο που τον κάνει  ακόμη πιο “εμβληματικό” είναι ότι ήταν ένας άνθρωπος του ποδοσφαίρου.

Ο Ρος Ντέιλι που από την Ιρλανδία μετακόμισε στην Κρήτη, παίζει παραδοσιακή μουσική. Έγινε λυράρης. Η Βικτόρια Χίσλοπ, είναι συγγραφέας. Έγραψε “Το Νησί” εμπνεόμενη από την ιστορία της Σπιναλόγκας. Ο Γουόλτερ Λάσαλι, που πέθανε τον περασμένο Οκτώβριο, ήταν ο κινηματογραφιστής του Ζορμπά.

Τρεις εξίσου διάσημοι “Κρητικοί εξ’ αγχιστείας” που είχαν, όμως ένα λόγο να βρεθούν στην Κρήτη, να την αγαπήσουν και να γίνουν μόνιμοι κάτοικοί τους. Ο Γκέραρντ όμως; Ένας άνθρωπος του ολλανδικού ποδοσφαίρου, γιατί να γίνει … Γκεραρντάκης και να κάτσει 15 χρόνια σε μια ομάδα, κάτι που κανένας άλλος προπονητής στη χώρα μας δεν έχει να “υπερηφανευτεί”;

Ίσως αυτό να ήταν το πεπρωμένο. Και το δικό του και του ανθρώπου που τον έφεραν στην Κρήτη και τον ΟΦΗ, το 1985. Και της ομάδας που είχε την τύχη να είναι ο προπονητής της. Του ΟΦΗ.

Ο Εγκεν Γκέραρντ, ή Τζέραρντ ή Τζέραλντς όπως τον… έγραφαν οι εφημερίδες όταν είχε γίνει γνωστή η είδηση της άφιξης του στο Ηράκλειο, δεν ήταν ένας ακόμη ξένος προπονητής που πέρασε από την Ελλάδα. Η προσφορά του μπορεί να συγκριθεί μόνο με εκείνη του Ότο Ρεχάγκελ, σε άλλο βέβαια επίπεδο. Ο Γερμανός χάρισε στην χώρα μας μια από τις κορυφαίες ποδοσφαιρικές διακρίσεις, σε ένα θαύμα που δεν πρόκειται να μας ξανασυμβεί. Ο Ολλανδός έγινε ο κόουτς που δίδαξε τον κανονικό τρόπο, με τον οποίο χτίζονται οι ομάδες.

Οι Βαρδινογιάννηδες έχουν φέρει στην Ελλάδα ένα σωρό προπονητές. Ο Γκέραρντ ήταν ο… καλύτερος όλων, όσον αφορά στη φιλοσοφία του στο ποδόσφαιρο και την παραγωγή παικτών. Δεν δούλεψε, βέβαια, στον Παναθηναϊκό αλλά ποιος είπε ότι όλοι οι Βαρδινογιάννηδες ήταν με τους “πράσινους”; Ο μακαρίτης Θόδωρος Βαρδινογιάννης δεν ασχολιόταν με τον ΠΑΟ, είχε “κάψα” με τον ΟΦΗ και… έδεσε με τον Γκέραρντ από την πρώτη στιγμή.

Όταν ο Ολλανδός, με το αυστηρό βλέμμα και την βαριά φωνή, του ζήτησε φτιαχτεί ένα αθλητικό κέντρο ήταν η πρώτη απαίτηση που φρόντισε να ικανοποιήσει. Δύσκολα οι Έλληνες παράγοντες και δη οι επιχειρηματίες, σέβονται και ακούνε τους προπονητές. Ο αδερφός του Γιώργος… αλώνιζε στον ΠΑΟ, κάνοντας επί της ουσίας κουμάντο σε όλα, ο Θόδωρος όμως βρήκε στο πρόσωπο του Γκέραρντ ένα ιδανικό συνεργάτη.

Ο ΟΦΗ έγινε ένα μοναδικό μοντέλο ανάπτυξης του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα και μια σχολή για πάρα πολλούς ποδοσφαιριστές, που είναι ευγνώμονες για τις σπουδές τους, δίπλα στον “δάσκαλο” Ευγένιο. Η ομάδα του Ηρακλείου, παρότι ήταν ιδιοκτησία της οικογένειας Βαρδινογιάννη, έγινε συμπαθής στην ευρεία μάζα των φιλάθλων, εξ αιτίας του προπονητή της και του τρόπου δουλειάς του.

Ναι, εντάξει το ξέρουμε. Οι οπαδοί θέλουν τίτλους, οι πρόεδροι ζητάνε… (και κόβουν) κεφάλια. Το αγαπημένο χόμπι των ιδιοκτητών είναι πότε θα φάνε τον προπονητή. Ο Γκέραρντ ανέτρεψε όλα τα καθιερωμένα. Όλα τα στάνταρ. Και ο ΟΦΗ ξεπέρασε τα στενά όρια του Ηρακλείου. Ο θάνατος του Θ.Βαρδινογιάννη και η αποχώρηση του Γκέραρντ καταδίκασαν το κλαμπ σε μια αιώνια σύγκριση. Μπορεί ο ΟΦΗ να ξαναγίνει μια μεγάλη ομάδα, ποτέ όμως δεν θα γίνει σαν αυτή του Γκέραρντ.

Μια ομάδα που είτε στο Γεντί Κουλέ, είτε μακριά απ’ αυτό είχε ξεκάθαρες ποδοσφαιρικές αρχές, φιλοσοφία και ήταν ένας πολύ δύσκολος αντίπαλος. Τα χρόνια περνούσαν, αλλά το μοντέλο του ΟΦΗ άντεχε σε πείσμα των καιρών και της ελληνικής ποδοσφαιρικής τρέλας.

Έστω κι αν έφυγε πικραμένος ο Ολλανδός από τον ΟΦΗ, έστω κι αν περιπλανήθηκε σε άλλες ομάδες,  στη συνείδηση όλων, όμως, παρέμεινε ο άνθρωπος που έφτιαξε ένα κομψοτέχνημα.

Αυτός είναι και ο λόγος που η απώλειά του συγκίνησε ολόκληρη την Ελλάδα. Όπως είχε συγκινήσει η τελευταία του εμφάνιση, στο πρόσφατο φιλικό που είχε διοργανωθεί στο Ηράκλειο. Δεν είχε αντέξει να το παρακολουθήσει όλο, αλλά το ότι όλοι όσοι συμμετείχαν έσκυψαν ευλαβικά να του φιλήσουν τα χέρια και τα πρόσωπά τους κυλούσαν ποτάμια από δάκρυα, δείχνει πολλά.

Δεν ξέρουμε αν ο βλοσυρός Ολλανδός με την χρυσή καρδιά, είχε πλήρη συνείδηση του τι γινόταν γύρω του. Σίγουρα, όμως, η ψυχή του είχε αγαλλιάσει, βλέποντας τα παιδιά του όλα, (Νόπλις;, Μαχλάς, Σαμαράς, Πουρσανίδης από τους ελάχιστους στο σύνολο της σχολής που υτός έφτιαξε και έδωσε νόημα) γύρω του. Το έργο της ζωής του, μέσα στο γήπεδο. Στο χορτάρι. Παρέα με την ασπρόμαυρη μπάλα…

Ιαν 03

Καλό κατευόδιο Ευγένιε! Το παράδειγμά σου ας βρει μιμητές σε κάθε τομέα της ελληνικής κοινωνίας μόνο τότε θα επιτευχθεί η λύση της πολιτικής, οικονομικής, πολιτισμικής και πνευματικής μας τραγωδίας

Προ ενός μηνός είχαμε εκπλαγεί από την σοβαρή αρρώστια του Ευγένιου Γκέραρντ. Φαινόταν στο γήπεδο Γεντί Κουλέ, όπως καθόταν πάνω στο αναπηρικό του αμαξάκι τόσο αδύνατος, τόσο εξαντλημένος, ότι πλησίαζε το τέλος…

Είχαμε τονίσει τότε ότι το ποδόσφαιρο είναι αντίγραφο της κοινωνίας και της νοοτροπίας κάθε λαού. Ο Γκέραρντ είναι το μοναδικό φαινόμενο ποδοσφαιριστού που έμεινε 15 χρόνια (1985-2000) στον πάγκο ποδοσφαιρικής ομάδας και δεν τον έδιωξαν ή δεν έφυγε νύχτα με τις βλαστήμιες και τις αποδοκιμασίες των φιλάθλων. Αντίθετα, τόσο ο παράγοντες όσο και ο φίλαθλος κρητικός κόσμος τον αγάπησαν μέχρι τη στιγμή της παραίτησής του. Συγκεκριμένα στις 23 Νοέμβρη του 2017,[1] είχαμε γράψει:

Προ τριών ημερών η τηλεόραση αναφέρθηκε στις ειδήσεις σε μια εκδήλωση που έγινε εκ μέρους του αθλητικού Συλλόγου του ΟΦΗ Ηρακλείου. Θέλησαν να ευχαριστήσουν τον παλιό Ολλανδό προπονητή τους τον Ευγένιο Γκέραρντ. Τον άνθρωπο που πέτυχε το αδύνατο, σε μια Ελλάδα που τίποτα δεν μένει σταθερό, ανάλλαχτο, στηριζόμενο σε βαθιές ρίζες και σε ακλόνητα θεμέλια. Μια Ελλάδα που μοιάζει με βάρκα έτοιμη να ανατραπεί ανά πάσα στιγμή, να ναυαγήσει κι όμως τα καταφέρνει όχι χωρίς να κλάψουμε θύματα, να επιβιώσει. Μόνο να επιβιώσει, όχι να ζήσει ο λαός της αξιοπρεπώς, με αισιοδοξία και ειρήνη, αλλά πάντα με την ανασφάλεια, με την αγωνία ότι κάτι θα συμβεί και φτου θα γίνει ο χαμός και θα βρεθούμε σε μια νέα μπόρα, σε μια νέα Κατοχή, χωρίς να έχουμε προβλέψει την απροσδόκητη συμφορά, τη καινούργια καταστροφή. Και τότε αρχίζουμε όλοι μαζί το μοιρολόϊ…

Ο Ευγένιος Γκέραρντ τις ημέρες της δόξης

…Όμως ο Ευγένιος Γκέραρντ είναι πραγματικά παράδειγμα και πρότυπο μίμησης, γιατί έχει παρουσιάσει αποδείξεις που αποδεικνύουν ότι καταξιώθηκε από τα έργα του. Ας διαβάσουμε τι έγραψε ο τύπος και βλέποντας τις φωτογραφίες του Ευγένιου καταγράψτε τις συναισθηματικές σας αντιδράσεις και φιλοσοφείστε την έννοια και τη ουσία της ζωής.

Ο Ευγένιος Γκέραρντ υπήρξε ένας από τους πιο αγαπητούς προπονητές του ελληνικού ποδοσφαίρου από τη δεκαετία του ’80, ο οποίος συνέδεσε την καριέρα του με την ομάδα του ΟΦΗ. Σήμερα είναι 77 ετών και ζει στο χωριό Ελιά της Κρήτης μαζί με τη σύζυγό του.

Όταν τον είδα χθες το βράδυ στις αθλητικές ειδήσεις, έχασα τη μιλιά μου κι ένα μουγκό κλάμα με συνεπήρε.

«Αυτός ήταν ο κάποτε αγέρωχος Ευγένιος Γκέραρντ, ο προπονητής του ΟΦΗ; Αδυνατώ να το πιστέψω αδέλφια.

Χιλιάδες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό. Αξίζει να ζεις τόσο και να βασανίζεσαι; Καθισμένος σε αναπηρικό καροτσάκι να περιμένεις τι; Να καλυτερέψει τι, η αναπηρία σου; Η ανεπανόρθωτη βλάβη στη σπονδυλική σου στήλη μετά από ένα βαρύ ατύχημα; Ή να είσαι χρόνια ανίκανος να κουνήσεις μισή ίντσα τα δάκτυλά σου λόγω κάποιας βαρείας μυοπάθειας ή λόγω της πλαγίας αμυοτροφικής σκλήρυνσης του από την οποία πάσχει ο κοσμολόγος, μαθηματικός και φυσικός Στήβεν Χώκινγκ.

Ο Ολλανδός, που υπήρξε ο μακροβιότερος προπονητής στον πάγκο μιας ελληνικής ομάδας, πήρε την ελληνική ιθαγένεια, αφού μετακόμισε στην Ελλάδα το 1985 προκειμένου να αναλάβει την ομάδα του ΟΦΗ, με την οποία, μάλιστα, κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος το 1987. Στο Ηράκλειο της Κρήτης παρέμεινε μέχρι και το 2000. Στη συνέχεια, εργάστηκε στην ΑΕΚ, στον ΑΠΟΕΛ, στον Ηρακλή και πιο πρόσφατα στην Παναχαϊκή.

Σε συνέντευξή του από το 2014 μίλησε για την Κρήτη και τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, «Είναι πολύ ωραία στο χωριό. Έχει καλό κλίμα εδώ, καλό φαγητό, όπως και σε όλο το νησί, και καλούς ανθρώπους. Αυτά τα τρία πράγματα μετράνε πάρα πολύ για εμένα. Αν και βλέπω πολλούς, όπως πολιτικούς, να φεύγουν στο εξωτερικό, πραγματικά εμένα δεν μου περνάει με τίποτα από το μυαλό να γυρίσω στην Ολλανδία. Θα μείνω εδώ για πάντα. Η ζωή μου τώρα είναι λίγο δύσκολη, γιατί δεν μπορώ να οδηγώ αυτοκίνητο όπως παλιά. Από τη μέση μου ξεκινάει όλο το κακό. Έχω κάνει δύο εγχειρήσεις: μία πριν από το τροχαίο ατύχημα που είχα το καλοκαίρι του 2010 (σ.σ.: πηγαίνοντας στη Βιάννο για να παρακολουθήσει τον φιλικό του ΟΦΗ κόντρα στον Πατούχα) και μία μετά. Επίσης, αντιμετωπίζω πρόβλημα με την ισορροπία μου. Δυστυχώς, δεν μπορώ να πηγαίνω και να βοηθάω στο γυμναστήριο που ανοίξαμε πριν από πέντε χρόνια. Εκεί όμως δουλεύει η γυναίκα μου και ο ένας από τους δύο της γιους, ο Μηνάς».

Σε άλλη συνέντευξη εξήγησε πως βρέθηκε στην Κρήτη και ανέλαβε τον ΟΦΗ, «Ήμουν για διακοπές στην Ρουμανία και Βουλγαρία, όταν τηλεφώνησε ο Καζανάκης στον μάνατζερ μου και ζήτησε να έρθω στην Ελλάδα. Θυμάμαι είχα ένα μικρό αυτοκίνητο το οποίο πήρα και με αυτό έφτασα στην Κρήτη όπου δεν ήξερα κανένα και δεν με ήξερε κανείς. Το ενδιαφέρον υπήρχε από την μέση της προηγούμενης σεζόν. Μου είχαν τηλεφωνήσει και τότε αλλά δεν είχε προχωρήσει η υπόθεση. Τους είχε μιλήσει για μένα ο Τσινός. Ήμουν βοηθός προπονητή στην Ρόντα και ήθελα πολύ να ανοίξω ένα νέο κεφάλαιο στην καριέρα μου».

«Όταν πήγα να δω το προπονητικό κέντρο στο Λίντο είδα ένα γήπεδο γεμάτο με χόρτα και πέτρες. Είπα ότι δεν γίνεται να κάνουν προπόνηση οι παίκτες σε αυτό. Εκεί γεννήθηκε η ιδέα να αποκτήσει ο ΟΦΗ ένα σύγχρονο αθλητικό κέντρο. Πήγαμε στην Ελιά να δούμε μια έκταση αλλά τελικά αυτή η υπόθεση δεν προχώρησε. Αργότερα προέκυψε η περιοχή του Σκαφιδαρά που ήταν γεμάτη σκουπίδια και τελικά εκεί έγινε το ΒΑΚ».

Και συνεχίζαμε:

Αυτό που συνέβη στον ΟΦΗ με τον Ολλανδό προπονητή Ευγένιο Γκέραρντ δεν έχει προηγούμενο, αλλά και ούτε… επόμενο στο εγχώριο ποδόσφαιρο. Αυτό που υποτίθεται επιδιώκει κάθε ομάδα, το απόλυτα ιδεώδες, συνετελέσθη σε μια επαρχιακή ΠΑΕ.

Περισσότερο από 15 χρόνια έμεινε στον ΟΦΗ ο Ολλανδός. Ρεκόρ παραμονής που θα το ζήλευαν και στην Αγγλία, (ένα μοναδικό παράδειγμα έστω κι αν δεν απέφερε πρωταθλήματα είναι ο Αρσέν Βεγκέρ προπονητής της Άρσεναλ) όπου τον παλιό καλό ρομαντικό καιρό ήταν έκπληξη προπονητής και ομάδα να χώριζαν τον πρώτο ή, τον τρίτο χρόνο.  (Σ.γ: Για την Ελλάδα η βραχύχρονη διάρκεια συνεργασίας μιας ομάδας με τον προπονητής της είναι ρουτίνα. Τι σημαίνει αυτό; Χάρις στον ευμετάβολο, επιπόλαιο αν θέλετε και ιδιοτελή τρόπο που σκέφτονται οι παράγοντες, και κοντά σε αυτούς οι φίλαθλοι και κατ’ επέκταση συγχωρέστε μου, και ολόκληρος ο ελληνικός λαός, είθισται να μην ξεπερνάει τα 2 με 3 χρόνια όπως βραχύχρονοι είναι και η διάρκεια ζωής και εφαρμογής, σε όλους τους νόμους και τα νομοθετήματα, τα Συντάγματα που αναθεωρούνται κάθε τρεις και λίγο και η διάρκειά τους είναι όσο μας συμφέρει).

Με τυφλά τα μάτια είχε εμπιστοσύνη στην αξία του Γκέραρντ ο “εξωδιοικητικός” παράγων του και χορηγός του ΟΦΗ Θόδωρος Βαρδινογιάννης, ο Κρητικός μεγαλοεπιχειρηματίας, της γνωστής οικογενείας, που στήριζε οικονομικά τον ΟΦΗ. Ό, τι πει ο Γκέραρντ, ήταν ο μακαρίτης Θόδωρος, κλασικός ανοιχτοχέρης.

Ο Γκέραρντ είχε πολύχρονο δεσμό με την ιδιαιτέρα του Θόδωρου Βαρδινογιάννη. Τελικά, αφού παντρεύτηκε μια άλλη κοπέλα έγινε… Κρητικός, μόνιμος κάτοικος του νησιού και οινοπαραγωγός.

Πέθανε ο Ευγένιος Γκέραρντ

Έφυγε ο “θρύλος” του κρητικού ποδοσφαίρου και του ΟΦΗ

news247

Ιανουαρίου 02 2018 15:20

Πένθος για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο Ευγένιος Γκέραρντ, μία από τις μεγαλύτερες μορφές στην ιστορία του, “έφυγε” από τη ζωή σε ηλικία 77 ετών. Ο Ολλανδός τεχνικός αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας τα τελευταία χρόνια και η κατάστασή του είχε γενικά επιδεινωθεί, όπως φάνηκε και στο φιλικό που πραγματοποιήθηκε προς τιμήν του πριν από 1,5 μήνα στο “Γεντί Κουλέ”.

Ο Γκέραρντ βρέθηκε στην τεχνική ηγεσία του ΟΦΗ από το 1985 μέχρι το 2000 και συνέδεσε το όνομά του με τις πιο “χρυσές σελίδες” στην ιστορία του κρητικού συλλόγου. Δημιούργησε ένα ανταγωνιστικό σύνολο που διεκδικούσε υψηλές θέσεις στη βαθμολογία και τίτλους, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας το 1987, επικρατώντας στα πέναλτι με 3-1 του Ηρακλή του Βασίλη Χατζηπαναγή.

Τη σεζόν 1985-1986, στη δεύτερη χρονιά του στην ομάδα, ο ΟΦΗ τερμάτισε στη 2η θέση του βαθμολογικού πίνακα της Α’ Εθνικής, μόλις πέντε πόντους πίσω από πρωταθλητή Ελλάδας Παναθηναϊκό. Την επόμενη σεζόν τερμάτισε 3ος, πίσω από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό.

Το 1986-1987, ο Γκέραρντ κάθισε στον πάγκο του πρώτου ευρωπαϊκού αγώνα στην ιστορία του ΟΦΗ, στη νίκη με 1-0 επί της Χάιντουκ Σπλιτ στο Κύπελλο UEFA. Στη ρεβάνς, οι Κρητικοί ηττήθηκαν με 1-4 και αποκλείστηκαν.

Το 1993 έγραψε ιστορία, οδηγώντας τους Κρητικούς στην πρόκριση στη φάση των 16 του Κυπέλλου Κυπελλούχων, μετά από νίκη 2-0 στο Ηράκλειο, με την οποία ανέτρεψε την ήττα 0-1 του “Βιθέντε Καλδερόν”.

“Πήγα για λίγους μήνες. Τελικά έμεινα 15 χρόνια”, είχε δηλώσει τον Φεβρουάριο του 2016 στο Sport24.gr και τον Δημήτρη Σαμόλη, σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις του.

Στην ίδια συζήτηση, είχε εξηγήσει τους λόγους που αποχώρησε από τον σύλλογο, υπογραμμίζοντας ότι ουσιαστικά εκδιώχθηκε: “Θέλω να πω ότι δεν έφυγα από τον ΟΦΗ. Με έδιωξαν. Ήθελα να σταματήσω από τη θέση του προπονητή, γιατί σε μια συνάντηση που είχα με τον κ. Βαρδή Βαρδινογιάννη, ο οποίος έκανε το κουμάντο μετά τον θάνατο του Θοδωρή Βαρδινογιάννη, μου είχε πει ότι θα έδινε την ομάδα στον γιο του, τον Τζίγκερ. Εγώ δεν ήμουν σύμφωνος με αυτή την απόφαση, διότι πίστευα ότι ο Τζίγκερ δεν αγαπούσε την ομάδα. Τότε πήρα την απόφαση να σταματήσω να δουλεύω ως προπονητής και να αναλάβω άλλη θέση. Δεν ήθελα ποτέ να φύγω από τον ΟΦΗ, γιατί ήταν η ομάδα μου. Η ζωή μου ήταν στο Ηράκλειο”.

Ο Γκέραρντ λατρεύτηκε σαν θεός από τους φίλους του ΟΦΗ, ενώ μπορεί να έφυγε από τον σύλλογο το 2000, δεν έφυγε και από την Ελλάδα.

Ανέλαβε τεχνικός σύμβουλος στην ΑΕΚ το 2000, ενώ το 2001 πήγε στην Κύπρο για λογαριασμό του ΑΠΟΕΛ. Τον επόμενο χρόνο κάθισε στον πάγκο του Ηρακλή, όπου είχε μία σύντομη θητεία και η τελευταία παρουσία του σε πάγκους ήταν το 2010 στην Παναχαϊκή, που διήρκεσε μόλις δύο μήνες, ενώ ενδιάμεσα διετέλεσε τεχνικός σύμβουλος και σκάουτ της ΑΕΚ.

http://news247.gr/eidiseis/koinonia/pethane-o-eygenios-gkerarnt.5011316.html

Ο Ευγένιος δεν δίδαξε μόνο προπονητική, δεν αγάπησε μόνο τον κρητικό λαό και τον ΟΦΗ, αγάπησε την Κρήτη, την Ελλάδα και πάνω από όλα ΔΙΔΑΞΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ότι μόνο με την επιμονή, την υπομονή, την πειθαρχία στους θεσμούς, στους νόμους του κράτους, στο Σύνταγμα πάνω από όλα, αν όλοι μαζί, ενωμένοι, γίνουμε ένας λαός που σέβεται και θυσιάζεται για τη χώρα του και μετατραπούμε σε μερμήγκια που εκτελεί το καθένα την αποστολή του σωστά γιατί την αγαπάει, πιστεύει σ’ αυτήν και τη σέβεται σαν το ύψιστο καθήκον, είναι δυνατό να ανασυγκροτηθεί και να ευημερήσει ο τόπος ετούτος. Ειδάλλως η μοίρα του τοι έχει να είναι αποικία των ισχυρών και να εξουσιάζεται από χουντικά ουσιαστικά κόμματα που το παίζουν δημοκρατικά ενώ είναι υποταγμένα στη θέληση του αρχηγού τους δικτάτορα. «Εγώ σας έκανα βουλευτές κουμάσια και οφείλετε να με ακούτε ειδάλλως σας έφαγαν οι λύκοι έξω από το μαντρί». Είναι αυτό που το λένε «κομματική  πειθαρχία» επί το ευγενικότερο.

Έτσι όμως θα μείνουμε στα απόνερα και τα λασπόνερα της ιστορίας σαν ένας λαός που ο Θεός να μην το δώσει, πλησιάζει στο λυκόφως του!

Ο Ευγένιος ήπιε και πολλά πικρά ποτήρια, όπως κάθε συνεπής και τίμιος άνθρωπος που ξέρει να λέει την αλήθεια και δεν κρύβει ένα μέρος της, όπως συνήθως κάνουν οι ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΡΕΣΟΥΝ ΣΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ.

Θα μπορούσε να είχε κάνει τον ΟΦΗ πρωταθλητή Ελλάδας και να έπαιρνε κάθε χρονιά όχι μόνο το πρωτάθλημα αλλά και το κύπελο Ελλάδας, όπως κάνει ο Ολυμπιακός στηριζόμενος συνήθως στα λεφτά του προέδρου του. Τούτο γιατί έχει  φτιάξει τις βασικές προϋποθέσεις για να έχει καταπληκτικούς παίχτες στο ράστερ του, αλλά οι παράγοντες ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΑΝ.  Τους πουλούσαν σε άλλες ομάδες που είχαν λεφτά και τους έχανε από την ομάδα. Έτσι έφτιαχνε και ξαναέφτιαχνε τον σκελετό του ΟΦΗ και οι κοντόθωροι παράγοντες του διέλυαν την ομάδα παρά τις διαμαρτυρίες του. Σαν μικρό σωματείο ο ΟΦΗ οι παράγοντες (πάλι) έλεγαν πως χρειάζονταν χρήματα και δεν έβλεπαν μακρόχρονα μέσα στο μέλλον, δεν επένδυαν στο μέλλον αλλά μόνο στο σήμερα. Δεν έβλεπαν ότι τα λεφτά θα έρχονταν μέσα από τον πρωταθλητισμό και τους αγώνες του Champions league  ή του Euroleague. Ούτε πίστευαν ότι ο ΟΦΗ θα πετύχαινε το θαύμα που οι ομάδες της Αθήνας με το τετραπλάσιο budjet ούτε να το φανταστούν δεν τολμούσαν, πόσο μάλλον τώρα στις μέρες τις οικονομικής κατάρρευσης!

Ελπίζουμε ότι οι αναγνώστες αυτής της σελίδας θα κατανοήσουν τη σοβαρότητα και τη σημασία της συνέπειας, της ευθυκρισίας, της ειλικρίνειας, της αγάπης, της συναδελφικότητας, της αλληλεγγύης και πάνω από όλα της σταθερότητας και της πειθαρχίας που επέδειξε ο Ευγένιος Γκεραρντάκης όπως του κρητικοποίησαν το όνομα οι Ηρακλειώτες φίλαθλοι, για να αλλάξουμε τον τόπο τούτο και να πετάξουμε αυτό το επάρατο κατεστημένο που μολύνει σαν τη λέπρα στο δέρμα, το λαό μας.

Όσο για μας δεν μ΅ας μένει παρά να φωνάξουμε μαζί με όλους τους σοβαρούς και σωστούς Έλληνες φιλάθλους και πολίτες της χώρας τούτης αυτό που λίγο πριν τελειώσει η γιορτή στο Γεντί Κουλέ προς τιμήν του εξαντλημένου Ευγένιου όλος ο αθλητικός κόσμος, οι φίλαθλοι και οι παράγοντες του ΟΦΗ στεντόρεια φώναξαν:

«ΟΛΕ, ΟΛΕ, ΟΛΕ δεν σε ξεχνά ποτέ

Ο ΟΦΗ Ολλανδέ!»

Άξιος και πανάξιος μακάρι να σε μιμηθούμε ολόκληρος ο Ελληνικός λαός Ελληνολλανδέ πατριώτη!

Αιωνία σου η μνήμη!

[1]Δες την ανάρτηση τις 23ης Νοέμβρη 2017 με τον τίτλο, «Αδυνατώ να το πιστέψω». Μέρος 1ο και 2ο

 

Δεκ 31

Γλεντείστε το κι ας μην τους περάσει μέχρι να τους πάρουμε τη ρεζέρβα και να εξαφανιστούν με το ελικόπτερο!

Σας μεταφέρω άρθρο του πολύ καλού και σεβαστού φίλου, του δάσκαλου Κώστα Γιαννιώτη.

Φασουλής και Περικλέτος πειρατές όνομα και πράγμα

Το δάκρυ του γλεντιού!

Σε λίγο ξημερώνει μια νέα ημερολογιακή χρονιά!

Ξημερώνοντας, τίποτε δεν θα έχει αλλάξει!
Το σκοτάδι της β΄κατοχής θα είναι το ίδιο!
Ο Στουρνάρας με τη φάτσα του Τσίπρα, ο Χριστοφοράκος με τη φάτσα του Κούλη,  ο Σόιμπλε με τη φάτσα του Μπένι και η Λαγκάρντ με τη φάτσα της Φώφης, θα συνεχίσουν να υπάρχουν και να κυβερνούν!

Η εξαθλίωση και η καταλήστευση του λαού θα εξακολουθήσουν να πορεύονται, χέρι χέρι και σε συντεταγμένη παράταξη, εναντίον μας και ενάντια στο βιος μας, με ακόλουθο το δήμιο… «πρόεδρο» των συμβολαιογράφων και των αρπακτικών, Γ. Ρούσκα! (Σ.γ.: Ένα ανθρωποειδές αντίστοιχο με τον Όσκαρ Γκρένινγκ που στο αμέσως προγούμενο άρθρο μας αναφέραμε).

Οι αυτοκτονίες, η διαπλοκή, η παρανομία, ο τζόγος, οι ληστείες, οι ανθρωποκτονίες,  θα συνεχίσουν να παρελαύνουν από τα βοθροκάναλα και να δίνουν «νούμερα» τηλεθέασης!

Οι εξωνημένοι κονδυλοφόροι, θα εξακολουθήσουν να μιλούν για την αναγκαιότητα της… «προσαρμογής» και των μνημονίων που όμως εφαρμόζονται με… «λάθος» τρόπο!
Υπηρέτες της «αλήθειας», που αποκρύπτουν ευλαβώς το γεγονός ότι οι κατακτητές τίποτε δεν κάνουν στην τύχη, ούτε κάνουν λάθος!
Απλώς κάνουν σωστά τη δουλειά τους!
Τον αφανισμό μας!

Όμως…
Εμείς, θα εξακολουθήσουμε να τιμάμε τη ζωή και την παράδοσή μας!
Εμείς θα το κάψουμε την πρωτοχρονιά!

Όχι επειδή, τάχα, ξενοιάσαμε!
Όχι επειδή, τάχα, συνηθίσαμε τη σκλαβιά!
Όχι επειδή, τάχα, μάθαμε να σκύβουμε το κεφάλι, όπως διακηρύσσουν πολλοί «φίλοι»!
Όχι γιατί μας περισσεύει, τάχα, έστω κι ένα γαμημένο ευρώ!

Θα το γιορτάσουμε!
Όχι με γκλαμουράτα ρεβεγιόν, σαμπάνιες, ξενέρωτα σινάφια …
αλλά…με δυο ποτήρια κρασί, δυο ρακές, δυο φίλους και τη συντροφιά του λαϊκού μας τραγουδιού!

Γιατί την ψυχή μας δεν την κατέκτησαν ακόμα!
Θα το γιορτάσουμε…
Γιατί οι καημοί και η δύναμη της ψυχής δε βγαίνουν μέσα από λογίδρια και… «θεωρητικές αναλύσεις»!
Βγαίνουν μέσα από τη φωνή του Στέλιου που μιλά για το «πικρό ψωμί της ξενιτιάς»!

Γιατί οι καημοί και οι αποφάσεις παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από το στίχο… «εγώ τη νύχτα μόνο ζω, μαζί μ` εκείνους που αγαπώ! Με τους παράνομους και τους αδικημένους»!

Τότε είναι που σμίγουν οι  ματιιές μας με τη ματιά του συγγενή, του γείτονα και του φίλου και λένε πολύ περισσότερα απ` όσα θα μπορούσα να γράψω εγώ σε δέκα σελίδες!

Τότε είναι που κάποιο δάκρυ αχνοφέγγει στην άκρη του ματιού, όχι σαν σπονδή αυτολύπησης κι απελπισιάς, αλλά σαν όρκος εκδίκησης!

Τότε είναι που αντιλαμβανόμαστε ότι το σμίξιμο μας έλειψε και τα βάσανα, στα οποία μας έριξαν, μας αποξένωσαν για να μην μπορέσουμε να βρεθούμε και πάλι μαζί, να κοιταχτούμε στα μάτια και να νιώσουμε τη δύναμή μας!

Τότε είναι που αντιλαμβανόμαστε ότι δεν γνωρίζουμε πότε κι από πού θα ξεπεταχτεί η σπίθα, που θα βάλει τη μεγάλη πυρκαγιά, που θα τους κάψει πατόκορφα.
Τότε είναι που αρχίζουμε να νιώθουμε να κυλά στο αίμα μας η μυθική  δύναμη του Ανταίου, που αναγεννιόταν από το πάτημα στη μάνα γη!

Τότε είναι που, μέσα από τα πρώτα στέρεα βήματα του ζεϊμπέκικου, νιώθουμε την αδελφοσύνη των καημών, που μας ενώνουν και μας σπρώχνουν να φωνάξουμε… «θα σαλτάρω, θα σαλτάρω, τη ρεζέρβα να τους πάρω…»!

Τότε είναι που αντιλαμβανόμαστε ότι δε χρειαζόμαστε τσοπάνηδες και γκλίτσες για να βρούμε το δρόμο της αξιοπρέπειας, αλλά το μόνιασμα των καημών του γείτονα με τους δικούς μας καημούς!

Θα ξημερώσει! Πού θα πάει!

Θα τους την πάρουμε τη ρεζέρβα!

http://www.dromosanoixtos.gr/2017/12/blog-post_39.html

Σ.γ.:Θα πέσουν που θα πάει! Εδώ έπεσαν σιδερόφρακτες δικτατορίες και δεν θα πέσουν αυτοί οι καλολαδωμένοι Πασχάληδες και Περικλέτοι!

Δεκ 31

Στη φυλακή οδηγείται ο λογιστής του Άουσβιτς παρά τα 96 του χρόνια

H περίπτωση του Όσκαρ Γκρένινγκ θέτει επί τάπητος ένα πολυσυζητημένο θέμα: Μπορεί ένα ανθρωπάκι, γρανάζι μιας τεράστιας τυραννικής μηχανής δεινοσαύρων της εξουσίας να αρνηθεί την εντολή που του δίνουν; Όπως λέει και ο Βίλχελμ Ράιχ στο «Άκου ανθρωπάκο» του ένα τέτοιο περιδεές γρανάζι τι δυνατότητες έχει να υψώσει το ανάστημά του και να αρνηθεί π.χ. τη χιτλερική λαίλαπα; Εν γνώσει του ότι τον περίμενε το τουφέκισμα σαν προδότη του γερμανικού λαού και της ναζιστικής ιδεολογίας.

«Οι ανθρωπάκηδες από τις τάξεις σου σου λένε συνέχεια , Ανθρωπάκο, πως εσύ η ζωή σου, η οικογένειά σου, τα παιδιά σου δεν αξίζουν πεντάρα, πως είσαι βλάκας και υποταχτικός, πως ο καθένας μπορεί να σε κάνει ό,τι θέλει. Δεν σου υπόσχονται προσωπική ελευθερία, αλλά ελευθερία ε θ ν ι κ ή. Δεν σου υπόσχονται ανθρώπινη αυτό-εμπιστοσύνη, αλλά σεβασμό προς το κράτος. Δεν σου υπόσχονται ανάδειξη προσωπική αλλά ανάδειξη εθνική… Εσύ ανεβάζεις τα αφεντικά σου, εσύ τα τρέφεις παρ’ ότι έχουν ξεσκεπάσει όλες τις μάσκες. Ναι, ναι, επανειλημμένα σου έχουν πει:  “είσαι ένα κατώτερο ον χωρίς καμμιά ευθύνη, κι έτσι θα μείνεις”.Κι εσύ όλους αυτούς τους ονομάζεις ” σωτήρες”, “νέους απελευθερωτές” και ουρλιάζεις “χάϊ, χάϊ” και “ζήτω, ζήτω”.   

Και συνεχίζει:

Γι’ αυτό σε φοβάμαι ανθρωπάκο, σε φοβάμαι θανάσιμα. Γιατί το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από σένα. Σε φοβάμαι γιατί από πουθενά δεν δραπετεύεις τόσο όσο από τον εαυτό σου… Καμμιά αστυνομική δύναμη στον κόσμο δε θα ήταν ικανή να σε καταπιέσει αν είχες μια σταγόνα αυτοεκτίμηση, αν είχες βαθιά κατανοήσει ότι δίχως εσένα η ζωή δεν θα συνεχιζόταν ούτε για μια ώρα»

Το ανθρωπάκι Όσκαρ Γκρένινγκ ήταν φτειαγμένο να υπακούει και να κάνει συνειδητά, άρτια, όσο γίνεται πιο τέλεια τη δουλειά του. Κι αυτό έκανε, μέτραγε μάρκα. Ήταν τίμιος και συνεπέστατος στο καθήκον. Τα ίδια θα έκανε κι αν ήταν στα Γκουλάνγκ της Σιβηρίας, στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης ή της Αβάνας, ακόμη και στο Γκουαντανάμο. Μπορούσε λέει να διαμαρτυρηθεί γιατί έβλεπε τα εγκλήματα που γίνοντας στο Άουσβιτς. Τρίχες, να διαμαρτυρηθεί σε ποιον, Στον Ρούζβελτ, τον Τσώρτσιλ ή τη βασίλισσα της Αγγλίας; Εδώ ούτε τον Ρούντολφ Εςς δεν επίστεψαν όταν δραπέτευσε από τη ναζιστική λαίλαπα. Και θα έχαναν αυτοί τον χρόνο τους για να ακούσουν ποιον; Τον Όσκαρ Γκρένινγκ. Ρωτάτε αν θα είχε τα χρήματα και την ευκαιρία να πάρει το τραίνο και να εξαφανιστεί από το Άουσβιτς; Και η Γκεστάπο τι ρόλο έπαιζε; Δεν θα ήταν επί τα ίχνη του στο τέταρτο της ώρας; Δυστυχώς το ίδιο ισχύει και ανάμεσα στους Έλληνες σήμερα, ανθρωπάκια είναι, τους έφτιαχνε επί χρόνια έτσι το Σύστημα, οι περισσότεροι είχαν μεταβληθεί σε καλολαδωμένα γρανάζια μιας σάπιας, διεστραμμένης μηχανής παραγωγής χρήματος.

Και τώρα τι γίνεται; Ποιος συνέρχεται ή μάλλον πως συνέρχεται ο λαός μας για να σηκώσει το στήθος του ενάντια στον κατακλυσμό της διαφθοράς που ξεχύνεται από παντού; Πως αποκτά αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στον επί τόσα χρόνια υποτιμημένο, υποταγμένο στις κολακείες και τις υποσχέσεις των πολιτικάντηδων και των κομμάτων εαυτό; Του καθενός μας τον εαυτό, όσο και ολόκληρου του λαού, την καλούμενη εθνική συνείδηση; Ποιός άλλος από κάθε ένα μας, μπρος στο Νέο Έτος που ανατέλλει θα πάρει την ευθύνη των πράξεών του για να ανατρέψει το κατεστημένο της παρακμής, της διαφθοράς και του εκφυλισμού μας σε ομάδα αποκτηνωμένων νομάδων που σκέφτονται εντελώς εξατομικευμένα, πως να επιβιώσει ο εαυτός τους και η στενή τους οικογένεια;

Τίποτα δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα εκτός από ένα, ότι θα περάσουν και οι Έλληνες ανθρωπάκηδες από το Δικαστήριο της Κρίσης και της απόδοσης ευθυνών όπως ο Όσκαρ Γκρένινγκ ασχέτως ηλικίας, διότι ο συμπαντικός Νόμος της Ηθικής τάξης και του Δικαίου είναι υπεράνω του ανθρώπινου και θα επιβληθεί τόσο πάνω μας όσο και πάνω στα παιδιά μας είτε μας αρέσει είτε όχι.

Καλλίτερο 2018 από το προηγούμενο.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Φαίνεται ότι ήταν, είναι και θα παραμείνει ανθρωπάκος με τη ραϊχική έννοια.

Στη φυλακή θα οδηγηθεί ο Όσκαρ Γκρένινγκ παρά τα 96 του χρόνια για τα εγκλήματα των Ναζί στο Άουσβιτς.

Το συνταγματικό δικαστήριο της Γερμανίας έκρινε ότι ένας 96χρονος Γερμανός πρέπει να εκτίσει την ποινή που του επιβλήθηκε για τον ρόλο του στις μαζικές δολοφονίες που διέπραξαν οι Ναζί στο στρατόπεδο θανάτου του Άουσβιτς κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αρνούμενο να ανατρέψει την απόφαση κατώτερου δικαστηρίου.

Ο Όσκαρ Γκρένινγκ, γνωστός ως ο «λογιστής του Άουσβιτς» για τη δουλειά του να μετρά τα μετρητά που κατάσχονταν από τα θύματα του στρατοπέδου, καταδικάστηκε σε τετραετή φυλάκιση το 2015, αλλά η διαμάχη αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του και την ηλικία του έχουν καθυστερήσει την εκτέλεση της ποινής του.

Δείχνει να μην κατανοεί τι του συμβαίνει

Το συνταγματικό δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματα από τους δικηγόρους τους Γκρένινγκ ότι ο εγκλεισμός του σε αυτή την προχωρημένη ηλικία θα παραβιάσει το δικαίωμά του στη ζωή, προσθέτοντας ότι η σοβαρότητα των εγκλημάτων του σημαίνει ότι υπάρχει ιδιαίτερη ανάγκη να τον δουν οι πολίτες να τιμωρείται.
«Ο ενάγων κρίθηκε ένοχος για συνέργεια σε δολοφονία σε 300.000 σχετικές υποθέσεις, κάτι που σημαίνει ότι έχει ιδιαίτερη σημασία να εκτελεστεί η ποινή που ζήτησε το κράτος», ανέφεραν οι δικαστές, επιβεβαιώνοντας την απόφαση του περιφερειακού δικαστηρίου της Τσέλε.

Δεν μπορεί να ασκηθεί έφεση στην απόφαση του συνταγματικού δικαστηρίου.

Η απόφαση αφήνει πράγματι ανοικτό το ενδεχόμενο αποφυλάκισης του Γκρένινγκ στην περίπτωση που επιδεινωθεί η υγεία του.

Εδώ φαίνεται να το διασκεδάζει κι όλας!

Στη δίκη του 2015, που θεωρήθηκε μια από τις τελευταίες μεγάλες δίκες για το Ολοκαύτωμα, οι εισαγγελείς δήλωσαν ότι ενώ ο Γκρένινγκ δεν είχε ο ίδιος σκοτώσει κανέναν όσο εργαζόταν στο Άουσβιτς στην υπό ναζιστική κατοχή Πολωνία, εντούτοις στήριξε το καθεστώς που ήταν υπεύθυνο για τις μαζικές δολοφονίες, διαχωρίζοντας τα χαρτονομίσματα που κατάσχονταν από τους Εβραίους, οι οποίοι έφθαναν στο στρατόπεδα σε ασφυκτικά γεμάτα τρένα.

Ο Γκρένινγκ, που παραδέχθηκε ότι ήταν ηθικά ένοχος, δήλωσε ότι ήταν ένθερμος Ναζί όταν εστάλη να εργαστεί στο Άουσβιτς το 1942 στην ηλικία των 21 ετών.

Βρέθηκε στο επίκεντρο το 2005 αφού έδωσε συνεντεύξεις για τη δουλειά του στο στρατόπεδο, σε μια προσπάθεια να πείσει τους αρνητές του Ολοκαυτώματος ότι η γενοκτονία είχε πράγματι συντελεστεί.

Με τον τρόπο του συνετέλεσε στην ομαδική γενοκτονία του εβραϊκού λαού, για την μαζική ελληνική εθνοκάθαρση δεν θα ζητηθούν ευθύνες από κανένα άθλιο κυβερνητικό εκπρόσωπο;

Περίπου 6 εκατ. Εβραίοι δολοφονήθηκαν κατά το Ολοκαύτωμα που έγινε υπό τον Αδόλφο Χίτλερ.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

http://www.iefimerida.gr/news/385983/sti-fylaki-odigeitai-o-logistis-toy-aoysvits-para-ta-96-toy-hronia-eikona

Για τα 10 εκατομμύρια Έλληνες που αργοπεθαίνουν ή μεταναστεύουν από τον τόπο τους, έπαυσαν να πολλαπλασιάζονται και αυτοκτονούν.  δεν φέρνει κανείς ευθύνη;

Δεκ 30

Άγιος Βασίλης ή Santa Claus ή Santa ένα επινόημα του βάρβαρου αστικού συστήματος σύμβολο υλικής κατανάλωσης, αγοράς προϊόντων για ν’ ανεβαίνει ο τζίρος στις γιορτές και διατροφικής ευωχίας. Μέρος 2ο

Το ερώτημα είναι ποιος, πότε, φιλοτεχνεί την εικόνα αν όχι τον μύθο του Santa Claus όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα; Θα λέγαμε τρεις Νεοϋορκέζοι είναι οι πρωτεργάτες.

Ο διάσημος συγγραφέας του Ριπ Βαν Ουίνκλ Washington Irving

Η ιστορία του Ριπ Βαν Ουίνκλ εμπεριέχει στοιχεία από τον Σάντα στον ήρωα του Ίρβινγκ.

όταν αποπειράται να γράψει την «Ιστορία της Νέας Υόρκης», και ο μεγαλέμπορος και αρχιφιλάνθρωπος (η Νέα Υόρκη έχει πολλούς τέτοιους ακόμη και σήμερα ας μην

Andrea McArdle and Reid Shelton as Annie in 1977

ξεχνάμε το θεατρικό έργο και μιούσικαλ «Άννυ» ή “Annie Warbucks” της δεκαετίας του 70 που παιζόταν επί έξι χρόνια στο θέατρο Alvin νυν Neil Simon Theatre της Νέας Υόρκης με τον γνωστό πολυεκατομμυριούχο φιλάνθρωπο τον Oliver Warbucks το όνομα έχει συμβολική σημασία, ο κύριος χρήματα από τον πόλεμο) John Pintard όταν είχε γύρω στα 1820 την φαεινή ιδέα να παραθέσει χριστουγεννιάτικο δείπνο σε πλούσιους και φτωχούς προς τιμήν του Santa Claus πιθανώς για να καλμάρει την αγανάκτηση των πεινασμένων της Νέας Υόρκης που μαστιζόταν από βία, και εγκληματικότητα, τα προσανάμματα της φτώχιας.

Τρίτος έρχεται το 1822 αμερικανός καθηγητής  Dr. Clement Clarke Moore, ο οποίος έγραψε μια ιστορία για παιδιά με τίτλο « Η νύχτα του Άγιου Νικόλα» σήμερα είναι γνωστή σαν «Η νύχτα πριν τα Χριστούγεννα». Αυτή η ιστορία δημοσιεύθηκε στις 23 Δεκεμβρίου του επόμενου χρόνου στην εφημερίδα «Sentinel».  Ο Clement Clark Moore εμπνευσμένος από το «Ιστορία της Νέας Υόρκης» του Irving, προχωρεί πάρα πέρα γράφει το περίφημο ποίημά του «The night before Christmas» όπου καθιερώνει τον Σάντα Κλάους κάτι σαν προστάτη της πόλης που τον απεικονίζει να μοιράζει δώρα στα παιδιά, βάζοντας μια ισχυρή δόση προσωπικής φαντασίας. Ο Αη Νικόλας Santa Claus  μετατρέπεται σε μια καρικατούρα Αγίου με στρογγυλή κοιλίτσα, μάγουλα σαν τριαντάφυλλα κόκκινη μύτη σαν του μπεκρή του «Θησαυρού» . Ο Moore στην ιστορία του, δανείζεται την ιδέα της καμινάδας, του έλκηθρου και τους οκτώ ταράνδους που το σέρνουν, από ένα φινλανδικό παραμύθι. Περίπου σαράντα χρόνια μετά η ιστορία αυτή εικονογραφείται από τον χιουμοριστικό πολιτικό καρτουνίστα Thomas Nast γερμανικής καταγωγής, ο οποίος χρησιμοποιεί για τη δουλειά του, στοιχεία από την γερμανική λαϊκή παράδοση. Ο Nast την περίοδο του αμερικανικού εμφυλίου καλείται να απεικονίσει για το εικονογραφημένο εβδομαδιαίο περιοδικό Harper’ s, αλληγορικές εικόνες από τα δρώμενα του πολέμου. Μία από αυτές ήταν «Ο άγιος Βασίλης στο στρατόπεδο». Σ’ αυτήν την εκδοχή ο άγιος έχει τα χαρακτηριστικά ενός ευτραφούς άντρα, ολοστρόγγυλου και ροδαλού, φοράει ένα μάλλινο κουστούμι με λευκά γουνάκια καλυμμένου από άστρα, και μοιάζει σαν ένα ευτραφή ξωτικό με μουστάκια και γένια που μοιράζει δώρα στους στρατιώτες. Έτσι τα Χριστούγεννα καθιερώθηκαν σαν ημέρα επίσημης αργίας και ο άγιος Βασίλης αναγορεύτηκε σε τοπική θεότητα, σε καλόκαρδο πνεύμα των Χριστουγέννων αντιπροσωπεύοντας την ευημερία και την οικογενειακή ζωή των Βορείων. Βασισμένος στην επιτυχία που γνώρισε το έργο του, ο Nast συνέχισε να παράγει σχέδια του Αι Βασίλη κάθε Χριστούγεννα κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου. Η αποδοχή των έργων του Nast για την φιγούρα του αγίου βασίζεται στην αλλαγή της εικόνας του αγίου από την παραδοσιακή ασκητική και αποστεωμένη μορφή, σε μια άλλη διάσταση που αντικατοπτρίζει την αφθονία και την ευμάρεια.

Με τον Thomas Νast έχουμε και τον σκιτσογράφο του Αι Βασίλη έτοιμο, έτσι αρχίζει να επεκτείνεται η γνωστή χαριτωμένη καρικατούρα του Santa.

Με βάση τα πιο πάνω στοιχεία στη χώρα της αφθονίας των αγορών και της κατανάλωσης τις ΗΠΑ, προσδιορίζεται άπαξ δια παντός θα λέγαμε η μέρα  δηλαδή η νύχτα της εμφάνισης του Αγίου και του μοιράσματος των παιδικών δώρων. Δεν αφορά της 6η Δεκεμβρίου ημερομηνία της ονομαστικής εορτής του Saint Niklaas (επί το ολλανδικότερον), ούτε η Πρωτοχρονιά ή η προηγούμενή της, ούτε ανήμερα τα Χριστούγεννα, προσδιορίζεται επακριβώς η νύχτα της παραμονής προς τα Χριστούγεννα, «The night before Christmas» και ξεκινώντας από τη Νέα Υόρκη, επεκτάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, και συνέχεια σε ολόκληρη της Ευρώπη μέχρι και τον Ανατολικό κόσμο, Κίνα και Ιαπωνία.

Ο Coca Cola Σάντα το καλλίτερο παράδειγμα του αστικού κερδοσκοπι-κού μοντέλου δεν πρόκειται για ανθρωπιά, αλλά για κέρδος καθαρό.

 

Η φήμη του χοντρούτσικου αγίου γίνεται αιτία πλασαρίσματος της Κόκα Κόλας και όπου επικρατεί το αστικό σύστημα μετά την κατάρρευση του Κομμουνιστικού συστήματος κυριαρχεί μαζί με τον καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση, αρκεί να φέρνει κέρδη και όπως είδαμε φέρνει. Αποτελεί ένα παραμύθι μια ιδιαίτερα προσεγμένη ονειροπαρσία,  που αρέσει στα παιδιά και καθώς το ενδιαφέρον του αμερικάνικου κόσμου και κατά προέκταση όλου του αστικού συστήματος είναι πάντα εστιασμένο στον κόσμο των παιδιών, η ονειροφαντασία συνεχίζεται μεταξύ Πήτερ Παν, Χιονάτης, Σταχτοπούτας και Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας «Christmas Carols» του Καρόλου Ντίκενς όπου για τον Βικτωριανό συγγραφέα σημασία έχει το Πνεύμα των Χριστουγέννων και όχι τα δώρα και οι υλικές απολαβές. Ίσως ο Ντίκενς να είναι ο «βρετανός»  Παπαδιαμάντης για την αγγλική παράδοση.

Κι εδώ, στο σημείο αυτό, μπορεί  νομίζουμε να γίνει η δική μας τοποθέτηση και πρόταση προς τους γονείς της Ελλάδας αλλά και όλου του κόσμου. Μεγάλα όνειρα κι απέραντες προσδοκίες θα πείτε, πρέπει όμως να ειπωθούν κάποιες αλήθειες στα τόσα ψέματα και φαντασιώσεις…

1)Διατηρείστε το όνειρο του ευτραφούς Αι Βασίλη γιατί το χαίρονται και το αναμένουν με τόση ανυπομονησία τα παιδιά, 2)ξεχωρείστε όμως στα παιδιά σας ότι δεν έχει σχέση με τον Άγιο Βασίλειο της δικής μας θρησκείας. 3)Ποτέ μην μοιράζετε δώρα στα παιδιά σας παραμονή ή ανήμερα τα Χριστούγεννα. Με αυτό τον τρόπο υποτιμάτε, αποπνευματοποιείτε και αφαιρείτε την τεράστια αξία που έχουν τα Χριστούγεννα, η θεία του Χριστού Γέννηση για την σωτηρία των ανθρώπων, της ανθρώπινης κοινωνίας, το μέλλον της ανθρωπότητας όπου οφείλουμε να εφαρμόσουμε το «θέλημά Του ως εν ουρανώ και επί της γης» σαν μοναδική και οριστική αποστολή και ιδανικό στην επίγεια ζωή μας. 4) Ανήμερα τα Χριστούγεννα επιβλέψετε και παρφοτρύνετε τη μέθεξη ολόκληρης της οικογένειας στην Χριστουγεννιάτικη λειτουργία ή δυνατόν με οικογενειακή συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία. 5)Δώρα βεβαίως να μοιράζεστε και να μοιράζετε στα παιδιά σας, αλλά κατ’ αποκλειστικότητα, είτε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, είτε την ίδια την Πρωτοχρονιά όπου εορτάζεται και η μνήμη του Αγίου Βασιλείου. 6) Να υπενθυμίζετε στα παιδιά σας ότι ο Άγιος Βασίλειος ήταν προστάτης των φτωχών, των  εγκαταλειμμένων και των αρρώστων και είχε ιδρύσει την «Βασιλειάδα» για να μειώσει τον ανθρώπινο πόνο. 7)Ποτέ μην συγχέετε το καταναλωτικό χοντρούλικο ανθρωπάκι του  βάρβαρου και υποκριτικού καπιταλιστικού συστήματος (που δεν διστάζει να αφομοιώσει ό,τι το συμφέρει προς χάριν του χρήματος και του κέρδους με όποιον τρόπο και με κάθε μέσο) με το ασκητικό προφίλ του Αγίου Βασιλείου. 8) Μην ξεχνάτε ότι οι Ιουδαίοι πρώτοι δίδαξαν την εκμετάλλευση των εορτών, όταν είχαν μετατρέψει το Πάσχα το Ναό του Σολομώντα από οίκο λατρείας του Πατέρα Του σε οίκο εμπορίου.

Θα δίσταζε λοιπόν να το κάνει ο σύγχρονος καπιταλισμός; Το αδίσταχτο δήθεν φιλελεύθερο αστικό  σύστημα; Αυτό που αρέσκεται να επιβιώνει τρώγοντας τις σάρκες ολόκληρης της ανθρωπότητας; Ακόμη και των  εμπόρων, τραπεζιτών, χρηματιστών, επιχειρηματιών που δουλικά το υπηρετούν; Ασφαλώς όχι. 

Ας τελειώνουμε λοιπόν μαζί του όσο το δυνατό γρηγορότερα. Ευχή μας ας είναι αυτή, καθώς και οι ευχές μας να σας συνοδεύουν για ένα καλλίτερο Νέο Έτος με πίστη στην Ορθοδοξία αλλά και στις δυνατότητες του ελληνικού λαού να ανατρέψει τα είδωλα της Παγκοσμιοποίησης.

Δεκ 30

Άγιος Βασίλης ή Santa Claus ή Santa ένα επινόημα του βάρβαρου αστικού συστήματος σύμβολο υλικής κατανάλωσης, αγοράς προϊόντων για ν’ ανεβαίνει ο τζίρος στις γιορτές και διατροφικής ευωχίας. Μέρος 1ο

Ποιος θα το φανταζότανε! Ο συμπαθής, στρουμπουλός γεράκος με τη μεγάλη κοιλιά, τα μακριά γένια, και τα γυαλιά που σε κοιτάζει γεμάτος καλοσύνη στα κόκκινα ντυμένος και με το απαραίτητο κόκκινο σκουφί και βγάζει τη γνωστή κραυγή «Χοχοχοχοχό, για να δούμε τι δώρα έφερε ο Αι-Βασίλης για τα παιδιά στο σπιτικό αυτό!» στην ουσία είναι κατασκεύασμα του αστικού κόσμου και τρόπου ζωής.

Αι Βασίλης το όνειρο των παιδιών, της παιδικής μας ηλικίας

Κι όμως έτσι είναι, αν και η ιστορία του ξεκινάει από τα ορθόδοξα, σεμνά και αδύνατα σκελετωμένα πρότυπα των Αγίων μας Άι Νικόλα και Άι Βασίλη, αμφότεροι διαπρέψαντες στην φιλανθρωπία και στην προσφορά στους αδυνάτους καμία σχέση δεν έχει με τον Άγιο Βασίλη κι ας τον ονομάζουμε έτσι.

Δύο διαφορετικά πρότυπα όσο διαφορετικός είναι ο αστικός τρόπος ζωής από τον ορθόδοξο.

Σε μερικές περιοχές της γης τον λένε και Σαίντ Νίκολας (Saint Nikolas) προφανώς τον αποκαλούσαν και Σαιντ Νικολάους, Σάντα Νικολάους, Σάντα Κλάους, και του έμεινε τελικά το Santa Claus.

Μπορείτε να φανταστείτε τη γιαγιά σας να κρεμάει κάλτσες γύρω–γύρω στο περβάζι του τζακιού σας, αν υπάρχει και να προσδοκάει τον Αη Βασίλη να έρθει με τους ταράνδους του από την καμινάδα που με δυσκολία χωράει το κοντάρι του καπνοδοχοκαθαριστή, για να φέρει δώρα στα εγγόνια; Αυτή η γιαγιά που αυτή στα παραμύθια της μιλάει για ήρωες, άγγελους, καλλικαντζαραίους κ.λπ. μορφές από την ελληνική μυθολογία και ιστορία; Γι’ αυτό και η γιαγιά είναι πεπεισμένη ότι ο κοκκινοφορεμένος χοντρούλης επισκέπτης των εορταστικών χριστουγεννιάτικών ημερών δεν είναι Έλληνας. Κι όμως επειδή ξέρει ότι έχει επιβληθεί σαν συνήθεια κι έθιμο στην ελληνική κοινωνία και θα χαλάσει τη διάθεση των παιδιών, δεν διαμαρτύρεται και αποδέχεται το νεοεπιβληθέν από τη δεκαετία του 1950 και μετά πρότυπο του Αι Βασίλη.

Χάος επικρατεί στο πότε έρχεται· την παραμονή των Χριστουγέννων ή την παραμονή της Πρωτοχρονιάς; ανήμερα τα Χριστούγεννα ή ανήμερα την Πρωτοχρονιά; Κάποιοι γονείς τα βάζουν τα δώρα κάτω από το στολισμένο δένδρο, άλλη συνήθεια που επικράτησε από τη δεκαετία του 50 και πέρα, το βράδυ των Χριστουγέννων ή της Πρωτοχρονιάς. Έχουμε πολλά να σας πούμε και για το πότε να παρουσιάζονται τα δώρα και να προτείνουμε για τον Σάντα Κλάους. Αλλά στο τέλος της αναγκαίας τούτης έρευνας.

Μέσα στο γιορτινό χάος και την πολιτισμική πλημμυρίδα που επικρατεί στο θέμα της προέλευσης και ταυτότητας αλλά και της εμφάνισης του Σάντα Κλάους, Αι Βασίλη σαν Αγίου των Χριστουγέννων ο οποίος έχει αναλάβει να εκπληρώνει τις ευχές και τις ελπίδες για δώρα τη μαγική κι αξεπέραστη βραδιά των Χριστουγέννων, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι ο Santa Claus –ξεκάθαρα πράγματα– δεν έχει καμιά σχέση με τον Άγιο Βασίλη τον οποίο εορτάζουμε έτι κι αλλιώς την 1η Ιανουαρίου την 1η ημέρα του Χρόνου.

O δικός τους, ο αστός Santa Claus  μένει σε ένα χωριό (έχει γίνει μάλιστα διάσημο από τα κατευθυνόμενα αστικά ΜΜΕ) της Φινλανδίας και πριν σας το αποκαλύψουμε θα σας παρουσιάσουμε μια διαφήμιση κάποιου από τα πολλά, ταξιδιωτικού πρακτορείου που συμβουλεύει τους ονειροπόλους και λεφτά έχοντες τουρίστες τα κάτωθι:

 

Χριστούγεννα στο χωριό του Αϊ Βασίλη, σε ένα ταξίδι μοναδικής αξίας! Εδώ οι γιορτές είναι πιο γνήσιες και παραδοσιακές απ’ ότι σε οποιοδήποτε άλλο μέρος στον κόσμο!

 

Γιορτάστε τα χριστούγεννα με τη χαρά και ενθουσιασμό του πιο Χριστουγεννιάτικου Ταξιδιού! Καθώς τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, έρχεται η πιο χαρούμενη περίοδός της χρονιάς μας με τις μοναδικές στιγμές που θα ζήσουμε στο Λέβι και το Ροβανιέμι. Μας περιμένει το χωριό του Άη Βασίλη και το ταχυδρομείο του με τα Ξωτικά, ο Αρκτικός Κύκλος, χιονισμένα τοπία και μοναδική φύση, Snow Mobile σαφάρι σε τοπία παγωμένων λιμνών και άγριου δάσους, ο Βασιλιάς της Αρκτικής, η πολική αρκούδα, χαριτωμένα χάσκι και ο παραδοσιακός κάτοικος της Λαπωνίας, ο τάρανδος, ακόμα και ο ίδιος ο  διάσημος  Άη Βασίλης

 

Μία Μοναδική Αναχώρηση: 23 Δεκεμβρίου 2017

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 6 Μέρες

 

Και τώρα η ταρίφα για όσους δεν λιποθυμούν και αντέχουν στο σοκ, οι τιμές του εξαήμερου ταξιδιού:

  • Τιμή κατ’ άτομο σε δίκλινο δωμάτιο: €2.295
  • Τιμή παιδιού έως 11 ετών σε έξτρα κρεβάτι στο δωμάτιο των γονιών: €1735
  • Τιμή παιδιού σαν 2ο άτομο σε δίκλινο δωμάτιο €1890
  • Τιμή μονόκλινου: €2.635
  • Τιμή παιδιού έως 5 ετών (ΑΥΣΤΗΡΑ) χωρίς παροχές στο κρεβάτι των γονιών  €950*
  • *(Περιλαμβάνει αεροπορικό εισιτήριο, όλες τις διανυκτερεύσεις στο κρεβάτι* των γονιών, όλα τα γεύματα και όλες τις δραστηριότητες)

*Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο κρεβάτι, αναφέρεται 6 φορές. Εκεί  είναι εστιασμένο το ενδιαφέρον του πράκτορα και φυσικά ένα μεγάλο μ΄ρος της κερδοσκοπικής προπαγάνδας. Απόλυτα χριστιανικά Χριστούγεννα, έξω από κάθε υποψία εκκλησίας και σωτηριολογικού περιεχομένου.

Αυτός λοιπόν ο Santa Claus είτε μένει στο Βόρειο Πόλο, είτε στο Λέβι Ροβιανέμι μετακινείται με έλκηθρο που το σέρνουν 6 έως 8 τάρανδοι που πετάνε και περιστοιχίζεται από νεράιδες και ξωτικά κάτι αντίστοιχο με τα δικά μας καλικαντζαράκια. Είναι με λίγα  λόγια ο Σαιντ Νικλάους (Αη Νικόλας) πλαισιωμένος με τους Βορειοευρωπαϊκούς θρύλους των Βίκινγκς, και με τελική μεταμφίεση φιλοτέχνηση Βορειοαμερικάνικη όπως θα δούμε παρακάτω. Γι’ αυτό επειδή οι προτεστάντες δεν πιστεύουν σε αγίους και έχουν εκμηδενίσει την αξία τους σε αντίθεση με τα ορθόδοξα πρότυπα που είναι οι άγιοι για μας, δεν τους εμπνέουν κανένα σεβασμό. Γι’ αυτούς απλώς «ήταν κάποιοι  καλοί άνθρωποι», ούτε πιστεύουν στην αφθαρσία των σωμάτων πολλών εξ αυτών, μπουχτισμένοι δικαιολογημένα, από την απάτη των καλογήρων και πολλών ιερέων της μεσαιωνικής καθολικής εκκλησίας οι οποίοι πουλούσαν ακόμη και τα κόκαλα της νυχτερίδας σαν φυλακτάρια και οστά αγιών.

Έμειναν λοιπόν κάποια απομεινάρια μνήμης του Αη Νικόλα (Κλάους) στους Προτεστάντες των κρατών της Βόρειας Ευρώπης της Κοινής Αγοράς (και όχι της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως θέλουν να μας πείσουν ότι είναι, είμαστε), δηλαδή στους Δανούς, Σουηδούς, Νορβηγούς, Φινλανδούς ιδιαίτερα όμως στους Ολλανδούς  και Γερμανούς, σαν φοκλορική φιγούρα στη λαϊκή φαντασία, (ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και τα παραμύθια του έπαιξαν όχι μικρό ρόλο σ’ αυτό) χωρίς όμως να υπάρχει ίχνος εκκλησιαστικής σημασίας ή σχέσης με την πίστη. Αυτό άλλωστε φαίνεται από το μεγάλο φαγοπότι των διαφημίσεων που προβάλλονται στη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων εκπομπών στην τηλεόραση. Τίποτα παραπάνω από ένα κοινό πρόγραμμα επίδειξης παιχνιδιών συνήθως φανταχτερών, ηλίθιων κατασκευών, με ελάχιστη πρωτοτυπία και ωραίων πλουσιοπάροχων εδεσμάτων.

Οι Ολλανδοί λοιπόν αποικιοκράτες, είναι αυτοί που θα φέρουν το έθιμο του Σάντα στο Νέο Άμστερνταμ στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Και ξέρετε ποιο είναι αυτό το Άμστερνταμ μετά την κατάληψή του από τους Βρετανούς το 1660; Η γνωστή μας Νέα Υόρκη το Empire State, όπως υπερηφανεύονται να αποκαλούνται οι Νεοϋορκέζοι. Όμως μέχρι και την βρετανοποίηση του Νέου Άμστερνταμ δεν υπάρχουν ενδείξεις που να συνδέουν τον στρουμπουλούτσικο άγιος με γιορτές, δώρα και πανηγύρια.

Δεκ 29

Όπου τα Classified “Pentagon Papers” κρύβουν αλήθειες από τον λαό και δημιουργούν απατηλές προσδοκίες με χιλιάδες νεκρούς.

Ένας πόλεμος που ήταν εξ αρχής χαμένος, του Βιετνάμ, συνεχίσθηκε χάρη στην απόκρυψη σοβαρών πληροφοριών που δεν ήρθαν ποτέ στο φως.

Πληροφορίες που στγοίχισαν εκατομμύρια δολάρια και χιλιάδες αμερικανούς και βιετναμέζους στρατιώτες. Παραλείποντας τους αθώους χωρικούς, γυναίκες, παιδιά, τύπου Μι Λάι τις αποκαλούμενες παράπλευρες βλάβες (collateral damages).

Οι προσπάθειες του ελεύεθρου και αδέσμευτου τύπου λίγες έως ελάχιστες, έπερεπε και πρέπει να τα βάλει με τους νομικούς σύμβουλους του συγκροτήματος αλλά και τη δικαιοσύνη που ευτυχώς λειτουργεί στις ΗΠΑ και δεν είναι άθυρμα της εκάστοτε κυβέρνησης όπως συμβαίνει στα ελληνικά πράγματα.Ο Στήβεν Σπίλμπεργκ στην ταινία του “The Post” το εκφράζει με άριστο τρόπο αν και δεν κατορθώνει να είναι τελείως ανεπηρέαστος από την αντι-Τραμπ προπαγάνδα και ψάχνει να βρει ομοιότητες, με τις τότε νιξονικές αθλιότητες είtε αφορά το Βιετνάμ, είτε το Watergate.

Ας διαβάσουμε τα πιο κάτω για να θυμηθούμε παλιές αξέχαστες ιστορίες:

Η ταινία “The Post” του Steven Spielberg αφορά τη μεγαλύτερη στιγμή της δημοσιογραφικής ιστορίας των ΗΠΑ, πολλά χρόνια πριν τα Paradise Papers, και σε ρωτά για την άποψη σου… επί του αγγελιοφόρου
Νίκη Μπάκουλη

Ο Steven Spielberg αποφάσισε να ασχοληθεί με ένα από τα θέματα που “πληγώνουν” το prestige της Αμερικής -στο επίπεδο του “land of the free”. Το “The Post” θα “βγει” στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 11/1 του 2018 και θα σε προβληματίσει.

 

Για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ο Spielberg επέλεξε ηθοποιούς που δεν συμπαθούν ιδιαίτερα τον Donald Trump. Για την ακρίβεια, έχουν εκφραστεί πολλάκις εναντίον του. Η Meryl Streep και ο Τom Hanks υποδύονται την εκδότρια και τον διευθυντή της “Washington Post” (αντίστοιχα), την εποχή που έπρεπε να αποφασίσουν αν θα δημοσιεύσουν κυβερνητικά έγγραφα, τα οποία αποκάλυπταν τα ψέματα των κυβερνήσεων στα χρόνια του πολέμου στο Vietnam.

 http://https://www.youtube.com/watch?time_continue=7&v=nrXlY6gzTTM

Στην εν λόγω ταινία ο Spielberg υποκινεί debate, για το ρόλο των media ως επιτηρητή και αν ανάλογη διαρροή, τη σήμερον ημέρα, θα επιβίωνε των εκτεταμένων προσπαθειών για δυσφήμιση του “αγγελιοφόρου”. Τι πραγματεύεται το “The Post”; Τα “Pentagon Papers” που κατά τον Lloyd Gardner, ιστορικό του Rutgers University και συγγραφέα του “Τhe War on Leakers” “θεωρούνται ως το σημείο “κλειδί” για τη διαφάνεια, τους πληροφοριοδότες και του να αναλαμβάνει η κυβέρνηση τις ευθύνες των πράξεων της. Επαναβεβαίωσε την παράδοση των ΗΠΑ ενάντια στην απαγόρευση στη δημοσίευση ντοκουμέντων. Αν η κυβέρνηση μπορούσε να το κάνει αυτό, τότε θα μιλούσαμε για μια πραγματικά σκοτεινή σκιά πάνω από τη δημοσιογραφία“.

Αν συνέβαινε κάτι αντίστοιχο σήμερα (εποχή που πολλοί συγκρίνουν τον Donald Trump με τον Nixon) “θα υπήρχαν πολύ πιο ισχυρές αντιδράσεις“, εξήγησε ο ειδικός, ο οποίος τόνισε και ότι “υπάρχει συγκεκριμένο τμήμα του πληθυσμού που υποστηρίζει όταν τα media είναι επί της ουσίας fake news (απατηλές ειδήσεις) και προσπαθούν να τα βάλουν με τον Πλανητάρχη“.

Τι μπορεί να αλλάξει αυτήν τη νοοτροπία; “Κατ’ αρχάς η διάθεση των μέσων να βρίσκουν και να δημοσιεύουν αποδείξεις για σκάνδαλα και μετά, να υπάρχουν έγγραφα πρόχειρα. Όχι συνομιλίες on και off the record, αλλά χαρτιά που αποτελούν αδιάσειστα στοιχεία. Αυτά αυξάνουν κατακόρυφα την αξιοπιστία“.

Η έρευνα που ζήτησε το Υπουργείο Αμύνης

Ως “Pentagon Papers” είχε ονομαστεί η άκρως απόρρητη έρευνα του Υπουργείου Αμύνης των ΗΠΑ (έγινε κατ’ εντολή του Υπουργού, Robert McNamara) για τη στρατιωτική εμπλοκή στο Vietnam, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1945) έως το 1967, όταν και τέθηκε το αίτημα.

Ο επίσημος τίτλος της έρευνας ήταν “Αναφορά του Γραφείου του Υπουργείου Αμύνης, για τις δυνάμεις υπεράσπισης του Vietnam”. Κατά τη διάρκειά της, οι αναλυτές άντλησαν απόρρητο υλικό από τα αρχεία του Υπουργείου Αμύνης, του Yπουργείου Εξωτερικών και του CIA. Ολοκληρώθηκε το 1969 και αφορούσε 47 τόμους, που περιείχαν 3.000 σελίδες αφήγησης και 4.000 σελίδες αποδεικτικών στοιχείων. 

Ενόσω ο πόλεμος διαρκούσε πολλά χρόνια, με περισσότερους από 500.000 Αμερικανούς στρατιώτες να βρίσκονται στο Vietnam, μέχρι το 1968, ο πρώην πεζοναύτης και τότε στρατιωτικός αναλυτής Daniel Ellsberg -ο οποίος δούλεψε στην έρευνα-, εξέφρασε την αντίθεση του στον πόλεμο. Σημείωση: είχε υπάρξει  υπέρμαχος της εμπλοκής των ΗΠΑ στην Ινδοκίνα. Δεύτερη σημείωση: υπήρξε σύμβουλος του Spielberg όπως εξελισσόταν το σενάριο (έχει την υπογραφή της Liz Hannah) και η ταινία.

Αυτός ο πόλεμος δεν θα κερδηθεί ποτέ

Ο Ellsberg είχε καταλήξει το 1969, πως ο πόλεμος στο Vietnam δεν επρόκειτο να κερδηθεί ποτέ. Επίσης, είχε πει ότι η πληροφορία που υπήρχε στα Pentagon Papers, για τον τρόπο που αποφάσιζαν οι ΗΠΑ όσα αφορούσαν το Vietnam, θα έπρεπε να είναι προς διάθεση του κοινού. Προφανώς και δεν συμφώνησαν πολλοί μαζί του. “Το πατριωτικό καθήκον που προκύπτει από τον όρκο που δίνουμε, ως υπηρέτες του λαού, δεν σημαίνει να κρατάμε μυστικά ή να υπακούμε τυφλά στον Πρόεδρο, αλλά να σεβόμαστε το Σύνταγμα” δήλωσε πολύ αργότερα, στους “New York Times”.

Ένα από τα στοιχεία που είχε διαβάσει, αποδείκνυε την ενεργή βοήθεια της κυβέρνησης του John F. Kennedy στην εξέγερση και τη δολοφονία του Ngo Dinh Diem, προέδρου του Νοτίου Vietnam, το 1963. Ένα άλλο, ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με όσα είχε υποστηρίξει η αμερικανική κυβέρνηση, ως λόγο για τον εντατικό βομβαρδισμό του Βορείου Vietnam. Στην έκθεση αναφερόταν πως οι βομβαρδισμοί δεν είχαν πραγματική επιρροή στη βούληση του εχθρού να πολεμήσει.

Το Ανώτατο Δικαστήριο εξέθεσε την κυβέρνηση

Το Μάρτιο του 1970, όταν ο Ellsberg εργαζόταν στη RAND Corporation, ινστιτούτο ερευνών, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Το βράδυ της 1ης Οκτωβρίου, άνοιξε το χρηματοκιβώτιο που είχε στο γραφείο του και αναζήτησε ένα μέρος της έκθεσης των 7000 σελίδων που είχε κρύψει εκεί. Κάθε βράδυ έβγαζε αντίγραφα, σελίδα προς σελίδα.

Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του 1970, προσπαθώντας να πείσει νομοθέτες να δημοσιεύσουν την έκθεση, για το καλό του λαού. Δεν οδηγήθηκε κάπου. Στις αρχές του 1971 αποφάσισε να τα δώσει σε ΜΜΕ. Αποτάθηκε στους New York Times (“ήταν αυτή που είχε το prestige να προχωρήσει στη δημοσίευση”) και για την ακρίβεια, στο δημοσιογράφο Neil Sheehan “στον οποίον είχα δώσει απόρρητα στοιχεία και το 1968. Του τηλεφώνησα και του είπα πως θέλω ένα μέρος να μείνω, για κάποιες ημέρες. Με κάλεσε σπίτι του. Όλο το βράδυ μιλούσαμε για τα Pentagon Papers“.

Έχε υπ’ όψιν σου ότι έως τότε αυτή η εφημερίδα, όπως και η Washington Post, αλλά και μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα, θεωρούνταν από το λαό ως “φωνές της εξουσίας”. Παρ’ όλα αυτά, οι New York Times προχώρησαν στη δημοσίευση σειράς καυστικών άρθρων, τα οποία στηρίχθηκαν στα πιο ενοχοποιητικών στοιχείων, αρχής γενομένης από τις 13 Ιουνίου του 1971. Το σκάνδαλο έπιανε το μεγαλύτερο μέρος στο πρωτοσέλιδο. Δίπλα υπήρχαν ειδήσεις για το γάμο της κόρης του Nixon, ένα άλλο για την ένταση μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν και ένα ακόμα για το budget της Νέας Υόρκης.

Τρεις ρεπόρτερ ζούσαν σε δωμάτια του New York Hilton Hotel, για το διάστημα που χρειάστηκαν να τσεκάρουν τα στοιχεία του Ellsberg και να προχωρήσουν στη συγγραφή των άρθρων. Μετά αυτά δόθηκαν σε δικηγορικό γραφείο, το οποίο μόλις έμαθε πως επρόκειτο για απόρρητα στοιχεία, προειδοποίησε τους Times να μην προχωρήσει. Διαφορετικά, δεν θα τους αναλάμβανε στα δικαστήρια. Έκανε και κάτι άλλο: ειδοποίησε το Υπουργείο Δικαιοσύνης για αυτό που θα ερχόταν. Η Boston Globe είχε τονίσει ότι οι λίγοι που είχαν διαβάσει το πλήρες κείμενο της έρευνας, είχαν ταχθεί υπέρ της απόσυρσης από τον πόλεμο.

Ο τότε διευθυντής, AM Rosenthal έδωσε την εντολή της δημοσίευσης. Προηγήθηκε η πληροφορία πως αν δεν έκαναν την αποκάλυψη οι Times, θα την έκανε η Vineyard Gazette -επίσης ιδιοκτησίας του Arthur Ochs Sulzberger. Το υλικό αναδημοσιεύτηκε στην Washington Post, με την αναφορά “σύμφωνα με πηγές των New York Times”.

Μετά το τρίτο άρθρο, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ εξασφάλισε προσωρινή εντολή απαγόρευσης περαιτέρω δημοσίευσης του υλικού διότι, όπως υποστηρίχθηκε, ήταν επιζήμια για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Οι New York Times απάντησαν με καταγγελία για λογοκρισία (πλήγμα στην ελευθερία του λόγου).

Όσο οι Νew York Times δεν μπορούσαν να δημοσιεύσουν (δια δικαστικής απόφασης), το έκανε η Washington Post, καθώς ο δημοσιογράφος της Ben Bagdikian έλαβε αντίγραφα των ίδιων εγγράφων από τον Ellsberg, τα οποία και παρέδωσε στο διευθυντή του. Aνήμερα της απόφασης για δημοσίευση, η Katharine Graham -εκδότρια της Post- έκανε πάρτι, με προσκεκλημένους πολλούς εκπροσώπους της κυβέρνησης!

Το μέσο ήλθε σε άμεση σύγκρουση με τον Λευκό Οίκο που ζήτησε πάλι, απαγόρευση -μέσω ασφαλιστικών μέτρων. Το δικαστήριο όμως, την αρνήθηκε και η Post συνέχισε τις αποκαλύψεις. Μετά τα Μέσα κινήθηκαν μαζί εναντίον της κυβέρνησης -έως τότε 17 άλλες εφημερίδες είχαν λάβει τα αντίγραφα της έκθεσης.

Στις 30/6 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε (με 6-3 ψήφους) πως το υλικό δεν συνιστούσε απειλή για την εθνική ασφάλεια. Επιπροσθέτως, ενημέρωσε ότι η δημοσίευση της έκθεσης δικαιολογείτο από την προστασία της ελευθερίας του Τύπου, όπως αναφερόταν στο First Amendment (Πρώτη Τροπολογία του Συντάγματος των ΗΠΑ).

Ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Potter Stewart επισήμανε ότι  “ελλείψει κυβερνητικών ελέγχων και ισορροπιών που υπάρχουν σε άλλους τομείς της εθνικής μας ζωής, ο μόνος αποτελεσματικός περιορισμός της εκτελεστικής πολιτικής και της εξουσίας στους τομείς της εθνικής άμυνας και των διεθνών σχέσεων, μπορεί να βρίσκεται σε ένα φωτισμένο πολίτη -στην ενημερωμένη και κριτική κοινή γνώμη, που μπορεί να προστατεύσει τις αξίες της δημοκρατικής κυβέρνησης”.

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Όσα διάβασαν οι αναγνώστες των New York Times, Washington Post, Boston Globe κλπ, έκαναν ξεκάθαρο το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις των Harry S. Truman, Dwight D. Eisenhower, John F. Kennedy και Lyndon B. Johnson είχαν παραπλανήσει το κοινό, για το βαθμό εμπλοκής των ΗΠΑ στο Vietnam.

Η παραπλάνηση είχε ξεκινήσει από την απόφαση του Truman να δώσει στρατιωτική βοήθεια στη Γαλλία, κατά τη διάρκεια του αγώνα της εναντίον των Viet Minh που καθοδηγούνταν από κομμουνιστές και διήρκεσε έως τα πλάνα ανάπτυξης του Johnson, για κλιμάκωση του πολέμου στις αρχές του 1964 -μολονότι στην προεκλογική εκστρατεία έλεγε ακριβώς το αντίθετο. Η έρευνα δεν κάλυπτε τις πολιτικές του Richard M. Nixon, οι αποκαλύψεις ήταν ενοχλητικές, δεδομένου ότι ο Nixon ήταν έτοιμος (το 1972) για επανεκλογή.

Η σύλληψη του Ellsberg για κατασκοπεία

Μετά την ετυμηγορία του Ανώτατου Δικαστηρίου, η κυβέρνηση του Nixon εξέδωσε ένταλμα σύλληψης του Ellsberg (ήταν ο πρώτος που διώχθηκε υπό το 1917 Espionage Act) και του φερόμενου ως συνεργάτη του, Anthony Russo. Ήλθαν αντιμέτωποι με ποινή φυλάκισης 115 χρόνων. Οι κατηγορίες αφορούσαν συνωμοσία, κατασκοπεία και κλοπή κρατικής περιουσίας. Ήταν όλα ποινικά αδικήματα. Ο Ellsberg είχε δηλώσει πως διατίθεται να πάει στη φυλακή, προκειμένου να σταματήσει ένας αδικαιολόγητος πόλεμος.

Η δίκη άρχισε το 1973. Ολοκληρώθηκε σύντομα, για κακοδικία, με απόρριψη όλων των κατηγοριών. Τι είχε συμβεί; Οι εισαγγελείς ανακάλυψαν πως μια μυστική ομάδα του Λευκού Οίκου (“Οι Υδραυλικοί”), είχε διαρρήξει το γραφείου του ψυχιάτρου του Ellsberg, τον Σεπτέμβριο του 1971, ώστε να βρει πληροφορίες που θα τον δυσφημούσαν.

Οι “υδραυλικοί”, E. Howard Hunt και G. Gordon Liddy αργότερα ενεπλάκησαν σε άλλη διάρρηξη, για το Watergate (το 1972). Ο Πρόεδρος Nixon είχε εγκρίνει μυστική επιχείρηση κλοπής εγγράφων από τα κεντρικά γραφεία των Δημοκρατικών -την οποία εκτέλεσαν οι “υδραυλικοί”- που ήταν σε ξενοδοχείο της Washington, με το όνομα “Wastergate”.

Μια στάση εδώ: στόχος του Προέδρου ήταν να αμαυρώσει την προεκλογική εκστρατεία των… άλλων. Αργότερα, επιχείρησε να συγκαλύψει τις ανήθικες και παράνομες επιχειρήσεις που είχε εγκρίνει και κάπως έτσι προέκυψε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά σκάνδαλα στην ιστορία της Αμερικής. Ήταν τέτοιο που ο Nixon υποχρεώθηκε να παραιτηθεί (το 1974).

 Για την ιστορία, στην αποκάλυψη προέβησαν δυο δημοσιογράφοι της Washington Post, Bob Woodward και Carl Bernstein, με τη βοήθεια πληροφοριοδότη από το FBI, με το κωδικό όνομα “βαθύ λαρύγγι”. Δεκαετίες αργότερα, αποκαλύφθηκε πως ο πληροφοριοδότης ήταν ο αναπληρωτής διευθυντής του FBI. Και αυτό το σκάνδαλο έγινε ταινία, με τίτλο “All the President’s Men” και πρωταγωνιστές τους Robert Redford και Dustin Hoffman.

Μια ημιτελής εκδοχή των Pentagon Papers είχε δημοσιευτεί -σε βιβλίο-, στα τέλη του 1971. Ολόκληρη η έρευνα έμεινε -επισήμως- απόρρητη έως τις 13 Ιουνίου του 2011, όταν η κυβέρνηση έβγαλε στη δημοσιότητα και τις 7000 σελίδες, για τον εορτασμό της 40ης επετείου από τη διαρροή της έρευνας στον Τύπο.

Πίσω στην ταινία

Η Meryl Streep υποδύεται την Katharine Graham, τότε νέα εκδότη της “Washington Post”. Πέρασε στα χέρια της του συζύγου της, Philip (“εκείνες τις ημέρες ο μόνος πιθανός κληρονόμος ήταν άνδρας”, έγραψε στη βιογραφία της με τίτλο “Personal History” που κέρδισε Pulitzer), από τον πατέρα της Eugene -είχε αγοράσει το μέσο το 1933.

Η μητέρα της Katharina, Agnes ήταν λάτρης των τεχνών, διανοούμενη και είχε στην παρέα της ανθρώπους όπως η Marie Curie, Albert Einstein και Eleanor Roosevelt. O Philip αυτοκτόνησε το 1963 (είχε νοσηλευτεί σε ψυχιατρική κλινική, με νευρικό κλονισμό). Το αυτό έκανε και στις 20/12 του 2017 ο γιος της Katharine, Willian W. Graham. Ήταν 69 χρόνων.

Πίσω στη δεκαετία του ’70, μετά την αυτοκτονία του Philip η εφημερίδα στα χέρια της Katharine. Έγινε η πρώτη γυναίκα εκδότης, της ιστορίας -και αυτή που ενίσχυσε το ρόλο των γυναικών δημοσιογράφων. Έως τότε, δεν είχε δουλέψει έστω μια μέρα. Για να “σώσει” την “Washington Post” είχε αρχίσει τη διαδικασία της εισαγωγής του εντύπου στο χρηματιστήριο.

Πριν ολοκληρωθεί αυτή (“είχαμε ανακοινώσει τα πλάνα μας, αλλά δεν είχαμε βγάλει τις μετοχές προς πώληση και το τελευταίο που χρειαζόμασταν ήταν να μας “κυνηγήσει” η κυβέρνηση”), η “Kay” -όπως τη φώναζαν οι φίλοι- συναίνεσε με τη δημοσίευση ντοκουμέντων, για τον πόλεμο στο Vietnam, μολονότι οι δικηγόροι της, οι υπάλληλοι της και η κυβέρνηση επέμεναν περί του αντιθέτου. Τη σήμερον ημέρα, εκδότης της “Washington Post” είναι ο πρωτότοκος (72χρονος) γιος της Katharine, Donald Graham.

Ο Τom Hanks “παίζει” τον Ben Bradlee, τότε διευθυντή του εντύπου, ο οποίος είχε θέσει ως στόχο να τη βάλει στην ίδια “λίγκα” με τους “New York Times”. Μετά τα “Pentagon Papers” συμφώνησε και στη δημοσίευση στοιχείων του “Watergate”. Πέθανε τον Οκτώβρη του 2014. Ιδού οι πρωταγωνιστές της ζωής.

 Πριν σας αφήσουμε να συνεχίσετε την ημέρα σας, να θυμίσουμε πως ο Trump έχει κατηγοριοποιήσει τους δημοσιογράφους σε α) αναθεματισμένους ανέντιμους, β) φίλα προσκείμενους στην αντιπολίτευση και γ) εχθρούς του λαού. Έχει ενισχύσει sites που έχουν ως στόχο τη δυσφήμηση Μέσων, τα οποία δημοσιεύουν άρθρα και συνεντεύξεις που τον κατηγορούν για διάφορα παραπτώματα -ή αδικήματα.

Παρότρυνε και το γενικό εισαγγελέα, Jeff Sessions να βρει και να τιμωρήσει τους κυβερνητικούς που προβαίνουν σε διαρροές. Στις αρχές του μήνα, ο Sessions είπε πως το τμήμα δικαιοσύνης διεξήγαγε 27 έρευνες, επί “επιδημίας” διαρροής απόρρητων πληροφοριών, συγκριτικά με τις τρεις, ανά χρόνο της τελευταίας τριετίας του Obama. Τον Αύγουστο, ο Sessions είπε πως θα αναθεωρήσει τις πολιτικές που αφορούν στα εντάλματα προς τα media.

Δεκεμβρίου 29 2017 07:20

http://news247.gr/eidiseis/afieromata/pentagon-papers-ta-psemmata-twn-hpa-gia-to-vietnam-prin-to-watergate.5006141.html?utm_source=News247&utm_medium=MintaXasete_article&utm_campaign=24MediaWidget