Είναι αδύνατον να επιλυθεί το πρόβλημα λαβύρινθος της Δημόσιας Υγείας αν οι άνθρωποι που θα αναλάβουν τον άθλο να την αναμορφώσουν εξ αρχής και εκ θεμελίων, δεν διακατέχονται πρωταρχικά από σεβασμό για τον άνθρωπο, αγάπη για τον συνάνθρωπο, αίσθημα αλληλεγγύης και γνήσιας αυθεντικής αγάπης για τον λαό μιας χώρας που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση χωρίς ακόμη να το έχει αντιληφθεί.  Και αληθινά πιστεύουμε πως κανείς δεν μπορεί να προσφέρει στη θεμελίωση ενός ριζοσπαστικού Συστήματος Δημόσιας Υγείας αν δεν τρέφει πατριωτικά αισθήματα για την πατρίδα του, για το Έθνος του και συγκεκριμένα αν δεν αγαπά έναν μαρτυρικό λαό σαν τον δικό μας και δεν νιώθει συμπόνια για τον πάσχοντα αδελφό και αδελφή του.

Πρωταρχικά θα λέγαμε πως όποιος καταπιαστεί με το δαιδαλώδες πρόβλημα της Υγείας πρέπει να έχει, και το λέμε αυτό στηριζόμενοι στον απαράβατο κανόνα της ψυχολογίας ίδια και προσωπική γνώση  κι εμπειρία: «κανείς δεν μπορεί να ζήσει τον πόνο του άλλου αν δεν έχει νιώσει με την μια ή την άλλη μορφή, την εμπειρία του πόνου του ο ίδιος». Τότε μόνο μπορούν αυτοί που θα επιχειρήσουν να το λύσουν, πέρα από τους νόμους της αστικής οικονομίας και της αγοράς,  συνειδητή γνώση, εμπειρία και βίωση του μοιραίου παιχνιδιού που καθημερινά παίζει ο θάνατος με τη ζωή όλων μας. Αν υπακούσουν στα κελεύσματα των αγορών και των μνημονίων, τότε είναι ακατάλληλοι για να ασχοληθούν με την Υγεία, και αποκλείεται σχεδιάσουν ένα επιτυχές πρόγραμμα πρόληψης και θεραπείας. Οι τεχνοκράτες που δεν έχουν συνειδητοποιήσει τη θνητότητά τους αλλά απλά, ξερά και απόμακρα, αλλοτριωμένοι από το Σύστημα, ασχολούνται με τα οικονομικά της Υγείας και τους ισολογισμούς της, τα έσοδα και τα έξοδα, τα συν και τα πλην της, αποτελούν όχι μόνο την σοβαρότερη αιτία για την αποτυχία του σχεδιασμού, αλλά δυναμιτίζουν την όλη προσπάθεια με συνέπειες τον θάνατο εκατοντάδων αν όχι χιλιάδων ασθενών που καταφεύγουν για διάγνωση,  περίθαλψη και θεραπεία στα Ιδιωτικά Ιατρεία, τα Κέντρα Υγείας, τις ιδιωτικές κλινικές και τα Νοσοκομεία.

Στο σημείο αυτό θεωρούμε αναγκαίο να προειδοποιήσουμε ότι η Ιατρική που ασκείται επί παγκοσμίου επιπέδου είναι εντελώς εκτός του ελληνικού και συγκεκριμένα του Ιπποκρατικού και Γαληνικού Πνεύματος όπως οι πρόγονοί μας πρώτοι εγκαθίδρυσαν και ανέπτυξαν. Την ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ[1].

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να ενημερώσουμε τον αναγνώστη ότι στις ανεπτυγμένες χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Αγγλία (η οποία έχει Δημόσιο Σύστημα Υηείας), η Γερμανία, η Ολλανδία, η Σουηδία, η Δανία, Καναδάς, Αυστραλία κ.λπ. στηριζόμενες στην τεχνολογία και τη ραγδαία εκβιομηχάνιση, οδήγησαν στη δημιουργία ενός μοντέλου ιατρικής εκπαίδευσης το οποίο επιβλήθηκε στις Ιατρικές Σχολές ανά τον πλανήτη (με ελάχιστες εξαιρέσεις την Αγιουβερδική Ιατρική, τον Βελονισμό, την Ομοιοπαθητική, τη Βοτανοθεραπεία, την ορμονική εναρμόνιση, γυμναστική, διατροφική συμβουλευτική, συμπληρώματα διατροφής, βιταμίνες και βότανα) και οδήγησε στη δημιουργία ενός ιατρικού προτύπου το οποίο οι ίδιοι οι Αμερικανοί ονόμασαν «Οι γιατροί του Ροκφέλερ»[2] και οφείλει την  προέλευσή του στο καπιταλιστικό πρότυπο που ίσχυε στην Αμερική του 1930 και πιο πίσω στην εποχή του Τζων Δαβίδ Ροκφέλερ πατέρα και γιού. Αυτοί οι δυο, με τις επιδοτήσεις, δωρεές και φιλανθρωπίες τους μαζί με τον «βασιλιά του Ατσαλιού» Αντρέα Κάρνεγκι, εγκατέστησαν στις ΗΠΑ και δι’ αυτών διαδόθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο, το νέο πρότυπο Ιατρού και ιατρικής πράξης ταυτόχρονα με τη δημιουργία του ΑΜΑ (Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου). Αυτό το κορπορατικό μοντέλο που ξεκινάει από την ανώτερη τάξη της καπιταλιστικής ιεραρχίας (βιομήχανους, εφοπλιστές, μεγάλα διεθνή μονοπώλια σαν τις φαρμακευτικές εταιρείες και τις εταιρείες κατασκευής ιατρικών μηχανημάτων σύγχρονης τεχνολογίας όπως η SIEMENS, η General Electric κ.ά.) διεσπάρη και επικράτησε σε όλο τον κόσμο και ασφαλώς σε κράτη-προτεκτοράτα όπως η Ελλάδα αναγκάστηκαν είτε εξ ανάγκης, είτε λόγω δωροδοκίας πολιτικών και ιατρικού-παραϊατρικού προσωπικού, να υπογράψουν συμβάσεις αποικιοκρατικού τύπου με τα διεθνή μονοπώλια και τις πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρείες. Υπό αυτές τις συνθήκες η Ελλάδα απ’ την αρχή του 19^ου αιώνα μέχρι σήμερα ήταν οικονομικά εξαρτημένη, ουραγός στις τεχνολογικές εξελίξεις και φυσικά όσον αφορά το σύστημα Υγείας δεν μπορούσε να κάνει τίποτα παραπάνω από το να ακολουθεί τα χνάρια των αφεντικών της. Έτσι λόγω ευπορίας, ρουσφετιού, μίζας και διαπλοκής η προνομιούχα αστική τάξη απολάμβανε μια εξίσου προνομιούχα (ιδιωτική συνήθως) ιατρική περίθαλψη, που απείχε παρασάγγας από τη δημόσια. Παράδειγμα ο Ευαγγελισμός. Είχε τις κοινές θέσεις και τις σουίτες στον 6^ο όροφος για την μεγαλοαστική τάξη. Εκεί δεν έμπαινε όποιος και όποιος. Ο φτωχός λάμβανε πάντα το μικρότερο κομμάτι περίθαλψης, υγείας και  θεραπείας από ό,τι η μεσαία και ανώτερη αστική τάξη.

Υπάρχει ελπίδα αλλαγής;

Ξεκινάμε με την βασική σκέψη που βγαίνει μέσα από την πραγματικότητα και αναδιφώντας τα ατέλειωτα παραδείγματα τα οποία ζει κανείς σε καθημερινή βάση.  Η ΠΡΟΛΗΨΗ & Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΣΑΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΓΑΘΟ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΗΘΥΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΕΝΑΗ ΡΟΥΦΗΧΤΡΑ ΠΟΡΩΝ, ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ όσον αφορά την σωστή εφαρμογή της ιδιαίτερα αν εμφανιστεί κάποια νόσος, άγνωστη και πρωτοδιαγνώσιμη όπως στο παρελθόν το AIDS, «η νόσος των αγελάδων», «η νόσος των λεγεωναρίων», κ.ά. οπότε αντιλαμβάνεται κανείς τα εκατομμύρια δολάρια που απαιτούνται για να γίνουν οι αντίστοιχες έρευνες για τη διάγνωση και θεραπεία τους. Αλλά και αν πρόκειται για χρόνια πάθηση πάλι χρειάζονται τεράστια ποσά για τη συντήρηση όσο και τα τεχνικά μέσα κι ο εξοπλισμός που απαιτούνται να παρασχεθούν τα αναγκαία για την απαιτούμενη ανάλογη αγωγή.

Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρουμε ένα παράδειγμα: νεαρός ασθενής 28 ετών χειρουργήθηκε για ένα κάταγμα και στη διάρκεια της επέμβασης εμφάνισε θρομβοεβολικό επεισόδιο στον εγκέφαλο και φυτοποιήθηκε. Μετά από απέραντη δικαστική ταλαιπωρία του ήρωα πατέρα,  πήρε από την πολιτεία για να συντηρήσει τον γιο του μια αποζημίωση ύψους 950.000 ευρώ. Η φυσικοθεραπείες, οι προσπάθειες για να μιλήσει εξ αρχής, τα φάρμακά του, οι συσκευές και τα αναλώσιμα υλικά που απαιτούνται στοιχίζουν περί τις 2.500 ευρώ το μήνα. Το αγωνιώδες ερώτημα είναι αν χρειάζεται για όλα τα παραπάνω 30.000 το χρόνο και ήδη, έχει αναλώσει 250.000 ευρώ για εξετάσεις, διάγνωση, θεραπείες κ.λπ. η πιο πάνω αποζημίωση θα εξαντληθεί σε 23 περίπου χρόνια. Μετά τι; Ευτυχώς το παιδί ψελλίζει κάποιες λέξεις με νόημα και κινεί λίγο τα άκρα στο καροτσάκι που μεταφέρεται. Δίνει  κάποιες ελπίδες ανάρρωσης στους δύστυχους γονείς. Αλλά όταν εξαντληθεί η αποζημίωση μετά τι;

Και φυσικά αυτή δεν είναι η μοναδική περίπτωση.

Ο εξορθολογισμός των οικονομικών και η επίλυση του δυσεπίλυτου γρίφου που λέγεται Υγεία απαιτεί έναν σχεδιασμό σε βάθος και πλάτος.  Το ερώτημα είναι πως αυτό θα γίνει όταν η Ελλάδα έχει ένα δυσθεόρατο μη βιώσιμο  χρέος, όπως το δημιούργησαν με απατηλά, πλαστά στοιχεία από το 2010 οι ελληνικές κυβερνήσεις, ιδιαίτερα μετά από την υπογραφή των μνημονίων, που όλο και πιο σφικτά σφίγγει σαν βρόγχος τον λαιμό μας. Κατά τη γνώμη μας χωρίς εθνική κυριαρχία, με νόμισμα που δεν ελέγχεται από το κράτος αλλά την ΕΚΤ, με τους δανειστές μας να αλωνίζουν και να κατάσχουν τόσο τη δημόσια όσο και τις ιδιωτικές περιουσίες και τα σπίτια των Ελλήνων, το μόνο που μπορεί κανείς να περιμένει είναι μεγαλύτερο θανατικό, αύξηση των αυτοκτονιών και των ασθενειών όπως η υπέρταση, τα εγκεφαλικά, τα εμφράγματα, ο καρκίνος, η κατάθλιψη, οι κρίσεις πανικού κ.λπ.  

Από τα ανωτέρω αντιλαμβανόμαστε πως το Δημόσιο Σύστημα της Υγείας είναι το επακόλουθο μιας Θα αναφερθούμε εκτενέστερα πιο κάτω πως μπορεί να λυθεί το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας και πάνω σε ποιες βάσεις μπορεί να χαραχθεί ένα υγιές και βιώσιμο Ενιαίο Σύστημα Υγείας.

Αλλά ας δούμε τι λένε επίσημα όργανα της πολιτείας όπως ο Ιατρικός Σύλλογος Πάτρας για τα τεκταινόμενα στον ΕΟΠΥΥ και στο νέα ασφαλιστικό σύστημα. Σε  ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ με Αρ. Πρωτ.:  315/11-1-2016 το Διοικητικό Συμβούλιο του ΙΣΠ ενημερώνει τους ιατρούς της Πάτρας ότι:

Επίκειται θανατική καταδίκη για την ιδιωτική υγεία με το νέο ασφαλιστικό.

Ακάλυπτοι θα μείνουν οι ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ από τη μαζική χρεοκοπία των ατομικών ιατρείων, καθώς τα μέτρα που προβλέπονται στο νέο ασφαλιστικό σύστημα προοιωνίζουν την καθολική κατάρρευση του ιδιωτικού τομέα της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας που συμμετέχει στο δημόσιο υγειονομικό χάρτη της χώρας.

Οι συνολικές επιβαρύνσεις (φορολογικές και ασφαλιστικές) από την άσκηση του επαγγέλματος υπερβαίνουν σε ποσοστιαία αναλογία, το 70% του συνολικού εισοδήματος, καθιστώντας τα ιατρεία μη βιώσιμα.

Η μεγαλόστομη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, μετατρέπεται σε οδοστρωτήρα θεμελιωμένων δικαιωμάτων επιβίωσης και επαγγελματικής αξιοπρέπειας του ιατρού, όπως και άλλων επαγγελματικών ομάδων, με την ανήθικη και αντισυνταγματική διασύνδεση των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών εισφορών με το εισόδημα, και μοναδικό αντάλλαγμα, την πείνα και την εξαθλίωση για τους συνταξιούχους υγειονομικούς της χώρας.

Με το άκρως υφεσιακό αυτό μέτρο, η φτωχοποίηση του Έλληνα ιατρού αποτελεί μοναδικό εργαλείο εξασφάλισης φτηνού ιατρικού δυναμικού και υπαλληλοποίησης από πολυεθνικές εταιρείες ή μεγάλα επιχειρηματικά σχήματα. Είναι εντυπωσιακό πως η ρηξικέλευθη ενθρόνιση και παράδοση της ιδιωτικής υγείας στο μεγάλο επιχειρηματικό συμφέρον πραγματοποιείται από την παρούσα κυβέρνηση, η οποία με τυμπανοκρουσίες προεκλογικά, διακήρυττε την καθολική εξόντωσή του.

Τέλος, η προγραμματισμένη λεηλασία του ΕΤΑΑ-ΤΥ (ΤΣΑΥ), με την κλοπή και υφαρπαγή των αποθεματικών, της κινητής και ακίνητης περιουσίας του ταμείου, αποτελεί βαριά προσβολή για το σύνολο των ιατρών του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα της χώρας που προσέφεραν με αίμα και ιδρώτα, αποτρέποντας την κατάρρευση της δημόσιας υγείας στη χώρα μας.

Η Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος, ο Γραμματέας

Με βάση τα πιο πάνω δεν υπάρχει καμιά έστω κι ελάχιστη ένδειξη να λυθεί με αξιοπρέπεια και σεβασμό προς τον Έλληνα ασθενή ο άλυτος γόρδιος δεσμός της Δημόσιας Υγείας για όλους τους πολίτες, για ένα νέο και αξιοπρεπές ΕΣΥ.

Ερωτάται, πως θα αντιδράσουν οι γιατροί; Θα δεχθούν να ενταφιάσουν τον εαυτό τους για χάρη των ασυνειδήτων, και αλλοτριωμένων στο μυαλό και στην καρδιά, που έχουν θρονιαστεί στα έδρανα της Βουλής και αδιαφορούν για τον πόνο, την οδύνη και τα βάσανα ενός ολόκληρου λαού;

Προτεινόμενη λύση πριν από τη λύση

Προσκαλούμε τους συναδέλφους να ενωθούν μαζί μας κάτω από συγκεκριμένες θέσεις που μπορούν να ενώσουν όλους τους ιατρούς, αδιακρίτως ιδεολογικοπολιτικής τοποθέτησης και να μας οδηγήσουν προς τη σωστή λύση ενός ακανθώδους προβλήματος όπως αυτό της Δημόσιας Υγείας.

Οι κοινές αυτές θέσεις ή προτάγματα δεν μπορεί να είναι άλλες από τις κάτωθι υπερεθνικές και πατριωτικές τοποθετήσεις που οφείλουμε να προτείνουμε και ισχύουν όχι μόνο για τους ιατρούς, αλλά για όλο τον ελληνικό λαό!

1)Ένωση όλων των Ελλήνων και Ελληνίδων κάτω από μια γενική απαίτηση: ΜΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΩΣ ΑΘΕΜΙΤΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΕΠΟΝΕΙΔΙΣΤΟ (ΑΠΕΧΘΕΣ) ΚΑΙ ΜΗ ΒΙΩΣΙΜΟ με βάση το διεθνές δίκαιο που επιτρέπει σε ένα κυρίαρχο κράτος να αρνηθεί να πληρώσει όλα τα παράνομα και καταχρηστικά χρέη που του επιβλήθηκαν. Τούτο σημαίνει ΑΜΕΣΗ ΠΑΥΣΗ πληρωμών – μονομερώς- προς τους δανειστές για δάνεια που τα έχουμε διπλο- και τριπλοπληρώσει.

2)Ανατροπή όλου του οικοδομήματος των συμφωνιών, δεσμεύσεων και μέτρων που λήφθηκαν από την εποχή του πρώτου μνημονίου, ώστε η χώρα να αποκαταστήσει την εσωτερική έννομη τάξη και να διεκδικήσει την κυριαρχία της.

3)Αναθεώρηση των σχέσεών μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση με πρώτο βήμα την έξοδο από την ζώνη του ευρώ και υιοθέτηση εθνικού νομίσματος ώστε η χώρα να παύσει να είναι υποτελής σε αυτό. Το εθνικό νόμισμα που είχαμε επί τόσους αιώνες είναι το βασικό εργαλείο για την επανεκκίνηση της οικονομίας. Έστω και αν τα κόμματα πάντα εκμεταλλεύονταν τις ευκαιρίες για να φορτώνουν και με το καθεστώς της δραχμής τα βάρη στο λαό και τα οφέλη στους πλούσιους. Η κατάσταση με την Ευρώπη των μονοπωλίων και των ακόρεστων τραπεζικών τοκογλύφων έχει φτάσει πια στο απροχώρητο. Δεν διαλύονται  απλά κάποιες τάξεις, πεθαίνει ένας ολόκληρος λαός. Αν τελικά χρειαστεί και μάλλον θα χρειαστεί, θα πρέπει όλοι αποφασισμένοι ενωμένοι, να φύγουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση του υφέρποντος οικονομικού φασισμού, των ιδιωτικών ΜΜΕ, των ιδιωτικών Τραπεζών, των υποταγμένων στην οικονομική ολιγαρχία πολιτικών.

4)Να καθίσουν στο εδώλιο φυσικά και νομικά πρόσωπα που ευθύνονται για την χρεοκοπία της χώρας, την αλλοίωση των στατιστικών δεδομένων, τις συμφωνίες με την Γκόλντμαν Σακς, την υπεξαίρεση και σπατάλη της δημόσιας περιουσίας, τα σκάνδαλα της Ολυμπιάδας του 2004, τα σκάνδαλα Ζήμενς, το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, της υφαρπαγής των αποθεματικών των ταμείων, (μεταξύ των οποίων και του ΤΣΑΥ), τα οποία υποχρεώθηκαν να αγοράσουν ομόλογα τα οποία στη συνέχεια κουρεύτηκαν με το γνωστό PSI, μαζί με τα ομόλογα των μικροεπενδυτών.

5)Τέλος, να πληρώσουν όσοι επέβαλαν τα capital controls και όσοι ευθύνονται για την ξευτιλισμένη πτώση των μετοχών των τραπεζών στην τιμή των 2 και 3 λεπτών που οδήγησε στο ξεπούλημα των περιουσιών και των μετοχών των ελληνικών τραπεζών (αξίας τριακοσίων δισεκατομμυρίων περίπου) από την παρέα του Μανχάταν έναντι ανταλλάγματος 800 εκατομμυρίων έως 1 δις ευρώ υπό μορφήν swaps, ομολόγων ή άλλων ανάλογων προϊόντων.

6) Η διάσωση της χώρας δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον λαό στον «γύψο» ούτε με οικουμενικές και υπερκομματικές κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη, βαθύτερη και όχι λιγότερη δημοκρατία. Απαιτεί τον λαό (άρα και τους ιατρούς) διαρκώς στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων. Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας. Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Κι αυτό μπορεί να συντελεστεί μέσα από μια συνολική πολιτειακή αλλαγή, μέσα από την εκλογή Συντακτικής Συνέλευσης, διευρυμένης αυθεντικής εκπροσώπησης του ίδιου του λαού με μοναδικό αντικείμενο την σύνταξη και ψήφιση ενός νέου δημοκρατικού Συντάγματος. Μόνο έτσι θα μπορέσει ο λαός να γίνει αφεντικό στον τόπο του, να ηρεμήσει από τα οικονομικά και φορολογικά σκαμπίλια που αλλεπάλληλα δέχεται, να συνέρθη από το μετατραυματικό σοκ και δέος των μνημονίων και του κόφτη, ώστε να οικοδομήσει ένα σύστημα διακυβέρνησης που θα βασίζεται σε μια λαϊκή αντιπροσώπευση με αιρετότητα από τα ανώτερα ως τα κατώτερα όργανα, δεσμευτική εντολή, διαρκή έλεγχο από τα κάτω, υποχρεωτική λογοδοσία των αιρετών εντεταλμένων προς τους εκλογείς τους, ανακλητότητα με κάθε αθέτηση εντολής, περιορισμένη θητεία, θέσπιση της εκ περιτροπής εναλλαγής σε αξιώματα-λειτουργίες.

Μόνο έτσι θα μπορέσει να απαλλαγεί από τα δεσμά της υποτέλειας, έτσι ώστε η χώρα και ο λαός να ανοιχτούν επιτέλους στη διεθνή ζωή, να αξιοποιήσουν δυνατότητες και ευκαιρίες μέσα από την αναζήτηση νέων διεθνών ερεισμάτων, επαφών και σχέσεων με όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, δίχως καταναγκασμούς, επιβολές και μονοπωλιακές εξαρτήσεις.

Μόνο έτσι μπορεί να γίνει ένας σωστός οικονομικός προγραμματισμός, να υπάρξει ουσιαστική ανάπτυξη και με βάση την εξισορρόπηση εσόδων και εξόδων να σχεδιάσουμε το καλλίτερο δυνατό πλάνο για την Υγεία και να μπει το θεμέλιο για τη δημιουργία ενός πατριωτικού, φίλα προσκείμενου ΕΣΥ που σέβεται την ανθρώπινη προσωπικότητα και ιδιαίτερα την πάσχουσα.

[1] Η ολιστική ιατρική είναι μία διαφορετική φιλοσοφία προσέγγισης της υγείας που βλέπει τον άνθρωπο ως ολοκληρωμένη οντότητα και όχι ως καρδιά, πνευμόνια, κόκκαλα κτλ. Η κλασσική ιατρική έχει κάνει άλματα τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά για να το επιτύχει αυτό κατακερματίστηκε σε πολλά μικρά και αποσπασμένα τμήματα. Υπάρχει ο ειδικός για την καρδιά, για την πίεση, για το σάκχαρο, για τα κόκκαλα, για το στομάχι κτλ. Ο κάθε ειδικός είναι τέλειος στην αντιμετώπιση των παθήσεων που αφορούν το όργανο που γνωρίζει καλά, αλλά αδιαφορεί για το υπόλοιπο σώμα. Ο Ολιστικός Ιατρός θα δει τον άνθρωπο ως μία σωματοψυχοκοινωνική οντότητα και θα θεραπεύσει τον άνθρωπο και όχι μόνο την καρδιά, τα πνευμόνια, τα νεφρά κτλ.

[2] Richard E. Brown, «Rockfeller Medicine Men and Capitalism».

Η κα Μαριάννα Βαρδινογιάννη μας είναι ιδιαίτερα συμπαθής όσον αφορά μάλιστα το Ίδρυμα ΕΛΠΙΔΑ  που έχει αφιερώσει χρόνια της ζωής της και του προσωπικού του στην απάλυνση του πόνου παιδιών που πάσχουν από λευχαιμία και καρκίνο σε τόσο τρυφερή ηλικία.

Πιστεύουμε όμως ότι θα πρέπει να είναι περισσότερο προσεκτική και να μην πέφτει σε παγίδες που μπορεί να τις στήνουν πολιτικά πρόσωπα και άτομα με απεριόριστες φιλοδοξίες και αχαλιναγώγητη ματαιοδοξία.

Μην ξεχνάμε πως ο λαός μας λέει “μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις”.Και ασφαλώς ο Αλίγια δεν είναι το καλλίτερο υπόδειγμα υγιούς πολιτικής, πρότυπο δημοκρατίας και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην χώρα του για τα οποία η κα Βαρδινογιάννη προσπαθεί και αγωνίζεται.

Για να τη διαφωτίσουμε και την ενημερώσουμε ακόμη πιο πολύ για τον βίο και την πολιτεία του Ιλάμ Αλίγια αναρτούμε από την wikipedia αυτά τα λίγα κι ελπίζουμε ότι δεν θα ξαναπατήσει σε ένα τόσο αμαρτωλό καθεστώς σε όσα συνέδρια κι αν την καλέσουμε στο μέλλον. Εξ άλλου δεν είδαμε εκτός από κάποιους επιστημονικοφανείς κυρίους κάποιους σοβαρούς ηγέτες να συμμετέχουν πλην κάποιους δευτέρας κατηγορίας αντιπροσώπους τους όπως η κυρία  Vaira Vike-Freiberga, πρώην Πρόεδρος της Λετονίας, ο  Ismail Serageldin, Διευθυντής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας,  ο πρώην Πρόεδρος της Σερβίας Boris Tadic,ο πρώην Πρόεδρος της Βουλγαρίας Petar Stoyanof, ο πρώην Πρόεδρος της Κροατίας Ivo Josipovic ο πρώην Πρόεδρος της Ρουμανίας Emil Constantinescu, ο πρώην Πρωθυπουργός της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης Zlatko Lagumdzjia,ο Γενικός Γραμματέας της Αραβικής Ένωσης Amr Moussa κ.ά. δεν νομίζουμε ότι αποτελούν ενθαρρύντικά υποδείγματα στήριξης των σκοπών του συνεδρίου αλλά και του Αλίγιεφ και της Αλίγιεβας.

Αλλά ας δούμε τι γράφει η wikipedia:

Ilham Aliyev ισόβιος πρόεδρος της Αζέρικης Δημοκρατοδικτατορίας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μπακού στις 24 Δεκεμβρίου του 1961 και είναι γιος του Χεϊντάρ Αλίγιεφ. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στη γενέτειρά του και έκανε διδακτορικό στην Ιστορία, στο Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας. Στη συνέχεια δίδαξε εκεί. Παντρεύτηκε τη Μεχριμπάν Αλίεβα (Mehriban Aliyeva) και απέκτησαν τρία παιδιά.

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το 1991, ο Ιλχάμ άσκησε επιχειρηματική δραστηριότητα στη Μόσχα και μετά στην Κωνσταντινούπολη από το 1991 ως το 1994. Στο μεταξύ, πληροφορίες στα ΜΜΕ άρχισαν να τον παρουσιάζουν ως “άρχοντα” του τζόγου και των γυναικών και ότι ήταν χρεωμένος σε έναν Τούρκο ιδιοκτήτη καζίνο. Ο πατέρας του ήταν δυσαρεστημένος με την εικόνα που καλλιεργούσε ο γιος του σαν πλέι μπόι. Ο Χεϊντάρ Αλίγιεφ αποφάσισε να δράσει και το 1998 διέταξε το κλείσιμο όλων των καζίνων στο Αζερμπαϊτζάν.^[1]

Το Μάιο του 1994 ο Ιλχάμ διορίστηκε αντιπρόεδρος της Κρατικής Εταιρείας Πετρελαίων και εξελέγη βουλευτής μέλος της Milli Majlis την επόμενη χρονιά. Αργότερα έγινε πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής της χώρας του και επικεφαλής της αντιπροσωπείας του κράτους στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Τον Αύγουστο του 2003 διορίστηκε πρωθυπουργός, μόλις δύο μήνες πριν διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές. Ο ασθενής πατέρας του παραιτήθηκε για λόγους υγείας τον Οκτώβριο του 2003 και σε μία αμφιλεγόμενη κίνηση, όρισε το γιο του, ως ανεξάρτητο υποψήφιο και μάλιστα μοναδικό για το προεδρικό αξίωμα.

Προεδρικές εκλογές 2003

Οι εκλογές που διεξήχθησαν στις 15 Οκτωβρίου του 2003 έδωσαν τη νίκη στον Αλίγιεφ, με 76,84% των ψήφων. Η αντιπολίτευση όμως αρνήθηκε να αναγνωρίσει το αποτέλεσμα και τον κατηγόρησε για διαφθορά, πραγματοποιώντας αντικυβερνητικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Εκατοντάδες διαδηλωτών ξυλοκοπήθηκαν από την αστυνομία και έπειτα συνελήφθησαν. Ο Αλίγιεφ ανέλαβε καθήκοντα στις 31 Οκτωβρίου του 2003 και υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ.^[2]

Αντίθετα, η διεθνής κοινότητα άσκησε εντονότατη κριτική για τον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών, κάνοντας λόγο για εκλογές που δεν είχαν διεξαχθεί με βάση τα διεθνή πρότυπα. Οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ ανέφεραν πολλά προβλήματα κατά τη διαδικασία της ψηφοφορίας.^[3] Η οργάνωση Human Rights Watch κατήγγειλε ότι οι τοπικές μη κυβερνητικές οργανώσεις είχαν αποκλειστεί από την επίβλεψη των εκλογών.^[4] Παράλληλα, πολλοί δημοσιογράφοι συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν, επειδή άσκησαν επικρίσεις εναντίον του καθεστώτος.^[5]

Προεδρία

Η αντιπολίτευση καταγγέλλει ότι στη διάρκεια της θητείας του Αλίγιεφ η κατάσταση στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δε βελτιώθηκε. Η κυβέρνηση συνέχισε να ασκεί πιέσεις προς τα ΜΜΕ και την αντιπολίτευση, στα μέλη της οποίας συνέχισε να απαγορεύεται να έχουν μαζικές συγκεντρώσεις, με εξαίρεση κάποια απομακρυσμένα μέρη στο Μπακού. Το Μάρτιο του 2005 το καθεστώς αποφυλάκισε τα κορυφαία στελέχη της αντιπολίτευσης, που είχαν συλληφθεί κατά τις διαδηλώσεις μετά τις εκλογές του 2003. Αυτό έγινε μόνο έπειτα από πιέσεις από πλευράς του Συμβουλίου της Ευρώπης και άλλων διεθνών οργανισμών.

Στις 26 Μαρτίου του 2005 ο Αλίγιεφ εξελέγη επίσημα στην προεδρία του Νέου Κόμματος του Αζερμπαϊτζάν. Η αντιπολίτευση καταδίκασε την εκλογή του, καθώς ο πρόεδρος της χώρας, με βάση το Σύνταγμα, δεν πρέπει να ανήκει σε κάποιο πολιτικό κόμμα. Τον Απρίλιο του 2006 ο πρόεδρος επισκέφτηκε την Ουάσιγκτον.^[6]

Επανεκλογή στις προεδρικές εκλογές 2008

Το 2008, στις προεδρικές εκλογές στις 15 Οκτωβρίου, επανεξελέγη με 88,73% των ψήφων. Οι προεδρικές εκλογές αποτέλεσαν μία “σημαντική πρόοδο”, αλλά δεν ανταποκρίθηκαν σε όλες τις δεσμεύσεις, όπως ανακοίνωσαν οι Ευρωπαίοι παρατηρητές. [8]. Στις 24 Οκτωβρίου ορκίστηκε για μία ακόμα θητεία. Λίγους μήνες αργότερα μεθόδευσε την παραμονή του στο προεδρικό αξίωμα με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, με βάση το οποίο οι θητείες που θα μπορεί πλέον να υπηρετήσει κάποιος στο προεδρικό αξίωμα δεν έχουν όριο. Η πρόταση εγκρίθηκε από το 92% των πολιτών σε δημοψήφισμα στις 18 Μαρτίου του 2009.

Προεδρικές εκλογές 2013

Οι επόμενες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 9 Οκτωβρίου 2013. Ο Ιλχάμ επανεξελέγη για τρίτη συνεχόμενη θητεία και η νίκη του ανακοινώθηκε προτού ανοίξουν οι κάλπες, μέσω εφαρμογής για έξυπνα κινητά τηλέφωνα που λάνσαρε η εκλογική επιτροπή. Η εν λόγω εφαρμογή έδωσε στον Αλίγιεφ ποσοστό 72,6%^[7]. Οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ ανέφεραν “σημαντικά προβλήματα” κατά την εκλογική διαδικασία.^[8] Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα, ο Αλίγιεφ επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 84,5% των ψήφων.

Πολεμική

Το 2008 ο Αλίγιεφ δήλωσε ότι το Ναγκόρνο-Καραμπάχ δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ανεξάρτητο και ότι η Αρμενία θα πρέπει να το δεχτεί ως πραγματικότητα. Ανέφερε επίσης ότι το 1918 το Γιερεβάν δεν παραχωρήθηκε στους Αρμένιους, αλλά οι τελευταίοι ήταν φιλοξενούμενοι εκεί. “^[9]

Αναπαράσταση στα ΜΜΕ

Στην ταινία του 2006 Μποράτ (Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan), η φωτογραφία του Αλίγιεφ διακρίνεται στους τίτλους με τους συντελεστές. Στην ταινία υποτίθεται ότι ο Αλίγιεφ είναι ο απολυταρχικός πρόεδρος του Καζακστάν. Στην πραγματικότητα ο τελευταίος είναι ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ.

Παραπομπές

1.Central Asia Casinos & Gamblin

2· Travels in the Former Soviet Union

3.Microsoft Word – Final Report Azerbaijan 12-11-03.

4.d· HTML forma

5. [http://www.rsf.org/article.php3? id_article=11501 «Reporters Without Borders condemns Human lack of governmental care for Human Rights in Azerbaijan»]. http://www.rsf.org/article.php3? id_article=11501. Ανακτήθηκε στις 24-03-2007.

6 ISN Security Watch – Mr Aliyev goes to Washington

7.· ΑΖΕΡΜΠΑΪΤΖΑΝ – Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΑΛΙΕΦ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΕ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ!, Τα Νέα, 11-10-2013 (ηλεκτρονική έκδοση)

8.· Εκλογές νοθείας στο Αζερμπαϊτζάν ελέω υδρογονανθράκων, Ελευθεροτυπία, ηλεκτρονική έκδοση, 10-10-2013.

9.Azerbaijani president: Armenians are guests in Yerevan, REGNUM News Agency, January 17, 2008

.Forrest, Brett (28 Νοεμβρίου 2005). “Over A Barrel in Baku”. Fortune, pp. 54–60.

.Karl Rahder, “Mr. Aliyev Goes to Washington,” ISN Security Watch, 5 Μαΐου 2006,

http://www.isn.ethz.ch/news/sw/details.cfm?id=15721 accessed Μάιος 2007

Ίσως η κα Βαρδινογιάννη να μην γνωρίζει ποιος είναι ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν. Καλόν θα είναι να της θυμήσουμε κάποια πράγματα από τον αθηναϊκό τύπο που προφανώς ούσα πολυάσχολη, δεν είχε τη δυνατότητα να διαβάσει.

Εκλογές νοθείας στο Αζερμπαϊτζάν ελέω υδρογονανθράκων

Εκλογές νοθείας καταγγέλλει ο ηττημένος των χθεσινών προεδρικών εκλογών του Αζερμπαϊτζάν, που ανέδειξαν νικητή τον απερχόμενο πρόεδρο Ιλχάμ Αλίγεφ με 84%, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις εξόδου. “Σημαντικά προβλήματα” στη διεξαγωγή των εκλογών διαπιστώνουν οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ, ωστόσο οι επικρίσεις τους μάλλον θα αγνοηθούν, λόγω της στρατηγικής σημασίας που έχουν για τους Δυτικούς οι υδρογονάνθρακες του Αζερμπαϊτζάν.

Οι πιο τίμιες εκλογές του κόσμου, τόσο τίμιες, που η συνηθισμένη σε παρόμοια συμβάντα από την Ελλάδα πρέσβειρα, δεν εκπλήττεται και δεν πολυδίνει σημασία.

Ο νικητής των αμφιλεγόμενων προεδρικών εκλογών Ιλχάμ Αλίγεφ Σημειώνεται ότι ο Αλίγεφ κέρδισε το 84% χωρίς να κάνει καθόλου προεκλογική εκστρατεία. Ο 51χρονος Αλίγεφ, διαδέχθηκε τον πατέρα του το 2003, επανεξελέγη το 2008 για μια δεύτερη πενταετία, και το 2009 πέτυχε με δημοψήφισμα την άρση του περιορισμού σε δύο των διαδοχικών προεδρικών θητειών.

Ο αντίπαλός του Τζαμίλ Χασανλί φαίνεται να κερδίζει το 8% των ψήφων, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση του ινστιτούτου Prognos, που δόθηκε στη δημοσιότητα μετά το κλείσιμο της κάλπης στις 19:00 τοπική ώρα (17:00 ώρα Ελλάδας). Ο Χασανλί έχει ήδη καταγγείλει «μαζική» νοθεία στις εκλογές και δήλωσε ότι δεν θα αναγνωρίσει το αποτέλεσμα. σ.γ.: Ξέρετε μετά τις καταγγελίες του για νοθεία σςε άπειρη έκταση έσκασε η φοράδα στο αμπέλι! Αυτά τα τερτίπια στο Αζερμπαϊτζάν όπως και στο ελληνικό προτεκτοράτο είναι καθημερνός τρόπος ζωής!

Η αντιπολίτευση κατήγγειλε ένα κύμα καταπίεσης καθώς πλησίαζαν οι εκλογές, με πολυάριθμες συλλήψεις και νόμους που θεσπίσθηκαν για να φιμώσουν κάθε κριτική μέχρι και στο Ίντερνετ. Σ.γ.:Παρόλα αυτά το Αζερμπαϊτζάν είναι μια ιδεώδης Δημοκρατοδικτατορία!

Η προεκλογική εκστρατεία ήταν σχεδόν αόρατη στην πλούσια σε υδρογονάνθρακες χώρα, καθώς η εκλογικές αφίσες ήταν αναρτημένες μόνο σε εγκεκριμένες θέσεις και η στενά ελεγχόμενη κρατική τηλεόραση (σ.γ.: Όπως κι εδώ γίνεται με την ΕΡΤ του Συριζανέλ και της Νεοδημοκρατοπασόκ) πολύ λίγο ανέφερε την ψηφοφορία, στην οποία δέκα υποψήφιοι διεκδικούσαν την προεδρία αυτής της πρώην σοβιετικής δημοκρατίας του Νότιου Καύκασου.

Η εξουσία κατέστειλε επίσης φέτος ένα κύμα διαμαρτυρίας, κυρίως στην πόλη Ισμαγιλί όπου ξέσπασαν ταραχές που συνεχίσθηκαν για πολλές μέρες γύρω από επίσημα κτίρια.

Συνήθως διαιρεμένη, η αζερινή αντιπολίτευση, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας είχε μποϊκοτάρει τις εκλογές του 2008, κατάφερε το Μάιο να συνεννοηθεί για να υποστηρίξει έναν κοινό υποψήφιο. Η αντιπολίτευση κατέληξε στον ιστορικό και πρώην βουλευτή Τζαμίλ Χασανλί, 61 ετών.

Ο Χασανλί κινητοποίησε χιλιάδες ψηφοφόρους στις συγκεντρώσεις του και υποσχέθηκε να εγκαθιδρύσει στο Αζερμπαϊτζάν ένα κοινοβουλευτικό σύστημα. Κατηγόρησε τον Ιλχάμ Αλίγιεφ ότι άφησε τη διαφθορά να ανθίσει και είχε υποστηρίξει πως μόνο η νοθεία μπορεί να δώσει στον απερχόμενο πρόεδρο τη νίκη.

“Οι δήθεν νίκες του Ιλχάμ Αλίγιεφ δεν επιτεύχθησαν παρά χάρη στη νοθεία”, είχε δηλώσει πριν τις εκλογές ο Χασανλί στο Γαλλικό Πρακτορείο. “Αν οι εκλογές ήταν ελεύθερες, δημοκρατικές και έντιμες, θα τις κέρδιζα, δεν έχω καμιά αμφιβολία”, είχε πει.

Οι προεδρικές εκλογές στο Αζερμπαϊτζάν χαρακτηρίσθηκαν από “σημαντικά προβλήματα” και δεν ανταποκρίθηκαν πλήρως στις δεσμεύσεις της χώρας για αληθινές δημοκρατικές εκλογές, ανακοίνωσε σήμερα η αποστολή παρατηρητών του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ). Οι εκλογές “υπονομεύθηκαν από περιορισμούς των ελευθεριών της έκφρασης, του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι” και από κατηγορίες για εκφοβισμό υποψηφίων και ψηφοφόρων, αναφέρουν οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ.

Περισσότεροι από 58.980 παρατηρητές από εκατό χώρες του κόσμου παρακολούθησαν τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών στο Αζερμπαϊτζάν, όπου κλήθηκαν στις κάλπες περίπου 5 εκατομμύρια ψηφοφόροι.

Οι οπαδοί του Αλίγεφ υποστηρίζουν πως μιλούν γι’ αυτόν τα οικονομικά αποτελέσματα της πολιτικής του. Χάρη στα δισεκατομμύρια δολάρια από το πετρέλαιο, το βιοτικό επίπεδο στο Αζερμπαϊτζάν, που έχει πληθυσμό λίγο λιγότερων των 10 εκατομμυρίων κατοίκων, αυξάνεται σταθερά τα τελευταία χρόνια, καθώς η χώρα έγινε ένας όλο και σημαντικότερος προμηθευτής υδρογονανθράκων για την Ευρώπη.

Πριν από τον Ιλχάμ, ο πατέρας του Χαϊντάρ Αλίγιεφ, πρώην πράκτορας της KGB και μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, είχε κυβερνήσει το Αζερμπαϊτζάν σχεδόν χωρίς διακοπή από το 1969 ως το 2003. Σ.γ.: Όπως και στην Ελλάδα, οι δωσίλογοι Ράλληδες, Λάτσηδες, Χριστοφοράκηδες κ.λπ. τσολάκογλου κυβερνούν και θα κυβερνούν έναν άφωνο, διεφθαρμένο και αποβλακωμένο λαό.

Παρά την παρουσία ευρωπαίων παρατηρητών, οι επικρίσεις για την ψηφοφορία υπάρχει κίνδυνος να μην βρουν μεγάλη ανταπόκριση λόγω της στρατηγικής σημασίας που έχουν για τους Δυτικούς οι υδρογονάνθρακες του Αζερμπαϊτζάν.

Το αζερινό καθεστώς έχει καταφέρει ως τώρα να κρατήσει μια ισορροπία ανάμεσα στους δυτικούς πελάτες του και το μεγάλο βόρειο γείτονά του, τη Ρωσία. Ωστόσο ειδικοί εκτιμούν ότι, καθώς τα πετρελαϊκά εισοδήματα αναμένεται να εξασθενήσουν, καθώς δεν έχει αρχίσει ακόμη η εκμετάλλευση νέων κοιτασμάτων φυσικού αερίου, ο Ιλχάμ Αλίγιεφ μπορεί να δυσκολευτεί περισσότερο απ’ ό,τι προηγουμένως να συγκρατήσει τη δυσαρέσκεια που προκαλείται από τη διαφθορά και τις ανισότητες.

Ο Ιλχάμ Αλίγιεφ (İlham Heydər oğlu Əliyev, 24 Δεκεμβρίου 1961) είναι ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν. Διετέλεσε πρωθυπουργός από τον Αύγουστο ως το τέλος Οκτωβρίου του 2003. Στις προεδρικές εκλογές της 15ης Οκτωβρίου του 2003 αναδείχθηκε νικητής, με 77,97% των ψήφων και ανέλαβε καθήκοντα στις 31 Οκτωβρίου, διαδεχόμενος τον πατέρα του, Χεϊντάρ Αλίγιεφ, στην προεδρία της χώρας. Επανεξελέγη τον Οκτώβριο του 2008 και τον Οκτώβριο του 2013.