Η εκτιμώμενη αξία της αγροτικής παραγωγής κατά την EUROSTAT ελέξετε πόσο αντικειμενική είναι.

Ίσως τα πιο δημοφιλή σλόγκαν τον καιρό της κρίσης να είναι τα εξής: «Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα» ή «Αν πάψουν οι εισαγωγές, τελειώσαμε, θα πεινάσουμε» …
Τα ίδια μας λέγουν και για τα φάρμακα. όμως σύμφωνα με πληροφορίες απόι τιος φαρμακευτικές Εταιρείες η κάλυψη από την εσωτερική φαρμακευτική παραγωγή αγγίζει κατά τον Δημ. Καζάκη τα 95%.

Ο σκοπός που τα λέγουν αυτά οι εθνοπροδότες είναι να μας σοκάρουν να φοβηθούμε και να σκύψουμε το κεφάλι αποδεχόμενοι τα εγκλήματα που οι ντόπιοι προδότες και τα ξένα αφεντικά τους σχεδιάζουν για το ελληνικό προτεκτοράτο.

Tου Νίκου Παπαδόπουλου *

Οι παραπάνω φράσεις, εκτός από ενδείξεις εθνικής μειονεξίας, μαρτυρούν και ένα τεράστιο έλλειμμα πληροφόρησης ή, καλύτερα, μια συστηματική παραπληροφόρηση του κοινού σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας….

Ο μύθος της έλλειψης τροφίμων στην Ελλάδα

Όπως προκύπτει από την έρευνα του Ευρωβαρόμετρου, το …79% των Ελλήνων (και το 47% των Κυπρίων) θεωρεί πως δεν υπάρχουν επαρκή επίπεδα παραγωγής τροφίμων για τον ευρωπαϊκό πληθυσμό σε επίπεδο ΕΕ, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων (ποσοστό 94% – το μεγαλύτερο σε όλη την Ευρώπη) πιστεύει ότι η εθνική παραγωγή τροφίμων δεν είναι επαρκής για να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού.

Οι παραπάνω φόβοι των Ελλήνων είναι εντελώς αδικαιολόγητοι. Σύμφωνα με έρευνα της ΠΑΣΕΓΕΣ, η οποία πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας, η Ελλάδα, ακόμα κι αν κοπούν τελείως οι εισαγωγές τροφίμων (όπως έγινε στην Αργεντινή), δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να πεινάσει. Έτσι, λοιπόν, όπως αναφέρει ο πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ, το ποσοστό αυτάρκειας της χώρας σε μια σειρά βασικών αγροτικών-διατροφικών προϊόντων φυτικής και ζωικής παραγωγής για το 2010, ανήλθε κατά μέσο όρο στο 94% περίπου!

Ειδικότερα, από την παραπάνω έρευνα προκύπτει ότι το ποσοστό αυτάρκειας στη φυτική παραγωγή ανέρχεται κατά μέσο όρο περίπου στο 99%, αλλά διαφοροποιείται μεταξύ επιμέρους κατηγοριών προϊόντων, όπως τα δημητριακά, όπου η αυτάρκεια ανέρχεται στο 82% περίπου, με το μικρότερο ποσοστό να καταγράφεται στο μαλακό σιτάρι (32%) και το υψηλότερο στο ρύζι (171 %).

Στο ελαιόλαδο και τις ελιές, τα οποία είναι βασικά είδη διατροφής, η αυτάρκεια εμφανίζει υψηλό ποσοστό, μια και η χώρα παραμένει έντονα εξαγωγική στα δυο αυτά προϊόντα. Στο λάδι η παραγωγή φτάνει επίσημα το 151% της κατανάλωσης. Στο ποσοστό αυτό, όμως, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και μια τεράστια ποσότητα ατυποποίητου λαδιού που εξάγεται παρανόμως κυρίως σε γειτονικές χώρες, καθώς και ένα μικρό ποσοστό της τάξεως του 4,33% ελαιολάδου που εισάγεται ετησίως, χωρίς κανείς να ξέρει την αιτία.

Συνυπολογίζοντας αυτά τα ποσοστά, θα μπορούσαμε να τροφοδοτούμε με λάδι σχεδόν όλη την Ευρώπη!

Το ψωμί, ψωμάκι;

Στο μαλακό σιτάρι, από το οποίο γίνεται το ψωμί, εισάγουμε ετησίως πάνω από 1.000.000 τόνους αξίας εκατομμυρίων ευρώ, κυρίως από χώρες όπως η Ρωσία, η Γαλλία και η Ουκρανία. Οι εισαγωγές αυτές είναι τελείως άσκοπες και καταστροφικές για την ελληνική Οικονομία – πρόκειται για σιτηρά αμφίβολης ποιότητας, αφού κάποιες ανατολικές χώρες υποχρεούνται βάσει κοινοτικής νομοθεσίας να κάνουν ακόμα και ελέγχους για ίχνη ραδιενέργειας!

Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1957(!) η Ελλάδα πέτυχε την αυτάρκεια σε μαλακό σιτάρι, με την ποικιλία Γ 38290 που δημιούργησε το Ελληνικό Ινστιτούτο Σιτηρών. Μάλιστα, προς τα τέλη του 1970 υπήρχε πλεόνασμα που διατηρήθηκε μέχρι το 1984! Έκτοτε αρχίζει ραγδαία μείωση της καλλιέργειας του μαλακού σιταριού, η οποία συνοδεύεται από αντίστοιχη αύξηση της καλλιέργειας του σκληρού.

Ως αποτέλεσμα, η Ελλάδα είναι από τότε ελλειμματική σε μαλακό σιτάρι και πλεονασματική σε σκληρό, από το οποίο γίνονται τα ζυμαρικά. Αυτό οφείλεται στην Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ε.Ε., η οποία έδωσε ισχυρά κίνητρα στους παραγωγούς σκληρού σιταριού (35 ευρώ το στρέμμα). Δηλαδή μας αύξησαν την παραγωγή μακαρονιών και μάς μείωσαν την παραγωγή ψωμιού, που από την Αρχαιότητα είναι βασικό είδος διατροφής.

Παρόλα αυτά, η Ελλάδα κατέχει την τέταρτη θέση στην Ευρώπη στην παραγωγή σιτηρών με 9 εκατ. στρέμματα, από τα οποία περίπου τα 6 εκατ. είναι με σκληρό και μαλακό σιτάρι!

Η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας.

Στα εσπεριδοειδή, τη μεγαλύτερη αυτάρκεια κατέχουν τα πορτοκάλια με ποσοστό 167%, ενώ στα λεμόνια η αυτάρκεια περιορίζεται στο 63%. Αλλά και στα υπόλοιπα φρούτα η αυτάρκεια παραμένει υψηλή (128%). Αντί, λοιπόν, να τρώμε μπανάνες, ανανάδες και παπάγια(;), είναι προτιμότερο να στραφούμε στα ελληνικά φρούτα, τα οποία είναι απεί­ρως πιο θρεπτικά και, ευτυχώς, δεν πρόκει­ται να μας λείψουν ποτέ. Είναι ενδεικτικό ότι στο ροδάκινο η Ελλάδα κατέχει πάνω από 60% των εξαγωγών παγκοσμίως!

Έλλειψη παρατηρείται στη ζάχαρη, με την εγχώρια παρα­γωγή να καλύπτει μόνο το 14,3% των αναγκών, που υπολο­γίζονται στους 320.000 τόνους. Ενώ ως το 2005 η ελληνική ζάχαρη εξασφάλιζε κερδοφορία, το 2006 υπογράφηκε η ταφόπλακά της, όταν η Ελλάδα συμφώνησε με την ΕΕ να πα­ράγει σχεδόν τη μισή παραγωγή από τις ανάγκες της και να πάει σε εισαγωγές!

Η κατάσταση επιδεινώθηκε με το κλείσιμο πολλών εργο­στασίων της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, λόγω κακο­διαχείρισης. Με δεδομένο, βέβαια, ότι η ζάχαρη δεν είναι είδος πρώτης ανάγκης, αλλά και με την καλλιέργεια στέβιας, η οποία έχει έως 300 φορές μεγαλύτερη γλυκαντική δράση, σε μια πιθανή παύση των εισαγωγών δεν αναμένεται να αν­τιμετωπίσει η χώρα σοβαρό πρόβλημα.

Πολύ χαμηλή αυτάρκεια διαπιστώνεται στην κατηγορία των οσπρίων, με ποσοστό που κυμαίνεται στο 39%. Συγκεκριμένα, παράγουμε περίπου 8.000 τόνους φακές και εισάγουμε ακόμα 10.000 τόνους, κυρίως από Τουρκία, προκειμένου να καλύψουμε την εγχώρια ζήτηση. Αντίστοιχο πρόβλημα υπάρχει και στα φασόλια: καταναλώνουμε 35.000 τό­νους, εκ των οποίων οι 25.000 τόνοι είναι εισαγωγής. Σημειωτέον ότι το 1981 η ετή­σια παραγωγή φασολιών ήταν 31.500 τόνοι!

Το πρόβλημα αυτό θα μπορούσε να λυθεί εύκολα, με μια αναδιάταξη της παραγωγής, ακόμα και με επιδότηση, ώστε σε εκτάσεις που καλλιεργούνται σήμερα άλλα προϊόντα, π.χ. ρύζι (στο οποίο είμαστε πλεονασματικοί), να καλλιεργηθούν όσπρια, πολλά από τα οποία, όπως τα ρεβύθια ή τα μαυρομάτικα φασόλια, έχουν και μικρότερες ανάγκες σε νερό.

Και στις πατάτες υπάρχει αυτάρκεια κατά 82%, με μόνιμη μάστιγα όμως τις «ελληνοποιήσεις» πατάτας από Αίγυπτο, αλλά και τις άσκοπες εισαγωγές κατεψυγμένης πατάτας από χώρες όπως οι ΗΠΑ, επειδή δήθεν τηγανίζεται πιο εύκολα.

Η ελληνική αμπελουργία είναι επίσης σε πολύ καλό επί­πεδο, αφού στα επιτραπέζια σταφύλια (αυτάρκεια 133,45%) έχουμε πλεόνασμα, δηλαδή μπορούμε άφοβα να κάνουμε εξαγωγές, χωρίς να μας λείψουν ποτέ.

Αναφέρεται ότι μπορεί το κρασί να καλύπτει τις ανάγκες των Ελλήνων καταναλωτών, αλλά αυτοί δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στο ουίσκι (το ουίσκι καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος κατανάλωσης ποτών, καταλαμβάνοντας ποσοστό πε­ρίπου 42% το 2010, σύμφωνα με έρευνα της ICAP), το οποίο βεβαίως εισάγεται.

Ταυτόχρονα διαθέτουμε και μια πολύ ση­μαντική (μικρότερη, βέβαια, από το παρελθόν) παραγωγή σταφίδας (σουλτανίνα και κορινθιακή) άνω των 50.000 τόνων ετησίως, η οποία υπερεπαρκεί για τις ανάγκες μας (αυτάρκεια 274,8%) και μας καθιστά ικανούς για εξαγωγές. Στο μέλι, επίσης, καταγράφεται ποσοστό αυτάρκειας της τάξεως 92%.

Αρνάκι άσπρο και παχύ.

Όπως υποστηρίζουν οι θιασώτες της ελληνικής τροφοεξάρ­τησης, το βασικό πρόβλημα της χώρας, ως προς την αυτάρκεια, είναι κυρίως η ζωική παραγωγή. Αυτό, όμως, είναι ένας μύθος – ή, μάλλον, μια μισή αλήθεια.

Το ποσοστό αυτάρκειας στη ζωική παραγωγή-αλιεία ανέρχεται, κατά μέσο όρο, περίπου στο 76,11%, αλλά διαφοροποιείται μεταξύ επιμέρους κατηγοριών προϊόντων, όπως το κρέας, όπου η αυτάρκεια ανέρχεται στο 56% περίπου, με το μικρότερο ποσο­στό να καταγράφεται στο βόειο κρέας (13%) και το υψηλό­τερο στο αιγοπρόβειο κρέας (94%).

Είναι χαρακτηριστικό ότι, από τους 158.000 τόνους που καταναλώνουμε ετησίως σε μοσχαρίσιο κρέας, στην Ελλάδα παράγουμε μόλις τους 20.000 τόνους. Στο χοιρινό κρέας η κατάσταση είναι λίγο καλύτερη, αφού από τους 290.000 τόνους που καταναλώ­νουμε, παράγουμε μόνο τους 111.000, δηλαδή το 38%.

Η έλλειψη αυτή σε μοσχαρίσιο και χοίρειο κρέας είναι αποτέλεσμα της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ε.Ε. Χα­ρακτηριστικό είναι ότι πριν το 1980, δηλαδή πριν μπούμε στην τότε ΕΟΚ, η Ελλάδα είχε φτάσει σε αυτάρκεια στο χοι­ρινό κρέας 84%, στο μοσχαρίσιο σε 66%, ενώ το αιγοπρόβειο κρέας ήταν στα σημερινά επίπεδα αυτάρκειας – περί­που 94%. Γιατί, όμως, ενώ είμαστε ελλειμματικοί σε βόειο κρέας, συνεχίζουμε να το καταναλώνουμε, σκορπώντας εκα­τομμύρια ευρώ στο εξωτερικό;

Η Ελλάδα μεταπολεμικά σχεδόν υποχρεώθηκε να κατανα­λώνει μοσχαρίσιο κρέας, με τη λογική ότι είναι πιο ογκώδες ζώο, με μεγαλύτερη γαλακτοπαραγωγή σε σχέση με τα αιγο­πρόβατα, και άρα είναι πιο συμφέρον για την Ελλάδα.

Με επιδοτήσεις της Ε.Ε. εξαφανίστηκαν οι εγχώριες ράτσες βοοειδών και ενισχύθηκε η εκτροφή βοοειδών έναντι της αιγοπροβατοτροφίας και άλλων παραδοσιακών μορφών κτηνο­τροφίας, απείρως πιο αποδοτικών, όπως η κονικλοτροφία.

 Αντίθετα, το αιγοπρόβειο κρέας και κάποιες εγχώριες φυλές βοοειδών προέρχονται στην πλειοψηφία τους από κοπάδια ζώων που βόσκουν τον περισσό­τερο χρόνο ελεύθερα σε ορεινές ή ημιορεινές περιοχές, εκμε­ταλλευόμενα πλήρως την πλούσια ελληνική χλωρίδα.

Στο αιγοπρόβειο κρέας είμαστε σχεδόν αυτάρκεις, αφού σύμφωνα με στοιχεία για το 2009 η Ελλάδα διαθέτει περίπου 8,9 εκατ. πρόβατα και 4,8 εκατ. κατσίκια, δηλαδή αντιστοι­χούν περίπου ένα πρόβατο και μισή κατσίκα για κάθε Έλ­ληνα.

Σημαντικός τομέας είναι και η πτηνοτροφία, στην οποία είμαστε αυτάρκεις κατά 85% στο κρέας και κατά 91% στα αυγά. Ιδιαίτερα για τα αυγά, υπάρχει τόση παραγωγή, ώστε το 2011 οι εξαγωγές αυξήθηκαν κατά. 2134%!

Στη δε αλιεία το ποσοστό αυτάρκειας, χωρίς να υπολογί­σουμε τις ιχθυοκαλλιέργειες, αγγίζει περίπου το 125,6%, με πάνω από 160.000 τόνους ψαριών τον χρόνο. Μαζί με τις ι­χθυοκαλλιέργειες (120.000 τόνοι), το ποσοστό σε αυτάρκεια των αλιευμάτων φτάνει το 221,3%!

Στην κατηγορία των γαλακτοκομικών-τυροκομικών προϊό­ντων, η φέτα -με ποσοστό αυτάρκειας 147%- περίπου υπερ­βαίνει τον μέσο όρο της κατηγορίας, ο οποίος κυμαίνεται στο 80%. Γενικότερα στο γάλα, η Ελλάδα κατά το παρελθόν ήταν πλεονασματική. Σήμερα είναι ελλειμματική, αφού η παρα­γωγή αγελαδινού γάλακτος κυμαίνεται στους 638 χιλιάδες τόνους, καλύπτοντας μόνο το 58,2% της ζήτησης (στοιχεία ΕΛΟΓΑΚ 2011).

Βέβαια, στο αιγοπρόβειο γάλα που έχει και μεγαλύτερη θρεπτική αξία, είμαστε σχεδόν αυτάρκεις, με που έχει και μεγαλύτερη θρεπτική αξία, είμαστε σχεδόν αυτάρκεις, με πα­ραγωγή που καλύπτει το 98% της ζήτησης. Αυτό που δε γνωρίζει ο πολύς κόσμος είναι ότι η σχετικά μειωμένη παραγωγή γάλακτος δεν οφείλεται στη μη παραγωγικότητα της ελληνικής κτηνοτροφίας αλλά στο καθεστώς των ποσοστώσεων που επέβαλε η ΕΕ.

Μέχρι τις αρχές του 2000, η χώρα πλήρωνε πρόστιμα στην ΕΕ, επειδή οι παραγόμενες ποσότητες γάλακτος ήταν υψηλότερες από το πλαφόν που είχε δέσει αυθαίρετα η ΕΕ – κι αυτό διότι δεν είναι αναλογικές ούτε με τον πληθυσμό, ούτε με το ζωικό κεφάλαιο κάθε χώρας.

Ταυτόχρονα, ενώ μας επέβαλαν χαμηλή παραγωγή, εισήγαμε χιλιάδες τόνους συμπυκνωμένου γάλακτος από Ολλανδία και Γερμανία, πετώντας εκατομμύρια ευρώ στο εξωτερικό. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αύξηση των τιμών των ζωοτροφών και την έλλειψη στήριξης από την πολιτεία, αποθάρρυνε πολλούς κτηνοτρόφους, με αποτέλεσμα την τελευταία δεκαετία να εγκαταλείψουν το επάγγελμά τους το 63,5% των κτηνοτρόφων.

Η Ελλάδα «υπερδύναμη» τροφίμων

Σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία (στοιχεία 2009), η Ελλάδα καλλιεργεί 32.693 χιλιάδες στρέμματα, από τα 37.324 χιλιάδες στρέμματα (25% της έκτασής μας) που είναι η συνολική καλλιεργήσιμη έκτασή μας, δηλαδή καλλιεργείται περίπου το 87,6% των καλλιεργήσιμων εκτάσεων.

Τα υπόλοιπα 4.631 χιλιάδες στρέμματα είναι αναξιοποίητα, αφού βρίσκονται σε αγρανάπαυση, η οποία μάλιστα είναι και συμφέρουσα, αφού είναι επιδοτούμενη από την ΕΕ. Το βασικό πρόβλημα της ελληνικής γεωργίας είναι η μείωση του αγροτικού πληθυσμού, με άμεση συνέπεια την υποβάθμιση πρώην αγροτικών εκτάσεων. Για να μεταβληθεί αυτή η κατάσταση απαιτούνται σοβαρά κίνητρα για τους νέους.

Ένας ακόμα τομέας ανάπτυξης είναι και η εκτατική μορφή κτηνοτροφίας. Η Ελλάδα διαθέτει λιβάδια σε ποσοστό 35% του εδάφους της, τη στιγμή που στην Ιταλία είναι το 15%, στην Πορτογαλία το 16% και στην Ισπανία το 24%. Στα λιβάδια αυτά μπορούν να βόσκουν κατά το μεγαλύτερο διάστημα του έτους αιγοπρόβατα ή και εγχώριες φυλές βοοειδών και χοίρων, χωρίς να έχουν καμία ανάγκη για ζωοτροφές.

Ένας ακόμα αναξιοποίητος πλούτος είναι και η αλιεία. Η Ελλάδα, με τα15.000 χιλιόμετρα ακτογραμμών, τα 300 θαλάσσια είδη, τα ποτάμια (ο Αλιάκμονας έχει 33 είδη ψαριών και ο Αξιός 36), τις λίμνες, τους εκατοντάδες κόλπους, καθώς και τα 3.000 νησιά, είναι ένα φυσικό ιχθυοτροφείο. Ήδη η χώρα διαθέτει τον μεγαλύτερο αλιευτικό στόλο στην Ε.Ε.

Αναπτυξιακές προοπτικές.
Η χώρα θα έπρεπε εδώ και δεκαετίες να επενδύσει όχι μόνο στη διατροφική της αυτάρκεια, κάτι που ήδη υφίσταται παρόλη την γεωργοκτόνα πολιτική των τελευταίων ετών, αλλά και στην εξάρτηση σε τρόφιμα άλλων χωρών από εμάς, ώστε σε μια πιθανή κρίση να έχουμε συμμάχους τους εμπορικούς μας εταίρους.

Ο φιλότιμος Έλληνας αγρότης, που κατάφερε εδώ και αιώνες να θρέψει τον ελληνικό πληθυσμό, ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες, είναι σίγουρο ότι και τώρα θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα καταφέρει να θρέψει τους Έλληνες.

Παρόλα αυτά, όμως, η αυτάρκεια σε τρόφιμα απαιτεί συντονισμένη δράση όλων – από τους κρατικούς φορείς και τις αρμόδιες υπηρεσίες, μέχρι τον τελευταίο καταναλωτή, ο οποίος θα πρέπει να αποκτήσει εθνική συνείδηση και να πάψει να καταναλώνει εισαγόμενα, κυρίως τυποποιημένα τρόφιμα αμφίβολης ποιότητας, που ενισχύουν παραγωγούς και οικονομίες άλλων κρατών.

Ακόμα και αν οι τιμές των ελληνικών προϊόντων είναι υψηλότερες, θα πρέπει να στηρίξουμε τον αγώνα και τον μόχθο του Έλληνα γεωργού. Η επιστροφή στη μεσογειακή διατροφή, που όλοι αναφέρουν αλλά κανείς δεν εφαρμόζει, είναι αυτή που θα μας προστατεύσει σε πιθανή παύση των εισαγωγών.

Η Ελλάδα δεν είναι απλά μια πλούσια χώρα, αλλά μια κοιμισμένη υπερδύναμη, η οποία θα πρέπει να κάποτε να ξυπνήσει και να ορθοποδήσει, πάντα στηριγμένη στα δικά της πόδια. Με δεδομένη την παγκόσμια αύξηση του πληθυσμού, τα τρόφιμα είναι ένας τομέας ζωτικής σημασίας, που μελλοντικά θα αποτελέσει παγκοσμίως τη μέγιστη προτεραιότητα για κάθε κράτος, αλλά και το υπ’ αριθμόν ένα μέσο άσκησης εξωτερικής πολιτικής.

Η αυτονομία στα τρόφιμα είναι η μόνη λύση για την επίτευξη της ελευθερίας των λαών, αλλά και της εθνικής ανεξαρτησίας, αφού η χειρότερη μορφή εξάρτησης είναι εκείνη της διατροφής του πληθυσμού.

*Πτυχιούχος του Τμήματος Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών…

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.logiosermis.net/2015/06/blog-post_769.html

Αθήνα 5-10-2016
Εάν η Δικαιοσύνη απλώς λειτουργούσε, κανένα περιουσιακό στοιχείο Ελλήνων Πολιτών δεν θα εκπλειστηριαζόταν επειδή θα αρκούσε η εφαρμογή του ισχύοντος;;; και μόνον Δικαίου. Συνεπώς η επιστροφή των ιδιοκτησιών, που περιέρχονται παράνομα στις Τράπεζες –Εφορίες- Ασφαλιστικά Ταμεία, Δήμους και οργανισμούς του ευρύτερου Δημόσιου τομέα, στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους, είναι υποχρέωση έστω και μίας Συμβατικής Κυβέρνησης που θα αντικαταστήσει τις Κατοχικές. Και αυτό γιατί εκτός από την καταστρατήγηση των ανάλογων διατάξεων του Συντάγματος, όπως π.χ. Άρθρο 2 §1, Άρθρο 4 §5, Άρθρο 17 §1, Άρθρο 21 §4, Άρθρο 25 & Άρθρο 78, έχουν καταστρατηγηθεί και σχετικά άρθρα του Αστικού Κώδικα όπως:
1.- Άρθρο 281: Η άσκηση δικαιώματος απαγορεύεται να υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη, τα χρηστά ήθη & ο οικονομικός σκοπός του δικαιώματος.
2.-Άρθρο 388: Αν τα περιστατικά στα οποία κυρίως, εν όψει της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών, τα μέρη στήριξαν την σύναψη αμφοτεροβαρούς σύμβασης μεταβλήθηκαν ύστερα από λόγους που ήταν έκτακτοι και δεν μπορούσαν να προβλεφθούν και από την μεταβολή αυτή η παροχή του οφειλέτη, εν όψει και της αντιπαροχής, έγινε υπέρμετρα επαχθής, το Δικαστήριο μπορεί κατά την κρίση του με αίτηση του οφειλέτη να την αναγάγει στο μέτρο που αρμόζει και να αποφασίσει τη λύση της σύμβασης εξολοκλήρου ή κατά το μέτρο που δεν εκτελέστηκε ακόμη.
Αν αποφασιστεί η λύση της σύμβασης επέρχεται απόσβεση των υποχρεώσεων παροχής που πηγάζουν από αυτήν και οι συμβαλλόμενοι έχουν υποχρέωση αμοιβαία να αποδώσουν τις παροχές που έλαβαν, κατά τις διατάξεις για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό.
3.-Άρθρο 300: Αν εκείνος που ζημιώθηκε συνετέλεσε από δικό του πταίσμα στη ζημία ή την έκτασή της, το Δικαστήριο μπορεί να μην επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσόν της. Το ίδιο ισχύει όταν και εκείνος που ζημιώθηκε παρέλειψε να αποτρέψει ή να περιορίσει τη ζημία ή δεν επέστησε την προσοχή του οφειλέτη στον κίνδυνο ασυνήθιστα μεγάλης ζημίας τον οποίο ο οφειλέτης ούτε γνώριζε ούτε όφειλε να γνωρίζει.
Η διάταξη αυτή εφαρμόζεται και για το πταίσμα των προσώπων για τα οποία ευθύνεται εκείνος που ζημιώθηκε.
4.- Άρθρο 178: Δικαιοπραξία που αντιβαίνει στα ΧΡΗΣΤΑ ΗΘΗ είναι ΑΚΥΡΗ.
5.- Άρθρο 179: Άκυρη ως αντίθετη προς τα χρηστά ήθη είναι ΙΔΙΩΣ η δικαιοπραξία με την οποία δεσμεύεται υπερβολικά η ελευθερία του προσώπου η Δικαιοπραξία με την οποία εκμεταλλεύεται κάποιος την ανάγκη, την κουφότητα (βλακεία), ή την απειρία του άλλου και πετυχαίνει έτσι να συνομολογήσει ή να πάρει για τον εαυτό του ή τρίτο για κάποια παροχή, περιουσιακά ωφελήματα, που κατά τις περιστάσεις βρίσκονται σε φανερή δυσαναλογία προς την παροχή.
6.-Άρθρο 180.- Η άκυρη δικαιοπραξία είναι σαν να μην έγινε ποτέ(ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΗ).
7.- Άρθρο 342.- Ο οφειλέτης δεν γίνεται Υπερήμερος, αν η καθυστέρηση της παροχής οφείλεται σε γεγονός για το οποίο δεν έχει ευθύνη.
Συνεπώς μόλις το Ε.ΠΑ.Μ. αναλάβει την Κυβέρνηση της Χώρας θα αποκαταστήσει τους Νόμιμους Ιδιοκτήτες στις Ιδιοκτησίες τους όχι μόνον με εφαρμογή των πιο πάνω διατάξεων, που τώρα δεν εφαρμόζονται από την Δικαιοσύνη, αλλά με Συντακτική Πράξη, για να υπάρξει άμεση αποκατάσταση δεδομένου μάλιστα ότι θα εφαρμόσει ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ δηλ. ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ, προκειμένου να προχωρήσει σε δημιουργία ΝΕΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ με ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ!!!

ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

Αν πηγαίνατε λαθρομετανάστες…

Πρόσφυγας το έχουμε ξαναπεί, είναι εκείνος που φεύγει από εμπόλεμη ζώνη για να σωθεί αυτός και η οικογένειά του, σε χώρα που δεν ευρίσκεται σε πόλεμο.

Αυτοί που μπαίνουν στα αφύλακτα ελληνικά σύνορα παρά το αόρατο και ανύπαρκτο ΝΑΤΟ και την γελοία Ευρωπαϊκή Ένωση που μόνο να μας χρεώνει αβάστακτους φόρους, τόκους, τοκοχρεωλύσια κ.λπ., κ.λπ. δεν κάνει τίποτα για να προστατεύσει τα νοτιοανατολικά σύνορά της.

Τι τους θέλουμε τέτοιους φίλους Τουρκία, Ε.Ε. και συμμάχους; Αυτοί είναι χειρότεροι από τους φανατικότερους εχθρούς μας.

Ακούστε τι λέει ο Λυκούργος Μαρκούδης δημοσιογράφος διευθυντής του Ρ/Σ της Πειραϊκής Εκκλησίας:

http://https://www.youtube.com/watch?v=ggmndI6mFXk

Βεβηλώσετε τις εκκλησίες μας, τις γυναίκες μας, βιάστε τα παιδιά μας και εμείς θα σας κοιτάμε ανήμποροι, παθητικοί, σκλάβοι από τους δοσίλογους παγκοσμιοποιητές πολιτικούς μας στον ίδιο μας τον τόπο.

Άθλιος και ο φιλτραρισμένος από τους Γερμανούς ντόπιος τύπος και τα μεγαλοκάναλα της εγκεφαλόπλυσης.

Ξυπνάτε γιατί χανόμαστε. Βρέστε εσείς τους πατριώτες με τους οποίους θα συνεργαστείτε για να τους ανατρέψουμε!

Αν δεν κινηθούμε τώρα θα χαθούμε εμείς. Θα έρθει η ώρα που οι νεαροί τζιχαντιστές θα μας αποκεφαλίζουν και θα μας πετάξουν στη θάλασσα για να οικειοποιηθούν τις περιουσίες μας, τον ορυκτό πλούτο και τα πετρέλαιά μας, και θα μας πετάξουν στην θάλασσα να ζητάμε άσυλο εμείς ζητιάνοι της υφηλίου.

Και μια απορία, γιατί οι ισλαμικές χώρες δεν δέχονται τους πρόσφυγες; Για τους ίδιους λόγους που δεν τους δέχονται οι Ευρωπαίοι; Ή εμείς είμαστε οι ρατσιστές που αντιδρούμε; 

Βρε δεν ντρεπόμαστε; ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟ ΜΑΣΟΝΑΡΙΟ, τους προδότες, τα βοθροκάναλα.

Να γιατί πήρα την απόφαση να κατέβω στις επόμενες εκλογές όποτε και να γίνουν με το ΕΠΑΜ και με στόχο να προστατεύσω την πατρίδα μου πάση θυσία.

Ευαγγελάτος Γεώργιος μέλος του ΕΣΣ του ΕΝΙΑΙΟΥ ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ.

Αυτοί θα αναστήσουν την ελπίδα των Ελλήνων για οικονομική ανάπτυξη!

Μερικοί άνθρωποι έχουν προφητικό χάρισμα. Όμως ο Καζάκης αν και αποδεικνύεται προφήτης,  δεν πιστεύει σε προφητείες, ούτε σε αγιοπνευματικό φωτισμό.

Ο Καζάκης είναι απλά ένας καλά πληροφορημένος από πολλές πηγές οικονομικός αναλυτής. Μέσα από την άφθονη και ακριβή πληροφόρηση που έχει, σε συνδυασμό με το ταλέντο και την τερατώδη λόγω δυσλεξίας μνήμη που ασκήθηκε να συγκροτεί και να διαμορφώνει, μπορεί να προβλέπει τι θα συμβεί στο μέλλον τόσο στην ελληνική όσο και στην παγκόσμια οικονομία.

Το παρακάτω άρθρο του έχει δημοισιευθεί στις 5 Σεπτέμβρη του 2013 στο μπλογκ του αλλά και σε άλλα sites όπως το  http://www.mousaios.gr/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bc%cf%8d%ce%b8%ce%b9-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b2%ce%b9%cf%89%cf%83%ce%b9%ce%bc%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%81%ce%ad%ce%bf/

Για το αν το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι βιώσιμο έχει χυθεί πολύ μελάνι. Κανείς όμως από αυτούς που έχουν μιλήσει για το θέμα δεν έχει κάνει τον κόπο να μας πει πότε ένα χρέος είναι βιώσιμο και πότε δεν είναι. Ο λόγος είναι απλός. Γιατί ο ορισμός της βιωσιμότητας του χρέους προδίδει τα ταξικά και πολιτικά κριτήρια με βάση τα οποία προσεγγίζει κανείς το όλο ζήτημα. Αν το κρίνει από την σκοπιά των συμφερόντων των δανειστών, τότε βιώσιμο είναι κάθε χρέος για το οποίο ο δανειστής μπορεί να αποσπά πληρωμές σε χρήμα, ή σε είδος (σ.γ.:εννοεί κατάσχεση της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας). Αν το κρίνει από την σκοπιά του οφειλέτη δεν είναι καθόλου έτσι, διότι στη δυνατότητα πληρωμής ενός χρέους πρέπει να συμπεριληφθεί και η ζωή του ίδιου του οφειλέτη. Ειδικά αν αυτός είναι ένας ολόκληρος λαός.(Σ.γ.: Μην ξεχνάμε ότι στην αρχαιότητα μέχρι και τα βυζαντινά χρόνια οι οφειλέτες πούλαγαν ως και τα παιδιά τους ή και τον εαυτό τους στον δανειστή για να ξεχρεώσουν το χρέος τους).

 

Όταν πρόσφατα ρώτησαν τον κ. Σουρνάρα με τ’ όνομα (Στούρνος) αν το χρέος είναι βιώσιμο ή όχι, απάντησε με το γνωστό περί ανέμων και υδάτων ύφος: «Η βιωσιμότητα του χρέους εξαρτάται από τρία πράγματα. Πρώτον, από το τι έχουμε κληρονομήσει από το παρελθόν, από το ύψος δηλαδή του χρέους που έχουμε σήμερα, δεύτερον, από τα πρωτογενή πλεονάσματα, που θα μπορέσουμε να παράγουμε -και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα μόνο δημοσιονομικό, αλλά συμπεριλαμβάνει και διαρθρωτικές αλλαγές- και τρίτο, από το ρυθμό μεταβολής του ΑΕΠ. Αν δείτε τις προβολές του χρέους, κάνει μία κορυφή γύρω στο 170% του ΑΕΠ, και μετά αρχίζει και πέφτει ραγδαία (σ.γ.:τρίχες κατσαρές). Εάν παράγουμε τα πρωτογενή πλεονάσματα.» (Συνέντευξη στο Ρ/Σ ΣΚΑΙ 4/09/2013)

 

Βεβαίως, ο δημοσιογράφος δεν είχε καν την αξιοπρέπεια να του πει, τι λες ρε κακομοίρη; Αυτό σε ρώτησα; Από τι εξαρτάται η βιωσιμότητα του χρέους; Σε ρώτησα, αν το χρέος είναι βιώσιμο και το ελάχιστο που οφείλεις να απαντήσεις είναι πότε ένα χρέος σαν της Ελλάδας μπορεί να γίνει βιώσιμο.

 

Είναι αλήθεια ότι δημοσιογράφους που να απαιτούν συγκεκριμένες απαντήσεις από τους επαγγελματίες της πολιτικής διαπλοκής δεν διαθέτει η χώρα, ή τουλάχιστον και αυτούς που έχει δεν πρόκειται ποτέ να τους επιτρέψουν να θέσουν δύσκολες ερωτήσεις και να απαιτήσουν συγκεκριμένες απαντήσεις. Κι έτσι ο κάθε Στουρνάρας μπορεί να λέει ότι θέλει.(Σ.γ.: Ας μην ξεχνάμε πως όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα οι ειδήσεις και οι συνεντεύξεις φιλτράρονται στα κανάλια από Γερμανούς επικυρίαρχους). Βλέπε το πιο κάτω βίντεο.

http://https://www.youtube.com/watch?v=fZee4DE4j2I

 

Το παρελθόν εξακολουθεί και σήμερα

 

Για να δούμε τι λέει. Πρώτο, λέει, από τι έχουμε κληρονομήσει από το παρελθόν. Μάλιστα. Μπορεί να μας εξηγήσει ο κ. Στούρνος, συγνώμη Στουρνάρας, πώς και προέκυψε αυτό το παρελθόν; Δηλαδή πώς και φτάσαμε να χρεοκοπήσουμε από τη στιγμή που οι κυβερνήσεις ακολουθούσαν τη λογική βιωσιμότητας του κ. Στουρνάρα;

 

Από τη δεκαετία του ’80 όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου διόρισε υπουργό οικονομικής διαπλοκής τον Κώστα Σημίτη, προδικάζοντας την πορεία χρεοκοπίας της χώρας, ο εξαίρετος αυτός πολιτικός εισηγήθηκε το δόγμα δανεισμού που μας έφερε στην απόλυτη καταστροφή: Όσο βρίσκουμε να δανειζόμαστε για να πληρώνουμε τα παλιότερα δανεικά το χρέος είναι βιώσιμο. Αυτά έλεγε στη Βουλή το 1985. Κι αυτό το δόγμα ακολούθησαν όλες οι κυβερνήσεις, μηδεμιάς εξαιρουμένης. Τα υπόλοιπα ήρθαν από μόνα τους. Το κυνήγι του δημοσιονομικού ελλείμματος με σκοπό το «πρωτογενές πλεόνασμα» στοίχειωσε τον ελληνικό λαό εδώ και τρεις τουλάχιστον δεκαετίες. Ενώ η πλασματική άνοδος του ΑΕΠ εμφάνιζε το δημόσιο χρέος σε βιώσιμα επίπεδα, όπως μας έλεγαν και μας ξαναέλεγαν οι εκάστοτε Στούρνοι που στελέχωναν τις κυβερνήσεις όλα αυτά τα χρόνια και η προκλητική τους αμορφωσιά συγκρινόταν μόνο με τον αδίστακτο τρόπο τους στην υπηρεσία αντεθνικών και αντιλαϊκών συμφερόντων.

 

Κι όλα αυτά που μας οδήγησαν; Στην παρούσα κατάσταση απόλυτης χρεοκοπίας. Αυτό είναι το παρελθόν που επικαλείται ο κ. Στουρνάρας. Το δικό του παρελθόν είναι που μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Το παρελθόν των δικών του δογμάτων που υπηρετεί ακόμη και σήμερα.

 

Από το χρέος στη χρεοκοπία και πάλι πίσω

 

Για να δούμε συγκεκριμένα. Το πρώτο εξάμηνο του 2013 το δημόσιο χρέος της χώρας – σύμφωνα πάντα με τα επίσημα στοιχεία – ανήλθε στα 321,4 δις ευρώ. Οι προσωρινές – και ανυπόστατες, αλλά τέλος πάντων – εκτιμήσεις του 2^ου τριμήνου για το ΑΕΠ ήταν -6,9% σε τρέχουσες τιμές. Το 2012 το ΑΕΠ ανήλθε σε 193,7 δις ευρώ και το δημόσιο χρέος 31/12/2012 στα 305,5 δις ευρώ. Το δημόσιο χρέος δηλαδή του 2012 ανήλθε στο 158% του ΑΕΠ. Τώρα που βρίσκεται. Αν πάρουμε σαν βάση τις προσωρινές εκτιμήσεις του 2^ου τριμήνου, τότε το δημόσιο χρέος βρίσκεται ήδη στο 178,3% επί του ετήσιου ΑΕΠ το 2013. Ποια ήταν η πρόβλεψη για το 2013 του ΔΝΤ και στόχος της τρόικας; Τα 322,5 δις ευρώ ή το 175,7% επί του ΑΕΠ. Ήδη έχει ξεφύγει.

 

Όμως μην ανησυχείτε ο Στουρνάρας με τ’ όνομα έχει την απάντηση: «Δεν αυξήθηκε διότι αυτή τη στιγμή έχουμε βάλει και χρήματα στις τράπεζες, τα οποία θα πάρουμε πίσω. Άρα σε καθαρή βάση είναι περίπου το ίδιο.» Προσέξτε τι λέει αυτός ο ανεκδιήγητος τύπος: Έχουμε φορτώσει το δημόσιο χρέος της χώρας, που καλείται να το πληρώσει ο έλληνας φορολογούμενος, με τα χρήματα που δόθηκαν στις τράπεζες για ανακεφαλαιοποίηση και επομένως είναι εντάξει. Γιατί; Διότι θα τα πάρουμε πίσω! Από ποιον; Προφανώς από τις τράπεζες. Από πού προκύπτει αυτό; Από πουθενά. Πόσα έχουμε πάρει πίσω από τις τράπεζες από το 2008 που άρχισε ο κρατικός προϋπολογισμός να καλύπτει τις «μαύρες τρύπες» των τραπεζών; Απολύτως τίποτε, σεντς, δεκαράκι τσακιστό. Γιατί; Διότι οι ανακεφαλαιοποιήσεις έχουν κάνει ήδη φτερά στις «μαύρες τρύπες» των τραπεζικών ενεργητικών και στο εξωτερικό σε ασφαλείς τοποθετήσεις για τους τραπεζίτες.

 

Έως τις 31/12 του 2013 το δημόσιο χρέος της χώρας θα έχει εκτιναχθεί τουλάχιστον κατά 2,5 δις ευρώ που δόθηκαν από τον EFSF στα τέλη Ιουλίου και άλλα 1,7 δις ευρώ που δόθηκαν από το ΔΝΤ. Σύνολο 4,2 δις ευρώ επιπλέον χρέος. Επομένως, το ελάχιστο που μπορούμε να περιμένουμε έως τις 31/12/2013 είναι δημόσιο χρέος της τάξης των 325,6 δις ευρώ και έτσι θα ξεπεράσει το 180% επί του ΑΕΠ.

 

Το χιλιοειπωμένο παραμύθι του πρωτογενούς πλεονάσματος

Ναι, ρε φίλε – θα μπορούσε να πει κανείς – έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα και μάλιστα τέτοιο που, όπως λέει και ο επ’ ονόματι Στουρνάρας, κανένας δεν περίμενε. Όντως. Η πρόβλεψη της τρόικας ήταν για μηδενικό πρωτογενές αποτέλεσμα. Θα πετύχει όντως η κυβέρνηση πρωτογενές πλεόνασμα; Πρόκειται για ηλιθιότητες που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. (Σ.γ.:προφητεία Καζάκη που επαληθεύτηκε).Το μαγείρεμα των στοιχείων στα μηνιαία και τριμηνιαία στοιχεία του προϋπολογισμού είναι μια πολύ εύκολη υπόθεση και γίνεται κατά κόρο. Μετατίθενται δαπάνες για το τέλος του έτους, γίνονται προεγγραφές εσόδων ακόμη κι αν δεν έχουν εισπραχθεί και ούτω καθεξής. Με τον τρόπο αυτό σου φτιάχνουν πρωτογενές πλεόνασμα εκεί που δεν υπάρχει για να διαψευσθεί στο τέλος του χρόνου. Σ.γ.: τα ίδια γίνονται μέχρι σήμερα σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ χτες 6/3/2017[1]

Θυμηθείτε τι έγινε το 2012. Από το πρώτο δίμηνο του 2012 η άθλια συγκυβέρνηση Παπαδήμου ανακοίνωνε πρωτογενές πλεόνασμα. Στις 21/3/2012 το υπουργείο οικονομικών διοχέτευε αυτό το ρεπορτάζ στα ΜΜΕ: «Ενώ οι προβλέψεις “έδειχναν” έλλειμμα, πλεόνασμα τελικά παρουσιάζει το πρωτογενές αποτέλεσμα του κρατικού προϋπολογισμού κατά το πρώτο δίμηνο του 2012. Αν και αρχικά προβλεπόταν έλλειμμα 22 εκατομμυρίων ευρώ, τελικά το πρωτογενές αποτέλεσμα είναι θετικό με πλεόνασμα 367 εκατομμυρίων ευρώ.» Με την ανακοίνωση του 1^ου τριμήνου του 2012 η κυβέρνηση θριαμβολογούσε: «Στα 2,3 δις ευρώ το πρωτογενές πλεόνασμα της γενικής κυβέρνησης στο α΄ τρίμηνο του 2012.»

 

Στις 15/11/2012 και για να σιγοντάρει τις θριαμβολογίες της κυβέρνησης, βγαίνει το εβδομαδιαίο δελτίο της Alpha Bank και ισχυρίζεται στο τέλος του 2012 θα υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 1 δισ. ευρώ και “μαξιλάρι” 3 δισ. στον προϋπολογισμό του 2013! Ποιο ήταν το αποτέλεσμα τελικά; Πρωτογενές έλλειμμα αντί για πρωτογενές πλεόνασμα και μάλιστα της τάξης των 3,5 δις ευρώ, ή 1,8% του ΑΕΠ το 2012. Πάλι ζητωκραύγαζαν οι επαγγελματίες απατεώνες της κυβέρνησης και των τραπεζών. Γιατί; Διότι, λέει, από 6,4 δισ. ευρώ που ήταν το πρωτογενές έλλειμμα το αντίστοιχο δωδεκάμηνο του 2011 (3,1% του ΑΕΠ), παρουσίασε μείωση κατά 46%. Ο στόχος για το πρωτογενές έλλειμμα του 2012 ήταν 4,6 δισ. ευρώ (2,4% του ΑΕΠ). Ζήτω! Ουρά!

 

Η μεγάλη επιτυχία…

 

Βλέπετε, η μεγάλη επιτυχία της ελεγχόμενης χρεοκοπίας υπό καθεστώς αποικιοκρατικής καταστολής που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα είναι ότι κατέβασε το πρωτογενές έλλειμμα από 24 δις ευρώ το 2009 στα 3,5 δις ευρώ το 2012. Δεν θα μπούμε στην ουσία του πώς μεθοδεύτηκε το πρωτογενές έλλειμμα του 2009, απλά περιοριζόμαστε στα επίσημα στοιχεία. Με άλλα λόγια από το 10,3% του ΑΕΠ έφτασε – με βάση πάντα τα επίσημα στοιχεία – στο 1,8% του ΑΕΠ. Μειώθηκε δηλαδή κατά 8,5 ποσοστιαίες μονάδες. Για να γίνει αυτό το ίδιο το ετήσιο ΑΕΠ της Ελλάδας συρρικνώθηκε από 233 δις ευρώ το 2009 στο 193,7 δις ευρώ το 2012 με προοπτική να πέσει στα 180,1 δις ευρώ το 2013. Δηλαδή συρρικνώθηκε την περίοδο 2009-2012 κατά 17%. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι για κάθε 1 ποσοστιαία μονάδα που μειώθηκε το πρωτογενές έλλειμμα στο ΑΕΠ με τις πολιτικές οριζόντιων περικοπών, φοροεπιδρομών και άγριας περιστολής αμοιβών και εισοδημάτων, είχε σαν αποτέλεσμα το ΑΕΠ να συρρικνώνεται κατά 2%.

 

Κι όχι μόνο αυτό. Το 2009 το δημόσιο χρέος της Ελλάδας ήταν 298 δις ευρώ ή το 127,1% του ΑΕΠ της. Το 2012 κατέληξε επίσημα στα 305,5 δις ευρώ, ή στο 158% του ΑΕΠ. Κι όλα αυτά μετά από ξέφρενες ανόδους τα ενδιάμεσα χρόνια και ένα καταστροφικό PSI που αντί να μειώσει το χρέος το αύξησε και χρειάστηκε μια επιχείρηση επαναγοράς ομολόγων τον Νοέμβριο του 2012 για να εμφανιστεί ότι δήθεν μειώνεται. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι για κάθε 1 ποσοστιαία μονάδα μείωσης του πρωτογενούς ελλείμματος συνοδευόταν με αύξηση του δημόσιου χρέους κατά 3,6 ποσοστιαίες μονάδες επί του ΑΕΠ. Αυτό κι αν είναι επιτυχία.

 

Τώρα όμως τα ψέματα τελείωσαν. Θα έχουμε επιτέλους πρωτογενές πλεόνασμα. Έτσι μας διαβεβαιώνει ο κ. Π. Μανδραβέλης: «Όλα δείχνουν ότι το κράτος φέτος θα έχει πρωτογενές πλεόνασμα. Έπειτα από αρκετές παλινδρομήσεις και περισσότερες θυσίες του ελληνικού λαού, καταφέραμε σε τρία χρόνια να εξαλείψουμε το τερατώδες πρωτογενές έλλειμμα των 24 δισ. ευρώ που είχαμε το 2009. Αυτό σημαίνει πως το δημόσιο χρέος, για πρώτη φορά μετά το 2002, θα αρχίσει να μειώνεται αντί να αυξάνεται.» (Καθημερινή, 9/7/2013)

 

Από το κακό στο χειρότερο

 

Θα μου πείτε ποιος είμαι εγώ που θα διαφωνήσω μ’ έναν Πάσχο και μάλιστα μ’ έναν Πάσχο Μανδραβέλη. Έχετε δίκιο, αλλά εγώ θα το τολμήσω. Τι σημαίνει «όλα δείχνουν»; Προφανώς, πρόκειται για τις δηλώσεις της κυβέρνησης και των γνωστών αναλυτών που συνδέονται παντοιοτρόπως με τις τράπεζες, τις οποίες προικίζει πλουσιοπάροχα η κυβέρνηση και η τρόικα σε βάρος του ελληνικού λαού. Το γεγονός ότι ποτέ και σε καμιά περίπτωση οι προβλέψεις αυτές δεν επαληθεύθηκαν, δεν απασχολεί ούτε τον κ. Πάσχο μας, ούτε κανέναν άλλο της δοτής δημοσιογραφίας. Αλλά ας το προσπεράσουμε να πάμε παρακάτω.

 

Γιατί η δραστική μείωση του πρωτογενούς ελλείμματος με όρους βαθύτερης ύφεσης και εκτίναξης του χρέους είναι θετική εξέλιξη; Το να μειώσεις το έλλειμμα συρρικνώνοντας την οικονομία και μάλιστα με ρυθμούς διπλάσιους, είναι σαν να οδηγείς σκόπιμα στη λιμοκτονία κάποιον προκειμένου να εμφανίσεις μειωμένα τα έξοδα σίτισης. Άμα δεν πληρώνει το «δημόσιο» – με ομοιωματικά δημόσιο «» γιατί το εγχώριο κράτος δεν είναι πλέον ούτε τυπικά ελληνικό, ενώ έχει βαλθεί να εξοντώσει τον ελληνικό λαό με εντολές έξωθεν – με αποτέλεσμα την καταστροφική απαξίωση των υπηρεσιών και των υποδομών που χωρίς αυτές ούτε η κοινωνία, ούτε η οικονομία μπορεί να αναπτυχθεί, τότε πώς μπορούν να μιλάνε για θετική εξέλιξη; Άμα το «δημόσιο» λεηλατεί όχι μόνο τη δημόσια περιουσία, αλλά και την ιδιωτική μαζί με το λαϊκό εισόδημα, αφαιρώντας διαρκώς πόρους από την πραγματική οικονομία κι έτσι πετυχαίνει μείωση του ελλείμματός του, τότε γιατί μια τέτοια εξέλιξη είναι θετική; (Σ.γ.: Άλλη μια προφητεία του καζάκη που ολοκληρώνεται στις μέρες μας).

 

Η μείωση του πρωτογενούς ελλείμματος όλα αυτά τα χρόνια είναι αποτέλεσμα της ακόμη μεγαλύτερης δραστικής συρρίκνωσης και λιμοκτονίας της οικονομίας. Γι’ αυτό και η τεράστια ανεργία, η μαζική εξαθλίωση, η τραγική απόλυτη μείωση του πληθυσμού και το τεράστιο κύμα μετανάστευσης. Όλα αυτά αποτυπώνονται στην πρωτοφανή ιστορικά πτώση των επενδύσεων στην Ελλάδα που το 2012 έφτασε στο χαμηλότερο επίπεδο από τις αρχές του 20^ου αιώνα, στο 13,8% του ΑΕΠ.

 

Επομένως ακόμη και πρωτογενές πλεόνασμα να δημιουργηθεί αυτό θα είναι εφήμερο και χωρίς αντίκρισμα στην οικονομία και στη ζωή της κοινωνίας. Αυτό το ομολογούν και οι Στούρνοι της οικονομίας και της δημοσιογραφίας, μιας και λένε ότι το πλεόνασμα θα πηγαίνει στη «μείωση του δημοσίου χρέους». Με άλλα λόγια η οικονομία θα συνεχίσει να συρρικνώνεται και να συνθλίβεται υπέρ ενός εικονικού πρωτογενούς πλεονάσματος, το οποίο θα πηγαίνει στην πληρωμή του χρέους. Θαυμάσια! Και μετά σου λένε ότι θα υπάρξει άνοδος του ΑΕΠ και ανάκαμψη. Πώς; Με την εκούσια αποβολή αερίων εκ του εντέρου, που ενίοτε μπορεί να δημιουργούν και ήχο. Μόνο έτσι.

 

Η τεχνική της κατασκευής του πλεονάσματος

 

Έστω. Μήπως τελικά υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα το 2013; Ελπίζω ειλικρινά να μην υπάρξει. Όχι μόνο γιατί κάτι τέτοιο θα γίνει πατώντας πάνω στο θάνατο της ιδιωτικής μικρής και μεσαίας περιουσίας, αλλά και για έναν ακόμη πιο σοβαρό λόγο: η συντήρηση αυτού του πρωτογενούς πλεονάσματος θα αποδειχτεί ακόμη πιο καταστροφική για την οικονομία και την κοινωνία από την μέχρι σήμερα μείωση του ελλείμματος.

 

Παρόλα αυτά η κυβέρνηση δια στόματος Σταϊκούρα επιμένει ότι στο 7μηνο υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης των 2,6 δις ευρώ. Βέβαια σε ψιλά γράμματα λένε όχι σε ταμειακή βάση, αλλά με βάση τα δεδουλευμένα. Τι σημαίνει αυτό; Κάτι πολύ απλό. Σε ταμειακή βάση είναι όταν κοιτάς τι έχεις στο ταμείο σου την συγκεκριμένη στιγμή. Σε δεδουλευμένη βάση είναι όταν συνυπολογίζεις και όσα πρόκειται να εισπράξεις, χωρίς ακόμη να τα έχεις στο ταμείο. Όταν π.χ. κλείσει μια σύμβαση η κυβέρνηση που προβλέπει ένα συγκεκριμένο ποσό εσόδων, που θα καταβληθούν σε μερικούς μήνες, μπορεί να το καταγράψει ως εξής: σε ταμειακή βάση δεν θα εγγράψει τίποτε γιατί δεν έχει εισπράξει από την σύμβαση. Σε δεδουλευμένη βάση θα εγγράψει το συγκεκριμένο ποσό σαν να το έχει εισπράξει. Η κυβέρνηση ακολουθεί αυτή την τακτική στα έσοδά της, αλλά όχι στα έξοδά της κι έτσι μπορεί να εμφανίσει ότι αποτέλεσμα θέλει.

 

Αν όντως το πρωτογενές πλεόνασμα των 2,6 δις ευρώ ήταν πραγματικό, τότε γιατί η κυβέρνηση προχώρησε μέσα στο κατακαλόκαιρο σε δημοπρασίες εντόκων γραμματίων, 26 εβδομάδων αξίας πάνω από 2,6 δις ευρώ (9/7 για 1.625 εκατ. ευρώ, 6/8 για 812,5 εκατ. ευρώ, 3/9 για 1.137,5 εκατ. ευρώ) και 13 εβδομάδων συνολικής αξίας σχεδόν 3 δις ευρώ (16/7 για 1.625 εκατ. ευρώ και 13/8 για 1.300 εκατ. ευρώ); Με δεδομένη μάλιστα την εκταμίευση και των 4,5 δις ευρώ από EFSF και ΔΝΤ στις 29-30 Ιουλίου. Με άλλα λόγια μέσα στο κατακαλόκαιρο και παρά τη δόση, η ελληνική κυβέρνηση έτρεξε να δανειστεί επιπλέον άλλα 5,6 δις ευρώ μέχρι σήμερα. Σύνολο δανεισμού μέσα στο τελευταίο δίμηνο 10,1 δις ευρώ. Κατά τ’ άλλα η κυβέρνηση έχει το θράσος να ανακοινώνει πρωτογενές πλεόνασμα για το 7μηνο του 2013.

 

Τέτοιες κινήσεις δεν γίνονται από κυβερνήσεις με πρωτογενή πλεονάσματα, αλλά από κυβερνήσεις που καίγονται για ρευστό και μάλιστα σε μια περίοδο που δεν έχουν ιδιαίτερες υποχρεώσεις σε ληξιπρόθεσμα ομόλογα. Να θυμίσουμε εδώ ότι τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα του ελληνικού χρέους στο 2^ο εξάμηνο του 2013 ανέρχονται σε 4,8 δις ευρώ. Ποσό που εν πολλοίς καλύπτεται από τις δόσεις του μηχανισμού. Επομένως η εναγώνια προσπάθεια δανεισμού μέσω εντόκων 3μηνης και 6μηνης διάρκειας αφορούν κυρίως στην κάλυψη των τρεχουσών πρωτογενών ελλειμμάτων της κυβέρνησης. Όπως επίσης και στην ανακύκλωση του βραχυπρόθεσμου χρέους των εντόκων που θα κοστίσει συνολικά στο 2^ο εξάμηνο του 2013 σχεδόν 15 δις ευρώ. Ο δανεισμός σε έντοκα γραμμάτια το επόμενο διάστημα και έως το τέλος του χρόνου θα μας δείξει το πραγματικό πρωτογενές έλλειμμα της κυβέρνησης για το 2013.

 

Το τεράστιο χρηματοδοτικό κενό λόγω χρέους

 

Όμως, για να δούμε βελτιώνεται η εικόνα για τα επόμενα χρόνια; Το 2014 η Ελλάδα οφείλει να πληρώσει 8,7 δις ευρώ σε τόκους και 30 δις ευρώ σε ληξιπρόθεσμα ομόλογα. Σύνολο τοκοχρεολυσίων 38,7 δις ευρώ. Πώς θα πληρωθούν; Ο γνωστός και μη εξαιρετέος κ. Στουρνάρας έχει δηλώσει: «Τον Μάιο του 2014 τελειώνουν οι δόσεις των δανείων της τρόικας και η χώρα θα πρέπει να είναι σε θέση να βγει μόνη της στις αγορές. Από όσα θα έχουν γίνει ως τότε θα εξαρτηθεί αν η Ελλάδα θα επιχειρήσει το πρώτο βήμα απεξάρτησης από την τρόικα», δήλωσε στο «Βήμα της Κυριακής», 5/5/2013. Το ίδιο περίπου λέει και τώρα: «Υπάρχει ένα χρηματοδοτικό κενό σε περίπτωση που η Ελλάδα δεν μπορέσει να βρεθεί σε αγορές. Το πρωτογενές πλεόνασμα έχει να κάνει με την τρέχουσα δημοσιονομική διαχείριση. Έχουμε, όμως, και τα βάρη του παρελθόντος: να εξοφλήσουμε χρεολύσια, να πληρώσουμε τόκους. Όλο αυτό το ποσό, δηλαδή πρωτογενές, τόκοι και χρεολύσια είναι οι ακαθάριστες ανάγκες του ελληνικού δημοσίου. Αυτές είναι απόλυτα καλυμμένες μέχρι τον Ιούλιο του 2014. Θα χρειαστούμε περίπου 10-10,5 δισ. για το υπόλοιπο του 2014 και το 2015. Υπάρχουν δύο δυνατότητες: ή βγαίνουμε στις αγορές ή ζητάμε νέο χρηματοδοτικό πακέτο για την κάλυψη των 10,5 δισ., προκειμένου να εξυπηρετήσουμε τις ακαθάριστες ανάγκες του δημοσίου, το χρέος. Διότι τότε θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα σίγουρα, από ότι φαίνεται, επομένως θα είναι μόνο τόκοι και χρεολύσια.»

 

Μην εκπλήσσεστε που ολόκληρος καθηγητής και υπουργός δεν ξέρει να εκφράζεται όταν μιλά. Όταν εκπαίδευση αμοιβάδας και σκέψη αρπακτικού, τότε είναι δύσκολο να εκφραστείς με ακρίβεια. Τι πρέπει να κρατήσουμε; Τον Μάιο του 2014 τελειώνουν οι δόσεις και θα μείνουμε να χρωστάμε σχεδόν 30 δις ευρώ σε τοκοχρεολύσια. Ακόμη κι αν πιστέψουμε στο παραμύθι του πρωτογενούς πλεονάσματος, τότε τα 30 άντε να γίνουν 27 δις ευρώ, αν πιστέψουμε ότι θα επιτευχτεί πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης των 2,8 δις ευρώ μέσα στο 2014, όπως προβλέπει η τρόικα. Πόθεν τα υπόλοιπα θα καλυφθούν; Με έντοκα; Αμ δε. Μέσα στο 2014 θα χρειαστούμε γύρω στα 15 δις ευρώ έντοκα μόνο και μόνο για να πληρώσει η κυβέρνηση όσα θα έχει δανειστεί με έντοκα μέσα στο 2013. Πόσα επιπλέον θα μπορεί η κυβέρνηση να δανειστεί;

 

Πάμε στο 2015. Τα ληξιπρόθεσμα αυτής της χρονιάς ανέρχονται σε 16,1 δις ευρώ. Οι τόκοι που θα χρειαστεί να καταβληθούν εντός του 2015 είναι 9,7 δις ευρώ. Σύνολο τοκοχρεολυσίων 25,8 δις ευρώ. Πόθεν θα καλυφθούν; Σύμφωνα πάλι με την τρόικα το 2015 θα δημιουργηθεί πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης των 5,7 δις ευρώ. Τσάμπα είναι όσα θέλουν λένε. Όμως ακόμη κι έτσι να είναι περισσεύουν 20 δις ευρώ τοκοχρεολύσια. Μαζί με τα άλλα 27 δις ευρώ σε τοκοχρεολύσια που περισσεύουν από το 2014 μας κάνουν 47 δις ευρώ χρηματοδοτικό κενό μέσα στη διετία 2014-15. Κι αυτά θα πρέπει να καλυφθούν με δανεισμό, ακόμη κι αν επιτευχθούν οι στόχοι της τρόικας. Πράγμα αφύσικο και αδύνατο.

 

Που λοιπόν τα βρήκε το Στουρνάρι, συγνώμη ο κ. υπουργός, τα 10-10,5 δις χρηματοδοτικό κενό για το 2014-15; Από εκεί που βρήκε και το μεγάλο αφεντικό εκ Γερμανίας, ότι το χρηματοδοτικό κενό για το 2014 είναι 4-4,5 δις ευρώ. «Με τα σημερινά δεδομένα, μιλάμε για περίπου 4-4,5 δισεκατομμύρια ευρώ», δήλωσε στις 2/9 ο πρόεδρος της Επιτροπής Προϋπολογισμού του γερμανικού Κοινοβουλίου, Νόρμπερτ Μπάρτλε, μεταφέροντας ενημέρωση του κ. Σόιμπλε, η οποία είχε πραγματοποιηθεί έπειτα από αίτημα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Πρασίνων. Και η ανοησία πάει σύννεφο, λες και κανείς μας δεν ξέρει ούτε καν αριθμητική.

 

Η αλήθεια είναι ότι κατά μετριοπαθείς υπολογισμούς και με πρωτογενές έλλειμμα να μην ξεπερνά το 1 δις ευρώ ανά έτος, το χρηματοδοτικό κενό θα υπερβεί τα 55 δις ευρώ το 2014-2015. Τα υπόλοιπα είναι ηλιθιότητες που συντηρούνται από ένα άθλιο και τιποτένιο σύστημα ενημέρωσης. Βέβαια ο φερόμενος ως πρωθυπουργός κ. Σαμαράς μπορεί άνετα να συνεχίζει την τακτική της σχιζοφρένειας με δηλώσεις για «ανάκαμψη την επόμενη χρονιά». Στον ιδιαίτερο κόσμο όπου ο ίδιος κατοικοεδρεύει με την βοήθεια και της κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής, όλα είναι πιθανά.

 

Η αλήθεια όμως είναι σκληρή. Το χρηματοδοτικό κενό μόνο από το χρέος, ακόμη κι αν επιτευχθούν οι στόχοι της τρόικας, είναι τεράστιο και αδύνατο να καλυφθεί. Ακόμη κι αν η χώρα βγει με την εγγύηση και το μαγείρεμα των ευρωκαρτέλ στις αγορές, θα πρέπει να ετοιμαστεί για επιτόκια που ξεπερνούν το 10% στα δεκαετή ομόλογα. Αυτό σημαίνει μια εκτίναξη του δημόσιου χρέους χωρίς προηγούμενο.

 

Για μια ακόμη φορά η Ελλάδα θα οδεύσει σ’ ένα νέο δανειακό πακέτο από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας αυτή τη φορά, που το αργότερο θα πρέπει να έχει κλείσει αρκετά πριν εκπνεύσει το 1^ο εξάμηνο του 2014. Και τότε ότι έχει απομείνει από την δημόσια και ιδιωτική περιουσία θα μεταβιβαστεί αισίως στην κυριότητα του ΕΜΣ για να μας σώσει. Μόνο που κι αυτό δεν θα είναι αρκετό και μέσα έως το τέλος της διετίας θα επαναληφθεί το ίδιο σκηνικό με την ανακάλυψη νέου μεγάλου χρηματοδοτικού κενού. Κι αυτό θα συνεχιστεί μέχρι να μην μείνει λίθος επί λίθου σ’ αυτή τη χώρα, που μέχρι να τελειώσουν μαζί της δανειστές, τραπεζίτες, ευρωκράτες και δοσίλογοι θα μοιάζει με κάποια από τις αφρικανικές χώρες που έχουν καταστρέψει ανεπανόρθωτα οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες.

[1]ΕΛΣΤΑΤ: Βύθιση του ΑΕΠ στο δ’ τρίμηνο του 2016 – Ύφεση 1,2%

Αναθεώρησε επί τα χείρω η ΕΛΣΤΑΤ τα στοιχεία για την πορεία του ΑΕΠ το δ’ τρίμηνο πέρυσι και, σύμφωνα με τα εποχικά διορθωμένα στοιχεία, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν παρουσίασε μείωση 1,1% σε σύγκριση με το δ’ τρίμηνο του 2015, έναντι της αύξησης 0,3% που είχε ανακοινωθεί στην πρώτη εκτίμηση στις 14 Φεβρουαρίου.

Σε τριμηνιαία σύγκριση (δ’ τρίμηνο 2016 προς γ’ τρίμηνο 2015), το ΑΕΠ μειώθηκε 1,2% έναντι της μείωσης 0,4% που είχε ανακοινωθεί στην πρώτη εκτίμηση.

Με αποτέλεσμα, για το σύνολο του 2016 το ΑΕΠ να μειωθεί οριακά (-0,05%) έναντι της προηγούμενης εκτίμησης για αύξηση 0,3%.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, οι διαφορές αυτές είναι αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης στοιχείων που δεν ήταν διαθέσιμα κατά την πρώτη εκτίμηση. Τα στοιχεία αυτά είναι είτε μηνιαία (όπως στοιχεία ισοζυγίου πληρωμών Δεκεμβρίου) είτε τριμηνιαία (όπως δείκτες κύκλου εργασιών των κλάδων των υπηρεσιών και στοιχεία της έρευνας εργατικού δυναμικού).

Μετά την αναθεώρηση των στοιχείων, η πορεία του ΑΕΠ (ετήσια σύγκριση) για το 2016 έχει ως εξής: -0,7% το α’ τρίμηνο 2016 (+0,1% το α’ τρίμηνο 2015), -0,4% το β’ τρίμηνο 2016 (+0,4% το β’ τρίμηνο 2015), +2% το γ’ τρίμηνο 2016 (-2,4% το γ’ τρίμηνο 2015) και -1,1% το δ’ τρίμηνο 2016 (+0,7% το δ’ τρίμηνο 2015).

Ως προς τα στοιχεία που μετέχουν στη σύνθεση του ΑΕΠ, το δ’ τρίμηνο 2016 σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο το 2015 προκύπτουν τα εξής: Η τελική καταναλωτική δαπάνη αυξήθηκε 0,6% (η κατανάλωση των νοικοκυριών αυξήθηκε 1,1% και της Γενικής Κυβέρνησης μειώθηκε 2%). Το α’ τρίμηνο πέρυσι η κατανάλωση των νοικοκυριών είχε μειωθεί 0,6%, το β’ τρίμηνο είχε μειωθεί 0,7% και το γ’ τρίμηνο είχε αυξηθεί 6,1%

Οι ιδιωτικές επενδύσεις (ακαθάριστος σχηματισμός πάγιου κεφαλαίου) μειώθηκαν 13,8% το δ’ τρίμηνο, από μείωση 10,2% το α’ τρίμηνο, αύξηση 17,8% το β’ τρίμηνο και αύξηση 12,6% το γ’ τρίμηνο.

Οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών αυξήθηκαν 5,7% (-11% το α’ τρίμηνο, -9,9% το β’ τρίμηνο και +11% το γ’ τρίμηνο) και οι εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών αυξήθηκαν 3% (-10% το α’ τρίμηνο, -2,1% το β’ τρίμηνο και +13,8% το γ’ τρίμηνο).
Σημειώνεται ότι με βάση τα μη εποχικά διορθωμένα στοιχεία το ΑΕΠ παρουσίασε μείωση 1,4% το δ’ τρίμηνο 2016 σε σχέση με το δ’ τρίμηνο 2015, έναντι της αύξησης 0,2% που είχε ανακοινωθεί στην πρώτη εκτίμηση.

http://www.tanea.gr/news/economy/article/5430066/elstat-anathewrhse-epi-ta-xeirw-ta-stoixeia-gia-thn-poreia-toy-aep-sto-d-trimhno-toy-2016/

Σ.γ.:Κάθε χρόνο τα ίδια ψέματα για πλεόνασμα που στο τέλος γίνεται έλειμμα! προφητείας Καζάκη το ανάγνωσμα.

Και μόνο για τα ψέματά τους τους ανήκει η αγχόνη

Ο Άγιος Αντώνιος περιγράφει άριστα την εκ του ασφαλούς επιτυχία του Διαβόλου με τους ανθρώπους πιόνια του.

Ξέρει πολύ καλά Aυτός να κάνει τη δουλειά του κρυπτόμενος πίσω από την αορασία.

“Δεν βλέπουμε τους αγγέλους και τις λεγεώνες του Εωσφόρου άρα δεν υπάρχουν” λένε οι αφελείς, που δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους.

Ακόμη και τα  μικρόβια αν  αυτοί έβλεπαν μεσ’ το μικροσκόπιο θα τρόμαζαν. Θα τρέχαν στον ψυχίατρο με κρίσεις πανικού.

Ευτυχώς που δεν βλέπουν τα διαβόλια και τα τριβόλια. Δυστυχώς όμως, διότι συναινούν στο κακό και το τρέφουν, συνεργάζονται μαζί τους και το διαιωνίζουν.

Αυτό εξ άλλου είναι και όλο το πρόβλημα. Αυτό που καλείται ο άνθρωπος να αντιμετωπίσει. Το δρόμο του καλού Ηρακλή άνθρωπε, ή του κακού;

Οι περισσότεροι συντάσσονται με τον εύκολο δρόμο της κακίας. Έτσι κοιτώντας το ατομικό τους συμφέρον και την τσέπη τοιυς, προκόβουν. προσωρινά. Κι επί γης βεβαίως βεβαίως. μετά τι γίνεται; 

Είναι αυτοί που συνεχώς βάζουν εμπόδια και φραγμούς σε όποιον προσπαθεί να κάνει το σωστό και αληθινό.

Ακούστε τι έπαθε η Θεοδωροβία Πλακά η ασυμβίβαστη:

Θεοδωροβία Πλακά

Υπάλληλος στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, μπήκε πριν από 6 χρόνια σε έναν ανελέητο αγώνα κατά της διαφθοράς, με αποτέλεσμα, παρά τις σοβαρές καταγγελίες της και τα αδιάψευστα στοιχεία που διαθέτει για την διασπάθιση του δημοσίου χρήματος από επίορκους δημοσίους υπαλλήλους και υπουργούς… του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, να της ανακοινωθεί προσφάτως, από τον νέο Υφυπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού Γιώργο Βασιλειάδη, η οριστική παύση από την εργασία της! Με ένα δημόσιο τομέα που πάσχει από το σύνδρομο της μονιμότητας, όταν κανένας υπάλληλος δεν απομακρύνεται ή τιμωρείται, για οποιονδήποτε λόγο, η Θεοδωροβία Πλακά, που είχε το θάρρος να καταγγείλει τις παρανομίες που υπέπεσαν στην αντίληψή της, απομακρύνθηκε από την υπηρεσία της με το αιτιολογικό ότι απείχε αδικαιολογήτως των καθηκόντων της ενώ, την ίδια στιγμή, αγνοήθηκε εντελώς η ένστασή της!

Απαράδεκτη κωλυσιεργία εισαγγελικών και δικαστικών λειτουργών, προκλητική αδιαφορία και επιλεκτική προβολή του θέματος από οσφυοκάμπτες δημοσιογράφους, με ένα πολιτικό σύστημα που τιμωρεί τους καταγγέλλοντες και επιβραβεύει τους καταγγελλομένους! Και μια, πρώην πια, υπάλληλος της Γ.Γ. Αθλητισμού να απευθύνει έκκληση προς την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κα Ξένη Δημητρίου να πράξει η Δικαιοσύνη το αυτονόητο. Να εξετάσει τις καταγγελίες της, να ελέγξει, επιτέλους, όσα καταγγέλλει για συγκεκριμένους υπουργούς και δημοσίους υπαλλήλους του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και, εάν μεν οι καταγγελίες της αυτές δεν ευσταθούν, να τιμωρηθεί. Ζητά όμως, συγχρόνως, εάν διαπιστωθεί ότι οι καταγγελίες της ευσταθούν και υπάρχουν ποινικές ευθύνες γι’ αυτούς που παρανόμως νομιμοποίησαν ή καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα, να αποδοθούν ευθύνες, να τιμωρηθούν και να τους ζητηθεί να επιστρέψουν στο Δημόσιο Ταμείο τα χρήματα που παρανόμως νομιμοποίησαν ή καταχράστηκαν.

Ακούστε τώρα, ιδίοις ωσί, την καταγγελτική κραυγή της Θεοδωροβίας Πλακά, ακούστε τα ονόματα των υψηλόβαθμων δημοσίων υπαλλήλων, των δημοσιογράφων και των υπουργών που καταγγέλλει, και διαπιστώστε γιατί αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτε. Διαπιστώστε γιατί πρέπει το αχρείο αυτό σύστημα της διαφθοράς και ατιμωρησίας να καταρρεύσει εντελώς, προκειμένου να υπάρξει ελπίδα διόρθωσης και ανάτασης, όπως μου είπε προσφάτως ο εξαιρετικός καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης κ. Γιώργος Κοντογιώργης ribandsea.com/face/2795-g-kontogiorgis-politiki-epistimi-kai-politiki-praksi

Όσο με αφορά, θα παραδώσω την Δευτέρα στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κα Ξένη Δημητρίου αντίγραφο του βίντεο, με τις πολύ σοβαρές καταγγελίες της Θεοδωροβίας Πλακά, ελπίζοντας ότι, καθυστερημένα έστω, η Δικαιοσύνη θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και της αποστολής της.
http://asimpiestos.blogspot.com/2017/02/blog-post_19.html?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook

18/2/2017

Για έναν Έλληνα πατριώτη αποφασισμένο να επιδιώξει με τους άλλους συναγωνιστές του, την κάθαρση της νεοελληνικής τραγωδίας από εποχής Καποδίστρια μέχρι σήμερα με κάθε θυσία και μέσο, στην παρούσα φάση κάνοντας χρήση του αναίμακτου τρόπου των εκλογών της βίας, της νοθείας, της αμφισβητούμενης από την ιδιωτική εταιρεία Singular Logic τιμιότητας και δημοκρατικής ευσυνειδησίας, ο πιο ανώδυνος τρόπος είναι οι εκλογές. Αυτές οι έστω μη δημοκρατικές, καλπονοθεύτηκες εκλογές. (Σ.γ.: Ας μην ξεχνούμε πως στις προτελευταίες εκλογές το ΕΠΑΜ δεν πήρε ψήφους σε χωριά ενώ συγκεκριμένοι ψηφοφόροι κατήγγειλλαν πως το εψήφισαν αλλά η ψήφος τους δεν βρέθηκε. Ομοίως και το κόμμα της ΕΛΗΝΙΚΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ κατήγγειλλε ότι βρέθηκαν ψήφοι υπέρ του σε νομό όπου δεν υπήρχε υποψήφιος του κόμματός).

Από το να γίνει χρήση βίας και να αιματοκυλιστούν για άλλη μια φορά οι Έλληνες και να επιχαίρουν οι “φίλοι σύμμαχοι” και οι εχθροί της Ελλάδας, καλλίτερα η συμμετοχή του ΛΑΕ, της Χριστιανικής Δημοκρατίας, του ΕΝΙΑΙΟΥ ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ, του ΕΛ.ΛΑ.Σ, της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, των λοιπών κομμάτων της δραχμής στις εκλογές που θα γίνουν όποτε γίνουν, με σκοπό την αλλαγή και ανατροπή του τσιμεντένιου τείχους που ορθώνουν οι στρατευμένοι υπέρ της Ε.Ε., του ευρώ και των μνημονίων, ανθέλληνες πολιτικοί που βεβηλώνουν με τις αποφάσεις τους εν’αντια του λαού και υπέρ των Γερμανών, θέσεις του ελληνικού κοινοβουλίου.

Ο υποφαινόμενος είναι αποφασισμένος να συμμετάσχει και εκτιμά τις καταστάσεις οι οποίες όσο περνά ο καιρός χειροτερεύουν, με την κυβέρνηση αργά η γρήγορα να αναγκαστεί να παραδώσει ο ένας προδότης (Τσίπρας) την σκυτάλη στον άλλο προδότη (Κυριακούλη). Έναν γόνο, από τη φαμίλια του στιγματισμένος με δοσοληψίες με τους Γερμανούς κατακτητές της Κρήτης (το δικαιολογούσε ότι έσωζε κόσμο ασκώντας την δικηγορική και μιλώντας γερμανικά, από τις εκτελέσεις γεγονός που δεν του το αμφισβητούμε, αλλά πόσα οφέλη είχε αποκομίσει, από μια τουλάχιστον κατοχική εφημερίδα τον “ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ” και τον “ΚΗΡΥΚΑ” της οποίας υπήρξε διευθυντής κ.λπ. κ.λπ. κατά τον μακαρίτη Νίκο Κακακουνάκη στο βιβλίο του ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ του ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ), Τον αποστάτη που διέλυσε τα όνειρα μιας ολόκληρης γενεάς το 1964 και συνετέλεσε όσο κανένας άλλος στον ερχομό της χούντας και ας τον συνέλαβαν κι αυτόν. (Ιστορικό θα μείνει όταν αντίκρυσε τον αποσβολωμένο Γέρο της Δημοκρατίας Γ. Παπανδρέου και του ψιθύρισε: “Βλέπετε συλλαμβάνονται και οι αποστάτες κύριε πρόεδρε”). Πάντα ήξερε να επωφελείται των καταστάσεων και των συνθηκών. Όπως κατάφερε να υπερφαλαγγίσει τον Κωστή Στεφανόπουλο στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας ο άρχοντας της διαπλοκής. Μέχρι και μυστική συμφωνία έκλεισε με τον Ανδρέα να μην δικαστεί για το σκάνδαλο Κοσκωτά με αντάλλαγμα  να μην περάσει ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης από ειδικό δικαστήριο για το σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών που έκανε επί χρόνια στο ΠΑΣΟΚ.  Ο ίδιος ο πράκτοράς του το ομολόγησε χρόνια μετά. Καθώς κι ότι από αυτόν ξεκίνησε η δυσφήμηση του Ανδρέα και του ΠΑΣΟΚ για τα μεταφερόμενα 35 εκατομμύρια σε πάμπερς.

Για όλα τα πιο πάνω γεννιέται το ερώτημα. Η τραγωδία που σέρνεται κοντά δύο αιώνες πίσω και ασφαλώς από την κατοχή και τον εμφύλιο με τους χριστοφοράκηδες και τσολάκογλου στον τόπο τούτο θα μείνει χωρίς να αποδοθεί δικαιοσύνη;

 Αυτή είναι η αιτία που μας κάνει να κατεβούμε στις επόμενες εκλογές όποτε κι αν γίνουν. Κύριο πρόταγμα,  στόχος κι επιδίωξή μας, η απόδοση δικαιοσύνης και η ΗΘΙΚΗ ΚΑΘΑΡΣΗ και η ΤΙΜΩΡΙΑ των ενόχων πολιτικών, τραπεζιτών, οικονομολόγων και των λοιπόν συνεργών τους πάνω και πέρα από τα συνολικά 5 του ΕΠΑΜ.

Ευαγγελάτος Γεώργιος. μέλος του Εθνικού Συντονιστικού Συμβουλίου του ΕΠΑΜ

Γι’ αυτό το πιο κάτω άρθρο του φίλου και συναγωνιστή Γ. Αθανασιάδη θεωρούμε πως είναι πιο επίκαιρο παρά ποτέ. Το παραθέτουμε:

 Είναι η τιμωρία των ενόχων βαρβαρότητα;

Έχουν αλυσοδέσει την Ελλάδα και αυτοί είναι ακόμη ελεύθεροι να κοιμούνται ήσυχοι κι ατιμώρητοι.

Του Γιάννη Αθανασιάδη

 28/2/2017

Ένα από τα αναγκαία μέτρα για την αποκατάσταση της Εθνικής μας ανεξαρτησίας και της απαλλαγής της πατρίδας μας από τα δεσμά του παράνομου και επαχθούς χρέους, είναι η αποκατάσταση της νομιμότητας, με την τιμωρία όσων αλυσόδεσαν την χώρα με τα δεσμά του χρέους και επέβαλαν καθεστώς δουλοπαροικίας στον Ελληνικό λαό.
Πολλοί θεωρούν ότι η τιμωρία εκ μέρους του λαού, των πολιτικών αλλά και όσων ενεπλάκησαν στην εξαπάτηση του λαού και την προδοτική παράδοση του στα νύχια των τοκογλύφων, είναι μια βάρβαρη αντιμετώπιση με ρεμβασιστικά χαρακτηριστικά. Δεν αντιλαμβάνονται όμως ότι κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο, ως αποτέλεσμα της μη αποδοχής των δανειακών συμβάσεων, των μνημονιακών νόμων και των χρεών που προέκυψαν από την υλοποίηση τους, ως πράξεις παράνομες και καταχρηστικές. Εν τέλει ως εγκληματικές πράξεις εθνικής προδοσίας απέναντι στον λαό και την πατρίδα.

Πως αλλιώς θα στηρίξει ο λαός την καταγγελία του χρέους , των γενοκτόνων μνημονιακών νόμων και της εκποίησης του δημόσιου πλούτου που εκπορεύονται από αυτό, ως παράνομες και αντεθνικές ενέργειες, χωρίς τους ενόχους που τις διέπραξαν;
Πως θα ζητήσουμε την συναίνεση της διεθνούς κοινότητας;* Θα είναι σαν να λέμε ότι έγινε ένα έγκλημα χωρίς εγκληματία. Μια μεταφυσικού χαρακτήρα ενέργεια.

Η εκχώρηση της Εθνικής κυριαρχίας οριστικά και άνευ όρων**, η εκχώρηση των υποδομών και των στρατηγικού χαρακτήρα επιχειρήσεων δημόσιου χαρακτήρα στις πολυεθνικές και το ντόπιο ολιγαρχικό κατεστημένο, οι χιλιάδες αυτοκτονίες , οι θάνατοι από ελλιπή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η τραγική μοίρα των χιλιάδων αστέγων, τα υποσιτιζόμενα παιδιά μας, οι δυο εκατομμύρια άνεργοι, η ώθηση σε συνθήκες υπερχρέωσης των δυο τρίτων του πληθυσμού, η εκποίηση της ιδιωτικής περιουσίας και το ξεσπίτωμα χιλιάδων οικογενειών, το ξερίζωμα της νεολαίας μας, τα χιλιάδες μικρά και μεγάλα καθημερινά οικογενειακά δράματα, λόγω της ανέχειας, που περνούν κάτω από το φως της επικαιρότητας.
Προκλήθηκαν από την βίαιη*** επιβολή νόμων κατοχικού χαρακτήρα, εκπορευόμενων από ξένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με την συναίνεση και την συμμετοχή πολιτικών προσώπων που κυβέρνησαν και κυβερνούν αυτήν την χώρα.
Θεωρείται ρεβανσισμός η τιμωρία τους ή συνταγματικό καθήκον των πολιτών;****

Επιτέλους σε αυτήν τη χώρα κάποτε πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη. Από την ίδρυση του αυτό το κράτος άφηνε τους πολιτικούς και τους συνεργάτες των κάθε λογής κατακτητών ατιμώρητους. Με αποτέλεσμα οι ίδιοι αλλά και οι επίγονοι τους να βρίσκονται διαρκώς καβάλα στην πλάτη του λαού, αποθρασυνόμενοι από την ατιμωρησία τους.
Για να τελειώνουμε με αυτήν την ιστορία περί «βάρβαρης λογικής» όσων επιζητούν την τιμωρία των ενόχων που οδήγησαν στα «μνημονιακά χρόνια».
Η τιμωρία των ενόχων, δεν είναι μια πράξη βάρβαρης αντεκδίκησης, αλλά μια αναγκαία πράξη απόδοσης δικαιοσύνης που τεκμηριώνει και θεμελιώνει την παράνομη προέλευση του χρέους.
Και όσοι δεν την θέλουν είναι ή συνένοχοι ή ανόητοι.

Σημειώσεις:

* «Η ασυλία ενός κράτους στο διεθνές δίκαιο διασφαλίζει ότι η περιουσία του είναι ακατάσχετη, η ετεροδικία του δεδομένη και το δικαίωμά του να ασκεί κυριαρχία αδιαμφισβήτητο».

** ΣYΜΒΑΣΗ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗΣ 8 ΜΑΪΟΥ 2010,
Άρθ. 14 ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
παρ. 1. «Η παρούσα Σύμβαση καθώς και κάθε εξωσυμβατική υποχρέωση που τυχόν προκύψει από την παρούσα ή σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο».
παρ. 5. «Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος».

Δηλαδή ως εκπρόσωποι του Ελληνικού λαού αποφάσισαν να ζητήσουν και να πάρουν δανεικά με αντάλλαγμα την εθνική κυριαρχία μας, πράξη η οποία εκτός από ταπεινωτική, άκρως προσβλητική και εξευτελιστική , αποτελεί σφετερισμό της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που πηγάζουν από αυτήν. Έσχατη προδοσία δηλαδή.
Και αυτό, επειδή ούτε ο πρωθυπουργός, ούτε η κυβέρνησή του, ούτε η Τράπεζα της Ελλάδας που «μας εκπροσώπησαν « σε αυτήν τη συναλλαγή, δεν είχαν σχετική εξουσιοδότηση από εμάς. Από το Λαό δηλαδή .
Και δε θα μπορούσαν ποτέ να την έχουν, όχι μόνο επειδή κανένας Έλληνας δε συμφωνεί με το αίσχος αυτό, αλλά, επειδή μια τέτοια απόφαση χρειάζεται και την άδεια όλων των προγόνων και όλων των απογόνων μας, γιατί και σε αυτούς ανήκει η χώρα και όχι μόνο σε εμάς.

*** ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ: ΠΡΟΣΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
Άρθρο 134
Έσχατη προδοσία
«Με ισόβια ή πρόσκαιρη κάθειρξη τιμωρείται όποιος, εκτός από την περίπτωση της προηγούμενης παραγράφου: α) Επιχειρεί με βία ή απειλή βίας ή με σφετερισμό της ιδιότητάς του ως οργάνου του Κράτους να καταλύσει ή να αλλοιώσει ή να καταστήσει ανενεργό, διαρκώς ή προσκαίρως, το δημοκρατικό πολίτευμα που στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία ή θεμελιώδεις αρχές ή θεσμούς του πολιτεύματος αυτού. β) Επιχειρεί με τα μέσα που αναφέρονται στο προηγούμενο εδάφιο και με τρόπο πρόσφορο να διαπράξει την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος, να αποστερήσει ή να παρακωλύσει τη Βουλή, την Κυβέρνηση ή τον Πρωθυπουργό από την ενάσκηση της εξουσίας που τους παρέχει το Σύνταγμα ή να τους εξαναγκάσει να εκτελέσουν ή να παραλείψουν πράξεις που απορρέουν από την εξουσία αυτή. γ) Ασκεί ή άσκησε την εξουσία που ο ίδιος ή άλλος κατέλαβε με τους τρόπους και με τα μέσα που προβλέπει το άρθρο αυτό».
Άρθρο 151
Κατάχρηση πληρεξουσιότητας
«Όποιος ως πληρεξούσιος του ελληνικού κράτους, ή συμμάχου του, διεξάγει με κάποια άλλη κυβέρνηση υποθέσεις του εντολέα του με πρόθεση κατά τέτοιο τρόπο που μπορεί να προκύψει βλάβη για τον εντολέα τιμωρείται με κάθειρξη».

**** ΣΥΝΤΑΓΜΑ 
ΤΜΗΜΑ Δ’: Ακροτελεύτια διάταξη
Άρθρο 120
«Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την Ε’ Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Υπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Ιουνίου 1975.
Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.
Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».

http://www.dromosanoixtos.gr/2017/03/blog-post.html

Stratfor: Η χρονιά που θα αποφασίσει τη μοίρα της Ευρώπης

Οι κάλπες που στήνονται στην Ευρώπη θα καθορίσουν την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί ενώ δεν είναι βασικό σενάριο η επικράτηση των ακραίων τα δεδομένα μπορεί να ανατραπούν. Το χάσμα Βορρά-Νότου και το δίλημμα που καλείται να απαντήσει η Γερμανία.
Του χρόνου τέτοια εποχή, η ευρωζώνη μπορεί να μας έχει… αφήσει χρόνους. Παρά τις μικρές πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο, το γεγονός πως η κατάρρευση της νομισματικής ένωσης αποτελεί πιθανότητα, λέει πολλά για το μέγεθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ευρώπη. Από τότε που έπληξαν την Ευρώπη η χρηματοπιστωτική, η οικονομική και η πολιτική κρίση, πριν από σχεδόν μια δεκαετία, η Ευρώπη έχει περάσει πολλές δύσκολες στιγμές. Όμως το 2017 θα είναι η πιο σημαντική χρονιά για τη συνέχεια της ευρωζώνης, καθώς τα πολιτικά και οικονομικά ρίσκα φτάνουν στην «καρδιά» του μπλοκ, στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιταλία.

Οι απειλές για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη γίνονται εντονότερες καθώς εξαπλώνονται στα μεγαλύτερα μέλη του μπλοκ. Αν και οι υπερεθνικές δομές της Ευρώπης θα μπορούσαν πιθανότατα να επιβιώσουν μιας αποχώρησης της Ελλάδας από την ευρωζώνη, ή της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για παράδειγμα, ωστόσο πιθανότατα δεν θα μπορούσαν να ξεπεράσουν την αποχώρηση της Γερμανίας, της Γαλλίας ή της Ιταλίας. Οι χώρες αυτές όχι μόνο έχουν τις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης, αλλά είναι και οι βασικές δυνάμεις που κινούν τη διαδικασία της Ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Το επόμενο έτος, μια σειρά γεγονότων θα θέσει σε δοκιμασία τις θεμελιώδεις δομές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι πιο σοβαρές προκλήσεις του μπλοκ θα έρθουν από τη Γαλλία και την Ιταλία, οι οποίες πλήττονται από χαμηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης και υψηλά επίπεδα ανεργίας.

Το αίσθημα κατά της παγκοσμιοποίησης είναι ισχυρό σε μεγάλα κομμάτια των πληθυσμών των δυο χωρών, που θέλουν να προστατεύσουν την οικονομία τους από τις αντιλαμβανόμενες απειλές της μετανάστευσης και του ελεύθερου εμπορίου. Εν τω μεταξύ, πολλοί Γάλλοι και Ιταλοί ψηφοφόροι είναι δύσπιστοι έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των πολιτικών κομμάτων του κατεστημένου που τη στηρίζουν. Ήδη, και οι δυο χώρες είναι «πρόσφορο έδαφος» για πολιτικές δυνάμεις που ορκίζονται να πολεμήσουν την παγκοσμιοποίηση και να αντιστρέψουν τη διαδικασία της Ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Δυο σενάρια για τη Γαλλία και την Ιταλία

Η Γαλλία θα διενεργήσει προεδρικές εκλογές σε δυο γύρος τον Απρίλιο και τον Μάιο, ενώ η παραίτηση του Ιταλού πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι έχει ανοίξει τον δρόμο για γενικές εκλογές στην Ιταλία. Σε κάθε ψηφοφορία, τα εθνικιστικά κόμματα και τα κόμματα που τάσσονται κατά της παγκοσμιοποίησης θα έχουν ισχυρές επιδόσεις. Όμως το μεγαλύτερο ερώτημα είναι αν θα εξασφαλίσουν αρκετή στήριξη για να νικήσουν τα εκλογικά συστήματα που σχεδιάστηκαν για να τα κρατήσουν μακριά από την εξουσία.

Ακόμα και στην πιθανή περίπτωση που η ηγέτις του Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λε Πεν λάβει αρκετές ψήφους για να φτάσει στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας, θα δυσκολευτεί να πιάσει το όριο του 50% που χρειάζεται για να κερδίσει, δεδομένου ότι οι μετριοπαθείς ψηφοφόροι πιθανότατα θα συμμαχήσουν εναντίον της.

Εν τω μεταξύ, η Ιταλία ουσιαστικά λειτουργεί χωρίς εκλογικό νόμο. Νόμος που πέρασε το 2015 με στόχο την μεταρρύθμιση της προηγούμενης νομοθεσίας, ποτέ δεν έχει εφαρμοστεί και επί του παρόντος βρίσκεται υπό εξέταση από το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας. Τις επόμενες εβδομάδες, το Ιταλικό Κοινοβούλιο πιθανότατα θα εισάγει ένα αναλογικό εκλογικό σύστημα που θα αναγκάζει τα κόμματα να σχηματίζουν συνασπισμούς για να μπουν στην κυβέρνηση. Αυτός ο νόμος πιθανότατα θα καταρτιστεί έτσι ώστε να μειωθούν οι πιθανότητες του Κινήματος των Πέντε Αστέρων να αποκτήσει πρόσβαση στην εξουσία, αφού το αντισυστημικό αυτό κόμμα αρνείται να σχηματίσει συμμαχία με άλλα πολιτικά κόμματα.

Έτσι, η Γαλλία και η Ιταλία θα δουν να εκτυλίσσεται ένα από τα δυο σενάρια. Στο πρώτο σενάριο, το Εθνικό Μέτωπο και/ή το Κίνημα των Πέντε Αστέρων έρχονται στην εξουσία, φέρνοντας τις χώρες τους ακόμα πιο κοντά στην αποχώρηση από την ευρωζώνη.

Για να αποχωρήσουν από την ευρωζώνη, οι νέες κυβερνήσεις θα πρέπει να οργανώσουν και να κερδίσουν σε δημοψήφισμα για τη συμμετοχή στη νομισματική ένωση. Όμως η ανακοίνωση και μόνο από τη Γαλλική ή την Ιταλική κυβέρνηση της πρόθεσης εξόδου από τη νομισματική ένωση, μπορεί να επισπεύσει την κατάρρευση της ευρωζώνης πριν καν διενεργηθεί δημοψήφισμα. Η αναγγελία ενός δημοψηφίσματος πιθανότατα θα ήταν αρκετή για να προκαλέσει μαζική φυγή καταθέσεων από τις τράπεζες της Νότιας Ευρώπης, καθώς οι καταθέτες θα μεταφέρουν τα χρήματά τους από τις αδύναμες οικονομίες του Νότου, σε «ασφαλή καταφύγια» του Βορρά.

Οι επιπτώσεις ενός τέτοιου bank run θα έφταναν πολύ πέρα από τις χώρες που εμπλέκονται άμεσα με τα δημοψηφίσματα. Πολλοί με χρήματα σε Ισπανικές ή Πορτογαλικές τράπεζες, για παράδειγμα, θα έσπευδαν να τα μεταφέρουν σε τράπεζες του Βορρά. Αν η ευρωζώνη εξαφανιστεί και οι τραπεζικές καταθέσεις μετατραπούν σε εθνικά νομίσματα, οι κάτοχοι τραπεζικών λογαριασμών θα προτιμούσαν τα ευρώ τους να μετατραπούν σε γερμανικά μάρκα, αντί για πεσέτες ή εσκούδα.

Στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δείχνουν πως το χρήμα στην Ευρώπη ήδη «μεταναστεύει» από τα Νότια στις τράπεζες του Βορρά εδώ και αρκετά χρόνια. Μια ανακοίνωση από μια χώρα του πυρήνα της ευρωζώνης για σχεδιασμό διενέργειας δημοψηφίσματος για τη συμμετοχή της στην ευρωζώνη, θα μπορούσε, ως εκ τούτου, να αναγκάσει την ΕΚΤ να επιβάλει capital controls για την αποτροπή της κίνησης χρημάτων προκειμένου να «αγοράσει χρόνο» στους ηγέτες της ΕΕ για να αποφασίσουν τι θέλουν να κάνουν με τη νομισματική ένωση.

Στο δεύτερο και πιθανότερο σενάριο, τα μετριοπαθή κόμματα σε Γαλλία και Ιταλία παραμένουν στην εξουσία. Αν και αυτό θα απομάκρυνε τον κίνδυνο μιας άμεσης κρίσης στην ευρωζώνη, ωστόσο μπορεί να αποδειχθεί προσωρινή αναβολή. Ακόμα και οι μετριοπαθείς της Γαλλίας και της Ιταλίας τάσσονται υπέρ της αναδιάρθρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκειμένου να αποδυναμωθούν κεντρικοί θεσμοί στις Βρυξέλλες και να επιστρέψουν ορισμένες εξουσίες στα εθνικά κοινοβούλια. Δεδομένου ότι τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεις φαίνεται απίθανο να πραγματοποιηθούν υπό τις παρούσες συνθήκες (οι κυβερνήσεις της ΕΕ θέλουν να αποφύγουν τον κίνδυνο να ανοίξει η διαδικασία αναθεώρησης Συνθηκών), η καλύτερη εναλλακτική θα ήταν να ενεργήσουν μονομερώς και να αλλάξουν επιλεκτικά –ή να αγνοήσουν- την εξουσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και άλλων θεσμών της ΕΕ.

Όμως το βασικό ζήτημα που θα πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν είναι πως, εκτός και αν οι οικονομίες αυτές βιώσουν μια ισχυρή ανάκαμψη –και μάλιστα γρήγορα- η άνοδος εθνικιστικών κομμάτων στην εξουσία απλώς θα αναβληθεί μέχρι τις επόμενες εκλογές. Στη Γαλλία, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει πέντε χρόνια, αν η μετριοπαθής κυβέρνηση που πιθανότατα θα προκύψει το 2017 καταφέρει να ολοκληρώσει τη θητεία της.

Στην Ιταλία θα μπορούσε να σημαίνει μόλις λίγους μήνες, αφού οι κυβερνήσεις εκεί σπάνια αντέχουν μέχρι το τέλος της θητείας τους.

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ

Μια πιο απομονωμένη Γερμανία

Εκλογές διενεργεί το 2017 και η Γερμανία, όμως αναλόγως του πώς θα εκτυλιχθεί το μέλλον, η ψηφοφορία εκεί θα μπορούσε να έχει την μικρότερη επίπτωση στην μοίρα της Ευρώπης. Μέχρι να φτάσουν οι Γερμανοί στις Κάλπες, τον Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο, τα γεγονότα σε άλλες χώρες μπορεί να έχουν ήδη προκαλέσει κρίση στην ευρωζώνη. Η Γερμανία θα έχει ελάχιστη επιρροή στα εκλογικά αποτελέσματα στην Ιταλία ή στη Γαλλία, και η κυβέρνηση στο Βερολίνο πιθανότατα θα πρέπει να αντιδράσει στα γεγονότα, αντί να έχει την ευκαιρία να τα διαμορφώσει.

Αν οι μετριοπαθείς δυνάμεις κρατήσουν τον έλεγχο της Γαλλίας και της Ιταλίας, η προεκλογική περίοδος της Γερμανίας θα είναι σχετικά κανονική, και θα επικεντρώνεται σε θέματα όπως η μετανάστευση και η ασφάλεια. Οι ηγέτες της χώρας αντιλαμβάνονται πως οι Γάλλοι και Ιταλοί γείτονές τους αισθάνονται όλο και λιγότερο άνετα με την κατεύθυνση της ευρωζώνης, όμως θα αποφύγουν να κάνουν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις μέχρι να τελειώσουν με τις εκλογές τους.

Αν και τα βόρεια και νότια μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφωνούν πως το μπλοκ πρέπει να μεταρρυθμιστεί, έχουν διαφορετικές απόψεις ως προς την προσέγγιση. Οι εκλογικές πιέσεις στη Γερμανία θα κάνουν το Βερολίνο απρόθυμο να συμβιβαστεί με τους νότιους εταίρους για μια σειρά ζητημάτων, περιλαμβανομένης της πιο «ευέλικτης» ερμηνείας των ευρωπαϊκών στόχων για τα ελλείμματα, την εισαγωγή μέτρων τόνωσης της οικονομίας σε όλη την ευρωζώνη, ή τη στήριξη των επεκτατικών πολιτικών της ΕΚΤ. Σ.γ.: με λίγα λόγια η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος ανασχετικός παράγων στην μετεξέλιξη και την αναδιοργάνωση της Ε.Ε.

Αυτό δεν θα βοηθήσει στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ των βόρειων και νότιων μελών της ευρωζώνης. Για τη Γερμανία, το καλύτερο σενάριο θα ήταν να αναβληθούν οι όποιες πραγματικές μεταρρυθμίσεις της ΕΕ μέχρι το 2018, όμως ακόμα και αυτό απλώς θα καθυστερήσει τα προβλήματα του μπλοκ και δεν θα τα λύσει.

Από την άλλη πλευρά, μια νίκη των λαϊκιστών στη Γαλλία ή την Ιταλία θα άλλαζε δραματικά τους υπολογισμούς της Γερμανίας. Η πρώτη αντίδραση του Βερολίνου θα ήταν να προσπαθήσει να διευκολύνει μια νέα κυβέρνηση στο Παρίσι ή τη Ρώμη σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την κατάρρευση της ευρωζώνης. Όμως η Γερμανία δεν μπορεί να θέσει το δικό της οικονομικό μέλλον στα χέρια της Γαλλίας ή της Ιταλίας, κάτι που σημαίνει ότι θα έπρεπε ταυτόχρονα να καταρτίσει έκτακτα εναλλακτικά σχέδια για έναν κόσμο μετά την ευρωζώνη. (Σ.γ.: Μα γι’ αυτό ακριβώς μαζεύει το χρυσό της Ελλάδας με τα γραφεία αγοράς χρυσού κι από την Τουρκία οι δωσίλογοι Έλληνες μαυραγορίτες τα στέλνουν στη Γερμανία. Που όμως και σε ποια κρατική υπηρεσία πηγαίνουν τα κλοπιμαία από τους ενεχυροδανειστές κλεπταποδόχους στο γερμανικό κράτος, χρειάζονται σοβαρές υπηρεσίες αστυνομίας, κατασκοπίας, αντικατασκοπίας, ΚΥΠ, για να μάθει κανείς, αλλά τέτοια θέληση από πλευράς ελληνικών κυβερνήσεων δεν υπάρχει.

Η αρχική αντίδραση της Γερμανίας σε μια αποσύνθεση της ευρωζώνης θα ήταν να βρει συμμάχους με τους οποίους να συνεργαστεί για μελλοντικά εμπορικά και συναλλαγματικά μπλοκ. Όμως και αυτό θα μπορούσε να αποδειχθεί δύσκολο. Η Αυστρία είναι ένας φυσικός εταίρος για τη Γερμανία, όμως η χώρα προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις δικές της εθνικιστικές δυνάμεις, κάτι που θα περιόριζε τη διάθεση των ηγετών της να συμμετέχουν σε νέα υπερεθνικά εγχειρήματα.

Η Σκανδιναβική Ευρώπη είναι οικονομικά και ιδεολογικά κοντά στη Γερμανία, όμως στο πλαίσιο μιας ευρείας πολιτικής κρίσης, η περιοχή θα μπορούσε να αποφασίσει να επικεντρωθεί στις δικές της προσπάθειες ενοποίησης. Συνεπώς, η Γερμανία θα μπορούσε να βρεθεί να διαπραγματεύεται τη δημιουργία μιας «βόρειας ευρωζώνης» με τη Benelux και τις χώρες της Βαλτικής.

Σε ένα τέτοιο περίπλοκο σενάριο, οι Γερμανοί ψηφοφόροι θα μπορούσαν να στραφούν μαζικά στην Άνγκελα Μέρκελ για προστασία, φέρνοντάς την για τέταρτη φορά στην εξουσία. Όμως αυτό δεν θα ανακούφιζε μια χώρα που αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή κρίση. Η εξαρτώμενη από τις εξαγωγές οικονομία της Γερμανία βασίζεται στην πρόσβαση στις ξένες αγορές για να δημιουργεί θέσεις εργασίας εγχωρίως. Η διάλυση της ευρωζώνης θα δημιουργούσε αξιοσημείωτη αβεβαιότητα που θα αποδυνάμωνε την οικονομική δραστηριότητα στην Ευρώπη και θα επηρέαζε αρνητικά τις Γερμανικές εξαγωγές.

Η πραγματική απειλή για τη Γερμανία, όμως, δεν θα ήταν η διάλυση της ευρωζώνης, αλλά η επαναφορά των εμπορικών δασμών στην Ευρώπη. Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι ασχέτως του τι θα συμβεί στην ευρωζώνη, ο κόσμος θα εξακολουθήσει να θέλει να αγοράζει γερμανικά αυτοκίνητα και θα είναι πρόθυμος να τα πληρώσει με γερμανικά μάρκα. Όμως τα μέτρα προστατευτισμού που θα θεσμοθετούνταν σε άλλες χώρες, θα έπλητταν τις γερμανικές εξαγωγές και θα οδηγούσαν σε αύξηση της ανεργίας.

Ενώ οι εμπορικοί εταίροι εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως οι ΗΠΑ και η Κίνα, θα μπορούσαν να βοηθήσουν ώστε να μετριαστεί κάπως η ζημιά, ωστόσο δεν θα μπορούσαν να αντισταθμίσουν πλήρως τις χαμηλότερες πωλήσεις στην Ευρώπη. Έτσι, δεν εκπλήσσει το ότι το νέο κύμα του αισθήματος κατά της παγκοσμιοποίησης που σαρώνει την Ευρώπη και τις ΗΠΑ είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό για τη Γερμανία, μια χώρα η ευημερία της οποίας εξαρτάται από την παγκοσμιοποίηση. Σ.γ.: και φυσικά δεν τους νοιάζει κι αν πουλήσουν κυριολεκτικά την ψυχή τους στο διάβολο για τη γεμάτη τσέπη τους.

Πολλές απειλές μαζί

Τα πιο δραστικά σενάρια –αυτά στα οποία οι ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις κερδίζουν στις εκλογές του 2017- είναι απίθανο να υλοποιηθούν. Όμως ακόμα και αν οι μετριοπαθείς της Γαλλίας και της Ιταλίας παραμείνουν στην εξουσία το 2017, η δυσαρέσκεια των δυο λαών με το ευρωπαϊκό κατεστημένο (σ.γ.: ουσιαστικά το γερμανικό κατεστημένο) αυξάνεται όλο και περισσότερο.

Οι φωνές που ζητούν μεταρρύθμιση της ΕΕ γίνονται όλο και πιο δυνατές και για πρώτη φορά αυτοί οι διαφωνούντες θα απαιτήσουν τον επαναπατρισμό εξουσιών στις εθνικές κυβερνήσεις, αντί για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ενοποίηση. Οι κυβερνήσεις θα ενεργούν συχνότερα μονομερώς και οι κεντρικοί θεσμοί στις Βρυξέλλες θα αρχίσουν να χάνουν τη σημασία τους. Το σημαντικότερο, τα εκλογικά και πολιτικά συστήματα που πιθανότατα θα κρατήσουν τις αντισυστημικές δυνάμεις μακριά από την εξουσία το 2017, ίσως να μην συνεχίσουν να τις μπλοκάρουν, (σ.γ.:βραχυκυκλώνουν και παγιδεύουν με διάφορα κόλπα και αντιδημοκρατικά τρυκς), για πολύ καιρό ακόμα, αν δεν βελτιωθούν οι οικονομικές συνθήκες στην Ευρώπη.

Όπως ένα κομμάτι κλασσικής μουσικής, όπου τα όργανα και οι μελωδίες μπαίνουν ένα-ένα, φτάνοντας σε ένα αρμονικό κρεσέντο, αρκετά από τα θέματα που έχουν προκύψει στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια θα μπορούσαν σύντομα να «παίζουν» όλα μαζί.

Το επόμενο έτος, ένας συνδυασμός εθνικιστικών και αντισυστημικών αισθημάτων, δυσεπίλυτων τριβών μεταξύ Βορρά και Νότου, μεταναστευτικής κρίσης, περιφερειοποίησης, εύθραυστων τραπεζικών κλάδων και ανεπάρκειας στη λήψη αποφάσεων, θα μπορούσαν να έρθουν στην επιφάνεια, ανοίγοντας ακόμα περισσότερο τις ρωγμές στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θεωρητικά, κανένα από τα προβλήματα αυτά από μόνο του δεν θα ήταν τόσο σοβαρό ώστε να καταστρέψει την ευρωζώνη μέσα στους επόμενους 12 μήνες. Μαζί όμως θα μπορούσαν να αποδειχθούν υπερβολικά για να τα αντέξει η ευρωζώνη. Αν και η κατάρρευση της νομισματικής ένωσης τον επόμενο χρόνο δεν είναι πιθανή, ωστόσο είναι δυνατή, κάτι που δείχνει πως το 2017 θα είναι η πιο κρίσιμη χρονιά για την ευρωπαϊκή ενοποίηση από τότε που ξεκίνησαν οι πολλές κρίσης της Ευρώπης.

ΠΗΓΗ

Αναρτήθηκε από DIMITRA DEGLERI στις 12:13 μ.μ.

Της σύνταξής του από άρθρογράφο του

http://tsimoudianews.blogspot.gr/2016/12/stratfor.html?spref=fb

Σ.γ.: Από το πιο πάνω άρθρο αντιλαμβάνεσαι αναγνώστη ότι ο σκοπός της συντάξασας είναι να διατηρηθεί πάση θυσία η ευρωζώνη ενώ η δική μας θέση είναι να διαλυθεί το ταχύτερο και η διάλυση της ευρωζώνης να καταλήξει ή σε μια αλλαγή κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής ή στην διάλυση της Ενωμένης Ευρώπης στο σύνολό της.

Ευχόμαστε το τελευταίο γιατί δεν έχουμε φρεναπάτες. Οι Γερμανοί είναι αλαζόνες, στενοκέφαλοι, προτεστάντες πείσμονες και ουδέποτε θα αποδεχθούν τη σωρεία των λαθών που έκαναν και κάνουν. Ούτε πρόκειται να αλλάξουν στάση οδηγώντας την παραπαίουσα ενότητα σε μια Ευρώπη αλληλεγγύης των λαών κι όχι των τραπεζών και των σκοτεινών παρασκηνίων της Ευρωένωσης των παγκοσμιοποιητών και της ισχυρής τάξης των πλουσίων που αποτελούν την απόλυτη μειοψηφία στο παγκόσμιο και ευρωπαϊκό γίγνεσθαι μπρος στα εκατομμύρια στερούμενων αν όχι λιμοκτονούντων, ευρωπαίων πολιτών.