Επειδή ουδείς ανδιαφέρετε να ανημερώσει ειλικρινά και αληθινά τον πολίτη για να εξυπηρετούνται τα “ίδια συμφέροντα” και να ευρίσκεται ο εν αγνοία ζων και ψηφίζων λαός στο έλεος των πολιτικών, των τραπεζιτών και των συστημικών οικονομολόγων, σας παρουσιάζουμε εν συντομία το κείμενο τούτο του τίμιου και αυθεντικού Οικονομολόγου Σπύρου στάλια με τη μορφή μια μελέτης σε τρεις συνέχειες,
Ο Σπύρος Στάλιας αυθεντικός οικονομολόγος και όχι ζόμπυ της Ε.Ε. και του ντόπιου κατεστημένου.
Η κρατική υπόσταση που εκδίδει το νόμισμα της έχει τις παρακάτω θεμελιώδεις υποχρεώσεις:
- Η Κυβέρνηση θα πρέπει να διατηρεί το επίπεδο της εθνικής δαπάνης-ζήτησης έως ότου επιτύχει την πλήρη απασχόληση του εργατικού δυναμικού και πόρων.
- Η Κυβέρνηση πρέπει να διατηρεί τα επιτόκια σε αυτό το ύψος που να καθιστούν τις επενδύσεις εφικτές.
- Κάνοντας αυτά η Κυβέρνηση θα πρέπει να αδιαφορεί για το αν ο προϋπολογισμός της είναι ελλειμματικός, όσο και αν είναι μεγάλο το έλλειμμα. Αν πάλι χρειαστεί να είναι πλεονασματικός, αυτό πάλι μπορεί να το κάνει.
Οι έννοιες ελλειμματικός ή πλεονασματικός προϋπολογισμός, δεν είναι καλές ή κακές, απλά είναι καταστάσεις για την επίτευξη των στόχων της πλήρους απασχόλησης ανθρώπων, πόρων, παροχής αξιοπρεπών αμοιβών, υψηλής παιδείας και υγείας.
Ποια είναι τα όπλα μια κυβέρνησης ενός σύγχρονου Κράτους για να επιτύχει αυτούς τους στόχους;
2) Τα μέσα του Σύγχρονου Κράτους
Πρώτον, εκδίδει το δικό του νόμισμα χωρίς κανένα, μα κανένα περιορισμό.
Δεύτερον, αφήνει το νόμισμα του να διακυμαίνεται ελευθέρα στις διεθνείς αγορές, όπως κάνει η συντριπτική πλειοψηφία των Κρατών σήμερα, πλην απειροελάχιστων εξαιρέσεων.
Τρίτον, η χώρα δεν υπόσχεται ποτέ την μετατρεψιμότητα του νομίσματος της σε άλλο νόμισμα (δολάριο, ευρώ, οτιδήποτε) ή σε χρυσό.
Δεδομένων αυτών, το Κράτος μέσω της νομισματικής του πολιτικής θέτει τα επιτόκια της στο επίπεδο που επιθυμεί, δανειζόμενο και εξοφλώντας τα δάνεια του, και μέσω της δημοσιονομικής του πολίτικης δαπανά και φορολογεί, εκδίδει χρήμα ή αποσύρει χρήμα.
Όλα αυτά τα επιχειρεί με στόχο την πλήρη απασχόληση αδιαφορώντας για το αν ακολουθούνται κανόνες οικονομικών υποδειγμάτων, αλλά κρίνεται από τα αποτελέσματα του σκοπού της.
Ας δούμε λοιπόν πως τα παραπάνω συνθέτουν ένα αποτελεσματικό σύνολο εφαρμοσμένων ιδεών και ταυτόχρονα να κρίνουμε το οικοδόμημα του ευρώ που τόσες δυστυχίες έχει αποφέρει στον Ελληνικό Λαό και την Ελλάδα.
3) Αποτελέσματα της Επιστροφής στο Εθνικό Νόμισμα
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι ο Ελληνικός Λαός, κατανικώντας τον φόβο της αγνωσίας του – γιατί δεν υπάρχει και τίποτα άλλο που τον κρατά στο καθεστώς του ευρώ- αποφασίζει την επιστροφή στο πολίτευμα του Εθνικού Νομίσματος, υιοθετώντας την Δραχμή.
Σήμερα με το ευρώ, η οικονομία της χώρας έχει ουσιαστικά δυο τομείς, τον ιδιωτικό τομέα και τον εξωτερικό τομέα (εισαγωγές-εξαγωγές).
Ο δημόσιος τομέας επί της ουσίας δεν υπάρχει, αφού συμπεριφέρεται ως ιδιώτης, με την έννοια ότι για να δαπανήσει πρέπει πρώτα να δανειστεί ή να φορολογήσει. Σ.γ.: Ακριβώς όπως ο ιδιώτης για να δαπανήσει, αγοράσει, καταναλώσει, οφείλει να έχει από τη δουλειά που κάνει ένα εισόδημα, μισθό αν είναι υπάλληλος σε κάποιον ή στο κράτος, η εισπράξεις από την επιχείρησή του εφόσον είναι βιώσιμη, κ.λπ.
Γενικώς για την οικονομία της χώρας, τα ευρώ μπορούν να βρεθούν ή από τις εξαγωγές ή από τον δανεισμό εφ’ όσον η χώρα είναι χρηστής ξένου νομίσματος και όχι εκδότης του νομίσματος. Σ.γ.: Γι’ αυτόν τον λόγο το ευρώ βοηθά τις χώρες με βαριά βιομηχανία, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, άρματα μάχης, όπλα, υπολογιστές, κινητά κ.λπ. καταστρέφει δε τις οικονομίες των χωρών που δεν έχουν βαριά βιομηχανία αλλά στηρίζονται στην αγροτικού τύπου οικονομία η οποία είναι ασταθής και στο έλεος του καιρού.
Για να έχει ευρώ η χώρα, εξ αντικείμενου θα πρέπει να είναι σε βαθιά λιτότητα μακροχρονίως. Σ.γ.: να δανείζεται από τις τράπεζες, να κάνει μειώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις με αποτέλεσμα μείωση της κατανάλωσης, χαμηλή κατανάλωση, απολύσεις και κλείσιμο των επιχειρήσεων, ανεργία χωρίς προοπτική ανάπτυξης της οικονομίας, νέος δανεισμός χωρίς πιθανότητες να ξεπληρώσει τα δάνεια που παίρνει σε βάθος χρόνου. Φαύλος κύκλος χωρίς να διαφαίνεται φως στον ορίζοντα και φυσικά κράτος έρμαιο των δανειστών ούτε ελευθερία διαθέτει για τους πολίτες του, ούτε δημοκρατία, ούτε περίθαλψη σωστή, ούτε παιδεία, ούτε στρατό άρτια εξοπλισμένο και επομένως ούτε εθνική κυριαρχία έχει..
Η επιστροφή όμως στο Εθνικό Νόμισμα καταργεί την παραπάνω πραγματικότητα και τους περιορισμούς στη λειτουργία του Κράτους.
Έτσι έχουμε μια πραγματική επανάσταση στην οικονομία που συνιστά ένα πελώριο βήμα προς την Ελευθερία και την Δημοκρατία.
Με την υιοθέτηση της δραχμής, ο δημόσιος τομέας, ως μονοπωλιακός εκδότης νομίσματος, αποκαθίσταται ως αυτόνομη οντότητα της οικονομίας. Οι τομείς της οικονομίας γίνονται τρεις από δυο.
Δηλαδή, θα έχουμε τον δημόσιο τομέα και δυο μη κρατικούς τομείς, τον ιδιωτικό και τον εξωτερικό τομέα της οικονομίας.
Ο πρώτος είναι ο εκδότης του νομίσματος, και ως τέτοιος ποτέ δεν πτωχεύει αφού είναι εκδότης, εκδίδει όσο νόμισμα του χρειάζεται και οι άλλοι δυο είναι χρήστες του νομίσματος. Σ.γ.: Μπορούν να καταναλώνουν χρήμα, να εισάγουν προϊόντα απαραίτητα για το καταναλωτικό κοινό και επομένως να υπάρχει αγοραστική δύναμη, κατανάλωση και οικονομική ανάπτυξη.
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά;
Καταργεί την αναλογία, των νεοφιλελευθέρων του ευρώ, ότι ο προϋπολογισμός του κράτους είναι ακριβώς ίδιος με τον προϋπολογισμό μιας οικογένειας ή μιας επιχειρήσεις.
Οι του ιδιωτικού τομέα είναι χρήστες του νομίσματος και πρέπει πρώτα να έχουν χρήματα για να δαπανήσουν μετά.
Μια χώρα όμως που εκδίδει το νόμισμα της δεν έχει τέτοιους περιορισμούς.
Μπορεί η Κυβέρνηση να δαπανήσει όσο θέλει, και να αγοράσει από τον ιδιωτικό τομέα ό,τι επιθυμεί χωρίς περιορισμό.
Οι δαπάνες του δημοσίου είναι οι πηγές των κεφαλαίων που επιθυμεί να έχει ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας για να πληρώσει τους φόρους και για να αποταμιεύσει.
Χωρίς αυτές τις δαπάνες αποκλείεται ο ιδιωτικός τομέας να σωρεύσει χρηματικό πλούτο. Τι σημαίνει αυτό;
4) Οι Δαπάνες του Κράτους
Σε κάθε οικονομία, το έλλειμμα του κράτους (το πλεόνασμα) ισούται με το πλεόνασμα (έλλειμμα) του μη κυβερνητικού τομέα δηλαδή του ιδιωτικού τομέα.
Αυτό είναι οικονομικός νόμος χωρίς εξαιρέσεις. Σε μακροοικονομικό επίπεδο συνεπώς είναι αδύνατον να υπάρξει χρηματική αποταμίευση του ιδιωτικού τομέα αν ο δημόσιος τομέας δεν κάνει έλλειμμα.
Το επικυρίαρχο Κράτος μέσω των ελλειμματικών δαπανών είναι η μόνη οικονομική οντότητα που μπορεί αυτό τον χρηματικό πλούτο (αποταμίευση) να τον προσφέρει στον ιδιωτικό τομέα και ταυτόχρονα μέσω των ελλειμματικών δαπανών να αυξάνει την απασχόληση και το ΑΕΠ.
Σε αντίθεση με τους θεωρητικούς του ευρώ η συστηματική επιδίωξη πλεονάσματος από το κράτος αποστερεί από τις αποταμιεύσεις τον ιδιωτικό τομέα και αυξάνει την ανεργία (δεν μειώνονται οι αποταμιευτικοί λογαριασμοί κάθε χρόνο του κάθε Έλληνα και ταυτόχρονα δεν αυξάνεται η ανεργία 7 χρόνια τώρα στη χώρα μας;)
5) Όριο Δαπανών του Κράτους
Εδώ όμως ένα ερώτημα έρχεται στην επιφάνεια αυθορμήτως. Υπάρχει κάποιο όριο στις δαπάνες του Κράτους, κάποιος περιορισμός;
Βεβαίως υπάρχει, και το όριο είναι η ποσότητα αγαθών και υπηρεσιών που παρήχθησαν και είναι προς πώληση συμπεριλαμβανόμενων των πόρων που είναι ανεκμετάλλευτοι συν το μη απασχολούμενο εργατικό δυναμικό.
Αν αυτά εξαντληθούν, είμαστε σε κατάσταση πλήρους απασχόλησης, δηλαδή όσοι απασχοληθούν και παραγάγουν, και οτιδήποτε παραχθεί πωληθεί, εκεί σταματά και η ελλειμματική δαπάνη του Κράτους.
Κάθε δαπάνη πέραν αυτού του ορίου είναι πληθωριστική.
Αυτά σε αντίθεση με το καθεστώς του ευρώ που κάθε δαπάνη του κράτους, με πραγματική ανεργία πάνω από 35%, θεωρείται πληθωριστική.
Γενικότερα, όταν η χώρα βρίσκεται σε ύφεση και ανεργία, το κράτος έχει υποχρέωση να δημιουργήσει μέσω των δαπανών του, νέες θέσεις εργασίας.
Αν πάλι η οικονομία της χώρας βρίσκεται σε πλήρη άνθηση και πλήρη απασχόληση, τότε το κράτος δεν έχει λόγο να δαπανήσει.
Σε κάθε περίπτωση οι όροι της οικονομίας καθορίζουν τους περιορισμούς του κράτους και όχι ψευδείς ισχυρισμοί περί ισοσκελισμένων ή πλεονασματικών προϋπολογισμών.
Εκείνο που πρέπει να γίνει κατανοητό πλήρως, είναι ότι μια Κυβέρνηση που εκδίδει το νόμισμα της δεν έχει κανένα χρηματοδοτικό περιορισμό.
Οι αποφάσεις της για δαπάνες, επηρεάζουν το επιτόκιο, την οικονομική ανάπτυξη, ανοίγουν δρόμο για τις ιδιωτικές επενδύσεις και καθορίζουν το επίπεδο των τιμών, εφ όσον το Κράτος μπορεί, (σ.γ.: εφόσον εκδίδει δικό του νόμισμα) να αγοράσει οτιδήποτε επιθυμεί. Το κράτος δεν μπορεί να «ξεμείνει από λεφτά». Σ.γ.: Αντίθετα ξεμένει όταν είναι αναγκασμένο να στηρίζεται στον εξωτερικό δανεισμό και οι τράπεζες εν προκειμένω η ΕΚΤ του καθορίζει το ποσόν των ετησίων δαπανών του περιορίζοντας το ποσόν του δανείου που του δίνουν στα ελάχιστο κατά τη δική τους βούληση και αδιάφορα ως προς την εξαθλίωση και την καταδίκη σε θάνατο εκ πείνας, εκ λοιμού ή λόγω κακής περίθαλψης στον τομέα της υγείας.
6) Χρέη στις μέλλουσες γενεές
Μα έτσι, θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος, ότι τις μέλλουσες γενεές τις επιβαρύνουμε με χρέη σημερινά, και συνεπώς οι μέλλουσες κυβερνήσεις θα έχουν περιορισμούς να εξοφλήσουν τα σημερινά ελλείμματα.
Φυσικά αυτό αποτελεί βλακώδη ισχυρισμό. Σ.γ.: Με την προϋπόθεση πάντα της κρατικής έκδοσης νομίσματος, όχι να δανείζεσαι από άλλους στο εξωτερικό αναγκαστικά.
Δεν θα στείλουμε προϊόντα και υπηρεσίες που παράγουμε σήμερα στο παρελθόν για να εξοφλήσουμε ελλείμματα του παρελθόντος.
Αυτό είναι αδιανόητο.
Μια χώρα που εκδίδει το δικό της νόμισμα, οιουδήποτε ύψους έλλειμμα, δεν της αποστερεί την ικανότητα να δαπανήσει.
Το κράτος μπορεί να εκδώσει όσο χρήμα είναι αναγκαίο για να ικανοποιήσει πλήρως τις υποχρεώσεις του. Αυτό το τελευταίο εξ ορισμού.
7) Γιατί φορολογούμαστε;
Ως εδώ νομίζω ότι τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Αλλά εγείρεται μια ερώτηση. Αφού το Κράτος δεν χρειάζεται λεφτά από τους πολίτες για να δαπανήσει τότε γιατί φορολογεί;
Αυτή είναι μια καλή ερώτηση.
Το Κράτος φορολογεί για τέσσερες βασικούς λόγους.
Ο πρώτος λόγος που φορολογεί το Κράτος είναι για να δημιουργήσει επαρκή ζήτηση για το νόμισμα του, έτσι ώστε το νόμισμα να γίνει αποδεκτό από τους πολίτες (το ζητούν να πληρώσουν φόρους, τέχνασμα αιώνων τώρα), και για να είναι όλες οι συναλλαγές στην οικονομία ασφαλείς.
Ο δεύτερος, λίαν σημαντικός λόγος που φορολογεί το Κράτος, είναι για να προστατεύει την αξία του νομίσματος.
Μέσω της φορολογίας το Κράτος, αφαιρεί τη δυνατότητα δαπάνης των πολιτών που προκαλεί πληθωρισμό, και έτσι η αξία του νομίσματος παραμένει σταθερή, αλλά αφήνει και αρκετό χώρο το Κράτος να δαπανά, χωρίς να προκαλεί πληθωρισμό.
Ο τρίτος λόγος που το Κράτος φορολογεί είναι για να επιτύχει αναδιανομή του εισοδήματος.
Φορολογεί πιο πολύ τους πλούσιους, λιγότερο ή καθόλου αυτούς με χαμηλά εισοδήματα.
Ο τέταρτος λόγος που φορολογεί το Κράτος είναι για να διοχετεύει ή να αναδιανείμει την ενεργό ζήτηση πιο αποτελεσματικά στην οικονομία.
Δηλαδή, να αναπτύξει κλάδους της οικονομίας που είναι σύγχρονοι, να προστατεύει την ντόπια παραγωγή σε σχέση με εισαγόμενα προϊόντα, να προστατεύει την υγεία του πληθυσμού (φόρος στα τσιγάρα ας πούμε, να ενισχύει τον αθλητισμό γενικώς), να προστατεύει το περιβάλλον, να συμμετέχουν όλοι, ανάλογα με τις δυνατότητες τους, στην χρήση κοινών αγαθών, υγείας, πρόνοιας, δημοσίων έργων, παιδείας κτλ.
Νομίζω ότι πια έγινε ξεκάθαρο ότι το κράτος δεν έχει καμία εξάρτηση για τις δαπάνες του, ασχέτως του πόσα χρήματα μπορεί να μαζέψει από την φορολογία.
Η φορολογία εξυπηρετεί άλλους σκοπούς εκτός από το να χρηματοδοτεί τις δαπάνες του Κράτους.
8) Γιατί το Κράτος Δανείζεται;
Εδώ προκύπτει άλλη μια ερώτηση. Παρ’ ολ’ αυτά το Κράτος εκδίδει ομόλογα τα οποία εμμέσως ή αμέσως τα πουλάει στους πολίτες του και αυτό συνιστά δανεισμό για δαπάνες.
Ναι, αυτός είναι ένας άλλος μύθος για το σύγχρονο Κράτος που εκδίδει το νόμισμα του, το όποιο διακυμαίνεται ελευθέρα στις αγορές. Ας το ξεκαθαρίσουμε το θέμα εδώ.
Ο όρος δανεισμός του κράτους για να δαπανήσει είναι λανθασμένος, ενώ το σωστό θα ήταν «κατάθεση των πολιτών στο κράτος με τόκο» (σ.γ.: με ένα ομόλογο που το κράτος πωλεί με ελκυστικό επιτόκιο για να το κάνει επιθυμητό προς αγορά από τους πολίτες του.)
Το βιβλιάριο καταθέσεων θα μπορούσε να ονομάζεται ομόλογο.
Όταν ένας πολίτης αγοράζει ένα ομόλογο τι κάνει;
Πάει στην τράπεζα, αποσύρει Χ πόσο από τον λογαριασμό του, το όποιο πόσο το καταθέτει σε ένα κρατικό λογαριασμό, σε μια άλλη τράπεζα ή στην ίδια, και ως απόδειξη παίρνει ένα ομόλογο.
Το ομόλογο θα μπορούσαμε να πούμε ότι αντιστοιχεί με βιβλιάριο καταθέσεων στο κράτος χωρίς να κάνουμε λάθος.
Είχαμε λοιπόν μεταφορά χρημάτων από ένα τραπεζικό λογαριασμό σε ένα κρατικό λογαριασμό που διατηρεί το κράτος στην κεντρική τράπεζα.
Γιατί το κράτος τότε εκδίδει ομολόγα;
Μα εκδίδει ομολόγα για να διατηρεί τα επιτόκια σε ένα επιθυμητό επίπεδο.
Ας υποθέσουμε για μια στιγμή ότι το Κράτος αγοράζει οτιδήποτε επιθυμεί με τυπωμένο χρήμα.
Οι πολίτες, ταμεία, ΙΚΑ, επιχειρήσεις, τράπεζες, κάτοχοι του χρήματος αυτού, είναι πέραν αυτού που θα επιθυμούσαν να το κρατούν σε αυτή την μορφή, και άρα είναι αδύνατον να το καταθέσουν με κάποιο τόκο.
Το «πολύ χρήμα» θα οδηγούσε σε μηδενικό τόκο.
Κατά συνέπεια αυτή την «πολύ ρευστότητα» στην οικονομία το Κράτος την εκκαθαρίζει με την πώληση ομόλογων.
«Δανείζεται» το χρήμα που εξέδωσε πίσω και έτσι διατηρεί τα επιτόκια σε ένα επιθυμητό επίπεδο που έχει σαν στόχο.
Με άλλα λόγια τα ομολόγα δεν αποτελούν τίποτα άλλο παρά ένα μηχανισμό διατήρησης των επιτοκίων σε επιθυμητό ύψος με στόχο να καθιστούν τις επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα και τις δικές του εφικτές.
Κατά συνέπεια, και η φορολογία και η έκδοση ομολόγων έπεται της δαπάνης του Κράτους που εκδίδει το νόμισμα του, και κάθε δαπάνη του Κράτους συνοδεύεται με την έκδοση ομόλογων οπωσδήποτε.
Καμία σχέση με τις δαπάνες του Κράτους δεν υφίσταται. Τελεία και παύλα.
9) Τι γίνονται τα χρήματα που εισπράττει το Κράτος;
Αλήθεια τι γίνεται με τις δραχμές που εισπράττει το Κράτος από τους πολίτες;
Μην σοκαριστείτε με αυτό που θα διαβάσετε. Ψυχραιμία! Τις δραχμές που εισπράττει το Κράτος, είτε μέσω του ηλεκτρονικού συστήματος πληρωμών, είτε με μορφή ζεστού χρήματος, απλά τις πετάει, τις καταστρέφει, μειώνοντας έτσι την ποσότητα χρήματος.
Είναι λογικό, αφού εκδίδει όσο χρήμα θέλει, τι να το κάνει το χρήμα από την φορολογία ή που εισπράττει από τα ομολόγα; Απλά το καταστρέφει. Δεν έχει αξία.
Είναι ας πούμε σαν το εισιτήριο που χρησιμοποιήσατε να πάτε στο νικηφόρο ματς του Παναθηναϊκού επί του Ολυμπιακού.
Έληξε ο αγώνας, μένουν οι αναμνήσεις της νίκης, το εισιτήριο δεν έχει αξία.
Σκίζεται, πετιέται ή το κρατάς για να θυμάσαι. (Αν το παράδειγμα δεν σας άρεσε αλλάξτε τις ομάδες!)
10) Κρατικές Δαπάνες και Σταθερότητα Τιμών
Μίλησα πριν για την φορολογία και τον πληθωρισμό.
Εκτός από την φορολογία, που είναι έσχατο όπλο για την προστασία του Εθνικού Νομίσματος, η ικανότητα του Κράτους να αγοράζει οτιδήποτε επιθυμεί, αποτελεί μηχανισμό σταθερότητας των τιμών.
Το Κράτος έχει την δυνατότητα να καθορίσει τις τιμές που αυτό επιθυμεί να αγοράσει.
Αν ο ιδιωτικός τομέας δεν επιθυμεί να πουλήσει στο Κράτος, (σ.γ.: γιατί δεν τον συμφέρει, το κράτος σαν ισχυρός αγοραστής απαιτεί να του πουλούν σε χαμηλές τιμές ό,τι επιθυμεί να αγοράσει, π.χ. καλώδια χαλκού για τον ΟΤΕ πιο κάτω απ’ ό,τι θα τα αγόραζε ένας ιδιώτης κι έτσι μειώνονται τα περιθώρια κέρδους του ιδιώτη) αλλά προτίθεται να πωλήσει το προϊόν του σε υψηλότερες τιμές στον υπόλοιπο ιδιωτικό τομέα, τότε η μείωση των δαπανών του Κράτους (σ.γ.: γιατί κυκλοφορεί λιγότερο χρήμα στην αγορά) θα μειώσει κατ ανάγκη το Εθνικό Εισόδημα και θα αυξήσει την ανεργία.
Κατ’ ανάγκη λοιπόν ο ιδιωτικός τομέας, μπρος σε αυτό το γεγονός, θέλοντας και μη, θα αναγκαστεί να πουλήσει στο Κράτος και έτσι εξασφαλίζεται η σταθερότητα των τιμών.
Σε ένα πρόσφατο πανοικουμενιστικσό ρεσιτάλ του ο Πάπας της Ρώμης Φραγκίσκος, μιλώντας στις 3 Ιουνίου από τον κλασικό εξώστη του Βατικανού στο κοινό που βρίσκονταν στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, δήλωσε με ξεκάθαρο τρόπο πως θεωρεί ότι η Αγία Βίβλος είναι το… ίδιο πράγμα με το Κοράνι των μουσουλμάνων.
Πρόσφατα Σχόλια